Κάποτε ιταν κοινόςε ολόκλθρθ τθν Ελλάδα και επικθρυγμζνο ωσ επιβλαβζσ, ςιμερα κινδυνεφει με εξαφάνιςθ λόγοσ για το μεςαίου
μεγζκουσ ςαρκοφάγο τςακάλι (Canis aureus), του οποίου ο ςυνολικόσ πλθκυςμόσ δεν ξεπερνά πλζον τα 1000 άτομα, με τθν κατανομι του
ςτον ελλαδικό χώρο να εμφανίηεται γεωγραφικά αςυνεχισ και κατακερματιςμζνθ. Μάλιςτα, θ Ελλάδα είναι θ μοναδικι ευρωπαϊκι χώρα με
βιότοπουσ τςακαλιών, όπου οι πλθκυςμοί τουσ τα τελευταία χρόνια διαρκώσ μειώνονται
2.
Μζχρι το 1990το τςακάλι ςυγκαταλεγόταν ςτα «επιβλαβι είδθ».
Το είδοσ δζχτθκε ιςχυρό πλιγμα από τθν επικιρυξθ που ίςχυε τθν περίοδο 1974-1981, όταν περιςςότερα από 7.000 ηώα κανατώκθκαν.
Έκτοτε ο πλθκυςμόσ τουσ δείχνει ςαφείσ μειωτικζσ τάςεισ, με τθν εξάπλωςι του να ζχει περιοριςτεί ςθμαντικά τα τελευταία 30 χρόνια. Πλζον
απαντάται μόνο ςτθν Πελοπόννθςο, τθ Σάμο, τθ Χαλκιδικι, τθν περιοχι Βιςτωνίδασ/Νζςτου και τθν παραλιακι Φωκίδα.
Μικρζσ και απομονωμζνεσ ομάδεσ ζχουν εντοπιςτεί ςτον Έβρο και ςτθν Κεντρικι Μακεδονία (Κερκίνθ, παραποτάμιο δάςοσ Αξιοφ).
Σφμφωνα με τα αποτελζςματα τθσ ζρευνασ και ςε ςφγκριςθ με τθν παλαιότερθ απογραφι του 2000-01, ο πλθκυςμόσ των τςακαλιών ςτθν
Χαλκιδικι ζχει μειωκεί κατά 50% και πλζον ζχει διαςκορπιςτεί ςε 11 μικρζσ (1-2 άτομα) και 3 μεγάλεσ ομάδεσ (χωρίσ να υπολογίηεται ο μθ
καταμετρθμζνοσ πλθκυςμόσ του Αγίου Όρουσ).
Στθν Πελοπόννθςο, ο ςυνολικόσ ελάχιςτοσ πλθκυςμόσ δεν ξεπερνά τα 229 άτομα, κατανεμθμζνα ςε 77 ομάδεσ.
Το 85% του πλθκυςμοφ εντοπίηεται ςτθ νότια Πελοπόννθςο, με επίκεντρο το νομό Λακωνίασ.
