DÍAZ CASTRO
LETRAS GALEGAS 2014
EQUIPO DE DINAMIZACIÓN LINGÜÍSTICA.
IES ISAAC DÍAZ PARDO
Xosé María Díaz Castro
naceu en Guitiriz en
1914.
Estudou no seminario de Mondoñedo.
Cursou a carreira de filosofía e letras,
na especialidade de linguas modernas.
Marchou a Madrid e alí traballou como
tradutor.
Coñecía case todas as linguas europeas:
arredor de 14 idiomas, incluído o éuscaro, o
húngaro e as linguas nórdicas.
Na década dos corenta gañou o primeiro premio
de poesía galega nos Xogos Florais de Betanzos
con “Nascida dun soño” (Tríptico á groria da
betanceira)
En 1961 publica o seu libro Nimbos
Fíxate se debe ser boa a súa poesía, que con só
unha obra publicada converteuse nunha das
voces poéticas máis destacadas das letras galegas
do século xx.
Sabes que son os nimbos?
1.-Nube escura e densa de aspecto uniforme e
contornos vagos, formada a pouca altura.
2.- Círculo luminoso que arrodea a cabeza de
Deus, dos anxos, dos santos e dos obxectos
sagrados.
- Que é un “nimbo” para ti,
Díaz Castro?
- “Responde ao meu concepto do que debe ser
un poema: "un nimbo de luz" que envolva as
cousas nun resplandor poético pra facelas brillar
na escuridade, saca-las do anonimato e niste
senso, a poesía consistiría en enxergar a
realidade despida, e arrodeala dunha aureola
pra erguela a unha categoría máis outa, ou sexa,
que a poesía vén a ser unha promoción poética
da realidade".
Nimbos
Se é que o poema é só un nimbo de lus
que os ollos cegos póñenlles ás cousas
soñadas, ou amadas nas teebras,
das cousas que xa foron e se foron
pro siguen sendo e non se van xa máis,
das sombras que, xogando cos meus ollos,
na miña vida en lume se enxeriron,
eu deixo eiquí os nimbos, coma cinza
de rosas que onte encheron de perfume
o mundo, morto xove, dalgún soño.
Os temas da súa poesía son:
A NATUREZA, a comuñón do home coa terra.
“Ei, Terra Verde e Mar de orballo,
polpa dorida se as hai!
Ás túas portas perdín todo
cheiro alleo de terra ou mar
i agora, ó caer no teu colo,
oio pacer a canto hai!”
A RELIXIOSIDADE
“Tódolos ríos pasan pola miña
alma, chea de Deus, música e lapas.
Tódalas pombas fan o meu amor.
A beleza fireume para sempre”
Cantor das cousas sinxelas e humildes da
natureza
“Herba pequerrechiña
que con medo surrís
ó sol que vai nacendo
e morrendo sen ti,
¿por que de ser pequena
te me avergonzas ti?
O Universo sería
máis pequeno sen ti”.
Toda a súa poesía xira en torno ao ser
humano: o amor, a vida, a morte, o paso
do tempo
Diante el unha muller, doce feitura,
e un fillo criado, única victoria.
Tras del fragas zuando, paus, loucura,
e mozas coma rosas, longa historia.
Ei farruco da Rolda: Dáme lume.
Terma aínda da lus que antre nós arde,
¡ Pro non! Non tento máis que pedra
fume e en toda cousa se meteu a
tarde.
Nesa tarde cargada de lorbagas
veu o Silencio. Xa tras del as fragas,
perdidas coma ovellas, a zuar.
Tras del o fillo, a casa e a muller.
Morreu. Os bois volveron a pacer
e tralo arado as pegas a brincar…
A preocupación por Galicia é o eixo
fundamental da súa poesía.
"¡Galiza en min, meu Deus, pan que me
deron,
leite e centeo e soño e lus de aurora!
Longa rúa de mar, fogar da terra,
e esta crus que nos mide de alto a baixo".
Aposta por Galicia que o acompaña no seu
crecemento como home.
O poema «Penélope» denuncia a pasividade que
hai no país: Galicia é unha tea que se está a facer
e desfacer de modo constante.
Un paso adiante e outro
atrás, Galiza,
e a tea dos teus soños
non se move.
A espranza nos teus ollos
se espreguiza.
Aran os bois e
Un bruar de navíos
moi lonxanos
che estrolla o sono
mol coma unha uva.
Pro ti envólveste en
sabas de mil anos,
e en sonos volves a
escoitar a chuva.
Traguerán os camiños algún
día
a xente que levaron. Deus é
o mesmo.
Suco vai, suco vén,
¡Xesús María!,
e toda cousa ha de pagar
seu desmo.
Desorballando os prados
coma sono,
o Tempo vai de Parga a
Pastoriza.
enterrando, suco a suco o O
aso adiante e outro atrás, G
Xosé María Díaz Castro faleceu en
1990
Ao dedicarlle o día das Letras Galegas 2014,
coñeceremos máis obras deste importante
poeta que dedicou a súa arte: “a coroar con
nimbos de lus o mundo que nos rodea”
BIBLIOGRAFÍA
• http://www.poetadiazcastro.com/plantilla.asp
?id=85
• http://bvg.udc.es/ficha_autor.jsp?id=XosD%E
Daz&alias=Xos%E9+Mar%EDa+D%EDaz+Castr
o&solapa=biografia
• Imaxes: http://www.flickr.com/
http://www.google.es/
Música: “Alive (Instrumental)” Krewella
AUTORES
• Daniel Colón
• Lara Montoto
• Nicolás Coelho
• David Puente
• Iago Pazos
• ALUMNOS DE 4º ESO A/C
• COORDINACIÓN : Ana Álvarez Otero, Pilar
García López
Díaz Castro

Díaz Castro

  • 1.
    DÍAZ CASTRO LETRAS GALEGAS2014 EQUIPO DE DINAMIZACIÓN LINGÜÍSTICA. IES ISAAC DÍAZ PARDO
  • 2.
    Xosé María DíazCastro naceu en Guitiriz en 1914.
  • 3.
    Estudou no seminariode Mondoñedo. Cursou a carreira de filosofía e letras, na especialidade de linguas modernas.
  • 4.
    Marchou a Madride alí traballou como tradutor. Coñecía case todas as linguas europeas: arredor de 14 idiomas, incluído o éuscaro, o húngaro e as linguas nórdicas.
  • 5.
    Na década doscorenta gañou o primeiro premio de poesía galega nos Xogos Florais de Betanzos con “Nascida dun soño” (Tríptico á groria da betanceira)
  • 6.
    En 1961 publicao seu libro Nimbos Fíxate se debe ser boa a súa poesía, que con só unha obra publicada converteuse nunha das voces poéticas máis destacadas das letras galegas do século xx.
  • 7.
    Sabes que sonos nimbos? 1.-Nube escura e densa de aspecto uniforme e contornos vagos, formada a pouca altura. 2.- Círculo luminoso que arrodea a cabeza de Deus, dos anxos, dos santos e dos obxectos sagrados.
  • 8.
    - Que éun “nimbo” para ti, Díaz Castro? - “Responde ao meu concepto do que debe ser un poema: "un nimbo de luz" que envolva as cousas nun resplandor poético pra facelas brillar na escuridade, saca-las do anonimato e niste senso, a poesía consistiría en enxergar a realidade despida, e arrodeala dunha aureola pra erguela a unha categoría máis outa, ou sexa, que a poesía vén a ser unha promoción poética da realidade".
  • 9.
    Nimbos Se é queo poema é só un nimbo de lus que os ollos cegos póñenlles ás cousas soñadas, ou amadas nas teebras, das cousas que xa foron e se foron pro siguen sendo e non se van xa máis, das sombras que, xogando cos meus ollos, na miña vida en lume se enxeriron, eu deixo eiquí os nimbos, coma cinza de rosas que onte encheron de perfume o mundo, morto xove, dalgún soño.
  • 10.
    Os temas dasúa poesía son: A NATUREZA, a comuñón do home coa terra. “Ei, Terra Verde e Mar de orballo, polpa dorida se as hai! Ás túas portas perdín todo cheiro alleo de terra ou mar i agora, ó caer no teu colo, oio pacer a canto hai!”
  • 11.
    A RELIXIOSIDADE “Tódolos ríospasan pola miña alma, chea de Deus, música e lapas. Tódalas pombas fan o meu amor. A beleza fireume para sempre”
  • 12.
    Cantor das cousassinxelas e humildes da natureza “Herba pequerrechiña que con medo surrís ó sol que vai nacendo e morrendo sen ti, ¿por que de ser pequena te me avergonzas ti? O Universo sería máis pequeno sen ti”.
  • 13.
    Toda a súapoesía xira en torno ao ser humano: o amor, a vida, a morte, o paso do tempo Diante el unha muller, doce feitura, e un fillo criado, única victoria. Tras del fragas zuando, paus, loucura, e mozas coma rosas, longa historia. Ei farruco da Rolda: Dáme lume. Terma aínda da lus que antre nós arde, ¡ Pro non! Non tento máis que pedra fume e en toda cousa se meteu a tarde. Nesa tarde cargada de lorbagas veu o Silencio. Xa tras del as fragas, perdidas coma ovellas, a zuar. Tras del o fillo, a casa e a muller. Morreu. Os bois volveron a pacer e tralo arado as pegas a brincar…
  • 14.
    A preocupación porGalicia é o eixo fundamental da súa poesía. "¡Galiza en min, meu Deus, pan que me deron, leite e centeo e soño e lus de aurora! Longa rúa de mar, fogar da terra, e esta crus que nos mide de alto a baixo". Aposta por Galicia que o acompaña no seu crecemento como home.
  • 15.
    O poema «Penélope»denuncia a pasividade que hai no país: Galicia é unha tea que se está a facer e desfacer de modo constante.
  • 16.
    Un paso adiantee outro atrás, Galiza, e a tea dos teus soños non se move.
  • 17.
    A espranza nosteus ollos se espreguiza.
  • 18.
  • 19.
    Un bruar denavíos moi lonxanos che estrolla o sono mol coma unha uva.
  • 20.
    Pro ti envólvesteen sabas de mil anos, e en sonos volves a escoitar a chuva.
  • 21.
    Traguerán os camiñosalgún día a xente que levaron. Deus é o mesmo.
  • 22.
    Suco vai, sucovén, ¡Xesús María!, e toda cousa ha de pagar seu desmo.
  • 23.
    Desorballando os prados comasono, o Tempo vai de Parga a Pastoriza.
  • 24.
  • 25.
    aso adiante eoutro atrás, G
  • 26.
    Xosé María DíazCastro faleceu en 1990 Ao dedicarlle o día das Letras Galegas 2014, coñeceremos máis obras deste importante poeta que dedicou a súa arte: “a coroar con nimbos de lus o mundo que nos rodea”
  • 27.
  • 28.
    AUTORES • Daniel Colón •Lara Montoto • Nicolás Coelho • David Puente • Iago Pazos • ALUMNOS DE 4º ESO A/C • COORDINACIÓN : Ana Álvarez Otero, Pilar García López