Parametrat e modelit bikompartimental të
digoksinës – Vërejtja tek përsonat normal
dhe tek ata me insuficiencë renale.
Mentore: Studentja:
Prof.Dr.Arlinda Daka Lindita Sinanaj
Lënda: Biofarmaci me
farmakokinetikë
Çka janë Glikozidet?
 Përbërës bimor që përmbajnë njësi sheqerore,
struktura bazë e të cilave përbëhet nga:
 – Aglikoni (përbërës jo-sheqeror)
– Glikoni (përbërës sheqeror)
 Termi ‘glikozid’ është term gjenerik që u referohet
produkteve natyrale të lidhura kimikisht me sheqer
 Tek Glikozidet, njësia sheqerore është e lidhur me
një grup tjetër funksional me anë të ‘lidhjes glikozide’
Klasifikimi i glikozideve
•Në bazë të lidhjes glikozide :
– O-glikozidet
– S-glikozidet
– N-glikozidet
– C-glikozidet
•Në bazë të Aglikonit, dmth Glikozide:
– Kardiake
– Saponine
– Tioglikozide
– Cianogjene
– Fenolike
– Kumarine
– Flavonoide
– Antrakuinonike
Digoksina
Gjethet e luletogëzit leshtor (Folium
Digitalis Lanatae)
• Nga Digitalis Lanata
• Nga Digitalis Lanata, përfitohet
bari i Digoksinës
– Një ndër më të popullarizuarit
në trajtimin e insuficiencës së
zemrës dhe fibrilacionit atrial
• Veprimet farmakologjike të ngjashme
me D.purpurea
– Efekt tonik në zemër
– Përforcojnë kontraktimin e muskujve
të zemrës
– Poashtu efekt diuretik
Parathënie
-Tableta
62.5; 125 mcg dhe 250 mcg.
-Kapsula
50,100,200 mcg
-Eliksire pediatrike
50 mcg për 1 ml (10% alkool)
-Injeksione
250 mcg për 1 ml (1ml ampullë)
-Injeksione pediatrike
100 mcg për 1 ml (1ml ampullë)
Karakteristikat më të shquara të përdorimit klinik të
digoksinës përfshinë:
1.Indeksin e ngushtë terapeutik
2.Pika kufitare e terapisë që është shumë e vështirë të
përcaktohet dhe të matet për shkak të llojllojshmërisë
shumë të madhe të koncentrimeve të digoksinës në serum
tek pacientët të cilëve u jepen doza të njejta.
Kjo gjendje ka cuar deri në zhvillimin e
monogrameve dhe ekuacioneve të dizejnuara për
vlerësimin e dozimit optimal të digoksinës.
- Ekuacionet e bazuara në parametrat më të
rëndesishëm farmakokinetik:
F & Vd > doza e ngarkimit
CL > mbajtja dozë/përqindje
t ½ > koha deri në gjendjen e qëndrueshme dhe
intervali i dozimit
Dozimi i pasaktë i digoksinës ndodh shumë shpesh dhe shfaqet si
mbi apo nëndozim.
Njohja e farmakokinetikës klinike do na ndihmojë neve në
përmirësimin në dizejnimin e dozimeve dhe monitorimin terapeutik të
barit.
OBJEKTIVI:
Të përshkruhet profili i koncentrimit të digoksinës në trup i cili varet
ekskluzivisht nga LADME:
Lirimi
Absorbimi
Distribuimi
Metabolizmi
Eleminimi
Absorbimi : Faktorët që ndikojnë në biodisponueshmëri
Ushqimi: produktet me përmbajte të lartë të fibrave
Barnat: Antacidet, kolestiramina, kaolina, sulfasalazina etj e
ulin biodisponieshmërinë
40% degradohet nga bakteriet intestinale 1 ne 10 raste
80% absorbohet pas distribuimit oral të tabletave
75-80% absorbohet pas administrimit të eliksireve
80% absorbohet IM – Por nuk rekomandohet
Distribuimi
1.Koncentrimi i digoksinës në serum – lakorja e kohës
percjell modelin bikompartimental.
2.Faza e distribuimit 8-12 orësh indor.
3.Gjatë fazës së distribuimit , digoksina në serum nuk është
në ekuilibër me digoksinën në inde.
Modeli
bikompartimental
Bari hyn ne kompartimentin qendror (apo komparimentin 1) prej diku nga
jashte trupit.
Bari pastaj largohet nga kompartimenti qendror me anen e njerës nga dy
rrugët.
Kompartimentit periferik (i quajtur gjithashtu kompartimenti 2) apo
Bari largohet nga trupi.
Bari që është në kompartimentin periferik mund të kthehet në kompartimentin
qendror.
Riqarkullimi i barit ndodh ndërmjet kompartimentit qendror dhe periferik, por
momentin që bari largohet nga trupi, nuk nuk kthehet në trup më.
Modeli bikompartimental konsideron të gjithë trupin, dhe të gjitha organet dhe
indet të jenë sikur dy kova, por të gjitha barërat duhet të largohen nga trupi
përmes një kove.
Modeli bikompartimental
Farmakokinetika e digoksinës
Distribuimi
Lidhja e ngushtë me indet e muskujve, Vd lidhet mirë me indet e
dobëta të trupit, paraqet një vëllim distribuimi shumë të lartë
Vd = 7.3 L/kg
Lidhja me proteina 25%
Kalon barrieren placentare dhe hyn në qumështin e gjirit
Farmakokinetika e digoksinës
Metabolizmi
- bëhet nëpërmes shkëputjes hap pas hapi të njësive sheqerore
dhe reduktimin e unazës laktone
- më pak se 10% i nënshtrohet metabolizmit në mëlci
- nuk është i varur nga citokromi P450 dhe nuk është e njohur
nesë inhibon apo indukon aktivizimin e tij
Farmakokinetika e digoksinës
Eliminimi
- digoksina eliminohet me anë të kinetikës së rendit të
parë.
- 50-70% e digoksinës ekskretohet pothuajse e
pandryshuar me anë të veshkave.
- t ½ = 36-48 orë dhe rritet në rastet e dëmtimit të
veshkave
- ndikohet nga disa interaksione të barnave &
gjendjeve të ndryshme nga sëmundjet.
Përcaktimi i regjimit të dozimit të Digoksinës
Përcaktimi i regjimit të dozimit të Digoksinës
Rast
N.N është një grua 75 vjecare me histori të kaluar mjekësore perfshirë fibrilimin
atrial, diabet tip II , hipertension dhe insuficiencë renale. është e gjatë 162 cm dhe
peshon 75 kg. Pqrqendrimin e kreatininës në serum e ka (SCr) = 3.4 mg/dl.
Kalkuloni dozën e ngartimit dhe atë mbajtëse për tabletat Lanoxin për zonjën N.N.
Target Cpss (përqendrimi në serum në gjendje të qendrueshme) = 1.0 mcg/L tek
fibrilacioni atrial.
Kalkulimi i dozës së ngarkimit
LD= Vd x Cp/F
ku Vd= vellimi i distribuimit
Cp= perqendrimi fillestar në serum
F= faktori i biodisponueshmërisë
- IV= 1
- Kapsulat = 0.95
- Eliksiret = 0.8
- Tabletat = 0.75
Regjimi i dozimit të Lanoxin tabletave
F= faktori i biodisponueshmërisë = 0.75
LD= Vd x Cp/F
LD= (246.15 L x 1 mcg)/0.75 = 351.64 mcg
Të jepet një tabletë 375 mcg nje herë në ditë!
Farmakokinetika klinike në sëmundjet e veshkeve
Vlerat e fituara tregojnë përqendrimet optimale të digoksinës pas administrimit
intravenoz ku doza është caktuar pas regjimit të modifikuar ideal të digoksinës.
Perqendrimet në kompartimentin periferik nuk lidhen me perqendrimet në serum
pasi perqendrimet rriten kur perqendrimet në serum bien ndjeshëm për shkak të
distribuimit nga kompartimenti qendror në atë periferik.
Sëmundjet renale – vështirësia e përcaktimit të dozës
•Duhet të jetë doza më e vogel se tek personat pa probleme veshkore
•Shmagia e intoksikimeve (të cilat ndodhin shpesh)
•P.sh. Nëse doza normale për një njeri të shëndoshë është 1027 ug (person
me peshë 70 kg dhe gjatësi 170cm) ateherë doza ideale për një pacient me
probleme veshkore do të ishte 864 ug e ndarë në 3 doza
•Në këtë rast, për shkak të dozës së reduktuar të mbajtjes,
përqendrimi mesatar në serum bie në 1.2 ng / ml, me qëllim që të
rezultojë në 0.9 ng / ml në ‘lug’. Për shkak të kësaj, përqendrimet
disi më të ulëta të pikut arrihen në kompartimentin periferik, një
mesatare prej rreth 6.0 ug / kg, duke u ranguar në ditën e 8 të
terapisë nga 3.5 në 8.4 μg / kg.
Përqindjet e vlerësuara mesatare të digoksinës në serum që rezultojnë nga
regjimi i dozimit të modifikuar prej 875 μg në 3 doza, pas së cilës ji pen125 μg
në ditë.
Përqendrimet në kompartimentin periferik tek pacientët me probleme veshkore.
Referencat:
1. CHENG, Judy WM, et al. Is the volume of distribution of digoxin reduced in
patients with renal dysfunction? Determining digoxin pharmacokinetics by
fluorescence polarization immunoassay. Pharmacotherapy: The Journal of Human
Pharmacology and Drug Therapy, 1997, 17.3: 584-590.
2. JELLIFFE, Roger, et al. A Two–Compartment Population Pharmacokinetic-
Pharmacodynamic Model of Digoxin in Adults, with Implications for
Dosage. Therapeutic drug monitoring, 2014, 36.3: 387.
3. Jelliffe R. Estimation of Creatinine Clearance in Patients with Unstable Renal
Function, without a Urine Specimen. Am. J. Nephrology. 2002;22:320–324.
4. D’Argenio D. Optimal Sampling Times for Pharmacokinetic Experiments. J.
Pharmacokin. Biopharmaceut. 1981;9:739–756.
5. Jelliffe R, Schumitzky A, Bayard D, Milman M, Van Guilder M, Wang X, Jiang F,
Barbaut X, Maire P. Model-Based, Goal-Oriented, Individualized Drug Therapy:
Linkage of Population Modeling, New "Multiple Model" Dosage Design, Bayesian
Feedback, and Individualized Target Goals. Clin. Pharmacokinet. 1998;34:57–77.
Digoksina

Digoksina

  • 1.
    Parametrat e modelitbikompartimental të digoksinës – Vërejtja tek përsonat normal dhe tek ata me insuficiencë renale. Mentore: Studentja: Prof.Dr.Arlinda Daka Lindita Sinanaj Lënda: Biofarmaci me farmakokinetikë
  • 2.
    Çka janë Glikozidet? Përbërës bimor që përmbajnë njësi sheqerore, struktura bazë e të cilave përbëhet nga:  – Aglikoni (përbërës jo-sheqeror) – Glikoni (përbërës sheqeror)  Termi ‘glikozid’ është term gjenerik që u referohet produkteve natyrale të lidhura kimikisht me sheqer  Tek Glikozidet, njësia sheqerore është e lidhur me një grup tjetër funksional me anë të ‘lidhjes glikozide’
  • 3.
    Klasifikimi i glikozideve •Nëbazë të lidhjes glikozide : – O-glikozidet – S-glikozidet – N-glikozidet – C-glikozidet •Në bazë të Aglikonit, dmth Glikozide: – Kardiake – Saponine – Tioglikozide – Cianogjene – Fenolike – Kumarine – Flavonoide – Antrakuinonike
  • 4.
    Digoksina Gjethet e luletogëzitleshtor (Folium Digitalis Lanatae) • Nga Digitalis Lanata • Nga Digitalis Lanata, përfitohet bari i Digoksinës – Një ndër më të popullarizuarit në trajtimin e insuficiencës së zemrës dhe fibrilacionit atrial • Veprimet farmakologjike të ngjashme me D.purpurea – Efekt tonik në zemër – Përforcojnë kontraktimin e muskujve të zemrës – Poashtu efekt diuretik
  • 5.
    Parathënie -Tableta 62.5; 125 mcgdhe 250 mcg. -Kapsula 50,100,200 mcg -Eliksire pediatrike 50 mcg për 1 ml (10% alkool) -Injeksione 250 mcg për 1 ml (1ml ampullë) -Injeksione pediatrike 100 mcg për 1 ml (1ml ampullë)
  • 6.
    Karakteristikat më tëshquara të përdorimit klinik të digoksinës përfshinë: 1.Indeksin e ngushtë terapeutik 2.Pika kufitare e terapisë që është shumë e vështirë të përcaktohet dhe të matet për shkak të llojllojshmërisë shumë të madhe të koncentrimeve të digoksinës në serum tek pacientët të cilëve u jepen doza të njejta.
  • 7.
    Kjo gjendje kacuar deri në zhvillimin e monogrameve dhe ekuacioneve të dizejnuara për vlerësimin e dozimit optimal të digoksinës. - Ekuacionet e bazuara në parametrat më të rëndesishëm farmakokinetik: F & Vd > doza e ngarkimit CL > mbajtja dozë/përqindje t ½ > koha deri në gjendjen e qëndrueshme dhe intervali i dozimit
  • 8.
    Dozimi i pasaktëi digoksinës ndodh shumë shpesh dhe shfaqet si mbi apo nëndozim. Njohja e farmakokinetikës klinike do na ndihmojë neve në përmirësimin në dizejnimin e dozimeve dhe monitorimin terapeutik të barit. OBJEKTIVI: Të përshkruhet profili i koncentrimit të digoksinës në trup i cili varet ekskluzivisht nga LADME: Lirimi Absorbimi Distribuimi Metabolizmi Eleminimi
  • 9.
    Absorbimi : Faktorëtqë ndikojnë në biodisponueshmëri Ushqimi: produktet me përmbajte të lartë të fibrave Barnat: Antacidet, kolestiramina, kaolina, sulfasalazina etj e ulin biodisponieshmërinë 40% degradohet nga bakteriet intestinale 1 ne 10 raste 80% absorbohet pas distribuimit oral të tabletave 75-80% absorbohet pas administrimit të eliksireve 80% absorbohet IM – Por nuk rekomandohet
  • 10.
    Distribuimi 1.Koncentrimi i digoksinësnë serum – lakorja e kohës percjell modelin bikompartimental. 2.Faza e distribuimit 8-12 orësh indor. 3.Gjatë fazës së distribuimit , digoksina në serum nuk është në ekuilibër me digoksinën në inde.
  • 11.
    Modeli bikompartimental Bari hyn nekompartimentin qendror (apo komparimentin 1) prej diku nga jashte trupit. Bari pastaj largohet nga kompartimenti qendror me anen e njerës nga dy rrugët. Kompartimentit periferik (i quajtur gjithashtu kompartimenti 2) apo Bari largohet nga trupi. Bari që është në kompartimentin periferik mund të kthehet në kompartimentin qendror. Riqarkullimi i barit ndodh ndërmjet kompartimentit qendror dhe periferik, por momentin që bari largohet nga trupi, nuk nuk kthehet në trup më. Modeli bikompartimental konsideron të gjithë trupin, dhe të gjitha organet dhe indet të jenë sikur dy kova, por të gjitha barërat duhet të largohen nga trupi përmes një kove.
  • 12.
  • 13.
    Farmakokinetika e digoksinës Distribuimi Lidhjae ngushtë me indet e muskujve, Vd lidhet mirë me indet e dobëta të trupit, paraqet një vëllim distribuimi shumë të lartë Vd = 7.3 L/kg Lidhja me proteina 25% Kalon barrieren placentare dhe hyn në qumështin e gjirit
  • 14.
    Farmakokinetika e digoksinës Metabolizmi -bëhet nëpërmes shkëputjes hap pas hapi të njësive sheqerore dhe reduktimin e unazës laktone - më pak se 10% i nënshtrohet metabolizmit në mëlci - nuk është i varur nga citokromi P450 dhe nuk është e njohur nesë inhibon apo indukon aktivizimin e tij
  • 15.
    Farmakokinetika e digoksinës Eliminimi -digoksina eliminohet me anë të kinetikës së rendit të parë. - 50-70% e digoksinës ekskretohet pothuajse e pandryshuar me anë të veshkave. - t ½ = 36-48 orë dhe rritet në rastet e dëmtimit të veshkave - ndikohet nga disa interaksione të barnave & gjendjeve të ndryshme nga sëmundjet.
  • 16.
    Përcaktimi i regjimittë dozimit të Digoksinës
  • 18.
    Përcaktimi i regjimittë dozimit të Digoksinës Rast N.N është një grua 75 vjecare me histori të kaluar mjekësore perfshirë fibrilimin atrial, diabet tip II , hipertension dhe insuficiencë renale. është e gjatë 162 cm dhe peshon 75 kg. Pqrqendrimin e kreatininës në serum e ka (SCr) = 3.4 mg/dl. Kalkuloni dozën e ngartimit dhe atë mbajtëse për tabletat Lanoxin për zonjën N.N. Target Cpss (përqendrimi në serum në gjendje të qendrueshme) = 1.0 mcg/L tek fibrilacioni atrial.
  • 19.
    Kalkulimi i dozëssë ngarkimit LD= Vd x Cp/F ku Vd= vellimi i distribuimit Cp= perqendrimi fillestar në serum F= faktori i biodisponueshmërisë - IV= 1 - Kapsulat = 0.95 - Eliksiret = 0.8 - Tabletat = 0.75
  • 20.
    Regjimi i dozimittë Lanoxin tabletave F= faktori i biodisponueshmërisë = 0.75 LD= Vd x Cp/F LD= (246.15 L x 1 mcg)/0.75 = 351.64 mcg Të jepet një tabletë 375 mcg nje herë në ditë!
  • 21.
    Farmakokinetika klinike nësëmundjet e veshkeve
  • 22.
    Vlerat e fituaratregojnë përqendrimet optimale të digoksinës pas administrimit intravenoz ku doza është caktuar pas regjimit të modifikuar ideal të digoksinës.
  • 23.
    Perqendrimet në kompartimentinperiferik nuk lidhen me perqendrimet në serum pasi perqendrimet rriten kur perqendrimet në serum bien ndjeshëm për shkak të distribuimit nga kompartimenti qendror në atë periferik.
  • 24.
    Sëmundjet renale –vështirësia e përcaktimit të dozës •Duhet të jetë doza më e vogel se tek personat pa probleme veshkore •Shmagia e intoksikimeve (të cilat ndodhin shpesh) •P.sh. Nëse doza normale për një njeri të shëndoshë është 1027 ug (person me peshë 70 kg dhe gjatësi 170cm) ateherë doza ideale për një pacient me probleme veshkore do të ishte 864 ug e ndarë në 3 doza •Në këtë rast, për shkak të dozës së reduktuar të mbajtjes, përqendrimi mesatar në serum bie në 1.2 ng / ml, me qëllim që të rezultojë në 0.9 ng / ml në ‘lug’. Për shkak të kësaj, përqendrimet disi më të ulëta të pikut arrihen në kompartimentin periferik, një mesatare prej rreth 6.0 ug / kg, duke u ranguar në ditën e 8 të terapisë nga 3.5 në 8.4 μg / kg.
  • 25.
    Përqindjet e vlerësuaramesatare të digoksinës në serum që rezultojnë nga regjimi i dozimit të modifikuar prej 875 μg në 3 doza, pas së cilës ji pen125 μg në ditë.
  • 26.
    Përqendrimet në kompartimentinperiferik tek pacientët me probleme veshkore.
  • 27.
    Referencat: 1. CHENG, JudyWM, et al. Is the volume of distribution of digoxin reduced in patients with renal dysfunction? Determining digoxin pharmacokinetics by fluorescence polarization immunoassay. Pharmacotherapy: The Journal of Human Pharmacology and Drug Therapy, 1997, 17.3: 584-590. 2. JELLIFFE, Roger, et al. A Two–Compartment Population Pharmacokinetic- Pharmacodynamic Model of Digoxin in Adults, with Implications for Dosage. Therapeutic drug monitoring, 2014, 36.3: 387. 3. Jelliffe R. Estimation of Creatinine Clearance in Patients with Unstable Renal Function, without a Urine Specimen. Am. J. Nephrology. 2002;22:320–324. 4. D’Argenio D. Optimal Sampling Times for Pharmacokinetic Experiments. J. Pharmacokin. Biopharmaceut. 1981;9:739–756. 5. Jelliffe R, Schumitzky A, Bayard D, Milman M, Van Guilder M, Wang X, Jiang F, Barbaut X, Maire P. Model-Based, Goal-Oriented, Individualized Drug Therapy: Linkage of Population Modeling, New "Multiple Model" Dosage Design, Bayesian Feedback, and Individualized Target Goals. Clin. Pharmacokinet. 1998;34:57–77.