Download as DOCX, PPTX
![aralin 2, maikling kwento 7 [Autosaved] [Autosaved] [Autosaved] [Autosaved].pptx](https://cdn.slidesharecdn.com/ss_thumbnails/aralin2maiklingkwento7autosavedautosavedautosavedautosaved-221011100147-7292027b-thumbnail.jpg?width=640&height=640&fit=bounds)
Felix the great
- 1. ~ 1 ~ Obra Maestra sa Panahon Bago dumating ang mga Kastila BUGTONG Bulaklak muna ang dapat gawin, Bago mo ito kainin. SAGOT: SAGING SALAWIKAIN Ang hindi napagod magtipon, Walang hinayang magtapon. ________________________________________________ Obra Maestra sa Panahon ng mga Kastila TULANG PANALANGIN AMA KO SA LANGIT I Dakilang Ama sa ikapitong langit, Salamat sa buong isang taong marikit, Puno man ng pagsubok, unos na malupit, Matibay pa rin an gaming pagkapit. II Ikaw Ama naming, ang aming sandalan, Alam kong hindi kami pababayaan, Kami ma’y laging ballot ng kasalanan, Ibigay mo pa rin ang kapatawaran. III Ang aming kapwa na nagkasala, Sa amin ng lubos ay pinatawad na, Nagsusumamong ganun din naman sana, Ang sa amin ay iginawad, parang awa mo na. IV Kung naging suwail kaming mga anak, Nakahandang ilhad itong mga palad, Paluin mo kami ng pamalong hawak, Upang magtanda nga at kami’y tumatag. V Tiklop-tuhod, Ama, kaming nanliliit, Sinasamba ka naming walang pagsusulit, Wala nga kaming itulak-ikabig, Sa banal mong pangalan kami’y nakasalig
- 2. ~ 2 ~ VI At sa oras na ito Diyos naming banal, Inilapit din naming itong mga hangal, Natutulog na puso, diwa na mabagal, Sakupin mo sana ng kayong balabal. VII Hanggang dito Ama an gaming patangis, Ika’y aming iniibig ng labis, Ilayo sa disgrasya, kabutuhan ang ibihis, Gabayan mo kami sa mundong mabilis. VIII Idinadalangin naming ang lahat ng ito, Sa pangalan ng ‘yong anak na si Kristo, Tagapagligtas naming sa daigdig na ito, Upang ipag-adya sa lupit ng impyerno. TULA SA DIYOS Pag-ibig na ating Diyos Sa pag-ibig ng ating Diyos, Maraming biyaya ang bumuhos, Kasama na rito ang pagdurusa, At pigahati pagkatapos ng ligaya. Sa pagmamahal mo sa sansinukob, Binigyan mo kami ng lakas ng loob, Na harapin ang darating na bukas, Ng may tapang at lakas. Walang maliw ka naming mamahalin, Hinding-hindi ito kayang bilhin, Habang buhay ko itong ipagmamalaki Sa mga Kristiyano man o hindi.
- 3. ~ 3 ~ Kami ay laging nandirito, Patuloy na magbubunyi sa panagalan mo, Nawa’y lagi kaming bigyan na pag-asa Sa gitna ng hirap at pagdurusa. Lagi kang nandiyan, Tuwing ika’y aming kailangan, O Mahal na Ama, Ikaw an gaming pag-asa ________________________________________________ Obra Maestra sa Panahon ng Propaganda at Himagsikan Tula sa pakikidigma Rosas ng Digma Sumibol sa isang panahong marahas, Bawat pagsubok kayong hinarap, At hangga’t laya’y di pa nakakamtan, Buhay mo’y laging laan. Namumukadkad at puno ng sigla, Tulad mo’y rosas sa hardin ng digma, At di maiwasang sayo ay humanga, Ang tulad kong mandirigma. Ako’y nangangarap na ika’y makasama, Taglay ang pangakong iingatan kita, Ang ganda mong nahubog sa piling ng masa, Hinding-hindi kukupas at di malalanta. Tula para sa bayan Lalaban ka ba para sa bayan? Itong kalayaan na Ating nais matamasa Ito’y sinimulan na Ng dugo at ng buhay Ng mga bayaning nauna.
- 4. ~ 4 ~ Ito’y di maikukubli Laban nilang may saysay At ating ipagpatuloy Nang siyang umani Dulot bayang Malaya. At sana di magwakas Maging totoo at wagas Ating lahing Pilipino Sa kapwa at sa mundo Taas noo kahit kanino. Di ibaling wala lang Itong kalayaang ninanais Tayo ngayo’y Tinatawag na ng panahon Lalaban ka ba para sa bayan? Obra Maestra sa Panahon ng Amerikano Maikling kuwento ININGATANG YAMAN Sa isang iskinita na ang paligid ay puno ng basura, masangsang na amoy at puno ng putik ang paligid. Kasabay ng mga ingay ng sasakyan at sigawan ng mga tao ang pagkurap ng ilaw ng poste, at matatanaw ang mga batang nag-uumpukan sa isang sulok at nagsasalo-salo sa iisang plastic na naging hingahan ng kanilang sama ng loob, sumbungan ng kanilang problema at naghahatid sa kanila sa mundong iba sa karaniwan. Isa dito si Joseph. Marungis, gula-gulanit ang damit at bakas mo sa kanyang mukha ang hapis ng problemang kanyang tinitiis. Tandang-tanda pa ni Joseph noon ng ipaubaya siya ng kanyang ina sa isang kaibigan sa Ermita. Umalis ito at hinagkan siya ng may ngiti sa mga labi, di niya alintana na iyon nap ala ang huling ngiti ng kanyang ina na masisilayan. Lumipas ang dalawang araw naganap ang pangyayaring nagpabago sa buhay ng batang si Joseph. Nasunog ang tahanan ng kumupkop sa kanya at ito ay namatay. Ang batang si Joseph ay naging palaboy at kadalasa’y gulpi ang inaabot sa ibang mga bata sa lansangan. Hanggang sa makita at kupkupin nina Claring at Poldo na tumayong kanyang ama’t ina. “Hayop ka Poldo” “hayop” “Ano gusto mong gawin ko?” “Magtrabaho ka naman” sigaw ni Claring
- 5. ~ 5 ~ Sanay na si Joseph sa umagang ganito pagkat ito na ang araw-araw na naririnig sa pagtatalo nina Claring at Poldo. “Lumayas ka na dito” pasigaw na sinabi ni Poldo “Hayop ka talaga , batugan ka” “Ako pa palalayasin mo samantalang puro bisyo lang alam mong hayop ka” “Alak, sigarilyo at pambababae ang alam mo” “Magtrabaho ka naman” tugon ni Claring kay Poldo “Eh galit na naman ang Walang hiya ah..” “Natalo ka kasi sa pusoy dun sa patay eh” pambabara ni Poldo kay Claring Araw-araw ay lumalakad si Joseph para maglinis ng mga kotse mamalimos sa daan at mangalakal ng basura upang may maibigay sa kanyang ama at ina. Mula noo’y , laging timba, sako at pala ang hawak ng kangyang kamay at ‘ni minsa’y di niya nakilala ang lapis at papel. Isa rin sa mga batang naroroon ay si Ozman, bata pa lamang ay nasawi na ang kanyang mga magulang sa aksidente ng mahulog ang bus na sinasakyan nito sa bundok. Naulila siya at naging haligi sa kanyang dalawa pang kapatid. Tumira sila sa isang barung-barong na itinayo sa ilalim ng tulay ng Delpan. Araw-araw siyang nagtatrabaho upang mairaos ang kanilang pagkalam ng sikmura. Madalas ding masangkot sa gulo at palaging bugbog ang katawan na dahilan ng pagkabali ng kanang braso nito. “Takbo, Takbo” “May parak, may parak takbo” “Karpyo” Nagtakbuhan ang lahat sa narinig na sigaw na bumalot sa madilim na iskinita “Bilisan n’yo, Tumakbo na kayo” Sigaw ng batang nagkukumahog na ipabatid pa sa ibang naroon. Hindi agad naunawaan ni Ozman ang sigaw ng tumatakbo, subalit laking gulat na lamang nito ng makita ang mga lalaking naka-asul at pawang ang pangangatawan ay matipuno. “Anak ng tokwa oh” “Lagot na. . . May pulis” Sa paghakbang ng mga paa nito ay dali-dali itong papalayo sa lugar niyang kinatatayuan subalit isang mahigpit na kapit sa kanyang braso ang nadama at halos mapasigaw sa pagkakabigla. “San ka pupunta?” tanong ng pulis “Sir, dito lang po, inutusan po kasi ako sir eh” paliwanag ni Ozman sa pulis “Anung inutusan? Sino lolokohin mu?” “Hala sige, dun ka” “Pumunta ka dun” “Sir, huwag naman po sir” “Ano matigas ba ulo mo?” “Sinabi ng dun ka eh” Walang nagawa si Ozman at sumunod sa utos ng pulis sa kanya. Habang papalapit sa sulok ay nakita niya ang iba pang mga bata at pinaupo sila. Mga ilang sandal ay isinakay na sila sa isang jeep.
- 6. ~ 6 ~ “Sir, nautusan lang po ako sir” sigaw paring pilit ni Ozman sa mga nag-uusap na pulis, subalit di nila ito pinansin. “Idederetso na po ba eto sir?” “Ah sige, Sa RAC nyo na dalhin yang mga yan” “Ok na naman sa Soc ial Worker ang mga yan eh” Dinala sila sa RAC at duo’y nakita nila ang iba pang mga batang nahuli na gumagala sa lansangan. Pamilyar na mukha ang nakaagaw ng pansin ni Ozman, nakita niya si Joseph na isa din sa nahuli sa karpyo. “ Hoy! Nahuli ka din?” tanong ni Ozman kay Joseph “Hahaha, Ou eh, nadulas kasi ako eh” “Eh sakto namang andun yung mga Damulag, kaya ayun eto kasama mo dito” “Eh, ikaw?” “di ko agad narinig na may pulis na eh” “Hahahaha, kaya ayun andito kasama mo din” Nagkausap at nagkasama ang dalawa sa loob ng RAC, panay tawanan ang maririnig sa kanila na tila akala mo’y malayo sa problemang araw-araw nilang pinagdadaanan. Nagkapalagayan ng loob at nanging matalik na magkaibigan. Sa gitna ng kanilang pag-uusap iniabot ni Ozman kay Joseph ang isang kuwintas na gawa sa sinulid at walang halaga kung iyong susuriin subalit ito’y naging tanda ng kanilang pagkakaibigan. Biglang naalala ni Ozman ang mga kapatid na kanyang naiwan. At si Joseph naman ay nag-aalala sa sasapitin pagbalik niya sa bahay. Tuwing siya ay umuuwi, ibinibigay niya kaagad kay Poldo na iniuubos lamang sa pag-inom ng alak at pagsusugal ni Claring. Isang gabi, dala ng malakas na ulan ay walang sasakyan na nilinis at halos walang kalakal na nakuha kaya’t walang perang naiabot si Joseph. Dahil dito, ang naging hapunan nito ay pawang suntok at tadyak sa maliit nitong katawan. Kaya’t pilit niyang ginagawa ang lahat upang may maiabot lamang at di na danasin ang lupit ng kapalaran. Lumipas ang ilang araw, at muli na nilang masisilayan ang ngiti ng lansangan. Sila’y madalas ng magkasama at umiikot sa mga daan upang makakuha ng mga bagay na maaaring ibenta. Naging masaya ang dalawa at naging mas malapit ang loob sa isa’t isa. Madaling –araw noon at halos ang tandang ay tulog pa at di pa handa sa pagtilaok. Humahangos sa pagtakbo si Ozman, pasan-pasan ang isa sa kanyang kapatid. Walang malay, maraming pantal at tuloy-tuloy ang pagdurugo ng ilong nito. At ang katawa’y tila gulay nang nalanta. Pagkarating sa ospital ay kinausap agad si Ozman ng babaeng nakaputi. “Iho, nasan ang mga magulang nyo?” “Wala nap o maam” “Kamag-anak?” “Bakit po ba?” “kasi kailangan ng pera , Iho” “Mukhang dengue ang sakit ng kapatid mo” “Kinakailangan ng ipalaboratory yan ng mabigyan na ng gamut” Nagulat si Ozman at nasabi na lamang sa kausap na: “Sige po, pupuntahan ko po” Naalala niya ang tiyahin niya sa Bangkusay at dati nilang pinupuntahan noong buhay pa ang kanyang ama. Nang makita pa lamang siya nito ay kaagad siyang pinaalis at itinaboy. Gayumpaman, kinulit pa rin ito ni Ozman dahil kinakailangan niya ng pera , pantustos sa kapatid na walang malay. Subalit imbis na tulungan ay pawang mga mura lamang at panunumbat ang ibinigay sa kanya.
- 7. ~ 7 ~ Pawis na pawis at tila umiikot ang paligid, di mapalagay sa nangyayari at inaalala ang kapatid na nakaratay. Tulala ng makita nito ang kaibigang si Ozman ni Joseph. “Hoy! Ano problema? Tulala ka ah?” “kailangang-kailangan ko ng pera, ang kapatid ko ay nasa ospital ngayon” “Oh bakit? Anong nangyari? “Sabi sa akin nung nakaputi, ay dengue daw at kailangan ng malaking pera para pambiling gamut” “Paano yan? San tayo iikot niyan?” Biglang natahimik si Ozman at muling natulala. Nag-isip si Joseph na maari niyang gawin para makatulong sa kaibigan. Nang biglang sumagi sa isip niya ng bagay na ni minsan ay di niya ginawa sa kanyang buhay. Tanghali noon, katirikan ng sikat ng araw ngunit halos mapuno ang palengke sa dami ng tao na namimili. Maingay, magulo at dikit-dikit ang mga tao dahil siksikan at nagmamadaling makabili ng kanilang mga kakailanganin sa lulutuing tanghalian. Noong araw ding iyon ay naglalakad sina Joseph at Ozman. Kasabay ng mainit na paligid ay ang mainit din na kanilang mga mata sa mga namimiling nakakasalubong. Napatigil ang ilan sa mga nagtitinda at mga nagtatawaran sa isang sigawbna bumalot sa buong palengke. “Magnanakaw, habulin ninyo yung bata” “Magnanakaw” sigaw isang babaeng halos paiyak na. Nagkagulo ang mga tao sa paligid at hinabol ng iilan ang bata. Umabot sila sa kalye sa paghabol sa bata at natigilan na lamang ng makita nilang huminto ang isang bus. Dala –dala ni Ozman ang pitaka at patungo na siya sa ospital. Habang siya’y tumatakbo sa ibabaw ng tulay, sumabit ang kuwintas at ito’y napatid ng di niya namamawalayan. Nakita niya na nagkakagulo ang mga tao sa ibaba at nakapalibot na tila may tinitignan sa gitna nito. Biglang naalala niya ang sinabi ni Joseph sa kanya “Bilisan mo at mag-ingat ka ah” “Pumunta ka agad sa ospital ng maabutan mo pa ang iyong kapatid na buhay” Pagkarating niya sa ospital ay dumeretso agad ito sa hinihigaang kama ng kanyang kapatid. Nagulat siya nang makita niya na iba na ang pasyenteng nakahiga sa kama. Agad niyang tinanong ang mga tao sa paligid subalit walang sumasagot sa kanya. Nang biglang may lumapit sa kanya na Aling nakaputi, iba sa naunang Aleng kanyang nakita. Tinanong niya ito “Nasan na po ba yung kapatid ko?” tanong ni Ozman at halos mahina na ang tinig. Itinuro sa kanya ng Ale ang silid sa bandang ibaba ng ospital. Malakas na busina na bus ang umalingawngaw, habang ang isang bata ay patuloy pa din sa pagtakbo kasunod ng mga lalaking humahabol sa kanya. Nagulungan ang maliit nitong katawan at halos lumabas ang buto sa laman nito. Umagos ang dugo sa daan habang hawak nito sa kanyang kamay ang munting bagay na kanyang iniingatang yaman.
- 8. ~ 8 ~ Tulang papuri sa dakilang bayani Jose Rizal; Ama ng bayan Namulat ako sa isang pambihirang tao, Bata pa ako sya’y naging idolo ko, Marahil kaya siya’y may angking talino, O puso na marangal at di manloloko. Sa kanyang iniwang bakas tayo’y lumakas, Baying ilipinas may malayang bukas, Minulat ang bayan sa maling sistema, Pinukaw hinangad kalayaan ng bansa. Sa pagpanaw niya’y lumiyab mga damdamin, Inspirasyon sa rebolusyong bumago sa atin, Si Jose Rizal di lang bayani ng bayan, Sya ang pambihirang ama ng ating bayan. Obra Maestra sa Panahon ng mga Hapon Haiku para sa kaibigan Kung maghahanap, Kaibigang kausap, Dapat ay tapat. Tanaga para sa tunay na kaibigan Kaibigan kong tunay, Laging umaagapay, Sa ‘kin nagbibigay kulay, Sa tuwing nalulumbay.
- 9. ~ 9 ~ Obra Maestra sa Panahon ng Isinauling kalayaan Tulang may sukat LIGAYA Noon labis sa’yo akong nakatitig, Mayumi mong mukha’y sa ‘kin nagpaantig, Walang masasabi saan ‘mang pagtingin, Namumukod tangi at walang pintasin. Ang mga mata’y sa iyo itinuon, Pagngiti ang sa ‘ki’y iyong itinugon, Wari bangkay nang di magawang bumangon, Alinlangan kung ‘to ba’y isang ilusyon. Sa ‘kin lumapit nang di ko akalain, Biglang napatigil ng ka’y nakatingin, Iyong iniabot mumunting sulatin, Na ibig mong ako’y iyong kaibiganin. Pilit mang itago ang sayang nadama, Pagkat nakilala ikaw na dakila, Ang bait mong taglay tunay na ka’iba, Pangarap kong labis ka pang makilala. Nanahan ka dito sa aking isipan, Di na mawawaglit kahit na kailanman, Tatak sa ‘king puso ang iyong pangalan, Aking iingatan at aalagaan. Malayang taludturang tula Isang Gilid na Pag-ibig Bakit ka nakalimot? Ako na iyong masugid na tagahanga, Ako na naging tunay sa’yo at tapat, Ako na naghintay at patuloy na umaasa, Ako na sa’yo’y tumitingla, naghahangad na ika’y yumuko, upang ako’y iyong makita. Bakit mo ako nilimot? Sa hindi paghingi ng anumang atensyon Na iyong sa aki’y pinagkait, Kaya’t laging nadarama ng puso’y sakit At pagsusumamo ko’y abot hanggang langit, Ngunit pag-ibig ko sa’yo kailanma’y di ko pinilit. Bakit di kita malimot? Ang iyong tinig na patuloy umaawit, sa ‘king pandinig, Ang iyong halimuyak na nanunuot Sa aking kaloobang humihikbi, Ngunit, Tama pa ba na ito’y madama? Kung ako na lamang ba Ang mag-isang nagmamahal?
- 10. Obra Maestra saPanahon ng Batas Militar at ~ 10 ~ Kasalukuyan Tawag ng Bayan Lalabas at lalabas bayaning Dakila sa ating puso’y liliyab Una kina Lapu-lapu at Soliman Para sa bayan laban sa dayuhan. Sa kapanahunan ng kastila Hangad pagbabago at kalayaan Pinukaw ni Rizal at Bonifacio Damdaming bayaning Pilipino. Pagdating ng mga Amerikano Eduaksyon, industriya, natamo Sila Quezon, Roxas at Osmena Nagbigay lay independensya Nung digmaan laban sa Hapon Hindi tayo umurong tumipon Lumalaban nagkaisa ang lakas Nakita baying malayang bukas. At dumating ang Martial Law Protesta sa kalsada ang sigaw Mapang-api’t binging gobyerno Si Ninoy Aquino ang katapat nito. Buhay inalay para sa Pilipino At People Power kasunod nito Rebolusyong di lang nagbago Sa atin, sama pa buong mundo. Pilipino may galing at talino Makadiyos at may prinsipyo Makabayan totoong makatao Ngayon tayo’y tinatawag nito
- 11. ~ 11 ~ Labanan katiwalian at abuso Baguhin ang sistema isapuso Kung lahat magtulong-tulong Tiyak pang-angat at pag-asenso. Awit Tayo’y Magkaisa Katulad ng apoy ang pag-ibig natin, Katulad din ng patak ng ulan, Di ba’t pag-ibig ang nagbuklod sa atin upang magkaisa? Sa ligaya’t mga kabiguang tayo’y nagkasama. Sa init at lamig ng lansangan, isabuhay ang ating awit Tulad ng isang bagong umaga, liwanag ang hatid niya Malayo pa an gating lalakbayin, maraming awit pang lilikhain Hangga’t isa ang puso at damdamin, laya ay darating din Ang ating ay awit ng kalayaan Ang ating himig ay pag-ibig Hanggang kayo ay kasama ko lilikha tayo ng awit Apoy itong magliliyab sa magdamag.