Israel, a primeira trincheira

813 views
726 views

Published on

De Josep Carles Laínez

Published in: Education
0 Comments
1 Like
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

No Downloads
Views
Total views
813
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
452
Actions
Shares
0
Downloads
7
Comments
0
Likes
1
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Israel, a primeira trincheira

  1. 1. Josep Carles LaínezISRAEL, A PRIMEIRA TRINCHEIRA 0
  2. 2. Josep Carles Laínez – Apartat de Correus 520 – E-46080 València – España – Europa E-mail: circulocero@yahoo.com 1
  3. 3. LIMIAR Desde o ano 1998 veño traballando dun xeito ou doutro sobre Israel e a culturaxudía. Comecei cunha serie de libros, “Neveh Shalom”, en lingua xudeo-española naeditorial Llambert Palmart. Dirixía esta colección o meu amigo Salvador Santa Puche,doutor en Filoloxía, investigador da Shoah e el mesmo autor nesta lingua hispánica.Publicamos unha antoloxía, dúas novelas, unha recopilación de “kuentos salados”… eforon moitos os nomes que coñeceron aquelas páxinas: Matilda Koén-Sarano, MatildeGini de Barnatán, Avner Perez, Margalit Matitiahu… Tivemos presentacións públicasen Madrid, Valencia, Yecla, e a vontade de converter unha lingua marxinal e marxinadaen vehículo moderno de expresión. Daquela época ven tamén a amizade con AlbaToscano, dinamizadora da vida xudía valenciana. En 2002, publiquei un artigo no xornal Levante-EMV, “Sionisme polític isolidaritat nacionalista”, que Pedro Gómez-Valadés localizou non sei cómo e traduciuao galego. Vai recollido na primeira sección deste libro e é a única parte traducida. Apartir dese momento, iniciouse a nosa amizade e a nosa colaboración. Eu continuei aescribir e publicar (en galego, especialmente) sobre Israel e sobre “Eurabia”, artigos queen parte ven agora a luz en papel. De 2007 é o texto que constitúe a segunda parte destevolume; xurdiu da conferencia que fun convidado a pronunciar en Vigo pola AsociaciónGalega de Amizade con Israel. Israel, a primeira trincheira non só é o título deste libro, senón tamén o nomeque Pedro Gómez-Valadés deu ás conferencias que Rosa María Rodríguez Magda emáis eu pronunciamos nas cidades de Vigo e Compostela na primavera de 2009. Nestesentido, doulle a Pedro as grazas polo agasallo deste título de gran forza. De feito, este libro non tería sido posíbel sen a súa amizade. Pedro Gómez-Valadés é unha persoa comprometida coa paz, co diálogo e de quen sempre apreciei asúa cualidade humana e o seu activismo intelectual por Galiza, Israel e Europa. Non quero esquecer aos bos amigos da AGAI: entre eles, Xoán Bernárdez Vilar,Miguel Boo, Iago Pillado Losada e Tino Pinheiro, que me desmostraron en todomomento unha proximidade e unha estima máis alá do previsíbel. Tampouco a CésarPazos e Enrique Valero, exemplos de coherencia en universos complicados para asnosas ideas. Pero tampouco, a aqueles que coñecín brevimente, da AGAI ou non:Masha Gabriel, Júlio Behar, Maribel Ferreiro, Carlos Galansky, Damian Rodríguez,David Rodríguez Morado, Natalia Costas Alonso, Pazo Fuentes. O exemplo de todos ésempre un acicate nesta loita. Teño unha débeda moral coa loita que demostran dous grandes intelectuaiseuropeos: Bat Ye’or e Magdi Cristiano Allam. A súa coraxe e a súa forza, xunto coassúas mostras de amizade, son sempre unha guía na miña obra. Con eles, quero mencionar ao meu tamén amigo Alexandre del Valle, ensaísta,politólogo e xeoestratega, con quen tantas cousas comparto. E, por último, aínda que debería estar a primeira, a Rosa María RodríguezMagda, a miña compañeira en todos os sentidos da palabra. 2
  4. 4. SIONISMO, NACIONALISMO E XUDEOFOBIA Palestina é o nome dunha rexión asiática que ocupa desde hai anos (pero sobretodo desde a chamada “Segunda Intifada”) as capas e os interiores dunha gran cantidadede libros e revistas de política internacional e, como non, primeiras páxinas dosinformativos. Aparece por todas partes, revestida de inmensas letras, de impresionantestitulares e apoiada polas sinaturas de autores con gran movemento mercantil ás súascostas. Palestina é a actual bandeira, o último bastión, do progresismo pseudo-intelectual europeo e da dereita de ecos démodés. Palestina, non fai falta dicilo, comosímbolo vacuo: pura imaxe sen transcendencia nin contido, máis consigna ca idea. Echama sobre todo a atención o énfase posto polos activistas na ultradefensa de“Palestina” e non, por exemplo, de Iugoslavia, Escocia, Hawai ou Rodesia (o Zimbabweeuropeo), pobos cun dereito tamén sobre o seu espazo e sobre unhas terras propias porencima de inxerencias externas. Ser propalestino é a moda, ligada, non pode ser doutroxeito, ao antisionismo (o eufemismo contemporáneo do antisemitismo) como posturaintelixente, de loitador internacional, de mozo moderno con keifa ao pescozo. Multitudede asociacións, manifestacións, artigos de prensa... en torno a Palestina, á súa liberdadenecesaria. Columnistas de coñecidos xornais ou cantautores que deron a súa voz na loitacontra o franquismo salpican os seus textos de lembranzas a Palestina, a naciónsometida polo “inimigo de sempre”. Estes discursos son de agardar desde certas faccións, ate serían lóxicos se osobservamos desde o punto de vista contrario a calquera alegato nacionalista: osfranceses, os españois, os italianos... poderían criticar a Israel sen moitos problemas.Estarán criticando unha nación nova, poderosa, cunha tradición histórica milenaria e dacal moitos países deben aprender bastantes cousas. Pero sobre todo estarían criticando onacionalismo israelí. Sob esa máscara agóchase: “Nós non estamos contra Israel, senóncontra o sionismo”, “Palestina é unha realidade histórica anterior”, “Israel é unhamentira relixiosa”... Expresións dos desnortados de sempre, a medias beatos a mediasiluminados. Pero sorprende que desde nacións europeas en loita pola súaautodeterminación (Euskal Herria, Catalunya, Córsega, Galiza...) sexa a versiónpalestina a apresa por algúns dos seus portavoces e non deixen de repetila. As doutrinas terceiromundistas, os infaustos iconos dos sesenta (o CheGuevara), as revolucións de cafetería de Facultade e o antigo odio cara ao diferente (opobo xudeu, de xeito principal) son os elementos fulcrais dese posicionamento contraIsrael. A facilidade coa cal realízase a dedución Israel = Ianquis = Imperialismo = Anti-esquerda non sorprende por vir de quen vén, senón por ter adeptos fóra dese reducidocírculo de antisemitas. Situarse contra Israel sen ningunha obxectividade (hai quen xasuscitou a posibilidade de facelo desaparecer internacionalmente) é ser antisemita, gusteou non, como foron os nazis, como tamén os soviéticos e os comunistas, como sonalgúns cristiáns, como son agora os “progres” propalestinos sob a máscara da tolerancia.E non só iso: os “nacionalistas” de nacións sen Estado deberían darse de conta de queestar contra Israel é só un aviso do que vivimos cada día: a negación dos nosos pobos eo desexo da súa desaparición. Perante os continuos ataques a unha nación que só logo de sufrimentos,persecucións e destrucións de toda clase acadou a súa liberdade, eses nacionalistas deboca para fóra (e internacionalistas, no peor sentido, de corazón) deberían ter a decenciade calar, de non axudar á terxiversación histórica, de ser honestos. 3
  5. 5. Os erros do “nacionalismo” Pero isto non é o acostumado. Xustamente no país que agora me presta a súalingua, tivemos un exemplo desa confusión entre nacionalismo e esquerdismo. Eusempre tiven o convencimento de que unha persoa pode ser todas as cousas que queira,e ao mesmo tempo. É dicir, de esquerdas e de dereitas, católico e comunista, gai econservador, cazador e amante dos animais… Trátase dunha liberdade non sódefendíbel, tamén rica per se e necesaria para transformar o mundo máis alá do cuartode cores grises onde moramos. Sinerxias, din; ou transversalidade. Se a persoa enconcreto se contradí, e alguén bótallo en cara, xa terá os arrestos de respostar comoMiguel de Unamuno: e a vostede quen lle manda entremeterse? Vén isto porque, co meu humilde entendemento, e a través da experiencia, ointernacionalismo e o nacionalismo non se me aparellan ben. O nacionalismo ten unpunto de orgullo e de reaccionarismo sen o cal non lle sería doado existir. Non seconfronta cos outros nacionalismos (agás con un, o da nación sob a éxida da cal seatopa), pero péchase en banda perante calquera ataque aos seus sinais de identidade (alingua, a bandeira, o himno, o territorio, os costumes, a historia…). Se un nacionalistavese ameazado en calquera destas frontes, vai saltar sen pensalo, a xeito de tigresa nadefensa dos cachorros. Agora ben, a mala conciencia (se o individuo, así mesmo, se proclama “deesquerdas”) xurdirá se quen formula o ataque non é un maldito centralista, senón unpobre inmigrante. Unha mala conciencia verdadeiramente insoluble, e, sen dúbida,vaille causar problemas se non acepta o que é –nacionalista– e que atura tal cousa.Penseino moitas veces do nacionalismo valenciano. Facíame a pregunta cando lía aosseus próceres, é dicir, se eran máis nacionalistas ou máis de esquerdas. E de maneiraobsesiva e reincidente cheguei á conclusión de que non existía o nacionalismovalenciano, senón a esquerda valenciana con ribetes nacionalistas, o cal non quere dicirque non haxa sinceridade nas formulacións deste talante, senón unha supeditación aosvetores socialistas/comunistas. A este respecto, lembro unhas liñas memorables de JonJuaristi sobre un dos poetas malditos idolatrados da miña mocidade: Jon Mirande(pagán, escritor en córnico e bretón ademais de en euskera, nacionalista vasco,provocador nato, lector en todas as linguas de Europa, pederasta, esquizofrénico esuicida). Juaristi fai referencia a unha saída de ton de Mirande defendendo Francia conrabia e con decisión. Lonxe ficaba esa imaxe do independentista Mirande, e de como haialgo que somos por riba de calquera elección pública ou estética (Mirande, francés). O Bloque Nacionalista Galego (BNG) demostrou non ser un partido sobre todonacionalista. E por que digo isto do BNG? Pola decisión do Consello Comarcal de Vigode abrir un expediente, retirar a militancia e expulsar do partido a Pedro Gómez-Valadés, responsábel da área de Cultura e Lingua da Executiva nacionalista na comarcaviguesa. A causa non é outra que exercer a súa liberdade de expresión mediante apresidencia da Asociación Galega de Amizade con Israel (AGAI). En palabras deManuela Rodríguez, responsábel comarcal do BNG de Vigo, que recollo do xornal LaOpinión da Coruña, o goberno de Israel aposta por "prácticas imperialistas, e declarar ocontrario é incompatíbel cos principios nacionalistas". Principios nacionalistas?,prácticas imperialistas? Deduzo de tal afirmación que para a dona Rodríguez o nazismoalemán non era en absoluto nacionalista, dada a súa política imperialista en Europa,Asia e África; nin para os leoneses e asturianos o será o propìo BNG, dada a súa claradefensa da galeguidade do Bierzo e da zona do Navia-Eo, o que é visto como unha clara"intromisión imperialista" por moitos dos oriúndos deses antigos reinos. Ou non ten oirredentismo, séculos despois, modos de imperialismo? Debemos apreciar que ocorre 4
  6. 6. cando un partido de esquerdas, o BNG (e non estou criticando á esquerda en bloque,senón facendo ver a falacia da conxunción esquerda/nacionalismo reivindicativo), ve asorellas ao lobo do nacionalismo. Porque a verdade é que non hai país no mundo, emenos aínda en Europa, que obteña a independencia facendo valer dereitos milenarios.Podemos defendelos para os sioux, os vascos, os zulúes –incluso para osafroamericanos– e non para as xudeus? Porque, non o esquezamos, nunca deixaron devivir xudeus no actual Estado de Israel. Non obstante, o BNG non quixo ver o modelo que deberían ser os nacionalistasisraelís (e incluso para algúns poderían selo incluso os radicais israelís, na súa loitacontra o poder colonial británico) para os nacionalistas de Europa polo que respecta áexaltación do pasado, á resurrección da súa lingua, ao orgullo de Nación, á intención deliderar unha potencia e non só subsistir, á creación dun Estado laico no modelooccidental (pois os israelís son europeos na súa maioría), a ser unha referencia deunidade e de resolucións, a experimentar un socialismo que entusiasmaba, á felicidadede volver á súa patria, á necesidade de vivir en paz para sempre, lonxe de tantos perigos,persecucións e matanzas... Os independentistas europeos de Gales, de Sicilia, de Córsega, ou de Galicia,nisto, deberian ter como modelo a Israel, non a países árabes (onde tan diluído está onacionalismo, se existe) ou aos Estados africanos nados daquela ondada de abandono eespolio que supuxo o seu acceso á independencia política. E, sobre todo, deberían vertamén que é un país normal e de alto nivel. Que lean, por favor, a Etgar Keret, visionena Amos Gitai, escoiten a Aviv Geffen… Un nacionalista busca referentes. Israel proporciona un número infinito. Senembargo, o BNG non é nacionalista. E non o é porque se fixo a pregunta: que di aesquerda do conflito de Oriente Medio? Que Israel é asasino, xenocida, bárbaro,colonialista, imperialista… Pois se o BNG é de esquerdas ten que pensar así, obviandopreguntarse que é o nacionalismo e quen é nacionalista. Por iso, deduce, se alguén noBNG defende a esa entidade política non é de esquerdas e está en contra de nós:expulsión. Bo exercicio soviético demostraron: non ao debate, só silencio. E aíndaquedáballes unha última coronilla: que Pedro Gómez-Valadés pida perdón. Perdón pordefender a existencia de Israel e a convivencia pacífica de dous Estados, como se afanaen repetir tamén no xornal La Opinión da Coruña? Perdón por exercer a súa liberdadeindividual? Perdón por facer uso dos medios de expresión que lle proporciona o Estadode dereito, a Constitución e a Declaración dos dereitos Humanos? Ou non se da de contao BNG de que está vulnerando todos eses dereitos? Quen decide quen é do BNG ounon? Tamén expulsará a un amante das corridas de touros? A alguén que defenda alingua asturiana e o dereito da súa Academia de rexer as linguas do actual Principado?Onde remata a caza de bruxas cando comeza? Produce pavor ver con que impunidade ponse couto ás liberdades máis íntimasde cada un de nós. E como un partido progresista (ou polo menos así se autocualifica) asataca con máis saña. A fin de contas, que terá que ver Israel co nacionalismo galego?Ate que grao, estase a envelenar á sociedade cun novo antisemitismo de luva branco?A xudeofobia solidaria Casos como o do BNG lévannos ao que o intelectual israelí Gustavo D. Peredniknon pode definir con outras palabras que “xudeofobia”. Unha xudeofobia que esconde asúa faciana. Eu quero formular unha pregunta incómoda: Que é potencialmente máisperigoso hoxe para a paz e para o futuro inmediato: intentar sementar dúbidas sobre o 5
  7. 7. alcance do holocausto xudeu durante a Segunda Guerra Mundial, ou soster que o Estadode Israel debe desaparecer? O primeiro está penado pola lei en moitos países europeos,incluído o noso; o segundo, de xeito paradoxal, non só non está penado: é un signo dedistinción nas clases “intelectuais” deses mesmos países, a moda máis progresista dosantiimperialistas da terra. Non obstante, é unha cuestión que debemos formular conurxencia. Non para facer tabula rasa con respecto ao pasado, senón talvéz para comezará preocuparnos diante da esquizofrenia que vive a sociedade europea e o risco do futuro. Con independencia de razóns sentimentais e legais, teño para min que avogarpola extinción dun país (desexalo, escribilo e establecer alianzas reais) é moito máispreocupante ca unha posta en dúbida da verdade histórica. Descrer da chegada do homeá Lua, da bisexualidade de Alexandro Magno ou de quén comezou a Guerra Civilespañola, sempre vaise dar. Mais posicionarse contra un país e non lle conceder odereito a existir non só é preocupante; é aterrador. Para min, o problema non é tanto qué intelectual europeo sinalou un xudeu haimáis de sesenta anos (e lonxe da miña intención banalizar tal cousa; póñase, por favor,no seu xusto medio), senón que intelectual europeo está a sinalar un xudeu no séculoXXI. Arno Breker, Albert Speer, Martin Heidegger e tutti quanti están xa mortos; esobre eles caíu unha lousa que, malia a súa brillantez coma escultores, arquitectos oupensadores, será abondo difícil que se lles tire de encima nunca. Sen embargo haimoitos xornalistas, articulistas, ensaístas ou artistas no lugar dos devanditos, pero, oubondade das palabras!, xa non son “nazis” nin “monstros”, son solidarios multiculturaisantiimperialistas. Tal denominación convérteos en tolerantes, liberais, xustos nos seusxuízos, sosegados, matizados, sabios. E o ataque aos xudeus (camuflado de ataque aossionistas) realízase de xeito impune, e con chulería, e estigmatizando aquel que se lleocorra abrir a boca en defensa de Israel; co cinismo, ademais, e o encarnizamento, dechamalo “nazi”. Neste sentido, é coma se cos códigos penais que castigan o antisemitismo doséculo XX, os gobernos europeos xa estivesen tranquilos. Por iso entra no delirio quehaxa leis contra quen nega o holocausto pasado e non leis contra quen desexa unholocausto futuro (a fin de Israel, co que tal cousa significaría); ou sería cómico, se nonfora patético e lamentábel, a persecución e condena legal dunha persoa tanto por atacaraos xudeus (calquera declaración sobre as cámaras de gas) coma por defendelos (odereito a ter un país e rexerse por si mesmos). É equitativo xulgar a alguén por distribuíra Execración contra los judíos de Francisco de Quevedo e, sen embargo, non se pidasequera a documentación á quen porta pancartas a favor da desaparición de Israel? Noné moralmente reprochábel e posibelmente legalmente inadmisíbel que unha revistavalenciana, moi ligada a orzamentos universitarios, distribuíse un marcapáxinas cosnomes de Bush e Sharon unidos por unha esvástica? Pero iso non importa. Oprogresismo xudeófobo solidario sinalará o fato de tolos ou nostálxicos que louven aFranco e a Hitler, pero non terá problemas en se unir a quen organiza congresosrevisionistas, nega o Holocausto, desexa a extinción de Israel, queima bandeiras coaestrela de David ou mesmo afrentan á raíña de España non lle dando a mano. E non ficaaí a cousa, así mesmo pódeselles visitar (Felipe González a Mahmud Ahmadineyad),pódese asinar un acordo turístico con eles (hai pouco entre Irán e España) ou pódesellespublicar libros en español (en editoriais vencelladas ao Partido Popular). Os mortos, averdade, xa non molestan; alarman os vivos. Non perseguir a xudeofobia actual que xa non recibe ese nome, senón o de“antisionismo”, ao non actuar contra esa tendencia sinistra de mudar algo para que todocontinúe igual, non só non estamos a contribuír á desaparición da xudeofobia, mais bense traballa polo acrecentamento dese sentimento irracional, de dividir o mundo entre 6
  8. 8. xudeus bos (os de fóra de Israel) e xudeus malos (os israelís), coa posibilidade que osprimeiros se convertan nos segundos, por iso os policías do pensamento anti e progredeberán estar a toda hora vixiantes… As leis contra a negación do exterminio xudeu están para que non se repitaaquela masacre, pero ninguén se decata que os “nazis” de hoxe xa non levan camisaparda senón keifa blanquinegra?, non perceben que o perigo está na pretendidaautoridade moral coa que atacan todo o israelí? E non son xudeus os israelís? Porque oseguinte é afirmar que os xudeus só teñen dereito a existir se perden a súa patria e, ómellor, a súa condición, é dicir, se son asimilados. E chegaremos ao punto de partida doodio ao diferente, do simple odio ao xudeu. Como, por desgraza, hai centos de anos. Oupeor aínda: como hai miles. 7
  9. 9. ISRAEL COMO EXEMPLO DE NACIONALISMO EUROPEO Por que os nacionalismos de Europa deberían simpatizar con Israel? Esta é apregunta esencial que os partidos nacionalistas de esquerdas, ou de dereitas, do Estadoespañol, e se cadra os máis dos europeos, non son quen a contestar. Quizais, como dicíamáis arriba, o problema nacional é, con todos os respectos, secundario no seu baremoideolóxico. Trátase de persoas e de colectivos máis de esquerdas ca nacionalistas (pornon dicir independentistas) e polo tanto o grao de achegamento a determinadasproblemáticas estará condicionado por esa visión, cunha serie de valores e a prioris,para eles, innegociábeis. Por non engadir outro grande erro: pensar que en Europa asformacións nacionalistas, e incluso independentistas, son de esquerdas. A configuraciónparticular do Estado español e o feito de vencellar recuperación das liberdades nacionaisá loita antifranquista levou a ligar, desde o principio, estas reivindicacións aos ideais daesquerda. Onde non ocorreu isto, esa trabazón tan estreita non existe (penso na Bretaña,en Gales, en Escocia, en Lombardía, na Saboya, en Iparralde, en Flandes; por suposto,nos países comunistas, o nacionalismo sempre foi de dereitas…). Por esta causa, candohai unha duplicidade nun conflito, ou se fala de dous pobos, téndese a xulgar semprenon en termos de nación, senón coas consignas da esquerda de finais do século XX:antiglobalización, antiimperialismo, terceiromundismo… A continuación vou expor un conxunto de argumentos polos que sorprende afalta de empatía con Israel dun bo número de partidos nacionalistas de Europa (entre oscales, o BNG, e a súa “caza de bruxas” da cal antes falaba). Intento ser absolutamenteobxectivo e pretendo sobre todo meditar por que un país, coas características de Israel,non conta con maiores adhesións por parte dos movementos nacionalistas de esquerdas. Quero incidir en que esta análise dos feitos é unidireccional, é dicir, atinxe só aasuntos internos europeos, non ao conflito en si, á súa gravidade, á dor de ámbosbandos, ou á necesidade dunha saída diplomática. A verdadeira defensa dun pequeno pobo é a defensa do pobo xudeu. Estamos afalar de 15 millóns de individuos, en comparanza cos 1.400 millóns de musulmáns; enproporcións, os xudeus no mundo só supoñen o 1 % dos islámicos. Sen embargo, esteparalelo non é banal, pois non estou a contrastar budistas e xudeus, ou animistasafricanos e xudeus, senón dúas entidades onde o enfrontamento é sempiterno dende onacemento da entidade islamista (o Corán establece un apartheid entre musulmáns exudeus e cristiáns; dos pagáns, chama ao asasinato). Con raras excepcións, todos ospaíses islámicos posiciónanse contra os xudeus de Israel, e algúns deles promoven adesaparición do Estado. Sen contar, evidentemente, o trato que reciben os xudeus (etamén os cristiáns) na lexislación musulmana, infalíbel ao proceder dun libro revelado:no islam, son persoas de segunda categoría, sometidos a un estatuto específico, senigualdade de dereitos, e numerosas veces degradados nos materiais escolares de certospaíses (por exemplo, Arabia Saudí). Por outra banda, non se pode desligar o conflitoxudeo-islámico da area política, posto que tales características veñen dadas tanto nostextos bíblicos e no primitivo reino de Israel, como no expansionismo do islam e aestratexia de conquista de Asia e África desde o seu nacemento. Defender o Estado deIsrael é defender a necesidade dun pobo milenario de exercer a súa autodeterminaciónnos seus territorios ancestrais, fronte á negativa politicamente correcta a que o faga.Chámame a atención a ausencia de simpatía entre quen reclama o dereito a 8
  10. 10. autodeterminarse para si mesmo, pero rexeita unha nación que logrou o retorno á súaterra, desexa vivir en paz cos veciños, e ademais o necesita (no momento daindependencia, o goberno israelí conformábase cun espazo xeográfico da extensión deLuxemburgo), e é sistemáticamente atacada e vilipendiada por políticos e colectivoseuropeos ate o punto de dubidaren do dereito a existencia dela. Sen esquecer, en algoque nos afecta máis de perto, e onde a nosa memoria histórica é de todo acantoada, queé a nova relixión de Mahoma –a entidade islamista–, a inimiga perpetua de Europa:ocupou os territorios da Roma africana, tras saqueos, asasinatos, escravizacións,deportacións e destruccións; invadiu Hispania e chegó ate o norte de Francia;exterminou a cultura helénica en Asia Menor; no século XVII estivo ás portas deViena… Nunca ningún pobo agrediounos tanto, ameazando a nosa cultura e identidade,e destruíndoa onde puido. Chama a atención este esquecemento, ignorancia ou cambiode facción, por parte dalgunhas capas intelectuais que se denominan europeas. Defender Israel sería defender a supervivencia dunha lingua minoritaria, faladapor só o 30 % dos xudeus do mundo, é dicir, polos 5 millóns de israelís. Un idiomaconservado meramente a nível relixioso e ritual, e que ate o século XIX non estendeu oseu emprego á prensa e á literatura. Trátase da maior recuperación lingüística dahistoria; xa na época de Xesuscristo o hebreo moi posibelmente estaba extinto. Outrosintentos de revival lingüísticos –o córnico ou o manx– non saíron do minoritario, e porser benévolo...; outros de pura conservación –o catalán ou o galego– han de loitar contrainercias seculares e o prestixio de linguas internacionais coma o castelán ou o francés. Ohebreo só poido salvarse, e establecer unha continuación milenaria, grazas á existenciado Estado de Israel, converténdose en lingua nacional, en lingua alta, e sendo aaglutinadora de todos os inmigrantes que realizan a aliá. Estamos diante dun factor decohesión que, nunha eventual desaparición deste país, se extinguiría axiña na diáspora.Ademais, non ten o problema de ser unha lingua sen tradición escrita (semellante ás dasetnias de Australia, África ou América, con ben poucas excepcións) ou procedentedunha multiplicidade de dialectos mutuamente inintelixíbeis (o chinés, aínda que o seusistema de escritura resolve as diferenzas internas), senón diante dunha lingua básica noimaxinario dunha gran parte do planeta, pois non só afecta aos xudeus, senón tamén aoscristiáns e aos musulmáns. O mantemento do hebreo coma lingua falada sitúaa no grupodaquelas cunha tradición ininterrompida desde hai milenios, xunto ao grego, o mesmochinés ou o galés. Salvala e mantela é algo que nunca aparece nas discusiónsxeopolíticas, malia ser un argumento de supervivencia cultural capital, e tanto se ataca áoutros Estados por xenocidios culturais ou lingüísticos. Unha lingua debe ter un territorio. Ambas cousas veñen unidas. O pobo xudeu éunha nación con dereitos milenarios sobre a terra na cal se asenta agora o Estado deIsrael. Pero comprendamos ben que quer dicir esta frase comparándoa con outrosexemplos. Un ano antes da independencia de Estonia, en 1989, o goberno daquel paísdeclaraba oficial o estonio, falado polo 68,6 % da poboación. Actualmente é a únicalingua oficial e de nada serviron as protestas dos rusos residentes, que tiñan alí falado apropia desde había séculos. De feito, as primeiras mostras de presenza eslava no vixenteterritorio da República de Estonia remóntanse máis ou menos ao século IX, tendoalgunhas cidades, coma a universitaria Tartu, antes nome ruso ca estoniano. A miúdohai protestas cando os rusos teñen dificultade para accederen á nacionalidade, por nonexpedir o goberno estoniano visados aos rusos para entraren no país, ou o feito que, coaindependencia de 1990, todos os rusos establecidos ou nacidos en Estonia despois de1940 pasaban a ser estranxeiros, sen contar a discriminación desa “minoría” (o 25,7 %), 9
  11. 11. con ratios de pobreza superiores á media. Sen embargo, ninguén berra contra este país(nin falta fai que o faga), á parte de ser membro da Unión Europea, porque un pobo épobo dun territorio cando as súas raigames van máis alá do temporalmente mesurable ea súa supervivencia só se pode producir nese espazo concreto. É evidente que unha(imposíbel) partición do país sería dinamitar o feito histórico máis antigo. Estonia eIsrael son dous exemplos parangonábeis e os nacionalistas de Europa sempre estiverona favor da súa independencia, do exercicio do seu poder coma nación. Sorprende, portanto, que non suceda o mesmo cos israelís. Israel nace dun proceso de descolonización emprendido contra os ingleses. Nunprincipio, por tanto, o conflito cos árabes non ten a lectura que recibe agora. Non envan, ate o mandato franco-británico posterior á primeira guerra mundial os territorios darexión palestina formaran parte do imperio otomano, e non tiñan os habitantes daquelesningunha vinculación de xeito nacional ou nacionalista cunha entidade maior, e menospanárabe. De feito, un dos máis virulentos grupos armados israelís, o Lehi, actuou sobretodo contra cidadáns e intereses do Reino Unido, en tanto potencia colonial. Isto nonsignifica que non houbese, e moitos, enfrontamentos entre árabes e xudeus desde 1920ou antes, aínda que de maneira oficial se considera o comezo da escalada a invasiónperpetrada o 15 de maio de 1948, un día despois do establecemento do Estado de Israel,por diversos lugares de xeito simultáneo, sumándose outros ao longo dos días. Aofensiva era resultado da negativa da Liga Árabe a recoñecer Israel, e así Exipto, Siria,Iraq, o Líbano e Transxordania principiaron a invasión do país. A ONU decidira apartición do territorio coñecido co nome latino de Palestina en dous Estados, un xudeu eun árabe; os xudeos autodetermináronse e estableceron o Estado, os árabes, opostos ápresenza hebrea nunha rexión musulmana, decidiron pasar ás armas. Un puntoimportante poucas veces dito é que o árabe, xunto ao hebreo, é lingua oficial do Estado(o inglés ten un estatuto de lingua semioficial). Sorprende que, para os partidosnacionalistas europeos, só teñan dereito á autodeterminación os árabes de Palestina enon os israelíes, que vivían en Xerusalén e outras cidades da zona desde había séculos, eas pegadas dos cales impregnan os vestixios arqueolóxicos e relixiosos máis antigos.Sen esquecer que os nacionalismos árabes modernos (o panarabismo, creación sobretodo de árabes cristiáns) xurdiu na década dos 30 do século XX, e o Reino de Israelretrotráese ao ano 1021 a. C. O sionismo é un nacionalismo. Trátase, xa que logo, dun “nacionalismoeuropeo” sen máis aditamentos, dada a fractura de tal concepto cando se fala de paísesasiáticos, americanos ou africanos (as fronteiras dos cales naceron do pacto daspotencias coloniais, sen respectar en absoluto as divisións étnicas). Neste sentido, écurioso que moitos nacionalistas europeos só teñan simpatía non cara os pobos quedesexan exercer o dereito á súa autodeterminación, senón cara os que forman parte doseu tecido ideolóxico. O contido ultranacionalista de determinadas formacións oudiscursos pode ser ás veces abondo chocante, pero iso non quita a sinceridade da súaautoconsideración. Ser nacionalistas é defender o dereito do pobo zulú ou do pobomapuche á súa autodeterminación, pero tamén, que dúbida cabe, a dos afrikaners, osflamencos ou os israelís. Vixiarase logo que constrúan Estados democráticos everdadeiramente de Dereito, e se logo temos que criticar algo, criticaremos aplasmación nas institucións, pero non o feito de plasmalas. Un a priori non debe guiar aloita nacionalista, porque esta debe ser un cúmulo de sinerxias de tendenciasvariadísimas, e tamén contraditorias. Algúns grupos de extrema esquerda sonconscientes deste vencellamento do sionismo ao nacionalismo. De feito, unha das 10
  12. 12. acusacións que os antisemitas de hoxe fan de xeito máis fervente é aquila de falar de“sionistas europeos”, pero non facendo referencia, con esta denominación, aos europeose filoisraelíes, senón aos xudeus sionistas que, procedendo de Europa, edificaron apatria do Estado de Israel. Con este emprego, “sionistas europeos”, desexan ligar omovemento israelí á conquista americana por parte de nós, os europeos, ao inicio daModernidade. Resultaría así que o feito singular do Estado de Israel se atoparía nunhaliña lóxica de brutalidade, morte de culturas e xenocidio total, na chegada dunhapoboación alóxena á un territorio alleo; non sería un nacionalismo, senón uncolonialismo, e así, adoptando un discurso considerado “correcto” hai vía libre para acrítica acrítica. A ecuación “sionista = conquistador” debe resultar, na mente de quen apromove, a idea estrela do antiimperialismo, pero tamén é a escusa do antisemitismo, édicir, da xudeofobia. Israel é a proba de que o nacionalismo europeo contemporáneo non é só unfenómeno interno. É o baremo para saber qué grao de nacionalistas somos. E sobre todopara demostrar que o nacionalismo das nacións sen Estado non ten “inimigos”, senónque responde ás demandas duns pobos sometidos ao dominio doutros pobos iguais e dosque se queren liberar. Os inimigos dos nacionalismos europeos non sempre son osEstados centralistas, por veces son a vergoña, a culpabilización ou o autoodio. Porexemplo, os partidos nazis de Norteamérica devecían unha separación racial nas súaszonas: onde houbese blancos non debería haber negros. Medida que merecería toda anosa repulsa. Pero, o que son as cousas, o mesmo solicitaban os movementos negrosradicais: fóra os blancos das terras dos negros. Entre eles, a Nación do Islam lideradapor Louis Farrakhan, persoaxe racista e extremista quen di que os brancos somos demose seres inferiores. Agora ben, para o mundiño “multiculti” do Estado español, facerseunha fotografía sorrindo cos membros do Ku Klux Klan sería a fin política, social oucultural de calquera home ou muller; sen embargo, facerse unha foto cos matóns daNación do Islam (como os líderes musulmáns españois) é ter chegado á tolerancia, oben e o respecto ás culturas. Non digo que se se deixa o segundo deba estar permitido oprimeiro, digo que as dos barbaridades deberían medirse co mesmo patrón. Se non se faiasí e polo paternalismo que aínda dirixe o pensamento e as políticas da esquerda e dadereita europea, un paternalismo invisíbel e tan perxudicial coma o racismo. Estadinámica fai que os ataques israelís sexan vistos como salvaxes, inhumanos oudesproporcionados, e os ataques palestinos como pequenos, defensivos e necesarios. O Estado de Israel foi, nas súas orixes, un intento real, e ligado a un pobo e aunha relixión (é dicir, incrustado no imaxinario de todos os seus actores), de construir osocialismo. Foi un movemento apoiado pola esquerda, e o kibbutz unha creación real eefectiva de tal soño, co valor engadido de que un xudeu se poidera dedicar ao agro. Estaera verdadeiramente unha aspiración dos movementos socialistas: unha comunidadeonde o poder dos medios de producción e o traballo recaíra sobre as mesmas persoas.Iso deuse no kibbutz, e dase, aínda que en menor medida, agora. Cabe lembrar que osxudeus tiveran prohibido dedicarse á agricultura en Europa desde sempre, e de aí aimportancia da práctica deste traballo. As relixións paganas teñen nos ciclos naturais obasamento dos seus ritos, tamén a xudía, e nos kibbutzim buscábase un vello soño desocialistas europeos. Reivindicar o dereito de Israel a ser un Estado e a vivir en paz cos seus veciñosnon é posicionarse contra os países árabes ou islámicos. Isto é unha falacia. Defender aIsrael non equivale a atacar Qatar ou Bahrein, nin defender a independencia de Córcega 11
  13. 13. ou de Irlanda é desexar que Francia ou Gran Bretaña salten polos aires, nin deixar derespectar as súas culturas, as súas linguas ou as súas tradicións. É moi tendenciosopensar que por ser amigo de alguén un é directamente inimigo de outro. Tal forma deactuación, insertase nun maniqueísmo paticorto e extremista, ou como teorizou afilósofa Rosa María Rodríguez Magda, é un xeito de deixarse levar por a “regra dobeneficio dialéctico”, é dicir, non poder afirmar ningunha cousa boa de quen se supónque é “o inimigo” porque isto implicaría dar argumentos á facción contraria. Aínda quesexa verdade que Israel está maís perto da esquerda ca Palestina o cos paísesmusulmáns, será unha verdade oficial e oficiosamente calada. A ninguén parécelleimportar que Israel sexa un Estado laico (fronte a xarí’a do mundo islámico en diversosgrados), con liberdade de prensa (fronte a países como Arabia Saudí, Libia, Eritrea,Afganistán, Irán, Maldivas, Siria, ou Tunez, considerados pola organización Xornalistassen Fronteiras como alguns dos maiores depredadores da liberdade de prensa nomundo), con democracia (fronte ás dictaduras de Libia, Siria, as do golfo pérsico), condereitos sindicais (fronte á ausencia ou á sistemática vulneración dos mesmos), conigualdade da muller (fronte á unha política de apartheid do xénero feminino nos paísesmusulmáns), con respecto para o colectivo GLBT (fronte ás lexislacións islámicas, queestablecen penas para os homosexuais, desde á cárcere á morte), con liberdade de culto(fronte á “tolerancia” aos cristiáns e xudeus, anque sen posibilidade de facerproselitismo, ou a represión sistemática e a prohibición)… Todo isto xamais será ditopolos colectivos antisionistas, porque sería dar parte de razón a quen fai a loubanzadestas características de Israel que o poñen en plano de igualdade cos países de Europae dos países occidentais, particularidades, por outra banda, tan necesarias eimprescindibles no mundo de hoxe e que a esquerda debería antepor a calquera outraideoloxía. Israel é, curiosamente, o único nacionalismo de Europa non apoiado polaesquerda nin pola dereita. Está claro que as nacións sometidas á férula dun Estado,cando obteñen a súa independencia, pasan a outro nível onde a paridade deixa defuncionar. Foi algo que notou Catalunya coa independencia das repúblicas bálticas. Osseus anteriores homólogos accediran a outro plano e, por conseguinte, as liñas decomunicación xa non poideron darse. Isto leva á conclusión de que os nacionalismosfactibles ou asimilables pola esquerda só existen cando a nación sen Estado se atopa enperigo real de desaparición ou cando se sente agredida por axentes externos. Fóra desescasos, o nacionalismo, un día despois daquilo polo que naceu (a independencia; a frase“un nacionalista non independentista” paréceme un oxímoron) é, para moitos, un aliadodo inimigo. Ou aínda peor, unha esquerda nacionalista sempre procurará vítimas econsiderará que hai alguén discriminado. Pero cos vicios adquiridos. En 2006, un pobode Valencia, Puçol, lanzou un bando, ademáis de en valencián e en español, en árabe;viuse como algo rechamante e cosmopolita, cando era situar no mesmo nível unhalingua estranxeira e maioritaria e unha lingua propia e minoritaria (o valencián). Enmarzo de 2007, saltou a nova que os mercados de Barcelona ian por cartaces en árabe een urdu en todos os postos, e tamén ian imprentar folletos informativos para os falantesdestas linguas; debe lembrarse que están prohibidos os rótulos en castelán noscomercios, e que os partidos de esquerda de Catalunya están a favor desta medida.Agora ben, esta medida non se comprende se vemos que se di “non” ao castelán –linguaoficial de Catalunya e do Estado, lingua europea–, “non” ao occitano aranés –linguaoficial dunha comarca de Catalunya, lingua europea– e celebra como algo “bonito” e“exótico” o feito de ver con normalidade a presenza en centros de socialización, comoson os mercados, linguas de feito estranxeiras e alleas á nación catalá. Así non haberá 12
  14. 14. integración e comunidade conxunta, senón guetización e postergación da lingua e dacultura menos necesaria (xusto a minoritaria). Israel é o futuro das nacións sen Estado de Europa. Ningunha nación das queagora aspiran á sua independencia deixará de ter problemas no momento da súaseparación. Ou principian unha política de asimilación cos sectores que nin falan alingua nin se consideran membros, ou terán axiña minorías que, dependendo da súaviolencia ou dos seus apoios, tentarán de boicotear o novo Estado e de facerse ouvir nosforos internacionais para denunciaren o que eles considerarán unha represión e unhavulneración de dereitos. Non sucede agora cos intentos de facer o catalán a linguavisíbel en Catalunya, e como se receben críticas de dentro e fóra do país? Que nonpasará se é independente? E a quen apoiará entón a esquerda? Ao novo goberno“imperialista” e “acalador das minorías” ou a aqueles que, como quintacolumnistas,tencionen a desaparición dese novo Estado ou o seu cambio fundamental na súa formade presentarse diante o mundo. É unha liña moi difícil de discernir, mais cando onacionalismo pasa a ser de defensivo a agresivo? Que pasaria despois dunha hipotéticaindependencia de Euskal Herria se houbese grupos terroristas proespañois nese país?Tería dereito o goberno vasco a defenderse? Ou serían lexítimas as actuaciónsespañolas? Cal sería a solución: un Estado para os vasco-españois nalgun territorio deEuskal Herria que deixaría de ser vasco ou a desaparición da nación euskaldun? NaEuropa occidental non houbo independencias nunca: os Estados italiano, francés,español ou británico mantéñense desde hai séculos así. Verdadeiramente alguén pensaque os procesos futuros de independencia se producirán sen tumultos, sen protestas, senmanifestacións, sen ameazas, sen represións, sen que alguén non saia perdendo? Osnacionalismos europeos deben saudar a existencia, contra toda corrente, do Estado deIsrael, velo como un dos poucos nacionalismos europeos que acadou o seu soño, e debeestar atento aos seus posibles atropelos. Posicionarse aberta e acriticamente en contra éunha estratexia suicida na defensa dos ideais da esquerda, que ademais brillan pola súaausencia no mundo islámico. Israel é parte da nosa cultura. A meirande parte dos inmigrantes xudeus en Israelson ou eran europeos. O xudaísmo está presente en Europa desde moito antes que oshabitantes da península ibérica comezaramos a falar en latín. Xesús o Cristo, o mesíasdos cristiáns, a relixión por antonomasia da Europa actual malia as súas divisiónsinternas, era un xudeu en Xudea, que falaba arameo e coñecía o grego. Desde antes donacemento de Xesús hai vencellos entre o pobo xudeu e o pobo heleno, coa traducciónda Biblia ao grego e continuas mostras de interaccións literarias e filosóficas, sobre todoen Alexandría de Exipto; despois, a terra de Israel formou parte do imperio romano,cunha serie de reis que mantiñan unha autonomía precaria pero simbólica. Mais nondebemos ir tan lonxe. Ao longo dos séculos XIX e XX, os precursores do sionismonaceron e formáronse nas ideas políticas que agromaban nese momento en Europa:desde o nacionalismo ao socialismo. Os grandes homes e mulleres de Israel, antes edespois da súa independencia, eran europeos por nacemento e vocación: David BenGurión, primeiro ministro israelí, de Polonia; Golda Meir, primeira ministra israelí, deRusia; Israel Galili, líder do Movemento Laborista Israelí, de Ucrania; Jaim NajmanBialik, poeta, de Rusia; Shmuel Iosef Agnon, Premio Nobel –primeiro israelí– deLiteratura en 1966, de Ucrania; Jaim Herzog, presidente do Estado de Israel, de Irlanda;Asher Tzvi Ginsberg, escritor, de Ucrania; Menajem Beguin, primer ministro israelí, dePolonia; Dov Ver Borojov, teórico do sionismo socialista, de Ucrania; Moses Hess,precursor do sionismo, de Alemaña; Theodor Herzl, teórico do sionismo, de Hungría... 13
  15. 15. E así nunha listaxe interminábel. Non recoñecermos estas persoas coma pertencentes ánosa cultura é iniciar de novo unha persecución contra os seus descendentes, unhapersecución que por riba é covarde, pois agóchase baixo o eufemismo do“antisionismo” (nisto, os nazis eran máis valentes que os antisemitas de agora), édescoñecer qué está en xogo na supervivencia de Israel e do seu pobo. Por suposto, oque demostran as tendencias dalgúns partidos é non saber que non é o mesmo “sernacionalista” que “xogar a ser nacionalista”. Defender Israel é parte da nosa obriga moral despois do holocausto, pero taméncomo resarcemento cara o pobo xudeu, despois de séculos e milenios de persecución,pogroms e matanzas. Desde Roma ate agora, é ininterrompida a gama de ataques quesufriron os xudeos en todas as épocas e en todas as rexións onde quixeron manter a súaidiosincrasia; faise incontábel. Cando acharon á fin a súa patria antiga, volveuse todocontra deles. Non lembro que personalidade xudía contaba que, na súa mocidade enAlemaña, lía letreros polas rúas onde puña: “Xudeus a Palestina”. Agora torna aAlemaña e o que le é “Xudeus fóra de Palestina”. Esta é a trampa da xudeofobia (doantisemitismo): non recoñecer nunca a irracionalidade dunha fobia que só fai diana dunpaís minoritario do mundo e non de tantos outros onde se cometen atrocidades e asliberdades dos seus nacionais son conculcadas (pensemos en tantos países árabes, enCuba, en Venezuela, en Irán, en China, en diversos países africanos...) Israel é o pobo máis ameazado do planeta. Se falamos de países musulmáns eameazas, quen habería de temer? O obxectivo de Israel non é facer desaparecer aosárabes. Sen embargo, moitos líderes musulmáns (e mesmo europeos...) non agochan osseus desexos de facelo con Israel. Cando Ahmadineyad soña coa desaparición deseEstado, por que non reaccionan os partidos nacionalistas de esquerda e poñen distanciaentre a xudeofobia persa e a europea? Onde estan aqueles que se presentan comoantiimperialistas, pacifistas e antiviolencia? Onde vemos aqueles que en teoríamatizan... Ou non matizan nin quizáis poñen distancia entre esas afirmacións –valentes,claro– ou os seus discursos do privado e politicamente correcto por que soñan taméncoa desaparición de Israel pero sen as agallas de proclamalo abertamente? Ou porque,no fondo, hai un exceso de mentalidade continental e considérase Irán parte do terceiromundo e, por tanto, as súas afirmacións non teñen o peso que as faría audibles na nosaEuropa orgullosa do seu nível de vida? E se non falan, e quen cala outorga, só nosqueda por deducir que queren verdadeiramente a desaparición de Israel e dos xudeus. Eque é iso se non xudeofobia, antisemitismo e odio irracional? Onde queda o seu“nacionalismo” inmaculado cando existe o perigo de desaparición total dunha nación enon se erguen voces para condenar de novo o xurdimento da barbarie? O nacionalismo non é multiculturalismo e antiimperialismo, é todo o contrario.Un pobo quer defender unha lingua e unha terra, e todo o que non sexa iso será unainxerencia. O galego non se pode salvar se no lugar de dúas linguas oficiais temos tres.Os nacionalistas queremos unha soa lingua, unha soa cultura, logo seremos nonmulticulti, senón cosmopolitas sabendo cinco ou seis máis, pero sen confundir termos,distinguindo o que é noso do que non. Por iso chama a atención que Israel non sexa unmodelo para os multiculturais, coas tres linguas oficiais, o seu sistema de goberno, arepresentación das minorías, as linguas de emprego corrente (decenas...), a prensa nunhavariedade infinita de idiomas, co ídish e o xudeo-español arraigadas á propia historia.Que pasaría se Israel oficializara nada máis co hebreo! Sen embargo, en Arxelia non éoficial o bereber, está prohibida a distribución de material cristián, e non vexo ningún 14
  16. 16. adaíl da corrección política a manifestarse día tras día contra este país. Tampouco aningún membro do BNG dicir que é unha inxerencia nos asuntos de Asturias tentarinfluír na súa política lingüística consonte ao eonaviego. Estonia é outro modelo, do quexa falei antes. E tamén o son os microestados coma os principados de Andorra ou deMónaco, que coa defensa dos seus particularismos, supoñen tamén un recordatorio deque só desde o celoso abeiro da identidade é posíbel asegurar a continuidade dos paísese a súa evolución sen interferencias externas. Desexo rematar esta sección co que considero son condenas de dobre rasero.Canto máis se analiza o posicionamento en contra de Israel por parte dos movementos“nacionalistas” de esquerdas, máis sorprendente resulta, por encima da crítica, oemprego dunha dupla moral á hora de medir comportamentos semellantes. Así, éresaltábel que só con Israel determinadas accións sexan constitutivas de asañamento ede rexeitamento; só para Israel se pronuncian as palabras máis sangrantes; só respecto aIsrael a metapolítica pasa ao terreo da saña. Ou todo o contrario: só aos palestinos selles desculpa e perdoa o que se condena noutros países. Sen embargo, se podendesculparse nuns casos, a cuestión é por qué non poden desculparse no israelí.Evidentemente, a opción contraria pareceriame moito máis lexítima: non desculparningunha e, se se trata de atentados contra os dereitos humanos, condenalos e, cando forpreciso, lembralos para que non se esqueceran. Sen embargo, pasar de longo por todosos do mundo e focalizar o que ocurre en Israel (e interpretado, por suposto, dunhamaneira tendenciosa) é sospeitoso. De seguido desenvolverei unha serie de puntos onde ese duplo raseiro é dunhavergoña supina. En aras a conservar a obxectividade, dou por válidas todas as cifras queofrezo e non poño en dúbida ningún dos datos. Sempre que poida, por supuesto, osalpimentaréi con referencias paralelas desde un punto de vista nacionalista europeo. Esempre que poida tentarei ser políticamente incorrecto. Amnistía Internacional redactou unha declaración de principios titulada Israel eos territorios ocupados / Autoridade Palestina. O dereito de retorno: O caso dospalestinos, onde equipada de todas as resolucións das Nacións Unidas, e cunharedacción agradablemente aséptica, esgrime o dereito dos árabes a voltar para Israel.Evidentemente, as condenas das deportacións son una constante en toda a prensa e aliteratura de esquerdas, expulsións que, segundo estos medios, comezaron o ano daindependencia israelí, 1948. Entre este e 1949, en torno a 700.000 e 800.000 árabesforon expulsados ou fuxiron do Estado de Israel acabado de constituír. Para todos oscolectivos prol palestinos, o retorno dos árabes as súas terras de orixe é unha condiciónsine qua non. Agora ben, vinteséis anos antes, en 1922, dous millóns de europeosgregos foron deportados pola musulmana Turquía dos nosos territorios ancestrais daAsia Menor. Xamais puideron retornar ás súas casas, perdéndose o legado milenario deGrecia na rexión onde naceu. Non obstante, ninguén, agás Grecia ou colectivosinmigrantes dos Estados Unidos, conmemorou hai un lustro tal atentado, tal agresióncontra o noso pobo, tratándose de máis do dobre de afectados que no caso palestino econcernéndonos de xeito máis directo, pois tratábase de Europa. Un segundo exemplo: O 30 de marzo conmemórase o Día da Terra Palestina.Ese día lémbrase a folga xeral, xunto ás marchas e manifestacións, que en 1976 foisecundada por todos os recunchos do Estado de Israel con motivo da confiscación demiles de metros cadrados de terra palestina a fin de construír asentamentos xudeus eincluso un campo de adestramento militar. Actualmente, este día coñece actos en todo omundo, onde mesmo interveñen políticos, como en 2007 a alcaldesa de Xixón nainauguración e colocación dunha placa no Xardín da Oliveira desta cidade asturiana. 15
  17. 17. Agora ben, o 27 de maio de 1915, cunha lei provisional refrendada o mes de setembro,o goberno da islámica Turquía procedeu a oficializar a confiscación dos bens de todosos europeos armenios. Estímase que a contía era comparábel ao orzamento de Franciapara 1920. Que atopamos cando aínda non se cumpriron cen anos? O esquecemento.Mais non para o goberno de Ankara nin para os nacionalistas panturcos. É recente oasasinato do xornalista Hrant Dink, ou o xuízo ao premio Nobel Orhan Pamuk porrecoñecer o xenocidio armenio de 1915. Non só non hai solidariedade internacional,senón unha pasada por alto destes crimes que talvéz sorprenden, mais non levan áacción reivindicativa. Gaza e Cisxordania considéranse parte de Palestina e actualmente teñen, conome de Autoridade Nacional Palestina de Cisxordania e Franxa de Gaza, unrecoñecemento internacional como observadora na ONU e como representante do pobopalestino. A xestión dos territorios lévase a tres bandas. Pola contra, os bantustáns,aqueles Estados ficticios creados polo goberno branco de Pretoria onde as poboaciónsafricanas vivían en “liberdade” política nunca foron recoñecidos a nível internacional(Transkei, Venda, Bophuthatswana...). A Autoridade Palestina é a liberación; os antigosbanstustáns, o racismo. A valente e radical afirmación, asinada pola Xuventude Palestina deConcepción, que dice “Quen acepte a Israel, debe entender que naceu por medio daviolencia, a punta de pistola, con masacres, expulsións masivas, asasinatos e violaciónsdos dereitos humanos” queda tristemente contextualizada e feita extensíbel a todos ospaíses do norte de África e, por suposto, á próxima Turquía. Como nacionalistaeuropeo, considero a agresión turco-islámica a Chipre en 1974, coa invasión do norte dailla e a deportación da poboación grega, unha invasión do meu territorio, e unha rupturado status quo internacional. En canto europeo, síntome coa mesma autoridade moral –equizais aínda máis, pois os chipriotas son compatriotas meus– para condenar a Turquíaque calquera activista prol palestino para condenar a Israel (e se for extremista paracuestionar incluso a súa lexitimidade coma Estado). Por desgraza, poucos son os países que non naceron a punta de pistola o deespada, con masacres, expulsións masivas, asasinatos e violacións dos dereitoshumanos. Por conseguinte, non parece este un argumento moi contundente paracondenar a Israel ate a ignominia e negarlle o que dse por suposto no resto. Pero non nos enganemos, ningunha escusa pode xustificar o antisionismovisceral. Trátase do antisemitismo de moda, do tolerado; en poucas palabras, a mesmaanimadversión aos xudeus que verdecía na Alemaña a comezo do Novecentos, o quelevou a millóns de compatriotas europeos aos campos de concentración, ás cámaras degas, á morte. Por iso debemos condenalo cada vez con máis forza. Para que non volvasuceder, para que ninguén diga que nunca fixemos nada. 16
  18. 18. NAS TRINCHEIRAS DE ISRAEL Por que defender a Israel é políticamente incorrecto? Para o noso pavor, apregunta ten a mesma resposta que se tentamos contestar por que o nazismo odiaba aosxudeus. Cando menos no meu caso, non o sei. Ou si: odiábaos porque estaban alí e erandistintos, e ademais xudeus. Os grupos neopagáns ou as testemuñas de Xehová taméncoñeceron os campos de concentración, mais nin Hitler, nin Göbbels nin ningún outroxerarca nazi responsabilizounos dos males do mundo e de Alemaña. Hai poucos anos, orevisionismo era de extrema dereita; nos nosos días, o revisionismo é de esquerdas emultirrelixioso. Revisionismo que vai da man co antisemitismo de sempre. Por que osnazis mataron xudeus? Porque os odiaban e porque puideron facelo. Arestora, sen embargo, hai unha diferencia co antisemitismo centroeuropeo demedio século atrás: a xudeofobia contemporánea é global e colectiva. Global porque seproduce en Tailandia, na Arxentina, nos Estados Unidos, en Irán…; colectiva porque xanon sinala con estrelas marelas a todos os xudeos, un por un, senón en bloque, e naquiloque máis doe: o único recuncho da terra, Israel, onde poden defenderse. Ademais estefeito de sinalar é indirecto, pois o inimigo, o mal, é este Estado, mais non o Estado, nonos políticos, non os cidadáns, senón só os xudeus. Non deixa de ser curioso que candose fala de Palestina sempre se lembre que alí hai musulmáns maioritariamente, aíndaque tamén cristiáns; pola contra, non sucede: Israel é terra xudea, e quen non formaparte dela non ten os mesmos dereitos nin liberdades. As cousas, claro (fora dalgunhasexcepcións, coma a prohibición do proselitismo mormón en Israel), son ben diferentes.Para a mentalidade altermundista, Israel é unha metonimia dos xudeus, mentres quePalestina é unha metáfora do planeta enteiro. Sendo así, o ataque contra a política, aacción militar, a diplomacia israelí ou o intento de boicot aos produtos ou persoas de alíentra dentro da lóxica máis criminal. Na Idade Media, acusábase aos israelís dematanzas rituais; na era de internet, a acusación é a mesma; cun só cambio, en vez decoitelos, utilizan tanques. Pero os antisemitas deberían estar agradecidos á Israel. Grazas a el, xa nondispoñen dun inimigo “inocente”, poden disfrazalo: disfrazar de solidariedade coasvítimas a súa xenreira, e vestir a exculpación dos terroristas coa roupaxe da defensa dunpobo desesperado. Así mesmo mudou a violencia física: se alguén, como ocorreu enBarcelona ou en Caracas, asalta unha sinagoga e golpea a un compatriota, a soadiferencia do cal radica na relixión, producirá estrañeza. Se estes actos violentos teñenlugar en medio das manifestacións antiisraelís, serán, claro, condenados coa bocapequena, mais dubido que non haxa persoas (esa xente corrente que non atacou onazismo por conformismo) que coide que no fondo o merecen, polo xenocidiopalestino, e por que son unha especie de quinta columna. Defender a Israel é políticamente incorrecto porque na batalla das ideas rendebos beneficios, e serve para autoestima. O perfecto altermundista pregúntase: Se Israel éinimigo da paz e amigo da violencia, que son eu? Se Israel é contrario aos voceirosinternacionais e posuídor dun lobby de presión básico para o benestar dun Estadoterrorista, onde estará o perfecto “multiculti”? Se Israel é ameaza para o diálogo e factorde desestabilización en Oriente Medio, acaso non son eu o defensor do entendementoentre as nacións? E se Israel é bárbaro colonizador, non estamos os altermundistas polaliberación final dos pobos? Polo tanto, se Europa e o mundo senten xenreira polos nazis,deben tamén sentila polo seu heredeiro, o Estado de Israel. As contas saen tan redondasque, na dictadura do políticamente correcto, cebarse con Israel é moderno, progresista, 17
  19. 19. solidario, humano… e, sobre todo, comprensíbel. E isto é o perigoso. Non se criticaunha acción concreta dun Estado, nin un goberno dese Estado, nin un político. Pídese xaa prohibición dos xudeus de Israel en Europa (o caso da cantante Noa en Andalucía, enAsturias e no País Vasco é sintomático). Cando chegarán as sospeitas sobre os xudeusgalegos ou españois? E cando sobre os filoxudeus? Pero verdadeiramente é un perigo Israel? Foino para o mundo durante os últimossesenta anos? Afecta a Paraguai, Vanuatu ou Guinea Ecuatorial a política de Israel?Aféctanos aos europeos máis do que Alxeria, Arabia Saudita, Irán ou a mesma GuineaEcuatorial? Non consigo ver a relación entre un conflito tan acoutado no espazo coasmostras tan salvaxes e incivís de violencia verbal e gráfica vertida contra os xudeus.Non responden a algo medible, senón que entraron na orde do simbólico. Se cadra fixen ate agora demasiadas preguntas, pero a opinión pública deberíaexpoñelas. E se non somos quen a contestalas, ou a resposta é negativa (Israel nin é unperigo nin nos afecta), é porque se dan por sentado no concerto mundial feitos que nonimplican aos europeos, senón paranoias que outros poñen sobre o taboleiro e acaban porconvertirense en realidade. Como algún escritor afirmou, “A de Israel non é a nosaguerra”, frase coa que eu non estou en absoluto dacordo, aínda que xa nos gustaría quefora susceptible de ser tomada en senso positivo: os medios de comunicación deixaríande ter á Israel no prime time dos informativos e das novas, e as manifestacións seríanpola crise o polo emprego. Mais Israel interesa, e moito. Interesa para condenalo, paraestigmatizalo, para desviar a atención doutros asuntos… asuntos prioritarios nasupervivencia de Europa. Para o sistema de pensamento único, de altermundismo e de multiculturalismo,que só buscan a derrota final de Europa e de Occidente, Israel é o primeiro inimigo, equenqueira que sexa o seu inimigo, será o amigo deles; aínda que ese eventual amigosaiba moi ben que somos, multiculturais e europeos, sen distinción, os seus inimigos.Unicamente, pois, priorizará: de entrada, a destrucción de Israel; logo, o cerco deEuropa, un cerco que hai xa moito tempo que comezou: no século VII.Israel e Europa: un mesmo futuro Europa ten un problema: non quere ser Europa. Por unha banda, un concepto denación, dunha federación de pobos, dunha Europa mítica, atópase coa pantasma donazismo. Foron poucos anos, mais aínda dase o medo de falarmos de bosques, de lobos,de solsticios, de Deuses… e que xurdan coma un vello resorte as imaxes do terrible. Aomesmo tempo, o mundo da lenda non está por completo esquecido, pois Hollywoodcontinúa coa súa particular mistificación da nosa historia (Alexandro, Troia,Gladiator…), pero a sociedade parece que perdeu a conciencia da liña que une os seusdías con aqueles séculos; máis aínda na meirande parte da península ibérica, onde veseo pensamento hispano coma unha sucesión de pobos diferentes (celtas, iberos, romanos,xermánicos, musulmáns, cristiáns…) que contribuíron á formación da España de hoxe.Non hai unha continuidade simbólica (celtas/iberos – romanos – xermánicos), unhainvasión alóxena (a musulmá) e unha recuperación do territorio por parte dosdescendentes daqueles, senón unha suma da que debemos aproveitarnos ao seren todasas contribucións igual de importantes. Iso, de entrada, é falso, pois a cristiandadearraigou en Europa desde os primeiros séculos da nosa era, e xa no terceiro tiñaalcanzado as terras máis afastadas de Xerusalén. E hai tamén outra cousa: nesa sucesiónde pobos, o xudeu non está no imaxinario, cando a súa presenza na península e noutraszonas do Imperio Romano é case que arcaica. O xudeu é o Outro radical na historia deEuropa, a minoría que non pertence a ninguén. Pola contra, Séneca, Prisciliano e santo 18
  20. 20. Isidoro forman unha continuidade; Ar-Rusafi, Ibn Khaián ou Averroes soncontemplados como “españois”, porque viviron aquí e sentiron a terra invadida comopropia; eran a normalidade dunha Iberia que formaba parte da cultura oriental erecuperaron o saber grego; logo, as mostras medievais marcan o inicio de cada unha dasculturas nacionais que coñecemos. Agora ben, ónde fican os xudeus nesta serie. Enningures. A figura de Maimónides é considerada unha figura xudea, non da etapaespañola de Al Ándalus, pois nela o islámico era o corrente. Achamos, pois, que naHispania prerromana, romana, visigoda, despois na Hispania baixo o poder estranxeirodos musulmáns, e ao fin nos reinos que chegan deica nós, o xudeu é o Outro, oimpropio, o que está onde non debe. A historia de Europa é tamén a historia da cristiandade, e con esta vai adxunta ahistoria da persecución dos xudeus, que culminou na expulsión de España en 1492 e noHolocausto de 1945. Todos os europeos foron culpábeis deses atentados contra ahumanidade, sobre todo porque o xudeu, na Europa do século XIX, xa non era o Outro,senón un europeo máis, cunha relixión diferente, mais dentro dunha cultura que viviu acontemporaneidade como puido tela vivido un islandés ou un siberiano. O xudeu non serecoñecerá na imaxe romántica dunha Europa bretemosa de lagoas, seres elementais emontes nevados; mais tampouco na Europa das catedrais que perseguiron todo o hebreocon máis ou menos saña dependendo da zona e do tempo. Sexa como for, un xudeu erasospeitoso en Europa, ao pertencer ao “pobo deicida” e ser sempre o obxectivo dosafáns evanxelizadores. Na idea da cristiandade, a cultura hebrea non cumpre ningúnpapel. E de feito, a reconquista de Terra Santa durante as cruzadas non supuxo un tratode favor cara aos xudeus, senón mesmo a prohibición de viviren no interior da cidade. O pobo de Israel, por tanto, e aínda que precisaría eu –e non– de maioresxustificacións e probas, non comeza a formar parte da historia de Europa ate amodernidade, se ben temos en épocas anteriores a vida e a obra de senlleiras figuras(Flavio Xosefo, Yehudah ibn Gabirol, Benxamín de Tudela, Sem Tob…). Pero a partirdo cogito cartesiano, filósofos e teólogos como Baruch Spinoza ou Uriel da Costa,exemplos da heterodoxia non en van atacada pola ortodoxia xudea; eles marcan unhaósmose absoluta cos pensadores procedentes de lares cristiás. A Haskalá ou Iluminismodo século XVIII, coa figura de proa que foi Moses Mendelssohn, supón o punto de nonretorno do xudaísmo entendido como unha das posibilidades de ser europeo, ao mesmonível que ser católico, protestante, ortodoxo ou mormón. Parafraseando á Joan Fuster,calquera xudeu podería afirmar “sermos xudeus é a nosa maneira de sermos europeos”.Despois desta data, por desgraza, seguiron as persecucións, mais a intelectualidade nonfacía distingos (cando menos, salientable). As achegas de Émile Durkheim, SimoneWeil, Hannah Arendt, Jacob Taubes, Gershom Sholem… non se poden separar do seumarco xeográfico, nacional e de relación. O Holocausto foi un punto final desta homoxeneidade que tiña máis de dousséculos de historia. A desaparición de milleiros de comunidades xudeas en Europa, aemigración forzosa de centos de homes e mulleres da cultura, e a creación do Estado deIsrael supuxeron a práctica extinción da rica cultura europea de raíz xudea que Europativera desde antes da era cristiá. Iso non quer dicir que non houbera excepcións, comoalgúns membros da influínte Escola de Frankfurt (Max Horkheimer, Theodor W.Adorno, Walter Benjamin, Herbert Marcuse…) ou a rica filosofía francesa (EmmanuelLévinas, Claude Lévi-Strauss, Alain Finkienkrault, Pascal Bruckner…). E xusto candopoderíamos ver un novo espertar desta veta europea xudea, cincuenta anos despois doxenocidio nazi, o antisemitismo volve sacudir as febles conciencias da Europa do séculoXXI. 19
  21. 21. Sucede ademais algo moi curioso: a conversión, da noite á mañá, de millóns denacionais de países europeos en cidadáns asiáticos. Un ucraniano deixa de selo, unirlandés tamén, e un ruso, e un búlgaro, e un alemán… Todos deixan de ser europeospolo feito de viviren nun novo país chamado Israel e de recuperaren unha linguasemítica, o hebreo. Ben. Estamos en 1948, as terras de África e de Asia aínda estánbaixo poder europeo, e o flamante novo Estado sitúase nunha rexión cunha certapoboación árabe. E entón, de xeito individual, os xudeus poderían reintegrarse aos seuspaíses de nacemento, mais de xeito colectivo son outra cousa xa inabsorbible porEuropa. Non son nin sequera occidentais, senón asiáticos ao mesmo nível que os siriosou os iraquís. Alí viven e con aqueles pobos teñen de se arranxar. Isto foi en 1948,cando o mundo viña de loitar contra o nazismo; tamén en 1967, cando o mundodescubriu a forza e o ímpeto dun Estado con só vinte anos de existencia… Mais quizaisxa non é hora que ocorra. Temos de concienciar de que Israel forma parte de Europa, alomenos da Europacultural, da Europa culta, cosmopolita, plurilingüe e orgullosa de selo que naceu coRomanticismo. A situación de Israel, a lingua propia de Israel, e a relixión de Israel nonson impedimentos para isto. O Estado de Israel non é unha invención colonial (como sison, de feito, os países de toda África e Oriente Medio), senón unha necesidadehistórica e un logro nacionalista: algo que non conseguiron nin galegos, nin cataláns,nin bretóns, téñeno os xudeus. Mais isto non importa. Estamos a vivir no século XXI,dentro dunha organización plurinacional chamada Unión Europea e con pactos conpaíses da outra beira do Atlántico. Os condicionamentos de qué ou cómo pode ser Israelmudaron. Grazas aos “multiculti” e aos altermundistas, non son os mesmos. De entrada, a posibilidade que un país asiático, de relixión asiática, de linguaasiática e que ten ocupado pola forza territorio europeo (nunha invasión á quedeberíamos aplicar dous calificativos de moda: de limpeza étnica e ilegal) é unha apostade moitos socios da Unión. Estou a falar de Turquía e de todos os seus amigos europeos(e americanos). A entrada de Turquía na Unión Europea sería a perversión da ideaeuropea, porque a nosa nación non se construiu coas aportacións dos turcos (aocontrario do que pasa coa achega xudía) senón contra eles. Súmese a Turquía a idea daUnión Mediterránea, que facilitaría os contactos e as relacións entre o Magreb e Europa,con vantaxes semellantes ás dos cidadáns da Unión Europea. Marrocos xa solicitou asúa entrada nesta organización, e o goberno socialista de daquela, liderado por FelipeGonzález, limitouse á dicir que era unha proposta estudiable. Engádase, ao nosoreconto, os territorios coloniais de Francia no Atlántico, no Índico e no Pacífico,beneficiarios da pertenza do Estado francés á UE. Con todos estes frontes abertos, negarque Israel poida constituírse en Estado membro da UE supón unha exclusión porabsurdos xeográficos. Sobre a lingua, tense aceptado un a priori lóxico: linguas europeas son as linguasda Europa ate os Urais. O turco, claro, entraría nesta lista, mais dun xeito adiado.Primeiro entra o país, Turquía, e nun simbólico despois (que se produce ao mesmotempo, claro) a súa lingua. Tería ao seu favor que o turco se escribe con alfabeto latino,que os países onde se escribe con alfabeto cirílico medraron baixo o paraugas da UniónSovética e que podería presentar algúns representantes dunha certa modernidade dotempo de Atatürk. Pero malia o seu disfrace, o turco procede de Asia, como os seusfalantes. Isto non invalidaría de todo a pertenza dunha lingua a Europa, pois aí temos arepública de Malta, de lingua árabe, situada preto de África, mais cristiá. Ou Armenia eXeorxia, europeas desde a Antigüidade. O xudaísmo, non nos podemos enganar, non tivo boa prensa nunca nas naciónscristiás. E hoxe, grazas á dictadura do multiculturalismo e á desinformación dos mass- 20
  22. 22. media, os israelís como metonimia dos xudeus son odiados do norte ao sul do planeta.Agora ben, escóitase por parte de políticos e representantes europeos loubanzas polamaneira tan marabillosa na que o islam é unha relixión europea máis, e por tercontribuido dun xeito definitivo á nosa cultura. E se escoitamos os conversos, entós oseuropeos non iamos ser nada sen a aportación básica de todos eles. Sen embargo, non sefala da cristiandade, e tampouco do xudaísmo, cando en tantas ocasións a historia dopensamento en Europa é a historia do pensamento xudeu con anexos, nin do budismo,que coñeceu algo tan querido polos detentores do multiculturalismo como a mestizaxeco paganismo heleno. Non obstante, se hai unha relixión sen o concurso da cal tería sidoimposible unha Europa cristiá, esta é o xudaísmo. O antigo Israel é para a Europa dehoxe unha conditio sine qua non. Así pois, se o Estado de Israel non entra no dominio simbólico do europeo (agása súa participación no Festival de Eurovisión e nos campionatos deportivos), non é porcarencia de afinidade, senón porque o pobo xudeu recea de séculos e milenios depersecución e morte, porque os cidadáns israelís non senten a necesidade de solicitar oseu ingreso na UE (o porque saben que llo negarían), e porque os Estados europeos nondesexan actuar conforme á conciencia, senón dacordo coa xeopolítica de amizades. Acuestión, de todos xeitos, non fica aquí. Israel non é Noruega nin Andorra, que entraránna UE cando queiran. Na Terra Santa estáse a dirimir o futuro. E a Unión Europea e oEstado de Israel xogan no mesmo equipo.Europa deféndese en Tel Aviv Israel vive o mesmo problema que Chipre, Ceuta e Melilla, ou o Líbanocristián… Para a dictadura que quere o predominio do multiculturalismo en Europa eOccidente, e o integrismo racial no resto do mundo, este pequeniños lugares supoñenunha terxiversación de algún principio xeopolítico ineluctable. Sen embargo, Sudán, oChad, Nixeria, o Tíbet, o Kurdistán, Xeorxia, o Sáhara, a Kabilia, Nova Caledonia…non. Por que? Teño unha resposta moi sinxela, que non por sinxela debe ser menoscerta: en ningún destes países sae perdendo a Europa occidental sexa cal sexa oresultado do conflito. Sen embargo, unha invasión completa de Chipre –imposíbel naactual situación, todo sexa dito– sería para os multiculti unha recuperación lóxica porparte de Turquía dunha illa que está no seu ámbito territorial; ceder Ceuta e Melilla aMarrocos sería aplaudido polo multiculturalismo e o progresismo, pois son consideradasdous vestixios coloniais; a práctica desaparición e a imposibilidade do Líbano cristián eprol occidental, que contaba incluso con intelectuais e profesionais favorábeis á súaentrada na Unión Europea, non suscita o menor problema nos organismosinternacionais, que ven lóxico o dominio por parte de Siria, e que tampouco fan moitocontra o terrorismo de Hezbollah; por último, a aniquilación de Israel sería o orgasmofinal dos altermundistas, pois non falan de dous Estados, senón da desmontaxe de Israel.Parece mentira que non comprendan que pedir a fin do Estado xudeu e pedir areapertura dos campos de exterminio. Ate o século XIX Europa e Occidente eran a mesma cousa. Europa era a Europaestrita e Occidente era a Europa ultramariña. Pobos que levaron ás terras de América, deOceanía e dalgúns lugares de África unha cultura que calcaba a que deixaran nos seuspaíses de orixe. Así e todo, no século XXI, Occidente xa non é só Europa. Hai parte doOccidente non europeo estrito que se podería considerar aínda parte dunha MagnaEuropa (o Quebec?, os europeos de Namibia?), pero non os Estados Unidos, nintampouco Nova Zelanda. Isto é arestora Occidente, do cal Europa é unha parte endecadencia. Tamén é Occidente Australia, e quizais Xapón dunha maneira moi sui 21
  23. 23. generis. Neste reconto de países, aparece, claro, Israel. Israel non pode ser outra cousaque Occidente, pois vaille a vida niso. E se Israel é Occidente, temos de preguntarnos senon debería ser socio da institución que máis preto ten: a Unión Europea. Primeiro, claro está, tería de pedir o Estado de Israel esta entrada. Mais a idea deEuropa aínda suscita moita suspicacia. E é lóxico. Hai tamén a posibilidade que algúnsxeoestrategos e fundaciois como a FAES barallan de ampliar a OTAN coa entrada deAustralia, Xapón e Israel. Sexa coma for, os polos das alianzas e da identificación doinimigo común están a mudar nos nosos días. Os conceptos “Europa” e “Occidente”, ouincluso algún outro novo no porvir, precisan dunha revisitación. A cultura de liberdadesque defendemos, a posibilidade de que os homosexuais non sexan discriminados, que asmulleres teñan os mesmos dereitos cós homes, que poidamos facer naturismo na praia,que as leis sexan as mesmas para todas as persoas con independencia da súa relixión…Estas cousas están en perigo. Para min, isto pertence de xeito irrenunciábel a unhaEuropa que custou sangue e dor obter. Non debemos deixar que unha moda teórica (omulticulturalismo) ou catro irresponsábeis que cren facer a revolución (os alternativos)estraguen unha cultura con deficiencias, mais que é a nosa, e unha das mellores onde sepode vivir. Europa defendeuse no 480 a. C. nas Termópilas, no 722 da nosa era enCovadonga, no 732 en Poitiers, en 1453 en Constantinopla, en 1578 en Alcazarquivir,en 1683 en Viena, en 1962 en Alxer. En 2010, Europa deféndese en Tel Aviv. Oseuropeos e os occidentais nunca deberíamos ter dúbida de con quen estamos, de quenloita connosco, de quen somos. 22
  24. 24. Josep Carles LaínezISRAEL, A PRIMEIRA TRINCHEIRAPrólogo de Pedro Gómez-ValadésLimiarSionismo, nacionalismo e xudeofobiaIsrael como exemplo de nacionalismo europeoNas trincheiras de IsraelBIOGRAFÍAJosep Carles Laínez (Valencia, 1970) é licenciado con grao en Filoloxía Española, asícomo licenciado en Filoloxía Valenciana e en Comunicación Audiovisual pola Universitatde València. Foi profesor na Universidad Nacional Autónoma de México, e impartiu cursose conferencias en diferentes universidades e institucións: Komazawa University de Tokio,Universidad de Puerto Rico, Hofstra University de Nova York, Daedalos Institute ofGeopolitics de Chipre, Universidad de Castilla-La Mancha, Universitat de València,Universitat Jaume I de Castelló de la Plana, Fundación de Análisis y Estudios Sociales,Club de Roma… Foi director adxunto da Fundación Valencia Tercer Milenio-UNESCO, ena actualidade é xefe de redacción da revista Debats. Obtivo diversos premios literarios,como o Ciutat de València, o Onso de Oro, un accésit no Ana Abarca de Bolea… Foi endúas ocasións finalista do Premio da Crítica Valenciana na modalidade de ensaio. Entre osseus derradeiros libros, destacan La tumba de Leonidas (2006), Aquí la noche tiene elnombre de Valeria (2007) e La muerte del padre (2009). É columnista habitual de diversosmedios dixitais (El Manifiesto.com, Diario Crítico…) e en papel (Levante-EMV, ElPeriòdic d’Andorra, Aurora, Israël Magazine…). En galego, publica artigos e comentariosnas páxinas Galiza Israel, Europa Europa, Sión e as Terras Santas… A súa obra ten sidoeditada en máis de quince linguas.NOTA EDITORIALIsrael, a primeira trincheira recolle diversos textos sobre as características do sionismo,as contradiccións dos partidos “nacionalistas”, o perigo que enfronta Europa, e apertenza ó Occidente de Israel. 23

×