2. นานมาแล้วที่หมู่บ้านแห่งหนึ่ง มีแม่และลูกสาวตัวเล็ก ๆ หน้าตาหน้า
เอ็นดูมากคนหนึ่ง ที่ใคร ๆ ต่างก็จะเรียกเธอกันจนติดปากว่า
" หนูน้อย หมวกแดง" ที่เป็นเช่นนั้นก็เนื่องมาจากด้วยเธอมักที่จะใส่
หมวกที่เป็น แบบเสื้อคลุมติดกันสีแดงสด ซึ่งหมวกนี้ยายของเธอที่อยู่
ในหมู่บ้านถัดไป ได้ถักให้กับเธอเป็นของขวัญ
ในวันเกิด และเธอก็ชอบมันมากมักจะใช้ ประจาติดตัวอยู่เสมอนั่นเอง
หนูน้อยคนนี้เป็นเด็กหญิงที่น่ารัก จิตใจดี มีเมตตาต่อเพื่อน ๆ และสัตว์
ทั้งหลาย ดังนั้นเธอจึงเป็นที่รักยิ่งของทุกๆ คนและเพื่อน ๆ รวมทั้งสัตว์
ต่าง ๆ อีกด้วย

3. อยู่มาวันหนึ่ง แม่ของหนูน้อยหมวกแดงได้เรียกหาเธอแต่เช้าแล้วบอกว่า " วันนี้ลูกต้องเอาอาหารซึ่ง
เป็นขนมพาย, และ เหล้าองุ่นไปให้คุณยายทีกาลังนอนป่วยอยู่นะจ๊ะ" หนูน้อยหมวกแดงรีบตอบ
่
รับทันที " ค่ะ" พลางฉวยตระกร้าจากมือของแม่ แล้วทาท่าจะเดินจากไป โดยมีแม่ร้องสาทับขึ้น
ตามหลังว่า " อย่าเถลไถลและแวะเล่นที่ไหนด้วยนะจ๊ะ ลูก เพราะคุณยายกาลังรออยู่ แล้วอีก
อย่างหนึ่งลูกจะกลับบ้านมืดค่าด้วย อันตรายจ้ะ ได้ยินไหม?" หนูน้อยหวกแดงรับคาอีกครั้ง "ค่ะ
แม่" แล้วเธอก็มุ่งหน้าไปที่บ้านของยาย ซึ่งอยู่ห่างออกไปอีกหมู่บ้านหนึ่งทันที

4. หมู่บ้านถัดไปที่คุณยายของเธออาศัยต้องเดินผ่านทุ่งหญ้าขนาดใหญ่ ทุ่งหญ้านั้นมีต้นอ้อปลิวไสวล้อเล่นลม และยังมี
ดอกไม้นานาพันธุ์ออกดอกบาน สะพรั่ง มีผีเสื้อตัวเล็กตัวน้อยบินไปมา อากาศหรือก็เย็นสบาย และในขณะ ที่หนูน้อย
หมวกแดงกาลังเดินชื่นชมกับความงามของธรรมชาติสองข้างทาง ไปเรื่อย ๆ อยู่นั้น ก็เกิดได้มีหมาป่าตัวหนึ่งที่บังเอิญเดิน
ผ่านมาเข้าพอดี มันหยุดชะงัก เพราะได้กลิ่นหอมของขนมพายจากตะกร้าของหนูน้อยหมวกแดงนั่นเอง
ฉับพลันมันคิดว่า "ฉันต้องการขนมพายที่อยู่ในตะกร้านั่น และรวมทั้งเจ้าของตะกร้านั่นด้วย" และไวเท่าความคิด มันรีบวิ่ง
ไปดักหน้าหนูน้อยหมวกแดงเอาไว้ ตอนแรกหนูน้อยก็ ตกใจเพราะเคยได้ยินมาว่า หมาป่ามันชอบกัดเด็ก แต่ด้วยเธอเป็น
เด็กที่เชื่อคนง่ายนั่นเอง เธอหยุดยิ้มหวานให้ ดังนั้นเจ้าหมาป่าจึงรีบพูดขึ้นว่า "อย่าตกใจไปเลย หนูน้อย ฉันแค่อยากเป็น
เพื่อนกับเธอ เท่านั้นจ้ะ แล้วนี่เธอจะไปไหนหรือ?" หมาป่าพูดพลางจ้อง ที่ตระกร้าขนมพายด้วยดวงตาเป็นมันวาวทีเดียว
หนูน้อยหมวกแดงได้ตอบอย่างไม่ต้องคิดเลยว่า " หนูกาลังจะไปบ้านยาย จะเอาขนมพายนี่ไปให้ยายที่กาลังนอนป่วยอยู่
ค่ะ" มันแอบยิ้มอย่างเจ้าเลห์ ก่อนที่จะพูดอีกว่า "ถ้าอย่างนั้น ทาไมไม่เก็บดอกไม้พวกนี้ไปฝาก ยายด้วยละจ้ะสวย ๆ
ทั้งนั้นเลย" แต่หนูน้อยหมวกแดงไม่ทันสังเกตและสงสัยอะไร เพราะเธอกาลังคิดถึงเรื่องดอกไม้พวกนี้อยู่ว่า "เก็บดอกไม้
แค่นี้ คงไม่เสียเวลามากหรอกมั้ง แล้วที่สาคัญคุณยายก็คงจะชอบมากด้วย " คิดได้ดังนั้น หนูน้อยหมวกแดงจึงแวะเก็บ
ดอกไม้ด้วยความเพลิดเพลิน....

5. ส่วนเจ้าหมาป่าเมื่อมันได้ยินว่ายายของหนูน้อย
หมวกแดงกาลัง นอนป่วยอยู่เท่านั้น มันก็คิด
เปลี่ยน
แผนการณ์ทันที
" เดี๋ยวไปกินยายของมันก่อนดีกว่า...เพราะมัน
บอกว่ายายของมันกาลังไม่สบาย จะต้องไม่มี
เรี่ยวแรงอะไรที่จะต่อสู้เราได้ และเมื่อกินยายของ
มันแล้ว ทีนี้ก็ดักรอ แล้วกินอ้ายเด็กนี่ทีหลัง..ฮ่ะ ๆ
ๆๆ " มันได้รีบวิ่งไปที่บ้านของคุณยายที่นอนป่วย
อยู่ทันที และเมื่อมันมาถึงก็เคาะประตูร้องเรียก
แถมทาเสียงเลียนแบบหนูน้อย หมวกแดง " ยาย
...คุณยายจ๋า เปิดประตูให้หนูหน่อย นี่หนูน้อย
หมวกแดง เองจ้า.. เปิดประตูให้หน่อย สิจ๊ะ..."
คุณยายที่อยู่ในบ้านก็เชื่อสนิทว่าเป็นเสียง ของ
หลานจริง ๆเสียด้วย แต่พอคุณยายเดิน
กระย่องกระแย่งมาเปิดประตูเพื่อรับ หลานรักเข้า
เท่านั้นเอง...

6. คุณยายก็เลยต้องโดนเจ้าหมาป่าที่มันคอยตั้งท่าจะกิน
อยู่แล้วนั้น...เขมือบเข้าปากไปเลยทีเดียวทั้งตัว โดยไม่
ต้องเคี้ยวว่าอย่างนั้น .... คาเดียวจริง ๆ หายเข้าไปอยู่
ในท้องของมันหมดทั้งตัวเลย และเมื่อมันกินคุณยาย
แล้ว เจ้าหมาป่าเจ้าเล่ห์ก็จัดการสวมเสื้อผ้า สวมหมวก
สวมแว่นตา ของคุณยายแล้วกระโดดขึ้นเตียง เอาผ้า
ห่มคลุมตัวของมันไว้ แล้วมันก็นอนรอหนูน้อยหมวก
แดง ที่จะมาถึงอย่างใจเย็น " อ้ายเด็กบ้านั่นมันเชื่อ
คนง่าย จะต้องนึกว่าข้าคือยายของมันจริง ๆ
อย่าง แน่นอน และเมื่อมันเดินเข้ามาใกล้ ๆ ก็จับ
มันกินได้อย่างง่าย ๆ"

7. และเพียงไม่นาน เวลาที่มันรอคอยก็มาถึง เมื่อมีเสียงเคาะประตู
ดังขึ้น "ก๊อก ก๊อก ก๊อก"
ตามมาด้วยเสียงเรียกของหนูน้อยหมวกแดง "คุณยายคะ อยู่
หรือเปล่าคะ" สักพักก็มีเสียงตอบกลับมาว่า "อยู่จ้ะหลาน ยาย
อยู่ในห้องนอน แน่ะ เข้ามาสิจ้ะ " หนูน้อยหมวกแดงจึงเดิน
เข้ามาที่เตียงของคุณยาย แล้ววางตระกร้าอาหารลง หนูน้อย
หมวกแดงพนมมือไหว้คุณยายของเธอ ด้วยความเคารพและ
กล่าวว่า " สวัสดีค่ะ คุณยาย " คุณยายตัวปลอม หรือเจ้าหมา
ป่ายกมือรับไหว้หนูน้อยหมวกแดง แล้วหนูน้อยหมวกแดง ก็
สังเกตเห็นแขนทียาว และเต็มไปด้วยขนยาว ๆ ของคุณยาย ก็
่
ถามขึ้น ด้วยความสงสัยว่า " คุณยายขา ทาไมแขนของคุณ
ยายถึงยาวแล้วก็มี ขนละคะ " เจ้าหมาป่าตอบว่า " ที่ขนของ
ยายยาวแล้วก็มีขน ก็เพราะยาย เอาไว้กอดหลานให้ชื่นใจ
และหลานจะได้อุ่นหายหนาวด้วยไงจ๊ะ

8. แล้วหนูน้อยหมวกแดงก็เห็นหูที่ยาวของคุณยายของเธอ ก็ถามขึ้น
ด้วยความ แปลกใจอีกว่า
" คุณยายขา ทาไมหูของคุณยายถึงยาวอย่างนันละคะ " เจ้า
้
หมาป่าเริ่มจะหงุดหงิด จึงพูดด้วยน้าเสียงที่ไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่
นักว่า
" ยายก็.. เอาไว้ฟังเสียงหลานให้ชัด ๆ นะสิ " แต่หนูน้อย
หมวกแดงยังไม่คลาย ความสงสัย เมื่อเธอเหลือบไปเห็นเขียวที่้
ยาวและคมวับของคุณยายของเธอ เธอเกิดความกลัวจึงค่อย ๆ
ถอยออกและถามด้วยเสียงสั่น ๆ ว่า
" ละ...แล้ว.. ทาไม ฟันกับปากของคุณยายถึงได้ยาวแล้วก็
น่ากลัวอย่างนั้นละคะ" เจ้าหมาป่าหมดความอดทนเพียงแค่นั้น
มันแยกเขี้ยวที่ขาวเป็นมันวับ ของมันแล้วตอบว่า
" ข้าก็เอาไว้กินเจ้าน่ะสิ เจ้าเด็กบ้า "

9. เมื่อเจ้าหมาป่าตัวร้ายพูดจบก็กระโจนออกมา
จากผ้าห่ม พร้อมทั้งกับย่างสามขุม ตรงเข้า
ประชิดจนติดตัวของหนูน้อยหมวกแดงทันที
แล้วพูดว่า " เหอ ๆๆๆ ที่ฟันกับปากมัน
ยาวและใหญ่อย่างนี้น่ะ น้า..หนูน้อยหมวก
แดงเอ๋ย ก็...เอาไว้กินเจ้าอย่างนี้ ยังไงเล่า
เหอๆๆๆ " มัน หัวเราะเสียงดังลั่น แล้วตรง
เข้าจับหนูน้อยหมวกแดง โยนใส่ปากแล้วกลืน
ทีเดียวเข้าไปในท้องของมันคาเดียวจริง ๆ
เหมือน ๆกับตอนที่กินคุณยายนั่นเลย " ฮ่า ๆ
ๆ ช่างอร่อยเสียจริง ๆ ทั้งยายทั้งหลาน
เลย เหอๆๆๆ "

10. เจ้าหมาป่าด้วยความตระกระเกินตัวกินเข้าไป
พร้อมกันทั้งยายและหลานเข้าอย่างนั้น มันจึง
เกิดหนักท้องเป็นอย่างมาก และเป็นเหตุทาให้
มันเกิดความง่วงอยากนอนขึ้นมาในทันทีทันใด
มันจึงล้มตัวลงนอน หลับสนิทแถมยังกรนเสีย
จนเสียงดังลั่นสนั่นหวั่นไหว
" คร๊อก..ฟี่...คร๊อก...ฟี้ " ก้องไปจนทั่วทั้งป่า
เลยทีเดียว และก็พอดีที่ในขณะนั้น เกิดได้ มี
พรานป่าพร้อมกับสุนัขล่าเนื้อแสนรู้ตัวโปรด
ของเขา ที่เป็นเพื่อนบ้าน และรู้จักกับ คุณยาย
ของหนูน้อยหมวกแดงเป็นอย่างดีผู้หนึ่งได้เดิน
ทางผ่านมาแถว ๆ นั้นเข้าพอดี...

11. เมื่อพรานป่ากับสุนัขล่าเนื้อได้ยินเสียงกรนที่ดัง
สนั่นหวั่นไหวออกมาจากบ้าน ของคุณยาย
เจ้าสุนัขล่าเนื้อก็เห่ากรรโชกขึ้นด้วยเสียงอันดัง
" โฮ้ง ๆๆ " นายพรานป่า ตอนแรกก็คิดว่า
เป็นเสียงกรนของคุณยาย แต่เมื่อเขาพยายาม
ฟังดู ก็เกิดความสงสัย
" แต่..เอ๊ะ... เสียงน่ะมันดังออกมาจากบ้าน
คุณยายอย่างแน่นอน แต่ ! เสียงกรนนี.่ ..
มันไม่ใช่เสียง ของคุณยายแกนี.่ ..เกิดอะไร
หรือปล่าว
น่าสงสัยจัง?? " นายพรานป่าด้วยความ
สงสัยเป็นอย่างมาก จึงเดินเข้าไปที่ใกล้ ๆ แล้ว
แอบมองเข้าไปดูที่ข้างในบ้านทันที