Το Έπος του‘40Το Έπος του ‘40
Μια ιστορική αναδρομήΜια ιστορική αναδρομή
στο ηρωικό ‘40στο ηρωικό ‘40
4.
Β΄ Παγκόσμιος ΠόλεμοςΒ΄Παγκόσμιος Πόλεμος
• Τα αίτια του Β΄Τα αίτια του Β΄
Παγκόσμιου ΠολέμουΠαγκόσμιου Πολέμου
• Ο πόλεμος αστραπήΟ πόλεμος αστραπή
5.
Η έναρξη τουπολέμουΗ έναρξη του πολέμου
• Το ιταλικόΤο ιταλικό
τελεσίγραφοτελεσίγραφο
• H απάντηση:H απάντηση:
Διάγγελμα τουΔιάγγελμα του
Πρωθυπουργού προςΠρωθυπουργού προς
τον Ελληνικό Λαότον Ελληνικό Λαό
• Το πρώτο πολεμικόΤο πρώτο πολεμικό
ανακοινωθένανακοινωθέν
(28/10/1940)(28/10/1940)
ΑρχιστράτηγοςΑρχιστράτηγος
ΠαπάγοςΠαπάγος
ΙωάννηςΙωάννης
ΜεταξάςΜεταξάς
Οι Γερμανοί στηνΑθήναΟι Γερμανοί στην Αθήνα
Οι Γερμανοί στην ΑκρόποληΟι Γερμανοί στην Ακρόπολη
Πηνελόπη ΔέλταΠηνελόπη Δέλτα
41.
Η Γερμανοιταλική ΚατοχήΗΓερμανοιταλική Κατοχή
Ιταλοί έφιπποιΙταλοί έφιπποι
επιτίθενται ενάντια σεεπιτίθενται ενάντια σε
Έλληνες διαδηλωτέςΈλληνες διαδηλωτές
Θηριωδία: ΓερμανοίΘηριωδία: Γερμανοί
στρατιώτες καίνεστρατιώτες καίνε
ελληνικό χωριόελληνικό χωριό
42.
Η Γερμανοιταλική ΚατοχήΗΓερμανοιταλική Κατοχή
Εκτελέσεις πατριωτών από τους ΓερμανούςΕκτελέσεις πατριωτών από τους Γερμανούς
Στη γειτονιά μουτην παλιά είχα ένα φίλο
που ήξερε και έπαιζε τ’ ακορντεόν
όταν τραγούδαγε φτυστός ήταν ο ήλιος
φωτιές στα χέρια του άναβε τ’ ακορντεόν
Μάνος Λοΐζος: ΑκορντεονΜάνος Λοΐζος: Ακορντεον
48.
Μα ένα βράδυσκοτεινό σαν όλα τ’ άλλα
κράταγε τσίλιες παίζοντας ακορντεόν
φασιστικά καμιόνια στάθηκαν στη μάντρα
και μια ριπή σταμάτησε τ’ ακορντεόν
Μάνος Λοΐζος: ΑκορντεονΜάνος Λοΐζος: Ακορντεον
50.
Τ’ αρχινισμένο σύνθημαπάντα μου μένει
όποτε ακούω από τότε ακορντεόν
κι έχει σαν στάμπα τη ζωή μου σημαδέψει
δε θα περάσει ο φασισμός
Μάνος Λοΐζος: ΑκορντεονΜάνος Λοΐζος: Ακορντεον
51.
Εθνική ΑντίστασηΕθνική Αντίσταση
Ανατίναξητης γέφυρας του ΓοργοποτάμουΑνατίναξη της γέφυρας του Γοργοποτάμου
Σεπτέμβριος 1942Σεπτέμβριος 1942
ΕΑΜ – ΕΛΑΣΕΑΜ – ΕΛΑΣ ΕΔΕΣΕΔΕΣ
Άγγελου Σικελιανού: ‘Αντίσταση’ΆγγελουΣικελιανού: ‘Αντίσταση’
Δεν είναι τούτο πάλαιμα σε
μαρμαρένια αλώνια,
εκεί να στέκει ο Διγενής και
μπρος να στέκει ο Χάρος.
Εδώ σηκώνεται όλη η γη
με τους αποθαμένους,
και με τον ίδιο θάνατο
πατάει το θάνατό της.
54.
Άγγελου Σικελιανού: ‘Αντίσταση’ΆγγελουΣικελιανού: ‘Αντίσταση’
Κι απάνω-απάνω στα βουνά, κι
απάνω στις κορφές τους
φωτάει με μιας Ανάσταση,
ξεσπάει αχός μεγάλος.
Η Ελλάδα σέρνει το χορό,
ψηλά, με τους αντάρτες,
- χιλιάδες δίπλες ο χορός,
χιλιάδες τα τραπέζια, -
κ' είν' οι νεκροί στα ξάγναντα,
πρωτοπανηγυριώτες..
55.
30 Μαΐου 194130Μαΐου 1941
Οι Απόστολος ΣάνταςΟι Απόστολος Σάντας
και Μανώλης Γλέζοςκαι Μανώλης Γλέζος
κατεβάζουν τονκατεβάζουν τον
αγκυλωτό σταυρό απόαγκυλωτό σταυρό από
την Ακρόπολητην Ακρόπολη
56.
Οι πρώτες νίκεςστο μέτωποΟι πρώτες νίκες στο μέτωπο
ΚορυτσάΚορυτσά
21 Νοεμβρίου 194021 Νοεμβρίου 1940
ΠρεμετήΠρεμετή
3 Δεκεμβρίου 19403 Δεκεμβρίου 1940
Άγιοι ΣαράνταΆγιοι Σαράντα
6 Δεκεμβρίου 19406 Δεκεμβρίου 1940
ΑργυρόκαστροΑργυρόκαστρο
8 Δεκεμβρίου 19408 Δεκεμβρίου 1940
Οδυσσέα Ελύτη:Οδυσσέα Ελύτη:
‘Όμορφηκαι παράξενη πατρίδα’‘Όμορφη και παράξενη πατρίδα’
Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου 'λαχε δεν είδα
Ρίχνει να πιάσει ψάρια πιάνει φτερωτά
στήνει στην γη καράβι κήπο στα νερά
κλαίει φιλεί το χώμα ξενιτεύεται
μένει στους πέντε δρόμους αντρειεύεται
Όμορφη και παράξενη πατρίδα
59.
Οδυσσέα Ελύτη:Οδυσσέα Ελύτη:
‘Όμορφηκαι παράξενη πατρίδα‘Όμορφη και παράξενη πατρίδα
Κάνει να πάρει πέτρα την επαρατά
κάνει να τη σκαλίσει βγάνει θάματα
μπαίνει σ’ ένα βαρκάκι πιάνει
ωκεανούς
ξεσηκωμούς γυρεύει θέλει τύρρανους
Όμορφη και παράξενη πατρίδα
ω σαν αυτή που μου `λαχε δεν είδα
62.
Το Έπος του‘40Το Έπος του ‘40
Μια ιστορική αναδρομήΜια ιστορική αναδρομή
στο ηρωικό ‘40στο ηρωικό ‘40
#11 Ανοίγουν τα παράθυρα
κι όσοι μένουν χαιρετούν αυτούς που φεύγουν
και φεύγουν όλοι.
Γέμισαν οι πόλεις τύμπανα και σημαίες.
Ορθή η αυγή σημαιοστολίζει τα όνειρά μας
κι η Ελλάδα λάμπει μες στα φώτα των ονείρων μας .
Ο ήλιος πλυμένος
με το καθάριο πρόσωπο στραμμένο στον άνθρωπο,
χαιρετάει τους δρόμους που τραβούν στη μάχη.
Αυτοκίνητα περνούν γεμάτα πλήθος.
Αποχαιρετιούνται στις πόρτες και γελάνε
ύστερα ακούγονται τ’ άρβυλα στην άσφαλτο,
το μεγάλο τραγούδι των αντρίκιων βημάτων
που μακραίνει και σβήνει στο βάθος του δρόμου,
ως το βραδινό σταθμό με τα χαμηλωμένα φώτα.
Εκεί τα τρένα περιμένουνε
σφυρίζουν για λίγο έξω από την πόλη,
ακούγονται οι αποχαιρετιστήριοι πυροβολισμοί
κι ύστερα όλα σωπαίνουν και περιμένουν.
Διαβάζουμε τα τελευταία παραρτήματα:
Νικούμε. Νικούμε.
Πάντα νικάει το δίκιο!
Μια μέρα θα νικήσει ο άνθρωπος.
Μια μέρα η λευτεριά θα νικήσει τον πόλεμο.
Μια μέρα θα νικήσουμε για πάντα.
Αθήνα, Νοέμβριος 1940, Γιάννης Ρίτσος