΄΄…κείμενα, σκέψεις, στίχοι..΄΄ κατατρεγμένοι απ’ το παρελθόν για ένα νέο μέλλον..

1. "Δεν αγαπάς κάποιονγια τηνομορφιάτου,τα ρούχα του ή τ' αυτοκίνητό του.
Τον αγαπάς γιατί τραγουδάειένα τραγούδιπουμόνο εσύ μπορείςνα καταλάβεις"
~~~~ ~~~~ ~~~~ ~~~
Συμβατόςδότηςσυναισθημάτων
΄΄…κείμενα,σκέψεις,στίχοι..΄΄
κατατρεγμένοιαπ’το παρελθόνγια
ένανέομέλλον..
~~~~ ~~~~ ~~~~ ~~~~
Για την καταγραφήκαι την ανάσυρσηαπ’το παρελθόν,
ΓιώργοςΣ. Κόκκινος☺
[ ζητείταισυμβατός δότηςσυναισθημάτων που να ξεστομίζειαλήθειες..!]
΄΄..τααισθήματα ναυάγησαν ΄΄
Να το γράψετε
κι ύστερανα τα κάψετε.
Τα συνθήματαμε μαύρο μαρκαδόρο..

2. Χα! Θα πρέπει να ξεκαθαρίσω,ότι δεν δένομαισυναισθηματικάμε κανέναν,δεν έχω
φίλους,δενθέλω να έχω φίλους,δεν τα έχω καλά με τους ανθρώπουςκαι γενικάμε τις
ανθρώπινες σχέσεις,όπως έχω ξαναπεί  σε μια κοινωνία όμως οφείλουμενασεβόμαστεο
ένας τονάλλον,τουλάχιστονσεαυτά που έχει δημιουργήσειμετάκόπων..ιδίωςτην
πνευματικήτουπροσφοράπουμπορείνα ανακουφίζεικάποιεςφορές,λίγο έστω,την
σκληρήμας πραγματικότητα(καισε αυτό είμαι υπέρ!).
Όταναυτό όμως (και μιλάω για ένα καλάμι ΝΑ!με το συμπάθιο) στέκεταιαφορμήγια να
αμβλύνειδιαξιφισμούς,η καλύτερηλύσηείναι,πιστεύω, η απαξίωση !
Απαξίωσηβεβαίως-βεβαίως ταιριάζει και σε μένα,γιατί ο καθένας όπως πορεύτηκεσ΄ αυτή
τη ζωή, θα έχεινα λάβει και τα μελλούμενα..πουέπονταιτων πεπραγμένων του…!
΄΄..φυλαγμένοιόρκοικιυποσχέσειςαμέτρητες
σε μια καρδούλαραγισμένη
ερωτικάσκιρτήματατου παρελθόντος
με όλα τουςτα ψέματα
άνθη, αγκαλιές,φιλιά, ενθύμια
απόψεστα σκουπίδια πεταγμένα
χωρίς εσένα
κλάμα βουβό
τα δάκρυα εσωστρεφήναμην τ’ακούει κανείς
από ντροπή
χωρίσαμε, τελειώσαμε.μημαθευτεί
τώρα που πήρανόλα μια πορεία,μια γραμμή
κι αυτό ειν’ακόμα τώρα στηναρχή
μας περιμένειστηγωνιάη κατηφόρα
προχώρα...
...αλλούεγώ,αλλού εσύ,δεν έχει σημασία
και η ουσία βρίσκεταιστησκέψητου μυαλούμας
στηνπιο ψαγμένηκαι πρωτότυπηχαμένημελωδία
κι αν έγινα μια καρφωμένηπροσευχήστο παραθύρι σου
ήτανεμόνο η αρχή στη δυστυχία
με πλάνεψεη δυστυχία από το βλέμμα σου και έχασα το δρόμο
τώρα θα χάσω και τονκόσμο πλανεμένοςαπ’ τηθλίψη...
θυμήσουνα ποτίζειςτα λουλούδιατης ψυχής σου,πριν να μαραζώσουν...
...θυμηθήκαμεπως κάναμε τα όνειρα
πέτρα εγώ,φωτιά εσύ, πώς να ταιριάξουν;
άλλα όνειραεγώ, ναυαγοίμες το κενό
κι από κάτω τα ποιήματα να στέκουν
ξέβραζεαγάπη και η θάλασσα
κύμα με το κύμα τημετρούσα

3. βότσαλο στο βότσαλο τηνέχτιζα
κι όλο κάποια χείλη καρτερούσα
καλαθάκια είναι πλεγμένατα ποιήματα
και το κύμα μας πηγαίνει όπουθέλει
έχω ανάγκη από σένα και τα μάτια δακρυσμένα
περισσεύειάλληαγάπη, περισσεύει;...΄΄
...είναιπως … πες το,με δικά σου λόγια
τι το κρατάςτ’ ανείπωτο και το μικρό στα χείλη;
είναι πως άλλα λόγια τώρα δεσου βρίσκονται
να περιγράψειςμία τέτοιατραγωδία
μονάχα δάκρυα γι’αυτό που χάνεται, ή το έχασες..;
μα τώρασαστισμένηστο παγκάκι
αναλογίζεσαιπόσα ρητά δεντου ‘πεςγια τον έρωτα
και πόσα άλλα λόγιααγάπης πήγανστράφι
που δεν τα πρόλαβεη καρδιά να ξεστομίσει
κι εγώ,πώς να σταθώ απέναντιστα μάτια σου;
μεγάλωσα μαζί τους και τα πόνεσα
τα λάτρεψακαι έκλαψα μαζί τους,μα μπερδεύτηκα…
...στο χέριμας, αν θα κρατήσουμεέναρόλο στηζωή
ή με μανία θα τραβήξουμεφινάλε
πάντως τελείωσεαυτή η κωμωδία, έχω να σουπω
σε ένα θέατρο σκιώνπου δεν υπάρχουν ούτεφώτα, ούτεγιρλάντες
γυμνοίμπροστάστις λέξειςκαι τις πράξεις μας για να διαλέξουμε
ολόγυμνοικαικαθαροί για να γνωρίζουμεεξ’αρχής
αυτή η σκηνήπριναπ’ το τέλος
αν είναι μία ακόμα κοροϊδία
σε σκηνικό πουέχτιζε μια νύχτα με πανσέληνο,ηαγάπη μας
και κάηκε,μπροστάσε μια ανώριμηκι αστεία ευκαιρία…
..καθώς το πλοίο αναχωρεί απ’ το λιμάνι
κάπου στο βάθος αχνοφέγγειέναςφάρος
δίνειτο στίγματου, πετώνταςένας γλάρος
που συντροφιάμας είχε κάνειταπεινή
...
λοιπόν,κουράστηκακιαπηύδησα με τούτα
τραβώ πορείαμεθυσμένη και σεριάνι
κάπου να φτάσω για να δέσω σε λιμάνι
κατασταλάζονταςσε κάποια κορυφή
δε θα ζητήσω τις παλιές μου αναμνήσεις
αν θέλεις κράτα τεςκαι βάλτεςσε ντουλάπι
χρόνιαμετά μπορείν’ αξίζουνγια χρυσάφι
το βάροςτούτο ν’αποφύγω,σου ζητώ

4. είχα σκοπό να πορευτώμε τις αρχές μου
με παρωπίδες να χαράξω την πορεία
αυτά πουζήσαμε γινήκανεθηρία
και με χτυπούν όλεςοι μνήμεςμε λουριά
έτσι λοιπόν,κράτατα πι’ όμορφααισθήματα
φυλάκισέτα στο μισό του εαυτούσου
κι αν νιώσω πόνο απ’ τα αμέτρηταχτυπήματα
θα σουζητήσω ένα βλέμμαπαραδείσου...
...
...καινα το θλιβερό αποτέλεσματούτηςεδώ της μάχης
για σένα που αγάπησες μόνο τονεαυτό σου
- αφούαριστεύουνοι “πριγκίπισσες”και παίρνουν τα πρωτεία -
για σένα που μ’ αγάπησεςόπως και τον εχθρό σου
για σένα φίλη μου καλή,ναι, σε σένανεμιλάω
πως όσα χρόνιακουβαλάω στηνκαμπούραμου
διπλάσια φωλιάζουν τα κρυμμένασυναισθήματα
αισθήματα πουαναμειγνύονταιμε βάσανα και πίκρες
που αναμειγνύουντηχαρά με την ελπίδα,δες με
πως όσο και να σκάψεις στιςφλέβεςμου βαθιά
κομμάτιαλαζονείας δε θα βρειςνα το παινέψεις
μιας κι έμαθα τη γλώσσα και το πνεύμανα τιμάω
τηνειλικρίνειακαι τηντσίπα, στα αντρικά μουπαντελόνια
και να ‘μαι εγώπερήφανοςγια ετούταεδώ τουλάχιστον
που απ’ όσα κι αν δεινά επέρασα,δες, βγήκαπαλικάρι
και την ελπίδα εγώποτέ δενάφησα στο διάβα μου
- αφούάλλωστε για μιαν ελπίδα ζούμε... -
να ξέρεις,πως κουβαλώ στα χέρια μου δύο ζωές
μια να κρατώγια πάρτημου,να λέω πως κάτι μου ‘μεινε
και μια που σουτη χάρισα, να την κρατάςπαντιέρα
εγώ που για σημαία κράταγα τηναντρικήτιμήμου
εγώ που μόνονήλπιζα,προδόθηκακαι φταίω
και βρέθηκαμε μπόλικα κουσούριαμαζωμένα
δύο ζωές, λοιπόνπου λες, που η καθεμιά τραβούσε
μια ανεξάρτητη - κοινήπορείαπροςτο άπειρο
εγώ που μ’ όλουςτα ‘βαλα, καλύπτοντας το “λάθος” σου
ανακαλύπτω μία τρύπα πουμε τρώγει
σαν έλκοςγαστρεντερικό,τασωθικά μου σβήνουν
και οι χαρές που θα ‘ρθουνε,γιακοίτα,κοίτα λίγο
σαν ταπεινά ιπτάμενα πουλιά θα λαβωθούνε
στο σκίρτηματο ερωτικό,σαβρουνφωλιά να ζεσταθούνε
θα λες “ - τι λέειο τρελός;τρελόςθα είναι...”
λοιπόν,για δείτετοντρελό σας φίλο

5. πόσο έμεινεμονάχος και μοιρολογεί
σα μη αναστρέψιμο φινάλεέχει η ζωή του
και ψάχνει απεγνωσμέναμι’ αγκαλιά για ν’ ακουμπήσει
θα πείτε:- πόσα ν’ αντέξειακόμαο τρελός;΄είχεαγαπήσει..΄
Πάω που λέτεταχυδρομείο και περιμένωστην ουράγια να στείλωκάτι.. και παρακολουθώ
μια κυρία,εκείγύρω στα 70, να παλεύει με ένα χάρτινο κουτίαποστολήςταχυδρομείουγια
να το συναρμολογήσει,ώστεναστείλειεπαρχία κάτι ρουχαλάκια πουήθελε,σαν δέμα! Να
προσθέσωεδώ πως στα Ελληνικάταχυδρομείαέχω διατελέσειστο παρελθόν,ταμίας (με
παταγώδη αποτυχία εφόσονό,τισχετίζεταιμε αριθμούς μουμοιάζει ασύλληπτο - ευτυχώς
μπήκα μέσα μόνο 2 ευρώ!) έχω διατελέσειταχυδρόμοςγια διανομήαλληλογραφίαςσε
πολίτες,ταχυδρόμοςτου¨εμπορικούτομέα¨γιαδιανομήαλληλογραφίαςσεεταιρίες και
ταξινομητήςαλληλογραφίαςσεκέντρο διαλογής.Ουπάλληλοςστο γκισέδεν έχει ποτέ
υποχρέωση(αλλά και διάθεση τις περισσότερεςφορές)ναβοηθήσειέναν πολίτησε τέτοια
θέματα - θα τουπουλήσειτο κουτίή τον φάκελο με τιμές ταχυδρομείουκαιστη συνέχεια
θα τοναφήσεινα το συναρμολογήσειμόνοςτου!Πάειλοιπόν η κυρίανα συναρμολογήσει
το κουτί(ΧL),το ανοίγειαπό εδώ, το ξεσκίζειαπό εκεί,το ξανακλείνει,το ξανανοίγει,το
κοιτάει,το πασπατεύει - ε, μετά από 10 λεπτά είχε καταφέρεινα το κάνει να μοιάσει με
κουτίαποστολής! Με το ζόρι κρατήθηκανα μη με πιάσουν τα γέλια! Φυσικά που να
φανταστείστηνηλικία της ότιτα κουτιά αυτά έχουν ενσωματωμένηαυτοκόλλητηταινίαγια
να αυτοσφραγίζεταιτο κουτίή ο φάκελος,ώστενα μην χρειάζεται εξωτερικάταινία
συσκευασίας για κούτες!Τελικάζήτησε,κι αφού τίνγκαρετο κουτίμε μπογαλάκια,από την
υπάλληλο ταινία συσκευασίας !!! ...δεν ήξερες!δερώταγες;;;
..αντίο λέμε“γεια χαρά” σαν αποχωριζόμαστε
σα φίλοι,σα γνωστοί,σανξένοιπ’ ανταμώσαμε
τυχαία όπουαφήνουμεελπίδες
μα η ίδια η ζωή, μας ρίχνει τις ευθύνες
κι απάνω που κοντέψαμετο στόχο μας
με μιας κάποιος εχθρόςστήνειπαγίδες
αντίο λέμε,σαν χωρίζουν και τα μάτια μας
και πλέον δεν υπάρχει άλλοςτρόποςν’ ανταμώσουν
τί κι αν τις λιγοστέςελπίδεςμας ζυγίσαμε
τί λόγια κι αν αλλάξαμε στα χείλη,τί φιλιά
τί όνειρακι αν κάναμε πρινακουστείτ’ αντίο
αυτό αποφασίστηκε,εδώ,σεμια νυχτιά
κι η μέρα κοροϊδεύειτιςαιτίες
στα χέρια μου κρατώένα μικρούλιγραμματάκι
το φύλαγασα θησαυρό που ‘χα σκοπό να στείλω
κομμένο καιραμμένο στηνκαρδιά σου
με ένδειξη“Express”και “συστημένο”

6. το ξέρω,θα ταξίδευεπιο γλήγορααπό μένα
θα έτρεχε,θα κάλπαζε και θ’ άλλαζε στεριά
πιο γρήγορααπ’τον άνεμο θα έφτανεγια σένα
να τρέξειστα ματάκια σου ένα δάκρυαπό χαρά
στηντσέπηκάποιου ερωτευμένουταχυδρόμου
στη θήκημιας πολυτελούςαποσκευής
σ’ ένα αεροδρόμιο,σ’έναπλοίο ή ένα τρένο
- σε ποιονεπόμενο σταθμό θες να σε βρω; -
΄΄..στό γωνιακό παρκάκιἀπόψεβρέχει
τρέχειὁ κόσμοςνά προλάβειτή δουλειά,περνοῦν τάχρόνια
καί ταχυδρόμο διάλεξε ὁ χάρος,νά σού φέρει
στερνάἕνα ἀντίο,κλάματα, δῶρο τή μοναξιά
ἐκεῖστό τρίτο τό δικό μας τό παγκάκι, ὄχι τό τέταρτο
- στό τέταρτο παίζουνπασιέντζα ἀκόμα οἱ μοῖρες-
τό βρόχινο νερό στολίζειμέΧριστούγεννατίςμνῆμες
μά ἐμεῖςἀγάπη μου, ποῦ μέ κρατᾶςγιά πάντα
φυλαγμένο στήνκαρδιάσου, ἐμεῖς μονάχα
ἀπουσιάζουμε ἀπ’ τόνπίνακα ποῦ στόλισαν οἱ ἀγάπες
κι ἄν τοῦτο τό γραπτό μιλάει ἀκόμα γιά τά μάτια σου
νά μή νοιαστεῖςἄν πάσχει ἀπό ὁμοιοκαταληξίεςἤἐπίθετα
θέλω καί τοῦτο,δέςτό,νά μιλάει εὐθεία στήν καρδιά σου
Τα σαββατόβραδα,τιςΚυριακέςτα πρωινά
φωτιά είχε ανάψει στις γραμμέςτουτηλεφώνου
- “γεια σουαγάπη μου”
- “γεια σουμωρό μου”
- “τι ώρα να ‘ρθω να σεπάρω, στις εννιά;”
- “είσαι η λατρεία τηςζωής μουκι ο άνθρωπός μου”
...
στό γωνιακό παρκάκιἀπόψε κλαίειὁ Θεός
τόνρώτησα ἄν εἶναι δάκρυαποῦ χώρισαν οἱ δρόμοιμας
κι ἀπάντηση δένπῆρα,θέλω γιά δές
θέλω νά πάρω μίαν ἀπάντηση ἀπό σένα
τό σ’ ἀγαπῶ εἶναι μία λέξητόσο ἁπλή,τόσο φτηνήκι ἀστεία
τόσο μικρήγιά νά στολίσει ὅ,τιαἰσθάνομαι, ἀκοῦς; τό ἐννοῶ
κι ἀκούω τώρα τή φωνήσου νά προστάζει‘μεῖνελίγο ἀκόμα’
‘μεῖνεγιά λίγο ἀκόμα, σέ παρακαλῶ’
κοντάστα λόγια τηςαγάπης κι η βλακεία
μια εικασία πάντα να πλανάται, ότι υπάρχει άλλη
στα λόγια τουέρωτα μπλεγμένηκιη ζηλία
και στο μυαλό,η φαντασία να οργιάζει,να βρυχάται

7. τώρα δε μένουνστο μυαλό τα περιθώρια
κι η αμφιβολία πως δενέφυγετο τρένο
είναι αλήθεια όπως πέθανες, αργοπεθαίνω
δέξουμονάχα, ήμουνγια σένακαι για μένα εσύ...
...
στό γωνιακό παρκάκιἀπόψε βρέχει
μά ἐμεῖςἀγάπη μου, ποῦ μέ κρατᾶςγιά πάντα
φυλαγμένο στήνκαρδιάσου, ἀπουσιάζουμε ἀπ’ τόν πίνακα
ποῦ ζωγραφίζουνοἱἀγκαλιές μας
βλέπεις, ἀκόμα κι ἄν σταμάτησα νά γράφω γιά τά μάτια σου
τίποτα πιά δέ μέ βοηθάεινά σβήσωαὐτό ποῦ ζήσαμε
κι ἀκούω τώρα τή φωνήσου νά προστάζει‘μεῖνελίγο ἀκόμα’
‘μεῖνεγιά λίγο ἀκόμα, σέ παρακαλῶ’
πόσο καιρό,πόση βροχή,πόσαχαμένα μᾶς φιλιά ἀκόμα;
πόσεςἡμέρες,πόσεςὧρες γιά νά ‘ρθεῖς;
κρατῶ ἡμερολόγιο τό σῶμα
νά σημειώνω τίς σταγόνεςτῆςβροχῆς
είσαι μια χώρα εξωτική,στο ‘χω πει;
σαν επίγειοςπαράδεισος,τουονείρουτο νησί
που τα μάτια σουτα βρέχουνδέκαθάλασσες
ποτάμια με τρεχούμενο νερό
που κλαίνεόταν ακούντο “σ’αγαπώ”
...
κι ἄν πίστευα
- μά τώρα ἔχουν πεθάνεικι οἱἐλπίδες μουμαζί σου -
πῶς ἀπό κάπου, ἔστω νεκρός,θά ξαναέβλεπαστά χείλη
ἕνα χαμόγελο ποῦ θά ‘σκαγεδειλά στό πρόσωπό σου
κι ἄν πίστευα πῶς θά γεννιόμουναξανάστήν ἀγκαλιά σου
ἦρθαν Χριστούγεννακαίφέτοςκι ἀρρωσταίνω
και είμαι πλέονξεχασμένος,πεταμένος,ξεγραμμένος
- η ζωή θέλει τουςδύο σ’ ένα σώμα
κι αν η αγάπη μειωθεί σ’αυτό ακόμα
δε θα υπάρχει πια αγέρας, οξυγόνο καιπνοή -
...
ἔχω τραβήξειτό λοιπόν, ἕνα πελώριο τοῖχο μπρός στά μάτια μου
νά βλέπω τό σκοτάδικατά μέτωπο,σημάδι πῶς πεθαίνω
παίζουν παράσταση οἱ σκιέςστό παρελθόν μας
μία φάρσα,μ’ ἀρχηγό ἕνα ΄ραμολιμέντο΄
στό γωνιακό παρκάκιἀπόψε βρέχει
τό σ’ ἀγαπῶ εἶναι μία λέξητόσο ἁπλή,εἶναι μία λέξηκρύα
τόσο ἄψυχη θά ἔλεγα,γι’αὐτά ποῦ ‘χῶ νά γράψω
βλέπειςἐμᾶς, κάτι πιό μακρινό μας ἔφερενάσμίξουμε
καί κάτι τόσο δίπλα μας, σκιά ἴσως, μᾶς χώρισε

8. καί τώρα, μέ τόση ἀπόστασημπροστά μας
παράλληλα ἀνταλλάσσουμε σταγόνεςτῆςβροχῆς..΄΄
(..το αντίο δε το γιάτρεψεο χρόνος,και δρόμο τώρααλλάζει ο ταχυδρόμος..)
Δέσε το βιός σφιχτάγκωνα,μελέτακαι τουςχάρτες
η πολιτείαπου ΄φτιαξες,γαμιέται στ΄ανοικτά
ξεκλήρισανταναύλα τους δεξιόστροφοιπολίτες
κι εμέναμου ΄μεινεστηντσέπημοναχά έναπενηντάλεπτο
που φτάνειν΄ αγοράσωένα κουλούρι
[ τόσο μικρό σα μια κλανιά..
-πουστέψαμεπουλες,πουστέψαμε-
άλλοι τονδίνουννα τοντρως κι άλλοιτον παίρνουν πίσω
μοιράστηκεο κόσμοςμας σε πούστηδεςκαιρούς
κάποτεαμολάγαμε τα κούλουμα,καλούμπα
και πλέονσφίξανεοι κώλοι και τυλίγουμεσχοινί
άλλοι τριγύρωαπ΄ το λαιμό σα φιόγκο ΄παπιγιόν΄
άλλοι κατασκευάζουνλάσο για να πιάσουνε΄μπεκάτσες΄
μαράζωσε ο κόσμοςμας σε βρώμικουςκαιρούς
μαράζωσε και το καυλί μου απ΄ τηνανία
ήταν πουονειρευόσουνανατα ΄χεις και τα τρία
ψωμί, καυλί και μηχανή,να τρέχεις στ΄ανοικτά
βλέπεις,τα φράγκα είναιπου δίνουν αφορμές
τσάμπα τα πήρεςκοπελιάμου τα πτυχία !
χρειάζεσαι ένανπούτσο ή μία μαλαπέρδα
να σηκωθεί ολάκερη,σασκάλα στ΄ανοικτά
να υψωθεί σαν πάλλευκηδεξιόπλατηπαντιέρα
σα βέλος και σαν τόξο πουχτυπάει στα ψαχνά
και βρίσκεικλειδαρότρυπαναμπάσει τις ορμέςτης
αυτές που βολοδέρνονταςχτυπούσαν γιανα βγουν
τριγύριζανσεκάμαρες με φώτα ροζιασμένα
καμένα σα τα χέρια
[ που τα ΄καμε ο καιρός ν΄αναστηθούν
-πουστέψαμεπουλες,πουστέψαμε-
άλλοι τονδίνουννα τοντρως κι άλλοιτον παίρνουν πίσω
μοιράστηκεο κόσμοςμας σε πούστηδεςκαιρούς
το δάχτυλο τριγύρισεδειλάτηνκλειτορίδα
καμπόσο σάλιο έδωκεκι η γλώσσα γι΄ αφορμή
σφίξαμετα κορδόνιαμας, τα πήραμεγια προίκα
και βαζελίνη αλείψαμετο δύστυχο κορμί
μαράζωσε ο κόσμοςμας σε βρώμικουςκαιρούς
μαράζωσε και το καυλί μου απ΄ τηνανία

9. βλέπεις,τα φράγκα είναιπου δίνουν αφορμές
τσάμπα τα πήρεςκοπελιάμου τα πτυχία !
΄΄..κάπουσεχάνω
εσύ εκεί,εγώ εδώ
πάντα εδώ να περιμένωτην Άνοιξη
είσαι ένα ψέμα,που τις νύχτες με πλακώνει
μ’ ένα μανδύα αλλιώτικο,κατάμαυρο
έσκισα αμέτρητεςφορέςτονουρανό
κι έγραψαπάνω του,τις λέξεις
κι είναι οι λέξειςμου άηχες
χωρίς φωνήεντα,γεμάτεςπόνο
- ούτεμε σύμφωνα κουκουλωμένες -
κι ούτεαπό γλώσσα άλλη, παρμένες
παρά μονάχα απ’ τα μάτια σου
- φερμένες,απ’τουςδρόμουςτηςαυγής -
δε θα σ’ ακούω τι μου λες
γιατί ειν’οι μέρεςμου βουβέςκαι πικραμένες
και τα μισά μου χρόνια,άδεια
έσκυψααμέτρητεςφορές,στο γυρισμό
κι από το έδαφοςκουβάλησατα χνάρια
που ήσουν;πες μου πουήσουν;
είναι οι λέξειςμου άηχες...΄΄
O δεκάλογοςτηςσωστής(κλασικής) Αθηναίαςκοπέλας !
1. Ψωνίζει πάρα πολύ συχνά και πάντα από τα αγαπημένα τηςκαταστήματα ρούχων στα
μεγάλα εμπορικάκέντρακαι μόνο εκεί,γιατί ακολουθείτις τάσειςτης μόδας που
ακολουθούνοιφίλες της, πληρώνονταςλίγακάθε φορά...
2. Διασκέδαση: Κάθε βράδυ εξυπακούεταιπως θα κανονίσειμετους φίλουςτης παρέας ή
τις φίλεςτης νυχτερινήέξοδο σεNight-Club γιαποτάκι,μπυρίτσα,κοκτέιλ(ενίοτεκαιλίγο
sex στα γρήγοραμεκάποιοναπό τουςθαμώνες, στις τουαλέτες) καιφυσικά θα επιδείξειτα
νέα της ρούχαπου μόλις ψώνισε...
3. Κάθε Σ/Κμπανάκι στηνκοντινήπλαζ (όπουφυσικάέχει δυνατή μουσική,ξαπλώστρες,
άμμο, μπαράκι στηνπαραλία) με το αυτοκίνητο τουσυντρόφουτηςφυσικάπουείναι
"μουράτο"και "γκαζιάρικο"..
4. Αναγκαστικάκαι για να μη τηςλέει κανείς πως την "κωλοβαράει",θα πρέπεινα εργάζεται
όπουλάχει και με όποιεςσυνθήκεςεργασίας,ακόμα και με320 ευρώ το μήνα, για να έχει
κάτι να απασχοληθεί, αλλά και για να ακουμπήσειόλο της το μισθό στα προαναφερόμενα
καταστήματα...
5. Κάθε ΚαλοκαίριπροβλέπεταιοπωσδήποτεεξόρμησηκαλοκαιρινήσεΕλληνικό νησί
(Μύκονος,Σαντορίνη,Ζάκυνθος,είναικάποιοιαπό τους"must"προορισμούςτης!) Γιατί?μα
...φυσικάεπειδήπάνε και οι φίλες τηςεκεί !!

10. 6. Κάνει σχέση μόνο μεανθρώπους που μπορούν νατη στηρίξουν εξ' ολοκλήρουοικονομικά
εκείνοι(προϋποθέτειότιθα έχουναυτοκίνητο,δικό τουςσπίτι,δουλειάαπαραίτητα και
όρεξηνατης προσφέρουνκαθημερινάωραίαδωράκια) Οι περισσότερεςμάλιστατο
απαιτούν και ευθαρσώς !! Γιατί? μα ...μεαυτή τηνοοτροπίαμεγάλωσαν απ' το σπίτι
τους τι? χαζές είναι?
7. Τριήμερα,αργίες,εθνικέςεπετείουςκαι ονομαστικέςγιορτές,βόλταστο Πήλιο,στον
Παρνασσό,στονΠλαταμώνα κλπ.) Κανένα τριήμερο χωρίςνα ξεφύγουμεαπό την Αθήνα ...ε,
και να κάνουμεκαι λίγο σκι (ξεσκί) !
8. Αν είσαι καλό αγοράκικαι καλό παιδάκι, μετά από όλα αυτά που της προσέφερες,θασε
κεράσειένα ωραίο φιλάκι,έναν καφέκαι θα σου γράψεικαι ποίημα !!!Αμέ !!!! ..(και
πολλά σουείναι!)
9. Η μαμά τηςπάντα, για έναν περίεργο λόγο,δεν έχειποτέκαλήεντύπωση για τον
σύντροφο πουέχειεπιλέξει...οπότεθα προσπαθήσεινα της "βρει"έναν δικής της
επιλογής!!!!
10. Όσο πιο πολλά ξοδεύειςγια πάρτητης, τόσο πιο πολύ σε ερωτεύεται!!!!Αν της γράψεις
και το σπίτι ...ε, σε παντρεύεταικιόλας !! (σιγά μη χάσει τέτοιο κελεπούρι!!!)
΄΄...ερωτεύσιμοςθαπει να ‘ναι η καρδιάσου φυλακή
μα εσύελεύθερο πουλίπου θα πετάει
ένα κελίστηνερημιά, να μη γνωρίζειλευτεριά
κι ουδείςστονκόσμο το κλειδί τουνα κρατάει
ερωτεύσιμοςθα πει να ‘χεις μι’ αγάπη στην ψυχή
που δεν περνά,όσο το δάκρυκι αν κυλάει
χωρίς τα βράδιασυντροφιά,μετονκαπνό παρηγοριά
μα κάποια άγνωστησκιά να σου μιλάει
ερωτεύσιμοςθα πει να χτίζεις κάστραστη σιωπή
τα πρωινά μονάχα ο αγέρας να περνάει
τόσα που κόπιασεςνα δεις, να σουτα τρώγειη ζωή
σ’ ένα λεπτό,κάθε σουαίσθηση να σπάει
ερωτεύσιμοςθα πει πάνω στα χείλη τηςφιλί
χωρίς πιοτό,χωρίς ζωή, χωρίς νερό και προσμονή
κι εσύ να ζεις, κι εσύ να ζεις (γαμώτο)
εσύ να ζεις μέσα σε κάποια φυλακή
[πουόσο κι αν θάβεις πιο βαθιά το μυστικό
να μη γιατρεύεταιη πληγήκαι να πονάει..΄΄
΄΄..έχωέναν ιερότατο στόχο
- να διασώσω το έργο μου-
κι έπειτα να φύγω,να εξαφανιστώ
να φύγω,να πετάξω,να χαθώ
σαν τονάνεμο να καλπάσω, ΝΑ ΦΥΓΩ!
σαν άσπρο άλογο πουχλιμιντρίζεικαι τρέχει
βλέπονταςτουςχαλεπούς καιρούςνα το κυνηγούν..

11. σαν ασημένιο πεφταστέριναπέσω
πλάι σ’όλα τ’ αστέρια
στη βαθυσκότεινηνύχτα
να χυθώ σαν καταιγίδα
σ’ αυτά που με πίκραναν
να γίνω κεραυνόςγι’αυτούς που μ’αποπήραν
κι όσουςμε φίλησανκι όσουςμ’ αγάπησαν
να μην εκδικηθώ..
άλλωστε έμαθα να αγαπάω μεπάθος
και να μισώ με οργή
να δίνω δίκιο στο άδικο έμαθα, ΝΑ ΦΥΓΩ!
κι έτσι όπως έμαθα να συμβιβάζομαι
τι μένειάλλο πια για να προσμένω;
αφού κι η ίδια η ζωή
ένας ιδιότροποςείναι, συμβιβασμός...΄΄
Βρῆκαἕναν ἄνθρωπο νά κλαίει
στήριζεστό πόδι τόν ἀγκώνα
ἔφυγεἀπ’ τήν ἄνοιξητό χρῶμα
κι ἦρθεἕνας χειμώνας πιό βαρύς
μαῦρα τά ματάκια τοῦἀπ’ τό κλάμα
κάτι τοῦἀμαυρώνει τήνψυχή
νά ‘ναί μία γυναίκαἡ αἰτία
ἤ νά ‘χεῖ λιώσει τώρα τό κερί;
κοίταγεστό ἔδαφοςχαμένος
πέρα ἀκουγότανμουσική
ἕνα ἀκορντεόνμέςτήβροχή
ἔπαιζε θλιμμένημελωδία
δίπλα σ’ ἕνα μπάρ οἱ ναυτικοί
πίνανε τά ναῦλα τους σέμπύρες
κι ἔλιωναν τόν ἄνθρωπο οἱ καημοί
σάν ἀνθρωποφάγοικαρχαρίες
ζάρωσε τό πρόσωπο ἀπό θλίψη
τρέχανετά χρόνια σάν πουλιά
δίπλα του περνοῦσανφορτηγά
γιομάτεςοἱ καρότσεςἀπό μίση
φίλοιτόνπροδώσανεκι ἀδέρφια
τό γλυκό κορίτσιπούἀγαπᾶ
μέσα στήνκαρδιά μία μαχαιριά
στράφηκετό χέριτου νά ρίξει..
Ο στιχοπλόκος Γ. Κόκκινοςπεριπλανήθηκε 40 έτη μέσα στον κόσμο τηςτρελήςαυτήςΕλλάδας κι αφήνει πίσω του για τους
νεότερους μελετητέςτης τέχνης κάποια μικρά ¨στιχουργήματα¨ που ο ίδιος δεν θα τα χαρακτήριζε άμεσα
ποίηση! Καταφέρνονταςλοιπόν να μετουσιώσει τα συναισθήματα αυτά σε στιχουργήματα, άλλοτε με λυρικό τρόπο και
άλλοτε με δραματικό τρόπο ή και χυδαίο προσβάλλονταςτα μάλα την Ελληνική γραμματική και το συντακτικό, σαςπαραδίδει
το μέχρι τώρα ¨ποιητικό΄του έργο, διακρίνονταςαυτούςτους στίχους ωςμια παρακαταθήκηστουςεπόμενους συγγραφείς.
Ίσως μια ψυχοπλακωτική κι άλλοτε χαρούμενα καταθλιπτική νότα στα δύσκολα μονοπάτια της ζωήςκαι του έρωτα…