Monólogos de Nadal

1. O boneco de neve
Eu son o boneco de neve, e non son moi importante no Nadal, porque para poder facerme
precisas neve, e como non neva en todos os lugares... Que se lle vai facer!!!
No Nadal do ano pasado, recordo que estiven cunha familia desastrosa.
Para comezar, dous días antes do Nadal, comezáronme a facer, alí nevaba moito, e había
neve para todo o ano. Os máis cativos da familia collían a neve como podían nas súas mans,
entre o xeada que estaba e o pequenas que as tiñan, os coitados non daban feito. O caso,
botaron unha hora para facerme soamente ata a cintura, e iso que eu procuraba manterme o
máis teso posíbel. Da cintura para arriba mellor non falemos. Tiven que esperar como media
hora ata que chegaron ao pescozo; a continuación colleron unha pouca neve e fixéronme a
cabeza. Despois dun tempo, entraron na casa, seica ían buscar os botóns entre as caixas que
tiña a avoa. Ao volver trouxeron os botóns. Mi madriña! Eran enormes, e co pequena que era a
miña cabeza! Non sabía onde me ían meter o nariz! Despois foron mirar se tiñan algunha
cenoria, e como se esqueceran de mercala pola mañá colleron un cogombro que fixo a función da
cenoria... O que vos conto, agora non sei o que parecía! Os ollos enormes, e un cogombro por
nariz! Non sei o que pensarán os veciños de min. Alí me deixaron ata o día seguinte, ía un calor
de mil diaños, pero a eles pouco lles importaba, estaban alí dentro da casa ceando coa familia.
Tanto lles custaría traerme un bocado? Ou polo menos virme facer compaña!
As horas ían pasando e eu botara unha soneca, cando me dei conta, tiña o estómago no
chan, estaba a derreterme por toda a calor que ía, e quedaba un día para o Nadal! Vaia
educación tiñan aqueles ignorantes! En vez de virme axudar, eu que sei... meterme no
conxelador ou amañarme un pouco cada hora... Nada. Alí non aparecía ninguén. Ao final acabei
desarmándome e os ollos caéronme polo sumidoiro. Ao día seguinte contáronme que os
desagradecidos me cambiaran por outro moito mellor e menos débil ca min. Arre demo!!! O que
hai que ver!
Mariña González Rodríguez

2. Como xa sabedes, queridos amigos, todo ser humano pasa por esa etapa da vida na que os
seus pais lle din que Papá Noel non existe e que todos os agasallos destes anos foron obra
deles. Claro, e vós ides e crédelo. Papanatas! A que clase de “merluzo” lle pode entrar iso na
cabeza? A ver, pensade un pouquiño: se Papá Noel non existe, de que serve deixar leite e
galletas pola noite? E deixarlle auga aos renos? De que serve escribir unha carta que ninguén
vai ler? De que serve portarse ben todo o ano? Se non existe, por que se segue facendo todo
isto? E non me digades que é polos nenos pequenos, que iso xa ninguén o traga. O que pasa é que
os adultos queren levar toda a gloria. Si, amigos, si! As cousas son así! A mente dos adultos é
así de retorcida. A envexa corróelles as veas! Prefiren levar o mérito cando en realidade somos
nós os que percorremos o mundo enteiro nunha noite repartindo agasallos. Nunca lograrei
entender por que o fan. É algo que me supera. Todo un misterio, señores. Cando pasemos pola
casa de Íker Jiménez preguntareillo.
Debo contarvos tamén outra cousa: o Nadal non é tan bonito como o pintan. O
“queridísimo” Papá Noel non é amable, nin sorrinte, nin boa persoa, como vós o imaxinabades.
Non, ese era Papi Noel, o seu irmán xemelgo. Vouvos contar a verdadeira realidade...
“Todo comezou hai moito tempo, cando a PS3 aínda non se atrevera a chegar á Terra. En
Laponia naceron dous xemelgos: Papá e Papi Noel. Cando se fixeron adultos, o seu pai Papuchi
Noel, que xa estaba moi vello, elixiu a Papi Noel para que se fixese cargo do negocio familiar: a
fábrica de xoguetes de Laponia, a que fabricaría os xoguetes que encherían de felicidade a
todos os nenos do mundo. Papá Noel, cheo de rabia por non ser o elixido, matou dunha forma
moi macabra (non vou dar detalles) a Papuchi Noel e afogou a Papi Noel cun bastón de caramelo.
Deste modo fíxose co control da fábrica e escravizounos para que tirásemos do seu trineo toda
a eternidade.
No Nadal, Papá Noel adopta o carácter do seu defunto xemelgo para que ninguén se
decate de que se lle vai moito a pinza. Pero a realidade é que, o resto do ano, emborráchase
como un toleirán e, á hora de repartir os agasallos, claro, como a motivación non a ten para o
que a debe ter, repárteos como quen reparte billetes de lotería a unha familia de gatos. Vamos,
que o chapuzas non sabe o que fai. Que non vos pareza estraño que logo o típico neno que se
ergue a toda pastilla pola mañá, cando abre o seu agasallo, se quede con cara de póker e lle diga
aos seus pais: “isto non é o que pedín!”
Pero os nenos non son as únicas vítimas destas inxustizas. Eu, por exemplo, pedín a
película de “Frozen”, e sabedes o que recibín? Unha folerpa de neve e unhas verbas dedicadas
especialmente a min: “Déixate de trapalladas se non queres rematar sen cornos!”
Ai Señor! Cómpre moita paciencia con este home!
Ana Rosa Pato Rodríguez

3. Un Nadal moi prometedor
Velaí outro ano máis, neste frío inverno; menos mal que me poñen no salón e se está ben
quentiño, por mor da calefacción, pero aínda así hai algo que non me gusta. E digo que non me
gusta nada por non dicir que o detesto. Antes de nada, vou aclarar algo: eu son un enfeito de
Nadal, un adobío máis dos centos que debe de haber nestes tempos, aínda que eu son moi
especial nese aspecto. Refírome a que son un dos principais símbolos do Nadal, e como tal,
síntome moi orgulloso de destacar entre tanta decoración. É máis, ata levo decorado sobre min!
É ben curioso, verdade.
Está ben, xa dei a suficiente información como para intuír que son a árbore de Nadal. Si,
esa mítica árbore, esa mesma. Son ese abeto que, o 25 de decembro, énchome de agasallos
polos arredores, e que ninguén se fixa en min cando están estes de por medio.
En fin... Paréceme que xa desvariei dabondo; agora vou contar ese “algo” que tanto odio.
Pois, ese feito tan molesto para min non sucede xustamente na época do Nadal, senón durante o
resto do ano. Isto é, que cando acaba o Nadal, os donos desta casa cóllenme (ás veces de xeito
brusco), desmóntanme peza a peza ( que máis dunha vez téñense perdido varios dos meus
adornos) e, por último, lévanme a “aquel sitio”. Si, ese “cuarto escuro” que teñan todos as casas,
sen excepción. Esa habitación que se atopa, xustamente, debaixo do tellado da casa. É o que
todos coñecen como... o faiado. Xa, poida que esaxerase un pouco, pero vouno explicar mellor.
Ese lugar está cheo de aparellos, dispositivos e chintófanos varios (a maioría en desuso,
escangallados e esquecidos). Entón, méteme medo ficar alí abandonado, e é por varios motivos:
primeiro, está escuro, e non me gusta nada; segundo, dáme mala espiña os chintófanos que hai
nese lugar e, sobre todo, os seus comportamentos estraños; e terceiro, que fun creado para
ser visto e admirado polos demais, que xa está ben!
Pois, penso que xa dixen todo o que quería; así que... Ai, si! Xa non me lembraba! Outra
cousa que me restaba por dicir é sobre o tempo do Nadal, é dicir, sobre o que penso del. A
resposta é bastante obvia, creo eu. Para min, o Nadal paréceme unha época formidable, xa que
estou nese salón tan confortable, teño unha boa vista panorámica mirando pola xanela e, ás
veces, tamén vexo a televisión. Que podo dicir? Pois eses días, para min, son os mellores de
todo o ano. Con certeza, é unha época feliz.
Dinís Alongo Cougil

4. Non me gusta o Nadal. Ben, sei que a moitos de vós, por non dicir todos, non vos importa
o máis mínimo, pero dáme igual. Dígovolo porque me peta.
Ben, por onde ía... Ah, si. Non me gusta o Nadal, e en especial as personaxes típicas del.
Creo que a desaparición de Papá Noel, os Reis Magos e demais parvadas sería o mellor agasallo
para este ano. Nunca máis ver figuriñas deses vellos barrigudos nos bazares ou colgando dos
balcóns das casas. Estaría ben sentarme no colo de Papá Noel, por exemplo, e bisbarlle ao oído:
Este ano fun moi bo, así que pido como agasallo... que te vaias a Laponia e non volvas máis.
Sabedes? O outro día, andando por Twitter, saíume un anuncio que dicía algo así como...
“Papá Noel e os Reis Magos por fin teñen Twitter!” E logo mencionaba as súas contas. Que
pensan? Que somos parvos? Os nenos pequenos que cren que existen, non teñen redes sociais, e
para os maiores resulta algo ridículo.
E como Twitter, Google. Que conta os días, as horas, os minutos e os segundos que
faltan para que Papá Noel pase pola túa cidade, e pon xogos absurdos. E, coidado, aínda haberá
algún que xogue coma un anano.
Ah, e tamén a xente que se disfraza deles...canta gana de facer o parvo!
E preguntarédesvos, por que os odias tanto? Ben, nunca fun un amargado, como
pensaredes. Abofé que non. De pequeno tiña o meu corazonciño, e era o neno máis feliz nesta
época, sobre todo en datas tan sinaladas como o vinte e catro, o trinta e un de decembro ou o
cinco de xaneiro. Pero dende o Nadal no que morreu o meu avó, deixei de crer nos “Miragres do
Nadal” ou en cousas semellantes.
Deime conta de que as cousas malas ocorren tanto no Nadal, como no verán, como no día
do teu aniversario, e souben, antes de que mo dixeran os meus pais, que Papá Noel e os Reis
Magos non existían, porque un ano pedíralles celebrar todos os Nadais coa miña familia. O meu
desexo non se fixo realidade, e bótolles a culpa de que agora os Nadais non sexan o mesmo.
Ben, en resumo, vós seguide gozando do Nadal se vos gusta, que xa me encargarei eu de
destruílo, coma nos videoxogos.
Nuria Vázquez González

5. Non sei a vós, pero a min a idea de que un gordo lambón baixe pola miña cheminea e se
poña a comer galletas con toda a chulería do mundo, ponme malo. Aínda por riba, no mellor dos
casos, déixache un par de calzóns con algún debuxiño que os vai pór...
Tal e como están as cousas hoxe en día, este ano non vou deixar que ese barbudo entre
na miña casa para que me poña un paquete bomba. Ao mínimo ruído que escoite o 25 pola noite,
collo a escopeta de caza do meu tío e xa verás como baixa uns quilos ao escapar, vai subir pola
cheminea máis rápido do que baixou!
E mellor non falemos do trineo, porque nin lle ten a ITV actualizada, nin seguro, nin
nada. Un día espétase contra a parabólica do Canal Plus e a ver quen me paga a min unha nova
para ver a liga os domingos!
Logo está todo o diñeiro que gaña coas empresas no polo norte, o condenado declara
menos có Bárcenas! Despois déixalle na árbore do Montoro un par de sobres e todo arranxado,
claro...
Os tres vagabundos eses este ano non me preocupan porque tal e como están as cousas
dubido eu que deixen pasar pola fronteira a tres fulanos en camelo, de oriente e con paquetes
sospeitosos.
Diego Vázquez Feijóo

6. Parece que ao chegar o Nadal, todo é felicidade, pero en realidade non é así.
Podemos poñer o exemplo da entrega de notas correspondentes á primeira avaliación.
Ata o día no que che dan as notas todo é felicidade. O malo é cando chea ese día.
Cando ves que tes algunha suspensa, ou as que sexan, o primeiro que fas é comezar a
pensar a escusa que vas contar na casa, aínda que ao final sabes que non che vai servir de nada
escusarte, porque o castigo valo levar igual. As que se ían converter nunhas vacacións sen facer
nada, acaban sendo unha tortura continua na casa.
O que me pregunto é quen tería a idea de dar as notas antes do Nadal, a quen...? Esta
pregunta non ten resposta, porque se conseguimos saber quen foi a idea, o seu destino está
claro...
A miña cabeza dime que as cualificacións non tiñan que existir. E logo... con levantarse
cedo durante nove meses ao ano e aguantar sentado durante seis horas diarias (que supoñen un
total de 1.166 en total ao longo de todo o curso) mentres un profesor fala cousas que nunca
imos ser capaces de entender... non é suficiente?
Pois polo que se ve non é suficiente, xa que por encima, se suspendes castígante por non
aprobar, se sacas un cinco protestan dicindo que podías sacar un seis e así sucesivamente. O
único que falta por oír é que segundo o mundo dos maiores, todo isto que fan é polo noso ben. e
aínda pretenden que o creamos!
A conclusión que se pode sacar é que hai que seguir sufrindo durante anos e anos... ata
que os nosos pais cambien de ideas e que suspender lles pareza ben e aprobar lles pareza mal.
Aínda que dubido que iso pase algún día!!!
Rubén Fernández Otero

7. Había un tempo que non saía da casa, a miña curuxa saía polas noites de caza e compartía
comigo todo o que apañaba.
Xa acostumado á vida nocturna, aquela noite fría de Nadal, saín cos meus sacos, o das
castañas e o dos xoguetes que estivera facendo durante todos eses anos nos que os rapaces me
esqueceran, pola culpa da eclipse que me fixera aquel bidón con barba branca recheo de
chocolate, ao que chaman “Papá Noel”. Que ridículo! Non escoitei nome con menos sentido na
miña vida! Como se fose o pai de todos os rapaces do mundo.
Seguindo por onde ía, baixei pola Serra do Courel ata a aldea máis próxima que atopei.
Fun observando as casas, buscando a ideal para comezar o meu traballo. Entrei nunha casa co
tellado de lousa e paredes de granito, a verdade é que aquela casa tiña o seu encanto, a
decoración daquel salón pareceume algo esaxerada, había moita cousa de Deus. Subín ao cuarto
do rapaz que alí vivía. Apalpeille a barriga e atopeille o estómago baleiro, o meu deber naquel
caso era deixarlle ao rapaz un puñado de castañas e un xoguete de madeira de castiñeiro feito
a man por min. Ao ir ao piso de abaixo pasei pola cociña, a ver se me deixaran algo para repor
forzas. Na encimeira había un prato con bolachas e un vaso de leite fresca, xusto ao lado había
unha nota que dicía “Para Papá Noel”. Entroume unha rabia naquel momento, que collín a nota e
estragueina en mil anacos, e como non, comín as bolachas e bebín todo aquel leite.
Cando xa estaba a piques de marchar vexo que algo se move na cheminea, eu non tiña
dúbida de que era o meu arquiinimigo, acaparador das mentes dos rapaciños, “Papá Noel”. Aquel
descarado atrevérase a entrar na casa na que eu estaba servindo. Non dubidei en amargarlle a
noite. Saín pola porta sen facer ruído, fun para a parte de atrás, onde había un alpendre, alí
collín unha escada, e subín ao tellado da casa.
Alí no aire estaba o trineo. Collín e desenganchei aos renos. Os animaliños marcharon
voando e o trineo caeu enriba do tellado, facendo un buraco de grandes dimensións. Escoitei un
ruído detrás de min, dei a volta e alí estaba o paspán do Papá Noel encaixado na cheminea
pedindo socorro. A verdade é que a min xa me parecía raro que aquel pipote coubese por unha
cheminea de dimensións medias. Eu collín, pasei diante del e, como quen non ve nin escoita
baixei pola escada, gardeina no alpendre e marchei á seguinte casa. Aquela noite foi a mellor!
Guiomar González Rodríguez