Download as PDF, PPTX
Cele dydaktyczne
- 1. CELE DYDAKTYCZNE KONSTRUKCJAPROGRAMU PRZYGOTOWANIE MATERIAŁÓW DYDAKTYCZNYCH
- 2. CELEM NAUCZANIA JESTPOMÓC UCZĄCYM SIĘ W: • nabyciu, utrzymaniu i wykorzystaniu wiedzy • zrozumieniu, przeanalizowaniu, systematycznym ujęciu i ewaluacji • osiągnięciu umiejętności praktycznych • wyrobieniu nawyków • ukształtowaniu postaw
- 3. 3 podejścia studentówdo studiowania • głębokie • powierzchowne • strategiczne
- 4. Przy podejściu głębokimstudent: • wykazuje zainteresowanie • stara się zrozumieć • wiąŜe nowe informacje z wiedzą poprzednią • porównuje koncepcje z doświadczeniem • zwraca uwagę na logikę argumentów • odnosi się krytycznie do dowodów
- 5. Przy podejściu powierzchownymstudent • stara się zaliczyć zadanie / kurs • opanowuje informacje pamięciowo • skupia się na elementach nie dostrzegając całości • nie zastanawia się nad procesem, ani celem uczenia się • ogranicza się do notatek • boi się „oblania” i ma słabą motywację
- 6. Przy podejściu strategicznymstudent • organizuje sobie pracę • dobrze rozporządza czasem • skupia się na uzyskaniu pozytywnej oceny
- 7. TAKSONOMIE CELÓW KSZTAŁCENIA Tozadania dydaktyczne obejmujące 3 dziedziny działalności: POZNAWCZĄ PSYCHOMOTORYCZNĄ AFEKTYWNĄ
- 8. DZIEDZINA POZNAWCZA: 1. Umiejętnośćzapamiętywania i odtwarzania informacji 2. Zdolność rozróŜniania, interpretowania faktów i zjawisk 3. Umiejętność zastosowania wiedzy w praktyce 4. Umiejętność rozwiązywania problemów nowych i złoŜonych 5. Zdolność wydawania sądów, opinii, tworzenia
- 9. Taksonomia Blooma: w dziedziniepoznawczej: ocena synteza analiza zastosowanie rozumienie wiedza
- 10. DZIEDZINA PSYCHORUCHOWA Ocena czynnościwymagających nie tylko myślenia, lecz równieŜ kontroli narządów zmysłów, mięśni, koordynacji ruchów, precyzji Obejmuje • naśladowanie •dochodzenie do biegłości •Umiejętność wykorzystania umiejętności w nowych sytuacjach
- 11. Taksonomia (Dave’a): w dziedzinieafektywnej naturalizacja artykulacja precyzja manipulowanie naśladowanie
- 12. DZIEDZINA AFEKTYWNA Klasyfikuje uczuciaw działaniu człowieka, jego postawy i zachowanie w róŜnych sytuacjach 1. Postawa bierna (słuchanie) 2. Reagowanie konstruktywne (gestem, słowem lub czynem) 3. Umiejętność osądzenia postawy, akceptacji, lub odrzucenia 4. Umiejętność wdraŜania pewnych zasad 5. Właściwy”styl Ŝycia”
- 13. Taksonomia Blooma: w dziedzinieafektywnej charakteryzacja organizowanie akceptowanie odpowiadanie odbiór
- 14. Cel kształcenia (określonyna podstawie zadań zawodowych) To co na zakończenie okresu pobierania nauki uczący się powinni umieć wykonywać, a czego nie umieli przed rozpoczęciem nauki. Cele kształcenia określa się równieŜ jako „cele uczenia się” w przeciwieństwie do „celów nauczania”. Określają one, co uczący się, a nie nauczający, powinien umieć wykonywać. Definicją celu kształcenia jest jego oczekiwany rezultat końcowy, a nie opis lub streszczenie programu.
- 15. KSZTAŁCENIE W OPARCIUO WYNIKI (EFEKTY KSZTAŁCENIA) CHARAKTERYZUJĄCE SIĘ: Opracowaniem jasno określonych i opublikowanych wyników nauczania, które mają być osiągnięte przed końcem kursu Opracowaniem programu, strategii i warunków nauczania zapewniających osiągnięcie załoŜonych wyników Opracowaniem systemu oceniania adekwatnego dla załoŜonych wyników pozwalającego na ocenę kaŜdego studenta Opracowanie systemu remediacji i pomocy dla studentów
- 16. SPOSÓB PLANOWANIA EFEKTÓW CZĄSTKOWYCH W PROCESIE KSZTAŁCENIA Efekt końcowy Efekt danej fazy szkolenia (semestru/roku studiów) Efekt kursu (zajęć przedmiotu) Efekt poszczególnych zajęć
- 17. Efekty kształcenia: To conauczyciel zakłada iŜ student ma wiedzieć, umieć wykonać i wykazywać jako postawę po zakończeniu studiów (kursu) Kompetencje To co student rzeczywiście wie, umie wykonać i wykazuje jako postawę po zakończeniu studiów (kursu)
- 18. Efekty kształcenia dlakursu: Farmakognozja Po skończeniu kursu student winien umieć : - identyfikować wtórne metabolity roślinne - wyjaśnić ich znaczenie w róŜnych roślinach i regionach - przedyskutować zagadnienia etyczne związane z produkcją leków z gatunków zagroŜonych - zaprojektować zwiększenie ilości metabolitów przy uŜyciu biotechnologii - napisać artykuł przeglądowy (3000 słów) w oparciu o piśmiennictwo
- 19. Kształcenie oparte nawyobraŜeniach Kształcenie oparte na wynikach Kształcenie oparte na dowodach
- 20. INSTYTUCJE/JEDNOSTKI UCZESTNICZĄCE W USTALANIUCELÓW KSZTAŁCENIA - Rada Główna Szkolnictwa WyŜszego - Ministerstwo Edukacji i Ministerstwo Zdrowia - Konferencja Rektorów/Prorektorów i Dziekanów - Rada Wydziału - Towarzystwa naukowe - nauczyciele akademiccy - studenci
- 21. INSTYTUCJE/JEDNOSTKI UCZESTNICZĄCE W USTALANIU CELÓW KSZTAŁCENIA cd. - absolwenci? - przedstawiciele zawodu? - przedstawiciele zawodów pokrewnych? - przedstawiciele pracodawców? - przedstawiciele władz społecznych? - przedstawiciele pacjentów?
- 22. CELEM DEKLARACJI BOLOŃSKIEJ JEST: Utworzenie wspólnej przestrzeni edukacyjnej w Europie jako sposobu na zwiększenie: mobilności i łatwości zatrudnienia konkurencyjności i atrakcyjności kształcenia w Europie wobec świata Cel ten winien być osiągnięty do końca bieŜącej dekady
- 23. CELE SZCZEGÓŁOWE: 1.System czytelnych i porównywalnych stopni 2. System ksztalcenia w zasadzie oparty o dwa cykle 3. Cykl pierwszy istotny dla rynku pracy 4. Cykl drugi wymaga ukończenia cyklu pierwszego 5. System akumulacji i transferu kredytów 6. Mobilność studentów i kadry 7. Współpraca przy zapewnieniu jakości 8. Europejski wymiar edukacji wyŜszej
- 24. STRATEGIA TWORZENIAM PROGRAMU: • Określenie misji (zadań) i uzyskanie zgody • Wsparcie dla nauczycieli • Wybór zainteresowanych nauczycieli •Podjecie decyzji co zrobi z dotychczasowym programem: (zrezygnować, przebudować, stworzyć hybrydę) Ewentualnie • Zaprosić eksperta z zewnątrz • Wysłać kogoś na naukę
- 25. STRUKTURY KWALIFIKACJI • Ramowastruktura kwalifikacji Europejskiego Obszaru Szkolnictwa WyŜszego: • Krajowa Struktura Kwalifikacji (KaSK) •To opis kwalifikacji po kaŜdym stopniu ksztalcenia w języku Deskryptorów Dublińskich)
- 26. Dublińskie deskryptory efektów kształcenia (wiedza i rozumienie • wykorzystanie w praktyce wiedzy i zdolności rozumienia • ocena i formułowanie sądów • umiejętności komunikacji • umiejętności uczenia się
- 27. Projekt Komisji EuropejskiejTUNING Lista kluczowych kompetencji ogólnych i kierunkowo specyficznych absolwentów określonych studiów Ustalona w oparciu o opinie:nauczycieli akademickich,absolwentów, pracodawców i studentów z róŜnych krajów http://tuning.unideusto.org
- 28. STRATEGIE EDUKACYJNE 1. Uczeniesię przez przyswajanie (wiedza papka) 2. Uczenie się przez odkrywanie 3. Uczenie się przez przeŜywanie 4. Uczenie się przez wykonywanie
- 30. JAK ZDEFINIUJESZ PROGRAM KSZTAŁCENIA? Program kształcenia jest planem działania dotyczącym: • uczących się • i nauczycieli i obejmującym • cele kształcenia • metody i środki dydaktyczne • miejsce i czas na naukę • metody kontroli i oceny wyników
- 31. PROGRAM KSZTAŁCENIA Ukierunkowany naNAUCZANY PRZEDMIOT (trzeba nauczyć się „wszystkiego” z danej dziedziny ) Ukierunkowany na WYMAGANE KOMPETENCJE (trzeba nauczyć się dobrze wykonywać czynności na przewidywanym stanowisku)
- 32. UKRYTY PROGRAM Program Program oficjalny nauczany Program nauczony
- 33. ZASADY PROGRAMOWANEGO UCZENIA SIĘ • Posuwanie się do przodu małymi krokami, według własnego tempa • Osiąganie celów cząstkowych przez powtarzanie zadań dydaktycznych „aŜ do skutku” • Uczenie się małych porcji wiedzy podstawowej i następowe uzupełnianie jej informacjami dodatkowymi (tzn. bloki rozszerzające) • Niezwłoczna kontrola postępów i ocena osiągnięć i błędów (bloki kontrolne) • Wzbudzanie i rozwijanie zainteresowań przez atrakcyjną aranŜację treści i odwołanie się do materiałów źródłowych
- 34. TRZY GŁÓWNE SPOSOBYUCZENIA SIĘ PROGRAMOWEGO I. PROGRAM LINIOWY R1 R2 R3 R4 R5 W kolejnych „ramkach” programu liniowego znajdują się małe porcje informacji (coraz trudniejszych). Z następną ramką zapoznajesz się dopiero wtedy, gdy nauczyłeś się poprzedniej.
- 35. TRZY GŁÓWNE SPOSOBYUCZENIA SIĘ PROGRAMOWEGO cd. II. PROGRAM ROZGAŁĘZIONY U1 R1 ramka K Ramka 01 R2 Ramka informacyjna U2 kontrolna 02 informacyjna 03 W ramkach programu rozgałęzionego znajdują się większe porcje informacji, po których następuje ramka kontrolna, zawierająca pytania sprawdzające. Udzielenie prawidłowej odpowiedzi uprawnia do przejścia do następnej ramki informacyjnej; w przeciwnym wypadku musisz cofnąć się do odpowiedniej ramki uzupełniającej.
- 36. TRZY GŁÓWNE SPOSOBYUCZENIA SIĘ PROGRAMOWEGO cd. III. PROGRAM BLOKOWY Program blokowy składa się z „bloków” informacyjnych, problemowych i sprawdzających oraz bloków uzupełniających. Uczący się zapoznaje się najpierw z podanym zbiorem informacji, które następnie ma wykorzystać do rozwiązania określonego problemu. Jeśli nie odpowie na pytania kontrolne lub nie potrafi rozwiązać problemu – musi zapoznać się z dodatkowymi wyjaśnieniami, zawartymi w blokach uzupełniających.
- 37. R1 Blok informacyjny Blok sprawdzający Blok informacyjny uzupełniający Blok problemowy Blok sprawdzający Blok problemowy uzupełniający R2 Blok informacyjny I tak dalej ...
- 38. MODELE PROGRAMÓW NASTUDIACH LEKARSKICH - oparty o przedmioty poziomo - oparty o przedmioty zintegrowany pionowo - oparty o systemy (układy) - oparty o rozwiązywanie problemu - „wszechogarniający” - wyróŜniający „rdzeń” programu i opcje
- 39. PROBLEM INTEGRACJI NAUCZANIA (I) W studiach przed dyplomowych bardzo waŜne jest wbudowanie nauk podstawowych w program nauczania klinicznego Najlepszą okazją do zintegrowanego uczenia się jest stwarzanie problemowych sytuacji dydaktycznych (zamiast wykładów podających, zawierających sprecyzowaną wiedzę monotematyczną!)
- 40. A. UJĘCIE TRADYCYJNE B. PRÓBA INTEGRACJI Podział na lata Wbudowanie nauk przedkliniczne i podstawowych w kliniczne studia kliniczne VI V IV lata studiów III II I Nauki podstawowe Przedmioty kliniczne Ale ... WaŜne jest nie tyle zintegrowane nauczanie, ile zintegrowane uczenie się!
- 41. Konstrukcja programu woparciu o punkty ECTS EUROPEAN CREDIT TRANSFER SYSTEM (ECTS)
- 42. ECTS (to system zawodowy a nie prawny) moŜe być stosowany w kształceniu • Na poziomie wyŜszym • Specjalistycznym (jeszcze nie - Rzym 2003) • Ustawicznym • W ramach studiów doktoranckich
- 43. System ECTS ułatwia odczytaniei porównanie programów studentom przemieszczającym się z uczelni do uczelni •Punkty ECTS stanowią miarę osiągnięcia celu uczenia się w formie zestawu : - wiedzy - umiejętności - kompetencji •mogą być przyznane wyłącznie po potwierdzeniu zrealizowania celu kursu przez studenta
- 44. ECTS •Punkty kredytowe stanowiąmiarę pracy (obciąŜenia) studenta zwiazana z realizacją celu (programu): • studiów 300 pkt studia magisterskie 5-letnie • 360 pkt.studia magisterskie 6 -letnie • roku – 60 pkt • semestru – 30 pkt. • przedmiotu 1-........ Pkt.
- 45. ECTS Punkty kredytowe obejmujączas: a wykładów a seminariów a zajęć fakultatywnych a nauki własnej a przygotowania do egzaminów a zbierania materiałów i pisania dysertacji a przygotowania projektu a praktyk zawodowych
- 46. ECTS Nie naleŜy wiązaćpkt kredytowych z: - liczbą godzin wykładowych - rangą i jakością kursu - zajęciami, z których nie ma sprawdzianu - zajęciami z WF
- 47. ECTS – skalaocen* stopień A 10% najlepszych studentów (bdb) stopień B 25% następnych studentów (pdb) stopień C 30% dalszych studentów (db) stopień D 25% dalszych studentów (ddb) stopień E 10% najsłabszych studentów (dst) *w odniesieniu do studentów, którzy zdali egzamin
- 48. ECTS – skalaocen cd. *w odniesieniu do studentów, którzy nie zdali egzaminu stopień FX – (-dst) stopień F – niedostateczny – (ndst) 0 pkt ECTS
- 49. ECTS: stworzony celemułatwienia uznawania studiów odbytych za granicą i przenoszenia osiągnięć z uczelni do uczelni (Punkt stanowi miarę względną) obecnie: - dodano system akumulacji pkt kredytowych jako wyraz pracy wykonanej na pewnym poziomie na drodze do uznanych kwalifikacji (nie przenoszone automatycznie z jednego kontekstu do drugiego) (Punkt stanowi miarę bezwzględną)
- 50. System akumulacji punktówECTS zmienia: • Sposób widzenia procesy dydaktycznego (zwrócenie uwagi na obciąŜenie studenta) • Organizację procesy dydaktycznego (większa elastyczność w zakresie programu, tempa i systemu studiów) • Sposób przygotowania programu studiów
- 51. ECTS • ObciąŜenie roczne1500-1800 godzin (36-40 tyg.) 60 pkt • ObciąŜenie tygodniowe 40-45 godzin 1 pkt – 25-30 godz. pracy studenta (Zajęcia zorganizowane + praca własna) 1 tydzień - 1,5 punktu Przedmiot 3-punktowy – 10% semestralnegp obciąŜenia