1. Στις αρχές του 19ου αιώνα όλος ο ελλαδικός χώρος βρίσκεται κάτω από την Οθωμανική κυριαρχία ενώ τα επτάνησα κάτω από τη Ρωσική κατοχή. Χάρτης του 1806

3. Χάρτης του 1831 Στις 14 Σεπτεμβρίου η Οθωμανική Αυτοκρατορία υπογράφει τη Συνθήκη της Αδριανουπόλεως με την οποία τερματίζεται ο πόλεμος με τη Ρωσία, που είχε ξεκινήσει τον Απρίλιο του 1828. Με τη συνθήκη αυτή αποδέχονταν οι Οθωμανοί και την Ιουλιανή Σύμβαση και το Πρωτόκολλο του Λονδίνου. Στις 10/22 Μαρτίου 1829 υπογράφεται από την Αγγλία, τη Γαλλία και τη Ρωσία το Πρωτόκολλο του Λονδίνου που προβλέπει αυτόνομο ελληνικό κράτος με βόρεια σύνορα τη γραμμή Παγασητικού Αμβρακικού.

5. Χάρτης του1864 1864: ( Προσάρτηση Επτανήσων) Με τον ορισμό νέου βασιλιά στην Ελλάδα ψηφίστηκε και νέο Σύνταγμα στις 17/29 Οκτωβρίου 1864, που προετοιμαζόταν από Συντακτική Συνέλευση από το Δεκέμβριο του 1863. Η συμμετοχή και φιλελεύθερων βουλευτών από τα Επτάνησα στη συνέλευση βοήθησε να ενισχυθούν τα προοδευτικά στοιχεία του νέου συντάγματος το οποίο είχε χαρακτήρα δημοκρατικό.

7. Χάρτης του 1881 Η Θεσσαλία και η περιοχή της Άρτας προσαρτήθηκαν τελικά στην Ελλάδα το 1881 μετά από πολύμηνες διαπραγματεύσεις με την Πύλη για τον καθορισμό των συνόρων και ύστερα από πιέσεις των Μ. Δυνάμεων για περιορισμό των ελληνικών διεκδικήσεων. Η συμφωνία για τα νέα σύνορα υπογράφηκε στην Κωνσταντινούπολη μεταξύ των Μ. Δυνάμεων και της Πύλης στις 12/24 Μαΐου 1881 και επικυρώθηκε από την ελληνική πλευρά στις 20 Ιουνίου/2 Ιουλίου 1881 έναντι αποζημιώσεων που έδωσε η Ελλάδα στην Οθωμανική Αυτοκρατορία.

9. Χάρτης του 1913 Η συνθήκη του Βουκουρεστίου υπογράφτηκε στις 28 Ιουλίου/10 Αυγούστου και όριζε τα σύνορα της Ελλάδας ανατολικά έως το Νέστο, βόρεια μέχρι το Πετρίτσι, τη Γευγελή και το Μοναστήρι και δυτικά έως την Κορυτσά ενώ και η Κρήτη περιερχόταν στο ελληνικό κράτος. Παρέμεναν όμως και πάλι ασαφή τα ζητήματα της Β. Ηπείρου και των νησιών του Αιγαίου. Η Ελλάδα είχε κατορθώσει να απελευθερώσει το μεγαλύτερο τμήμα της Μακεδονίας, σημαντικό μέρος της Ηπείρου και ένα μέρος της δυτικής Θράκης. Δεν κατόρθωσε να απελευθερώσει το βόρειο τμήμα της Μακεδονίας (σημερινή νότια περιοχή του κράτους των Σκοπίων) με την ακμαία ελληνική πόλη του Μοναστηρίου, το οποίο κατέλαβαν οι Σέρβοι και τη βορειοανατολική Μακεδονία με τις ελληνικές πόλεις του Μελένικου, της Τζουμαγιάς και της Στρώμνιτσας, που παραχωρήθηκε στη Βουλγαρία. Το καθεστώς των νησιών του Αιγαίου, πλην των Δωδεκανήσων, παρέμενε εκκρεμές μετά και τη Συνθήκη του Βουκουρεστίου (28 Ιουλίου/10 υγούστου 1913) με την οποία έληγε ο Β΄Βαλκανικός Πόλεμος.

11. Χάρτης του 1917 Ο Βενιζέλος διαφωνούσε με την τήρηση ουδετερότητας από τον γερμανόφιλο Έλληνα βασιλιά Κωνσταντίνο κατά τη διάρκεια του Α΄ Παγκόσμιου Πολέμου, καθώς πίστευε ότι η νίκη θα ήταν με την Αντάντ. Η παραίτηση του Βενιζέλου τον Οκτώβριο του 1915 όταν δεν δέχθηκε ο βασιλιάς να υπογράψει το διάταγμα για την επιστράτευση υπήρξε η αφετηρία του εθνικού διχασμού. Τον ίδιο μήνα αγγλογαλλικά στρατεύματα, παραβιάζοντας την ουδετερότητα, αποβιβάστηκαν στη Θεσσαλονίκη προκειμένου να προωθηθούν στο εσωτερικό και να βοηθήσουν τους Σέρβους. Τον Μάιο του 1916 βουλγαρικά και γερμανικά στρατεύματα εισέβαλαν στην ανατολική Μακεδονία, αλλά και πάλι ο Κωνσταντίνος συνέχισε την τήρηση ουδετερότητας. Έτσι, έγινε στρατιωτικό κίνημα στη Θεσσαλονίκη στο οποίο προσχώρησε και ο Βενιζέλος, ο οποίος σχημάτισε προσωρινή κυβέρνηση που υποστήριζε την είσοδο στον πόλεμο στο πλευρό της Αντάντ. Η Ελλάδα χωρίστηκε στα δύο

13. Χάρτης του 1923 Με τη Συνθήκη της Λωζάννης στις 24 Ιουλίου τα σύνορα της Ελλάδας έφταναν ως τον ποταμό Έβρο στη Θράκη και από τα νησιά του Αιγαίου, πλην των Δωδεκανήσων που ήταν ιταλικά, παραχωρούσε στην Τουρκία την Ίμβρο και την Τένεδο. Νωρίτερα, στις 30 Ιανουαρίου 1923, είχε υπογραφεί ελληνοτουρκική σύμβαση στη Λωζάννη που προέβλεπε την υποχρεωτική ανταλλαγή των ελληνικών πληθυσμών της Ανατολικής Θράκης και της Μικρά Ασίας με τους μουσουλμανικούς πληθυσμούς της Μακεδονίας και των νησιών.