Los campesinos
- 1.
- 2. Τῇ δὲ ὑστεραίᾳὁ Δικαιόπολις τὸν Φίλιππον καλεῖ καί, «ἐλθὲ δεῦρο,» φησίν, «ὦ παῖ · ἐγὼ μὲν γὰρ σπεύδω πρὸς τὸν ἀγρόν ·
- 3. μέλλω γὰρ δρέπειντὰς ἐλαίας · ὠραῖος γάρ ἐστιν ὁ κάρπός. σὺ δὲ ἐλθὲ καὶ συλλάμβανε.»
- 4. ὁ μὲν οὖνΦίλιππος ἐκβαίνει ἐκ τοῦ οἴκου, ὁ δὲ πατὴρ ἄγει αὐτὸν πρὸς τὸν ἀγρὸν.
- 5. ἐν ᾧ δὲὁ Δικαιόπολις καὶ ὁ παῖς πρὸς τὸν ἀγρὸν βαδίζουσιν, ὁ Δικαιόπολις, «βλέπε, ὦ παῖ,» φησίν
- 6. «πολλοὶ μὲν γεωργοὶπονοῦσιν ἐν τοῖς ἀγροῖς, οὐ χαλεπὸν δέ ἐστι τοὺς κακούς τε καὶ ἀργοὺς γεωργοὺς ἐξετάζειν.
- 7. εἰ μὴ γὰροἱ γεωργοὶ σπείρουσιν, οὐδὲ λαμβάνουσι σῖτον ἐκ τῶν ἀγρῶν
- 8. εἰ δὲ μὴφυτεύουσιν ἀμπέλους, οἶνον οὐκ ἔχουσιν
- 9. οὐδὲ ἔλαιον ἔχουσιν,εἰ μὴ ἐλαίας δένδρα φυτεύουσιν.
- 10. Εἰ γὰρ πολλάἐστι δένδρα ἐν τῷ ἀγρῷ, καὶ εἰ ὁ γεωργός τε καὶ οἱ δοῦλοι μάλα πονοῦσι καὶ αὐτὰ θεραπεύουσιν, ἐκ τῶν δένδρων τοὺς καρποὺς κατασείουσιν, καὶ πολλὰς ἐλαίας συλλέγουσιν
- 11. εἰ δὲ οἱδοῦλοι ῥᾳδιουργοῦσι καὶ ὑπὸ τοῖς δένδροις καθεύδουσιν, καρπὸν οὐ λαμβάνουσιν. (*) ῥᾳδιουργοῦσι - ἀργοί εἰσιν καὶ οὐ μάλα πονοῦσιν.
- 12. ἐπεὶ δὲ εὶςτὸν ἀγρὸν εἰσβαίνουσιν ὅ τε πατὴρ καὶ ὁ παῖς, ὁ Δικαιόπολις βλέπει πρὸς τὰ ἐλαίας δένδρα
- 13. πολλὰ γὰρ ἐστιτὰ δένδρα ἐν τῷ ἀγρῷ, καὶ ἐπὶ τοῖς δένδροις πολλαὶ ἐλαιαί εἰσιν
- 14. ἔπειτα πρὸς δένδρον μακρὸν προσχωρεῖκαί, «ἰδοῦ, Φίλιππε,» φησίν, «ἀνάβαινε ἐπὶ τὸ δένδρον καὶ κατάσειε τὸν καρπόν.»
- 15. ὁ οὖν Φίλιπποςῥάβδον λαμβάνει ἰσχυρὰν καὶ ἐπὶ τὸν δένδρον ἀναβαίνει.
- 16. ἔπειτα δὲ τὰςἐλαίας τύπτει καὶ κατασείει εἰς τὴν γῆν.
- 17. δὲ Δικαιόπολις τοὺςκαρποὺς συλλέγει τε καὶ εἰς σάκκον φέρει.
- 18. οἱ δὲ καρποὶπολλοί τε καὶ καλοί εἰσιν. ὁ οὖν Δικαιόπολις χαίρει.
- 19. οὐκ ἀγνοεῖ γὰρὅτι ἀπὸ τοσούτων καρπῶν μέλλει πολὺ ἔλαιον ποιεῖν.
- 20. πολὺν οὖν χρόνονπονοῦσιν ὅ τε πατὴρ καὶ ὁ παῖς.
- 21. ὁ μὲν οὖνΦίλιππος ἐπὶ πολλὰ δένδρα ἀναβαίνει καὶ τοὺς καρποὺς κατασείει ·
- 22. οἱ δὲ καρποὶἀπὸ τῶν δένδρων πίπτουσιν, καὶ ὁ Δικαιόπολις αὐτοὺς συλλέγει.
- 23. τέλος δὲ ὁ Δικαιόπολιςτὸν Φίλιππον πρὸς δένδρον μάλα μακρὸν ἄγει
- 24. «ἰδού, ὦ Φίλιππε,» φησίν,«τοῦτο τὸ δένδρον πολὺν καρπὸν ἔχει, ἀνάβαινε οὖν καὶ κατάσειε τὸν καρπόν.»
- 25. ὁ δὲ Φίλιππος,«ὁ δυνατόν ἐστιν, ὦ πάτερ,» φησίν, «ἐπὶ τοσοῦτον δένδρον ἀναβαίνειν. ἐγὼ δὲ μάλα κάμνω.»
- 26. ὁ δὲ Δικαιόπολις,«μὴ ἀργὸς ἴσθι, ὦ παῖ,» φησίν, «δυνατὸν γάρ ἐστιν ἐπὶ τὸ δένδρον ἀναβαίνειν. σπεῦδε. »
- 27. ὁ οὖν Φίλιπποςπρὸς τὸ δένδρον προσχωρεῖ καὶ βραδέως ἀναβαίνει.
- 28. ἐξαίφνης δὲ ὀλισθάνει καὶ πίπτειπρὸς τὴν γῆν, καὶ μένει ἐκεῖ ἀκίνητος.
- 29. φόβος οὖν τὸνΔικαιόπολιν λαμβάνει.
- 30. τρέχει οῦν πρὸςτὸν Φίλιππον καί, «ἔπαιρε σεαυτόν,» φησίν, «ὦ παῖ · τί πάσχεις ;»
- 31. ὁ δὲ ἔτιἀκίνητος μένει.
- 32. ὁ οὖν Δικαιόπολιςτρέχει πρὸς τὸν οἶκον καὶ τὴν Μυρρίνην καλεῖ - ἡ γὰρ Μυρρίννη μήτηρ τοῦ Φιλίππου ἐστίν – καί, «ἐλθὲ δεῦρο, ὦ Μυρρίνη,» φησίν
- 33.
- 34. ἡ δὲ Μυρρίνηἐκβαίνει ἐκ τοῦ οἴκου καὶ τρέχει μετὰ τὸν Δικαιόπολιν πρὸς τὸν ἀγρόν.
- 35. ἐπεὶ δὲ εἰσβαίνουσινεἰς τὸν ἀγρόν, ἤδη ἐπαίρει ἑαυτὸν ὁ Φίλιππος
- 36. καλεῖ οὖν αὐτοὺςκαί, «μὴ φόβον ἔχετε,» φησίν · «ἐγὼ γὰρ καλῶς ἔχω.»
- 37. ὁ μὲν οὖνΔικαιόπολις μάλα χαίρει, ἡ δὲ μήτηρ προσχωρεῖ καὶ φιλεῖ αὐτὸν καὶ, «ὦ παῖ,» φησίν, «ἆρα καλῶς ἔχεις ; » ὁ δὲ, «ναί, μῆτερ,» φησίν, «καλῶς ἔχω.»
- 38. ὁ δὲ Δικαιόπολις,«μάλα ἀνδρεῖος εἶ,» φησίν, «ὦ παῖ. νῦν δὲ μηκέτι πόνει · κάμνεις γάρ. καιρός ἐστιν οἴκαδε βαδίζειν καὶ ἡσυχάζειν.»
- 39. ὁ μὲν οὖνΔικαιόπολις τὰς ἐλαίας φέρει, ἡ δὲ Μυρρίνη τὸν Φίλιππον ἄγει. ἐπεὶ δὲ εἰς τὸν οἶκον εἶσβαίνουσιν, ἡσυχάζουσι καὶ δειπνοῦσιν.