Ιστορία

2. Μια φορά κι έναν καιρό ζούσε μια οικογένεια
από ψάρια. Ήταν 5 παιδιά, η Ελευθερία, η
Ηλιάνα, η Σοφία, ο Γιάννης και η Καλλιόπη. Τη
μαμά τη λέγανε Ειρήνη και τον μπαμπά
Λάζαρο. Κάθε μέρα τα παιδιά πήγαιναν
σχολείο.

3. Μια μέρα είχε στον βυθό πολύ κρύο και τα
παιδιά δεν πήγαν σχολείο. Τότε η Ελευθερία
λέει στη μαμά της:
-Μαμά, εγώ θα πάω σχολείο.
-Εντάξει, Ελευθερίτσα μου, απάντησε η μαμά.

4. Καθώς προχωρούσε η Ελευθερία είδε πολλά
σκουπίδια και είπε: «Ποιος πετάει όλα αυτά
τα μπουκάλια και τα χαρτιά;» Τότε η
Ελευθερία παρόλο που έκανε πολύ κρύο
πάνω, πήγαινε πιο πάνω και κοπανούσε το
κεφάλι της.

5. Αφού έφτασε η Ελευθερία στο σχολείο,
είδε το σχολείο κλειστό και διάβασε μια
πινακίδα που έγραφε «Το σχολείο θα
παραμείνει κλειστό λόγω σκουπιδιών».
Τότε η Ελευθερία άρχισε να τρέχει προς το
σπίτι.
Το σχολείο
είναι
κλειστό.

6. Όταν πήγε στο σπίτι όλοι τρόμαξαν γιατί
ήρθε με φόρα. Και είπαν όλοι:
-Τι έγινε Ελευθερία;
-Υπάρχουν πάρα πολλά σκουπίδια στον
βυθό.
-Αφήστε το πάνω μας, είπαν η Ηλιάνα
και η Καλλιόπη.

7. Η Καλλιόπη κάλεσε τις φίλες της, τη
Χριστίνα, το δελφίνι, και τη Νίκη, το
χταπόδι. Στη Χριστίνα άρεσε πολύ το
βόλεϊ και στη Νίκη τα ζογκλερικά. Η
Ηλιάνα κάλεσε την Παναγιώτα, το
χταπόδι, και την Ελένη, το δελφίνι.
Στην Παναγιώτα άρεσε το μπάσκετ και
στην Ελένη το βόλεϊ.

8. Τότε η Χριστίνα και η Νίκη πήγαν από τη
μια πλευρά και από την άλλη πλευρά
πήγαν η Ελένη και η Παναγιώτα. Έτσι
όποτε πετούσαν σκουπίδια στην
θάλασσα, τα κορίτσια τα πετούσανε έξω.

9. Ύστερα οι άνθρωποι τρόμαξαν και στο
τέλος κατάλαβαν πως ενοχλούσαν τα
θαλάσσια πλάσματα και από τότε
σταμάτησαν να πετάνε σκουπίδια στον
βυθό.