Wk hoofdstuk 33
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Wk hoofdstuk 33

on

  • 302 views

 

Statistics

Views

Total Views
302
Views on SlideShare
203
Embed Views
99

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

2 Embeds 99

http://lj-toys.com 93
http://l.lj-toys.com 6

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Wk hoofdstuk 33 Wk hoofdstuk 33 Presentation Transcript

  • WK: Normal, but so different Hoofdstuk 33
  • In de vorige update…• Ging Merle voor het eerst aan het werk in haar praktijk als kinderpsychologe. Ze maakte er kennis met de kleine Annabel.• Groeide Elfie op tot kind. Vreemd genoeg zijn Anke en Devon niet naar haar feestje gekomen.• Maakte Olivia zich zorgen over haar sociale leven op de universiteit.• Groeide de drieling Mirthe, Janne en Sarah op tot kind. Ook Wouter en Noortje waren jarig, zij werden tieners.• Trouwden Kelsy en Martijn. Hoewel Kelsy aangaf dat ze door haar slechte kleutertijd nog haar onzeker was over het moederschap, bleek ze toch zwanger te zijn. Ben je terug mee? Dan gaan we weer verder…
  • Iris,Lex,Valentina& Elfie “Devon!” Elfie vliegt hem om de hals, “Ik ben zo blij dat je gekomen bent. En wat ben je trouwens opeens groot geworden!”
  • “Hoor wie het zegt!”, lacht Devon, “Jij ben anders ook nietmeer zo klein als toen ik je voor de laatste keer zag!”
  • “Maar nu even serieus,” zegt hij wanneer Elfie hemeindelijk heeft losgelaten, “Kan je je mama er even bijroepen, ik zou willen vertellen waarom ik gisteren niet opje verjaardag kon zijn.”
  • “Jullie weten dat mama op latere leeftijd weer zwanger isgeworden…”, begint hij zijn verhaal, “Wel, gisteren kreegze opeens erge krampen in haar buik, ze kon amper noglopen.”
  • “Ik heb meteen de dokter gebeld, die vaststelde dat debevalling begonnen was… drie maanden te vroeg! En…”
  • “… ze hebben nog geprobeerd om de weeën tegen tehouden, maar het is niet meer gelukt. Vannacht is mijnzusje Rebecca geboren…”
  • “Is het baby‟tje geboren?”, vraagt Elfie, en ze huptenthousiast op en neer op haar moeders schoot, “Waaromben je dan niet blij, een baby is toch leuk?”
  • “In dit geval niet, Elfie…”, mompelt Devon moeilijk, “Zewas nog veel te klein, er kan nu nog zoveel misgaan…”
  • “Gaan we dan naar het ziekenhuis? Ik wil zo snel mogelijkweten of alles in orde is met mijn zus en nichtje!”Verschrikt kijken de drie op, wanneer ze Iris achter dezetel zien staan.
  • Die knipoogt: “Hé, je kan misschien veel, maar dingenvoor mij verborgen houden… daar moeten jullie nog eensextra op oefenen!”Dan wordt de blik in haar ogen weer ernstig: “Zijn we danweg?”
  • Ziekenhuis “Hé zussie!”, is het eerste wat Iris zegt wanneer ze de ziekenhuiskamer binnenkomen, “Ik zie dat het al heel wat beter met je gaat! Vervolgens buigt ze zich naar het babybedje: “Ach, wat een schatje toch! Mag ik haar even pakken?”
  • “Ik ook, ik ook?” roept Elfie ertussendoor, en ze nesteltzich tussen Anke en Valentina op het bed.Maar Valentina doet teken dat ze even haar mond moethouden: “Laat Anke eerst eens vertellen wat er nu preciesgebeurd is.”
  • “Tja, veel valt er niet echt te vertellen,” zegt Anke, “Westonden net klaar om naar Elfie‟s verjaardagsfeestje tevertrekken, toen ik opeens in elkaar gezakt ben. Toen ikweer wakker werd, lag ik hier, en vertelde de dokter medat de baby elk moment kon geboren worden.”
  • “En verder?”, vraagt Valentina, “Devon zei iets over degevaren van een vroeggeboorte…”“De dokter is hier net geweest,” valt Anke haar in de rede,“Rebecca is blijkbaar echt een vechtertje, ze gaat veelsneller vooruit dan we hadden kunnen hopen! Al blijft hetop z‟n minst afwachten tot haar eerste verjaardag…”
  • “Volgens mij gaat alles de goede kant op!”, bevestigt Iris,nadat ze de baby ook nog eens van alle kanten heeftonderzocht. Daarna geeft ze het meisje door aanValentina: “Hier, wil jij haar ook even vasthouden?”
  • “Nee, ik wil!”, springt Elfie enthousiast op.“Daar zijn jullie allebei nog iets te klein voor, Elfie!”, lachtValentina, “Maar je mag natuurlijk wel even met haarspelen!”
  • Wanneer Valentina de kleine Rebecca weer in haar bedjeheeft gelegd, omhelst Iris haar zus: “Hou je taai, Anke! Wekomen nog wel eens op bezoek!”
  • Kelsy& Martijn “Dus…”, zegt Shania, “Je maakt je zorgen over je zwangerschap, omdat je denkt dat je geen goede moeder zal kunnen zijn?” Ze moet moeite doen om haar lach in te houden: “Dat is volkomen absurd, zusje! Wat kan onze moeder nu met jouw manier van opvoeden te maken hebben?”
  • Kelsy staart somber voor zich uit: “Zowat alles… als iktante Ris hoor vertellen, heeft mama me vlak na debevalling op de keukenvloer achtergelaten om zelftelevisie te gaan kijken, en deed ze geen enkele moeiteom me ook maar enige liefde te geven…”
  • “En wat dan nog?”, valt Shania haar in de rede, “Je wasnog een peuter toen je daar werd weggehaald, jíj hebt eengoede opvoeding gehad bij tante Ris en oom Lex! Bij mijheeft het tot mijn tienertijd geduurd eer mama inzag dat zeverkeerd bezig was… en ik heb niet het gevoel dat ik eenslechte moeder ben voor Thibo!”
  • “Kan best zijn!”, mompelt Kelsy, “Maar jij hebt Merle nogaltijd, als psychologe kan ze je vanuit haar kennis bijstaanop moeilijke momenten.”
  • Als gebeten schiet Shania overeind: “Wat wil je daarmeezeggen, misschien? Dat ik geen goede moeder ben, dathet door Merle komt dat Thibo bij ons een goede thuisheeft?!”
  • “Maar nee, dat bedoelde ik toch helemaal niet!”, stottertKelsy, “Het enige wat ik wou zeggen was…”
  • Maar Shania geeft haar geen kans om uit te spreken: “Ikdoe mijn best om je te begrijpen, maar jij hebt blijkbaargeen zin om naar me te luisteren! Als je denkt dat je hetbeter kunt, bekijk het dan maar!”En voordat Kelsy nog één ding kan zeggen, is ze weg.
  • “Fantastisch…”Kelsy strompelt naar de babykamer en laat zich tegen demuur zakken: “Zelfs mijn eigen zus jaag ik tegen me in hetharnas… nee, een goede moeder zal ik nooit worden…”
  • “Kels? Kelsy, wat scheelt er?”Zonder dat ze het doorhad, is Martijn de kamerbinnengelopen, en hij kijkt haar bezorgd aan: “Was er ietsniet in orde met Shania?”
  • “Met haar is alles in orde,” zucht Kelsy, “Maar ik denk datik iets verkeerds gezegd heb. Of beter: dat ik iets op eenverkeerde manier gezegd heb. Nu denkt ze dat ik haar eenslechte moeder vind…”
  • “Hé, dat komt toch allemaal wel goed”, probeert Martijnhaar op te peppen, “Straks bel je haar gewoon eens om dehele situatie uit te leggen, en voor je het weet is de ruziebijgelegd!”
  • “En jij moet je niet zoveel zorgen maken, maar gewoongenieten van je zwangerschap,” gaat hij verder, terwijl hijliefdevol haar buik streelt.Kelsy‟s gezicht betrekt: “Uhm, over die zwangerschapgesproken…”
  • “… ik geloof dat die zo stilaan op haar einde begint telopen!”
  • Martijn probeert zijn vrouw zo goed als hij kan bij te staan,maar door de grote paniek brengt hij het zelf ook nietverder dan wat gekreun en gestamel.
  • “Ophouden, jij! Ik ben hier degene die moet bevallen, enpijn moet lijden, niet jij!”, bijt Kelsy hem toe. Martijn houdtsnel zijn mond, en wendt zijn hoofd af. Hij kan niettoekijken hoe zijn vrouw afziet van de bevalling.
  • Pas wanneer hij babygehuil hoort, kijkt hij op. Lachendhoudt Kelsy een baby in haar armen: “Welkom op dewereld, mijn kleine meid! Kom eens kijken Martijn, wehebben een dochtertje. En ze lijkt helemaal op jou!”
  • Stralend neemt Martijn het meisje over: “Dag Maïté, ik benje papa!”Even zit hij helemaal in zijn eigen wereld, samen met zijndochtertje. En daardoor hoort hij zelfs niet eens dat Kelsyzijn naam roept.
  • “Martijn!”, roept Kelsy nog eens, met paniek in haar stem,“Ik denk… ik geloof dat er nog één komt!”Martijn weet weer niet waar kijken, en richt al zijn aandachtweer op Maïté.
  • Ook deze keer moet Kelsy het dus alleen doen, en evenlater heeft ze nog een baby in haar armen: “Een jongendeze keer!”, lacht ze, “Een prachtig ventje, dat helemaalop zijn vader en tweelingzus lijkt!”
  • “Een tweeling!”, brengt Martijn verbaasd uit.“Ja, daar kan je niet naast kijken!”, zegt Kelsy laconiek,“We hebben twee prachtige kinderen: Maïté en Leander.”
  • “En we gaan onze uiterste best doen om hen de mooistethuis te geven die we kunnen!”
  • Maarten,Lenka,KatrienWouter,Noortje,Laura,Mirthe,Janne& Sarah “Oké, zegt het nu maar eerlijk!”, zegt Katrien, “Volgens mij haal je geen slechte resultaten omdat je de leerstof te moeilijk vindt, hé? Ik denk dat er meer aan de hand is!”
  • “Je hebt gelijk…”, fluistert Jasmin, en ze kijkt betrapt naarde grond, “In de klas kan ik goed mee, maar van zodra ikthuis ben en huiswerk moet maken, kan ik me niet meerconcentreren…”
  • Ze laat zich van de stoel afglijden en komt naast haarachternichtje op hat bed zitten.“Het komt door Staf… sinds hij bij ons is ingetrokken, voelik me helemaal niet meer op mijn gemak.”
  • “Ik bedoel… hij is de vader van de drieling, en van Carlijn.En ik val er gewoon buiten, ik heb het gevoel dat ik er nietmeer bij hoor…”
  • “Gisterenavond zaten ze met z‟n allen plezier te maken:Staf deed een poging om Nienke te leren biljarten, enmama zat met Roos, Simon en Carlijntje een spelletje zedoen.”
  • “En ik… tja, ik stond erbij en ik keek ernaar. En opeensvoelde ik me zo…”, ze slikt even, “Zo buitengesloten. Zijzijn het gelukkige gezinnetje, en ik hoor daar niet bij.”
  • “Ik ben maar het kind van iemand die mama een tijdjeheeft „gebruikt‟ omdat ze Staf zo miste, en ik heb hetgevoel dat Staf me daar maar steeds wil op wijzen. Terwijlhíj toch als eerste is die is weggegaan…”
  • Jasmin staart zwijgend voor zich uit, en ook Katrien weeteven niet wat zeggen. Ook zij is niet Maartens dochter,maar ze heeft helemaal niet het gevoel daardoor buitenhet gezin te vallen.
  • “Als je maar weet dat je hier altijd welkom bent.”, zegt zena een tijdje, “Heb je misschien zin om hier vanavond teblijven eten? Voor mama, maakt het niet uit, een persoonmeer of minder aan tafel!”
  • “Klinkt goed!”, antwoordt Jasmin, “Ik bel wel even naarhuis dat ze op mij niet moeten wachten voor het eten. Enzo moet ik tenminste niet meer de hele avond op Staf zijnstomme kop zitten kijken…”
  • Shania,Merle& Thibo “Dus toen beweerde Kelsy dat Thibo hier alleen maar een goede thuis heeft omdat ik toevallig psycholoog ben en goed met mensen om kan?” Ongelovig schudt Merle haar hoofd: “Ik kan me moeilijk voorstellen dat ze het zo bedoeld heeft!”
  • “Dat heb ik ook wel begrepen…”, zucht Shania, “Ze isonverwacht zwanger, ongetwijfeld spelen haar hormonenop en bovendien is ze zó onzeker… maar intussen heb ikhaar wel vreselijk gekwetst door zo tegen haar uit tevallen.”
  • “Dat loopt wel weer los,” stelt Merle haar gerust, terwijl zeeen prachtige taart uit de oven haalt, “De volgende keerdat jullie elkaar zien, praten jullie het gewoon uit. En je zalzien, binnenkort lach je erom!”
  • Shania wil protesteren, maar Merle legt haar het zwijgenop: “En nu gaan we het over iets anders hebben!Vanavond is het feest voor Thibo, en morgen…”, haarogen beginnen te twinkelen, “Morgen komt ons tweedekindje!”
  • Met enige moeite tilt ze Shania van de tafel af: “En hé, eenkindje moet eigenlijk toch eerst „gemaakt‟ worden? Wat alswe ons daar nu eens mee bezig houden?”
  • “Maar… Thibo‟tje…”“Ik heb Thibo daarstraks in zijn bedje gelegd, schat,” lachtMerle, “Wees blij dat hij nu nog op een leeftijd is dat hijhier niet elk moment kan komen binnenlopen!”Dan verdwijnen ze samen onder de lakens.
  • Tot ze een halfuurtje later gewekt worden door Thibo.“Mamaaaa! Moekeee! Thibo jarig, Thibo wil uit!”
  • Snel schiet Merle in haar kleren.“Zo, mannetje,” zegt ze terwijl ze Thibo op het potje zet,“Wil je zo meteen zien wat moeke voor je gemaakt heeft.”
  • Wanneer het jongetje enthousiast knikt, neemt ze hemmee naar de schildersezel.“Ikke!”, roept Tibo lachend, wanneer hij zichzelf herkent,en hij klapt vrolijk in zijn handjes.
  • Nog even blijft hij gefascineerd naar het schilderij kijken,maar dan wipt hij ongeduldig op en neer op Merles arm:“Moeke, nu taart?”
  • “Zullen we nu samen eens heel luid „mama‟ roepen, zodatze komt?”, zegt Merle tegen Thibo, “Want ik heb zo hetidee dat jij niet echt veel geduld meer hebt!”
  • Thibo knikt hard: “Eén, twee, drie… MAMAAAAA!!!”“Ja, rustig maar Thibo‟tje, ik ben er al!”, lacht Shania terwijlze de trap afloopt, “Ik was alleen nog even wat op ordeaan het zetten in de kamer van je nieuwe zusje. Blaas nude kaarsjes maar uit!”
  • Dat doet Thibo, en even later staat hij te wiebelen op zijnbeentjes.“Hihi, kietelt!”, giechelt hij.
  • Maar dan schiet hij plots de lucht in, om als een grotejongen weer neer te komen: “Wow, dat ging snel!”“Ga maar snel op je kamer kijken, in je kast liggen nog watnieuwe kleren!”, zegt Shania.
  • Wanneer Thibo een ander setje kleren heeft uitgezocht,klimt hij in zijn bed: “Wauw, een hoogslaper! Moet ik welopletten dat ik tijdens het slapen niet naar beneden val!”
  • “Dan zullen we wel een bons horen!”, lacht Shania, en zekijkt vertederd toe hoe haar zoontje de kamer goedkeurt.“O, en we hadden nog een cadeau voor je, dat je samenmoet delen met je zusje. Ga je mee naar boven, dan kanje ermee spelen!”
  • Opgewonden loopt Thibo achter zijn beide moeders aannaar boven.“Een tekentafel!”, roept hij blij uit, en hij begint meteen eentekening te maken: “Deze is voor mijn zusje, dan kan zedie meteen zien wanneer ze in de kamer binnenkomt.”
  • “Ik kan niet wachten tot we hier morgen met ons tweeënkunnen spelen!”, zegt hij, terwijl hij Shania een nachtzoengeeft, “Welterusten, mama!”
  • De volgende ochtend stapt Thibo vol goede moed op deschoolbus: “Dag meneer de buschauffeur! Ik ben Thibo, ikga voor de eerste keer naar school, en ik ben best welzenuwachtig! En weet je? Als ik straks thuiskom, is mijnkleine zusje er ook!”
  • Ook Merle en Shania zitten nerveus aan de ontbijttafel.“Gelukkig weten we nu al wat ons te wachten staat,” zegtShania, “Anders zou ik nu echt kapotgaan van dezenuwen, ik kan niet wachten om ons kleine meisje in mijnarmen te houden!”
  • “Ik ook niet!”, lacht Merle, “Maar ik stress tenminste niet zoals jij!”Op dat moment kijkt ze door het raam en laat haar vorknaast haar bord vallen: “Daar is ze!”
  • Hoewel ze eerst zei geen stress te hebben, is Merle in eenpaar seconden tijd de trap afgelopen. Shania doet het netiets rustiger aan, en daardoor heeft Merle de eer om alseerste kennis te maken met hun dochtertje: Mare.
  • “Vertel eens kleine schat,“ zegt ze, “Zullen wij eens naar jekamer gaan om nieuwe kleertjes aan te trekken?”“Ja!”, roept Mare, en ze trappelt enthousiast met haarbeentjes.
  • Als snel heeft Mare andere kleertjes aan gekregen, en zekijkt nieuwsgierig naar het eerste wat haar in de kameropviel: “Eendje!”
  • “Dat is het potje, Mare!”, lacht Merle, “Wil jij eens probereneen plasje te doen op het potje? Het is een braaf eendje,het zal niet in je billetjes bijten!”
  • Gewillig laat Mare zich op het potje zetten, en daarna ishet tijd om naar haar bedje te gaan.“Slaap maar lekker, kleine schat! Als je straks wakkerwordt, is je broer Thibo er om te spelen!”
  • Enkele uren later stapt Thibo inderdaad opgewonden vande schoolbus: “En nu wil ik meteen naar boven om mijnzusje te zien!”
  • Met twee treden tegelijk spurt hij de trap op, en loopt dekamer binnen: “Dag zusje, ik ben Thibo! Hoe heet jij?”“Mare…”, mompelt het meisje verlegen, “Jij mee tekene?”
  • “Ja hoor!”, lacht Thibo, en hij gaat op zijn knieën aan detekentafel zitten, “Ik ga een tekening maken voor jou,Mare!”“En ikke bouw toren voor jou!”, schatert Mare.
  • Een tijdje zitten ze daar samen te spelen, tot Mare begintte huilen: “Thibo, ikke moe! Ikke wil in bedje…”“Rustig maar,” probeert Thibo haar te sussen, “Ik zalmama of moeke wel even gaan halen.”
  • “En ik beloof dat ik altijd voor je zal zorgen, lief zusje…”
  • Tot de En nog even eenvolgende foto van de keer!!! cutige schilderijtjes die Merle van de kindjes maakte 