Poema de Manuel María

1. Galiza e Rosalía
Galiza era unha brétema mollada,
escuridade pecha, sen estrela:
a lingua estaba murcha, asoballada,
e semellaba morta Compostela!
Galiza era monte e mais terrón,
era un ermo lonxincuo e esquecido:
faltáballe a palabra canción,
faltáballe atopar o seu sentido!
Galiza era fantasma entre silveiras,
era un misterio apenas revelado:
faltábanlle as palabras verdadeiras
para se poder decatar do seu estado!
Galiza era sardiña, o pan centeio,
a pobreza cuberta polo orballo:
faltáballe unha areia e un anceio,
a canción do arado e do trasmallo.
Manuel María (A Rosalía, 1971)