2. O Ρομαντισμός αποτελεί καλλιτεχνικό κίνημα που κατηγόρησε τον κλασικισμό της εποχής αλλά και τον ορθολογισμό του Διαφωτισμού αναπτύχθηκε στα τέλη του 18o υ αιώνα στη Δυτική Ευρώπη, συγκεκριμένα: Μεγάλη Βρετανία Γερμανία Γαλλία Ισπανία Αρχικά ξεκίνησε ως λογοτεχνικό ρεύμα, ωστόσο επεκτάθηκε τόσο στις εικαστικές τέχνες όσο και στη μουσική. Ακολούθησε ιστορικά την περίοδο του διαφωτισμού και ήρθε αντιμέτωπο με την αριστοκρατία της εποχής. Συνδέθηκε μάλιστα ισχυρά, με τις ιδέες του Ζαν Ζακ Ρουσσώ . Η λέξη romantic, από την οποία προέρχεται ο όρος από την ισπανική romance, χρησιμοποιείται ήδη στην Αγγλία τον 17ο αιώνα για να χαρακτηρίσει κάτι που είναι romance, δηλαδή έξω από την πραγματικότητα.

3. Ως λογοτεχνικό κίνημα οι ρομαντισμός : Εξιδανικεύει τον έρωτα. Ελευθερία στη μορφή (Σε σχέση με την άψογη νεοκλασική αρχιτεκτονική) Η ποίηση είναι προσωπική και βιωματική. Ντελακρουά. "Η Ελευθερία οδηγεί τον Λαό" διακρίνεται έντονα η αγάπη για την περιπέτεια, τα ταξίδια και την ελευθερία Προτιμά ορισμένα θέματα (Φύση, έρωτας, Εγώ, ταξίδια, θάνατος) Προτιμά ορισμένα σκηνικά (Θάλασσες, νεκροταφεία, ερείπια, φεγγάρι) Στροφή προς τη φύση ως καθρέφτη των αισθημάτων του άνθρώπου. Τα συναισθήματα είναι ο κύριος άξονας.

4. Οι ρομαντικοί συγγραφείς αντιτάχθηκαν στο κλασικό ιδεώδες της τέλειας ορθολογικής μίμησης της πραγματικότητας, αντιπροτείνοντας ως απόλυτο ιδανικό την έκφραση των εσωτερικών συναισθημάτων μέσω της ευαισθησίας, της ατομικής προοπτικής του κόσμου και της δημιουργικής φαντασίας. Ο άνθρωπος στο ρομαντικό ιδεώδες είναι ένα διονυσιακό, ανήσυχο πλάσμα που επαναστατεί ενάντια στον κόσμο και την κοινωνία και βρίσκεται σε μια συνεχή ψυχική ανισορροπία . Μέσα σ’ αυτά τα πλαίσια, ο ρομαντικός λυρισμός αναδεικνύει ήρωες ανήσυχους και μελαγχολικούς, πλημμυρισμένους από το αίσθημα της απελπισίας, από το αίσθημα του μοιραίου και του ανολοκλήρωτου, που πολλές φορές καταλήγει σε θάνατο .

5. Στα πλαίσια του ρομαντικού κινήματος, ο αυθορμητισμός και η αυθεντικότητα της ατομικής εσωτερικής αλήθειας συνιστούν τα αποκλειστικά κριτήρια για την εκτίμηση κάθε έργου τέχνης, το οποίο, με τον μοναδικό του χαρακτήρα, οφείλει να εκφράζει το προσωπικό βίωμα του δημιουργού του. Κοινό χαρακτηριστικό των ρομαντικών συγγραφέων είναι επίσης η νοσταλγία του παρελθόντος . Οι συγγραφείς του ρομαντικού κινήματος συχνά αντλούν τα θέματά τους από τις λαϊκές παραδόσεις, την εθνική ιστορία και τους μεσαιωνικούς θρύλους. Συχνότερα δε, ενδιαφέρονται για εκείνες τις δοξασίες που περιέχουν υπερφυσικά στοιχεία , με τα οποία ο ποιητής εκφράζει την 'υπερβατική αλήθεια', πέρα από την επιφανειακή πραγματικότητα του κόσμου. Οι δυνάμεις που κρύβονται πίσω από το τη φύση είναι κοινός τόπος στα έργα των ρομαντικών ποιητών. Προσωποποιείται αναλαμβάνοντας είτε τον ρόλο της παρήγορης και έμπιστης φίλης που συμπαραστέκεται στις απελπισμένες ψυχές και διαφυλάσσει τις αναμνήσεις των ευτυχισμένων στιγμών των οποίων υπήρξε μάρτυρας, είτε ως εκδικητική οντότητα.

6. Σατομπριάν (Γαλλία)-Το πνεύμα του Χριστιανισμού Σκοτ (Αγγλία)-Ιβανόης Μπαλζάκ (Γαλλία)-Ανθρώπινη κωμωδία Σταντάλ (Γαλλία)-Το κοκκινο και το μαυρο,περί έρωτος Ουγκό (Γαλλία)-Οι άθλιοι

7. Ο Ρομαντικός ποιητής αναδεικνύει το συναίσθημα σε κυρίαρχο εκφραστικό μέσο, αποκαλύπτει τα προσωπικά συναισθήματα και τις προτιμήσεις, συνδέει την εξωτερίκευση του εσωτερικού του κόσμου με τη φύση και τις προσωπικές, ιστορικές ή εθνικές μνήμες, αποδεσμεύεται από τα μορφικά πλαίσια των διαφόρων ποιητικών ειδών, γράφει πιο εύπλαστο και πιο μελωδικό στίχο και χρησιμοποιεί τολμηρό και προσωπικό λεξιλόγιο. Κύριοι εκπρόσωποι ήταν οι Byron , Shelley, Leopardi, Keats, Ουγκό , Βινί ,Λαμαρτέν. Ο θάνατος , τα όνειρα , η φύση , ο χρόνος αποτέλεσαν τα θεμέλια της ρομαντικής ποίησης.

8. Οι τάσεις αυτές επηρέασαν πολύ τη μουσική με αποτέλεσμα να δημιουργηθούν νέες τεχνικές για να μπορέσουν να εκφραστούν οι νέες αυτές τάσεις. Έτσι έχουμε αλλοιωμένες συγχορδίες, πληθωρικότητα στη μελωδική έκφραση ,πλούσιες σε ηχοχρώματα ενορχηστρώσεις και πολυπληθείς ορχήστρες. Την περίοδο αυτή παρατηρούμε και την πιο ελεύθερη χρήση των διαφόρων μουσικών μορφών, όπως η σονάτα και η συμφωνία. Τα μουσικά όργανα που χρησιμοποιούνται τη περίοδο αυτή είναι τα κρουστά, τα ξύλινα πνευστά αλλά το πιο δημοφιλές μουσικό όργανο της περίοδο αυτής είναι το πιάνο . Σημαντικοί εκπρόσωποι της μουσικής της Ρομαντικής περιόδου είναι : ο Λούντβιχ βαν Μπετόβεν , Φρανς Λιστ, Ρόμπερτ Σούμαν, Γιόχαν Στράους , Γιόχαν Μπραμς, Φέλιξ Μέντελσον Μπαρτόλντυ.

9. Το συναίσθημα, η φαντασία, ο λυρισμός αντιτίθενται στην λογική και στην πεζότητα. Το χρώμα είναι πλούσιο, το περίγραμμα αδυνατίζει, η σύνθεση γεμίζει κίνηση και ενέργεια και οι πινελιές είναι ελεύθερες. Οι έντονες και αντιθετικές κινήσεις, οι δραματικές φωτοσκιάσεις, είναι από τα κυριότερα χαρακτηριστικά της τέχνης αυτής και θυμίζουν σε μεγάλο βαθμό την τέχνη του μπαρόκ . Χαρακτηριστικό είναι το έργο των: Γκόγια (Ισπανία), Τέρνερ (Αγγλία), Ζερικώ και Ντελακρουά (Γαλλία), Φρίντριχ (Γερμανία).

10. Ποτέ δεν ξέρεις τι είναι αρκετό, όταν δεν ξέρεις τι είναι το περισσότερο από το αρκετό. Γουίλιαμ Μπλέικ Όταν λέω την αλήθεια, δεν το κάνω για να πείσω εκείνους που δεν την γνωρίζουν, αλλά για να υπερασπιστώ αυτούς που την γνωρίζουν. Γουίλιαμ Μπλέικ Η κοινωνία προετοιμάζει το έγκλημα. Ο εγκληματίας το διαπράττει. Victor Hugo Βλέπω ένα μαύρο φως. Victor Hug ο Η μελαγχολία είναι η ευτυχία του να είσαι θλιμμένος Victor Hug ο