οι μεταβολϋσ πουςυντελούνται ςτισ φυςικϋσ
και νευρολογικϋσ δομϋσ, τη ςυμπεριφορϊ και
τα χαρακτηριςτικϊ ενόσ ανθρώπου.
2. γύνονται προοδευτικϊ, με τρόπο ςυςτηματικό
και καθοριςμϋνο, τεύνουν προσ ϋνα οριςμϋνο
ςκοπό και εύναι διαρκεύασ.
3. υχνϊ υπϊρχουν φυςιολογικϋσ
παλινδρομόςεισ πριν από αναπτυξιακϊ
ϊλματα.
1.
3.
•βιοςωματικόσ-ψυχοκινητικόσ (ςωματικό–
βιολογικό ανϊπτυξη,κινητικϋσ δεξιότητεσ)
• γνωςτικόσ-διανοητικόσ (μεταβολϋσ ςτη
λογικό και τη ςκϋψη, την απόκτηςη τησ γλώςςασ
και τουσ τρόπουσ με τουσ οπούουσ επϋρχεται η
μϊθηςη)
•ςυναιςθηματικόσ – ψυχοκοινωνικόσ
(αλλαγϋσ ςτα ςυναιςθόματα και ςτουσ τρόπουσ
με τουσ οπούουσ το παιδύ αποκτϊ ςχϋςεισ με
ϊλλουσ ανθρώπουσ, την κοινωνικό του
ανϊπτυξη)
•υντελεύται ςε μεγϊλοβαθμό η ανϊπτυξη των ςυνϊψεων
και η μυελύνωςη των νευρικών ινών.
• Ο εγκϋφαλοσ από 300γρ. που εύναι κατϊ τη γϋννηςη φτϊνει
τα 1200γρ. ςτο τϋλοσ του 4ου ϋτουσ.
6.
•Παροχό ερεθιςμϊτων κατϊτουσ πρώτουσ
μόνεσ καθοριςτικό για τη δημιουργία των
ςωςτών αλληλοςυνδέςεων μεταξύ των
διαφόρων περιοχών του εγκεφάλου
•τϋρηςη ερεθιςμϊτων οδηγεύ ςε
υπολειμματικό δομό αντύςτοιχων περιοχών
7.
•Περιςςότερα ερεθύςματα παχύτεροσφλοιόσ και
νευρώνεσ, περιςςότερεσ διακλαδώςεισ δενδριτών
και μεγαλύτερεσ ςυναπτικϋσ επιφϊνειεσ
•Μεύωςη τησ δομικόσ πλαςτικότητασ όςο
αυξϊνει η ηλικύα (διατηρεύται ςε ποςοςτό που
ϋχει ςχϋςη πϊλι με τα ερεθύςματα και ειδικϊ ςτο
προμετωπιαύο λοβό)
•Έναρξη ςτην νηπιακό– παιδικό ηλικύα
•Βλϊβη ό καθυςτϋρηςη τησ ανϊπτυξησ
λειτουργιών που ςυνδϋονται με τη βιολογικό
ωρύμανςη του ΚΝ
•ταθερό πορεύα χωρύσ υφϋςεισ και
υποτροπϋσ (όπωσ ςτισ ψυχικϋσ διαταραχϋσ)
12.
•Πρωτογενόσ (μεύωςη νϋωνπεριπτώςεων
μιασ διαταραχόσ)
•Δευτερογενόσ (μεύωςη ςυχνότητασ μιασ
διαταραχόσ με την ϋγκαιρη διϊγνωςη και
παρϋμβαςη)
•Σριτογενόσ (μεύωςη τησ ςοβαρότητασ τησ
βλϊβησ ςε μια όδη εγκατεςτημϋνη
διαταραχό)
13.
•Καθολικό (ςτο γενικόπληθυςμό)
•τοχευμϋνη: α)επιλεκτικό πρόληψη (παιδιϊ
οικογενειών με κοινωνικϊ προβλόματα)
β)ενδεδειγμϋνεσ προληπτικϋσ παρεμβϊςεισ
(παιδιϊ υψηλού κινδύνου για ανϊπτυξη π.χ.
διαταραχόσ διαγωγόσ που δεν ϋχουν ακόμα
το πλόρεσ κλινικό ςύνδρομο αλλϊ κϊποια
αντικοινωνικϊ ςυμπτώματα)
14.
•Θετικϊ: αποφυγό ςτιγματιςμού,ςυμμετοχό
τησ μεςαύασ τϊξησ, προετοιμαςύα για πιο
ςτοχευμϋνεσ παρεμβϊςεισ
•Αρνητικϊ: μικρό ατομικό
ωφϋλεια, κόςτοσ, μεγαλύτερο αποτϋλεςμα ςε
αυτούσ χαμηλού κινδύνου (ϊνοιγμα τησ
ψαλύδασ)
•Πληρϋςτερη και ςυντομότερη
αποκατϊςταςητου προβλόματοσ
•Μεύωςη τησ πιθανότητασ εμφϊνιςησ
δευτερογενών ςυνεπειών
•Πρόληψη-ανύχνευςη παραγόντων κινδύνου
ακόμα και εκεύ που δεν υπϊρχει διαταραχό
(ςυνεχϋσ ςυμπτωμϊτων)
17.
•δυςπιςτύα και προκατϊληψηςε ςχϋςη με τουσ
χώρουσ ψυχικόσ υγεύασ παιδιού.
•Ελλιπόσ ενημϋρωςη – ευαιςθητοπούηςη τησ
κοινότητασ
•ϊρνηςη αποδοχόσ του προβλόματοσ από τουσ
γονεύσ και ςυναιςθόματα ματαύωςησ ό ενοχών
•ο φόβοσ του κοινωνικού ςτιγματιςμού
•ευρύτερο οικογενειακό περιβϊλλον
•Όςο ςοβαρότερη τόςοπιο πιθανόσ ο
οργανικόσ παρϊγοντασ και η πρώιμη
αναγνώριςη.
•τισ ελαφρύτερεσ μορφϋσ η απουςύα
ϋγκαιρησ παρϋμβαςησ αυξϊνει την
πιθανότητα για διαταραχϋσ
ςυμπεριφορϊσ, ςυναιςθηματικϋσ δυςκολύεσ
και αγχώδη ςυμπτώματα.
21.
•Νοητικό λειτουργύα ςημαντικϊκϊτω από το
μϋςο όρο
•Ελλεύμματα τησ προςαρμοςτικόσ
λειτουργύασ
(αυτοεξυπηρϋτηςη, επικοινωνύα, διαπροςωπι
κϋσ δεξιότητεσ, ικανότητα να ζει μόνοσ-η
κ.α.)
22.
Συχνότητα: 1 -2% του πληθυςμού εκ των
οπούων:
85% όπια
10% μϋτρια
3-4% ςοβαρό
1-2% βαριϊ
Τα διϊφορα επύπεδα ςοβαρότητασ
καθορύζονται βϊςει τησ προςαρμοςτικόσ
λειτουργύασ (και όχι του ΙQ)
Η προςαρμοςτικό λειτουργύα καθορύζει το
βαθμό τησ υποςτόριξησ που απαιτεύται
Ήπια: αποφοιτούν απότο Δημοτικό και κϊποιοι
(με την ανϊλογη επιεύκεια) και από το Γυμνϊςιο.
Οι περιςςότεροι μπορούν να ζόςουν ανεξϊρτητα.
Μϋτρια: επύπεδο γνώςεων μϋχρι 2η ό 3η
Δημοτικού. Εργϊζονται με επύβλεψη. Οι
περιςςότεροι εύναι εξαρτημϋνοι.
οβαρό: εξαρτημϋνοι-μπορούν να μϊθουν
κϊποιεσ βαςικϋσ δεξιότητεσ αυτοεξυπηρϋτηςησ.
Βαριϊ: απόλυτα εξαρτημϋνοι-ςοβαρϊ οργανικϊ
προβλόματα.
•λόγοσ: μοναδικό καιχαρακτηριςτικό
ικανότητα του ανθρώπινου νου
• μια από τισ πιο ευϊλωτεσ λειτουργύεσ του
•ςυχνϊ ςυνυπϊρχουν με ϊλλεσ αναπτυξιακϋσ
διαταραχϋσ.
•τα διϊφορα ςτϊδιατησ ανϊπτυξησ του παιδιού
ϋχουμε και διαφορετικό βαρύτητασ τησ
δυςλειτουργύασ που προκαλεύ το ϊγχοσ
•Δυςχεραύνει η εκτύμηςη τησ βαρύτητασ, ςτισ
περιπτώςεισ που το περιβϊλλον ςυμβιβϊζεται
και ¨προςτατεύει¨ το παιδύ αντύ να το βοηθόςει
να αντιμετωπύςει τουσ φόβουσ και τα ϊγχη του
και να τα ξεπερϊςει
40.
•Άγχοσ όταν βρύςκονταιανϊμεςα ςε
ςυνομηλύκουσ και όχι μόνο ςτη ςυναλλαγό τουσ
με ενόλικεσ.
•Σα παιδιϊ που πϊςχουν από κοινωνικό φοβύα
(τα υπερβολικϊ ντροπαλϊ παιδιϊ) αποφεύγουν
καταςτϊςεισ που προκαλούν ϊγχοσ (και αυτό
ϋχει επύπτωςη ςτη λειτουργικότητϊ τουσ) εύτε τισ
υπομϋνουν με ϋντονο ϊγχοσ.
• Μπορεύ να παραπονούνται για μια ποικιλύα
ςωματικών ςυμπτωμϊτων ό να χρηςιμοποιούν
μια αςθϋνεια για να αποφύγουν δύςκολεσ
καταςτϊςεισ.
•Επιλεκτικό αλαλύα
41.
•χρόνια διαταραχό
•μακροπρόθεςμεσ αρνητικϋσεπιπτώςεισ:
ςχολικό ϊρνηςη, πρόωροσ τερματιςμόσ τησ
υποχρεωτικόσ εκπαύδευςησ, και αποτυχύα
κοινωνικοπούηςησ.
•την όψιμη εφηβεύα μπορεύ να εμφανιςτούν
προβλόματα ςτον επαγγελματικό και ερωτικό
τομϋα και ενδεχόμενη χρόςη ουςιών για να
ξεπερϊςουν την αποφευκτικό ςυμπεριφορϊ
42.
•Οι ςυνηθϋςτεροι λόγοιγια τουσ οπούουσ οι γονεύσ και
τα παιδιϊ επιζητούν θεραπεύα εύναι το πρόβλημα τησ
ςχολικόσ ϊρνηςησ και οι υπερβολικϋσ ςωματικϋσ
αιτιϊςεισ.
•Γενικϊ αν η αγχώδησ ςυμπτωματολογύα εμποδύςει το
παιδύ να οικοδομόςει την αυτοεκτύμηςό του ό να
ςυνϊψει διαπροςωπικϋσ ςχϋςεισ, υπϊρχουν αρκετϋσ
πιθανότητεσ να επηρεαςτούν τα μετϋπειτα ςτϊδια τησ
ανϊπτυξόσ του
43.
• Ενημϋρωςη, ευαιςθητοπούηςη,ςυμβουλευτικό
ό/και θεραπεύα γονϋων
•Προγρϊμματα ςε προςχολικϊ πλαύςια ϋτςι
ώςτε τα παιδιϊ να βοηθιούνται ςτη διαχεύριςη
του ϊγχουσ, ςτη ςυναιςθηματικό ϋκφραςη και
ςτην ικανότητα αντιμετώπιςησ ψυχοπιεςτικών
καταςτϊςεων
•ε κλινικϋσ περιπτώςεισ ατομικό και ομαδικό
ψυχοθεραπεύα παιδιού