Download to read offline
More Related Content
Similar to διατροφή & ένδυση Μύρτις.pptxtjyhjkykkyyj
διατροφή & ένδυση Μύρτις.pptxtjyhjkykkyyj
- 1. ΜΥΡΤΙΣ • Μύρτις είναιτο όνομα που δόθηκε από τους αρχαιολόγους στην εντεκάχρονη κοπέλα που έμενε στην αρχαία Αθήνα τα σκελετικά υπολείμματα της οποίας ανακαλύφθηκαν σε μαζικό τάφο στον Κεραμεικό την περίοδο 1994–95 κοντά στον σταθμό του μετρό. Τυχαία πήραν τρεις σκελετούς και μέσα από μελέτες και έρευνες κατέληξαν στο συμπέρασμα πως πέθαναν προσβεβλημένοι από τυφοειδή πυρετό κατά τον ιδιαίτερα καταστροφικό και πολύνεκρο λοιμό των Αθηνών το 430 π.Χ. • . ; ; Η διατροφή και η ένδυση στην Αρχαία Αθήνα Τι έτρωγε η μικρή Μύρτις Τι φορούσε
- 2. ΕΙΣΑΓΩΓΗ π , ππ Η αρουσίαση αυτή αρέχει ληροφορίες για τους διαφορετικούς π , τύ ους των γυναικείων και των ανδρικών ενδυμάτων καθώς και για π π . π τον τρό ο αραγωγής του υφάσματος Ένα ακόμα θέμα για το ο οίο μας π , ληροφορεί είναι για την διατροφή των Αρχαίων Ελλήνων κατά τη 5 διάρκεια του ου . αιώνα
- 3. ΕΝΔΥΣΗ • Η Μύρτιςπ , λοι όν έμενε στην Αρχαία Αθήνα κατά 5 τον ο . αιώνα Ιδιαίτερο χαρακτηριστικό της π ε οχής εκείνης ήταν η ενδυμασία των αρχαίων . Ελλήνων Η ένδυση στον αρχαίο ελληνικό κόσμο π π α οτελούνταν κυρίως α ό τον χιτώνα, τον π π έ λο, το ιμάτιον ή μανδύα και την χλαμύδα. Αν και δεν π έχει διατηρηθεί κά οιο ρούχο μέχρι τις μέρες , π π , μας αντλούμε ληροφορίες α ό άλλα ευρήματα π , ό ως αγάλματα αγγεία και άλλες καλλιτεχνικές π . α εικονίσεις
- 4. • π π Τοντρό ο ου ντύνονταν οι αρχαίοι Έλληνες καθόρισε το , π γεγονός ότι ο αργαλειός στον ο οίο ύφαιναν τα ρούχα τους π π . αρήγε ένα ορθογώνιο ανί Το ύφασμα αυτό τυλίγονταν π , συνήθως γύρω α ό το σώμα χωρίς να του δώσουν π π π ροηγουμένως ο οιοδή οτε σχήμα και το συγκρατούσαν στη π π ( ), π π θέση του χρησιμο οιώντας ερόνες είδος καρφίτσας όρ ες ( π ), π . ’ π είδος αραμάνας κουμ ιά και ζώνες Μ αυτόν τον τρό ο το ίδιο π π κομμάτι ύφασμα μ ορούσε να δημιουργήσει διάφορους τύ ους . π π ενδυμάτων Υ εύθυνες για την ροετοιμασία του ρούχου ήταν οι . π π γυναίκες Κάθε νοικοκυριό ροσ αθούσε να είναι αύταρκες ως π π ρος την αραγωγή του υφάσματος και την κατασκευή των . π ρούχων Οι λούσιες οικογένειες συνήθως έτρεφαν οι ίδιες τα π π π π . ρόβατα α ό τα ο οία έ αιρναν το μαλλί Η Αττική ήταν μάλιστα π π π φημισμένη για το καλής οιότητας μαλλί ου έδιναν τα ρόβατά . , π της Παράλληλα στην Αγορά μ ορούσε να αγοράσει κανείς τόσο π . τις ρώτες ύλες όσο και έτοιμα ενδύματα
- 5. ΧΙΤΩΝ • π π, , π Ένδυμα α ό λε τό ύφασμα λινό ή μάλλινο ου φορούσαν άνδρες και . π ’ γυναίκες κατάσαρκα Ήταν ραμμένος στο ένα λάι και γι αυτό τον φορούσαν π π π π , α ό το κεφάλι και τον συγκρατούσαν στους ώμους με κουμ ιά ή όρ ες ώστε – . να σχηματίζονται μακριά ή κοντά μανίκια χειριδωτός και αχειρίδωτος Ο (π ) . χιτών ήταν κοντός ή μακρύς οδήρης και συνήθως τον φορούσαν με ζώνη Διακρίνεται σε δωρικό και ιωνικό . ρυθμό • Ο δωρικός , " ", , χιτώνας κοινώς χλαίνη ήταν κυρίως ανδρικό ένδυμα υφασμένο π . , π π π α ό μαλλί Τον φορούσαν στον αριστερό ώμο ενώ κούμ ωνε ε άνω α ό το π , . δεξί ώμο με αραμάνα αφήνοντας το δεξί μέρος του σώματος γυμνό • Ο ιωνικός π χιτώνας ήταν μακρύτερος α ό τον δωρικό και ήταν υφασμένος π . π . π α ό λινάρι Ήταν μακρόστενο ανί με άνοιγμα για το κεφάλι Έ εφτε και π π . στους δύο ώμους ρος τα κάτω και κουμ ωνόταν δεξιά και αριστερά Καρυάτις στο Ερέχθειο φορ άει χιτώνα.
- 6. ΙΜΑΤΙΟ • π ,. π π Ένδυμα α ό χοντρό μάλλινο συνήθως ύφασμα Οι γυναίκες το φορούσαν άνω α ό το χιτώνα ως π , π π . ανωφόρι ενώ οι άντρες είτε άνω α ό το χιτώνα είτε κατάσαρκα • π π π π Για το Ιωνικό Ιμάτιο ου βλέ ουμε να φορούν οι Κόρες της Ακρό ολης έχουν γίνει ολλές , π συζητήσεις όσον αφορά στην ακριβή μορφή του χωρίς όμως τα συμ εράσματα να έχουν γίνει π π . π π α οδεκτά α ό όλους Πρόκειται για ένα στενό ορθογώνιο ύφασμα ου τυλίγεται κατά μήκος του άνω , π π π μέρους του κορμού ερνάει κάτω α ό το αριστερό χέρι σχηματίζοντας μια αναδί λωση και π π π π . στερεώνεται άνω στο δεξιό ώμο με όρ ες ή κουμ ιά • π π π . π Υ ήρχαν ολλοί τρό οι να φορέσει μια γυναίκα το ιμάτιο Συχνά κάλυ ταν και το κεφάλι τους με . π , π π αυτό Οι άντρες φορούσαν και αυτοί με διάφορους τρό ους το ιμάτιο τις ιο ολλές φορές όμως . π π κατάσαρκα Στις αραστάσεις των μελανόμορφων αγγείων βλέ ουμε συχνά άντρες να φορούν το π π π π π ιμάτιο άνω α ό τον χιτώνα τυλιγμένο γύρω α ό τους ώμους και να έφτει το ίδιο και α ό τις δύο π . π π « », π π λευρές Σε άλλες αραστάσεις φορούν το ιμάτιο ε ί τα δεξιά το ύφασμα ερνάει κάτω α ό το δεξιό π . π π π . ώμο και καλύ τει τον αριστερό Άλλοτε άλι είναι καλυμμένοι με το ιμάτιο α ό το κεφάλι ως τα όδια
- 7. ΠΕΠΛΟΣ • Ήταν έναείδος μάλλινου χιτώνα που φορούσαν αποκλειστικά γυναίκες. Αποτελούταν από ένα ορθογώνιο κομμάτι υφάσματος που δεν χρειαζόταν καν να ραφτεί και το όποιο μπορούσε να διπλωθεί και να στερεωθεί με διάφορους τρόπους. Το ύφασμα διπλωνόταν στο ένα τρίτο περίπου του ύψους του μία φορά προς τα έξω, σχηματίζοντας έτσι έναν υφασμάτινο όγκο, το ανάπτυγμα, που έπεφτε προς τα έξω στην πλάτη και το στήθος. Με τον πέπλο, πολλές φορές, καλυπτόταν όχι μόνο το σώμα αλλά και το κεφάλι. Τέτοιο έφεραν, συνήθως, στις κηδείες αλλά και κατά την παράδοση της νύφης στον γαμπρό στην πόρτα του νυφικού θαλάμου. Ο πέπλος μπορούσε να φορεθεί πάνω από τον χιτώνα.
- 8. ΧΛΑΜΥΔΑ • Η χλαμύδαήταν αποκλειστικά ανδρικό ένδυμα. Συνήθως ήταν πιο κοντή από το ιμάτιο. Το ύφασμα διπλωνόταν μια φορά καθέτως και στερεωνόταν στον δεξιό ώμο με πόρπη ή περόνη, ώστε να καλύπτεται ο αριστερός βραχίονας από τη κλειστή πλευρά του υφάσματος, με το δεξιό τελείως ακάλυπτο. Η χλαμύδα ήταν περισσότερο ένδυμα των εφήβων, των ταξιδιωτών και των στρατιωτών.
- 9. ΔΙΑΦΟΡΕΣ ΕΝΔΥΜΑΣΙΑΣ ΑΝΑΛΟΓΑΜΕ ΤΗΝ ΤΑΞΗ ( , ): ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΉ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ • Τα παιδιά φορούσαν τους ίδιους τύπους ενδυμάτων με εκείνους των ενηλίκων. Η βασική, ωστόσο, διαφορά τους ήταν ότι το μήκος έφτανε, κυρίως, μέχρι τα γόνατα προσφέροντάς τους ελευθερία κινήσεων. • Οι χιτώνες που προορίζονταν για τους υπηρέτες, τους βιοτέχνες, τους στρατιώτες και τους δούλους είχαν μια τρύπα, μονάχα για το αριστερό χέρι ενώ ο δεξιός ώμος έμενε ακάλυπτος. • Οι δούλοι, οι ελεύθεροι εργάτες και οι περισσότεροι στρατιώτες φορούσαν την εξωμίδα, το ένδυμα δηλαδή που αφήνει τον ένα ώμο γυμνό. Οι στρατιώτες, οι έφηβοι και οι ιππείς φορούσαν έναν ιμάτιο, την χλαμύδα, που ήταν φτιαγμένη από ύφασμα πιο βαρύ και πιο σκληρό.
- 10. ΔΙΑΤΡΟΦΗ • Οι αρχαίοιΈλληνες γεύονταν πολύ διαφορετικά φαγητά από ό,τι οι σημερινοί Έλληνες. Αντίθετα με τους κατοίκους των μικρών πόλεων, οι αρχαίοι Αθηναίοι είχαν όλο τον χρόνο να ασχοληθούν –εκτός των άλλων- και με την υγιεινή διατροφή αλλά και τη φυσική άσκηση, δεδομένου ότι τουλάχιστον στα σπίτια των αστών υπήρχαν δούλοι για τις καθημερινές εργασίες, ανάμεσα στις οποίες ήταν και το μαγείρεμα. • Τα περισσότερα φαγητά των αρχαίων ήταν ελαφρά και ακολουθούσαν τους κανόνες της υγιεινής διατροφής. Η αρχαία ελληνική κουζίνα περιελάμβανε τις περισσότερες από τις υγιεινές διατροφικές συνήθειες που έχουν υιοθετηθεί από το σύγχρονο πολιτισμό στις περισσότερες περιοχές του κόσμου. Ήταν πλούσια σε δημητριακά, λαχανικά, φρούτα, γαλακτοκομικά και λάδι. Συγκεκριμένα, οι αρχαίοι Έλληνες συμπεριλάμβαναν στην διατροφή τους το μέλι το οποίο έτρωγαν συχνά με δημητριακά ως βραστό χυλό, τα λαχανικά και τα οπωροκηπευτικά, το ελαιόλαδο, το νερωμένο κρασί, τους καρπούς, όπως τα σύκα, το κρέας, τα καρβέλια, τα όσπρια, όπως τις φακές και τα ρεβίθια, τα κουλούρια από κριθάρι, τα γλυκά, όπως τα γλυκά ταψιού και τις μελόπιτες. Πολλά εδέσματα τα έτρωγαν ψητά ή βραστά, ενώ χρησιμοποιούσαν και καρυκεύματα στο φαγητό τους.
- 11. ΓΕΥΜΑΤΑ Για τους αρχαίουςΈλληνες τα γεύματα της ημέρας ήταν τρία στον αριθμό. Το πρώτο από αυτά αποτελούσε κριθαρένιο ψωμί βουτηγμένο σε κρασί συνοδευόμενο από σύκα ή ελιές. Το δεύτερο λάμβανε χώρα το μεσημέρι ή νωρίς το απόγευμα. Το τρίτο, το οποίο ήταν και το σημαντικότερο της ημέρας, σε γενικές γραμμές καταναλωνόταν, αφού η νύχτα είχε πλέον πέσει. Σε αυτά μπορεί να προστεθεί ένα επιπλέον ελαφρύ γεύμα αργά το απόγευμα. Τέλος, το ἀριστόδειπνον ήταν ένα κανονικό γεύμα που μπορούσε να σερβιριστεί αργά το απόγευμα στη θέση του δείπνου. Στη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων απαντώνται τα δημητριακά και σε περιπτώσεις ανάγκης, μείγμα κριθαριού με σιτάρι, από το οποίο παρασκευαζόταν ο άρτος. Τα δημητριακά συνοδεύονταν συνήθως από οπωροκηπευτικά (λάχανα, κρεμμύδια, φακές και ρεβίθια). Η κατανάλωση κρέατος και θαλασσινών σχετιζόταν με την οικονομική κατάσταση της οικογένειας αλλά και με το αν κατοικούσε στην πόλη, στην ύπαιθρο ή κοντά στη θάλασσα. Οι Έλληνες κατανάλωναν ιδιαιτέρως τα γαλακτοκομικά και κυρίως το τυρί. Το βούτυρο ήταν γνωστό, αλλά αντί αυτού γινόταν χρήση κυρίως του ελαιόλαδου, καθώς αυτό θεωρούνταν περισσότερο υγιεινό. Το φαγητό συνόδευε κρασί (κόκκινο, λευκό ή ροζέ) αναμεμειγμένο με νερό. Πληροφορίες για τις διατροφικές συνήθειες των αρχαίων Ελλήνων παρέχουν τόσο οι γραπτές μαρτυρίες όσο και διάφορες καλλιτεχνικές απεικονίσεις: οι κωμωδίες του Αριστοφάνη και το έργο του γραμματικού Αθηναίου από τη μία πλευρά, τα κεραμικά αγγεία και τα αγαλματίδια από ψημένο πηλό από την άλλη.
- 12. ΔΗΜΗΤΡΙΑΚΑ • Τα δημητριακάαποτελούσαν τη βάση της διατροφής των αρχαίων Ελλήνων, κατά τη μινωική, τη μυκηναϊκή και την κλασική περίοδο. • Κύρια προϊόντα ήταν το σκληρό σιτάρι (πύρος), το δίκοκκο σιτάρι (ζειά) και το κριθάρι (κριθαί). Το σιτάρι μουσκευόταν προκειμένου να γίνει μαλακό και κατόπιν επεξεργαζόταν με δύο πιθανούς τρόπους: πρώτη περίπτωση ήταν το άλεσμά του προκειμένου να γίνει χυλός, ώστε να αποτελέσει συστατικό του λαπά. Η άλλη περίπτωση ήταν να μετατραπεί σε αλεύρι (ἀλείατα) από το οποίο προέκυπτε το ψωμί (ἄρτος) ή διάφορες πίτες, σκέτες ή γεμιστές με τυρί ή μέλι. Η μέθοδος «φουσκώματος» του ψωμιού ήταν γνωστή. Κατά τη ρωμαϊκή εποχή οι Έλληνες χρησιμοποίησαν κάποιο αλκαλικό συστατικό ή μαγιά σαν καταλύτη της διαδικασίας.
- 13. ΨΩΜΙ • Η ζύμηψηνόταν στο σπίτι σε υπερυψωμένους φούρνους από άργιλο. Μια απλούστερη μέθοδος προέβλεπε την τοποθέτηση αναμμένων κάρβουνων στο έδαφος και την κάλυψη του σκεύους με καπάκι σε σχήμα θόλου. Όταν το έδαφος ήταν αρκετά ζεστό, τα κάρβουνα απομακρύνονταν και στη θέση τους τοποθετούταν η ζύμη, η οποία καλυπτόταν και πάλι από το καπάκι. Κατόπιν τα κάρβουνα αποθέτονταν πάνω ή γύρω από το καπάκι για διατήρηση της θερμοκρασίας. Οι πέτρινοι φούρνοι έκαναν την εμφάνισή τους κατά τη ρωμαϊκή πια περίοδο. Ο Σόλων, ο Αθηναίος νομοθέτης του 6ου αιώνα π.Χ., όρισε πως το ψωμί από σιτάρι έπρεπε να καταναλώνεται μόνο κατά τις εορταστικές ημέρες. Από την κλασική εποχή και έπειτα και μόνο για εκείνους που είχαν τα οικονομικά μέσα το εν λόγω ψωμί ήταν διαθέσιμο καθημερινά στα αρτοπωλεία.
- 14. - ΠΡΩΙΝΟ ΔΕΙΠΝΟ Οι αρχαίοιΈλληνες και δη οι Αθηναίοι, έτρωγαν ξεκινώντας τη μέρα τους ένα πολύ λιτό γεύμα που περιελάβανε το «ακράτισμα», δηλαδή λίγο κριθαρένιο ψωμί, βουτηγμένο σε ανέρωτο κρασί (ο άκρατος οίνος). Μερικές φορές πρόσθεταν ελιές και σύκα. Πιο συχνά όμως το πρωινό τους περιοριζόταν στον «κυκεώνα», ένα ρόφημα από βρασμένο κριθάρι, αρωματισμένο με μέντα ή θυμάρι, που πίστευαν ότι είχε θεραπευτικές ιδιότητες. Ακόμα για τους αρχαίους το δείπνο ήταν το βασικό γεύμα της ημέρας και το έτρωγαν μόνο μετά τη δύση του ηλίου! Μάλιστα αυτό το γεύμα ήταν πολύ πλούσιο και συνοδευόταν και από επιδόρπια, τα λεγόμενα τραγήματα, που μπορεί να ήταν φρούτα φρέσκα ή ξηρά, κυρίως σύκα, καρύδια, σταφύλια ή γλυκά με μέλι. Το μεσημέρι συνήθιζαν να τρώνε ψάρια, όσπρια ή πρόχειρα φαγητά, όπως ψωμί, τυρί, ελιές, αυγά, ξηρούς καρπούς και φρούτα.
- 15. - ΚΡΕΑΣ ΘΑΛΑΣΣΙΝΑ • Επίσηςμια τροφή που ποτέ δεν έλειπε από το τραπέζι τους ήταν το κρέας. Φυσικά οι πρώτες ύλες εκείνη την εποχή ήταν πολύ πιο «καθαρές», καθώς τα ζώα τρέφονταν μόνο από τη φύση, ενώ οι καρποί της γης ήταν ανόθευτοι, χωρίς χημικά ή φυτοφάρμακα. Οπότε η κατανάλωση κρέατος, ακόμα και σε καθημερινή βάση, δεν ήταν καθόλου επιβαρυντική για τον οργανισμό. Οι αρχαίοι έδειχναν ιδιαίτερη προτίμηση στο χοιρινό και στο μοσχάρι ενώ σπανιότερα έτρωγαν κατσίκι και αρνί. • Άλλη μια αδυναμία τους ήταν τα θαλασσινά και τα όστρακα ενώ από τα ψάρια προτιμούσαν τις τσιπούρες, τα μπαρμπούνια, τις σαρδέλες και τα φημισμένα χέλια της Κωπαΐδας καθώς και τα παστά ψάρια από τον Ελλήσποντο και τον Εύξεινο Πόντο, που δεν έλειπαν σχεδόν ποτέ από το τραπέζι τους. Οι τσιπούρες και τα μπαρμπούνια θεωρούνταν κατεξοχήν φαγητό πλουσίων, ενώ οι σαρδέλες ήταν το συνηθισμένο πιάτο των φτωχότερων.
- 16. - ΟΣΠΡΙΑ ΛΑΧΑΝΙΚΑ • Στομενού τους θέση είχαν και τα όσπρια, όπως τα φασόλια, οι φακές, τα ρεβίθια (ψημένα), τα μπιζέλια και τα κουκιά σε πουρέ (έτνος). Ένα από τα εδέσματα που φαίνεται πως αγαπούσαν πολύ σύμφωνα με τις πηγές ήταν και τα σαλιγκάρια. Ιδιαίτερη ζήτηση είχαν και τα λαχανικά, τα οποία οι Αθηναίοι καλλιεργούσαν στους κήπους τους, με προτίμηση στους βολβούς, στα μαρούλια, στον αρακά, στις αγκινάρες, στα βλίτα, στον σέλινο, στον άνηθο και τον δυόσμο. Από τα πιο αγαπημένα προϊόντα των αρχαίων πάντως ήταν τα αγγούρια και τα σύκα.
- 17. • Εστιατόρια δενυπήρχαν με τη σημερινή έννοια. Το εστιατόριο στην αρχαία Ελλάδα ήταν ένα δωμάτιο δίπλα στους βωμούς, όπου έτρωγαν όσοι είχαν τελέσει κάποια θυσία. • Κάθε γεύμα φυσικά το συνόδευαν με κρασί -εκείνη την εποχή δεν υπήρχαν άλλου είδους αλκοολούχα ποτά- και φυσικά το ελαιόλαδο δεν έλειπε ποτέ από το τραπέζι, ειδικά των αρχαίων Αθηναίων που το θεωρούσαν δώρο της θεάς Αθηνάς στην πόλη τους. • Τηγάνι, όπως μπορείτε να φανταστείτε, δεν χρησιμοποιούσαν, οπότε τα περισσότερα φαγητά γίνονταν ψητά στο φούρνο και στη σούβλα, ή βραστά με διάφορα λαχανικά και καρυκεύματα. Από τα καρυκεύματα και τα μπαχαρικά χρησιμοποιούσαν άνηθο, βασιλικό, δυόσμο, θυμάρι, κάρδαμο, κόλιανδρο, κάππαρη, κουκουνάρι αλλά και τα εισαγόμενα από πόλεις με τις οποίες είχαν εμπορικές συναλλαγές, όπως το πιπέρι.
- 18. ΠΟΤΑ • Στην πόσητων αρχαίων Ελλήνων με την ευρύτερη κατανάλωση συμπεριλαμβανόταν προφανώς το νερό. Η αναζήτηση νερού υπαγόταν στις εργασίες που έπρεπε να διεκπεραιώσουν καθημερινά οι γυναίκες. Αν και η χρήση πηγαδιού συχνά ήταν αναπόφευκτη, όπως είναι φυσικό υπήρχε προτίμηση σε νερό «από πηγή πάντα ρέουσα και αναβλύζουσα». Το σκεύος που χρησιμοποιούνταν για την πόση ήταν ο σκύφος, κατασκευασμένος από ξύλο, πηλό ή μέταλλο. Ο σκύφος ήταν είδος αρχαίου ελληνικού αγγείου, ένα είδος πλατιού («ευρύστομου») ποτηριού με δυο λαβές.
- 19. ΟΙΝΟΣ • Κατά τηναρχαιότητα υπήρχαν πολλά είδη κρασιού: λευκό, κόκκινο, ροζέ. Υπάρχουν μαρτυρίες για όλα τα είδη καλλιέργειας που παρήγαν το καθημερινό κρασί μέχρι και τις εκλεκτές ποικιλίες. Δευτερεύον κρασί παραγόταν από νερό και μούστο αναμεμειγμένο με κατακάθια, το οποίο και διατηρούσαν οι χωρικοί για προσωπική τους χρήση. Ορισμένες φορές το κρασί γινόταν γλυκύτερο με μέλι, ενώ μπορούσε να χρησιμοποιηθεί και για φαρμακευτικούς σκοπούς, αν ανακατευόταν με θυμάρι, κανέλα και άλλα βότανα. Νεαρός που στο δεξί χέρι κρατά μια οινοχόη για να αντλήσει κρασί από έναν κρατήρα, ώστε να γεμίσει μια κύλικα στο αριστερό του χέρι. Το γεγονός ότι εμφανίζεται γυμνός μαρτυρά πως υπηρετεί ως οινοχόος σε συμπόσιο.
- 20. ΠΗΓΕΣ • http://gastronomion.blogspot.gr • https://el.wikipedia.org/wiki/%CE%94%CE%B9%CE%B1%CF%84%CF%81%CE%BF%CF%8 6%CE%AE_%CF%83%CF%84%CE%B7%CE%BD_%CE%B1%CF%81%CF%87%CE%B1%CE %AF%CE%B1_%CE%95%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1 •Η διατροφή στην Αρχαία Ελλάδα • – Διατροφή στην αρχαία Ελλάδα π Βικι αίδεια
- 21. ΑΠΌ ΤΗ ΛΗΘΗΣΤΟ ΦΩΣ ! ΣΑΣ ΕΥΧΑΡΙΣΤΟΥΜΕ Αργυρίου Άρτεμις Β΄1 Δούκα Ελισάβετ Β΄1 Δρακούλη Μαρία Β΄1 3 Κατρακίλη Ιωάννα Β΄ 3 Κλεωνάκου Λυδία Β΄ 3 Κρητικού Αριάδνη Β΄
Editor's Notes
- #6 Αν είναι δυνατόν, εντάξτε και εικόνες.