1. WK: Normal, butso differentHoofdstuk 27

2. Marit, Guus,Nienke,Simon,Roos &JasminNerveus zit Marit voor het raam te wachten. Hij zal toch echt wel komen, zoals hij beloofd had? Hij zal haar toch weer niet, zoals zoveel jaren geleden, laten stikken?

3. “Verman je, Marit!”, spreekt ze zichzelf toe, terwijl ze op de bank gaat zitten, “Je hebt een vriend, vier kinderen, alles om gelukkig te zijn… daar gaat híj echt geen verandering in brengen!”

4. Ze staat op om weer even uit heet raam te kijken. Plots stokt haar adem in haar keel. Daar staat hij… nog geen haar veranderd!

5. Met trillende benen opent Marit de deur, en loopt op hem af: “Staf? Heb je geen zin om binnen te komen?”

6. Ze schrikt wanneer hij meteen zijn armen om haar heen slaat: “Marit! Eindelijk, ik heb je zo gemist… ik ben zo blij dat ik je na al die jaren nog eens terug zie…”

7. “Ho! Nu niet doen alsof ik het ben die jou zo lang niet heeft willen zien!”, rukt Marit zich los, “Voor zover ik me herinner was jij nog altijd degene die niet klaar was voor een kind, en me daarom maar heeft laten stikken met de drieling!”

8. Ze haalt even diep adem, en voegt er dan met zachtere stem aan toe: “Maar je hebt getoond dat je toch nog interesse hebt in je kinderen. Als je wil, kan je binnenkomen. Dan laat ik je wat foto’s van hun verjaardag zien!”

9. Eenmaal binnen ploffen ze naast elkaar op de bank neer, en Marit duwt Staf een fotoalbum in zijn handen.

10. Glimlachend begint ze te vertellen: “We hadden voor de verjaardag van de drieling een tuinfeest georganiseerd. Het was heerlijk weer, en bovendien doet onze jongste dochter Jasmin niets liever dan buitenspelen.”

11. “Nienke was als eerste bij de taart, ongeduldig zoals altijd.”, ze glimlacht even, “Dat heeft ze van jou. Maar toen Roos en Simon hun zus al buiten zagen staan, wisten ze niet hoe snel ze achter haar aan moesten gaan!”

12. “Wel verd…”, mompelt Staf, wijzend of één van de foto’s, “Professor Heijmans? Is jouw vriend de grootste versierder onder de proffen?”

13. “En dan?”, gaat Marit meteen in de aanval, “Toen jij me in de steek gelaten had, was hij er om me te steunen. Hij heeft de drieling mee opgevoed, ik heb nog een dochter met hem gekregen… dus zie ik niet in waarom jíj commentaar op hém zou moeten geven!”

14. Woest draait ze de bladzijde om en vertelt verder: “En daarna groeiden ze op tot drie geweldige tieners! Staf lijkt helemaal op jou, hij heeft dan ook de Rijkdomswens gekozen.”

15. “Nienke lijkt meer op mij, zij is dan ook een Familiesim. En Roos… zij is altijd de meest sociale van de drie geweest, en heeft gekozen voor de Populariteitswens.”

16. Staf klapt het boek dicht: “We hebben drie geweldige kinderen, dat is zeker!”Hij aarzelt even, voordat hij de volgende vraag durft stellen: “Zou ik hen misschien eens kunnen ontmoeten?”

17. Marit schudt vastberaden haar hoofd: “Voorlopig niet, Staf. Ik zou hen eerst de waarheid over hun vader willen vertellen. En dan is het maar afwachten hoe ze reageren…”

18. “Ik begrijp het…”, antwoordt Staf, terwijl hij Marit zachtjes achterover duwt, “Tot dan zal ik me amuseren met hun moeder…”

19. Marit is totaal verstomd, maar op één of andere manier – ze weet zelf niet eens waarom – heeft ze toch geen zin om hem af te weren.

20. Ze gaan steeds verder, en zo eindigen ze samen zoenend op Marits bed.

21. Ook al fluistert een stemmetje haar in hoe verkeerd ze bezig is, Marit geniet van elke seconde. Dit is weer… helemaal zoals vroeger!

22. Pas wanneer zij en Staf weer opduiken vanonder de lakens, beseft ze goed wat ze gedaan heeft.“O nee… Staf, dit mag niet meer gebeuren…”, mompelt ze, “Ik zou willen dat je nu gaat!”

23. “Ik vond het zaaaaalig…”, kreunt Staf nog na, terwijl hij Marit innig op de mond kust, “Als je nog eens wilt afspreken, je weet me te vinden.”

24. Hij schiet in zijn kleren en loopt zonder nog iets te zeggen naar buiten, een verbouwereerde Marit achterlatend.

25. Shania“Na al die jaren gaat het nog steeds niet beter…”, zucht Shania, “Op de lagere school zag iedereen me als een ‘hoerenkind’, ook in het middelbaar werd ik nog steeds gepest…”

26. Van aan de andere kant van zijn bureau kijkt studentenbegeleider Joris Manders haar onderzoekend aan: “En het gaat nog steeds niet beter?”Shania schudt haar hoofd: “Behalve mijn halfzus Kelsy heb ik nooit veel vrienden gehad… ik weet gewoon niet hoe ik in een groep moet functioneren!”

27. De tranen springen in haar ogen, en ze legt haar hoofd op tafel om haar verdriet te verbergen: “Ik weet gewoon niet hoe ik hun gedrag moet interpreteren… als iemand ook maar een beetje commentaar op me geeft, denk ik al meteen weer dat ze me gaan pesten… Ik zie het niet meer zitten, Joris…”

28. “En Kelsy?”, vraagt Joris, terwijl ze allebei opstaan, “Zij heeft als Populariteitssim vrienden genoeg, neemt zij je niet eens af en toe mee uit?”

29. “Dat doet ze inderdaad…”, zucht Shania, “En dan zitten zij de hele tijd te praten, en ik kan gewoon niet deelnemen aan het gesprek. De roddels over mijn verleden hebben intussen ook al hun ronde gedaan op de campus…”

30. “Ik stel voor dat je gewoon nog eens probeert contacten te leggen,” zegt Joris, “Spreek gewoon iemand aan, de eerste de beste die je tegenkomt.”Hij geeft Shania een hand: “Zien we elkaar dan over twee weken terug? Dan vertel je me maar wat ervan geworden is!”

31. Shania knikt beleefd, en loopt dan snel naar buiten. Haar hart bonkt in haar keel. Lucht heeft ze nodig, frisse lucht!

32. Het eerste wat Shania doet wanneer ze thuiskomt, is een bad laten vollopen met heerlijk warm water. Hopelijk knapt ze daarvan op.

33. Terwijl ze in het hete water neerzakt, flitsen de herinneringen voor haar ogen. Nee, ze heeft Joris niet de hele waarheid verteld, ook al is hij dan de studentenbegeleider.

34. Ze kon hem toch moeilijk vertellen dat ze vreest dezelfde weg op te gaan als haar moeder. In gedachten dan tenminste… ze mag dan zo weinig sociale contacten hebben, het aantal personen waarop ze de afgelopen jaren verliefd geweest is kan ze op haar twee handen niet meer tellen!

35. En wat ze nog het ergste van al vindt: het maakt niet uit welk geslacht deze persoon heeft. Ik denk zelfs…, gaat de gedachte door haar hoofd, Misschien ben ik al wel vaker op een vrouw geweest dan op een man…

36. En dan is er Joris zelf nog… vanaf het eerste moment dat ze hem zag, verdronk ze al in zijn blauwe ogen. Het kost haar steeds weer moeite om gewoon tegenover hem te gaan zitten…

37. Haar gedachten worden onderbroken door Kelsy die haastig de badkamer komt binnengelopen en nerveus voor de spiegel aan haar ketting begint te friemelen.

38. Meteen zet ze weer haar vrolijke gezicht op, Kelsy mag niks merken van haar depressieve bui: “Je ziet er zo knap uit, zus! Grootse plannen voor vanavond?”

39. “Ja, ik heb afgesproken met Martijn! Dus moet ik er wel goed uitzien… je hoeft vanavond niet op me te wachten om naar bed te gaan, het zou wel eens laat kunnen worden…”, lacht Kelsy geheimzinnig.

40. Ze klikt haar haarspeld los, grist nog snel haar handtas van de kapstok en loopt naar buiten: “Dag zusje! Jij amuseert je hier wel vanavond, hé!”

41. Shania zucht. Kelsy zal weer eens een leuke avond hebben, en zij… zij zit hier weer alleen met haar problemen. Kelsy zal misschien na vanavond een vriendje hebben, en zij zal weer eens niet anders kunnen dan fantaseren hoe geweldig het is om iemand te hebben…

42. Verzuip jezelf dan!, schiet er opeens door haar hoofd.Verschrikt door haar eigen gedachten springt ze uit bad en trekt de stop eruit. Heeft ze dan écht gedacht?

43. Ze slaat haar handen voor haar gezicht en laat zich snikkend op de badkamervloer zakken.Ze kan het niet meer aan, ze kan het écht niet meer…

44. Iris,Lex,Olivia &Valentina“Wat scheelt er, Olivia?”, vraagt Iris aan haar dochter die achter haar wat staat te draaien, “Is er iets wat je wilt vragen?”Olivia zucht: “Het is niets, mama. Alleen… ik verveel me zo. Weet jij niets wat ik kan doen?”

45. “Waarom ga je niet eens op zoek naar een tienerbaantje?”, stelt Iris voor, “Dan heb je nog iets te doen na school. En met jouw verstand moet je dat makkelijk aankunnen!”

46. “Dat zou geweldig zijn, mama!”, roept Olivia uit, “Wil jij me dan even helpen zoeken? Ik weet helemaal niet hoe ik daaraan moet beginnen!”

47. Even later zit Olivia al aan haar computer te zoeken.“Kijk mama, een baantje in de carrière Illusionist, meteen mijn levenswens!”, roept Olivia enthousiast, “Moet ik nu gewoon een mail sturen op dit e-mailadres?”

48. Iris kijkt mee over haar schouder: “Daar mag je schrijven waarom jij geschikt zou zijn om deze baan te krijgen. En daar welke richting je volgt op school…”Een halfuurtje later heeft Olivia alles ingevuld, en klikt ze op ‘Verzenden’.

49. “Keihard bedankt, mama!”, zegt ze terwijl ze haar moeder omhelst, “En nu maar hopen dat ik de baan ook krijg…”

50. Haar tweelingzus is helemaal niet bezig met huiswerk, laat staan met een tienerbaan. Nee, Valentina doet vooral haar best om zo populair mogelijk te worden, en nodigt dan ook zowat iedere dag een klasgenoot uit.

51. “Euhm, Valentina… zou je alsjeblieft even uit de weg willen gaan, ik zou graag aan tafel willen en je verspert mijn weg.”, vraagt Lex voorzichtig.

52. Maar Valentina draait zich alleen maar met een geïrriteerd ‘Sssst!’ om, schuift uiteindelijk met veel gegrom opzij en gaat dan weer verder met haar gesprek.

53. “Zeg eens, jongedame, wil je wel eens niet zo’n brutale mond opzetten tegen je vader!”, reageert Iris meteen, “En neem nu maar afscheid van je vriendin, het eten is klaar!”

54. Zachtjes schuift Valentina een paar minuten later aan tafel/ “Het spijt me dat ik zo onbeleefd tegen je was, papa. Ik had zo graag gewoon opzij willen gaan, maar…”

55. Ze stopt in het midden van haar zin, maar de rest van het gezin heeft al wel begrepen wat ze bedoelt. Als Valentina de kans ziet om stoer over te komen bij haar vriendinnen, zal ze die wel grijpen, ook al kwetst ze daar andere mensen of zichzelf mee…

56. Het gezin eet verder, tot de stilte opeens onderbroken wordt door de telefoon.Iris staat op: “Ik ga wel.”

57. “Hé, Daniël! Wat voor nieuws?”…“Echt? Geweldig, proficiat! En wat is het geworden?”…

58. “Een jongetje, leuk na die twee meiden! Echt gefeliciteerd! En hoe heet hij?”…“Mooie naam. Wanneer mogen we eens langskomen?”…

59. “Oké, dan komen we morgen wel eens langs. Doe mijn zusje de groeten, en geef de kleine alvast een kusje van me.”…“Ja, tot morgen. Daag!”

60. Vrolijk schuift Iris opnieuw aan tafel.“Anke is vanmiddag bevallen van een zoontje!”, vertelt ze, “Zijn naam is Devon.”

61. “We gaan er toch zo snel mogelijk naartoe hé, mama?”, vraagt Valentina enthousiast, “Ik kan niet wachten om hem te zien!”

62. “Natuurlijk, we gaan er morgen al naartoe!”, antwoordt Iris. Ze glimlacht, dit is Valentina weer zoals ze echt is: vrolijk, zachtaardig en gek van kinderen.

63. Anke, Daniël& Devon“Ja, je bent echt een prachtig ventje!”, kirt Iris, en ze kriebelt de baby in zijn buikje.Dan richt ze zich tot Anke: “Hij is wel echt een perfecte mengeling van jou en Daniël, zusje!”

64. “Ja,” glimlacht Anke terwijl ze haar zoontje aan iedereen showt, “De huidskleur heeft hij van ons beide, zijn blonde haartjes van zijn vader…”“En zijn prachtige blauwgrijze ogen heeft hij van zijn even knappe moeder!”, klinkt Daniëls stem vanuit de keuken.

65. “Zo wil ik er later ook wel eentje…”, zucht Valnetina vertederd zonder haar blik van de kleine Devon af te wenden.“Ik ook…”, antwoordt Marit, “Het begint bij mij weer zo te kriebelen… ik denk dat ik Guus toch nog maar eens lief moet aankijken!”

66. De gezellige babbel onder de hele familie wordt onderbroken door de telefoon.“Hier hou jij Devon even vast?”, geeft Anke de baby aan Valentina, “Dan neem ik even op.”

67. “Anke Elena Normal.”…“Hé Kelsy! Wanneer komen Shania en jij eens naar jullie kleine broertje kijken?”…

68. “Wat zeg je?”…“Naia?”…“Waar moeten we naartoe komen?”

69. …“Oké, probeer je rustig te houden, we komen eraan!”

70. Anke laat de telefoon als verstijfd op de grond vallen, en begint paniekerig en hartverscheurend te huilen.Meteen schit Iris op haar zus toe: “Anke, wat scheelt er? Wat heeft Kelsy gezegd?”

71. “Shania…”, snikt Anke, “Ze heeft geprobeerd… ze heeft een overdosis pillen genomen! Ze ligt nu in het ziekenhuis, we moeten ernaar toe!”

72. “Waarop wachten we dan nog?”Uitzinnig van paniek is Iris de deur al uit gelopen, Anke volgt haar op de voet. Bang voor wat ze daar zullen aantreffen…

73. Tot de volgende keer!!!