1. 5.3 อิทธิพลของธาตุที่มีผลกับเหล็กหล่อผสม (Alloy Cast Iron)
1. โครเมียม (Chromium : Cr) จะรวมตัวกับคาร์บอนในเหล็กหล่อกลายเป็นโครเมียมคาร์ไบด์ ทาให้เหล็กหล่อ
มีสมบัติทนต่อการเสียดสีได้สูง มีอายุการใช้งานที่ยาวนาน
2. แมงกานีส (Manganese : Mn) จะรวมตัวกับคาร์บอนเกิดเป็นคาร์ไบด์ ทาให้เหล็กแข็งขึ้น แต่ถ้ามีมากจะทา
ให้เหล็กหล่อเปราะ
3. ทองแดง (Copper : Cu) จะช่วยให้เกิดโครงสร้างที่แข็งแรงในเหล็กหล่อ แต่ถ้ามีมาก (มากกว่า 2%) จะทาให้
ความสามารถในการทนต่อแรงดึงลดลง
4. ฟอสฟอรัส (Phosphorus : P) จะเพิ่มความต้านทานการกัดกร่อนจากกรดเกลือกรดกามะถัน และกรดอะซิติก
แต่ถ้ามีมากจะทาให้เหล็กหล่อเปราะ มีความเค้นแรงดึงต่า
5. นิกเกิล (Nickel : Ni) ทาให้เหล็กหล่อไม่เป็นสนิมและยังช่วยให้เกิดแกรไฟต์ด้วย
6. โมลิบดีนัม (Molybdenum : Mo) ทาให้เหล็กหล่อทนต่อการพองตัวที่อุณหภูมิสูงและทาให้ชุบแข็งได้ดียิ่งขึ้น
5.4 วัตถุประสงค์ในการนาธาตุต่าง ๆ มาผสมในเนื้อเหล็ก
1. เพื่อให้สามารถทนต่อแรงกระแทกได้สูง
2. เพื่อรักษาความแข็งของผิวให้ทนต่อการสึกหรอหรือการตัด
3. เพื่อเพิ่มความต้านทานต่อการเปลี่ยนแปลงทางเคมี
4. เพื่อเพิ่มสมบัติทางเชิงกลในการใช้งานที่อุณหภูมิสูงหรือต่า
5. เพื่อเพิ่มความแข็งแรงในการับภาระ (Load)
6. เพื่อรักษาความสามารถในการแปรรูปบนเครื่องจักรได้ดี
7. เพื่อเพิ่มสมบัติทางเชิงกล ตลอดจนการควบคุมองค์ประกอบซึ่งมีผลต่อความสามารถในการชุบแข็ง และเพิ่ม
ความเหนียว