1. LEONARDO DA VINCI

2. Nado en Anchiano Toscana, preto de
Vinci o 15 de Abril de 1452 e faleceu
en Amboise o 2 de Maio de 1519.

3. Leonardo estudou co célebre pintor Florentino
Andrea de Verrochio. Os seus primeiros
traballos de importancia foron creados en Milán
o servizo do duque Ludovico Sforza. Traballou
a continuacion en Roma, Boloña e Venecia, e
pasou os ultimos anos da sua vida en Francia,
por invitacion do rei Francisco I.

4. En 1457, cando Leonardo tiña cinco anos, a
súa nai casou con Antonio di Piero Buti del
Vacca da Vinci, un campesiño da localidade,
co que tivo cinco fillos. Foi acollido entón na
casa da familia do seu pai no pobo de Vinci.
Entre tanto, o pai casouse cunha moza de
dezaseis anos provinte dunha familia rica de
Florencia, Albiera degli Amadori. Esta, ao non
ter fillos, envorcou o seu afecto en Leonardo,
pero morreu sendo moi nova debido a
complicacións de parto, en 1464.

5. O mozo Leonardo era un amante da natureza,
o cal observaba con gran curiosidade e
interesábase por todo. Debuxaba caricaturas e
practicaba a escritura especular en dialecto
toscano.

6. Foi así como a partir de 1469, Leonardo entrou
como aprendiz a un dos talleres de arte máis
prestixiosos baixo o maxisterio de Andrea del
Verrocchio, a quen debe parte da súa
excelente formación multidisciplinaria, na que
se aproxima a outros artistas como Sandro
Botticelli, Perugino e Domenico Ghirlandaio.

7. En 1481 o mosteiro de San Donato encargoulle
a Adoración dos magos, pero Leonardo nunca
acabou este cadro, problamente de cepcionado
ou humillado por non seo elixido polo papa
Sisto IV para decorar a capela Sistina do
Vaticano, en Roma, onde había unha forte
competencia entre varios pintores como Miguel
anxo. O neoplatonismo, que naquel tempo
estaba de moda en Florencia, publicou
desempeñar tamén un importante papel na
decisión da súa marcha a unha cidade máis
aberta, académica e pragmática como Milán.

8. En 1490 participou nunha especie de congreso de arquitectos e
enxeñeiros, reunidos para debater algúns aspectos do acabado
da cúpula da catedral de Milán. Ali coñeceu a un enxeñeiro de
renome, Francesco di Giorgio Martini, que lle recomendou ir a
Parma a consultar con Giovanni Antonio Amadeo e Luca
Fancelli, para aclarar determinados aspectos da construcion da
catedral.

9. En marzo de 1499, Leonardo traballou como arquitecto e
enxeñeiro militar para os venecianos que querían construír
proteccións na súa cidade. Por este motivo, elaborou
sistemas para defender a cidade dun posible ataque naval
dos turcos e, entre as súas propostas, destaca a invención
dun tipo de escafandra submarina cun casco rudimentario.
Os turcos non atacaron e o invento nunca foi utilizado. A
finais de abril, volveu a Florencia e alí, logo de facer un
estudo sobre os cursos de auga no Friul.

10. A miúdo, consultábase a Leonardo como experto, como,
por exemplo, para estudar a estabilidade do campanario
da basilica de San Miniato al Monte e no momento da
elección do emprazamento do David de Miguel Anxo,
sobre o que a súa opinión se opuña á deste. Foi neste
período cando presentou á cidade de Florencia o seu
proxecto de desviación do río Arno, destinado, por unha
banda, a crear unha vía navegable capaz de conectar a
Florencia co mar e, por outra, a permitir o control das
terribles inundacións. Este período foi importante para a
formación científica de Leonardo.

11. En 1504, volveu traballar en Milán, que,
naquela época, se atopba baixo o control de
Maximiliano Sforza grazas ao apoio dos
mercenarios suízos. Moitos dos alumnos e os
interesados na pintura coñeceron ou
traballaron con Leonardo en Milán; entre eles,
cabe destacar a Bernardino Luini, Giovanni
Antonio Boltraffio e Marco d'Oggiono. O seu
pai morreu o 9 de xullo e Leonardo foi
apartado da herdanza debido á súa
ilexitimidade; así e todo, máis tarde o seu tío
faría del o seu herdeiro universal.

12. En setembro de 1515, o novo rei de Francia, Francisco I,
reconquistou Milán tras vencer na batalla de Marignano.
En novembro do mesmo ano, Leonardo deseñou un novo
proxecto sobre a disposición do barrio de Médici en
Florencia. O 19 de decembro, estivo presente na reunión
entre Francisco I e o papa León X que se celebrou en
Bolonia. Francisco I encargoulle a Leonardo un león
mecánico que puidese andar e co detalle de que o peito
se abrise para mostrar unha flor de lis. Non se sabe para
que ocasión foi concibido este león, pero pode ter relación
coa chegada do rei a Lión, ou coas conversacións de paz
entre o rei e o papa

13. Nesa época, a corte estaba instalada no castelo de
Saint-Germain-en-Laye, onde, o 31 de marzo, a raíña
Claudia de Francia deu a luz a Enrique; e o diario de
Francisco I non indica ningunha viaxe do rei ata o mes
de xullo.

14. En 1466, cando Leonardo comezou a súa aprendizaxe
con Andrea del Verrocchio, morreu o gran escultor
Donatello, á súa vez mestre de Verrocchio. O pintor
Paolo Uccello que experimentara coa perspectiva e
influíu no desenvolvemento da pintura das paisaxes xa
era moi vello, e os pintores Piero della Francesca e Fra
Filippo Lippi, o escultor Luca della Robbia e o arquitecto
e escritor Leon Battista Alberti tiñan uns 60 anos. Os
artistas máis famosos da xeración seguinte foron
Andrea del Verrocchio, Antonio Pollaiuolo e o escultor
Mino da Fiesole.

15. Gian Giacomo Caprotti da Oreno, chamado il Salaino o
diabliño ou Salai, foi descrito por Giorgio Vasari como
un simpático e belo xovenciño de cabelos finos e
ensortixados, que encantaba a Leonardo. Salai entrou
ao servizo de Leonardo en 1490 á idade de 10 anos. A
súa relación non foi fácil. Un ano máis tarde, Leonardo
fixo unha lista das faltas do mozo, e cualificouno de
ladrón, mentireiro, obstinado e de glotón. O pequeno
diaño» roubara diñeiro e obxectos de valor en polo
menos cinco ocasións, e dilapidara unha fortuna en
roupa, chegando a comprar vinte e cinco pares de
zapatos. Con todo, as anotacións de Leonardo dos
primeiros anos da súa relación co mozo conteñen
numerosas imaxes do adolescente. Salai foi o seu
servente e asistente oficial, durante os trinta anos
seguintes.

16. Leonardo da Vinci tivo moitos amigos que gozaron
recoñecemento nos seus respectivos campos ou tiveron
unha influencia importante na súa época. Por exemplo,
o matemático Luca Pacioli, co que colaborou nun libro,
Cesar Borgia, a cuxo servizo pasou dous anos, Lorenzo
de Médici ou o médico Marcantonio della Torre.
Coñeceu a Nicolás Maquiavelo, con quen tivo unha
estreita amizade, e ao seu rival Miguel Anxo. Entre as
súas amizades tamén se atopaban Franchino Gaffurio e
Isabel d'Este. Leonardo non pareceu ter relacións
estreitas con ningunha muller, salvo Isabel, de quen fixo
un retrato no transcurso dunha viaxe que o levou a
Mantua, retrato que parece ser a base para un cadro,
hoxe perdido. Foi tamén amigo do arquitecto Jacopo
Andrea da Ferrara ata o seu asasinato.

17. A pesar da relativa toma de conciencia e a admiración
que Leonardo espertou como científico e inventor nos
últimos anos, a súa fama descansou sobre as súas
creacións como pintor de varias obras, autentificadas
ou que se lle atribúen, e que foron consideradas como
grandes obras mestras do patrimonio universal.

18. O primeiro traballo de Leonardo que se coñece é unha parte do
Bautismo de Cristo de Verrocchio e os seus alumnos. Outra
pintura que parece datar deste período, é A Anunciación. Un deles
é pequeno, 59 centímetros de longo e 14 centímetros de alto.
Trátase dun predela para ir na base dunha gran composición,
neste caso un cadro de Lorenzo di Credi do cal separouse. O
outro é un traballo moito máis grande, 217 centímetros de longo.
Nestas dúas Anunciaciones, Leonardo representou á Virxe María
sentada ou de xeonllos á dereita da imaxe, e un anxo de perfil que
se achega a ela desde a esquerda. Gran parte do traballo é
realizado no movemento da roupa e as ás do anxo.

19. Na década de 1480, Leonardo recibiu dous grandes
encargos e comezou a traballar para outra obra que foi
igualmente de gran importancia en termos de
composición. Desgraciadamente, duas das obras
nunca foron terminadas, e a terceira foi sometida a un
proceso de negociación para a finalización e o pago.
Un destes cadros foi o de San Xerónimo. Liana
Bortolon, asocia este cadro a un período difícil da vida
de Leonardo, os signos da melancolía pódense ler no
seu diario: Pensaba que aprendía a vivir, aprendía só a
morrer.

20. Entre 1503 e 1506 traballa nun pequeno
retrato, A Gioconda, probablemente o cadro
máis famoso da pintura occidental. A obra
representa a Lisa Gherardini, esposa de
Francesco del Giocondo. Foi un cadro moi
querido por Leonardo e que tivo con el ata a
súa morte. O estado de conservación
destacable e o feito de que non haxa ningún
signo visible de reparacións, sobrecapa ou
repintes é un feito moi raro nunha pintura
desta época.

21. No ha llegado a nuestros días ninguna de sus
esculturas. El proyecto escultórico de Leonardo del
que más se sabe es el de una estatua ecuestre que
representara a Francisco Sforza, padre de Ludovico el
Moro. Sobrepasaba en tamaño las otras dos estatuas
ecuestres de bronce del Renacimiento: Gattamelata de
Donatello en Padua y Bartolomeo Colleoni de
Verrocchio en Venecia. Leonardo ejecutó en arcilla el
modelo, conocido como el Gran Caballo.

22. El método científico de Leonardo se basaba
fundamentalmente en la observación, «la ciencia fue
el capitán, la práctica fue el soldado».23 Sus
investigaciones científicas no se refieren
exclusivamente más que a lo que ha estado
acompañado de la práctica.11 Leonardo intentó
comprender los fenómenos describiéndolos e
ilustrándolos con mucho detalle, no insistiendo
demasiado en las explicaciones teóricas. Sus estudios
sobre el vuelo de los pájaros o el movimiento del agua
son sin duda muy destacables. Como le faltaba
formación básica en latín y en matemáticas, los
investigadores contemporáneos ignoraron al sabio
Leonardo; sin embargo, su sorprendente
autodidactismo lo llevó a aprender latín solo.

23. La formación inicial de Leonardo sobre anatomía
humana comenzó mientras aprendía con Andrea del
Verrocchio, quien insistía en que todos sus alumnos
tuvieran conocimientos de anatomía.Nota 14 Como
artista, pronto fue un maestro de la anatomía
topográfica, realizando numerosos estudios sobre
músculos, tendones y otras características anatómicas
visibles.

24. Sus cuadernos presentan un gran número de inventos
a la vez prácticos y realistas, destacando las bombas
hidráulicas, mecanismos de manivela como la máquina
para mecanizar tornillos, aletas para obuses de
mortero, un cañón a vapor, 69 el submarino, varios
autómatas, el carro de combate, el automóvil,
flotadores para caminar sobre el agua, la
concentración de energía solar, la calculadora, la
escafandra con casco, el casco doble para barcos y
los rodamientos de bolas. En cuanto a la bicicleta, su
paternidad no está clara.

26. Feito por :
Diego Quinteiro Vaamonde.
Adrian Tojo Mella.
A información e buscada da Wikipedia.
As imaxenes do google.
Grazas a internet.