Ολυμπισμός και Αθλητισμός

1. Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ:
Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ:
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες ήταν οι σπουδαιότεροι αθλητικοί αγώνες του αρχαίου κόσμου.
Τελούνταν στο ιερό της Ολυμπίας κάθε τέσσερα χρόνια κατά τη διάρκεια του καλοκαιριού
και ήταν αφιερωμένοι στον Ολύμπιο Δία, τον πατέρα των θεών και των ανθρώπων.
ΠΟΙΟΙ ΛΑΜΒΑΝΑΝ ΜΕΡΟΣ:
Δικαίωμα συμμετοχής είχαν μόνο οι Έλληνες. Αποκλείονταν οι βάρβαροι, οι δούλοι, όσοι
δεν είχαν πληρώσει το πρόστιμο στους Ηλείους για παραβίαση της εκεχειρίας και
οι γυναίκες. Οι τελευταίες είχαν τους δικούς τους αγώνες, τα Ηραία, που τελούνταν κάθε
τέσσερα χρόνια προς τιμήν της Ήρας.

2. Επισκέπτες απ΄ όλα τα μέρη έφταναν στην Ολυμπία με τα πόδια, με άμαξες ή και με
πλοία, μετά από πολυήμερα και κοπιαστικά ταξίδια. Ένα μήνα πριν από την επίσημη
έναρξη των Αγώνων, οι ελλανοδίκες είχαν ελέγξει το χαρακτήρα και τις αγωνιστικές
δυνατότητες των αθλητών που επιθυμούσαν να λάβουν μέρος, για να "προκρίνουν", να
επιλέξουν, δηλαδή, όσους πραγματικά άξιζαν να διαγωνιστούν.
ΠΟΣΟ ΔΙΑΡΚΟΥΣΑΝ ΟΙ ΑΓΩΝΕΣ:
Η διάρκεια των Αγώνων αυξήθηκε με τον καιρό, καθώς πλήθαιναν τα αγωνίσματα και
μεγάλωνε η δύναμη του κράτους της Ήλιδας που είχε αναλάβει τη διοργάνωση.
Από μία μέρα που διαρκούσαν στην αρχή, στους κλασικούς χρόνους
διαρκούσαν πέντε και στους ρωμαϊκούς έξι μέρες.

3. ΕΚΕΧΕΙΡΙΑ: Στην αρχαιότητα, οι συγκρούσεις διακόπτονταν (για ένα μήνα αρχικά
και, αργότερα, για τρεις μήνες) όταν διεξάγονταν οι Αγώνες. Έτσι, οι αθλητές, οι
καλλιτέχνες και οι θεατές κατάφερναν να ταξιδέψουν στην Ολυμπία, να
συμμετάσχουν στους Αγώνες και να επιστρέψουν στις πατρίδες τους με
ασφάλεια.
Η σημασία της Ολυμπιακής Εκεχειρίας ήταν μεγάλη, γιατί έδειχνε ότι ο
Αθλητισμός μπορούσε να βοηθήσει τους ανθρώπους να συμβιώνουν ειρηνικά.

4. Κότινος, έπαθλο των Ολυμπιακών Αγώνων
Το στεφάνι της ελιάς ήταν η μεγαλύτερη διάκριση για κάθε αθλητή αλλά και για κάθε
απλό πολίτη (το ρήμα «στέφω» ήταν συνώνυμο του αμείβω).Σε κανέναν άλλο λαό το
στεφάνι της νίκης δεν θεωρήθηκε το υπέρτατο αγαθό που θα μπορούσαν να
χαρίσουν οι θεοί στον άνθρωπο.

6. Δρόμοι
Στάδιο: ήταν ο βασικός αγώνας ταχύτητας και το
παλαιότερο αγώνισμα. (Ολυμπία είχε μήκος
192,28 πόδια)
Δίαυλος: αγώνας ταχύτητας, κατά τον οποίο οι δρομείς
τρέχοντας σε τετράδες έπρεπε να καλύψουν
την απόσταση δύο σταδίων (περίπου 400 μ.).
Δόλιχος: δρόμος αντοχής, όπου οι αθλητές έπρεπε να
καλύψουν απόσταση 7-24 στάδια (1.400-4.800
μ.).
Οπλίτης δρόμος: ήταν δρόμος ταχύτητας και ένα από τα πλέον
θεαματικά αγωνίσματα. Οι δρομείς κάλυπταν
την απόσταση δύο σταδίων -σπανιότερα
τεσσάρων- φέροντας κράνος, κνημίδες και
ασπίδα.
Αρχαία- Ελλάδα-Ολυμπιακά αγωνίσματα

7. Δίσκος: Οι πρώτες περιγραφές αυτού του
αγωνίσματος βρίσκονται στην Ιλιάδα του
Oμήρου και στους επιτάφιους αγώνες που
διοργάνωσε ο Αχιλλέας προς τιμήν του νεκρού
του φίλου Πατρόκλου.
Πάλη : Το άθλημα αυτό διακρινόταν στην ορθία
πάλη ή ορθοπάλη ή σταδαία πάλη και
στην αλίνδησιν ή κύλισιν ή κάτω πάλη
Ορθία πάλη σκοπός αυτού του
είδους πάλης ήταν οι παλαιστές να
ρίξουν απλώς τον αντί-παλο στο
έδαφος. Τρεις πτώσεις σήμαιναν
ήττα και ο νικητής αποκαλούνταν
τριακτήρ.
Αλίνδησις σε αυτό το είδος πάλης γυμναζόταν
κυρίως το κάτω μέρος του σώματος (μέση,
μηροί, γόνατα) και τα χέρια. Ο αγώνας
τελείωνε με την παραδοχή της ήττας ενός εκ
των δύο αθλητών με ανάταση του δεξιού
χεριού του με το δείκτη τεντωμένο.

8. Ακόντιο: Οι αρχαίοι Έλληνες φρόντιζαν να ασκούνται
συχνά στη ρίψη του ακοντίου, αφού αυτό
αποτελούσε το βασικό επιθετικό τους
Οι αθλητές του αγωνίσματος συναγωνίζονταν
στον εκηβόλο (βολή σε μήκος) και
στο στοχαστικό ακοντισμό (βολή σε
προκαθορισμένο στόχο).
Εκηβόλος ακοντισμός: Η ρίψη
ακοντίου γινόταν στο Στάδιο και στις
απεικονίσεις αγγείων φαίνεται ότι ο
αθλητής ξεκινούσε από κάποιο
σταθερό σημείο, πιθανόν από τη
βαλβίδα του στίβου, κάνοντας μερικά
βήματα πριν το πετάξει. Το ακόντιο
έπρεπε να πέσει μέσα σε μια περιοχή
που ήταν καθορισμένη από τις τρεις
πλευρές και η προσπάθεια του
αθλητή ήταν άκυρη εάν κατέληγε έξω
από αυτήν. Οι ρίψεις σημειώνονταν
με ένα μικρό πάσσαλο.
Στοχαστικός ακοντισμός Η ρίψη
ακοντίου σε στόχο γινόταν
συνήθως από άλογο. Σε αυτό το
αγώνισμα, ενώ το άλογο
κάλπαζε, ο αναβάτης έπρεπε να
ρίξει το ακόντιο σε ένα
στρογγυλό στόχο, πιθανότατα
ασπίδα. Η κίνηση του αλόγου
επηρέαζε τη σταθερότητα του
αναβάτη και περιόριζε τον
έλεγχο που είχε στις κινήσεις
του.

9. Άλμα: Στους αρχαίους Ολυμπιακούς Αγώνες το άλμα
διεξαγόταν στο πλαίσιο κυρίως του πεντάθλου
και σπανιότατα ως ξεχωριστό αγώνισμα.
Πένταθλο: Προστέθηκε το 708 π.Χ., στη 18η oλυμπιάδα,
και αποτελούνταν από πέντε
αγωνίσματα……δίσκο, ακόντιο, άλμα, δρόμο κ
αι πάλη. Ο δρόμος και η πάλη ήταν και
ξεχωριστά αγωνίσματα στους πανελλήνιους
αγώνες, όμως το άλμα, ο δίσκος και το ακόντιο
διεξάγονταν μόνο ως μέρος του πεντάθλου.
Σύμφωνα με τη μυθολογία, το πένταθλο
καθιέρωσε ο Ιάσων.

10. Πυγμή (πυγμαχία): Από τα παλαιότερα αθλήματα,η πυγμαχία
πρωτοαναφέρεται στην Ιλιάδα, ως ένας από
τους αγώνες που διοργανώθηκαν προς τιμήν
του νεκρού Πατρόκλου.
Ιππικοί αγώνες ( ιππικά
αγωνίσματα και αρματοδρομίες):

11. Παγκράτιο: Ανήκε στην κατηγορία των βαρέων
αγωνισμάτων.Σύμφωνα με τη μυθολογία, το
παγκράτιο αποδίδεται στον ήρωα Θησέα, ο
οποίος συνδύασε την πάλη και την πυγμαχία
για να εξοντώσει το Μινώταυρο. Θεωρούνταν
το πλέον ενδιαφέρον και επικίνδυνο
αγώνισμα, αφού συνδύαζε όλα τα χτυπήματα
της πυγμαχίας και τις λαβές της πάλης σε ένα
θέαμα γρήγορων φάσεων και συχνών
πτώσεων. Ο Φιλόστρατος αναφέρει ότι το
παγκράτιο ήταν εξαιρετική άσκηση για την
προγύμναση των πολεμιστών.
Αγώνες κηρύκων
και σαλπιγκτών:
Στην Ολυμπία διακρίνονταν, εκτός από τους
αθλητές, οι κήρυκες και οι σαλπιγκτές. Πιο
συγκεκριμένα, επειδή πολλοί ικανοί κήρυκες
και σαλπιγκτές διεκδικούσαν την τιμή να
αναγγέλλουν τα αγωνίσματα και τους νικητές
ή να σαλπίζουν στον ιππόδρομο,
καθιερώθηκαν και γι’ αυτούς αγώνες. Έτσι,
όσοι νικούσαν αποκτούσαν το προνόμιο να
σαλπίζουν και να ανακοινώνουν τους
αθλητές κατά την Ολυμπιάδα.

13. Τα χρώματα των Ολυμπιακών Κύκλων συμβολίζουν τις
σημαίες όλου του κόσμου, γιατί κάθε χώρα έχει
τουλάχιστον ένα από τα παραπάνω χρώματα στη σημαία
της.
Οι πέντε κύκλοι συμβολίζουν την ένωση των πέντε
ηπείρων , καθώς και τη συνάντηση των αθλητών από
ολόκληρο τον κόσμο στους Ολυμπιακούς αγώνες.
Ολυμπιακή φλόγα

14. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΥΜΝΟΣ
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, αγνέ πατέρα
του ωραίου, του μεγάλου και
τ΄ αληθινού,
κατέβα, φανερώσου κι άστραψε εδώ πέρα
στη δόξα της δικής σου γης και
τ΄ ουρανού.
Στο δρόμο και στο πάλεμα και στο λιθάρι,
στων ευγενών αγώνων λάμψε την ορμή
και με τ΄ αμάραντο στεφάνωσε κλωνάρι
και σιδερένιο πλάσε και άξιο το κορμί.
Κάμποι, βουνά και πέλαγα φέγγουν μαζί σου
σαν ένας λευκοπόρφυρος μέγας ναός,
και τρέχει στο ναό εδώ προσκυνητής σου,
Αρχαίο Πνεύμα αθάνατο, κάθε λαός.

15. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟΣ ΟΡΚΟΣ
Κατά τη διάρκεια της Τελετής Έναρξης,
γίνεται παρέλαση όλων των αθλητών. Στη συνέχεια, ένας
αθλητής, αγγίζει με το ένα χέρι την Ολυμπιακή Σημαία και
απαγγέλλει τον Ολυμπιακό όρκο.
«Στο όνομα όλων των αθλητών,
ορκίζομαι ότι θα συμμετέχουμε σε
αυτούς τους Ολυμπιακούς Αγώνες,
σεβόμενοι και μένοντας πιστοί στους
Κανόνες που τους διέπουν,
αφιερώνοντας τους εαυτούς μας στην
άθληση χωρίς φαρμακοδιέγερση και
χωρίς χημικά υποκατάστατα, μέσα στο
πλαίσιο του αληθινού φίλαθλου
πνεύματος, για τη δόξα των Aγώνων και
την τιμή των ομάδων μας.»

16. ΟΛΥΜΠΙΑΚΟ ΣΥΝΘΗΜΑ:
« Citius, Altious, Fortious”
«Πιο γρήγορα, Πιο ψηλά, Πιο δυνατά»
Το σύνθημα αυτό προτρέπει τους αθλητές να ξεπεράσουν
τον εαυτό τους, σε πνεύμα ευγενούς άμιλλας.

17. ΣΥΓΧΡΟΝΟΙ ΟΛΥΜΠΙAΚΟΙ ΑΓΩΝΕΣ
Οι Ολυμπιακοί Αγώνες, γίνονται κάθε τέσσερα χρόνια σε διαφορετική χώρα.
Η χώρα που θα διοργανώσει τους Αγώνες, προετοιμάζεται πολύ σκληρά
για να ετοιμάσει τις απαραίτητες αθλητικές εγκαταστάσεις που θα
φιλοξενήσουν τους αθλητές.
Τα Ολυμπιακά Αθλήματα είναι πολλά. Χωρίζονται σε :
ΟΜΑΔΙΚΑ:
Σε αυτά συμμετέχουν ομάδες με περισσότερους από ένα αθλητές. Το
ποδόσφαιρο, η καλαθόσφαιρα, είναι ομαδικά παιχνίδια.
ΑΤΟΜΙΚΑ:
Σε αυτά συμμετέχει μόνο ένας αθλητής. Ατομικό άθλημα είναι ο στίβος, η άρση
βαρών, η ποδηλασία!
Υπάρχουν ακόμη αθλήματα που γίνονται στη θάλασσα, ή σε πισίνα, όπως οι
αγώνες κολύμβησης, η υδατοσφαίριση, οι καταδύσεις, η ιστιοπλοΐα!

18. Άλλα αθλήματα , όπως η ιππασία γίνονται έξω στη φύση,
ενώ αθλήματα όπως η χιονοδρομίες και το σκι, γίνονται
σε ειδικούς Ολυμπιακούς Αγώνες που γίνονται το
χειμώνα, τους Χειμερινούς Ολυμπιακούς !
Διοργανώνονται επίσης και οι Παραολυμπιακοί
Αγώνες.
Σε αυτούς, λαμβάνουν μέρος αθλητές με σωματικά ή
νοητικά προβλήματα.
Οι αθλητές αυτοί, αγωνίζονται με μεγάλο θάρρος
και αγωνιστικότητα, και μας διδάσκουν ότι η ζωή
θέλει αγώνα και πως τα διάφορα προβλήματα
ξεπερνιούνται με ΘΕΛΗΣΗ και ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ.

19. ΟΙ ΝΙΚΗΤΕΣ ΤΩΝ ΟΛΥΜΠΙΑΚΩΝ ΑΓΩΝΩΝ:
Οι αθλητές ή οι ομάδες που κερδίζουν τις τρεις πρώτες
θέσεις στο αγώνισμά τους, είναι οι Ολυμπιονίκες.
Οι αθλητές που κερδίζουν την ΠΡΩΤΗ
ΘΕΣΗ παίρνουν ένα Χρυσό μετάλλιο. Είναι Χρυσοί
Ολυμπιονίκες!
Ανεβαίνουν στην πιο ψηλή θέση του βάθρου, και αφού
τιμηθούν, ακούγεται ο Εθνικός Ύμνος τους και γίνεται
έπαρση της σημαίας της χώρας τους.
Η δεύτερη θέση χαρίζει στους αθλητές, το Αργυρό
μετάλλιο. (ασημένιο)
Τέλος, οι αθλητές που καταλαμβάνουν την τρίτη
θέση κερδίζουν το Χάλκινο μετάλλιο.

20. ΟΛΥΜΠΙΣΜΟΣ
Ο Ολυμπισμός ως Ιδέα έχει τις ρίζες της στην
Αρχαιότητα και στο πνεύμα των Αρχαίων Ολυμπιακών
Αγώνων το οποίο περιείχε το θρησκευτικό στοιχείο, το
κάλλος, την ευγένεια, την λιτότητα, την αγνότητα, την
εκεχειρία, την αγωνιστικότητα, και γενικά το πνευματικό
ήθος και την ιερότητα για την ανθρώπινη ζωή.

21. Με το πέρασμα όμως του χρόνου η έννοια του Ολυμπισμού
εξελίσσεται και προσαρμόζεται σε σχέση με τα
χαρακτηριστικά των σύγχρονων Ολυμπιακών Αγώνων. Το
θρησκευτικό πνεύμα αντικαταστάθηκε με ορισμένα
θρησκευτικά τελετουργικά που απλώς θυμίζουν τις ρίζες
των αγώνων στο παρελθόν, και περιέλαβε τις έννοιες της
ισότητας, του σεβασμού, της συμμετοχής, της
παγκοσμιότητας και του επαγγελματισμού.

22. Άμιλλα σημαίνει η προσπάθεια για υπεροχή, ο
ανταγωνισμός για τα πρωτεία. Το επίθετο «ευγενής»
προσδιορίζει τον άδολο, ανυστερόβουλο χαρακτήρα αυτής της
προσπάθειας.
Στο δεύτερο άξονα περιέχονται οι αξίες της αριστείας, του ευγενικού
συναγωνισμού ανάμεσα σε άτομα και λαούς, της τάσης για διάκριση
και υπεροχή μακριά από κάθε αντιπαλότητα

23. Οι Αξίες του Ολυμπισμού κινούνται γύρω από δύο βασικούς άξονες: Το «Ευ
Αγωνίζεσθαι » και την «Ευγενή Άμιλλα ».
«Ευ αγωνίζεσθαι»: Να αγωνίζεσαι με έντιμο τρόπο.
Στον πρώτο άξονα εντοπίζονται οι αξίες της εντιμότητας, του
σεβασμού των κανόνων διεξαγωγής των αγώνων, της ισότητας, της
δικαιοσύνης, του σεβασμού των συναθλητών και της ισοτιμίας

24. Στην δεύτερη (2η) θεμελιώδη αρχή του Ολυμπιακού
Καταστατικού Χάρτη διαβάζουμε:
«Ο Ολυμπισμός είναι φιλοσοφία ζωής πού προωθεί και
συνδυάζει σε αρμονικό σύνολο τις αρετές του σώματος και
της ψυχής. Συνδέοντας τον αθλητισμό με τον πολιτισμό και
την παιδεία, ο Ολυμπισμός προσπαθεί να δημιουργήσει ένα
τρόπο ζωής που στηρίζεται στη χαρά της προσπάθειας, την
εκπαιδευτική αξία του καλού παραδείγματος και το
σεβασμό για οικουμενικές αξίες»

25. Αλλά και στη τρίτη (3η) θεμελιώδη αρχή αναφέρεται: « Ο
σκοπός του Ολυμπισμού είναι να θέσει παντού τον
Αθλητισμό στην υπηρεσία της αρμονικής ανάπτυξης του
ανθρώπου, ενθαρρύνοντας την δημιουργία μιας ειρηνικής
κοινωνίας, η οποία ενδιαφέρεται για την διατήρηση της
ανθρώπινης αξιοπρέπειας»

26. Η εφαρμογή των αξιών του Ολυμπισμού τόσο σε
προσωπικό όσο και σε κοινωνικό επίπεδο θα έχει ως
αποτέλεσμα την βελτίωση του εαυτού μας και την
ανάδειξη της σύγχρονης Ελλάδας σε πνευματικό φάρο
του κόσμου.

27. Αφίσες

28. Ολυμπιακοί – Παραολυμπιακοί αγώνες

29. Παραολυμπιακοί αγώνες – Λονδίνο 2012

30. Κώστας Κεντέρης –Τελικός 200 μ. Σύδνεϋ

31. Φανή Χαλκιά – Τελικός 400μ- Αθήνα 2004