Platon
- 1. Platon – greckifilozof. Był twórcą systemu filozoficznego zwanego obecnie idealizmem platooskim. PLATON (428/7 r. p.n.e – 347 r. p.n.e w Atenach)
- 2. Plan prezentacji: • Życiorys •Akademia platooska • Filozofia
- 3. Kształcił się wDionizy, studiował walki i malowanie. Arystoteles twierdził, że Platon był pierwotnie Cratylus uczniem, Jego prawdziwe naśladowcą Heraklita. nazwisko - Aristokl. Otrzymał staranne Był synem Ariston, wykształcenie, które potomkiem króla według zasad greckich Puszczy i Peryktiony, polegało na którego przodek był kształtowaniu harmonii wielki prawodawca ducha i ciała. Solon.
- 4. Sokrates (469-399) W wieku 20 lat Platon spotkał Poznaj siebie Sokratesa i pozostał z nim aż do śmierci. Studiował z nim 8 (γνώσι σεαυτον) lat.
- 5. Pisma Platona obejmujące 35 dialogów i Listy starożytni filologowie pogrupowali w dziewięć tetralogii. Obecnie jednak tylko część z pism z Praca Platona jest w formie poniższej listy uważa dialogów lub listów. się za dzieła Platona: Mitologia używa głównie do przekazywania pojęć filozoficznych.
- 6. • I –Eutyfron – Obrona • VI – Eutydem – Sokratesa – Kriton – Protagoras – Gorgiasz – Fedon Menon • II – Kratylos – Teajtet – • VII – Hippiasz Większy – Sofista – Polityk Hippiasz Mniejszy – Ion – • III – Parmenides – Fileb – Meneksenos Uczta – Fajdros • VIII – Klejtofon – Paostwo • IV – Alkibiades I – – Timajos – Kritiasz Alkibiades II – Hipparch – • IX – Minos – Prawa – Rywale Epinomis – Listy • V – Teages – Charmides – Laches – Lysis
- 7. Akademia (gr. akademeia)– szkoła założona w Atenach ok. 387 p.n.e. przez Platona, istniała do 529, kiedy została zlikwidowana przez cesarza bizantyjskiego Justyniana. Mieściła się w gaju poświęconym herosowi ateńskiemu Akademosowi, od którego imienia pochodzi jej nazwa. Zajmowano się w niej przede wszystkim filozofią i matematyką, a także retoryką i naukami przyrodniczymi.
- 8. Akademia starsza zachowywała główne wątki Od starożytności filozofii Platona, pogłębiając wyróżnia się trzy główne w niej aspekty pitagorejskie etapy rozwoju Akademii: i zainteresowanie akademię starszą, matematyką akademię średnią (od scholarchatu Arkezylaosa, Za Scholarchatu Arkezylaosa tendencje sceptyckie) i Akademia odstąpiła od akademię młodszą (od czystego platonizmu scholarchatu Filona z akademii starszej i przejęła Larissy, tendencje wiele wątków filozofii stoickie). sceptyckiej – do tak ukształtowanej filozofii akademii średniej stosuje się termin akademizm lub sceptycyzm akademicki.
- 9. Od scholarchatu Filonaz Laryssy i Antiocha z Askalonu (II w. p.n.e.) filozofowie skupieni w Akademii starali się powrócić do autentycznej nauki Platona. W istocie stworzyli jednak eklektyczną syntezę platonizmu i stoicyzmu. Na przełomie tysiącleci działalność szkoły platońskiej rozprasza się, Akademia przestaje być centrum platonizmu – zarazem coraz silniejsze stają się w jej filozofii wątki Platon w akademіi pitagorejskie, religijne i mistyczne.
- 10. Akademia na mapiestarożytnych Aten
- 11. Podstawa filozofii Platon buduje swój system filozoficzny, tworząc trzy światy: świat rzeczy, które jest stale zmieniany, świat idei (Eidos) - wieczne i niezmienne, a pomiędzy nimi - obiekty matematyczne. Platon był założycielem, co później stało się znane jako idealizm. Jego poglądy są formułowane w micie o jaskini z "państwa". W świetle Platona prawdziwe wartości życia specjalnej formy świata pozafizycznej-Giperuraniya. Ten świat składa się z bezcielesnych planów, projektów, pomysłów, rzeczy, zwierząt, ludzi, cnót i wartości. Eidos ktoś lub coś nie urodził się tam na zawsze, są to rzeczy niezmienne i nienaruszalne.
- 12. Doktryna duszy ipaństwa Duszę ludzką Platon obrazowo porównał do rydwanu zaprzężonego w parę koni. Kieruje nim woźnica-rozum, jeden z koni reprezentuje dzielność, drugi zaś – pożądliwość. Niekiedy ów drugi koń okazuje się najbardziej aktywny. Wtedy ściąga on dusze na ziemię i pogrąża ją w zmysłowości. Kiedy indziej zaś dzielny koń jest silniejszy. Wtedy człowiek staje się odważny, zdolny do bohaterskich czynów i poświęcenia. A czasami woźnica-rozum panuje nad zaprzęgiem, a cały rydwan zmierza w górę do świata prawdy. Taką właśnie duszę, w której rozum dominuje, posiada filozof.
- 13. Doktryna duszy ipaństwa Początki duszy: Cnoty: •pragnienie •roztropność SPRAWIEDLIWOŚĆ •zapał • odwaga • racjonalność • mądrość W państwie pracują rzemieślnicy, chroniąc swoich dzielnych wojowników i żądzących wszystkich mądrych władców filozofów.
- 14. Etyka i TeoriaPaństwa Ta koncepcja etyczna została uzupełniona przez nawiązującą Jego zdaniem rządy do podziału duszy na trzy części najlepszych (arystokracja) teorię cnoty. Każdej części wyradza się w rządy duszy odpowiada właściwe jej dobro. Zadaniem części najdzielniejszych rozumnej jest osiągnięcie (timokrację), następnie w mądrości, zadaniem niższych rządy bogatych części jest podporządkowanie (oligarchię), zmienionego się rozumowi: popędliwość w wyniku przewrotu przez osiąga to poprzez męstwo demokrację, torującą (stałość), a pożądliwość drogę rządom jednostki poprzez umiarkowanie (tyranii). (panowanie nad sobą). Harmonię między częściami duszy gwarantuje cnota sprawiedliwości.
- 15. Pozagreckie inspiracje Platona System filozoficzny Platona, Takie inspiracje Platona zakładał zwłaszcza w odniesieniu do Justyn, filozof z I/II w. po kosmogonii, pojęd Demiurga, Chrystusie, z rodziny greckiej świata idei odseparowanego od zamieszkałej w Samarii: świata materii, dusz "Podobnie i Platon (…), przejął nieśmiertelnych nie może byd tę myśl od Mojżesza. Gdyż rozumiany jedynie jako prosta Mojżesz jest bardziej starożytny kontynuacja refleksji filozofów niż wszyscy pisarze greccy. I greckich. Trudno nie dostrzec cokolwiek zarówno filozofowie, bardziej lub mniej widocznych jaki i poeci powiedzieli o wpływów kosmogonii judaizmu, nieśmiertelności duszy lub który stworzenie z Księgi Rodzaju karze po śmierci, lub 1-3 rozumiał jako proces kontemplacji rzeczywistości ukształtowania świata z niebiaoskiej czy o podobnych bezładnej materii przez Boga sprawach, otrzymali do tego nauczania wskazówki od proroków, którzy pomogli im rozumied i tłumaczyd te rzeczy."
- 16. „Tylko uczciwe życiejest szczęśliwe” Platon