Maar dan moetze
haar hoofd er
weer bijhouden.
De twee kleintjes
moeten namelijk
dringend op het
potje!
13.
Daarna geeft ze
eerstde kleine
Féline een make-
over.
“Wat ben jij een
knappe meid,
zeg!”
14.
En dan isook
Ruben aan de
beurt.
“Jij zal later de
meisjes van je
moeten afslaan,
knappe kerel!”
15.
Maar met nogeen
kleintje op komst,
beseft Melissa dat
ze goed moet
rusten.
Daarom kruipt ze
ook maar meteen
in bed.
16.
En dus moet
Stevende tweeling
in zijn eentje zien
te entertainen!
Ook al heeft
Ruben niet al te
veel zin om de
woordjes na te
zeggen die zijn
vader hem
toespreekt.
Ze wil heelgraag
hetzelfde nog doen
met Ruben, maar
voelt dan pas hoe
moe ze is.
38.
“Ruben heeft er
ookniet veel aan
als ik halverwege
flauw val…”,
is het enige wat ze
nog mompelt,
wanneer ze in bed
kruipt,
“En de kinderen
zullen zich wel
gedragen terwijl ik
slaap.”
“Wie door zo’n
lawaaislaapt,
moet wel potdoof
zijn!”,
denkt Melissa bij
zichzelf, terwijl ze
moeizaam
rechtkomt.
42.
Ook Ruben is
intussenbeginnen
zeuren.
Melissa tilt hem
op, en legt hem in
zijn bedje.
43.
Wanneer ze zich
omdraaitnaar
Féline, ziet ze dat
het meisje al
zittende in slaap is
gevallen.
“Wat voor een
moeder ben ik
toch?!”,
fluistert ze tegen
zichzelf,
“En ik die dacht
dat ik zo goed
voor kinderen kon
zorgen!”
Dat waren dusde depressieve
gedachten van Melissa…
Ik kan jullie verzekeren dat het
intussen een stuk beter met haar
gaat, het volgende kindje is zelfs al
geboren!
Maar dat… is weer stof voor een
nieuwe update… xD
TOT DE VOLGENDE KEER!!!