1. เกณฑ์การตัดสินจริยธรรมกับการก่อการร้าย
เสนอ อาจารย์ ธณกนก เชื้อทอง
วิชา LB 215

2. รายชื่อกลุ่ม 6
จุลพงส์ เรืองภิรมย์ 1540803655
บรรเจิด เอี่ยมโอภาส 1540803762
กาณ์การุณ โอดสมบัติ 1540804109
ศรัณย์วัฒน์ โพธ์ทอง 1540901954
ศรัณญ์ มอญพูด 1540902200
ปรเมศวร์ อุบลหอม 1540902192
ฉัตรกมล ศิริพรสวรรค์ 1550318081
อรนุช โสดากูล 1550512535

3. การก่อการร้าย
การก่อการร้าย เป็นการดาเนินการของกลุ่มบุคคลหรือองค์การมีลักษณะเฉพาะมีความเกี่ยวข้องกับความ
รุนแรง หรือการข่มขู่ด้วยความรุนแรง การก่อการร้ายสัมพันธ์การก่อความไม่สงบที่ดาเนินการก่อการร้ายเพื่อ
มุ่งหวังการเปลี่ยนแปลงการปกครอง สันติวิธีการก่อการร้าย (Terrorism) เป็นกิจกรรมที่ทาให้ประชาคม
โลกต้องตกอยู่ในความหวาดกลัว การก่อการร้ายได้ส่งผลทาให้ประชาคมโลกสูญเสียชีวิตและทรัพย์สินจานวน
มาก

5. สุขนิยม (Hedonism)
• ความสุขสบายเป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิต
• เราเกิดมาพร้อมกับประสาทสัมผัสที่มีศักยภาพในการรับความสุข จึงควรแสวงหาความสุข ธรรมชาติของเรา
มีความโน้มเอียงไปหาความสุข เราจึงไม่ควรฝืนธรรมชาติส่วนนี้
• เป้ าหมายสุดท้ายของทุกอย่าง คือ ความสุข
- เบนธัม (J. Bentham) “ ความเจ็บปวดและความสุขสบายคือเจ้านายที่คอยบงการพฤติกรรมทุกอย่าง
ของมนุษย์ ”
- เอพิคิวรัส (Epicurus) “ มนุษย์เราเกิดชาติเดียว ตายชาติเดียว ไมีมีโลกหน้า ในขณะยังมีชีวิต จึงควร
แสวงหาความสุขให้มากที่สุดเท่าที่จะมากได้”
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะการก่อการร้ายคือการทาเพื่อประโยชน์ของคนกลุ่มหนึ่ง เพื่อ
ประโยชน์ของคนกลุ่มนั้นไม่ว่าจะเป็น เงินทอง ของมีค่าอื่นๆ เพื่อต้องการที่จะตอบสนองความต้องการของ
ตัวเองซึ่งก็คือความสุข

6. อสุขนิยม (Non-Hedonism)
• ความสุขสบายไม่ใช่เป็นจุดหมายสูงสุดของชีวิต
• มนุษย์แตกต่างจากสัตว์ จุดหมายของชีวิตจึงไม่ใช่ความสุขสบายเหมือนสัตว์ แต่เป็นความสงบสุขทางจิตใจ
ที่สัตว์ไม่สามารถมีได้ดั่งเรา
• เราประกอบด้วยร่างกายและจิตวิญญาณ แต่จิตวิญญาณเป็นส่วนสาคัญของมนุษย์
- โซคราตีส “ชีวิตที่ดีคือชีวิตที่ใช้ปัญญาไตร่ตรองการกระทา และความเชื่อต่างๆ ทั้งของตนเองและสังคม”
- ลัทธิสโตอิค “คุณค่าของชีวิตอยู่ที่ความสงบสุขอันเกิดจากการหลุดพ้นจากอานาจครอบงาของวัตถุ”
- ลัทธิซินนิค “ถือว่าการปราศจากกิเลสมีค่าสูงสุดในตัวเอง”
การก่อการร้าย จึงเป็นความผิด เพราะการก่อการร้ายคือการสร้างความเดือดร้อนและเป็นการกระทาที่
เกี่ยวกับข้อห้ามและกฏหมายของสังคมซึ่งเป็นสิ่งที่ไม่พึงปราถนา ซึ่งการก่อการร้ายนั้นคือการโหยหาความสุข
เพื่อตัวเอง ไม่ว่าจะ เงินทอง ของมีค่าอื่นๆ โดยไม่คิดถึงส่วนรวม ซึ่งเป็นความสุขที่ทุกคนพึงจะมี แต่ไม่ได้ใช้
ปัญญาในการคิด และเป็นความสุขทางประสาทสัมผัสไม่ใช่ความสุขสงบจากจิตใจ

7. มนุษย์นิยม (Humanism)
• มองกว้าง มองไกล ไม่จากัดคุณค่ามนุษย์ไว้ที่กฎเกณฑ์ใดกฎเกณฑ์หนึ่ง มนุษย์มีความซับซ้อนเกินกว่าจะใช้
เกณฑ์เพียงหนึ่งเดียวอธิบายได้
• มนุษย์คือผลผลิตจากวิวัฒนาการอันยาวนาน เราจึงควรตอบสนองทั้งด้านร่างกายและจิตวิญญาณ ทุก
อย่างมีคุณค่าสาหรับชีวิตมนุษย์
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะการก่อการร้ายคือการมองไกล มองกว้างของคนกลุ่มหนึ่งว่า
อนาคตควรไม่เป็นดั่งปัจจุบัน และต้องถูกปรับเปลี่ยนกฏเกณฑ์ต่างๆ และสิ่งต่างๆให้ตอบสนองความต้องการ
ของคนกลุ่มนั้นๆ

8. อัตถิภาวนิยม (Existentialism)
• สาระที่แท้จริงของมนุษย์อยู่ที่เสรีภาพ มนุษย์ควรใช้เสรีภาพเลือกเป็นอย่างที่ตนเองต้องการ
• อัตถิภาวนิยม 2 กลุ่มย่อย
• 1. แบบอเทวะ ไม่เชื่อพระเจ้า
• 2. แบบเทวะ เชื่อพระเจ้า
- ชอง ปอง ซาร์ตร์ (Jean Paul Sartre) “มนุษย์มีเสรีภาพเสมอ ในทุกเวลา และทุกสถานการณ์ ไม่มี
แม้แต่วินาทีเดียวที่เราไร้เสรีภาพ”
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะมนุษย์มีเสรีภาพของการใช้ชีวิตและเลือกที่จะเป็นอะไรก็ได้จะทา
อะไรก็ได้ และคนที่กลุ่มคนที่คิดจะก่อการร้ายนี้ต้องยอมรับผลของการกระทาที่จะตามมาได้

9. สัมพัทธนิยม
• คุณค่าทางจริยธรรมไม่ใช่สิ่งที่แน่นอนตายตัว หากแต่ขึ้นอยู่กับบุคคลหรือสังคม ซึ่งเปลี่ยนแปลงไปได้ตาม
ค่านิยม สังคม และกาลเวลา ความจริงมีลักษณะเป็นอัตนัย (Subjective)
[ไม่ได้มีอยู่จริง แต่เป็นสิ่งสมมติ ขึ้นอยู่กับความคิดของคน]
• ทฤษฎีสัมพัทธนิยม ที่โดดเด่น 3 กลุ่ม
1. ลัทธิโซฟิสต์ (นาโดย Protagoras)
2. ลัทธิสัมพัทธนิยมทางวัฒนธรรม (Cultural Relativism)
3. ลัทธิประโยชน์นิยม (Utilitarianism)

10. กลุ่มโซฟิสต์ Sophism
• (นาโดย Protagoras) ความจริงเป็นอัตนัย ไม่ใช่ปรนัย ดังนั้น มนุษย์แต่ละคนจึงเป็นมาตรการวัดทุก
อย่าง ( Man is the measure of all things ) ความดี-ความชั่วเป็นเรื่องสมมติ สิ่งใดดีก็ดี
เฉพาะคนนั้น ไม่จาเป็นต้องดีแก่ทุกคน สิ่งที่ดี คือ สิ่งที่ฉันชอบ
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะมนุษย์แต่ละคน สามารถคิดว่าสิงใดดี สิ่งใดไม่ดี ต่อตัวเองได้ และ
การที่จะก่อการร้าย ก็อาจจะเป็นทั้ง สิ่งที่ดี ในความคิดของพวกเขาก็ได้

11. กลุ่มสัมพัทธนิยมทางวัฒนธรรม
• ใช้จารีต ประเพณี และวัฒนธรรมของสังคมเป็นเกณฑ์ตัดสินคุณค่าจริยธรรม
• กฎจริยธรรมในแต่ละสังคมเกิดจากอารมณ์ (ไม่ใช่เหตุผล) คือ เมื่อเริ่มแรกเกิดความสะเทือนใจก่อน แล้วยึดถือกัน
มาเรื่อยๆ จนกลายเป็นจารีตประเพณีของสังคมนั้นๆ
วิจารณ์ (โต้แย้ง) สัมพัทธนิยม
• ถ้าเกณฑ์ตัดสินจริยธรรมขึ้นอยู่กับแต่ละสังคม การโต้แย้งเรื่องจริยธรรมก็จะเป็นไปไม่ได้ คือ เราจะไม่สามารถบอก
ได้ว่าอะไรถูก อะไรผิด ซึ่งนั่นจะเป็นความวุ่นวายมาก
• ถ้าการกระทาที่ถูกคือการทาตามจารีตประเพณีของสังคม การเปลี่ยนแปลงหรือความคิดริเริ่มใหม่ๆ ก็จะผิดเสมอ
(เพราะไม่คล้อยตามความเชื่อเดิมในสังคม) ซึ่งนั่นจะเป็นเรื่องเสียหาย เพราะสังคมจะย่าอยู่กับที่ ไม่มีการพัฒนา
อะไรใหม่ๆ ขึ้นมาเลย
• การมีสาเหตุหรือความจาเป็นที่ต้องกระทาความชั่วร้ายไม่สามารถนามาเป็นข้ออ้างเพื่อจะเปลี่ยนแปลงค่าทาง
จริยธรรมได้ (การขโมยเป็นเรื่องที่ผิดเสมอ แม้จะมาจากสาเหตุหรือความจาเป็นใดๆ ก็ตาม)
• การที่แต่ละสังคมมีความเชื่อแตกต่างกันไม่ได้หมายความว่าทุกความเชื่อจะถูกไปเสียทั้งหมด ความจริงไม่ได้ขึ้นอยู่
กับความเชื่อของคน แต่มันจริงในตัวมันเอง แม้ว่าคนแต่ละสังคมจะเชื่อแตกต่างกันอย่างไรก็ตาม (โลกยังกลมเสมอ
ไม่ว่าเราจะเชื่ออย่างไรก็ตาม)

12. ลัทธิสัมบูรณ์นิยม (Absolutism)
• มีเกณฑ์จริยธรรมที่แน่นอนตายตัว
• ค่าทางจริยะเป็นคุณสมบัติที่มีอยู่ภายในการกระทา (สิ่งนี้ดี เพราะมันดี)
• สิ่งที่ดี กับ สิ่งที่เราคิดว่าดี ไม่ใช่สิ่งเดียวกัน
• สิ่งที่ดีจริงจะคงความดีตลอดไปทุกยุคสมัย
กลุ่มสัมบูรณ์นิยมที่โดดเด่น
1. จิตนิยม
2. ปัญญานิยม
3. มโนธรรมสัมบูรณ์
4. หน้าที่นิยม (ของคานท์)

13. จิตนิยม
• ความจริงเป็นปรนัย มีมาตรการสากลอยู่จริง มนุษย์ทุกคนสามารถคิดตรงกันได้ ถ้าหากขจัดกิเลสและอคติ
ออกจากจิตใจได้เหมือนกัน ความดี-ความชั่วเป็นสิ่งที่มีอยู่จริง สิ่งที่ดีจะดีตลอดไป ทุกยุคสมัย ทุกสถานที่
และดีสาหรับทุกคน แม้มนุษย์จะเชื่อว่ามันดีหรือไม่ดีก็ตาม ความจริงเป็นแบบปรนัย (Objective)
[ความจริงเป็นสิ่งเที่ยงแท้ นิรันดร ดารงอยู่อย่างอิสระ ไม่ขึ้นอยู่กับความคิดของคน] ไม่ว่าในโลกนี้จะมีคน
ไปสนใจ “ความเป็นจริง” นั้นหรือไม่ ความเป็นจริงนั้นก็ยังคงดารงอยู่เหมือนเดิม ไม่เปลี่ยนค่าไปตาม
ความเห็นของมนุษย์แต่อย่างใด
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะมนุษย์แต่ละคนมีความคิดตรงกันได้ และตัดสินใจตรงกันได้ว่าสิ่งที่
เข้าเลือกกระทาเป็นสิ่งที่ดี หรือ ชั่ว จึงไม่ผิดที่คนเราสามารถคิดก่อการร้ายได้ในทุกยุคทุกสมัย

14. ปัญญานิยม
• ความจริงเป็นปรนัย มีมาตรการสากลอยู่จริง
• มนุษย์ทุกคนมีปัญญาติดตัวมาตั้งแต่เกิด เราจึงสามารถใช้ปัญญาแสวงหาความจริงได้ตรงกัน
• ความรู้ที่ได้จากปัญญาและเหตุผลเป็นความรู้แท้
• เมื่อเราใช้ปัญญาอย่างบริสุทธิ์และเที่ยงตรง เราก็จะรู้เองว่าอะไรถูกอะไรผิด
การก่อการร้าย จึงเป็นความผิด เพราะมนุษย์แต่ละคนมีปัญญาและเหตุผลเหมือนกัน ทาให้สามารถแยกแยะ
ว่าการก่อการร้ายเป็นสิ่งที่ไม่ถูกต้อง และผิดกฏหมาย การกระทาส่งผลต่ออนาคตที่เลวร้ายอีกด้วย

15. มโนธรรมสัมบูรณ์
• มนุษย์เกิดมาพร้อมกับประสาทสัมผัสทั้ง 5 (ตา หู จมูก ลิ้น กาย) และสัมผัสที่หกคือ มโนธรรม
• เราใช้ประสาทสัมผัสรับรู้เรื่องทางกายภาพ และใช้มโนธรรมรับรู้เรื่องทางนามธรรม
• มโนธรรมคือความสานึกทางศีลธรรมที่มนุษย์ทุกคนมีอยู่โดยธรรมชาติ
• การที่เรามีความเห็นแตกต่างกันทั้งๆ ที่ทุกคนต่างก็มีมโนธรรมเหมือนกันหมดนั้น เป็นเพราะว่า มโนธรรม
ของแต่ละคนได้รับการพัฒนาไม่เท่าเทียมกัน แต่เมื่อเราพัฒนามโนธรรมอย่างเต็มที่จนเกิดความสมบูรณ์ดี
จริง และไม่มีกิเลสตัณหามาเจือปน เราก็จะตัดสินจริยธรรมได้ตรงกัน
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะมนุษย์แต่ละคนเกิดมาในแวดล้อมที่แตกต่างกันไป ทาให้สิ่งที่เข้ามา
นั้นมาจากความจริงที่ได้ เห็น ได้ยิน ได้สัมผัส ถึงได้จากสิ่งแวดล้อมนั้นๆ ทาให้การก่อร้ายสามารถเกิดขึ้นได้
ตามสภาพแวดล้อมต่างๆ เพราะจะเป็นตัวกาหนดจิตใจของมนุษย์ว่า ก่อการร้ายเพื่อสิ่งที่ดี เพื่อเสรี และอื่นๆ
ได้เสมอ

16. หน้าที่นิยม (จริยศาสตร์ของคานท์)
• คานึงถึงเจตนาและการกระทา แนวคิดนี้เห็นว่า การตัดสินการกระทาว่าดี ชั่ว ถูก หรือผิด นั้นต้องพิจารณา
จากเจตนาของผู้กระทา
หน้าที่กับกฎศีลธรรม
• การทาตามหน้าที่คือการทาตามเหตุผล ได้แก่การทาตามกฎโดยไม่คานึงถึงความรู้สึกใด ๆ ทั้งสิ้น กฎใน
ที่นี้หมายถึง กฎทางศีลธรรมคือกฎที่มีลักษณะเป็นคาสั่ง เช่น จงพูดคาสัตย์ จงอย่าทาลายชีวิต
การก่อการร้าย จึงเป็นความผิด เพราะมีเจตนาที่ไม่ดีและเป็นการกระทาที่ทาเพื่อให้ได้สิ่งที่ต้องการมาเพื่อ
ความสุขของตัวเอง คือ ทรัพย์สินเงินทองและของมีค่าต่างๆ ทาลายชีวิตผู้อื่น ที่ต้องการโดยแลกกับการก่อการ
ร้าย เพื่อความสุขสบายและผลประโยชน์ต่อตัวเองและกลุ่มคนเพียงกลุ่มหนึ่งให้มีชีวิตที่ดีมีกินมีใช้และอยู่
อย่างมีความสุข ตามความต้องการของกลุ่ม

17. ประโยชน์นิยม
• หลักการสาคัญของลัทธินี้: หลักมหสุข (สิ่งที่ดีคือสิ่งที่ก่อให้เกิดประโยชน์สุขมากที่สุดแก่คนจานวนมาก
ที่สุด) ผิด-ถูก ไม่ได้อยู่ที่ตัวการกระทา แต่อยู่ที่ผลลัพธ์ของมัน นั่นคือ ใช้ความสุขเป็นตัวตัดสิน โดยดูที่ผล
ของการกระทา การกระทาที่ช่วยให้มนุษย์โดยส่วนมากมีความ สุขมากขึ้นถือเป็นการกระทาที่ดี แม้ว่ามัน
อาจ ต้องทาให้คนส่วนน้อยได้รับผลกระทบก็ตาม (การสร้างเขื่อน / การทดลองทางแพทย์ ฯลฯ)
- เบนธัม : เน้นความสุขในแง่ของปริมาณ
- มิลล์ : เน้นความสุขทั้งปริมาณและคุณภาพ
ดังนั้นการก่อการร้าย จึงเป็นความผิดเพราะการก่อการร้าย ทาให้กลุ่มคนจานวนมากเกิดความเดือดร้อน และ
ส่งผลในเชิงลบอีกมาย ในขณะที่กลุ่มก่อการร้ายเองก็ได้สิ่งที่ต้องการได้เงินทองของมีค่าและความสุขตาม
เป้าหมายของกลุ่ม โดยไม่สนใจกลุ่มอื่นๆที่ได้รับผลกระทบจากการก่อการร้าย

18. อัตนิยม (Egoism)
• ฮอบส์ (Hobbes) “โดยธรรมชาติ มนุษย์เป็นคนเห็นแก่ตัว ลึกๆ แล้ว มนุษย์ทาทุกอย่างเพื่อผลประโยชน์
ของตัวเองทั้งสิ้น (ตรง/อ้อม)” การทาดีแก่คนอื่นก็คือการทาดีแก่ตนเองนั่นเอง
• คนฉลาดคือคนที่เห็นแก่ตัวอย่างรอบคอบ เพื่อที่ตนจะมีความสุขได้ตลอดไป
การก่อการร้าย จึงไม่เป็นความผิด เพราะมนุษย์แต่ละคนมีความเห็นแก่ตัว และคิดถึงผลประโยชน์ของตัวเอง
การก่อการร้ายก็เป็นอีกวิธีการซึ่งเป็นทางลัดในการสร้างความสุข ความสบายให้แก่ตัวเอง โดยอาจจะไม่สนใจ
คนรอบข้าง