Φωνηεντόληκτα Ουσιαστικά γ΄ κλίσης. Ενότητα 2 Αρχαίων Β΄ Γυμνασίου
Φωνηεντόληκτα Ουσιαστικά γ΄ κλίσης σε -ις (γεν. -εως), σε -εύς (γεν. -έως) και ουδέτερα οδοντικόληκτα σε -α (γεν. -ατος). Ενότητα 2 Αρχαίας Ελληνικής Γλώσσας Β΄ Γυμνασίου.(Ύλη Α΄ τάξης, Ενότητα 12)
Παρατηρήσεις Τα φωνηεντόληκτασε -ις
1. Έχουν δύο θέματα: ένα σε -ι
από το οποίο σχηματίζονται η
ονομαστική, η αιτιατική και η
κλητική του ενικού, και άλλο σε
-ε, από το οποίο σχηματίζονται
οι άλλες πτώσεις.
2. Στη γενική του
ενικού έχουν
κατάληξη -ως (αντί -
ος) και τονίζονται στη
γενική του ενικού και
του πληθυντικού στην
προπαραλήγουσα
μολονότι η λήγουσα
είναι μακρά.
3. Η κλητική ενικού
είναι ακατάληκτη.
4. Τα δίχρονα φωνήεντα στις
καταλήξεις των ουσιαστικών της
γ΄ κλίσης είναι βραχέα.
9.
Παρατηρήσεις Τα φωνηεντόληκτασε -ις
1. Έχουν δύο θέματα: ένα σε -ι
από το οποίο σχηματίζονται η
ονομαστική, η αιτιατική και η
κλητική του ενικού, και άλλο σε -ε,
από το οποίο σχηματίζονται οι
άλλες πτώσεις.
2. Στη γενική του
ενικού έχουν
κατάληξη -ως (αντί -
ος) και τονίζονται στη
γενική του ενικού και
του πληθυντικού στην
προπαραλήγουσα
μολονότι η λήγουσα
είναι μακρά.
3. Η κλητική ενικού είναι
ακατάληκτη.
4. Τα δίχρονα φωνήεντα στις
καταλήξεις των ουσιαστικών της γ΄
κλίσης είναι βραχέα.
10.
Κατά το δύναμιςκλίνονται τα
προπαροξύτονα θηλυκά: αἴσθησις,
ἀκρόπολις, βεβαίωσις, γένεσις,
γέννησις, δήλωσις, δῄωσις, κράτησις,
ποίησις κ.ά. και το αρσ. ὁ πρύτανις.
Κατά το πόλις κλίνονται: ἡ κόνις, ὁ
μάντις, ὁ ὄφις κ.ά., καθώς και πολλά
δισύλλαβα αφηρημένα ουσιαστικά:
γεῦσις, ὄψις, πτῶσις κτλ.
Παρατηρήσεις
στα
φωνηεντόληκτα σε
-εὺς:
1.Το υτου χαρακτήρα
αποβάλλεται πριν από
φωνήεν: βασιλεὺς >
βασιλέ-ως
2.Η κλητική του
ενικού είναι όμοια με
το θέμα (χωρίς
κατάληξη): ὦ βασιλεῦ
3.Η γενική του
ενικού έχει
κατάληξη -ως (αντί -
ος): τοῦ βασιλέ-ως
17.
Κατά το βασιλεὺςκλίνονται: βαφεύς, γονεύς,
γραμματεύς, γραφεύς, ἱερεύς, κουρεύς,
χαλκεὺς κ.ά. – Ἀμφισσεύς, Ἀχαρνεύς,
Μεγαρεὺς κ.ά.-
18.
Να κλιθούν στοτετράδιο τα παρακάτω ουσιαστικά:
ὁ γραμματεύς
ὁ ἱερεύς
ὁ βαφεύς
ὁ γραφεύς
ὁ χαλκεύς
23.
25. κλάδος απόαμπέλι. – 26. (από το ρ. κλίνω) κλίση ή κατωφέρεια εδάφους· η γεωγραφική θέση ενός
τόπου. – 27. βλάστημα. – 28. ουδέτερα σε -μμα παράγονται από ρήματα με χαρακτήρα χειλικό (π, β, φ).
– 29. (από το ρ. ἅπτω) δέσιμο, κόμπος, θηλιά.
24.
τό κῦμα
τό στέμμα
Νακλιθούν στο τετράδιο τα παρακάτω ουσιαστικά:
τό γράμμα
τό κλῆμα
τό θῦμα