6. Θ ΢ΤΝΘΕ΢Θ ΝΣΑΡΜΑ ΚΑΙ ΜΟΞΑ
• Θ ΘΡΘ΢ΚΕΤΣΙΚΘ ΑΝΣΙΛΘΨΘ ΚΑΣΑ ΣΘΝ ΟΠΟΙΑ Θ ΢ΩΣΘΡΙΑ ΔΕΝ
ΕΞΑΡΣΙΟΣΑΝ ΑΠΟ ΣΟΤ΢ ΒΕΔΙΚΟΤ΢ ΘΕΟΤ΢ ΑΛΛΑ ΑΠΟ ΣΘΝ ΑΣΟΜΙΚΘ
ΠΡΟ΢ΠΑΘΕΙΑ, ΕΘΕΣΕ ΢Ε ΚΙΝΔΤΝΟ ΣΘ ΘΕ΢Θ ΣΩΝ ΒΡΑΧΜΑΝΩΝ.
• ΟΙ ΒΡΑΧΜΑΝΟΙ ΜΕΣΕΘΕ΢ΑΝ ΓΙΑ ΣΘΝ ΠΛΕΙΟΝΟΣΘΣΑ ΣΩΝ ΑΝΘΡΩΠΩΝ
ΣΘΝ ΕΠΙΔΙΩΞΘ ΣΘ΢ ΑΠΕΛΕΤΘΕΡΩ΢Θ΢ ΢Ε ΚΑΠΟΙΑ ΣΕΛΙΚΘ ΗΩΘ ΢ΣΟ
ΜΑΚΡΙΝΟ ΜΕΛΛΟΝ.
• ΖΝΑ΢ ΒΡΑΧΤΠΡΟΘΕ΢ΜΟ΢ ΕΠΙΔΙΩΞΙΜΟ΢ ΢ΚΟΠΟ΢ ΜΠΟΡΟΤ΢Ε ΝΑ
ΕΙΝΑΙ Θ ΕΞΑ΢ΦΑΛΙ΢Θ ΜΙΑ΢ ΜΕΣΕΝ΢ΑΡΚΩ΢Θ΢ ΢Ε ΚΑΠΟΙΑ ΚΑΛΘ
ΜΟΡΦΘ ΤΠΑΡΞΘ΢.
• ΟΙ ΒΡΑΧΜΑΝΟΙ ΠΡΟΒΑΛΑΝ ΣΘΝ ΙΔΕΑ ΟΣΙ Ο ΢ΚΟΠΟ΢ ΑΤΣΟ΢ ΜΠΟΡΟΤ΢Ε
ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΣΟΠΟΙΘΘΕΙ ΜΕ΢Α ΑΠΟ ΣΘ ΢Τ΢΢ΩΡΕΤ΢Θ ΚΑΛΟΥ ΚΑΡΜΑ

7. ΢Τ΢΢ΩΡΕΤ΢Θ ΚΑΛΟΥ ΚΑΡΜΑ
• ΑΤΣΟ ΜΠΟΡΟΤ΢Ε ΝΑ ΠΡΑΓΜΑΣΟΠΟΙΘΘΕΙ ΑΝ ΚΑΠΟΙΟ΢
ΗΟΤ΢Ε ΢ΤΜΦΩΝΑ ΜΕ ΣΟ ΝΣΑΡΜΑ (ΚΑΝΟΝΕ΢ ΚΟΙΝΩΝΙΚΘ΢
ΚΑΙ ΘΡΘ΢ΚΕΤΣΙΚΘ΢ ΟΡΘΟΠΡΑΞΙΑ΢), ΚΤΡΙΩ΢ ΟΜΩ΢
΢ΤΜΦΩΝΑ ΜΕ ΣΟΤ΢ ΚΑΝΟΝΕ΢ ΠΟΤ Ι΢ΧΤΑΝ ΓΙΑ :
Α) ΣΘΝ ΚΑ΢ΣΑ ΢ΣΘΝ ΟΠΟΙΑ ΑΝΘΚΕ ΚΑΙ
Β) ΣΟ ΢ΣΑΔΙΟ ΣΘ΢ ΗΩΘ΢ ΠΟΤ ΚΑΠΟΙΟ΢ ΒΡΙ΢ΚΟΣΑΝ:
• ΣΟΤ ΝΕΟΤ
• ΣΟΤ ΜΑΘΘΣΕΤΟΜΕΝΟΤ ΚΟΝΣΑ ΢Ε ΒΡΑΧΜΑΝΟ
• ΣΟΤ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΡΧΘ
• ΣΟΤ ΑΠΟΣΡΑΒΘΓΜΕΝΟΤ Α΢ΚΘΣΘ

10. • Ζτςι, από τθν εποχι αυτι (περ.500 π.Χ.) άρχιςε να
παράγεται ζνασ μεγάλοσ αρικμόσ βιβλίων που
κακορίηουν λεπτομερζςτατα τουσ κανόνεσ που
διζπουν τθν κοινωνικι και κρθςκευτικι ηωι. Απ'
αυτοφσ οι γενικά υποχρεωτικοί, εκείνοι δθλαδι που
ιςχφουν για όλεσ τισ κάςτεσ και τα ςτάδια ηωισ, είναι
τα προςκυνιματα ςε ιερά μζρθ, θ λατρεία των
κεοτιτων, θ τιμι και οι προςφορζσ προσ τουσ
βραχμάνουσ, θ αποφυγι οιαςδιποτε βλάβθσ κτλ.
• Οι ειδικά υποχρεωτικοί κανόνεσ είναι οι τελετζσ που
πρζπει να κάνει ο Ινδουιςτισ ςε διάφορεσ ςτιγμζσ
τθσ κακθμερινισ του ηωισ, αλλά και ςε κάκε ςτακμό
τθσ ηωισ του γενικά, ανάλογα με τθν κάςτα και το
ςτάδιο ηωισ ςτο οποίο βρίςκεται. Ωσ προσ τισ ςχζςεισ
μεταξφ των καςτϊν οι κανόνεσ αυτοί κακορίηουν
ποιοι γάμοι επιτρζπονται μεταξφ τουσ και ποιοι όχι,
τι μιαίνει και τι κακαρίηει και πάμπολλα άλλα

13. ΑΠΟΣΕΛΕ΢ΜΑ ΣΘ΢ ΢ΤΝΘΕ΢Θ΢ ΝΣΑΡΜΑ ΚΑΙ
ΜΟΞΑ
• ΢ΣΟΝ ΑΜΕ΢Ο ΣΡΟΠΟ ΢ΩΣΘΡΙΑ΢, ΜΕ ΚΑΠΟΙΟ ΕΙΔΟ΢
ΓΙΟΓΚΑ, ΠΡΟ΢ΣΕΘΘΚΕ ΚΑΙ Ο ΠΡΟΟΔΕΤΣΙΚΟ΢ ΣΡΟΠΟ΢,
ΜΕ ΣΟ ΝΣΑΡΜΑ

17. • Η τρίτθ και ςθμαντικότερθ ζκφραςθ του Υπζρτατου
Πνεφματοσ, είναι ο Σίβα ο Καταςτροφζασ... μα
αυτό δεν ςθμαίνει κάτι αρνθτικό. Αντίκετα, ο Σίβα
αντιπροςωπεφει τον Αζναο Κφκλο και είναι αυτόσ
που τον δθμιουργεί: μετά τθν Δθμιουργία, ζρχεται
θ Καταςτροφι... που όμωσ δεν είναι τίποτε άλλο,
παρά το βιμα πριν τθν Αναγζννθςθ. Ζτςι, ο Σίβα
αντιπροςωπεφει τόςο το τζλοσ όςο και τθν αρχι,
καταςτρζφοντασ ϊςτε να δθμιουργιςει ξανά.
Ο Σίβα, είναι επίςθσ θ Σοφι Αρχζγονθ Συνείδθςθ,
που κατοικεί μζςα μασ και μασ κακοδθγεί.
Κατά τθν Ινδουιςτικι Θεογονία, ο Σίβα ξεπετάχτθκε
από το μζτωπο του Βράχμα, κι αμζςωσ
διαχωρίςτθκε ςε αρςενικό και κθλυκό. Η κθλυκι
πλευρά του Σίβα, είναι θ Σάκτι (λζγεται και
Παραβάτι). Σ’ αυτιν τθν δυαδικότθτα, ο Σίβα είναι
θ Ουςία και θ Σάκτι είναι θ Δφναμθ τθσ Ουςίασ. Ο
Σίβα είναι αυτόσ που ςκοτϊνει και θ Σάκτι αυτι
που γεννά. Ο Σίβα είναι θ ςυνείδθςθ και θ Σάκτι
είναι θ μακαριότθτα. Δεν μπορεί να υπάρξει ο Σίβα
χωρίσ τθν Σάκτι, οφτε θ Σάκτι χωρίσ τον Σίβα. Ζτςι,
ζχουμε το ςθμαντικότερο ηευγάρι του Ινδουιςμοφ:
τουσ «Αιϊνιουσ Εραςτζσ» που δθμιουργοφν το
Τζλειο Ζνα και διδάςκουν τθν δυαδικότθτα του
Σφμπαντοσ και των πάντων.

19. • Οι Αβατάρεσ του κεοφ
Βίςνου
• Η Ινδουιςτικι πίςτθ
διδάςκει ότι, κατά
καιροφσ θ ιςορροπία
μεταξφ καλοφ και
κακοφ διαταράςςεται,
δίνοντασ το
«προβάδιςμα» ςε
δαίμονεσ (δθλαδι ςτο
κακό). Τότε είναι που ο
Βιςνοφ
«ενςαρκϊνεται» ςτθν
γθ για να επαναφζρει
τθν ιςορροπία. Μζχρι
ςτιγμισ, ο Βιςνοφ ζχει
ενςαρκωκεί 9 φορζσ
και αναμζνεται θ 10θ :

21. • Το «Κάλι», προζρχεται από το ςανςκριτικό «kala», που ςθμαίνει
«ςκοτεινό» αλλά και «χρόνοσ»
Η Κάλι λοιπόν, είναι θ «ςκοτεινι πλευρά» τθσ Σάκτι -τθσ κθλυκισ
πλευράσ του Σίβα δθλαδι. Όταν θ Σάκτι οργίηεται,
μεταμορφϊνεται ςτθν Κάλι. Ακόμα όμωσ και με τθν τρομερι μορφι
και καταςτρεπτικι μανία τθσ, θ Κάλι δεν επιτίκεται αλόγιςτα και
τυχαία. Η οργι τθσ είναι πάντα ενάντια ςτο κακό, ςτθν άγνοια και -
κυρίωσ- ενάντια ςε όςουσ εμποδίηουν άλλουσ να απαλλαχκοφν
από τθν άγνοια.
Ο Σίβα, είναι ο μόνοσ που μπορεί να θμερζψει τθν οργι τθσ Κάλι
και να τθν μετατρζψει πάλι ςτθν Σάκτι, μιασ και είναι ο μόνοσ που
μπορεί ν’ αντζξει τθν καταςτροφικι τθσ μανία, όντασ και ο ίδιοσ
Καταςτροφζασ. Ζτςι, όταν θ οργι τθσ Κάλι ξεφεφγει από τα όρια, ο
Σίβα ςπεφδει να πζςει ςτα πόδια τθσ για να τθν ςταματιςει ι,
άλλεσ φορζσ, μεταμορφϊνεται ςε βρζφοσ, προκαλϊντασ μ’ αυτόν
τον τρόπο το μθτρικό τθσ ζνςτικτο και τρυφερότθτα. Στθν κζα του
ςυντρόφου τθσ, θ Κάλι θμερεφει και ξαναγίνεται Σάκτι. Ο
Ινδουιςμόσ μ’ αυτό διδάςκει το πωσ αλλθλοςυμπλθρϊνονται τα
δφο φφλα.
Όντασ θ κθλυκι πλευρά του Σίβα ωσ ο Καταςτροφζασ, θ Κάλι δεν
είναι μια ζννοια που κα πρζπει να λάβουμε ελαφρά. Αντίκετα, δεν
είναι τυχαίο που καλφτερα «Μθτζρα», μιασ και θ Κάλι φροντίηει και
διδάςκει ςαν μθτζρα, όποιον κζλει να διδαχτεί. Είναι αυτι που
μζςα από τον κάνατο (τον ςυμβολικό κάνατο) κα διδάξει και που θ
πρϊτθ τθσ διδαχι είναι θ απαλλαγι από τον φόβο... ϊςτε να φζρει
τθν αναγζννθςθ.