Download to read offline
More Related Content
Wk hoofdstuk 41
- 1. WK: Normal, butso different Hoofdstuk 41
- 2. In de vorigeupdate… • Groeide Carmen op tot kind. • Beviel Valentina van een tweeling: Cédric en Chloé. • Beviel Kelsy van haar derde kindje, Andreas • Miste Maïté Arie, een oudere jongen die ze op vakantie had ontmoet. Ze kon echter met niemand over dat gevoel praten. • Bekende Annabels beste vriendin Odilia dat ze een oogje had op Thibo. • Groeiden Basil en Franka op tot kind.
- 3. • Maakte Devon eindelijk in reallife kennis met zijn chatvriendin Maxine, die in hetzelfde studentenhuis bleek te wonen. • Bleek dat Katrien en Damian eindelijk een koppel waren. • Ontmoette Jasmin Lola, de jongere zus van Damian die binnenkort ook naar het studentenhuis komt. Het klikte meteen tussen de twee meiden, en wel op een heel bijzondere manier… • Ging Olivia met haar tweeling Linus en Selene naar de speeltuin. Onderweg zag ze Maxwell en Diana, die duidelijk in verwachting zijn van hun eerste kindje. Iedereen weer bij?? Dan gaan we meteen weer verder ;)
- 4. Kelsy, Martijn, Maïté, Leander & Andreas “Hoi, leuk dat je er bent…”, stamelt Leander een beetje verlegen,” Doe je jas maar uit en hang hem maar euhm… aan de kapstok. Of in de kast, dat mag ook… En kom dan maar mee naar binnen, mama is bezig lekkere koekjes te bakken.” Hij weet duidelijk niet goed wat te zeggen, nu hij eindelijk zijn vakantievriendinnetje weer voor zijn neus ziet staan.
- 5. “Hé, niet zoverlegen!”, hij schrikt even wanneer Adèle hem plots met beide armen vast neemt en tegen zich aandrukt: “Ik heb je gemist, Leander. Ik ben zo blij om je weer te zien!”
- 6. Nog een beetjeoverdonderd loopt Leander eerst even met Adèle mee naar de kapstok, waarna ze samen om het snelst naar de keuken lopen waar Kelsy net de koekjes uit de oven haalt. “Ik was eerst!”, juicht Adèle terwijl ze op een stoel neerploft. Leander haalt zijn schouders op: “Ik vind het niet eens erg om van jou te verliezen. En bovendien krijgen we toch sowieso koekjes!”
- 7. Grinnikend luistert Kelsynaar het verwarde gebabbel van haar zoon, terwijl ze de koekjes op tafel zet: “Maïté, de koekjes zijn klaar! Kom je er ook eentje eten?” Enkele seconden later vliegt de deur van de slaapkamer open en komt Maïté met een lang gezicht naar buiten gesloft.
- 8. Ze gaat aantafel zitten, en begint met lange tanden aan een koekje te knabbelen. “Ik heb een leuk idee,” zegt Kelsy, die merkt dat haar dochter zich niet op haar gemak voelt met Adèle in de buurt, “Een paar straten verder is een schaatsbaan geopend, misschien kunnen jullie daar straks even met jullie drieën naartoe gaan!”
- 9. Maïté zucht duidelijkhoorbaar, maar Leander en Adèle lijken daar geen aandacht aan te schenken. “Mag dat? Mogen wij echt alleen weg?”, roept Leander uit, en Adèle laat meteen weten dat ze altijd al heeft willen leren schaatsen.
- 10. “Maï, ga jeook mee?”, vraagt Leander smekend, “Je zou er mij een groot plezier mee doen.” Zijn tweelingzus rolt even met haar ogen: “Goed dan, omdat jij het bent…”
- 11. Even later staande drie kinderen samen aan de schaatsbaan, en Adèle waagt zich meteen dapper op het ijs: “Kom je, Leander? Het is hier echt leu- wooooohoow!”
- 12. “Gaat het, Adèle?”,roept Leander ongerust, wanneer hij zijn vriendinnetje onderuit ziet gaan, “Wacht maar even, ik kom je helpen!” Maar in zijn haast om de schaatsbaan op te lopen…
- 13. … verliest hijzelf zijn evenwicht! “Ow, dit deed best wel pijn…”, mompelt hij, terwijl hij weer overeind krabbelt.
- 14. “Pfff, aanstellers!”, snuiftMaïté, “Schaatsen is toch helemaal niet moeilijk, kijk maar!” En inderdaad, zonder ook maar één keer te wankelen, glijdt ze over het ijs.
- 15. Adèle haalt haarschouders op en kruipt op handen en voeten naar Leander toe. “Het ziet ernaar uit dat we elkaar zullen moeten leren schaatsen,” grinnikt ze, “Hou mijn hand vast, dan trek ik je overeind.”
- 16. Langzaam maar zekerglijden de twee verder, en het begint steeds beter te lukken. “Zullen we nu eens proberen om rond te draaien?”, stelt Leander voor, “Dan is het net alsof we dansen op het ijs!”
- 17. Maar heel evengaat het draaien goed, tot de hand van Adèle in al haar enthousiasme uit die van Leander glijdt, en ze hard op haar achterwerk terechtkomt. “Auw…”, kreunt ze, “Zo hard op mijn achterste gevallen, dat m‟n hoofd er pijn van doet!”
- 18. “Hé klungeltjes, zullenwe dan maar eens naar huis gaan?”, roept Maïté van de andere kant van de piste, “Het is wel de bedoeling dat jullie nog héél thuiskomen hoor!”
- 19. “Ik begin eigenlijkbest wel moe te worden,” zegt Leander, en hij trekt Adèle mee naar de kant, “Kom je mee? Misschien krijgen we thuis nog wel een lekkere beker chocomelk, voordat we gaan slapen.”
- 20. Na de chocomelkworden de kinderen meteen naar bed gestuurd. Al mag Leander nog iets langer opblijven, om Adèle de logeerkamer te tonen. “Maar als je vannacht niet kan slapen, omdat heimwee hebt of omdat mijn babybroertje te hard huilt, dan mag je ook bij mij komen liggen hoor…”
- 21. “Wil ik bestwel doen,” grinnikt Adèle, “Maar volgens mij is er niet genoeg plaats in dat ene bed. Trouwens, ik zie bont en blauw van het vallen tijdens het schaatsen, dus ik denk wel dat ik goed zal slapen vannacht.”
- 22. “Welterusten, Adèle. Morgengaan we de kerstversiering ophangen, en daarna de verjaardag van Andreasje vieren!”, verheugt hij zich al.
- 23. De volgende avondstaat het hele gezin in de versierde keuken om Andreas‟ verjaardag te vieren. Iedereen zingt luid „Lang zal hij leven‟, en zelfs Maïté lijkt haar best te doen om vrolijk mee te toeteren.
- 24. “Daar gaat hijdan…”, gooit Martijn zijn jongste zoontje in de lucht, en hij kijkt Kelsy liefdevol aan, “En laat ons hopen dat hij niet onze laatste was…” - Dat zet ik er dus voor een reden bij hé, Kelsy en Martijn zijn het enige koppel bij wie de ACR doet wat hij moet doen. Die twee zijn echt net konijnen, ik hou ze twee minuten niet in de gaten en ze zijn alweer een nieuw kindje aan het fabriceren -.-‟ -
- 25. Even later vangthij een opgegroeide Andreas weer op. “Wat is hij lelijk!”, roept Maïté uit, “Hij heeft zo‟n vreemde rimpels in zijn gezicht!”
- 26. “Maïté!”, roept Kelsy,“Zo spreek je niet over je broertje, jongedame! Het is niet omdat zijn gezichtje een beetje een vreemde vorm heeft, dat hij daarom lelijk is. En daarbij… hij lijkt vooral op jou, dus ik zou me maar een beetje inhouden als ik jou was…”
- 27. Maïté houdt eenbeetje bedremmeld haar mond, en kijkt verlegen weg. “Ik ga deze kleine man maar eens een make-over geven”, doorbreekt Martijn de stilte, en hij loopt met Andreas in zijn armen naar de spiegel.
- 28. Een paar minutenlater komt Maïté zachtjes op haar broertje af, en kijkt schichtig in het rond of niemand haar ziet. Dan buigt ze zich naar hem toe: “Hé Andreas, ik meende niet zo wat ik zei hoor…”
- 29. “En weet je…eigenlijk vind ik je nog best wel schattig… maar aan niemand vertellen dat ik dàt gezegd heb hé!”
- 30. “Maï lief!”, kirtAndreas, en hij klapt enthousiast in zijn handjes. “Lief?? Nee, dat nu ook weer niet hoor,” grinnikt Maïté, en ze staat snel weer op voordat iemand in de gaten kan krijgen wat ze net gedaan heeft. - Voor zij die het zich afvragen: jà, ik heb hem andere ogen gegeven, hij had dus écht een ingevallen gezichtje -
- 31. In de kamerernaast neemt Leander afscheid van Adèle: “Jammer dat je weer naar huis moet, ik vond het zo leuk om je nog eens te zien.” “Ik vond het ook heel leuk, maar mijn ouders willen liever dat ik voor Kerstmis weer thuis ben. En om eerlijk te zijn… ik zelf ook wel!”
- 32. “Dat begrijp ik,”antwoordt Leander, “Maar ik zou het toch leuk vinden als je volgende vakantie nog eens kwam logeren. “Of jij bij mij!”, lacht Adèle.
- 33. “Afgesproken!”, zegt Leander,“Ik begin nu de dagen al af te tellen!” Hij loopt met Adèle mee naar de deur, en blijft staat zwaaien tot haar taxi uit het zicht verdwenen is.
- 34. Olivia, Linus & Selene “Wauw, wat een schattige pop! Bedankt mama!” Dolgelukkig bekijkt Selene de inhoud van haar kerstcadeautje.
- 35. “En zo‟n stoerridderkasteel! Net wat ik graag wou!‟, roept Linus uit nadat hij het papier van zijn pakje heeft gescheurd.
- 36. Glimlachend kijkt Oliviavan in de zetel naar haar spelende tweeling. Alles ziet er zo perfect uit, er ontbreekt alleen nog één dingetje…
- 37. “Wat zou jijeigenlijk graag onder de kerstboom willen, mama?” Ze schrikt op wanneer Selene opeens naast haar neerploft en haar armpjes om haar hals slaat.
- 38. Ook Linus komtop haar schoot zitten, en legt zijn hoofd op haar schouder: “Zou je niet graag een papa voor ons willen, mama?”
- 39. Olivia schrikt vande directe vraag van haar zoontje, en ze trekt haar twee kinderen dicht tegen zich aan: “Ik zou het best wel leuk vinden om een nieuwe papa voor jullie te vinden. Maar op dit moment denk ik dat we best gelukkig zijn met ons drietjes… of zouden jullie graag opnieuw een papa willen?”
- 40. Hun gesprek wordtonderbroken door een korte klop op de deur. “Wie kan dat nu nog zijn, zo laat?”, mompelt Olivia, “Ga nog maar wat spelen, mama gaat even de deur openen.”
- 41. Ze opent dedeur en knippert een paar keer met haar ogen. Om te wennen aan de schemering buiten, maar ook omdat ze amper kan geloven wie er voor haar neus staat: “Maxwell?!”
- 42. “Ik euhm… “,stottert ze, en ze weet zichzelf geen houding te geven. En ook Maxwell lijkt te staan trillen op zijn benen, niet wetende wat hij wel of niet moet doen.
- 43. Olivia schrikt danook wanneer ze opeens zijn armen om haar middel en zijn hoofd op haar schouder voelt. “Liv, ik ben dom geweest… ik ben zo dóm geweest!”, hoort ze hem snikken.
- 44. “Ik begrijp hetals je me niet zou willen vergeven, maar kan je ons alsjeblieft even binnenlaten? Niet dat het een excuus is, maar ik zou alles willen uitleggen.” Olivia doet al een stap opzij, wanneer ze plots beseft wat hij gezegd heeft: “Ons?”
- 45. Met een blikdie, ondanks de tranen op zijn wangen, amper kan verbergen hoe trots hij is, rijdt Maxwell de felgekleurde buggy naar binnen. “Dit is Romeo,” verklaart hij, “Mijn zoontje.”
- 46. Vertederd kijkt Oliviaeven naar de schattige peuter, die vrolijk begint te kraaien. “En… Diana?”, vraagt ze dan voorzichtig.
- 47. Ze ziet Maxwell‟sgezicht betrekken, en vervolgt snel: “Kom, doe je jas uit en ga even zitten.” Linus en Selene kijken vol verwachting op van hun speelgoed, het is duidelijk dat ze niets liever willen dan Maxwell om de hals vliegen. Maar Olivia beduidt met één blik dat ze maar beter nog even braaf blijven spelen.
- 48. Even later zittenze samen in de zetel, de kleine Romeo met zijn speelgoedraket tussen hen in. “Zo, en vertel nu eens…”, begint Olivia voorzichtig, “Moet jij op kerstavond niet bij je toekomstige zijn?”
- 49. “Dat is hetnu net…”, mompelt Maxwell, “Ik wou haar een geweldige Kerst bezorgen. Ik had het hele huis versierd, lekker voor haar gekookt… en ik was met Romeo nog even naar de winkel gegaan om nog een laatste kerstcadeautje te kopen. Toen we weer thuiskwamen, zag ik tot mijn grote verbazing haar jas al aan de kapstok hangen…”
- 50. “Ik vond hetal vreemd dat ze zo vroeg thuis was, maar dacht dat ze misschien een paar uurtjes vrij had gekregen. Ik riep haar naam, maar kreeg geen antwoord… toen hoorde ik geluiden uit de slaapkamer komen…”
- 51. “Maar toen ikde slaapkamer binnenkwam…” Olivia knikt al begrijpend, ze heeft wel een vermoeden over wat er nog gaat komen. “… lag ze met een ander in bed. En ze leek zich niet eens voor me te schamen.”
- 52. “Toen begreep ikopeens alles. Waarom ze zo vaak moest overwerken. Waarom ik nooit op haar gsm mocht kijken… O Olivia, ik ben zo dom geweest dat ik het nooit heb gemerkt!” Hij begint opnieuw te huilen.
- 53. “Ik besefte opeensdat Diana zich ook tegen jou en de tweeling verschrikkelijk had gedragen… is het daarom dat je zo opeens ben vertrokken??” Olivia knikt voorzichtig: “Ik wou jullie niet meer in de weg staan…”
- 54. “Had ik maarmeteen geweten wat voor een kreng ze was, dan was dit allemaal nooit gebeurd…”, zucht Maxwell. Op dat moment begint Romeo vrolijk te kraaien, en Olivia schiet in de lach: “Ik geloof dat je niet echt àlles bedoelt?”
- 55. “Je hebt gelijk,alles behalve Romeo,” glimlacht Maxwell, “Dat kereltje is alles voor me. Net zoals…”, hij twijfelt even over zijn verder woorden, “Net zoals jij en de tweeling.” Hij lacht een beetje ongemakkelijk: “Ik heb je gemist, Olivia Normal, sinds het moment dat ik merkte dat je vertrokken was. Ik… ik zou willen dat je terugkomt…”
- 56. Olivia is zachtjesdichterbij geschuifeld, en slaat liefdevol een arm om Maxwell heen. “Ik wil niets liever…”, fluistert ze.
- 57.
- 58. Devon, Maxine & Victor “En, hoe vind je mijn kamer geworden?”, vraagt Maxine terwijl ze liefkozend door Devons haar strijkt, “Ik heb er uren over gedaan om hier alle lichtjes op de hangen!”
- 59. “En niet alleenvoor de lichtjes…”, grijnst Devon, en hij wijst naar een hoekje van de kamer, “Hoe kom je in godsnaam op het idee om een snééuwman op je kamer te zetten?”
- 60. “Schattig toch?”, lachendduwt Maxine hem verder op het bed, “En gezellig!” “Wedden dat ik het hier nog gezelliger kan maken?”, vraagt Devon, en hij richt zich weer op.
- 61. “Hé, wat gaje doen?”, protesteert ze, terwijl ze hem probeert tegen te houden, “Blijf hier toch liggen, lekker warm!” Maar Devon wurmt zich los uit haar armen, en friemelt nerveus in zijn broekzak.
- 62. “Lieve Maxine, wekennen elkaar nog niet zo lang in reallife, en ik had dan ook nooit gedacht dat ik het je zo snel al zou kunnen vragen…”
- 63. “Maar ik houvan je sinds het eerste woord dat je via chat naar me stuurde, en nog veel meer sinds ik je tien seconden later zag met de webcam…”
- 64. “Ik was vanplan om mijn hele leven op je te wachten tot ik het zou kunnen vragen, maar nu we elkaar toch zo snel écht ontmoet hebben… lieve Max, wil je met me trouwen?”
- 65. Maxine maakt methaar handen even het gebaar dat hij nu wel zijn speech mag beginnen afronden: “Goh, moet zeggen dat je vlotter spreekt tijdens het chatten, Devon!”, ze grinnikt even.
- 66. “Maar ik zeg„ja‟, natuurlijk!” “Meen je dat?”, vraagt Devon plagend, waarop ze hem om de hals vliegt, “Moet ik het je ook nog eens via de chat zeggen? Jaaaaa…”
- 67. Merle, Shania, Annabel, Thibo, Mare, Franka & Basil “Ben je er zeker van dat dit wel zo‟n goed idee is?” Een beetje onzeker kijkt Thibo zijn zusje aan, “Ik bedoel, als Romantieksim kan ik zowat ieder meisje krijgen, waarom zou ik dan totaal van look veranderen voor één blind date?”
- 68. “Omdat ik erzeker van ben dat die blind date het meisje van je dromen is!”, grinnikt Mare, “En daarbij, het is toch niet compléét van look veranderen, het gaat gewoon om een paar centimeters van je haar!”
- 69. “Vooruit Thibo, iedereenzeurt nu al jaren dat je iets aan je haar moet laten doen, alleen jijzelf wil dat niet inzien. En geloof me, ik heb echt wel een beetje verstand van make-overs! Vertrouw je me, of niet?”
- 70. “Ja zeker?”, mompeltThibo, maar hij klinkt niet echt overtuigd wanneer hij naar Mare‟s kaptafel sloft. “Hé, ik laat echt nog wel wat haar op je hoofd staan hoor,” lacht Mare, en ze neemt een schaartje uit de lade.
- 71. Een minuut oftien later kijkt Thibo verrast in de spiegel: “Dat valt inderdaad nog best mee. Ik zie er nog helemaal niet zo slecht uit!”
- 72. “Dat dacht ikook, ja!”, lacht Mare, “En, ben je er zeker van dat je echt geen kostuum wil dragen op je blind date? Heb je trouwens al enig idee wie het zou kunnen zijn?” “Laat dat maar uit,” antwoordt Thibo, “Eén verandering is genoeg voor vandaag!”
- 73. En er verschijnteen dromerige grijns op zijn gezicht, wanneer hij daaraan toevoegt: “En ik weet niet wie Annabel en jij voor me geregeld hebben, maar ik hoop wel op één bepaald persoon…”
- 74. “Wauw, het zieter schitterend uit… bedankt, Annabel!” Stralend kijkt Odilia haar beste vriendin aan: “Denk je dat Thibo me zo zal willen?”
- 75. “Zo?”, Annabel trektlachend haar wenkbrauwen op, “Meid, zelfs al stond je in je ondergoed… nee wacht, dat is een slechte vergelijking als het om een Romantieksim gaat… ik bedoel gewoon dat hij je sowieso geweldig vindt!”
- 76. Op dat momentwordt er op de kamerdeur geklopt: “Is de blind date klaar?” Annabel omhelst haar beste vriendin: “Het zal een fantastische avond worden, daar ben ik honderd procent zeker van!”
- 77. Dan gaat, heellangzaam, de deur open, en Thibo knippert verwonderd met zijn ogen. Dan wordt de glimlach op zijn gezicht breder: “Odilia! Ik hoopte al dat jij het zou zijn!”
- 78. “Ik was alop de hoogte,” grinnikt Odilia, “Maar toch, ik keek er al zolang naar uit om een echte date met je te hebben! Wat zit je haar trouwens leuk! “Daar moet je Mare voor bedanken…”, mompelt Thibo verlegen, en hij knikt in de richting van de deur.
- 79. “Dus, ik denkdat ik jullie nu maar beter alleen kan laten?” Met een knipoogje loopt Annabel naar buiten, waar ze high five doet met Mare: “Volgens mij is onze missie nu al geslaagd!”
- 80. “Weet je dateuhm… je het leukste meisje bent dat ik ken?”, brengt Thibo uit wanneer ze eindelijk alleen zijn.
- 81. “Dat heb jevast en zeker ook al tegen Marie gezegd, en tegen Emily, en wie weet tegen wie nog allemaal! Ik ken je trucjes hoor, Thibo!” Odilia voelt zich best wel gecharmeerd door het compliment, maar ze is niet bereid om zich meteen gewonnen te geven.
- 82. “Misschien heb ikdat inderdaad tegen hen gezegd, ja,” geeft Thibo een beetje beschaamd toe, “Maar nog nooit zo gemeend.” Even weet Odilia niet wat haar overkomt, wanneer hij haar opeens zachtjes op de mond kust.
- 83. Voorzichtig beantwoordt zede kus, en dan is er geen houden meer aan. Zoenend en tastend verkennen ze ieder plekje van elkaars lichaam, tot ze hijgend weer tegenover elkaar staan.
- 84. “Mama en moekezijn niet thuis vanavond, en met een beetje geluk slapen mijn broertje en zussen al…”, fluistert Thibo dan, “En de kamer van mijn ouders is beneden, naast die van mij… volg je me?”
- 85. Na een voorzichtigetocht door de gang, liggen ze even later onzeker naast elkaar op het tweepersoonsbed. “Ik moet je iets bekennen,” fluistert Odilia, “Het is voor mij de eerste keer dat ik…”
- 86. “Sssst,” snoert Thibohaar de mond, “Het is ook mijn eerste keer…” Voordat Odilia de kans krijgt om hem verbaasd aan te kijken, trekt hij haar dichter tegen zich aan:
- 87. Hij duwt hetmeisje zachtjes achterover, en kust haar innig op de mond: “Ik heb dus weinig ervaring, maar… vertrouw je me?” “Helemaal…”, zucht Odilia.
- 88. Dan verdwijnen zesamen onder de dekens, en vergeten ze alles en iedereen om zich heen…
- 89. “Dit…”, fluistert Thibo,wanneer ze enkele minuten later weer boven de dekens komen, “Was het beste kerstcadeau wat ik me kon wensen. Odilia kan hem enkel een gelukzalige glimlach als antwoord geven…
- 90. Iris, Lex, Valentina, Stefan, Elfie, Carmen, Cédric & Chloé “Tadaaaa!”, met een grote glimlach op haar gezicht en een plateau in haar handen duwt Elfie de keukendeur open en loopt naar de tafel: “Ons kerstmenu!”
- 91. “Kerstmenu? Ik dachtdat mensen met Kerstmis kalkoen aten!”, roept Carmen plagend, maar Elfie valt haar meteen in de rede: “De mééste mensen, zusje! Maar de twee koks van ons gezin moesten werken vandaag, en ik voel me nog niet zo zeker dat ik nu ook al een kalkoen kan klaarmaken!”
- 92. “Dus mama, jehebt het gehoord,” vervolgt ze terwijl ze de borden op tafel zet, “Volgend jaar moeten jij en papa maar vrij nemen met Kerst, want Car wil dolgraag eens kalkoen eten!”
- 93. Grinnikend rolt Valentinamet haar ogen: “Dan moeten jullie volgend jaar maar zelf gaan werken meiden, want uiteindelijk zorgen wij er wel voor dat het geld binnen komt! Maar eerlijk is eerlijk: je steak met pepersaus ziet er verrukkelijk uit!”
- 94. “Maar we gaaner wel niet teveel van eten, hé!”, roept Carmen er weer tussendoor, “Want straks moeten we ook nog kerstkoekjes eten die oma gebakken heeft! En taart voor Cédric en Chloé!”
- 95. De hele tafelschiet in de lach. “Laten we nu eerst maar gewoon genieten van het heerlijke eten dat je zus heeft klaargemaakt, en samen Kerstmis vieren!”, antwoordt Lex. Hij zegt het er niet bij, maar hij heeft het gevoel dat dit zijn laatste Kerst zal zijn…
- 96. Wanneer het etenis afgeruimd, wil Iris naar de keuken lopen om de kerstkoekjes uit de oven te halen. Maar daar blijft ze opeens verstomd staan: “Carmen, kom eens kijken! De Kerstman is hier!” “Dat geloof ik niet!”, klinkt het antwoord van aan tafel, maar amper vijf seconden later wordt toch de keukendeur nieuwsgierig open gegooid.
- 97. “Wauw oma, jehad gelijk! Het is écht de Kerstman!”, roept ze uit, en ze ratelt er meteen achteraan: “Dag meneer de Kerstman! Ik ben Carmen, en ik ben een heeeeeeel braaf meisje. Hebt u misschien nog een cd-speler in uw grote zak zitten, want die wil ik al een tijdje!”
- 98. Zowel Iris alsde Kerstman zelf staan grinnikend toe te kijken, maar een minuutje of tien later kijkt Carmen blij verrukt naar de cd-speler die midden in de woonkamer staat: “Ja, u had er nog één! Dank u wel, meneer de Kerstman!” Na nog een luide „Merry Christmas, hohoho!‟, is de man weer even snel verdwenen als hij gekomen is.
- 99. “En dan ishet nu misschien tijd voor het tweede feest van vanavond?” Iris komt de kamer al binnen met Chloé, terwijl Lex de kleine Cédric op zijn arm draagt.
- 100. Vertederd kijken Valentinaen Stefan toe hoe Lex de kaarsjes uitblaast voor hun zoontje.
- 101. Terwijl Iris meteen grote boog hun dochtertje in de lucht gooit: “Benieuwd in hoeverre jullie nu nog een nagenoeg identieke tweeling zullen zijn!”
- 102. “Onze kleine Chloéis alvast een bruin kopietje van Carmen!”, zegt ze even later, wanneer ze het peutermeisje weer in haar armen houdt.
- 103. “Terwijl Cédric danweer veel meer op mij lijkt!”, Elfie tilt haar broertje op, die meteen vrolijk begint te kirren, “Maar de krulletjes in zijn haar heeft hij toch van jou, oma!”
- 104. Chloé geeuwt luiden legt haar hoofdje tegen Iris‟ schouder, waarop deze zegt: “Volgens mij is het voor de twee jongste van het gezin tijd om naar hun bedje te gaan! Kom je mee, Elfie?”
- 105. Ook Lex isintussen boven, en kijkt toe hoe Carmen vermoeid maar met een grote glimlach de dekens over zich heen trekt: “Weet je, opa? Kerstmis, de verjaardag van de tweeling, én de Kerstman gezien…”
- 106. “Dit was zekerde leukste dag van mijn héle leven!”
- 107. Katrien, Damian & Jasmin “En nu ga je me eindelijk vertellen wat er scheelt!” “Wat dan?”, verstoord kijkt Jasmin haar achternichtje aan, “Waar heb je het over, Katrien? Alles gaat prima!”
- 108. “Al wekenlang loopje te praten over Lola. Dat ze hier komt studeren en dat tegen dat moment haar kamer in orde moet zijn. Dat we haar goed moeten onthalen wanneer ze komt. Dat je haar nog eens zou moeten opbellen… en nu ze komt, lijk je geen zin te hebben om haar te zien!”
- 109. Jasmin heeft hetgevoel alsof ze een klap in haar gezicht krijgt, heeft Katrien dààr even de vinger op de wonde gelegd! “Ik weet zelf niet eens wat me overkomt…”, mompelt ze, “Het ene moment wil ik haar hier hebben, en het andere moment vraag ik me af wat mij in godsnaam bezielt dat ik haar niet uit mijn hoofd krijg!”
- 110. “Zal ik jeeens wat vertellen, meisje?”, glimlacht Katrien, “Volgens mij… ben jij smoorverliefd!” “V-verliefd? Ikke?”, van pure verbazing begint Jasmin te stotteren, “H-hoe kom j-je daar nu bij?!”
- 111. “Vrouwelijke intuïtie,” grijnstKatrien, “En bovendien heb ik je wel naar Lola zien kijken toen ze hier was. En haar ook naar jou, trouwens!”
- 112. “Bedoel je… denkje dat ze ook… op mij…”, stamelt Jasmin. Met een stralende glimlach, alsof ze zonet de wereld verbeterd heeft, kijkt Katrien haar achternichtje aan: “Ik zou niet twijfelen, Jas!”
- 113. Ze staat op:“Ik geloof dat Lola hier binnen een halfuurtje staat… succes!” Na die woorden verdwijnt ze, en Jasmin blijft ietwat verdwaasd achter.
- 114. Het zou bestwel eens kunnen, wat Katrien daar zei. Verliefd op Lola… dat zou het vreemde gevoel in haar maag kunnen verklaren, haar slapeloze nachten, haar hoofd dat steeds op hol lijkt te slaan als ze maar aan Lola dénkt…
- 115. Ze zwaait haarbenen over de rand van het bed, grijpt haar basgitaar en begint het eerste nummer te spelen dat in haar opkomt: I can be tough, I can be strong But with you, it's not like that at all There's a girl that gives a shit Behind this wall, you just walk through it
- 116. And I rememberall those crazy things you said You left them running though my head You're always there, you're everywhere But right now I wish you were here
- 117. All those crazythings we did Didn't think about it, just went with it You're always there, you're everywhere But right now I wish you were here Ze knijpt haar ogen dicht, ramt op de snaren en zingt uit volle borst verder:
- 118. Damn, damn, damn WhatI'd do to have you here, here, here I wish you were here Damn, damn, damn What I'd do to have you near, near, near I wish you were here
- 119. “Als dat overmij ging, is je wens in ieder geval uitgekomen!” Jasmin ontwaakt uit haar trance, en kijkt recht in het gezicht van een vrolijk lachende Lola: “Hé, kom je moet nog begroeten of hoe zit het?”
- 120. Een beetje stunteligzet Jasmin haar basgitaar neer, ze kan amper geloven dat Lola eindelijk weer voor haar staat. Dagen, wekenlang heeft ze naar dit moment uitgekeken, maar nu het eindelijk zover is, weet ze niet wat te zeggen.
- 121. “Wel euhm, leukdat je er weer bent…”, stamelt ze, en ze legt aarzelend een hand op Lola‟s schouder, bang om iets verkeerds te doen.
- 122. “Dat kon welwat enthousiaster!” Ze schrikt wanneer ze opeens Lola‟s armen stevig om haal middel voelt, maar lijkt de kracht niet te hebben om zich ertegen te verweren.
- 123. Lola‟s gezicht komtvlak voor het hare te hangen: “Ik zie het aan je, Jasmin. Ik zie dat jij het net zo graag wil als ik… ben je er klaar voor?”
- 124. Nauwelijks merkbaar kniktJasmin, waarop Lola voorzichtig een zoen op haar mond drukt. Wanneer ze elkaar weer loslaten, knippert Jasmin verdwaasd met haar ogen. Is dit écht gebeurd?
- 125. Lola lijkt haarverwarring te merken: “Ging ik te snel? Ben je er nog niet klaar voor?”
- 126. Bij het horenvan haar lieve, rustige stem voelt Jasmin de tranen in haar ogen opwellen. “Zou je… me nog even tijd willen geven?”, stamelt ze, “Het is allemaal zo vreemd…”
- 127. Lola glimlacht, enin haar blik liggen zowel teleurstelling als begrip: “Ik zal op je wachten, Jasmin. Zo lang als je zelf wil…”
- 128. Vrolijk Kerstmis !!!