1. ENFOQUES E MÉTODOS PARA A ENSINANZA DE LINGUAS Ampla variedade de opcións metodolóxicas. Relación entre a concepción da lingua e como se aprenden e que se aprende. Do latín ao inglés, como linguas francas.

2. QUE SIGNIFICA SABER UNHA LINGUA A interacción entre as teorías de aprendizaxe de linguas e a concepción que en cada momento histórico se considera o que é SABER UNHA LINGUA , da orixe ao diversos enfoques e métodos

3. UN POUCO DE HISTORIA O paso do latín como lingua de comunicación a simple materia do currículo escolar. O estudio do latín clásico, a súa gramática e a retórica pasa a ser un modelo para o estudio de linguas Nos séculos XVI, XVII e XVIII

4. UN POUCO DE HISTORIA Introducción á gramática latina Tradución Aprendizaxe memorístico das regras gramaticais Práctica de escribir exemplos de oracións Estudio das declinacións e conxugacións Textos e diálogos bilingües

5. O ESTUDIO DA GRAMÁTICA LATINA cando a lingua latina deixara de ser un medio normal de comunicación e fora substituída polas linguas vernáculas, pasou a ser considerada unha “ximnasia mental”, a lingua “morta” suprema, cuxo estudo sistemático e disciplinado considerábase indispensable como base para todas as formas de educación superior (V. Mallison, citado en Titone, 1968:28) R. Titone: Teaching Foreing Languages: An Historical Sketch

6. A aprendizaxe das “linguas modernas” No século XVIII empeza a introdución do estudio das linguas modernas na escola, e os procedementos de ensinanza son os mesmos que para o latín. Os libros de texto son enunciados de regras gramaticais, listas de léxico e oracións para traducir.

7. 1. MÉTODO GRAMÁTICA-TRADUCIÓN Método que xorde en Prusia (finais do s. XVIII) e foi empregado como modelo para a ensinanza do latín e do grego. Foi o máis empregado na ensinanza de LE ata mediados do s. XX.

8. MÉTODO GRAMÁTICA-TRADUCCIÓN CONTIDOS A lingua é considerada como un sistema de regras que debe ensinanse a través dos textos e debe ser relacionado coas regras e significados da L1. O obxectivo da ensinanza: a lectura de textos en LE. As habilidades máis importantes: comprensión e produción escrita controlada. Actividades básicas: ensinanza de regras gramaticales e traducción de frases. Ensinanza deductiva: explicación de regras  memorización  exemplificación. Vocabulario: listas de palabras ou preguntas/respostas coa tradución á L1  meorización.

9. MÉTODO GRAMÁTICA-TRADUCCIÓN PAPEL DO DOCENTE A intrucción está centrada no docente, é a autoridade máxima na aula. O docente corrixe todos os erros producidos polos estudantes

10. MÉTODO GRAMÁTICA-TRADUCCIÓN PAPEL DO ESTUDANTE O estudante non pode tomar decisións, debe limitarse a seguir instrucións: ler un texto imitando ao docente, traducción literal e máis libre, memorizar regras gramaticais e vocabulario. CRÍTICAS: escasa presenza da oralidade, a lingua é presentada como artificial (afastada dos usos), o estudante non ten un papel activo na aprendizaxe.

11. 2. MÉTODO DIRECTO os reformadores (s. XIX) A lingua falada é fundamental  reflexo nunha metodoloxía baseada na oralidade. As ensinanzas da fonética  aplicación no ensino de linguas. Os estudantes deberían primeiro escoitar a lingua. As oracións deberían ser presentadas en contextos significativos. As regras gramaticais deberían ensinarse logo de practicar nos contextos (método inductivo). Rexeitamento da traducción.

12. MÉTODO DIRECTO CONTIDOS A importancia da lingua oral e o estudo da fonética. Uso exclusivo da lingua meta. Ensinanza do vocabulario e das estruturas lingüísticas de uso habitual. Desenvolvemento das destrezas de comunicación oral nunha progresión graduada e organizada (preguntas/respostas, grupos reducidos). Ensinanza inductiva da gramática. Ensinanza de vocabulario a través de obxectos e debuxos, o vocabulario abtracto (a través de asociación de ideas).

13. MÉTODO DIRECTO PAPEL DO DOCENTE O docente dirixe, aporta input e transmite o significado pola mímica e axudas visuais. O papel do docente é fundamental, o método está baseado na súa destreza (máis que no libro de texto). O DOCENTE NON PODE EMPREGAR A LINGUA DOS ESTUDANTES BAIXO NINGÚN CONCEPTO.

14. MÉTODO DIRECTO PAPEL DO ESTUDANTE Existe interacción directa e constante entre docente/estudante. O estudante ten a tarefa de INFERIR as regras. CRÍTICAS: o excesivo peso da fonética (sin garantir unha mellor pronuncia), non se pode recorrer a traducir nin ás explicacións gramaticais.

15. EXEMPLO GUÍA (ESCOLAS BERLITZ ) Nunca traduzas: demostra Nunca expliques: actúa Nunca fagas un discurso: fai preguntas Nunca imites erros: corrixe Nunca empregues palabras illadas: usa oracións Nunca fales demasiado: fai que falen os teus alumnos Nunca uses o libro: usa a túa propia programación Nunca saltes a orde: segue o teu programa Nunca vaias demasiado rápido: segue o ritmo do alumno Nunca fales demasiado amodo: fala normalmente Nunca fales demasiado rápido: fala con naturalidade Nunca sexas impaciente: tómao con calma (Titone, 1968: 100-1)

16. 3. MÉTODO AUDIOLINGÜÍSTICO Desenvólvese en EE.UU. A súa orixe está no Army Method (Método do Exército) empregado para ensinar linguas estranxeiras aos membros do exército durante a II G Mundial Obxectivos: que os aprendices alcanzaran unha competencia oral en varias linguas para situacións concretas.

17. Método Audiolingüístico CONTIDOS Baseado no estructuralismo ling, na análise contrastiva das linguas e no conductismo. Combínase: a explicación gramatical (docentes nativos), práctica conversacional e exercicios estructurais de repetición, memorización e transformación ( drills : repetición mecánica)  para conseguir reflexos automáticos. O docente presenta os elementos lingüísticos en forma de diálogos, para ser repetidos e memorizados polos estudantes.

18. Método Audiolingüístico PAPEL DO DOCENTE É o protagonista, debe controlar o proceso de ensinanza/aprendizaxe na aula. As tarefas están totalmente dirixidas e controladas.

19. Método Audiolingüístico PAPEL DO ESTUDANTE Teoría conductista (papel receptivo, responde a estímulos) Escoita e repite CRÍTICAS: incapacidade para transferir as habilidades adquiridas na aula a situacións de comunicación real e diversa. Aburrimento producido pola excesiva repetición

20. Método Audiolingüístico ACTIVIDADES. EXEMPLOS Repetición (o estudante repite o enunciado breve, antes de velo escrito) Hoxe é luns Inflexión : Unha palabra preséntase de forma distinta cando se repite (Onte comprei un libro/ Onte comprei uns libros) Sustitución: unha palabra sustitúese por outra nun enunciado: O profesor saíu pronto  Saíu pronto Reformulación : o estudante reformula o enunciado e dillo a outra persoa: Dille que saia/Sal Completar : completa o enunciado que falta Transposición : cambio de orde (Teño fame/ Eu tamén (teño fame) Expansión : cando se engade unha nova palabra (No no coñezo (ben)- Coñezoo…)

21. Método Audiolingüístico ACTIVIDADES. EXEMPLOS Transformación : Unha oración transfórmase en negativa ou interrogativa, cambios no tempo, modo… Integración : Os enunciados separados intégranse nun Respostas : respostas do estudante a un enunciado Restauración : palabras fóra dun enunciado e o estudante constrúe unha oración (rapaces/facer/dibuxos)