vikings

1. Wikingowie

2. Idealny Wiking Wikingowie - ludzie morza, nieustraszeni żeglarze, odkrywcy, żądni chwały wojownicy. Idealny wojownik był: małomówny w gniewie, wielkoduszny, hojny, szczery, otwarty, zdyscyplinowany, mężny.

3. Broń i napady wikingów Wikingowie jako broni używali przede wszystkim jednoręcznych mieczy. Część z nich dotrwała do dnia dzisiejszego. Ponadto korzystali z włóczni i toporów. Bronili się wykonanymi z drewna tarczami. Na sukcesy podbojów wikingów miały wpływ jednak głównie ich łodzie oraz system obrony zwany potocznie murem tarcz. Walki były krwawe, trwały dopóki załoga jednego ze statków nie została w pełni pokonana. By przeciwnik nie mógł uciec związywano dwie łodzie za pomocą lin. Wikingowie, gdy wkraczali na ląd walczyli jako piechota. Raczej nie korzystano z koni. Po raz pierwszy wikingowie napadli w 793 roku na Anglię. Początkowo właśnie na tych terenach odbywały się działania wojenne. Nie wykraczały one poza ten teren. Kolejnym punktem wypraw były Wyspy Owcze. Następnie wikingowie podbijają Islandię. Jednak nie kończą na tym. Odkrywają kolejne lądy i zakładają na nich swoje osady, na przykład w Finlandii, Grenlandii, Ameryce. Wikingowie oprócz grabieży, która przynosiła duże zyski, zajmowali się także handlem. Można napisać, że byli oni wyjątkowo wszechstronni. Czas wspólnoty między wikingami szybko minął. Po nim nastąpił okres, kiedy grupy podzieliły się i atakowały inne tereny. Jedni grabili Italię, inni Cesarstwo Bizantyjskie. Gdy walki przyniosły zadowalające efekty wikingowie zaczynają się osiedlać w swoich koloniach: Islandii, Brytanii, Irlandii, na Orkadach, Szetlandach. W Anglii wikingowie zajęli ponadto 80 % terenów państwa założyli królestwo i wyznaczyli jego władcę Kanuta Wielkiego. Wkrótce zostali pokonani, jednak nie zrezygnowali z powtórnej próby podbicia Anglii. Udało się im to. Na czele królestwa stanął ponownie wiking – Wilhelm Zdobywca. Na terenach północnej Francji stworzyli ponadto księstwo Normandii. Decyzja ta przyniosła dużą zmianę w ich życiu – wikingowie z Francji nauczyli się francuskiego i przyjęli wiarę chrześcijańską.

4. Trasy wypraw

5. Wygląd wikingów Mężczyźni jako atrybut wojownika nosili zwykle starannie przystrzyżone wąsy i brody. Ubiory nie były w żaden sposób wyszukane (przynajmniej te zakładane na co dzień). Mężczyźni nosili koszule, spodnie, których jedyną chyba cechą charakterystyczną było to, że wiązano je w kostka c h, czasem stroju dopełniała peleryna. Stroje kobiece to długie suknie, spódnice i fartuchy, wiązane w talii za pomocą jednego lub kilku pasków materiałowych lub rzemiennych. Na nogi zakładano pończochy wełniane, i pantofle lub buty z miękkiej, wyprawianej skóry. Tak wyglądał zwykły strój codzienny. W czasie świąt i uroczystości noszono jednak ubrania znacznie bardziej ozdobne. Często wykonane z wielokolorowych materiałów, lub też pięknie wyszywane zgodnie z ich modą. Dodatkowy element dekoracyjny stan o wiła przepiękna i bardzo misternie wykonana przez mistrzów złotnictwa biżuteria. Nosili ją zarówno mężczyźni, jak i kobiety, jako podkreślenie swego bogactwa i statusu .

6. Domy Wikingów Większość Wikingów zajmowała się uprawą roli i mieszkała w małych wioskach usytuowanych nad brzegami fiordów lub na nizinach we wnętrzu kraju. Domy mogły być różnej wielkości (od 10 do 100 stóp długości, czyli 3 do 30 metrów). Największe miewały czasem długość i 250 stóp (83 metry). Często dom miewał tylko jedno pomieszczenie, które w zależności od potrzeb dzielono na mniejsze pomieszczenia mieszkalne i obory lub stajnie dla zwierząt. W Norwegii domy budowano głównie z drewna. Stosowano tu technikę polegającą na budowie ścian z pionowych bali, których końce wkopywano w ziemię. Dachy kryto gontem.

7. Wnętrza domów Wzdłuż ścian izby umieszczone były ławy pokryte skórami zwierząt służące do siedzenia i spania. Łóżek używano tylko w bogatych rodzinach. Palenisko było umieszczone pośrodku izby i było głównym źródłem światła i ciepła w domu. Dym z niego uchodził przez dziurę w dachu. Najważniejszym pomieszczeniem w domu była główna izba z paleniskiem. Zamożne domy były wyposażone w pojedyncze drewniane meble i zamykane skrzynie na kosztowności. Po obu stronach izby znajdowały się niewielkie pomieszczenia przeznaczone na kuchnię i tkalnię. Małe półziemianki na zewnątrz pełniły role warsztatów i obór. Ściany w domu wodza były często rzeźbione i malowane, zawieszano też na nich różnorakie ozdoby.

8. Pożywienie wikingów Pożywienie Wikingów stanowiły w dużej mierze owoce morza, tj.ryby, skorupiaki, mięso fok i wielorybów. Oprócz tego żywili się produktami mącznymi. W mniejszym stopniu w skład ich diety wchodziło mięso pozyskiwane z bydła, owiec, kóz, koni, drobiu, świń i dzikich zwierząt zamieszkujących tamte obszary.W związku z hodowlą bydła mogli żywić się nabiałem. Zbierali też dziko rosnące jabłka, grzyby, cebulę, jagody, orzechy, pory (n ie które z tych roślin potrafili hodować). Ich dieta obejmowała także dziko rosnące zioła . Wikingowie wytwarzali piwo i miód pitny. Niektórzy z bogatych Wikingów mieli dostęp do wina, które trafiało do Skandynawii w wyniku wymiany towarowej z resztą Europy. Jako środków odurzających używano także grzybów z rodzaju Psilocybe semilanceata i Amanita muscaria .

9. Langskipy,czyli długie łodzie Największa sława statków Wikingów przypada na okres od VIII do XI wieku. Powstały one z łodzi, które według skalnych rycin znalezionych w Szwecji i Norwegii, pochodzą z III tysi ą clecia p. n. e. Rzymski historyk Tacyt w 98 r. pisze o lekkich i wąskich łodziach Suinów, czyli Szwedów, które mogły żeglować w obydwu kierunkach, posiadały bowiem identyczny kształt rufy i dziobu. Okręty Wikingów nazywano "langskip", co w dosłownym tłumaczeniu znaczy długi okręt. Oznaczały się one stosunkiem długości do szerokości wynoszącym 7:1. Najdłuższe okręty posiadały wysoką dziobnicę z nasadą w kształcie głowy smoka, która miała odstraszać duchy opiekujące się miastami i osadami, na które napadali Wikingowie. Langskipy te nazywano drakkarami lub skeidami, które były trochę mniejsze. Podczas rejsu powrotnego Wikingowie zdejmowali głowy smoków, aby nie obrazić własnych duchów opiekuńczych. Na łodziach znajdowało się 40-80 wioślarzy i przynajmniej tyle samo wojowników. Snekkary, statki jeszcze mniejsze od skeidów zabierały 40 wioślarzy, a na dziobie zamiast głowy smoka znajdowała się paszcza węża. Najmniejsze langskipy nazywano ledungami. Napęd statku stanowiły zarówno wiosła jak i żagle, czasami używane równocześnie.

10. Kanary,byrdingi i łodzie wiosłowe W ikingowie wyruszali nie tylko na wyprawy pirackie ale także kolonizacyjne i handlowe. Do tych celów używali statków krótkich, głębokich i stosunkowo szerokich. K a nary były to statki handlowe nadające się do długich rejsów oceanicznych, natomiast byrdingi były mniejszymi statkami handlowymi przeznaczonymi do żeglugi w pobliżu lądu, na wodach Bałtyku i Morza Północnego . Małe łodzie wiosłowe służyły Wikingom do połowów czy też jako promy do przewozu ludzi i zwierząt. Były też zabierane na pokładach większych okrętów udających się na poszukiwanie nowych lądów ponieważ umożliwiały rozpoznanie terenu przed lądowaniem. Budowane były na ogół z drewna sosnowego, w przeciwieństwie do łodzi oceanicznych budowanych z dębiny .

11. Wikingowie w Polsce Wielu badaczy uważa że na Pomorzu znajduje się wiele śladów obecności Skandynawów.Najprawdopodobniej docierali tu, aby handlować z miejscową ludnością, lub szukali łatwego łupu napadając na porty i wioski. Jomsborg to skandynawska nazwa na poły legendarnego, potężnego ośrodka handlowego doby Wikingów u ujścia Odry. Jomsborg najczęściej lokalizowany jest na naszym Wolinie. Festiwal Słowian i Wikingów w Wolinie to wyprawa w czasie do mroków wieków średnich, podczas której poznacie kulturę wczesnośredniowiecznych ludów nadbałtyckich. Coroczny zlot miłośników „archeologii żywej” gromadzi na małej wysepce położonej na Dziwnie ponad tysiąc wojowników, rzemieślników, grajków oraz odtwórców dawnych obrzędów z wielu krajów Europy. Jest on również magnesem przyciągającym kilkadziesiąt tysięcy turystów. legendarna tzw. „Jomswikinga sagi”, napisanej w XIII wieku na dalekiej Islandii historii bractwa wojowników zwanych Jomswikingami, którzy w X wieku mieli zamieszkiwać w warownym obozie Jómsborgu. Założycielem grodu miał być duński król Harald zwany Sinozębym. Chociaż islandzka saga to tylko barwny literacki epos to nie wykluczone, że nawiązywała ona do dziejów grupy Skandynawów, którzy wówczas zamieszkiwali wśród Słowian w Wolinie. Wydają się to potwierdzać liczne znaleziska skandynawskie odkryte przez archeologów podczas wykopalisk w Wolinie.

12. Festiwal w Wolinie Podczas trzech dni trwania festiwalu Wikingowie, Słowianie, Bałtowie, Madziarzy, Rusini oraz potomkowie innych ludów rozbijają w Wolinie repliki dawnych namiotów, drzewnymi metodami przygotowują strawę, lepią garnki, tkają materiał na ubrania, kują żelazo, ze srebra i brązu odlewają kopie wczesnośredniowiecznej biżuterii, szyją buty, a z drucianych kółek splatają kolczugi. W tym samym czasie po Dziwnie żeglują repliki wikingskich i słowiańskich okrętów z dziobami zwieńczonymi smoczymi łbami. Największą atrakcją są jednak bitwy, podczas których ścierają się z sobą setki wojowników. Właśnie dlatego w Wolinie corocznie (od 1993)odbywa się festiwal Wikingów.

13. Żeglujący po północnych morzach wikingowie nie znali kompasu, a mimo to byli doskonałymi nawigatorami i potrafili (jak podają stare norweskie sagi) określić położenie Słońca nawet wtedy, gdy nie było ono widoczne. Pieśni mówią, że posługiwali się w nawigacji "kamieniami słonecznymi". Można rzec: fantazja poety. A jednak... Zagadka została rozwiązana w latach sześćdziesiątych naszego stulecia. Położenie Słońca można określić na podstawie stopnia polaryzacji światła rozproszonego w ziemskiej atmosferze, zależy on od kierunku obserwacji względem kierunku do Słońca. Polaryzację światła można badać, posługując się kryształami dichroicznymi. Ciekawostka!