Your SlideShare is downloading. ×
  • Like
Zwierzęta leśne   prezentacja power point
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Thanks for flagging this SlideShare!

Oops! An error has occurred.

×

Now you can save presentations on your phone or tablet

Available for both IPhone and Android

Text the download link to your phone

Standard text messaging rates apply

Zwierzęta leśne prezentacja power point

  • 14,144 views
Published

 

Published in Lifestyle
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Be the first to comment
    Be the first to like this
No Downloads

Views

Total Views
14,144
On SlideShare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
2

Actions

Shares
Downloads
53
Comments
0
Likes
0

Embeds 0

No embeds

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
    No notes for slide

Transcript

  • 1. Zwierzęta Leśne
  • 2. NiedźwiedźNiedźwiedź brunatny uchodzi zanajpotężniejszego drapieżnikalądowego. Ten potężnymieszkaniec trudno dostępnychnizinnych i górskich lasów osiągawagę do 450 kg i długość ciałado około 2,9 m. brunatnyNiedźwiedź brunatny jestzwierzęciem wszystkożernym.Odżywia się jagodami, grzybami,wszelkimi owocami, cebulkami ,nasionami (żołędzie, buczyna,orzechy),i pędami roślin.Zjada również owady, łowi ryby,poluje na mniejsze i większessaki, m.in. jelenie, nie gardzitakże padliną. Zwierzętagospodarskie atakuje rzadko.Unika ludzi, przypadkizaatakowania człowieka przezniedźwiedzia brunatnego sąniezwykle rzadkie,spowodowane zazwyczajnieostrożnym zachowaniemludzi (dokarmianie niedźwiedziprzez turystów, lekkomyślnezbliżanie się do młodychniedźwiedzi).
  • 3. Zimę spędza w zacisznym miejscuzwanym gawrą, w wykrotachi jamach, pod stosami gałęzi,zapadając w sen. W czasie snuzimowego niedźwiedzie brunatnenie odżywiają się. Długość snuzwiązana jest również z wielkościązapasów tłuszczu zgromadzonychprzez niedźwiedzia brunatnegopodczas intensywnego żerowaniajesienią.W tym ciężkim dla organizmuokresie samice rodzą 1-5 bardzoniedołężnych młodych.Młodymi opiekuje sięniedźwiedzica przez okres 1-3 lat.Niedźwiedzie brunatne żyją około40 lat.W Polsce są zwierzętami objętymipełną ochroną.
  • 4. Borsuk jest silnej budowy. Głowę ma Borsuktrochę nieproporcjonalną w stosunkudo ciała - małą, długą i wąską, oczy iuszy małe, szyję grubą, nogi krótkie,mocne, dostosowane do kopania nor.Szczecina borsuka jest siwopopielata zdomieszką czarnego, długa, błyszcząca.Głowa prawie biała z czarnymi pasmamipo bokach. Ogon krótki (kita)zakończony kiścią, łapy zakończonepięcioma palcami i długimi pazurami. Borsuk występuje w całym kraju, w szczególności lasy mieszane iliściaste z bogatym podszytem,otoczone urodzajnymi polami. Chętniew pobliżu wody. Borsuk żyje samotnie,tzn. każda sztuka oddzielnie. Z innymizwierzętami pozostaje w zgodnymwspółżyciu.Borsuk jest wszystkożerny. Główne jegopożywienie to korzonki, grzyby, jagody,bukiew, żołędzie, spadłe owoce, ślimaki,dżdżownice oraz wszelkiego rodzajuowady i ich larwy, myszy, krety, żaby,węże (w tym i żmiję zygzakowatą). Zjadatakże młode króliki, zające, ptaki i jajaptasie, , nie gardzi także padliną. Żerujetylko w nocy, zapuszczając się daleko odswej nory. Porusza się powoli i ociężale,dlatego właśnie na ogół dla zdrowejzwierzyny nie przedstawia żadnegoniebezpieczeństwa.
  • 5. Borsuk prowadzi życie nocne, dzieńprzesiaduje w norze, a właściwie w komorze nory. Nora jest bardzoczysta w odróżnieniu od nory lisiej. To zamiłowanie do czystościzmusza niejednokrotnie borsuka doopuszczenia swej nory na skutekwprowadzenia się do niej lisa.Wszystkie nieczystości z nory wyrzucana zewnątrz, a swoje odchodyzakopuje w pobliżu nory w małychdołkach, gdzie potem żyją chrząszcze,które chętnie zjada.Z nastaniem mrozów borsuk zasypia w norze. Zimowy sen borsuka nietrwa jednak jednostajnie, gdyż wdniach ocieplenia, a czasem nawet wczasie mrozów, budzi się i wychodzi znory, by zaspokoić pragnienie lub cośzłowić. W czasie zimowego snu borsukżyje nagromadzonym w organizmietłuszczem i przez to traci dużo nawadze (do 7 kg). Młode żywią się początkowo tylkomlekiem matki, potem matka znosi imjuż właściwy żer, a następniewychodzą nawet w ciągu dnia wpobliże swej nory w poszukiwaniu żerui dla zabawy w słońcu. W ciągu parumiesięcy stopniowo przechodzą nanocne życie i opuszczają noręmatki.
  • 6. Bardzo młode borsuki chowane przez człowieka są bardzo ufne i łatwo sięprzywiązują, tymczasem złapane osobniki starsze, nie dają się oswoić w żadensposób. Borsuk żyje od 10-12, a nawet 15 lat, ma bardzo cenne futro, a przedewszystkim długie włosy z jego ogona służą do wyrobu doskonałych pędzli.Ze względu na swój skryty tryb życia, oraz niechęć do wszystkiego co zakłóca spokój,borsuk pozostaje w naszym kraju zwierzęciem spotykanym rzadko. Niestetyzmotoryzowani turyści sprawiają że coraz mniej jest miejsc, gdzie borsuk możeodnaleźć potrzebny spokój, a nocny tryb życia i nawyki żywieniowe sprawiają, iż niestety wiele z tych pięknych i ciekawych zwierząt ginie na drogach naszegokraju.
  • 7. Lis jest najpospolitszym drapieżnikiem Lisw naszym kraju, należy do rodzinypsów. Nogi ma cienkie, krótkie, tułówdługi, ogon (kita) ma długi i puszysty,pysk długi i wąski, oczy skośne, uszykrótkie stojące na boki. Futro lisa jestkasztanowo brązowe lub kasztanowożółte. Dolna część pyszczka,podbrzusze, wewnętrzna strona nóg -biała, a koniec ogona - biały lub czarny.Lisy żyją zarówno w lesie, jak i w polu.W lesie lisy obierają miejsce suche(wzniesienia), nawet piaszczyste,zarośnięte gęsto krzewami i młodnikami. W polu mają ostoję w krzakach i zaroślach lub jarachdziko zarosłych, czasem nawet wzbożu lub na odsłoniętych wzgórzach. W miejscach swoich ostoilisy kopią rozległe nory. Nora ma wielebocznych korytarzy. Lisy mają zwyklekilka nor, przy czym jedna stanowi ichstałą siedzibę, a inne dają im tylkochwilowe schronienie wniebezpieczeństwie lub w czasieniepogody. Lis jest leniwy wkopaniu nor i dlatego często korzysta znor borsuczych, a nawet zamieszkuje znim razem (czasami wypędza borsuka).
  • 8. W norze siedzi tylko wtedy, gdywypoczywa oraz podczas deszczu,silnego i mroźnego wiatru, zawieiśnieżnej, opadania liści w jesieni,letnich upałówss. Chroni się także doniej wyczuwając nadejście burzy, wrazie niebezpieczeństwa lub będącniepokojony przez zbieraczy grzybów ijagód. W pogodny dzień lis wypoczywana powierzchni ziemi, wśród krzaków,wysokich traw lub kamionek.Lis jest mięsożerny. Główne jegopożywienie stanowią myszy, ale zjadatakże żaby, jaszczurki, ryby, raki, ptaki,jaja ptasie, króliki, zające, a nawetkoźlaka. Nie gardzi również padliną.Ponadto zjada jagody i owoce (gruszki,jabłka) oraz ślimaki, dżdżownice ilarwy chrząszczy. W pobliżu osadludzkich odwiedza regularnie śmietnikii wysypiska. W okresie obfitościpokarmowej zbiera zapasy, którezagrzebuje w ziemi.
  • 9. Lis pełni w lesie funkcje sanitarne (sanitariusz). Spośród zwierzyny łownejchwyta bowiem przede wszystkim sztuki chore i słabe. Lisica w okresie karmieniamłodych wyrządza duże szkody wśród zdrowej zwierzyny, głównie młodzieży. Lisżeruje zasadniczo w nocy. Jeżeli jednak nie spodziewa się niebezpieczeństwa, torozpoczyna polowanie nawet już od południa lub nieco wcześniej. Największe szkodyrobią lisy w lecie, kiedy to stare muszą dostarczać żeru młodym. Wtedyzakradają się nawet do zabudowań gospodarczych, aby zdobyć drób lub złapaćoddaloną od zabudowań kurę itp. Podstawę pokarmu lisa stanowią gryzoniewyrządzające poważne szkody w gospodarce rolnej i leśnej. Sprzyja onprzeto utrzymaniu równowagi biologicznej w ekosystemach. Zjadając padlinęspełnia rolę sanitarną w łowisku, a odławiając zwierzęta chore zapobiega rozszerzaniusię chorób. Krzywdząca opinia o jego szkodliwości w łowisku wskutek zjadania drobnejzwierzyny nie znajduje potwierdzenia w badaniach naukowych. Szczenięta rodzą się ślepe i dopiero po 14 dniach otwierają oczy. Suka jestbardzo troskliwą matką i przez pierwsze dni po oszczenieniu się wcale nie wychodzi z nory. Potem wychodzi tylko późnym wieczorem dla zdobycia żeru. Pies jestdbałym ojcem i znosi młodym żer. Młode początkowo żywią się tylko mlekiem matki,następnie matka znosi im myszy, ptactwo i drobną zwierzynę, ucząc je jeść mięso.Przynosząc zaś często żywą jeszcze zdobycz, uczy je polowania.Latem liszka razem z młodymi przenosi się z nory w pole, głównie w zboża albo trzciny i zarośla, i tamzaprawia je w samodzielnym zdobywaniu pożywienia.Lis żyje do 15 lat.
  • 10. Dzik jest podobny do świni domowej,różnią go jednak od niej: gwizd ( ryj) ma Dzikdługi, słuchy stojące, mocno obrośnięte,ogon prosty, nie skręcony jak u świnidomowej, zakończony chwostem(pędzlem).Skóra dzika pokryta jest długąszczeciną oraz gęstą, krótką sierściąwełnistą. Nogi dzika mają czarne raciceoraz z tyłu raciczki. Warchlak ma suknięjasną, żółto rudą w ciemne pasy do 5 - 6miesiąca życia.Dziki są zwierzyną leśną, chociażnierzadko przebywają czasowo pozalasem. Najodpowiedniejsze warunki dladzików stwarzają większe lasy liściaste(dąb, buk), mieszane lub iglaste.Mokradła, bagna i podmokłe łąki sąulubione przez dziki.Dzik jest głównie roślinożercą. Głównympożywieniem dzika są trawy, zioła,krzewy, liście, korzenie, owoce leśne(żołędzie i bukiew), jagody, grzyby, orazżyjące w ściółce leśnej wszelkiegorodzaju robaki, larwy i chrząszcze.Ponadto dzik zjada ślimaki, jaja ptasie,myszy, gniazda trzmieli, młode ptactwo imniejszą zwierzynę, którą uda mu sięzłowić oraz padlinę. Najbardziej ulubionesą żołędzie, bukiew i ziemniaki. Dzik zbraku dostatecznej karmy w lesie orazdla zmiany swego żeru wychodzi chętniena pola i tutaj zjada kartofle, buraki,rzepę, marchew, zboża oraz wszelkierośliny strączkowe.
  • 11. Locha prosi się w gęstwinie leśnej w barłogu dobrze wyścielonymmchem, liśćmi i gałązkami drzewiglastych. Locha dba o warchlaki i rzadko od nich oddala się, a wrazie niebezpieczeństwa broni ichzaciekle. Początkowo przez 2 tygodnieprzebywają one stale w barłogu, a potem biegają już za matką.W tym okresie często kilka loch zwarchlakami łączy się w jedną watahę.Locha żerując z warchlakami, jeśliwyczuje niebezpieczeństwo, dajewarchlakom sygnał głosem ("wuf"), poktórym warchlaki przywarowują wtrawie lub zbożu, a kiedyniebezpieczeństwo minie, locha takimsamym sygnałem odwołuje stanzagrożenia. Locha w raziepisku warchlaka nie obawia sięzaatakować myśliwego. Dziki mają nieprzyjaciela przedewszystkim w wilkach, które skuteczniemogą atakować pojedyncze, młodesztuki, natomiast wataha potrafi sięobronić. Lisy atakują tylko małewarchlaki i to zbłąkane lub odbite odstada.Dziki dożywają wieku 15 lat.
  • 12. Dziki są zwierzyną gromadną, żyją w watahach, którym przewodzistara locha. W zimie dziki tworzą większe watahy, bo łatwiej im przetrwać,gdyż starsze i mocniejsze sztuki przeorują śnieg i dokopują się do karmy, a z tego korzystają lochy i warchlaki. Stare dziki - odyńce i samury - żyjąpojedynczo. Dziki żerują w nocy. W dzień pozostający swoich barłogach, którerobią sobie w gęstwinach leśnych lub w szuwarach w miejscach podmokłych.Nad wieczorem podnoszą się z barłogu i idą na żer lub do kąpielisk, aby tamwytarzać się w błocie, by pozbyć się pasożytów i dla ochłody. Następniewycierają się o drzewa najczęściej iglaste, gdyż w ten sposób uzyskując mocnypancerz na skórze. Dzik ma wyjątkowo dobry węch. Potrafi zwietrzyć człowieka nawetna dużą odległość (500 m). Dziki mają również bardzo dobry słuch. Wszelkihałas powodowany pęknięciem gałązek, trzeszczeniem śniegu, klapaniemcholew butów lub szum tarcia odzieży może spłoszyć dziki nawet z daleka.Najsłabszy ze zmysłów dzika to jego wzrok. Dzik nie rozpoznaje człowiekanawet z niedalekiej odległości, natomiast zauważa wszelki ruch nóg, rąk lubbroni. Także i ten zmysł, choć słaby, myśliwemu nie sprzyja.Na odyńce poluje się cały rok, zaś na lochy w okresie jesieni i na początkuzimy, a więc wtedy, kiedy warchlaki są odchowane.
  • 13. W budowie zająca charakterystycznąrzeczą jest to, że ma on znacznie dłuższenogi (skoki) tylne niż przednie, oczy Zającosadzone całkowicie na bokach oraz uszydłuższe od głowy. Skóra zająca pokrytajest kożuchem (turzycą), który ma włosw zimie dłuższy i gęsty, w lecie zaś krótszyi bardziej rzadki. Maksymalny wiek zająca8-10 lat.Zając jest najpospolitszą u nas w krajuzwierzyną i można go spotkać zarówno w polu, jak i w lesie, na równinie i w górach. Zając przebywa najchętniejna polach żyznych, nie podmokłych,przeplatanych łąkami, laskami i krzakami.Zające nie lubią terenów bagiennych, a nawet podmokłych. Ilościowy stanzajęcy zależny jest od ilości szkodników,takich jak drapieżniki skrzydlate, lisy orazwałęsające się po polach psy i koty, a przede wszystkim od ochrony przedkłusownictwem,Młode zające rodzą się dobrzewyrośnięte, owłosione i z otwartymioczami. Żywią się przez okres 2-3 tygodnimlekiem matki. Matka nie troszczy sięzbytnio o swoje maleństwa. Bardzowcześnie pozostawia je same, przychodzitylko je karmić. Po tym czasie całkowicieprzestaje opiekować się nimi. Młode doczasu wyrośnięcia żyją razem, a potemrozłączają się, nie odchodzą jednakzbytnio od miejsca urodzenia.
  • 14. Zając jest roślinożerny, żywi się trawą,koniczyną, burakami, marchwią, ziemniakami,kapustą, rzepakiem, seradelą i oziminamizbóż. Pietruszka, kapusta i buraki stanowiąnajwiększy jego przysmak. W zimie, kiedy polapokryte są grubą warstwą śniegu lub cienkim,ale zlodowaciałym śniegiem, zające zachodząw nocy do ogrodów i tam obgryzają głąbykapusty i korę z drzew owocowych, pączkidrzew i krzewów. Zające przebywające w lesieżywią się roślinnością leśną, między innymiziołami, pączkami drzew liściastych, miękką,soczystą korą, owocami drzew i krzewów, np. żołędziami, żarnowcem itp. Zające żerująnad wieczorem i wczesnym rankiem, aczasami również w nocy; w dzieńwypoczywają w kotlinach.Zając w czasie dnia (w nocy bowiem żeruje),pragnąc ukryć się przed nieprzyjaciółmi,zalega w kotlinach, których ma kilka na swoimterenie. W okresie letnim zając przygotowujesobie kotlinę bez trudności, ale w zimie, kiedyziemia jest zmarznięta i wykopać jej nie może,musi korzystać z naturalnych osłon iwyszukiwać odpowiednie miejsca woziminach, w wysokich trawach, szkółkach,torfowiskach lub kopczyskach. W kotliniezając zwraca głowę w tym kierunku, skądwieje wiatr, pragnąc słuchem lub wzrokiemuchwycić pierwsze oznaki niebezpieczeństwa.
  • 15. W pogodne i słoneczne dni zające siedzą w płytkich kotlinach lubcałkiem na wierzchu. W lesie zające występują raczej na pobrzeżach, do głębizachodzą tylko w silne mrozy. Zające żyją pojedynczo. Zając ma nadzwyczaj dobrysłuch i w zimie przy zmarzniętej ziemi potrafi już z bardzo daleka usłyszećstąpanie myśliwego. Wzrok ma raczej słaby, ale wszelki ruch dostrzeże nawet zdużej odległości np. nieruchomo stojącego myśliwego na tle drzew nie zauważy, ale najdrobniejszy ruch stojącego nie ujdzie jego uwagi. Zając, mimo że przebywa na suchych terenach, wody się nie boi. Jeżelizachodzi potrzeba, potrafi przepłynąć rzekę wpław lub przejść po kruchym i łamliwym lodzie. Potrafi także przeskoczyć przeszkodę, np. rów.Na zające poluje się w okresie jesienno-zimowym.
  • 16. Wiewiórka jest zwierzęciem bardzocharakterystycznym. Ma dość smukłą i zgrabna Wiewiórkasylwetkę, w której zwraca uwagę długi (nierazrówny długości ciała) ogon. Grzbiet ubarwionyma na kolor od rudego do ciemnobrązowego,spód ciała jest biały, uszy zimą z długimipędzelkami włosów; kończyny tylne dłuższe i silniejsze od przednich, które są bardzochwytne i służą do przytrzymywania pokarmupodczas jedzenia.Zamieszkuje lasy liściaste, mieszane i iglaste,parki, ogrody. Prowadzi nadrzewny, aktywnytryb życia dniem; bardzo zręcznie wspina się i skacze; najczęściej żyje pojedynczo;gniazda buduje z chrustu w rozwidleniach gałęzi,czasami w dziuplach drzew lub w gniazdachgawronich. Zapasy żywności gromadzi w dziuplach lub zakopuje w ziemi; nie zapada w sen zimowy. W parkach bardzo częstomożna znaleźć osobniki bardzo ufneczłowiekowi i podchodzące do ręki popokarm.Jej pokarm stanowią nasiona drzew, orzechy,jagody, grzyby, kora, pąki, pędy, ale także i owady, jaja ptasie, pisklęta. Na okreszimowy gromadzi zapasy pokarmu w dziuplach i zagłębieniach kory. Istniejąobserwacje suszenia przez wiewiórki grzybówna gałązkach drzew. Najczęściej gromadzonympokarmem są orzechy, żołędzie i szyszki.
  • 17. Wiewiórka doskonale wpina się podrzewach i wykonuje skoki z gałęzi na gałąź.Podczas skoków używa ogona jakostabilizatora i steru zarazem. Po ziemiporusza się skokami. Okres aktywnościprzypada na dzień. W nocy przebywa w dziuplach, w których buduje gniazda z mchu i porostów.Wiewiórka jest aktywna cały rok, takżezimą, kiedy to nie zapada w sen zimowyWiewiórka buduje dwa rodzaje gniazd.Główne gniazdo lęgowe, drugie gniazdo jestmniejsze i może służyć jako schronienie i miejsce odpoczynku. Wiewiórkanajchętniej buduje gniazda w drzewostanieiglastym, gdzie są one trudne do zauważeniai trudnodostępne dla drapieżników.Największym zagrożeniem naturalnymmogą być choroby, zwłaszcza wścieklizna.Jednak w ostatnich latach, w skutek walkiczłowieka z wścieklizną zachorowalność natą chorobę spadła u większości dzikożyjących ssaków. Wiewiórki mogą byćnosicielami wścieklizny. Małe wiewiórki po urodzeniu są ślepe i łyse.Sierść dla młodych wiewiórek zaczynawyrastać w 18 dniu a oczy otwierają się po28 dniu życia. Po około 8 – 10 tygodniachmłode są zdolne do samodzielnego życia,Wiewiórka żyje 5 – 6 lat. Jest pospolita naterenie całej Polski.
  • 18. Wilk jest drapieżnikiem i doswojego życia potrzebuje średnio Wilkok. 1.3kg mięsa (wraz z kośćmi i skórą) dziennie. W naturzeżywi się drobnymi zwierzętami,ptakami, ale także dużymizwierzętami takimi jak jelenie,łosie. Uzupełnieniem jego dietysą owoce i runo leśne.Wilki Komunikuje się w grupiepoprzez pozy jak i poprzezodgłosy. Potrafi planować i organizować działaniazespołowe. Może posługiwać sięnarzędziami.Wilki na dużych obszarach sązagrożone wyginięciem.Przyczyną tego stanu są zmianyw ich środowisku naturalnym i zajmowanie coraz większychobszarów przez człowieka docelów gospodarczych.W Polsce wilki były tępione jakozagrożenie dla zwierzyny łownejjak i zwierząt gospodarczych.Obecnie na terenie Polski wilk jestobjęty ochroną
  • 19. Wilki żyją w stadach (watahach) o liczności od kilku do 20 osobników.Stada opierają się zwykle na rodzinachdo których przyłączają się samotnewilki. W stadzie przewodzi najsilniejszajednostka lub ich para. Osobniki którenie umieją żyć w stadzie odchodzą abyżyć samotnie lub aby utworzyć nowestado.Wilki łączą się w pary na całe życie.Wilki znane są także z przywiązania doswojej watahy. Razem polują,przekazując sobie informacje i pomagając. Wycie które czasamisłyszymy jest po prostu informacją o tym że w danym terenie znajdujesię wilk (lub ich grupa) jak i przekazujeinformacje o stanie stada, obecnościzwierzyny itd. Inne wilki słysząc towiedzą o tym kto i gdzie poluje.Oprócz charakterystycznego wyciawilki wydają wiele innych odgłosówktóre stanowią elementy swoistegojęzyka umożliwiającegoporozumiewanie się w stadzie.
  • 20. Żubr jest największym, współcześnieżyjącym, ssakiem EuropySierść żubra jest gęsta, barwy brunatno-szarej, dłuższa na przedzie ciała, na zadzie Żubrkrótsza. Dłuższe włosy na dolnej częściszyi i podgardla tworzą „brodę”, naprzedniej części grzbietu długi włostworzy „grzywę”, włosy w tyle głowytworzą szeroki czub.Żubry maja dobry wzrok i węch.Wykorzystują te zmysły podczasposzukiwania pokarmu, czuwania nadbezpieczeństwem młodych. Samica z młodym potrafi wyczuć człowiekazanim go zobaczy.Naturalnym środowiskiem życia żubrówsą nizinne puszczeŻubry są zwierzętami roślinożernymi.Żubry zjadają pędy drzew: grabu, wierzby,jesionu i maliny, rośliny zielne, trawy i turzyce, korę drzew, gałęzie iliście, pokrzywę, jaskier kosmaty iostrożeń warzywny.W mroźne i śnieżne zimy żubry muszą byćdokarmiane. Żubry przychodzą dopaśników pod koniec listopada i wgrudniu. W kilkunastu karmidłachwykłada im się siano i niewielkie ilościroślin okopowych , w białoruskiej częścidodatkowo cielętom podaje się jęczmień.Pod koniec zimy dla urozmaicenia dietypodaje się ściętą osikę , którą chętnieobgryzają.
  • 21. Celem dokarmiania jest zapewnieniedobrej kondycji zwierząt orazzmniejszenie niekorzystnegooddziaływania żubrów na las.Żubry zaspakajają pragnienie, pijącwodę z olsów , zagłębień i rowów lubw zimie jedząc śnieg. Obecnie poziomwód gruntowych uległ obniżeniu, co doprowadziło do wyschnięciawiększości olsów, a bezśnieżne i mroźne zimy są przyczynącałkowitego zamarzania płytkichzbiorników, co zmusza żubry dokorzystania ze sztucznych zbiornikówwody (np. przeciwpożarowych).Polacy przyczynili się do uratowaniagatunku. Po II Wojnie ŚwiatowejPolska stała się światowym centrumhodowli żubra.Od 1952 roku objęty został ochronągatunkową .To, że możemy podziwiać dzisiaj żubra i oglądać go w jego naturalnymśrodowisku, jest bez wątpienia zasługąPolski i Polaków.
  • 22. Jeże to zwierzęta aktywne o zmierzchu i w nocy. W dzień śpią ukryte podliśćmi, w rozpadlinach ziemnych ijamkach.ukrycia 0 zmierzchu wychodzą z i pracowiciedrepcząc poszukują jedzenia. Jeżeprzebywają w zagajnikach i lasach Jeżmieszanych o bujnym podszyciu. Majądobry słuch i węch. Nos jeża, zawszewilgotny, bardzo ruchliwy, stanowidoskonały narząd dotyku. Jeż najpierwwszystko obwąchuje, sprawdza i ocenia,a potem dopiero decyduje się na jakąśakcję. Głośno przy tym sapie i parska oraz,unosząc co jakiś czas ryjek, wciągapowietrze, aby poznać najbliższeotoczenie badanego przedmiotu. Unosiwysoko nos również wtedy, gdy jest lekkozaniepokojony. Przerażony nie ucieka, alenatychmiast zwija się w kolczastą kulę i,pewny swojej zbroi, długo pozostaje w tejpozycji. Próba rozwinięcia go zazwyczajsię nie udaje.Późną jesienią, kiedy temperatura spadado 13-17oC, jeże stają się ociężałei zapadają w pięciomiesięczneodrętwienie. Już pod koniec październikazasypiają pod konarami drzew, w jamkachziemnych lub w stercie zeschłych liści.Nie robią żadnych zapasów pokarmowychna zimę.
  • 23. Jeże, jak większość zwierzątowadożernych, potrzebują bardzodużo pożywienia. Zjadają przedewszystkim owady, robaki, ślimaki,płazy i gady, jaja ptasie, drobne ssaki(gryzonie), czasem aromatyczne grzybyi przejrzałe owoce, które leżą na ziemi.Nigdy jednak nie transportują -- jak todość powszechnie się uważa -- jabłeknabitych na kolce.Odżywiają się w tym czasie tłuszczemnagromadzonym w organizmie podkoniec lata i jesienią. Sen zimowyumożliwia im przetrwanienajzimniejszej pory roku. Gdy obniżasię temperatura otoczenia, następujezwolnienie procesów przemianymaterii, działalności serca i układuoddechowego oraz znaczny spadektemperatury ciała. Jeżeli temperaturaotoczenia jest zbyt niska, śpiący jeż niezamarza, ponieważ do systemunerwowego zostaje przekazany sygnałalarmowy. Przyśpiesza się przemianamaterii, dzięki czemu temperaturaciała podnosi się do 5oC. Podczas snuzimowego serce jeża, zamiastwykonywać 180 uderzeń na minutę,bije tylko 20 razy
  • 24. Noworodki jeży są białoróżowe, rzadko pokryte białymi, miękkimikolcami. Oczy zaczynają otwierać dopiero pod koniec trzeciego tygodnia życia.Pozostają w gnieździe z matką, która karmi je przez 6-8 tygodni. W tym czasiewyrastają im normalne kolce. Co ciekawsze w konfrontacji jeż a zaskroniec czy żmija jeż jestbezkonkurencyjny i wygrywa walki. . Przy odwilży lub nagłym spadkutemperatury jeże budzą się na kilka godzin i znów zasypiają. Podczas snu jeżpozostaje nieruchomy, mocno zwinięty w kulę, tak że nie widać głowy aninóg. Wczesną wiosną budzi się i wyrusza ze swojej kryjówki w poszukiwaniupożywienia.
  • 25. WydraWydra Ciało wysmukłe, spłaszczone,głowa płaska, szeroka, niewielkiemałżowiny uszne, kończyny krótkie z błonami pływnymi i pazurami,ogon silnie umięśniony, spiczastozakończony. Otwory nosowe i usznezamykane podczas nurkowania zapomocą specjalnych mięśni. Sierśćgęsta, gładka, z gęstą, przylegającąpodściółką puchową, stanowinieprzemakalną okrywę ciała.Wzrok i słuch ma wspanialerozwinięte. Świetnie pływa, nurkuje do7 minut. Na lądzie szybko biega, ale prędko się męczy. Na płyciznachnieporadna.Aktywna głównie nocą, żyje samotniew wykopanych przez siebie norach,chętnie zajmuje nory innych zwierzątziemno-wodnych. Ulubionym miejscem przebywaniawydry są czyste wody, górne i środkowe odcinki rzek, jeziora,potoki górskie, rzadziej większe stawy, z dobrze wykształconąroślinnością.
  • 26. Podstawę pożywienia wydrystanowią: ryby różnych gatunków,żaby i raki. Nie gardzi teżwiększymi żukami wodnymi,pisklętami ptaków wodnych i błotnych, a takżepostrzałkami dzikich kaczek ipiżmaków. Drobne ofiary zjadależąc na grzbiecie na powierzchniwody, większe wyciąga na brzeg.Maksymalna długość życia wynosi10-15 (18) lat. Do głównychprzyczyn ograniczającychliczebności wydry zaliczyć należyznaczne uszczuplenie stanuzarybienia akwenów (ścieki,intensyfikacja rybactwajeziorowego), likwidacja bagien,starorzeczy (ograniczeniemożliwości zakładania schronień),wycinanie trzcin, regulacja rzekkanałów (niszczenie nor i kryjówek), kłusownictwo.Jest gatunkiem ginącym.Chroniona
  • 27. Masywna budowa ciała; futro bardzogęste, od szaro- do czarnobrunatnego;ogon spłaszczony, pokryty łuskami, Bóbruszy i oczy małe, palce tylnych nógspięte błoną pławną.Bóbr jest największym europejskimprzedstawicielem gryzoni. Prowadziziemnowodny tryb życia i jestdoskonale przystosowany dobytowania w wodzie . Bobry pływająstosunkowo wolno ale wytrwale.Świetnie nurkują i są w stanieprzebywać pod wodą przez 10 minut i dłużej. Podczas nurkowaniaotwory nosowe i słuchowe, jakrównież odbyt zaciskają się. Zwierzeposiada trzecią powiekę umożliwiającąmu dokładne widzenie pod wodą,chroniąc jednocześnie oczy. Otwórgębowy zamykany jest przezowłosione wargi tuż za siekaczami.Dzięki szczególnemu ustawieniu tylnejczęści języka bóbr może zamykaćujście gardła do jamy ustnej ajednocześnie oddychać normalnieprzez nos z otwartym pyskiem. Jest tomu potrzebne podczas wznoszeniatam, budowy żeremia czy gromadzeniazapasów . Na szczególną uwagęzasługują jego mocne, niezwykle silnezęby, którymi jest w stanie ścinać drzewa nawet odużej średnicy.
  • 28. Bóbr z wielką zręcznością posługuje sięprzednimi kończynami, kopiąc kanały i nory, czyszcząc futro bawiąc się,czy nawet zwijając zbyt duże liście, abyzmieściły mu się do pyska. Kończynyprzednie są krótkie, drobne i chwytne,w tylnych zaś palce połączone sąnieowłosionym fałdem skórnym.Chociaż podczas poruszania się w wodzie bóbr używa także ogona,właściwym napędem są właśnie jegotylne łapy. Ze wszystkich zmysłów bóbrnajlepiej ma rozwinięty słuch, węchoraz dotyk. Wzrok jest uwsteczniony.Jego pokarm stanowią przybrzeżnekrzewy, liście, kora, miękkie drewno.pędy oraz liście drzew i krzewów,wśród których najchętniej zgryzane są:wierzba, osika, brzoza oraz leszczyna.Zimą natomiast podstawę jegopożywienia stanowią zmagazynowanew pobliżu żeremia gałązki drzew i krzewów.Bobry żyjącymi rodzinnie. Mały bóbrpotrafi pływać niemalże od momentuurodzenia. Nurkować potrafi jednakdopiero począwszy od drugiego,trzeciego tygodnia.
  • 29. Rodzice opiekują się bobrzętami towarzysząc im w pierwszychwycieczkach poza żeremie lub norę. Podczas pierwszych podróży poza rodzinnegniazdo młode nurkują w podwodnym wejściu w obecności któregoś ze starszychczłonków rodziny. Młode spędzą w rodzinnym gnieździe 2 lata zanim trzecią wiosnąwyruszą, aby założyć własne rodziny. Niegdyś na bobra polowano dla sadła, mięsa, cennego futra. Obecniepodlega całkowitej ochronie gatunkowej.
  • 30. Łoś jest największą żyjącą w Polscezwierzyną płową. Jest zwierzęciemdużym i silnym, o krępej, zwięzłej Łośbudowie. Długie silne nogi (badyle),masywne barki, rozbudowana klatkapiersiowa i duża głowa osadzona nastosunkowo krótkiej szyi nadająłosiowi charakterystyczną postać.Suknia łosia jest jednolicieciemnobrązowa, wzdłuż grzbietu pręgaczasami prawie czarna, nogi (badyle)białe. Łeb ma wąski, długi z dużąopadającą górną wargą. Pod łbem naszyi ma narośl tłuszczową z długimczarnym włosem, tzw. brodę. Makrótki ogon (kwiat), długości 10-15 cm.Racice łosia są podłużne, lekkozaokrąglone. Raciczki pozostawiająślad w czasie biegu łosia lub chodu pomiękkim podłożu.Łoś ma doskonały węch, dobry słuch i nieco gorszy wzrok. Roślinyzanurzone w wodzie odnajduje zapomocą zmysłu dotyku. Niezwykledługie nogi dobrze służą łosiom dobrodzenia w błocie, wodzie lub śnieguoraz do przekraczania przeszkódterenowych. Łosie są doskonałymipływakami. Woda jest preferowanymprzez łosia elementem środowiska.Żerując na zanurzonej roślinnościwodnej nurkują do 5 m przez około 30-50 sekund.
  • 31. Łoś jest zwierzęciem typowo leśnym.Zamieszkuje najczęściej rozległe,podmokłe lub wilgotne lasy, borybagienne, olsy, zarośla wierzbowe;często trzyma się bagien, szczególniejeśli wśród nich są wyższe miejscaporośnięte lasem. Łoś łatwoprzystosowuje się do warunkówśrodowiska i chociaż najchętniej bytujew lasach naturalnych, to obecnie corazczęściej spotyka się go w lasachzagospodarowanych, nawet w pobliżuokolic silnie zaludnionych.Łoś żywi się młodymi pędami drzew i krzewów, korą z miękkich drzew,roślinami wodnymi, ziołami, a takżezbożem. Lubianą przez łosie karmęstanowią gałęzie wierzby, dębu, klonu,brzozy, jarzębiny, jałowca i kruszyny, a także sosny; natomiast niezbytchętnie łosie jedzą gałęzie świerku,modrzewia i leszczyny. Łoś swojąobecność w łowisku zaznacza przedewszystkim zgryzami czubków drzew.Jeśli nie może sięgnąć wysoko,to przygina drzewko swoim ciałem,biorąc je między przednie badyle.Często łamie przy tym pień drzewka.
  • 32. Klempa rodzi zwykle I lub 2 łoszaki. Łoszaki w pierwszym okresie sąwyjątkowo niezgrabne (b. długie nogi, krótki tułów i ruchy pokraczne) i nieporadne,ale po kilku tygodniach już dobrze sobie radzą i szybko rozwijają się fizycznie. Znaczenie gatunku: Łoś jako duży roślinożerca wywiera silny wpływ naśrodowiska. Preferowanie przez łosie terenów półotwartych lub małych luk skuteczniezapobiega porośnięciu ich przez roślinność drzewiastą. Ich maksymalny wiek dochodzi do około 20 lat. Wrogami naturalnymi łosi sąniedźwiedź, wilk, ryś i rosomak.
  • 33. Budowę ciała sarny można określić jako,wysmukłą. Głowa jest krótka, z profilu Sarna o zarysie zbliżonym do trójkąta.Pysk (gęba) zakończony jest dużymi,nieowłosionymi czarnymi nozdrzami(chrapami). Oczy (świece) z długimirzęsami na górnej powiece, są brunatnoczarne z podłużną, poziomo ustawionąźrenicą. Uszy (łyżki) mają kształtpodłużnie owalny. Szyja jest stosunkowocienka, dłuższa od głowy. Tułów jestdosyć krępy. Ogon jest szczątkowy,prawie niezauważalny. Nogi (cewki) sąwysokie i cienkie. Tylna para masilniejszą budowę i jest w stawachskokowych mocno wygięta. Kolor sierści(sukni) sarny jest latem rudy, niecociemniejszy na grzbiecie, na spodziejaśniejszy. Zimą jest ona szarobrunatna.Najbardziej wyostrzonymi zmysłami sarnysą węch i słuch. Zmysł wzrokunie jest najlepiej rozwinięty.Sarna jest gatunkiem zdolnym dozasiedlania różnych środowisk. Występujezarówno w wielkich, zwartychkompleksach leśnych, jak i na zupełniebezleśnych terenach. Odpowiada jejzarówno las liściasty jak i iglasty.Nie unika wysokich gór, nie stroni odbagien i innych terenów podmokłych.Ulubionym środowiskiem sarny jest terenstanowiący mozaiką lasów i obszarówrolniczo uprawnych. Sarny mają zdolnośćdo dobrego dostosowywania się dowarunków panujących na danym terenie.
  • 34. Pożywienie saren składa się z urozmaiconego pokarmuroślinnego. Zwykle, są to zielone częściroślin wszystkich gatunków,przeważnie trawy, zioła, liście i pączkiroślin drzewiastych. W skład dietywchodzą także pędy malin, jeżyn,dzikich róż, żołędzie, orzeszki bukowe,grzyby, a także dojrzewającekłosy zbóż.Do pokrycia zapotrzebowania sarny nawodę wystarczy na ogół rosa i wilgoćzawarta w roślinach. Rzadko widuje sięsarny pijące wodę bezpośrednio zwodopojów. Podobnie jak jelenie, tak i sarnypowodują stosunkowo duże szkody w uprawach leśnych. W przypadkusaren jednak, największe znaczenie mazgryzanie młodych pędów drzew.Szczególnie szkodliwe jest zgryzaniepączków wierzchołkowych, gdyżpowoduje wieloletnie zahamowanierozwoju drzewek.Samicą sarny jest koza, samiec sarny tokozioł .
  • 35. Zimą sarny skupiają się w duże stada tzw. rudle, liczące niekiedy30 i więcej sztuk. Rudle takie są złożone z młodych kozłów, kóz i koźląt. Prowadzi jestara koza, która zwykle kroczy na przedzie. Dorosłe samce żyją samotnie. Kotna koza szuka sobie spokojnego miejsca w zaroślach i tam rodzi jedno,dwoje, a rzadko troje koźląt. Przez pierwsze kilka dni, matka pozostawia je wspokoju i zbliża się do nich wyłącznie na okres karmienia. UWAGA: leżące na ziemi, koźlęta należy pozostawić w spokoju, nie zostałyone opuszczone, matka przebywa w pobliżu. Pod żadnym pozorem nie wolno ichdotykać, przenosić itd. Przed ukończeniem pierwszego roku życia, młode są jużsamodzielne. W dzisiejszych czasach, do najgroźniejszych wrogów saren, należy zaliczyćwałęsające się, kłusujące psy, które są szczególnie niebezpieczne dla koźląt. Drugimpoważnym zagrożeniem są maszyny rolnicze: kosiarki i kombajny.Sarna na wolności żyje około 15 lat.