1. AKADEMIA LIDERÓW 01.01.2014
Cechy zespołów:
Określony udział –dwie lub więcej osób, które można określić nie tylko z imienia i nazwiska, ale także
poprzez role, jakie spełniają.
Świadomość bycia w grupie - uczestnik zespołu ma poczucie bycia jego częścią, postrzega zespół jako
jedność, potrafi zidentyfikować innych jego uczestników.
Poczucie wspólnego celu - uczestnicy zespołu mają wspólne zadanie do wykonania, wspólne cele lub
zainteresowania.
Współzależność - uczestnicy potrzebują wzajemnej pomocy w dążeniu do celu (Synergie).
Interakcja - uczestnicy zespołu komunikują się wzajemnie ze sobą, wpływają na siebie, reagują.
Normy - uczestnicy przestrzegają pewnych pisanych i niepisanych norm postępowania.
Struktura – istnieje określona hierarchia ról w zespole.
Zdolność do działania w jedności - zespół może działać jak pojedynczy organizm, tworząc coś, co określa
się czasem jako "duch zespołu".
Podstawy efektywnej pracy zespołowej:
1. Zrównoważone role– w każdym środowisku, w grupie, która ze sobą współpracuje powinny występować
różne role i typy osobowości.Jeśli tak jest, spełniają one różnorodne, wzajemnie się dopełniające role
w zespole, co owocuje zwiększoną efektywnością.
Najczęściej spotykane role :
Lider – osoba, która formuje zespół, zna potrzeby i możliwości jego członków, ich silne i słabe strony;
określa wkład uczestników, ustala cele, kontroluje działanie, w razie konieczności zwołuje spotkania, albo
czyni to regularnie, aby "trzymać rękę na pulsie".
Challenger – potrafi zastosować niekonwencjonalne podejście, popatrzeć na sprawy świeżym okiem. Jest to
również osoba, która atakuje ustalony porządek i wprowadza element zaskoczenia.
Innowator – stosuje niekonwencjonalne metody oraz buduje na ideach innych; przekształca idee w strategie
postępowania i rozwiązuje złożone zagadnienia. Jest to również osoba, która motywuje innych ukazując nowe
wizje i wysuwając pomysły.
Kontroler jakości –osoba zorientowana na jakość i wyniki, zachęca siebie i innych do osiągania coraz
wyższych standardów w pracy.
Zorientowany na wyniki – jeśli w sposób umiejętny prowadzi zespołem, narzuca ramy czasowe, sprawdza
postęp i wykazuje zaangażowanie w zadanie, to jego działania mogą być szybko zamienione na bardzo
wymierne pozytywne efekty.
Dyplomata – w trudnych dla zespołu momentach dba o dyplomatyczne rozwiązanie problemu, jest dobrym
negocjatorem, o pragmatycznym nastawieniu, ma przy tym silne wpływy w zespole.
Wspierający – buduje morale w zespole, wprowadza odprężenie, rozwiązuje konflikty, udziela dobrych rad,
wspiera, zachęca, dodaje odwagi.
2. Jasne i uzgodnione cele. Nacisk powinien być położony na wynik, który zespół chce osiągnąć, a nie na
"rzeczy do robienia". Przy czym jest niezwykle istotne, aby zwierzchnicy i podwładni uzgodnili wspólnie
swe działania.
3. Systematyczne spotkania zespołu.
4. Rzetelna informacja zwrotna – zarówno przy okazji ocen okresowych, jak i na bieżąco.
5. Delegowanie zadań i odpowiedzialności. Pamiętaj, że w ten sposób Ty możesz skupić się na swoich
pozostałych obowiązkach i wykonać je z większą dbałością o szczegóły, natomiast Twoi współpracownicy
mają szansę na rozwój swoich kompetencji.
6. Spójność komunikatów werbalnych i niewerbalnych.W niektórych źródłach można znaleźć informację, że
słowa to zaledwie 7% naszego komunikatu, który dociera do odbiorcy.

2. 7. Aktywne słuchanie: skoncentruj się tylko na rozmowie; nie przerywaj wypowiedzi rozmówcy; dopytaj, jeśli
czegoś nie rozumiesz i parafrazuj, to co usłyszałeś.
8. Wsparcie i zaufanie. Jedna z możliwych definicji wsparcia: to wzmacnianie poprzez obecność. Nie można
zmusić kogoś do zaufania. Trzeba je budować własnym przykładem.
9. Dbanie o rozwój indywidualny – zarówno swój jak i osób, które z nami współpracują. Jest to szczególnie
ważne dla lidera – jego zadaniem jest dbać o swój zespół. Lider musi znać swoich współpracowników –
wiedzieć, co dana osoba potrafi, co chciałaby rozwinąć oraz co powinna.
10. Odpowiednie przygotowanie do spotkań. Jeśli chcesz przekazać ważne informacje w zespole skup się na ok.
5 kluczowych zagadnieniach (słuchacze nie zapamiętają więcej), posiłkuj się przykładami, bądź konkretny
i podsumuj swoją wypowiedź. Sprawdź, czy została właściwie zrozumiana przez odbiorców.
Konstruktywna krytyka:
To taki sposób mówienia o tym, co mi nie pasuje, w którym mówię o sobie, swoich odczuciach w odniesieniu do
zachowania drugiej osoby.
Analiza dwóch sytuacji:
1. Wersja "z obrażaniem":
"Cały ty! Nigdy nie masz czasu! Sama sobie pojadę. Jak nie, to nie. A tyle razy Cię prosiłam, żebyś czasem chwilkę
dla mnie znalazł. No, ale cóż, najwyraźniej masz ważniejsze sprawy na głowie..."
generalizowanie (nigdy)
opinia (ważniejsze sprawy)
brak nastawienia na dialog
krytyka osoby (cały ty)
2. Wersja asertywna:
"Bardzo się rozgniewałam, kiedy powiedziałeś, że nie masz dziś czasu dla mnie. Wczoraj umawialiśmy się, że
wychodzimy razem. Co Ty na to?"
Rozmówca mówi o swoich odczuciach (Bardzo się rozgniewałam)
Mowa o zachowaniu (powiedziałeś, że nie masz dziś czasu)
Szansa na wypowiedź rozmówcy (co Ty na to)
Rozmowa
Zasady stosowania konstruktywnej krytyki:
Krytykuj nie osobę ( "jesteś leniwy"), a zachowanie ("nie posprzątałeś wczoraj pokoju").
Wyrażaj krytykę w formie komunikatów JA: "Nie podoba mi się, gdy Ty...", Ja sądzę..., "Mi przeszkadza...".
Nie generalizuj. Zakazane słowa:nigdy, zawsze, wszystko, nic, jak zwykle.
Wyraź krytykę jeden raz.
Trzymaj się jednego tematu, nie odwracaj uwagi, nie wypominaj przeszłości.
Unikaj złośliwości, cynizmu, sarkazmu.
Nie próbuj odgadywać motywów krytykowanego zachowania ("pewnie ci się nie chciało umyć naczyń
i doszłaś do wniosku, że ja to zrobię, co?").
Bądź gotowy wysłuchać drugiej strony, nie skupiaj się tylko na tym, co ty masz do powiedzenia.
Bądź otwarty na negocjacje.
Pamiętaj o wzmacnianiu pozytywnym. Skoro krytykujesz, kiedy zadanie nie zostanie wykonane, to wyraź
też pochwałę, kiedy ktoś wywiąże się ze swoich zadań.