Download to read offline
Uploaded byΓιώργος Σ. Κόκκινος
Απάνθισμα 2017
(Στίχοι από το 2006 μέχρι το 2017, επιλεγμένοι και ξεχασμένοι άλλοτε καταχωνιασμένοι κι άλλοτε παραγκωνισμένοι…)
Απάνθισμα 2017
- 1. ..μικρός ὁ χῶροςμας στόν κόσμο ἐτοῦτο, κι ἐμεῖς δύο κουκκίδες ἀσημαντότητας, στό ὅριο τοῦ τετραδίου μας.. ~~~ ~~~ ~~~ ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ - ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ - © 2017 ~~~ ~~~ ~~~ .. Ξεκινώ κι ολοκληρώνω με την αδικία στα μάτια να ζωγραφίζει χαμένους θαλασσινούς παραδείσους.. (Στίχοι από το 2006 μέχρι το 2017, επιλεγμένοι και ξεχασμένοι άλλοτε καταχωνιασμένοι κι άλλοτε παραγκωνισμένοι…)
- 2. Μεγάλωσα απότομα πέφτονταςαπό τα σύννεφα στα πιο σκληρά χώματα της αλήθειας άλλοτε αγνάντευα τον έναστρο ουρανό κι άλλοτε ταξίδευα μέσα στ’ ασπρισμένα σύγνεφα η ζωή εκεί ξεκινούσε από τα παραμύθια ερχόντουσαν οι νεράιδες τ’ απογεύματα και πλάνευαν τη φαντασία με το ραβδί τους στεκόμουν ώρες στα κάτασπρα σεντόνια πάνω στα γέλια της ευτυχίας μα η χαρά της αγαλλίασης με συνεπήρε ύστερα ήρθε εκείνη η νυχτερίδα εξόριστη απ’ τον αστρόκοσμο παγιδευμένη ανάμεσα στο ψέμα και την αλήθεια ‘είμαι νεράιδα’ μου είπε ‘αλλά κι εσύ μεγάλωσες απότομα’ - την ακολούθησα - βρέθηκα ξαπλωμένος στο χώμα πεσμένος μπρούμυτα, ανάμεσα στα πόδια της κι αγνάντευα τα καραβάνια της Σταδίου ‘πάρε με’ της είπα ‘αυτός ο κόσμος δε γεννήθηκε για μένα’ ύστερα σήκωσε τα πόδια κι έφυγε ‘πάρε με μαζί σου’ ‘κι έλα να πετάξουμε πίσω στ’ αστέρια’ ... η νεράιδα χάθηκε άξαφνα ανάμεσα στα πρώτο φέγγισμα του δειλινού και τη φασαρία των αυτοκινήτων ανέβηκα στο πάλλευκο σπίτι μου να βρω την υγειά μου πλημμυρισμένος από τα ψέματα γιατί - η ζωή ξεκινά από τα παραμύθια -΄΄ ~~~ Σήμερα λέω να κάνω μια παράβαση και τα μισά απ’ αυτά που ΄χα να πω, να τα διαγράψω ή αν θες, να τα μοιράσω σε κομμάτια και ν΄ αποκρύψω τα μισά ή αν θες να πω και ψέματα λίγα μικρούλια ψεματάκια για την αλητεία είναι για το γαμώτο που δεν πρόκαμα ακόμα να ημερέψω τις ανάγκες μου ή που δεν έφτασε η συστοιχία του καιρού να γαληνέψω
- 3. καθώς θα έπρεπενα έχω σβήσει από το χάρτη ή τουλάχιστον, να ψάχνατε εσείς για να με βρείτε.. -που είσαι Τσουλούφη; είναι για το γαμώτο που όλα αυτά που σου μαζεύονται φαντάζουν κάποια στιγμή πελώρια ή και σκάρτα και η ταξινόμηση που έκανες κατά καιρούς γίνηκε μια τρύπια περηφάνεια, άναρχα δομημένη μέσα σε κουτάκια ΠΕΜΠΤΗ ~~~~~~~~ Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι! Ανήλιαγο δωμάτιο! Μπουντρούμι! Σκλαβιά! Φυλακή! Αλυσίδες! ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ~~~~~~~~~ Μίσος! Υποκρισία! Αποξένωση! Μοναξιά! Δάκρυα! Θλίψη! ΣΑΒΒΑΤΟ ~~~~~~~~~ Συννεφιά! Καταιγίδα! Ομίχλη! Ανεκπλήρωτος έρωτας! Ενθύμια! Φωτογραφίες! ΚΥΡΙΑΚΗ ~~~~~~~~ Ποιήματα! Συγγραφικό έργο! Τελευταίο τσιγάρο! Στάση τρένου! ΔΕΥΤΕΡΑ ~~~~~~~~ Φόβος! Απελπισία! Αφραγκία! Οργή! Αγανάκτηση! Πόνος! ΤΡΙΤΗ ~~~~~~~ Νερουλός καφές σε πλαστικό ποτήρι! Μισθός πείνας! Αρρώστια! Σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι! ΤΕΤΑΡΤΗ ~~~~~~~ -που είσαι Τσουλούφη; τα έχτιζα που λες σιγά σιγά αυτά τα κουτάκια και τα ΄βλεπα να μεγαλώνουν, να θεριεύουν επικίνδυνα γινήκανε κάτι κουτάρες ΝΑ! με τα χρόνια τόσο που έφτασε κάθε ημέρα να θυμίζει Παρασκευο-Σάββατο..
- 4. κι όλο αναρωτιόμουνπου να ΄φταιξα, που να ΄φταιξες πολλά είδαν τα μάτια μου κι απόειδα κάποια στιγμή λύγισα το παντζούρι να πάρω αέρα και μου ΄ρθαν μαζωμένα τα ερωτηματικά ένα γύρω -που είσαι Τσουλούφη; το καραβάνι που μετέφερε τις αντοχές μου πνίγηκε στα Ψυχοσάββατα κι όλο ανασταίνομαι από κάτι αποδείξεις προδοσίας εγωϊσμού, ματαιοδοξίας και συμπόνιας για το απερχόμενο που έμελλε να γίνει αφετηρία μιας βαθιάς σοφίας τουλάχιστον ένα κομμάτι αρμονικής συμπόρευσης με το ΄εγώ΄ μου.. σκίρτησα από νάζι και ψέλλισα χαμηλόφωνα ΄να! εδώ είμαι εγώ΄ κι απάντηση δεν πήρα.. -που είσαι Τσουλούφη; μέσα στη συννεφιά, έπιασε κι ένα ψιλόβροχο έπεφταν οι σταγόνες στα φύλλα κι ακουγόταν ένας συρφετός από ήχους λες και μόλις είχε πλαστεί μια καινούργια πένθιμη μελωδία χαράζοντας το τελευταίο πρωινό του κόσμου με συνοδεία από κόρνες αυτοκινήτων και λεωφορείων.. περνάει το ασθενοφόρο ουι-ουι-ουι-ουι-ουι-ουι στους δρόμους ξεχύνεται η σκόνη καλύπτει τα πατώματα, τα στρώματα, τα μοβ παραθυρόφυλλα, τα χρώματα, τ’ αρώματα, γλυκά φιλιά κι ονόματα, παγκάκια, δέντρα και αυλές, τις ροζ μικρές τριανταφυλλιές εμπρός - εμπρός, περνάει ο στρατός ανοίξτε τα ωδεία σας και προς ολοταχώς εμπρός - εμπρός, ο μαστροπός καιρός ανοίξτε τα βιβλία σας να δούμε άσπρο φως που χύθηκε η αγάπη μας, που χύθηκε; στην άσφαλτο τρακάρισε και λύθηκε χειρόφρενο δε βρήκανε να βάλουν στις ορμές και χύθηκε η σκόνη σε σεντόνια με καρδιές στα μάτια μας η πι’ όμορφη, η πιο αγαπημένη νωρίς - νωρίς ξεκίνησε να φύγει για δουλειές τον κόσμο όπου γύριζε την πέρναγαν για ξένη κι επέστρεψε στον τόπο της μ’ ακράτητες ορμές περνάει το ασθενοφόρο ουι-ουι-ουι-ουι-ουι-ουι στους δρόμους ξεχύνεται η σκόνη καλύπτει τα πατώματα, τα στρώματα, τα μοβ παραθυρόφυλλα, τα χρώματα, τ’ αρώματα, γλυκά φιλιά κι ονόματα, παγκάκια, δέντρα και αυλές, τις ροζ μικρές τριανταφυλλιές
- 5. στους δρόμους όποιοςπερπατεί, σκατά και λάσπες θα πατεί κι η φλόγα πάει απ’ το κερί, στον τοίχο πάει να δικαστεί και μια και δυο οπλίσατε, τον κόσμο όλο γ@μήσ@τε εμπρός - εμπρός, περνάει ο στρατός ανοίξτε τα ωδεία σας και προς ολοταχώς εμπρός - εμπρός, ο μαστροπός καιρός ανοίξτε τα βιβλία σας να δούμε άσπρο φως.. ~~~ Στον τοίχο υπάρχει πάντα κολλημένο το πάλλευκο αυτοκόλλητο που αγόρασα μια παιδική κι έναστρη νύχτα του καλοκαιριού μα πλήρωσα λεφτά για να το πάρω χιλιάδες οβολούς για να το σύρω σπίτι μου σαν έβλεπα τ’ αστέρια να φεγγοβολούν την πλάση κι η πλάση να ‘ναι πάντα γελαστή κι αγέρωχη κουμπάκια ίδια ενός θαλασσινού πουκάμισου κι ενός μικράγουρου τριαντάφυλλου η γεννομήτρα καθώς δυο νεογνοί σ’ ένα μικρό τριφύλλι παίζουνε δύο πουλιά ‘κει πλάι στο λουλούδι ανθίζουν και χάμω τους παραμονεύει ο σκώληκας τρέχει γοργά, σούρνεται, σπεύδει αλαφιασμένος μόλις τ’ αθώα, των εχθρών τα μάτια, τ’ αντικρίζουνε το ‘να τσιμπάει την ουρά του, το προφταίνει τ’ άλλο πατάει στο κεφάλι, αργοπεθαίνει κι όμως εμένα αυτά τα γράμματα μου έμαθαν κάποιες ξανθές, πολυλογούδες, βυζαρούδες φιλολόγες άλλες σεμνές, γεροντοκόρες, ασπρομάλλες κι άλλες με δέρμα ντυμένες όλες, ψυχοκόρες τα πήρα εγώ τα γράμματα στα γρήγορα μα κόλλησα στους αριθμούς στα σύμβολα και ξέχασα στο χρόνο ν’ αφαιρώ και τους καιρούς να τρώω από το κέντρο κάθε μνήμης μου δημιουργώντας τις περίτεχνες κουλούρες ιστορίας στον τοίχο μου με κόλλησαν βαθμοί π’ απόκτησα κι οι σκέψεις, είτε να μοιάζουν με φεγγάρια είτε με αρχαία και αστεία, Ινδιάνικη μυθολογία δυο θάλασσες με δάκρυα το πίστωσα κι ο τόκος τρία ποτάμια από ξυλοδαρμούς γεμάτα με πολύχρωμα πιράνχας του Αμαζονίου σκίσαν τα ρούχα μου τα παιδικά, οι κροκόδειλοι κι οι αρκούδες στήσανε χορό να με χορέψουν
- 6. ορδές θεόρατων θηλέωντρέχοντας με ποδοπάτησαν κι ένας ολάκερος στρατός ανδρών με ευνουχίσαν με χώμα ρόδινο, φρεσκοσκαμμένο κι άγιο μιαν ώρα που εγώ θα το κοιτάζω ανάποδα εκείνο το αθάνατο κι ακλόνητο στο χρόνο γιομάτο από κουλούρες της ζωής, παθήματα κατάλευκο κι αθώο αυτοκόλλητο π’ αγόρασα.. ~~~ Σ’ έψαξα σε σκοτεινά δωμάτια μαγεμένα μέσα σε καπνούς και ξόρκια των Νεράιδων ζήλεψα να δω τα μάτια σου γερμένα πάνω στα φτερά ενός κύκνου των Τυράννων μαύρα, καστανά ή γαλάζια τι με μέλλει; ό,τι προσκυνώ ψυχή μου δε με θέλει κι έχω απ’ τη νιότη ετούτη τη συνήθεια φτιάχνει ο νους μου τρύπια παραμύθια σ’ έψαξα σε μουχλιασμένα υπόγεια κλειδωμένα ‘κει που ρέει η λάβα, οι φλόγες των Καιάδων χρόνια και καιρούς με σκόρπια απωθημένα ίχνη από μαστίγια κι όπλα των Κενταύρων πόθησα να δω τα μάτια σου υγραμένα σ’ άδειες φυλακές του ονείρου παραβάτες θειάφι και ασβέστης λόγια πληγωμένα τα ‘καμε να κλάψουν ο ιππότης του Θερβάντες μαύρα, καστανά ή γαλάζια τι με μέλλει; ό,τι προσκυνώ, ψυχή μου δε με θέλει κι έχω απ’ τη νιότη ετούτη τη συνήθεια φτιάχνει ο νους μου τρύπια παραμύθια.. ~~~ Τι κι αν σε λένε Πόπη ή Ελένη ή Μαρία ή Αγία Σοφία, τι κι αν μένεις Αθήνα, Θεσσαλονίκη, Βουκουρέστι, Σόφια, Βελιγράδι, τι κι αν έχεις μάτια πλάνα σαν αεροπλάνα, μπλε, γαλάζια, καστανά, βοοειδή, τι κι αν ψηφίζεις δεξιά, αριστερά, κέντρο, απόκεντρο, παράκεντρο, επίκεντρο. Μου φτάνει που είσαι ένα τρυφερό κοριτσάκι, γιατί σε σχέση με μένα τον πορνόγερο, μόνο ως κοριτσάκι θα μπορούσα να σε δω, κι αν είσαι δεκαεννέα, εικοσιένα, τριανταμία, σαρανταδύο, αρκεί που δε θα ‘χεις παραδοθεί, παραδόπιστα, σε προηγούμενο εραστή, τυχάρπαστο ευκατάστατο ρακοσυλλέκτη νεανίδων, τίμιο εργατοϋπάλληλο δουλευταρά χαμάλη στα χαφτεία. Μου φτάνει να είσαι ακόμα ένα κοριτσάκι, όπως σε πόθησα τόσο τα περασμένα καλοκαίρια και τους παγωμένους χειμώνες, κι ας μη σε έχω αντικρίσει ακόμα στα μάτια μου. Βασικά κοίτα, μπορεί και να αντιμετωπίζω προβλήματα στύσης, τουλάχιστον τους τελευταίους μήνες παρατηρώ απώλειες στην διάρκεια της καυλωμάρας μου, αλλά αυτό
- 7. πιθανόν να οφείλεταιστο στρες, στο ψες, στο προχθές, στο νέφος, στο σέκος, στα τσιγάρα, στα φουγάρα, μπορεί και να οφείλεται στις υπερβολικές δόσεις αυνανισμού, αλλά όπως και να ‘χει λύνεται με θεραπευτική αγωγή και χαλάρωση. Με κατηγόρησαν για μισογύνη, μισογδύνη, μισάνθρωπο, θεάνθρωπο, θεατράνθρωπο, χιονάνθρωπο, μου πρόσαψαν χίλιες δυο κατηγορίες διαβάζοντας τα κείμενά μου, όπως τούτο, αλλά πούστεψέ με δεν είμαι gay, ούτε ο κόσμος μου φταίει, ούτε η κοινωνία μου φταίει, ούτε οι οδηγοί που κορνάρουν αφηνιασμένοι στους δρόμους μου φταίνε, ούτε τα μηχανάκια που σφηνώνονται ανάμεσα στους καθρέπτες μου φταίνε, ούτε η τσέπη μου που συνήθως είναι άδεια μου φταίει, ούτε τα αχρησιμοποίητα προφυλακτικά που φυλάω στο συρτάρι μου φταίνε. Το σύστημα φταίει.... Γιατί όλα κοριτσάκι μου αρχίζουν και τελειώνουν από το σύστημα το ένοχο, που τραγουδήθηκε κι απ’ τον Στέλιο, που έγινε αποδεκτό από τον κοινό νου σαν η αναπόφευκτη επιλογή του κάθ’ ενός μας. Άλλοι με αναγκάζουν να επιθυμώ διακαώς αυτή την ουτοπία. Κι αντί αυτού, πήρα γι’ αντάλλαγμα απ’ τη ζωή, μια πεθαμένη στύση. Κι αυτό που πάντα αποζητούσα πριν φύγω απ’ τον μάταιο τούτο κόσμο, σαν άλλος καθηγητής Λιαντίνης, ορίζοντας μάλιστα επ’ ακριβώς τόπο και χρόνο φυγής και κρατώντας τον μυστικό όχι για επτά αλλά για εκατόν δεκαεπτά συναπτά έτη, ήταν να με αφήσεις να γλύψω το τελευταίο σημείο του κορμιού σου που ακουμπά στη Γη, εκεί όπου οι ακροδέκτες του σώματός σου, τέμνουν παράλληλα ή διαγώνια τις νοητές ευθείες της ουτοπίας που διάλεξα. Έχω εξήγηση σοβαρή για όλα αυτά, δε τα ‘βγαλα τυχαία, μοιραία, στην προκυμαία. Δε στο ζητώ σα χάρη, αλλά σαν τελευταία επιθυμία, λίγο πριν ή λίγο μετά τη σεξουαλική πράξη, όπου γι’ αυτήν τόσα χρόνια πάλευα με τους δαίμονες και τα δαιμόνια, σαν Οδυσσέας, σαν Προμηθέας, σαν Δον Κιχώτης, σαν Ιβανόης, σαν Μεγαλέξανδρος, σαν Μαγγελάνος, σαν κορμοράνος, σα ναυαγός που βρέθηκε στα σκαλοπάτια σου νηστικός και διψασμένος για ένα κουκουλονοσεντοπήδημα. Στο τσακ-μπαμ και στο τσακίρ κέφι δηλαδή, αρκεί όπως προείπα να είμαι ήρεμος, γαλήνιος, πράος, ανέκφραστος, άκαμπτος, άλαλος, ακούνητος, ακλόνητος, νεκρός απ’ το χαριστικό φιλί σου. Μαζί σου και στην κόλαση κοριτσάκι μου και στ’ αρχίδια μου αν σε λένε Καλλιόπη, Ευλαμπία, Πολυξένη, Νατάσσα, Αθηνά. Εγώ θα σε φωνάζω “μωρό μου”. Κι έτσι θα σε γυρέψω, γιατί ξέρω πως κάπου εκεί μέσα, εκεί έξω, παραέξω, παραμέσα, είσαι στημένη και με περιμένεις να επιστρέψω στην πατρίδα ..... φωνάζοντας “ Πηνελόπη, Πηνελόπη, μωρό μου γύρισα…! ” ~~~ Σου στέλνω την αγάπη μου, με γαλανό γκλίτερ μελάνι Πήρα το δρόμο που οδηγεί για το βουνό απόψε κι ανεβαίνω Κι όλο ανεβαίνω, ανεβαίνω, μα στην κορφή δεν έφτασα χωρίς εσένα Σε καρτ-ποστάλ ν’ απεικονίζονται στιγμές που πέρασαν Να σε θυμάμαι μ’ ένα σακίδιο φορτωμένη μ’ αποσκευές να πηγαίνεις..
- 8. Που πηγαίνεις; Θα είμαιμέσα στο ταξίδι σου, λαθρεπιβάτης στ’ όνειρό σου... Που πηγαίνεις; Θ’ ακολουθώ αγαπημένη κι όπου μας βγάλει ο δρόμος... Θα ‘χω φτερά στα πόδια, πούπουλα στο στέρνο αγαπημένη Στους ώμους θα φορώ φτερούγες και φωτοστέφανο στην κεφαλή Θα ‘μαι επιβάτης σ’ ένα όνειρο, που θέριεψε να γίνει... Όπως τα γαλανά πρωινά, που ξύπναγες στο πλάι μου, απ’ τα φιλιά στα χείλη Κι εκείνα φλέγονταν.. Σου χάιδευα τα μεταξένια σου μαλλιά, που απλώνονταν στη θάλασσα Η πρώτη μας νυχτιά, μακριά απ’ το σπίτι... Κι ύστερα ξύπναγες στο πλάι μου, σε γαλανή αμμουδιά Που ‘θε πηγαίνεις; Σήμερα πέρασα μια βόλτα απ’ τα μέρη που περάσαμε Που να ‘σαι; Ώρες αλήτισσες μας κέρναγαν γλυκόπιοτο κρασί και της αγάπης μέλι Πνιγήκαμε απ’ τα φιλιά στα χείλη βούλιαξε το πλοίο μας Κι εγώ ανεβαίνω, ανεβαίνω, ανεβαίνουμε μαζί, δίχως εσένα ... Σε περίμενα, σ’ αγνάντευα, περίμενα πολύ. Που ήσουν; Άργεψες! ... Με κλεισμένα μάτια κι η ψυχή κομμάτια Να κλαίει για μι’ αγάπη, που ορφάνεψε Ανέβαινα για ώρες, ημέρες, λεπτά περασμένα, δίχως εσένα Μάτια κλαμένα, με δάκρυα γιομάτα Χείλη σφραγισμένα, όνειρα χαμένα μα δίχως εσένα Τι να πεις; Σε περίμενα χρόνια, περίμενα να ‘ρθεις, κάπου να φωλιάσεις Εκεί που η οδός της καρδιάς, σε οδηγεί στο παντού Κι ούτε μια λέξη για το ίσως, το μήπως, το μπορεί, το ποτέ... Ούτε μια λέξη να θέλεις να πεις -κι όχι για να κλάψεις- Κι όλο σε χάνω, πες μου τι να κάνω; Σε περίμενα να ‘ρθεις
- 9. Λευκή περιστέρα πέτα πιοπέρα, πέτα πιο πέρα, να φτάσεις το τώρα Πέρασε η ώρα και σ’ αυτή τη ζωή δε χωρά ο Παράδεισος Τελευταία γραμμή στον αγέρα πιο πέρα, πιο πέρα, πέτα πιο πέρα Στο τώρα, στο παντού, στο μετά, να κρεμάσεις ανταύγεια Ένα βήμα πιο πέρα, πιο πέρα, πιο πέρα Σήμανε το τέλος μας, τουφεκιά στον αέρα Κι ούτε κουβέντα στα χείλη, νωπά τα φιλιά, μέρα με τη μέρα Δίχως ευθύνες κι ανάγκες πουθενά, με πέντε κορδέλες κρεμασμένες σε σφαίρα Λευκή περιστέρα πέτα πιο πέρα, πέτα πιο πέρα, να φτάσεις το τώρα Λέξεις στο χαρτί, τυπωμένες στα μάτια Κι η ψυχή σε κομμάτια, στο μουντό πρωινό Χρώμα μπορντό Πως μπορώ να σου πω, πως αλλιώς σ’ αγαπώ; Έστω κάποια φορά, τελευταία, σπουδαία Σε χρώμα λευκό νυφικό, ασπρισμένες βεράντες με θέα Κόκκινα κάστρα, καρδιά ξελογιάστρα Πράσινος ήλιος και μαύρα πουλιά που μας λεν καλημέρα Λευκή περιστέρα πέτα πιο πέρα, πέτα πιο πέρα, να φτάσεις το τώρα Πάμε στο πάντα, όπως παίζει η μπάντα Όπως παίζει η μπάντα, του έρωτά μας σκοπό Εν-δυο, Εν-δυο.. ~~~ Σήμερα έμαθα πως η ζωή, είναι ένα μικρό παραλιακό ταβερνάκι που κάποιοι τρώνε και πίνουν και μεθούν, κι άλλοι στις λιγδιασμένες κουζίνες του, πλένουν τα πιάτα και τα ποτήρια κι ύστερα σερβίρουν... πως δεν μπορώ να αγοράσω την αγάπη, παρά μόνο λίγα λίτρα βενζίνη για το αυτοκίνητο, έναν κακοφτιαγμένο καφέ και μια στριφτή τυρόπιτα... πως όταν είσαι πουλί, πετάς στον ουρανό κι όταν πεινάσεις προσγειώνεσαι στο έδαφος και σκύβεις το λαιμό σου για να βρεις σπόρους... πως όταν χαρίζεις την καρδιά σου, δεν περιμένεις κανένα αντάλλαγμα, αλλά σου επιστρέφουν το μίσος και την κακία, τυλιγμένα με πολύχρωμες κορδελίτσες και σελοφάν, από αυτά που τυλίγουν τα σέλινα στο μανάβικο...
- 10. κι όταν κοιτάξειςμια γυναίκα στα μάτια, εκείνη σε διαβάζει απ’ άκρη ως άκρη χωρίς να λοξέψει διόλου το βλέμμα της, από τα δικά σου μάτια... σήμερα έμαθα από άλλους, πως το φιλί έχει γεύση τριαντάφυλλου, σαν λικέρ αποσταγμένο σε μπαλσάμικο σιρόπι με σταγόνες καραμέλας και δυόσμου... πως όταν στην τσέπη σου δε βρίσκονται τα χρήματα, παρά μονάχα κάποια αποθέματα σε συναισθήματα και φιλότιμο, αυτά δεν εξαργυρώνονται πουθενά κι έτσι το μόνο που καταφέρνεις, είναι να γυρίσεις στο σπίτι με ένα χαμόγελο αισιοδοξίας, ζωγραφισμένο φαρδύ-πλατύ στα χείλη, για όλα όσα ήλπιζες ότι θα πετύχεις αύριο... σήμερα έμαθα πως τα παλάτια με τους πρίγκιπες και τις πριγκίπισσες δεν είναι χτισμένα με τούβλα και τσιμέντο, ούτε με πλίνθους και μάρμαρο... στα παραμύθια οι νεράιδες, πως έχουν φτερά για να πετούν πάνω απ’ τις ψυχές μας όταν εμείς δεν τις βλέπουμε, γιατί κοιτάζουμε πάντα τον εαυτούλη μας... πως τ’ αστέρια δεν εμφανίζονται έτσι στον ουρανό, με μια κίνηση των δακτύλων μας παρά μονάχα όταν βασιλέψει ο ήλιος... σήμερα έμαθα πως στο κεφάλι μου έχω πέντε άσπρες τρίχες παραπάνω από χθες και πως τα χέρια μου έχουν ζαρώσει απ’ το κουβάλημα και τη βιοπάλη κι άμα εισπράξω ένα χαμόγελο, θα πρέπει να ανταποδώσω ένα «ευχαριστώ» για τους τύπους... σήμερα έμαθα πως η λέξη «σ’ αγαπώ» γράφεται πάντα με λευκό μελάνι για να μη μπορεί να το διαβάσει κανένας.. πως η μουσική δε δημιουργείται για τους ερωτευμένους, παρά μονάχα για τους πλουσίους και τους συλλέκτες δίσκων, που ψάχνουν απεγνωσμένα στο γιουσουρούμ... σήμερα έμαθα πως η στάση του λεωφορείου «Η ΧΑΡΑ» ξηλώθηκε απ’ το δρόμο και τη μετέφεραν τρία οικοδομικά τετράγωνα μακρύτερα απ’ το σπίτι μου... σήμερα έκλαψα, κι όταν σκούπισα τα δάκρυα απ’ τα μάτια, αυτομάτως χαμογέλασα ...χαμογέλα μου κι εσύ, αν θέλεις ν’ αλλάξουμε τον κόσμο… ~~~ Αύριο γιορτάζω κοριτσάκι κομμάτιασα τα τελευταία μου γράμματα κι έραψα το στόμα, για να μην κλαίω έσπασα το Μ σε διπλό Λ κι έκανα το Π να μοιάζει με Γ όπως μου στέρησε η ζωή τα φτερά και ρούφηξε όλα τα “σ’ αγαπώ” μου όταν σκόπευα να τα μιλήσω κι όπως πέθαιναν τα κύματα, πέθαινα έσβηναν μαζί μου οι αναμνήσεις
- 11. τις ζωγράφιζα πάνωστις μαύρες σου μπαλαρίνες κι άστραφταν στη λιακάδα κι έβλεπες τα γράμματα χρωματισμένα κοίταζα μέσα τους, το πρόσωπό μου και σ’ έβλεπα να χορεύεις με την αλφάβητο κι ύστερα σε ρώταγα αν θέλεις να λυγίσω τα όνειρα να τα σπάσω στη μέση, να σου χαρίσω τα μισά κι όταν συναντηθούμε να τα ενώσουμε κι όπως πέθαιναν τα κύματα, πέθαινα έσβηναν μαζί μου οι αναμνήσεις.. ~~~ Τα μάτια μου κάψανε τα δάκτυλα απ’ τα δάκρυα κι η νικοτίνη μου έκλεψε τις μέρες βαραίνει όπως βαδίζει πλάι το σώμα μου στα τεθλασμένα μονοπάτια της ανάμνησης κι αν κάποιος νοιάστηκε για μας ήταν τ’ αγέρι όπως τρεμόσβηνε πλάι στα φύλλα της ιτιάς και θρόιζαν τα πέταλα, ολοένα στα μαυρισμένα τριαντάφυλλα που σβήνανε με μιας ... έτσι σε περιμένω... πυγολαμπίδα της φωτιάς που θέλησε να υψώσει ανάστημα στο ποθητό κορμί τους κρύους Χειμώνες και το μουνί σου ως οικόσημο θ’ αντλεί καράβι χωρίς άγκυρα και κρεμασμένο απ’ τα ρηχά νερά του φουστανιού σου στις λίμνης τα νερά, το φιλαράκι οδεύει στον γκρεμό έρωτα ανίκητε.. ... κανείς δεν ήρθε απόψε, κοριτσάκι να θυμηθεί αν ζούμε ή αν χαθήκαμε οι σκέψεις κολυμπούν απόψε μόνες ζωή και μοναξιά, φάγαν’ και ήπιανε να ζήσεις τη ζωή σου, κοριτσάκι η αγάπη, ποτέ δε μας χαρίστηκε γεμίζουν με ουσίες των ματιών οι σάκοι με κόπους μιας ζωής που τη θυσίασες κι αν κάποιος νοιάστηκε για μας ήταν τ’ αγέρι όπως τρεμόσβηνε πλάι στα φύλλα της ιτιάς.. ~~~
- 12. Σχεδίαζα στα χέριαμου καράβια πανιά, κουπιά κι αστέρια που έβρισκα στα μάτια σου φυσάει ο καιρός και ειν’ ωραία απόψε ταξιδεύω με τα χάδια σου τα κόκκινα στολίδια κρεμασμένα φανάρια και λαμπιόνια σ’ αρμενίζουνε φωτάκια τ’ ουρανού παραδεισένια πιο κόκκινα απ’ του ήλιου δειλινό αστράφτουν τα λιμάνια από έρωτα αγάπης ήχους, χρώμα ευτυχίας ο άνεμος τα βήματα ν’ αγκάλιαζε κι ο αγέρας να θολώνει το μυαλό σχεδίαζα φιλιά στα δυο μου χέρια τα έστελνα στο δρόμο που περπάταγες γυρίζανε πουλιά στεφανωμένα με μάθαιναν τον τρόπο ν’ αγαπώ κι εγώ τι άλλο να’ θελα από σένα; να πέφτω χαμηλά, να προσκυνώ ν’ αγγίζω κάθε φλέβα του κορμιού σου να σκίζω με τα χάδια τις φοβίες σου ιππότης, αδερφός και ερωμένος φεγγάρι λαμπερό στις ιστορίες σου κορφή σε ένα δέντρο Χριστουγέννων στολίδι στα κλαδιά της ορτανσίας σου πετράδι στα μαλλιά σου τυλιγμένο ο μίσχος του πι’ ωραίου λουλουδιού και μέτραγα τα βήματα που άφηνες στα δάκτυλα ζωγράφιζα καράβια σχεδίαζα στα χέρια μου τα όνειρα με μάθαιναν τον τρόπο ν’ αγαπώ.. ~~~ Φάγαμε πιο λίγη πίκρα σήμερα. Η κοιλιά είναι πρησμένη από τις μαζωμένες, αχώνευτες πικρίες που κάτσανε σαν πέτρες και δε λέει ν΄ αδειάσει το γαμημένο το έντερο. Δυσκοιλιότητα πετριών σ΄ ένα σμάρι από τρωγλοδύτες. ΄΄..κι αν έβρεξε για λίγο σήμερα θα βρέξει κι αύριο θα βρέχει τη Δευτέρα
- 13. θα βρέχει γιακαμιά βδομάδα ίσως να βρέχει ένα μήνα να βρέχει ίσως ένα χρόνο μέχρι το δάκρυ να ημερέψει και μέχρι να καλμάρει ο πόνος..΄΄ Έπλυνα τα δόντια μου με λαδόνερο μήπως και ξεπλυθεί το στόμα μου απ’ τις κακίες που ξεστόμισα. … Άνοιξα το παντζούρι, να δω αν πρόβαλε για λίγο ο ήλιος και το έκλεισα αμέσως, σαπίζοντας πεθαίνοντας στα σκοτεινά μονοπάτια της κάμαρας λίγο-λίγο… κι αύριο αν έχει πιο καλύτερο καιρό λέω να πάω καμιά βόλτα μέχρι τον κήπο -έτσι ταπεινά- μονάχα για να δω αν τα ραδίκια έχουν φυτρώσει ανάποδα ή αν κανά γεροσκώληκας κατέληξε να γίνει η τροφή γι’ αρπακτικά. … Σημείωσα στο ημερολόγιο πορεία θανάτου. Δευτέρα - Τρίτη μέσα Τετάρτη στο γιατρό Πέμπτη στο φαρμακείο Παρασκευή στην ξάπλα για να με πιάσουνε τα φάρμακα Σαββατοκύριακο, πρώτα ο Θεός με τις πιτζάμες αποχαύνωση… … Μου χτύπησε στο μάτι μια λέξη κι άνοιξα λεξικό -να! κάτι πρωτότυπο- ΄΄επέκεινα΄΄ γράφει. Τι σκατά είναι το ΄΄επέκεινα΄΄; Εγώ επέκεινα.. Εσύ επέκεινες… Αυτός επέκεινε.. Επεκείναμε όλοι που λες, σε μιαν άγνωστη λέξη κολλημένοι πάνω που πηγαίναμε τσάρκες… Πως λέμε ΄γαμηθήκαμε΄ ή ΄γαμιόμαστε΄ ή ΄άει γαμήσου΄! -΄΄Ρε, τράβα και επέκεινα, μη σε πάρει και σε σηκώσει…!΄΄ … Φάγαμε σκατά, ήπιαμε ληγμένα, χέσαμε το παρελθόν και τώρα τραβάμε νέα πορεία κι ο καθένας πουλάει το κορμί του σε τιμή ευκαιρίας. Βρείτε έναν κατάλληλο δότη συναισθημάτων γραπώστε τον και κρατήστε τον! Αν νομίζετε πως τα υπόλοιπα πρωτεύουν
- 14. μάλλον πρέπει νασας δει ένας ψυχίατρος… … Μέσα στα μπλεγμένα μαλλιά απ’ τον ύπνο κι ένα μυθικό πλάσμα να ξεπροβάλει. Ετούτη τη φορά μια τελχίνα να θέλει να με πάρει απ’ το χέρι να με κατεβάσει στον Άδη -΄΄Βρε δε θέλω καλή μου. Επέκεινα…!΄΄ … Απόγινε το κακό. ΄΄..κι αν έβρεξε για λίγο σήμερα θα βρέξει κι αύριο θα βρέχει κανά χρόνο ακόμα μέχρι να ξεπλυθούμε και να στεγνώσει το δάκρυ.. ~~~ ΄΄...ἐκείνη ἡ μικρή νυχτερινή μουσική μέσα στόν ἔρημο σταθμό ἀκόμα ἀναμένει ἐπιβάτες στό ταξίδι της. Κι ἐμεῖς, ὅλοι, μέ ἀνεκπλήρωτους ἔρωτες ἀπό νωρίς ἀποστατήσαμε ἀπ’ τό ταξίδι. Ἐτούτη ἡ μουσική δέ βρῆκε ἀκόμα ὀρχήστρα νά τήν παίξει, μήτε ἀκροατές νά τή χαροῦν γιά τήν ἀγάπη. Εἶναι ἕνα δράμα πού ἐξελίσσεται καί τίς καρδιές ὅσων τό ἀκοῦνε ἡμιτελές, παγώνει. Λυπᾶμαι ἄν οἱ νότες τοῦ εἶναι πιό νεκρικές, πιό πένθιμες ἀπ’ ὅτι περιμένατε. Εἶναι γιατί ἡ συννεφιά καί ἡ βροχή, τό χιόνι κι ἡ κακοκαιριά δέν τοῦ ἀφῆσαν περιθώρια ν’ ἀνατείλει. Εἶναι γιατί μέσα σέ νέφη ἀπό καπνούς καί στίς ὀσμές τῶν βλαβερῶν οὐσιῶν, ἀκόμα τό οἰνόπνευμα κυλάει μές τίς φλέβες του. Κι ἄν κάποια μέρα ξαφνικά θά ξημερώσει ἡ λιακάδα, εἶναι γιατί, σταμάτησε νά σκέφτεται τίς μέρες του καί θέλει νά πεθάνει. Κι ὁ προορισμός τοῦ σίγουρα νά γίνει δοξασμένο. Νά σιγοψιθυρίζεται στά χείλη ὅσων τ’ ἀκοῦνε καί στό ραδιόφωνο νά παίζονται οἱ πιό θλιμμένοι στίχοι του.. ... Μέσα μου δέν κατοικοῦνε πλέον στίχοι, παρά μονάχα ἡ πίκρα ὅτι τούς ἔγραψα καί πλέον τριγυρνοῦν ἐλεύθεροι κάπου κοντά σας καί πετᾶνε. Μαζεῦτε τους! Γιατί πλέον ἀκροβατοῦν κάπου ἀνάμεσα στήν τελειότητα καί τόν παράδεισο τῆς μελωδίας. Εἶναι ἐλεύθεροι στήν αἰωνιότητα οἱ στίχοι μου, μά πάνω τους γραμμένο τό Παρελθόν. Τό πρῶτο φιλί, ἕνα ἀποξηραμένο τριαντάφυλλο, τό ἐκκλησάκι τοῦ Ἁγίου Παύλου, τό ταξίδι στήν Εὔβοια, μερικά ἐνθύμια κι ἐρωτικά γράμματα φυλαγμένα στό συρτάρι τῶν ἀναμνήσεων, τό σκίτσο μίας γυμνῆς κοπέλας πού γύρισε τήν πλάτη της κι ἕνα κόκκινο ρολόι πού σταμάτησε νά χτυπάει ἀπ’ τόν Αὔγουστο...΄΄ ~~~ Γεια σου. Ποιο είναι τ’ όνομα σου; Μίλα. Μίλα μου ψιθυριστά. Σιγά, να μην τ’ ακούει κανένας τ’ όνομά σου. Μίλα μου αθόρυβα, όπως περνά στον ουρανό ένα σύννεφο. Όπως διαλύεται το δάκρυ στις λακκούβες των χειλιών σου. Πες μου ποιος άνεμος σε έφερε, γιατί άργησες; Πες μου, γιατί να ‘ναι τα μάτια σου πιο γαλανά απ’ τη θάλασσα, γιατί τα χείλη σου πιο κόκκινα απ’ το αίμα;
- 15. Τι σ’ έκαμενα ‘ρθεις, ψιθύρισέ μου. Στο πλάι μου, ποιο αγέρι σε ακούμπησε γλυκά στην αγκαλιά μου; Τι σ’ έφερε κοντά μου, ζητώντας γιατρειά απ’ την αγάπη μου; Ψέματα. Έχω πάψει ν’ αγαπώ. Είμαι αναίσθητος, τρελός, παράφρονας. Είμαι κλεισμένος χρόνια σε μια φυλακή βιβλίων, που με κοιτάζουν απ’ τους τοίχους σα να θέλουν να με φάνε. Είμαι έγκλειστος σου λέω χρόνια, σε ιδιωτικό φρενοκομείο, χωρίς παράθυρα και πόρτα. Κι απ’ αυτή τη φυλακή μιλάω τώρα. Τριγύρω πεταμένα, σκόρπια τα χαρτιά μου. Οι σκέψεις μου πετάνε στο δωμάτιο σκορπισμένες. Μιλώ σε τοίχους που δεν έχουνε αυτιά να με ακούσουν και σε πατώματα που όσο κι αν τα βρέχω με το δάκρυ, δε με νιώθουν. Κι αν κάνω πως ξεσκίζω κάποια μέρα και τις φλέβες μου, εκείνα δε θα νιώσουν, το αίμα όλου του κορμιού μου που θα στάζει. Κάνω παρέα μ’ άψυχα πράγματα. Μελάνια, πλαστικούς στυλούς, κομμάτια εφημερίδας και περιοδικά ληγμένα. Εδώ, μες στο βασίλειο του καπνού, μια γκρίζα απόχρωση κυριαρχεί και ψέμα. Πολύ ψέμα. Χούφτες το ψέμα που ‘χουν πει. Δε θα ‘βρεις άλλο τίποτα στο λέω, να πλανάται στον αέρα. Μια λάμπα ‘κατοστάρα που την καίω όλη μέρα. Κι απάνω στον λευκό τον τοίχο καρφωμένο, σημείωσα τη μέρα που μου ήρθες. Σου χάιδεψα απαλά τους ώμους να καθίσεις. Κι απλώνονταν τα πλούσια μελαχρινά μαλλιά σου στο κορμί. Να πόσο απαλό είναι το δέρμα σου. Ποιο είναι τ’ όνομά σου; Δε βλέπω παραισθήσεις. Κοιτάζω όσο πιο βαθιά μπορώ τις κόρες των ματιών, να πάρω τις χαμένες απαντήσεις. Ποιοι πόθησαν ετούτο το κορμί, για πες μου; Ποιοι το χάρηκαν; Ποιοι γεύτηκαν πιο πρώτοι τους χυμούς του; Tο άρωμα του αλαβάστρινου κορμιού σου, ποιοι σου το ‘κλεψαν; Σημείωσα τη μέρα που μου ήρθες. Γνωρίζω και τη μέρα που θα φύγεις. Μ’ απάθεια σου λέω, δε το νοιάζομαι. Αυτό που ‘ναι να γίνει θ’ απογίνει κι αυτό που ‘ναι γραφτό θα ειπωθεί. Αντίο κι ας σε γνώρισα για λίγο. Κρατώ στο πέρασμά σου μόνο τούτο: “αν θέλεις να προκόψεις, φύγε απ’ το δωμάτιο και πνίξε τους φονιάδες του εαυτού σου.. ~~~ Περιφέρομαι σαν άγνωστος στρατιώτης, σ’ έναν κόσμο που τον έπλασε ο Θεός μα στην πλάση να μην βρίσκεται Θεός; να με πάρει από το χέρι να μου δείξει την οδό, να με βγάλει απ’ τ’ αδιέξοδο που σφήνωσα. - ποιος θα βρει της ευτυχίας τον σκοπό; - μέσα κι έξω ανθρωπάκια, φίλοι - εχθροί, χαμογελάκια, πονηρά γλυκά λογάκια, ερωτόλογα στους τοίχους. μέσα εγώ. στη σκοπιά φυλακισμένος, μόνος, έρμος, πεταγμένος, ένας άγνωστος στρατιώτης μες το πλήθος, που κραυγάζει “σε μισώ” να μ’ αλλάξετε ποτέ δε θα μπορέσετε. ν’ αποτρέψετε χειρότερα, μπορείτε. δέστε ζόρικο
- 16. σχοινί και ψηλάστη φυλακή, κάποιος να ‘ρθει να κλωτσήσει την καρέκλα - η ζωή είναι μια τρέλα και ο θάνατος ευχή, θέλει θάρρος για ν’ αφήκεις τη ζωή - τι άλλο πια να πω για μένα; είναι χιλιοειπωμένα, τα ‘παν άλλοι σε μια μέρα, μα στο τέλος κρεμαστήκαν ζωντανοί. άλλος πήρε δηλητήριο να περάσει καθαρτήριο και στην κόλαση σαν πήγε να εκτελέσει την ποινή, είδε είμαστε ούλοι κι ούλοι, ίσοι κι όμοιοι, αφέντες - δούλοι κι οι αυτόχειρες παρθένοι στο σκαμνί -τούτη γη που την πατούμε, όλοι μέσα θε’ να μπούμε, ε ας φύγουμε όπως θέλουμε εμείς- ας την πλάσουμε μια νύχτα πριν ν’ ανοίξουμε τα μάτια, έτσι όπως τα παλάτια που γκρεμίζονται με μιας, λες και είναι τα όνειρά μας που χαράξανε το θέλημα καρδιάς λένε αυτό ελευθερία ή τ’ ανθρώπου απλά δειλία; ν’ αποτρέπει τα συμβάντα τα μελλούμενα. γιατί πιο απαίσια γεύση έχει η μνήμη που ΘΑ έρθει, όταν σμίξουνε στα μάτια μας τα επόμενα - όσα δε θα τ’ ανεχτούμε, τόσα θα ‘ρθουν που θα πούμε “φτάνει, ως εδώ ήταν όλα αυτά που ανεχτήκαμε” - τώρα πρέπει να σας βρίσω για να σας καληνυχτίσω, τόσο όμορφα που έντυσα τη νύχτα σας. φέρτε κάδους και κουβάδες, τρέχει αίμα στις καινούργιες χαραμάδες. κοκκινίσανε τ’ αστέρια και θλιμμένο το φεγγάρι, κατεβάζει τη στερνή γουλιά υδράργυρο χαιρετώ ΣΑΣ ποιητές μου, λέγοντας δυο συλλαβές μου - ΓΑ.ΜΩ΄ - και οδεύω προς την έξοδο που εφηύρα. Μη με κλάψετε ποτέ, βρίστε, βρίσε αδερφέ “βρε έναν πούστη και ανώμαλο που ήβρα… ~~~ Υπάρχουν στιγμές που νιώθεις νεκρός, ανήμπορος, κουρασμένος επιβάτης ενός τρένου που αποκοιμήθηκε στο βαγόνι. Υπάρχουν γύρω σου ερινύες που σε κάνουν να γυρίζεις με τα μάτια πίσω στο παρελθόν σου, να αντικρίζεις την πραγματικότητα κι ύστερα να επιστρέφεις το βλέμμα στο πάτωμα κι όχι στον ουρανό. Γιατί; Ξέρεις πως έφταιξες, ξέρεις πως έφταιξα, γνωρίζεις πως είσαι άνθρωπος και πως κοντά σου δεν μπορείς να ζεστάνεις ένα πληγωμένο πουλί κάτω απ’ τις φτερούγες σου. Δεν είσαι λουλούδι, δεν είμαι τραγούδι να το πεις κι ύστερα να το λησμονήσεις. Δεν είσαι, δεν είμαι τίποτα παραπάνω απ’ αυτό που είναι ένας οποιοσδήποτε άλλος σαν εμένα. Και ξέρεις γιατί; Γιατί κλαίω, γελάω, μαθαίνω, φωνάζω, αντιδρώ, θλίβομαι, περπατάω στραβά σε μια ευθεία που τέμνεται με τη δική σου. Κι όταν οι ευθείες μας συναντηθούν, κάπου θα τρακάρουμε. Θα συμπεράνω πως δεν έμαθες ποτέ τι σημαίνει πνευματικός θάνατος, αρρώστια της ψυχής, χάσιμο της ισορροπίας, μέθη, ανασφάλεια. Πως δεν βρέθηκες ποτέ μέσα σ’ ένα τούνελ χωρίς διέξοδο, όπου τα πόδια σου σέρνονται στο χώμα. Ζητάς βοήθεια από περαστικούς κι αυτοί σε γράφουν στ’ αρχίδια τους. Άρρωστος, μ’ ένα κεφάλι κολλημένο στο χώμα να κοιτάζεις και να εξετάζεις το παρελθόν σου. Μου λες σβήστο, πέθανε, είναι νεκρό. Είμαι νεκρός για σένα, φτάνει αυτό. Ο ζωντανός έχει φωνή, έχει δικαίωμα να ζήσει ρε πούστη μου ο ζωντανός, να γεννηθεί ξανά, έστω απ’ τα λάθη του, να πάρει πατερίτσα, χάπια.
- 17. Έστω κι ανάπηροςακόμα, έχει δύναμη να σηκωθεί από το χώμα που ‘πεσε. Τι με κοιτάζεις, δε βαρέθηκες; Θα περιμένεις πολύ ακόμα για κάτι που ποτέ δε θα γίνει; Δεν εννοώ εμάς, εννοώ τη δική μου ανάσταση. Θέλεις να βοηθήσεις ε; Ποιον; Τον τυφλό να ξαναβρεί το φως του; Δε βαρέθηκες ακόμα ρε Μαρία να κρατάς τη φλόγα αναμμένη, περιμένοντας κρυμμένη πίσω από τις στάχτες μου. Πέθανα. Με κάψανε. Αυτοκτόνησα, καταστράφηκα, έλιωσαν τα κόκκαλα μου, με έβαλαν στο χωνευτήρι κι ακόμα σου γράφω. Κι αν αυτό δε λέγεται αγάπη, ονόμασέ το εσύ όπως αγαπάς... ~~~ Γράφω για μένα, όχι για σένα Για μένα, γραμμή-γραμμή λέξη-λέξη τελεία-τελεία φύλλο το φύλλο Φταίει το μελάνι, λένε Περσινό σύννεφο πέταξε πάνω απ’ το σπίτι μου και με θυμήθηκε Εσύ όχι Στις άκρες είναι η ζωή, στις μύτες Στις ακρογωνιασμένες νύχτες των φεγγαριών στις απόκρημνες πλαγιές των ορεινών σχηματισμών είναι η ζωή Στα λυπημένα μάτια των γλάρων στους μοναχικούς ακροθαλάσσιους φάρους στις νυκτωδίες φεγγαριών που σβήσανε στις μελωδίες των ήλιων που ανέτειλαν, είναι η ζωή Στα βράχια ξεχασμένων θαλασσών στα τελευταία δάκρυα πιερότων που αναζητήσανε τον έρωτα Γράφω για μένα, όχι για σένα Γράφω για μένα, έτσι αδικημένα Ξεκινώ κι ολοκληρώνω με την αδικία στα μάτια να ζωγραφίζει χαμένους θαλασσινούς παραδείσους Έτσι αρχίζω κι έτσι τελειώνω Τελειώνω Γράφω για μένα Κάποια τα έσκισα, τα γκρέμισα, τα άφησα μισά Κάποια τα ξεκίνησα λανθασμένα και στην πορεία τα ξέκανα Κι ό,τι δεν πάει καλά, δεν το αλλάζω Το υιοθετώ και το συνεχίζω Κι ύστερα με βρίζω Σκόνη και μελάνι με κυκλώνει Κάτι δεν πάει καλά Έχω πάθει παράκρουση, έχω πάθει παράκρουση
- 18. Ακούστε τα πουλιάπου τραγουδούν Πεθαίνουν τραγουδώντας και γλιστρούν πάνω στα καλώδια Στρίβω το νόμισμα για ν’ αλλάξω σελίδα στα περασμένα λόγια Έχω γεμίσει ένα τετράδιο βλακείες έχω γεμίσει ένα τετράδιο βλακείες Γράφω για μένα λέξη-λέξη τα αδικημένα γράμματα του μελανιού μου Φέγγει καλύτερα το σκοτάδι στα μισόκλειστα μάτια μου Γυαλίζει η επιφάνεια του λευκού, που ντύνεται με γαλάζιο Τρέχει απ’ τα μάτια το γαλάζιο και γίνεται μπλε της παλίρροιας Κάπου στις άκρες των γραμμάτων υπάρχουνε τρίχινες βεντάλιες να σου κάνουν αέρα Κοιμήσου Κοιμήσου εσύ Μένει ν’ αποκοιμηθώ στο πλάι σου Στις άκρες, ένας ψεύτης ήλιος κι ένας αλήτης καιρός να γυρνάει Γράφω με πένα, για μένα Έχω κάνει αίτηση, περιμένω τ’ αποτελέσματα Μια ζωή περιμένω Περιμένω Μια ζωή σε περίμενα Έχω κάνει αίτηση στο Θεό να με πάρει στην αγκαλιά του Περιμένω στη γη Κάθε μέρα μαγειρεύω πουρέ με τοστ Βάζω μέσα τα ληγμένα κι ύστερα τα αλέθω στο μπλέντερ και τα πίνω λιωμένα Γράφω γαλάζια με γαλάζιο μελάνι σαν τον ουρανό όταν δεν έχει συννεφιά και τη θάλασσα όταν δεν έχει φουρτούνες Μια καταγάλανη θάλασσα παραδίπλα Είναι πολλά τα χιλιόμετρα και λίγο το κουράγιο που έμεινε Αγόρασα ένα δερμάτινο χαρτοφύλακα για τα υλικά της φυγής Με τα δώρα σου θ’ αγοράσω το σχοινί Κάθε μέρα περιμένω κάθε μέρα σε περιμένω Σχίστηκαν οι χορδές μου να σε φωνάζω Κοιτάζω χαμηλά φαντάζομαι τα ψηλά πέφτω στα μαλακά γίνομαι Περσικό χαλί ξυρίζομαι μια φορά τη βδομάδα δεν μ΄ απασχολεί το αύριο
- 19. Μου μείνανε, έναμπουκάλι γάλα μισό κιλό τυρί και βούτυρο Κουράστηκα να το φωνάζω Οι φίλοι με ρωτάνε που έχασα το χαμόγελο Δε μιλώ πια Γράφω για μένα, όχι για σένα Στον απέναντι λόφο δεν υπάρχει πολιτισμός Το εδώ είναι γύρω από μένα Δεν υπάρχει κανείς να μ’ ακούσει όταν μιλάω Σέρνομαι στα τέσσερα, σε κομμάτια, στις σόλες Κανείς δε με βλέπει Περνάει το τρένο νυστάζω σφυρίζουν οι ράγες Έχασα την αγάπη μου κάτω απ’ τα κουρασμένα της πόδια Τα έπινα γουλιά-γουλιά και μέθυσα απ’ το γαλάζιο Τα ήπια Το σκατό να σε πνίγει ολόκληρο χωρίς να υπάρχει έξοδος διαφυγής Βυθίζεσαι μέσα τους κολυμπάς με τις ώρες Για μένα, όχι για σένα Έγινα κόκκινος, μπλε, φούξιας Έγινα πράσινος, ωχρός κι έμεινα μαύρος Ήρθα κι έκατσα πάνω στο χαλάκι του μπάνιου σου Με όποιο χρώμα και να σε ζωγραφίσω, θα κλάψω Γράφω για μένα Το τιποτένιο ισχνό ανθρωπάκι με τα μαύρα γυαλιά και το τσιγάρο στα χείλη Πίνω το μαύρο κι ατενίζω τα γαλάζια μου όνειρα Καπνίζω μπλε τσιγάρα κι έχουν μακρύνει τα μαλλιά μου Στην από κάτω είναι η ζωή Σκόρπια λόγια γεμάτα πιτυρίδα και ξηροδερμία στο βάθος των μαλλιών μου Το θηλυκό σου άρωμα δεμένο στο μανίκι μου Ήπια κρασί και τώρα μέθυσα Ξερνάω απ’ την αρρώστια Θαυμαστικά γεμάτη η ατζέντα μου Σελίδες ξεσκισμένες η ζωή μου Μελάνι θαλασσί και πάνω στα βιβλία μου Στις άκρες χρωματίζω τα πουλιά και ζωγραφίζω καράβια Το φαγητό ληγμένο Το τρώγαμε με τα χέρια, από κάτω
- 20. στις σόλες Τρέχει σταμάτια το γαλάζιο και γίνεται μπλε της παλίρροιας Κάπου στις άκρες των γραμμάτων υπάρχουνε τρίχινες βεντάλιες να σου κάνουν αέρα Κοιμήσου Κοιμήσου εσύ Μένει ν’ αποκοιμηθώ στο πλάι σου, στις άκρες.. ~~~ Δέν μπορῶ νά τό τιθασεύσω ἀλλά οὔτε καί νά τό νικήσω Δέν μπορῶ καν νά τό πολεμήσω Αὐτό τό τέρας πού λέγεται σκέψη κι ὁλοένα ἔρχεται ἐκεῖ πού κάθομαι ἤρεμος καί τριγυρνάει γύρω-γύρω μέσα στούς διαδρόμους του μυαλοῦ μου Τί εἶναι λοιπόν; Μία κόλαση. Ἕνας παράδεισος; Μία πύρινη λαίλαπα. Ἕνα σανατόριο. Ἕνα κολαστήριο συναισθημάτων. Ἕνας ποιητικός ἀναβρασμός. Μία καταιγίδα ἀπό μνῆμες; Ἕνα πικραμένο τώρα εἶναι κι ἕνα ἀβέβαιο αὔριο Ἕνα λυπημένο σήμερα εἶναι κι ἕνα ξεχασμένο χθές Κι ἐκεῖ πού λέω νά λησμονήσω τό κρυμμένο μολύβι στή μολυβοθήκη ξεχύνεται λυσσασμένο τό συναίσθημα Μ’ ἔχει πνίξει Μ’ ἔχει ζώσει συναισθήματα Μ’ ἔχουν πλακώσει τά ὄνειρα πού ἔκανα Ρωτᾶνε πότε θά τά κάνω πραγματικότητα Τί μέ κοιτᾶτε ρέ! Ἐγώ πού κλαίω τώρα, δικά μου παιδιά εἶναι ἐγώ τά γέννησα Ἐγώ τά βάπτισα καί τά φανέρωσα Ἐγώ τά ‘βγαλα στό συνειδητό Ἐγώ τά ταξινόμησα Ἐγώ πού κλαίω τώρα θέλω νά πάρω ἕνα πιστόλι νά τά σκοτώσω ἕνα-ἕνα Θέλω μέ ὅλη μου τή δύναμη νά πατήσω τό delete νά τά λιώσω Ἐγώ πού βασανίζομαι τώρα θέλω νά σβήσω μαζί μ’ ἐκεῖνα καί μένα Νά τελειώσω ὅπως ὑπῆρξα Ἀπ’ τό ἐλάχιστο τίποτα Ἐγώ πού κλαίω τώρα. Ἐγώ μου ἔφταιξα Τί κοιτᾶτε ρέ! Δέν ἔχετε ξαναδεῖ ἄνθρωπο ποῦ θέλει νά διαγράψει τό παρελθόν του; ~~~
- 21. ΄΄…είναι για τογαμώτο που όλα αυτά που σου μαζεύονται φαντάζουν κάποια στιγμή πελώρια ή και σκάρτα και η ταξινόμηση που έκανες κατά καιρούς γίνηκε μια τρύπια περηφάνεια, άναρχα δομημένη μέσα σε κουτάκια..΄΄ ~~~ Όταν χαμήλωσες τα μάτια σβήσανε οι προβολείς κι έμεινα στο σκοτάδι που μ’ άφησες με υγρά στο χέρι κι ένα στυλό αναποδογυρισμένο με τη μύτη στραμμένη προς τα επάνω - το μελάνι στέγνωσε κι ο στίχος ξεράθηκε - δε φτάνει να γεμίσω τούτες τις γραμμές του χαρτιού που άφησες λευκές στο πέρασμά σου τα ποιήματα δε δώσανε τροφή στον έρωτά μου αντίθετα τον σχόλασαν νωρίς μήτε και τη ζωή μου έφτιαξαν να τρέχω κόπιασα τόσο για να βρω ένα κορμί για ν’ ακουμπήσω κι από τις μακριές κοτσίδες του, ορειβάτης να πιαστώ να κρατηθώ.. έχυνα σπέρμα πάνω στα χνάρια που άφησες μήπως καρπίσει ένα δέντρο του έρωτα να θυμίζει, ότι εκεί κάποτε κάποιος τρυφερός και ευκατάστατος διαβάτης θα περάσει το κατώφλι μα αυτός, δε θα σου φέρνει δώρα κι υποσχέσεις δε θα ‘ναι ένα πέτσινο κομμάτι απ’ τη ζωή για να τον σκίσεις σα χαρτόνι.. - το μελάνι στέγνωσε κι ο στίχος ξεράθηκε - καλύτερα χαρμάνι σέρτικο η ζωή να με φουμάρει καληνύχτα.. ~~~ Νωρίς τα πρωινά πριν ξημερώσει η μέρα υπό το φως, κάποιων κεριών ΄λησμονημένων χρόνων΄ - παρέδιδες - απλά μαθήματα της ψυχικής φωτογραφίας
- 22. κοίτα εκεί, τολάγνο βλέμμα το βλέμμα ετούτο με προσκάλεσε για να σ’ αγγίξω να βρω τα ίχνη σου απ’ τη μαγεμένη πένα μες απ’ το λεύκωμα, το ξεχασμένο - σε μονοπάτια - ΄δικτυακού πολιτισμού΄ ταιριάζουν τ’ άνθη σ’ ένα βάζο σάπιο απ’ το χρόνο μα τα λουλούδια της ψυχής ζητούν εκδίκηση - τούτες τις μέρες, κλαίω - κλαίω συνέχεια, απαρηγόρητα νιώθω τα χείλη σου, σαρκώδη είναι υπέροχα έτσι τα μαλλιά σου ατημέλητα.. χα! εσύ που γέλαγες ξεγέλασες τα όνειρα με κοιτάζει αμήχανα, το βλέμμα φοβισμένο ο διοπτροφόρος έρωτας με βρήκε μεθυσμένο κι αναζητά στα φύλλα μου το δροσερό πρωινό μήπως να ψάχνει για μι’ αγάπη που στερήθηκε; μήπως να ψάχνει γι’ αγκαλιές ή τραγούδια του έρωτα; με όση δύναμη κι αν έχω θα κυνηγήσω και θα κλέψω κάθε ελπίδα που μου μένει κι έτσι ποτέ δε θ’ απαντήσω μήτε στιγμή να σταματήσω να σ’ αγαπώ αληθινά την κάθε ημέρα πιο πολύ, πιο δυνατά - μ’ έπνιξε τ’ όνειρο - μα φτάνει να σ’ αγγίξω.. ~~~ Απόψε συνθέτω μαγεία στα όνειρα δίνω ουσία φαιά στα όνειρα, τα μάτια τα θεία
- 23. στα χέρια πουτόσο με κράτησαν στα νύχια που χρόνια με μάτωναν σε στόμα γιομάτο χημεία απόψε κρατώ τη μαγεία σε δική μου μικρή ιστορία παραμύθι παλιό σα γλυκιά αμαρτία τιμόνι της Άνοιξης, πάθος με γιάτρεψες, μ’ έμαθες με γέμισες χρόνια εμπειρία στους ήχους που βρήκα στο δρόμο στα φύλλα ενός δέντρου που μάτωνα στων ρόδων το μίσχο, η αγάπη λατρεία να κόβεται τώρα στα τρία στα πέντε, στα δέκα κομμάτια στα χίλια διακόσια είκοσι τρία (1223!) σου φωνάζω ακόμα, μ’ ακούς; μουσική που με πλάνεψες τραγούδια φεγγάρια, ρυθμών απαρτία δυο νότες, πεντάγραμμα ένα, δυο, τρία οι νότες οι νότες οι νότες στρατιώτες ντιν-νταν, ντιν-ντον ντιν-νταν, ντιν-ντον Μαρία...; στ’ αγέρι που τ’ άστρα μετράει τ’ αέρι, τα χέρια σηκώνει, πετάει φυσάει βοριάς, ξεφουσκώνει, φυσάει μικρό μου σπουργίτι σε παίρνει σε παίρνει η Άνοιξη, φεύγει και πάει και πάει μακριά κι όλο φεύγει, πετάει σε παίρνει μαζί του τ’ αγιάζι το σάπιο παράθυρο μπάζει σου φωνάζω ακόμα, μ’ ακούς..; κρυώνω απόψε, παγώνουν τα δάκρυα κρύσταλλοι, στάλες, δροσιά, υγρασία ένα, δυο, τρία οι νότες οι νότες οι νότες στρατιώτες
- 24. ντιν-νταν, ντιν-ντον ντιν-νταν, ντιν-ντον αιώνεςπροσμένω για να ‘ρθεις τις λάμπες τα βράδια ν’ ανάβεις καντήλια, κεριά και λαμπάδες να κάψεις στο χρώμα στο χρώμα της θάλασσας τ’ άσβεστο γαλάζιο, απέραντο, αιώνιο χρώμα απόψε συνθέτω μαγεία γυναίκα, κυρία, μικρή μου Κυρία δυο νότες, πεντάγραμμα ένα, δυο, τρία οι νότες, οι νότες, οι νότες στρατιώτες ντιν-νταν, ντιν-ντον ντιν-νταν, ντιν-ντον.. ~~~ Η έλλειψη της ανέφικτης πραγματικότητας, όπως η άρνηση του απροσδόκητου της επιθυμίας που δεν αποσκοπεί στην αντικατάσταση της αλήθειας μα στη διαφορετικότητα της ανθρώπινης ύπαρξης και τη μοναδικότητα, μιας γεμάτης συναισθήματα, σκέψης αυτή είναι ουσιαστικά η δύναμη που δεσμεύει τα αληθινά κι όμως ανέλπιστα κρυμμένα όνειρα, του κάθε προορισμού η απόρριψη της ελευθερίας της σκέψης και συγχρόνως ο αποπροσανατολισμός του εσωτερικού ψυχικού κόσμου επιτυγχάνεται διαμέσου της ανύπαρκτης κοινής γνώμης της λεγόμενης και ψυχολογίας του πλήθους νοοτροπίας που παρεμποδίζει την διαύγεια της υπέρβασης του κάθε υπαρκτού λογικού συνειρμού του πνεύματος εφόσον κάθε λογικός ειρμός δεν διαφοροποιούσε την υποκειμενικότητα του ατόμου παρά υποκαθιστούσε την αντικειμενικότητα της αλήθειας θα στόχευε άμεσα στη μη ανέλκυση του κρυφού πόθου κάθε ονείρου καθώς εκείνος (ο ειρμός) θα αναπαυόταν επί δεκαετίες στο μεδούλι της ανεξαρτησίας και της ελευθερίας του πνεύματος ενώ θα έτρεφε τη γαλήνη της ψυχής με σπάνιες ορμές με κίνητρα εξωτερίκευσης της μίας, της μοναδικής, της αναντικατάστατης προσωπικότητας του ατόμου
- 25. είθε, η ακούσιαπνευματική, η γεμάτη διαύγεια δύναμη να μην επιτύχει ποτέ τη στέρηση οποιουδήποτε ονείρου που βασίζεται σε αθώα αμόλυντα και απραγματοποίητα ένστικτα κάθε λογικού και βαθιά σκεπτόμενου οργανισμού… ~~~ ΄΄...έμεινα λειψός από ψυχή κι αισθήματα. Τώρα ξέρω ν’ αγαπώ ό,τι μου έμαθες ν’ αγαπάω. Μα μου λείπει ακόμα η φωνή σου, όπως μίλαγε και τριγύριζε γύρω-γύρω απ’ τ’ αυτιά μου. Ζήσαμε κάτι έντονο είπες, που μόνο οι δυο μας γνωρίζουμε. Μετά αντίο. Ήρθε ο Χειμώνας. Είναι μάλλον ο πιο αργόσυρτος Χειμώνας που έχω ζήσει. Τώρα κλαίω. Γιατί δεν έχω κάτι ωραιότερο να κάνω. Τώρα τραβάω γραμμές σ’ ένα άδειο τετράδιο, προσπαθώντας να το γεμίσω. Το χέρι δε βρίσκει τις λέξεις. Το στόμα δε βρίσκει τα λόγια. Νιώθω άφωνος. Είμαι μια στήλη άλατος, ένα άγαλμα που δεν μπορεί να κινηθεί. Ένα κουφάρι, που δεν μπορεί να τρέξει να σ’ αγκαλιάσει όπου κι αν είσαι. Τώρα η αγκαλιά μου δεν έχει χρώματα. Όλα εκείνα τα κοριτσίστικα χρώματα που τη γέμιζαν. Τι να κρατήσω για μένα; Μονάχα το μαύρο μου έμεινε να φοράω. Ζωγραφίζω καπνούς και τσιγάρα. Δωμάτια νοσοκομείων στη μέση του πουθενά, με χειρουργημένους ασθενείς. Με ορούς στα χέρια και σύριγγες στο κορμί τους. Ζωγραφίζω το σήμερα σα να είναι η τελευταία μου μέρα. Θα ‘θελα να την πέρναγα στην αγκαλιά σου. Σ’ ένα μικρό σπίτι δίπλα στη θάλασσα, με μεγάλο κήπο, για να χωράει τις τριανταφυλλιές σου. Ακόμα και τ’ όνομά μου το πήρες. Ξέχασα πως με λένε. Αισθάνομαι κατά καιρούς πως με φωνάζουν, αλλά τρέμω να γυρίσω το κεφάλι, μήπως συναντήσω το παρελθόν μας τη στιγμή του αποχωρισμού. Εμείς δεν κλάψαμε κοιτώντας ο ένας τα μάτια του άλλου στο αντίο μας. Ξέρω πως έκλαψα, μέσα μου. Κι όλες οι υπόλοιπες μέρες μου ήταν μουσκεμένες. Εμείς δεν αφήσαμε ταυτόχρονα τα δάκρυα να κυλήσουν στα μάτια, γι’ αυτό που μας περίμενε στη γωνία. Έγινε το “εμείς” ένα μοναχικό “εγώ” μέσα σε μια νύχτα. Κι από μακριά το αποχαιρετούσαμε μ’ ένα αντίο, όπως ψυχορραγούσε...΄΄ ~~~ Βρέχει ἀπόψε ραγισμένες ἀγαποῦλες καρδοῦλες κόκκινες, σπασμένες ἀπ’ τό χρόνο
- 26. κορμιά ἀνέγγιχτα πούπόθησαν κορμί φιλί πού πόθησαν τά χείλη καί πού στέρεψε κι ἐγώ ἐδῶ, στημένος σ’ ἄστατη γωνιά ποῦ ἅμα τή φυσήξει ὁ ἀγέρας, θά τουμπάρω στόν τάφο μου νά γράψετε μέ χρυσαφί μπογιά κείτεται ἐδῶ ἀθάνατος, ἀλλά δυστυχισμένος ὅταν τόν σκέφτεται ἡ πρώιμή του ἀγάπη βρέχει ὁ Θεός ἀπόψε, κόκκινα γαρίφαλα ἀλήθεια, τί λουλούδια ρίχνουνε στά μνήματα καί μέ τί χρώματα στολίζουν πεθαμένους; τίς πεθαμένες στόν καιρό ἀγάπες, ποιός τίς κρύβει ποιός τίς θυμᾶται καί τίς μελετᾶ ὅταν ἐπέρχεται τό αὔριο; βρέχει ἀπόψε κομματάκια ἀπό καρδοῦλες ἀλήθεια, μέ τί κίνητρα πυροβολοῦν τά θύματα ποῦ πέσανε στόν ἔρωτα κι ἐξαϋλώθηκαν; ὅταν πεθάνει, πεῖτε μου, μί’ ἀγάπη δυνατή ὅπως εἶπαν ποῦ χάνονται δύο δίδυμες ψυχές ποῦ προδοθῆκαν; χάνονται πάνω ἀπό τά σύννεφα, ὅπως προεῖπαν ποῦ σκέπαζαν ὁλότελα, τήν ἀγαθή τους ὕπαρξη γιατί ἡ ψυχή μᾶς ἀγαπάει καί αἰσθάνεται, πονάει γιά ὅσα σφραγιστά τά χείλη μᾶς κρατοῦσαν μυστικό… ~~~ Ἄκουσα, λένε γέροντα τό χρόνο π’ ἀναχωρεῖ κι ἐγώ ἔτσι τόν φώναξα, νομίζοντάς τό ἀλήθεια μά ἐκεῖνος τό μπαστούνι του, χωρίς νά τό σκεφτεῖ τό σήκωσε ψηλά καί μοῦ τό ἔχωσε στό στόμα.. ~~~ Μεσάνυχτα καί μέ ξυπνᾶ ὁ ἦχος μίας φωνῆς καί μέ ρωτᾶ ἐπίμονα - Τί κάνω καί ποιός εἶμαι ἀπάντηση δέ σκέφτηκα, συγχώρα μέ ἀλλά ἀπ’ τή ζωή μου ἔμαθα νά ‘χῶ κλειστό τό στόμα καί νά τ’ ἀνοίγω μόνο γιά νά πῶ μέ μία γουλιά τά λόγιά μου ὀρθά, κοφτά, σοφά καί μετρημένα ἀπάντηση δέ σκέφτηκα καί φώναξα ἀμάν μέσα στή ζάλη στ’ ὄνειρο σέ καρτερῶ ἀκόμα Χριστούγεννα δέ γνώρισα, μήτε Πρωτοχρονιά μήτε κι ἐφέτος, πέρυσι, τά τελευταία χρόνια δέ γνώρισα ἄλλη ψυχή, ἀγάπη νά μέ πεῖ ἀγαπημένη, σύντροφο, ἀμόρε πλάι στό στρῶμα
- 27. μονάχα ἐσένα πού‘φτασες στά χείλη τοῦ γκρεμοῦ κι ἀπό ἐκεῖ μ’ ἀνέβασες στοῦ οὐρανοῦ τό δῶμα στά σύννεφα μέ πέταγες, ἀρχές Καλοκαιριοῦ ποῦ θύμιζε Χριστούγεννα γλυκά κι ὀνειρεμένα συγχώρα μέ ἀλλά κι ἀπόψε μέ ξυπνᾶ κάποια φωνή καί μοιάζει νά ‘ναί ἡ φωνή ἀπ’ τό δικό σου στόμα φωνές ἀκούω ταχτικά καί τό ‘ψαξα πολύ μ’ ἀναρωτιέμαι ἄν πέθανα ἤ ἄν θέλω νοσοκόμα τά χείλη πού μέ μάγεψαν σάν τότε τά ζητῶ ἀπ’ τό Θεό σάν φάρμακο εὐλογημένα εἶναι γιατί ὅσο μέ φιλέψανε μεθυστικό πιοτό τίποτα δέ μ’ ἐνόχλησε, μονάχα μία γκαρσόνα ποῦ ἔκρυψε στά χέρια μου τόν λογαριασμό τό ἀντίο αὐτό πληρώνουμε τοῦ κόσμου οἱ πονεμένοι οἱ πικραμένοι, οἱ δύστυχοι πού χάσανε καιρό ψάχνοντας τήν ἀγάπη τους, σέ μέρα ξεχασμένη οἱ ξεγραμμένοι στ’ ὄνειρο πού σχίστηκε στά δυο γιατί κάθε ὡραία ἀρχή κρύβει κι ἕνα φινάλε ποῦ ἴσως πονάει πιό πολύ ἀπό πληγῆ ἀνοιχτή ποῦ ὁ χρόνος δέ τή γιάτρεψε, μηδέ τό Καλοκαίρι ποῦ πέρασε, πού χάθηκε καί πίσω δέ θά ‘ρθεῖ μή μέ ρωτᾶς γιά νά σού πῶ τί μέ πονάει ἀκόμα τά μάτια μου πρηστήκανε, κοκκίνισε ὁ ντουνιάς τό δάκρυ πῶς νά στέρευε; ποτάμι ρέει στό χῶμα κι οὔτε ἄν μέ τρώει ἡ ἔννοια πώς ἀκόμα μ’ ἀγαπᾶς γιατί τούς μῆνες πού ἔλειπες τούς μέτρησα γιά χρόνια καί γέρασε τό σῶμα μου. Ποῦ εἶσαι, μέ κρατᾶς; κρατᾶς φωτογραφίες στήν καρδιά ἀντί γιά μένα μά λείπει ἀπ’ τά χέρια σου ἡ σάρκα καί τά ὀστᾶ ἡ ἀγκαλιά σου ἀδειανή, σά μία νεκρή χελώνα ποῦ τό καβούκι τῆς κενό προσφέρει ζεστασιά χωρίς νά ὑπάρχει μία ψυχή μέσα νά τή ζεστάνει χωρίς νά ὑπάρχει ἡ ἀγάπη μας! - Ἀντίο, εἶμαι καλά.. ~~~ ΄΄..σε περίμενα, σ’ αγνάντευα, περίμενα πολύ Που ήσουν; Άργεψες!..΄΄ ~~~ Δέσε το βιός σφιχτάγκωνα, μελέτα και τους χάρτες η πολιτεία που ΄φτιαξες, γαμιέται στ΄ ανοικτά ξεκλήρισαν τα ναύλα τους δεξιόστροφοι πολίτες κι εμένα μου ΄μεινε στην τσέπη μοναχά ένα πενηντάλεπτο
- 28. που φτάνει ν΄αγοράσω ένα κουλούρι [ τόσο μικρό σα μια κλανιά.. -πουστέψαμε που λες, πουστέψαμε- άλλοι τον δίνουν να τον τρως κι άλλοι τον παίρνουν πίσω μοιράστηκε ο κόσμος μας σε πούστηδες καιρούς κάποτε αμολάγαμε τα κούλουμα, καλούμπα και πλέον σφίξανε οι κώλοι και τυλίγουμε σχοινί άλλοι τριγύρω απ΄ το λαιμό σα φιόγκο ΄παπιγιόν΄ άλλοι κατασκευάζουν λάσο για να πιάσουνε ΄μπεκάτσες΄ μαράζωσε ο κόσμος μας σε βρώμικους καιρούς μαράζωσε και το καυλί μου απ΄ την ανία ήταν που ονειρευόσουνα να τα ΄χεις και τα τρία ψωμί, καυλί και μηχανή, να τρέχεις στ΄ ανοικτά βλέπεις, τα φράγκα είναι που δίνουν αφορμές τσάμπα τα πήρες κοπελιά μου τα πτυχία ! χρειάζεσαι έναν πούτσο ή μία μαλαπέρδα να σηκωθεί ολάκερη, σα σκάλα στ΄ ανοικτά να υψωθεί σαν πάλλευκη δεξιόπλατη παντιέρα σα βέλος και σαν τόξο που χτυπάει στα ψαχνά και βρίσκει κλειδαρότρυπα να μπάσει τις ορμές της αυτές που βολοδέρνοντας χτυπούσαν για να βγουν τριγύριζαν σε κάμαρες με φώτα ροζιασμένα καμένα σα τα χέρια [ που τα ΄καμε ο καιρός ν΄ αναστηθούν -πουστέψαμε που λες, πουστέψαμε- άλλοι τον δίνουν να τον τρως κι άλλοι τον παίρνουν πίσω μοιράστηκε ο κόσμος μας σε πούστηδες καιρούς το δάχτυλο τριγύρισε δειλά την κλειτορίδα καμπόσο σάλιο έδωκε κι η γλώσσα γι΄ αφορμή σφίξαμε τα κορδόνια μας, τα πήραμε για προίκα και βαζελίνη αλείψαμε το δύστυχο κορμί μαράζωσε ο κόσμος μας σε βρώμικους καιρούς μαράζωσε και το καυλί μου απ΄ την ανία βλέπεις, τα φράγκα είναι που δίνουν αφορμές τσάμπα τα πήρες κοπελιά μου τα πτυχία ! ~~~ ΄΄..έχω έναν ιερότατο στόχο - να διασώσω το έργο μου - κι έπειτα να φύγω, να εξαφανιστώ να φύγω, να πετάξω, να χαθώ σαν τον άνεμο να καλπάσω, ΝΑ ΦΥΓΩ!
- 29. σαν άσπρο άλογοπου χλιμιντρίζει και τρέχει βλέποντας τους χαλεπούς καιρούς να το κυνηγούν.. σαν ασημένιο πεφταστέρι να πέσω πλάι σ’ όλα τ’ αστέρια στη βαθυσκότεινη νύχτα να χυθώ σαν καταιγίδα σ’ αυτά που με πίκραναν να γίνω κεραυνός γι’ αυτούς που μ’ αποπήραν κι όσους με φίλησαν κι όσους μ’ αγάπησαν να μην εκδικηθώ.. άλλωστε έμαθα να αγαπάω με πάθος και να μισώ με οργή να δίνω δίκιο στο άδικο έμαθα, ΝΑ ΦΥΓΩ! κι έτσι όπως έμαθα να συμβιβάζομαι τι μένει άλλο πια για να προσμένω; αφού κι η ίδια η ζωή ένας ιδιότροπος είναι, συμβιβασμός...΄΄ ~~~ ΄Ένα κρεβάτι από πάγο ειν’ η ζωή μας, τις μέρες που κάθε τόσο λιώνει στάλα τη στάλα στο πήγαιν’ έλα, όπως λιώνουν οι σόλες μας σπίτι-δουλειά, δουλειά-σπίτι, φαρμακείο για τα χάπια δουλειά για την αποτοξίνωση, σπίτι για τον γαμημένο τον ύπνο μας μπροστά στην tv ένα σπίρτο κι η αγάπη μας, που πήρε φωτιά έλα σβήστο, θέλω να κοιμηθούμε. Η ζωή μας... Η ζωή μας είναι, ένα μπουκάλι με πετρέλαιο που το πίνουμε γουλιά-γουλιά τις νύχτες, με πασατέμπο στάλα τη στάλα το πίνουμε, στο μπαλκόνι μονάχοι κοιτάζοντας τα νυχτοπούλια στο ύπαιθρο κι ύστερα δίνουμε μια, με τον αναπτήρα και του βάζουμε φωτιά να γίνει πυροτέχνημα.. ~~~ ΓΙΩΡΓΟΣ Σ. ΚΟΚΚΙΝΟΣ - ΑΠΑΝΘΙΣΜΑ - © 2017 (επιτρέπεται οποιαδήποτε αναπαραγωγή του κειμένου με αναφορά στο δημιουργό του)