Ang dokumento ay naglalaman ng salin sa Filipino ng tula ni Jose Rizal na 'Canto del Viajero,' na naglalarawan sa paglalakbay ng isang manlalakbay na walang pag-ibig at walang tiyak na patutunguhan. Isinasalaysay dito ang pagnanasa na makatagpo ng magandang kapalaran habang naglalakbay sa iba't ibang lugar, kasabay ng mga alaala ng mga minamahal. Sa bawat paglikha ng mga hakbang, dala nito ang lungkot at pangungulila sa sariling bayan at mga naiwang mahal sa buhay.

1. Unang Salin
ANG AWIT NG MANLALAKBAY
Tulad ng isang dahon na nahulog at nalagas,
Napalutang sa hangin na ang hampas walang patutunguhan,
Sa paglilibot ng manlalakbay sa ibang bansa na walang kadahilanan
Paglilibot ng walang pag-ibig, walang bansa o kaluluwa,
Balisang sumusunod sa mapaglarong tadhana,
Mailap at mahirap mahawakan,
Hambog na pag-asa sa pagnanasa’y makikita,
Na kung saan manlalakbay ay naglayag sa mga karagatan.
Sa bawat pagtaboy ng di nakikitang kapangyarihan,
Nakatadhanang gumala mula silangan hanggang kanluran,
Malimit naalala ang mga mukha ng mga minamahal,
Mga pangarap sa araw kung saan sya namahinga.
Pagkakataong itinalaga sa kanya ang libingan sa disyerto,
Handog sa kanya ang huling hantungan ng kapayapaan,
Balang araw ang mundo at kanyang bansa makakalimot,
Ang Dios ipapahinga ang kanyang kaluluwa ang kanyang paglalakad ay hihinto.
Minsan ang malungkot na manlalakbay pinag-inggitan,
Umikot sa mundo gaya ng ibong lumilipad,
Maliit o sadyang maliit nalaman nila ang walang bisa,
Nagpalungkot ng kanyang lauluwa ang kawalan ng pag-ibig.
Bahay ng manlalakbay makabalik din sa hinaharap,
Bumalik sa kanyang minamahal ang kanyang mga yabag ay natutupi,
Pilyo/ Tilaka niyang mahanap subalit ang niebe at ang pinsala,
Abu ng pag-ibig at libingan ng mga kaibigan,
Manlalakbay, humayo! Ni walang balik muli pagkatapos,
Ang stranghero ng magandang lupain ng kapanganakan,
Ang iba ay umaawit ng pag-ibig habang nagsasayahan,
Isang beses muli ay dapat umikot sa buong sanlibutan.
Manlalakbay, humayo! Ni walang balik muli pagkatapos,
Tuyo na ang mga luha kanina lang ito’y tumutulo,
Manlalakbay, magpakalayo ka! At kalimutan na ang kadamhalatian,
Malakas na tawanan ng mundo sa pagluluksa ng tao.

2. Ikalawang Salin
Ang Awit ng Manlalakbay
Tulad ng dahong na nalagas at nalanta,
Sa hampas ng hangin na walang patutunguhan,
Sa pag-ikot ng manlalakbay na walang layunin,
Pag-iikot na walang pag-ibig, walang bayan o kaluluwa.
Sa pagpatuloy ng buhay sa mapaglarong tadhana,
Mailap na kapalaran ni hindi mahawakan,
Lakas loob paring inaasam na makikita,
Kaya patuloy sa paglalakbay at papalaot.
Sa hampas ng di nakikitang kapangyarihan,
Nakatadhanang mapadpad mula Silangan hanggang Kanluran,
Tanging nasa isip ang mga mukha ng minamahal,
Napanaginipan sa araw maging sa pamamahinga.
Maaring libingan sa disyerto sa kanya itinalaga,
Handog sa kanya ang himlayan ng kapayapaan,
Ang mundo at kanyang bayan sa kanya makalimot,
Ngunit ang kanyang kaluluwa’y pagpalain ng Diyos.
Malimit sa paglibot ng mundo’y kinaiingitan,
Unti-unti nilang nalaman na ito’y walang halaga,
Nagpapalungkot sa kanya ang kawalang ng pagmamahal.
Tahanan ng manlalakbay ay mamakuwi din sa hinaharap,
Bawat hakbang niya’y papunta sa kanyang minamahal,
Masakit niyang madatnan ang mga kabiguan,
Kasama ang pagbisita ng mga puntod ng kaibigan at pamilya.
Abang manlalakbay! Wala nang balikan,
Sa sariling bayan ikaw ay di-kilala,
Ang iba ay masayang umaawit ng pag-ibig,
Marapat lamang umalis upang umikot sa buong daigdig.
Abang manlalakbay! Wala nang balikan,
Luha din ay tutuyo habang ika’y papalayo,
Abang manlalakbay! Iwan din ang dusa,
Pagluluksa ng tao, ma’y hiyawan parin ang hatid ng mundo.

3. Ikatlong Salin
Ang Awit ng Manlalakbay
Tulad nh dahong nalanta at nalagas,
Hampas ng hangin ay di maka-alpas,
Sa paglayag ng manlalakbay na walang katiyakan,
Walang pag-ibig, kaluluwang walang bayan.
Sa pag-asam ng magandang kapalaran,
Na mailap at di mahawakan,
Naniniwalang pag-asa ay makikita,
Kaya patulo’y lang kung saan man mapunta.
Hagupit ng hanging di nakikitang kapangyarihan,
Nakatadhanang mapadpad mula sa Silangan hanggang Kanluran,
Mukha ng minamahal ay lagging nasa isipan,
Sa araw ma’y pinapangarap, maging mamahinga man.
Maaring libingan sa disyerto sa kanya’y nakatalaga,
Ang himlayan ng kapayapaan ang handog sa kanya,
Mundo man at bayan siya’y limot na,
Tanging Dios lamang nakakalam kung kailan s’ya mamahinga.
Hinagpis niya di nila inaalintana,
Bagkus kinaiingitan dahil mundo’y nalipad na n’ya,
Unti-Unti nilang napagtanto ang halaga,
Sa kawalan ng sinisinta na nagpapalungkot ng kanyang kaluluwa
Sa kanilang bahay manlalakbay din makakauwi,
Mga hakbang patungo sa minahal para makabawi,
Ngunit hamog at guho ang kanyang madatnan,
Ang puntod ng pamilya at mga kaibigan.
Abang manlalakbay! Wala nang balikan,
Sa sariling bayan wala na sa kanya nakakaalam,
Ang iba ma’y masayang umaawit ng pag-ibig,
Muling lumisan at lakbayin ang buong daigdig.
Abang manlalakbay! Huwag nang bumalik muli,
Sa pagluha kanina ito rin ay matutuyo,
Abang manlalakbay! Kalimutan ang kadalamhatian,
Pagluluksa ng tao, mundo’y naghihiyawan.

4. Ika-apat na Salin
Ang Awit ng Manlalakbay
sa tula ni Jose Rizal “ Canto del Viajero”
salin sa Filipino ni Mayenne A. Chiong
Tulad ng dahong nalanta at nalagas,
Sa hampas ng hangin na di maka-alpas,
Paglalayag ng manlalakbay na walang patutunguhan,
Walang pag-ibig, kaluluwang walang bayan.
Sa pag-asam ng magandang kapalaran,
Na mailap at hindi mahawakan,
Nananalig sa pag-asa na makikita,
Kaya patuloy lang kung saan may mahita.
Itinaboy man ng di nakikitang makapangyarihan,
Nakatadhanang mapadpad ang Silangan hanggang Kanluran,
Mukha ng minamahal ang laman ng isipan,
Gabi man o araw ay napapanaginipan.
Maaring libingan sa disyerto sa kanya’y itinalaga,
Himlayan ng kapayapaan ay handog sa kanya,
Mundo man at bayan sa kanya ay makalimot,
Sumalangit nawa ang kanyang kaluluwa.
Hinagpis niya’y di nila inaalintana,
Kinaiinggitan parin na ang mundo’y naikot na,
Unti-unti din nilang nabatid ang halaga,
Nalulungkot ang kanyang kaluluwa sa kawalan ng sinisinta.
Sa tahanan ng manlalakbay siya’y makakauwi,
Mga yabag niya patungo sa minamahal upang makabawi,
Ngunit ang hamog at guho ang tanging madatnan,
Ang abu ng mahal at puntod ng mga kaibigan.
Abang manlalakbay! Wala nang balikan,
Wala ng nakakilala sa sariling bayan,
Ang iba ma’y masayang umaawit ng pag-ibig,
Humayo muli sa buong daigdig.
Abang manlalakbay! Huwag nang bumalik muli,
Dinaraanan ng luha’y matutuyo uli,
Abang manlalakbay! Kalimutan ang kadamhalatian,
Sa pagluluksa ng tao’y mundo ay naghalakhakan.

5. Una nga Salin
Ang Kanta sa Byahero”
Sama sa dahon nga natangtang og nalaya,
Sa pagpalid sa hangin ngadto sa poste og mga poste,
Sa pag-abot sa byahero sa laing nasud nga way pulos,
Byaherong walay gugma, walay nasud og kalag.
Misunod galibog sa traidor nga kaugmaon,
Nga idlas og dili mahikapan,
Mao lamang pangandoy nga puhon makita,
Sa pagpadayon ngadto sa lawod sa kadagatan.
Higayong tahas sa iya ang lubnganan sa disyerto,
Igahin kaniya ang katapusang pagkahiluna,
Maabot ra unya nga siya sa kalibutan og nasud hikalimtan,
Ang Ginoo sa iyang kalag pahulay dayon ang ihatag.
Sa dayong ang magul-anong byahero gikasuyaan,
Kay lagi natuyok na ang kalibutan daw sama sa langgam sa kahitas-an,
Sa hinay-hinay ilang nahibaw-an ang sakto,
Magul-anon iyang kalag nga walay gugma.
Balay sa byahero makabalik s’ya puhon,
Balik sa iyang mga hinigugma ang likang sa iyang mga tiil,
Sa dihang pagkakita sa mga yamog og ulan,
Abu sa mga hinigugma og lubnganan sa mga barkarda.
Byahero, lakaw na! Ayaw nagbalik pa humanngari,
Stranghero na sa nasud niyang natawhan,
Ang uban nagkanta og ilang gugma samtang naglipay,
Og sa mak-usa pa ang kalibutan libuta na.
Byahero, palayo! Ayaw nagbalik pa humanngari,
Mala na ang mga luha nga midagayday ag sa diha,
Byhero, lakaw na! Og kalimti ang mga kasakit,
Mga hudyaka sa kalibutan ngadto sa gasubo nga tawo.

6. Ikaduha nga salin
Ang Kanta sa Byahero
Sama sa dahon nalusnay og nalata,
Nga gisapwang sa hangin hangtud sa iyang gabutangan,
Ang palarga sa byahero sa laing nasud nga way klaro,
Pagbyaheng way gugma, way nasud og kalag.
Nga gianud sa di-makitang gahum,
Gitakdang maabutan ang sidlakan og kasagpan,
Sa paghuna-huna sa mga dagway sa mga hinigugma,
Matag adlaw nangandoy bisan pa man gani sa iyang pag-inusara.
Nag-antos nga misubay sa dula sa kapalaran,
Nga idlas og lisud magunitan,
Maoray pangandoy nga puhon matagamtaman,
Sa pagpanghinaut magpalawud sa mga kadagatan.
Ang higayon nga gitahas nga iyang lubnganan sa disyerto,
Ibulig kaniya ang katapusang pagkahiluna,
Siya puhon sa kalibutan og nasud hikalimtan,
Sa iyang kalag pahulay dayon ihatag sa kahitaas-an.
Bisan pa sa iyang pagkamagul-anong byahero sya giselosan,
Sa paglibot sa kalibutan sama sa langgam sa kalangitan,
Sa ilang paghuna-huna ilang nasabtan,
Magul-anon niyang kalag nga way gugmang pagbati.
Balay sa byahero puhon siya makauli,
Balik sa iyang mga hinigugma ang iyang mga tikang,
Nga iya unyang maabtan ang yamog og ulan,
Abu sa pinalangga og lubnganan sa kahigalaan.
Byahero, padayon! Ayaw na ngari pagbalik pa,
Kay ngari sa yutang natawhan sa imo wa nay nakaila,
Ang uban naglipay sa pagkanta sa ilang gugma,
Og sa makusa pa libuta na pud ning kalibutana.
Byahero, palayo! Ayaw na ngari pagbalik pa,
Ang mga luha human sa pagtulo mamala ra,
Byahero, lakaw na! Og kalimti na ang kasakit,
Kaysa pag-antos s tawo nagmalipayon ang kalibutan.

7. Ika-tulo nga salin
Ang Kanta sa Byahero
tula ni Rizal “ Canto del Viajero”
salin sa Bisaya ni Mayenne Chiong
Sama sa dahon nga natagak og nalaya,
Nga gilupad-lupad sa hangin paubos sa yuta,
Ang laagan nga byahero sa laing nasud naabot,
Nga ang paglakaw way hinundan, way gugma, kalag way nasud.
Sa pagpanagana sa kaharuhay nga kaugmaon,
Nga lisud og idlas kab-uton,
Nagpadayon sa pagpangandoy nga puhon mahimat-an,
Nanimpalad tawon magpalawod sa mga kadagatan.
Sa haguros sa hangin gitamastamsan,
Gitakdang maabot ang sidlakan og kasagpan,
Mga dagway sa mga pinalangga ang kanunay’ng gihandom,
Sa mga damgo sa adlaw og gabii sa iya nagpahinumdom.
Posible ang higayon nakatahas ang lubnganan nga mag-inusara,
Ang katapusang pagpahiluna ang maangkon niya,
Sa kalibutan og nasud diin siya puhon hikalimtan,
Ang iyang kalag pahulay dayon ang ihatag sa Kahitaas-an.
Sa dayon ang magul-anong byahero gikaselosan,
Sama sa agila sa kalangitan gituyok na ang kalibutan,
Sa ilang pagbansay-bansay ilang nasinati,
Kalooy sa iyang kalag way gugmang pagbati.
Puhon ang byahero sa iyang pinuy-anan makauli,
Ang matagtikang balik sa iyang mga pinalangga sa kinabuhi,
Mga hilak og pagbakhu iya unyang maabtan,
Abu sa pamilya og lubnganan sa mga kahigalaan.
Byahero, padayon! Ayaw na ngarig balik pa,
Sa yuta mong natawhan ikaw langyaw na,
Samtang ang uban naglipay sa pagkanta sa ilang gugma,
Sa makausa pa libota na ning kalibutana.
Byahero, palayo! Ayaw na ngarig balik pa,
Sa pagdagayday sa mga luha unya mamala ra ,
Byahero, Lakaw na!Og ang kasakit hikalimti na,
Sa pag-antos sa tawo ang kalibutan galanug-lanog ang mga hudyaka.