αρχαιοθεατρο
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

αρχαιοθεατρο

on

  • 2,607 views

 

Statistics

Views

Total Views
2,607
Views on SlideShare
1,026
Embed Views
1,581

Actions

Likes
0
Downloads
28
Comments
0

13 Embeds 1,581

http://panosfilologos.blogspot.gr 650
http://xristx.blogspot.gr 469
http://panosfilologos.blogspot.com 276
http://katinamassyndeei.blogspot.com 74
http://katinamassyndeei.blogspot.gr 51
http://xristx.blogspot.com 26
http://www.xristx.blogspot.gr 21
http://panosfilologos.blogspot.de 4
http://www.katinamassyndeei.blogspot.com 4
http://panosfilologos.blogspot.co.uk 2
http://www.katinamassyndeei.blogspot.gr 2
http://www.panosfilologos.blogspot.gr 1
http://webcache.googleusercontent.com 1
More...

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

    αρχαιοθεατρο αρχαιοθεατρο Presentation Transcript

    • …..ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΔΕΕΙ..
    • Το αρχαίο ελληνικό θέατρο είναι ένας θεσμός της αρχαιοελληνικής πόλης-κράτους. Είναι η διδασκαλία και η παρουσίαση θεατρικών παραστάσεωναφιερωμένες προς τιμή του Διονύσου. Στις αγροτικές γιορτές προς τιμήν του θεούΔιόνυσου ψάλλονταν διθύραμβοι, απαγγέλονταν ποιήματα και τραγούδια μεπειράγματα που περιείχαν στοιχεία διαλόγου και θεατρικής δράσης.Αναπτύχθηκε στα τέλη της αρχαϊκής περιόδου και γνώρισε την άνθησή του κατάτην κλασική περίοδο κυρίως στην Αθήνα. Είχε έντονο θρησκευτικό και μυστηριακόχαρακτήρα κατά τη διαδικασία της γέννησής του, αλλά και έναν εξίσου έντονοκοινωνικό και πολιτικό χαρακτήρα κατά την περίοδο της ανάπτυξής του.Η ελληνική δραματουργία γεννήθηκε ταυτόχρονα με το χορό και το σημαντικότεροκομμάτι απόδοσης του έργου ήταν η ορχήστρα. Ο τραγικός χορός αποτελούταναπό 12 ή 15 άτομα (χορευτές), πιθανώς νέους λίγο πριν τη στρατιωτική τουςθητεία, μετά από μερικά χρόνια εκπαίδευσης.Σε αντίθεση με τον πολυπληθή χορό, υπήρχαν μόνο τρεις ηθοποιοί στην αθηναϊκήτραγωδία. Οι ηθοποιοί ήταν άντρες και φορούσαν μάσκες.Η αρχική λέξη που απέδιδε την έννοια "ηθοποιός" ήταν υποκριτής, και υποδήλωνετον ηθοποιό που απαντούσε στον χορό. Ο Θέσπης λέγεται πως εισήγαγε και ήτανταυτόχρονα ο πρώτος ηθοποιός, ο πρωταγωνιστής.
    • Η εισαγωγή ενός δεύτερου ηθοποιού (δευτεραγωνιστής) αποδίδεται στονΑισχύλο και του τρίτου (τριταγωνιστής) στον Σοφοκλή.Από τη μακρινή αρχαιότητα δεν έχουν διασωθεί έργα με έναν μόνο ηθοποιό, ανκαι οι Πέρσες του Αισχύλου απαιτούν μόνο δύο ηθοποιούς. Συνήθως κάθεηθοποιός ανελάμβανε να υποδυθεί διάφορους ρόλους.Οι τραγικοί ποιητές του 5ου π.Χ. αι., ειδικότερα ο Φρύνιχος και ο Αισχύλος όχιμόνο συνέθεταν τα έργα τους αλλά τα σκηνοθετούσαν, τα χορογραφούσαν καιέπαιζαν σ αυτά ως ηθοποιοί.Ουσιαστικά δίδασκαν μέσω της θεατρικής παραγωγής, γεγονός που αποδίδειστην αρχαιοελληνική δραματουργία -εκτός του πολιτικού και θρησκευτικού-καιπαιδευτικό χαρακτήρα. Άλλωστε, βάσει των επιγραφικών στοιχείων που διαθέτουμε, οι επιγραφές στιςοποίες αναγράφονταν οι νικητές των δραματικών αγώνων οι θεατρικέςπαραστάσεις αποδίδονται και ως διδασκαλίες.
    • Το αρχαίο ελληνικό θέατρο κατείχε από νωρίς σημαντική θέση στην κοινωνική ζωή,όμως στα χρόνια της ακμής της Αθηναϊκής δημοκρατίας έφτασε στα υψηλότεραεπίπεδα καλλιτεχνικής έκφρασης και λαϊκής αποδοχής.Ο λαϊκός χαρακτήρας του αρχαίου ελληνικού θεάτρου καθόρισε όλες τιςπαραμέτρους τις δημιουργίας του. Από την θεματολογία των έργων και τηνδιαρρύθμιση και την κατασκευή των θεάτρων, μέχρι την οργάνωση τωνπαραστάσεων.Το αρχαιότερο θέατρο με τη κλασική μορφή, ορχήστρα, κοίλο, σκηνή, ήταν τοθέατρο του Διόνυσου κάτω από την Ακρόπολη. Την διοργάνωση των παραστάσεωντην αναλάμβανε το κράτος.Ο επώνυμος άρχοντας είχε την εποπτεία των δραματικών αγώνων. Τις δαπάνες τηςπαράστασης αναλάμβαναν εύποροι πολίτες που τους απονέμονταν ο τίτλος τουχορηγού. Το θέατρο ήταν δωρεάν για όλους τους πολίτες χάρη στο θεσμό τωνχορηγών.Οι θεατρικές παραστάσεις είχαν διαγωνιστικό χαρακτήρα και δίδονταν στα Μεγάλα ήεν άστει Διονύσια τον Μάρτιο - Απρίλιο και στα Λήναια τον Ιανουάριο - Φεβρουάριο.Οι τρείς συμμετέχοντες στον θεατρικό διαγωνισμό δραματουργοί, παρουσίαζαν μιατετραλογία αποτελούμενη από τρείς τραγωδίες και ένα σατιρικό δράμα.
    • Αρχαίο θέατρο του Διονύσου στη νότια κλιτύ της αθηναϊκής Ακρόπολης
    • Τους ρόλους στο αρχαίο ελληνικό θέατρο τους ερμήνευαν όπως είπαμε μόνοάντρες φορώντας μάσκες που μπορεί να άλλαζαν ακόμη και για τον ίδιο ρόλοανάλογα με τις ανάγκες της παράστασης. Για να φαίνονται μεγαλύτεροι και πιοεπιβλητικοί οι ηθοποιοί, φορούσαν τους κοθόρνους, ειδικά παπούτσια με χοντράψηλά πέλματα.Την εποχή του Αισχύλου καθορίστηκε η δομή των έργων και η δομή τωνπαραστάσεων. Εκτός από τις τραγωδίες και τις κωμωδίες στις αθηναϊκές γιορτέςπαίζονταν και σατιρικά δράματα που ήταν εύθυμες παραστάσεις όπου ο χορόςαποτελούνταν από σάτυρους θυμίζοντας την καταγωγή του θεάτρου από τονδιθύραμβο. Με την κατακτήσεις του μεγάλου Αλεξάνδρου και την ελληνιστικήεποχή που ακολούθησε, το αρχαίο ελληνικό θέατρο ήταν ένας από τους φορείςτου ελληνικού πολιτισμού στην ευρύτερη περιοχή της ανατολικής μεσογείου.Ανάμεσα στις σημαντικές αλλαγές που έφερε η μεγαλύτερη διάδοση του θεάτρου,ήταν ότι εμφανίστηκαν επαγγελματίες ηθοποιοί και ότι χτίστηκαν πολύ μεγάλα καισημαντικά θέατρα και σε άλλες περιοχές εκτός αττικής, όπως αυτό στην Επίδαυροκαι στην Έφεσσο.Το αρχαίο ελληνικό θέατρο άσκησε τεράστια επίδραση στην ανάπτυξη τουπαγκόσμιου θεάτρου. Με τις επιδράσεις στο Ρωμαϊκό θέατρο, αλλά και αργότεραστην αναγέννηση και στην εποχή του διαφωτισμού. Οι δημοκρατικές παραδόσειςτου αρχαίου ελληνικού θεάτρου, αλλά και η θεματολογία του με τιςπανανθρώπινες αλήθειες που αγγίζουν θεατές με διαφορετική κουλτούρα και σεδιαφορετικές εποχές, έχουν κάνει το αρχαίο ελληνικό θέατρο να είναι όπωςακριβώς και η αρχαία ελληνική φιλοσοφία, προίκα όλης της ανθρωπότητας.
    • Όπως έχουμε ήδη αναφέρει τον 5ο αιώνα πΧ στην Αθήνα η τέχνη του θεάτρου έφτασε στο απόγειό της. Για τους Αθηναίους το θέατρο ήταν σχολείο. Εκείνη την εποχή 3 ήταν οι μεγαλύτεροι τραγωδοί. Και ένας κωμικός. Τα έργα τους, όσα έχουν σωθεί ανεβαίνουν μέχρι σήμερα σε παραστάσεις σε όλον τον κόσμο. Αριστοφάνης Αισχύλος Ευριπίδης ΣοφοκλήςΟι σωζώμενες κωμωδίες του Αριστοφάνη είναι 11 : Αχαρνείς, Ιππείς,Νεφέλες, Σφήκες, Ειρήνη, Όρνιθες, Λυσιστράτη, Θεσμοφοριάζουσες,Βάτραχοι, Εκκλησιάζουσες, Πλούτος
    • Τα μέρη του θεάτρου και η εξέλιξή τουςΣτο κέντρο ενός αρχαίου ελληνικού θεάτρου βρίσκεται μια κυκλική, συχνάπλακόστρωτη πλατεία, η ορχήστρα. Στην ορχήστρα έπαιρνε θέση με την έναρξητης θεατρικής παράστασης ο χορός και εκεί ανέπτυσσαν τη δράση τους κατά τηνπρώιμη περίοδο και οι υποκριτές.Η ορχήστρα, με άλλα λόγια, ήταν η σκηνή των σημερινών θεάτρων. Ο εύριπος,ένας αγωγός απορροής στην περίμετρο της ορχήστρας, τη χώριζε από τοναμφιθεατρικό χώρο των καθισμάτων και την προστάτευε από πλημύρα σεπερίπτωση βροχής. Ο αμφιθεατρικός χώρος που περιέβαλλε τη σκηνή ήταν τοκοίλον. Στο κέντρο της ορχήστρας βρισκόταν η θυμέλη, ένας βωμός για το θεόΔιόνυσο.Σκηνή στο αρχαίο θέατρο ονομάζεται ένα ορθογώνιο, μακρόστενο, στεγασμένοκτήριο, που προστέθηκε τον 5ο αι. π.Χ. στην περιφέρεια της ορχήστρας απέναντιαπό το κοίλον. Αρχικά η σκηνή ήταν ισόγεια και χρησιμοποιόταν μόνο ωςαποδυτήριον, όπως τα σημερινά παρασκήνια και τα καμαρίνια.Μπροστά της, προς την πλευρά της ορχήστρας, βρισκόταν το προσκήνιον, μιαστοά με κίονες ή ημικίονες. Ανάμεσα στα μετακιόνια διαστήματα του προσκηνίουβρίσκονταν πίνακες, που απέδιδαν το σκηνικό βάθος της δράσης πίσω από τουςυποκριτές στην ορχήστρα. Τα θυρώματα του προσκηνίου απέδιδαν τρεις πύλες,από τις οποίες έρχονταν οι υποκριτές.
    • Το προσκήνιον ήταν αρχικά πτυσσόμενο και χρησιμοποιούνταν ιδιαίτερα στιςπαραστάσεις της Νέας Κωμωδίας του Μενάνδρου (περ. 300 π.Χ.), στην οποίαπεριορίστηκε ο ρόλος του χορού και ενισχύθηκαν οι υποκριτές. Στις παραστάσειςαυτές τοποθετούνταν το ξύλινο προσκήνιον μπροστά στη σκηνή και αφαιρούντανμετά για τις παραστάσεις της τραγωδίας.Με τον καιρό καθιερώθηκε και από το 2ο αι. π.Χ. χρησιμοποιούταν και στιςτραγωδίες. Στη Θάσο ωστόσο αναφέρει μια επιγραφή σε λίθινο επιστύλιο ότι οΛυσίστρατος, ένας θεωρός των μέσων του 4ου αι. π.Χ., αφιέρωσε το προσκήνιοντου θεάτρου της Θάσου στο Διόνυσο. Στα δύο άκρα της σκηνής προεξείχαν ταπαρασκήνια, δύο πτέρυγες που έδιναν στην κάτοψη της σκηνής σχήμα Π.Κατά την Πρώιμη Ελληνιστική Περίοδο η σκηνή έγινε διώροφη, με την οροφή τουισογείου να εξέχει κάτω από τον πρώτο όροφο σχηματίζοντας έναν εξώστη. Απότο 2ο αι. π.Χ. η δράση των υποκριτών μεταφέρθηκε πάνω σε αυτό τον εξώστη,που ονομάστηκε λογείον, ενώ το σκηνικό βάθος τοποθετήθηκε στην πρόσοψη τουπρώτου ορόφου.Το κοίλον ήταν το κεκλιμένο χωνοειδές επίπεδο, στο οποίο απλώνονταιαμφιθεατρικά τα εδώλια των θεατών. Η καμπυλότητά του ακολουθεί τηνκαμπυλότητα της ορχήστρας και τα άκρα του καταλήγουν σε τοίχουςκατασκευασμένους με ορθογώνια λιθοδομή.
    • Το κοίλον συνήθως δεν ενώνεται με το κτήριο της σκηνής. Ανάμεσα στους τοίχουςκαι τα άκρα της σκηνής υπήρχαν διάδρομοι για την προσέλευση των θεατών και, μετην έναρξη της παράστασης, για την είσοδο του χορού. Αυτοί οι διάδρομοιονομάζονται πάροδοι και διακοσμούνται στα μεγαλύτερα θέατρα με μνημειώδειςπύλες. Στις παρόδους των θεάτρων στήνονταν συχνά μνημειώδεις στήλες ήεπιγραφές με ψηφίσματα για να τα βλέπει πολύς κόσμος.Οριζόντιοι διάδρομοι, τα διαζώματα, χωρίζουν το κοίλον σε ζώνες. Κάθε ζώνηχωρίζεται με εγκάρσιες ακτινωτές σκάλες σε σφηνοειδή τμήματα, τις κερκίδες.Στην πρώτη σειρά του κοίλου, στην περίμετρο της ορχήστρας, βρισκόταν ηπροεδρία, μια ημικυκλική σειρά λίθινων καθισμάτων ή θρόνων προορισμένων γιατους αξιωματούχους και τα τιμώμενα πρόσωπα.Τα υπόλοιπα καθίσματα μπορεί να ήταν λίθινα, ή από ξύλο (ίκρια) πάνω σε λίθινουπόβαθρο. Πάνω από την τελευταία σειρά καθισμάτων μπορούσε να επεκταθεί τοθέατρο, αν το επέβαλλαν οι ανάγκες, με την προσθήκη επιθεάτρου.
    • Σε κάθε παράσταση συμμετοχή είχαν :Οι υποκριτές Έτσι ονομάζονταν οι ηθοποιοί. Υποκριτές μπορούσαν να είναι μόνοάντρες. Φορούσαν μάσκες – προσωπεία που ήταν ιδιαίτερα εκφραστικά. Είχανφυσικό μέγεθος του προσώπου και μεγάλο άνοιγμα στο στόμα για να επιτρέπουντην καθαρή ομιλία. Κατασκευάζονταν από ξύλο, από δέρμα, από ύφασμα ήαλευρόπαστα. Επίσης φορούσαν τους κοθόρνους, ειδικά παπούτσια με χοντράψηλά πέλματα, για να φαίνονται μεγαλύτεροι και πιο επιβλητικοί.Ο χορός που συνόδευε τους υποκριτές. Τραγουδούσε την «πάροδο» (πρώτοτραγούδι μόλις ο χορός μπαίνει στην ορχήστρα) και τα «στάσιμα» (τραγούδια τουχορού που χωρίζουν τα διάφορα επεισόδια μεταξύ τους). Το χορό εκπροσωπούσεο κορυφαίος.Οι μηχανές που βοηθούσαν στην εκτέλεση της παράστασης. Το αιώρημα είδοςγερανού που παρουσίαζε τους θεούς (από μηχανής θεός). Οι περίακτοι πρίσματαπου στις πλευρές τους προσαρμόζονταν διάφοροι ζωγραφικοί πίνακες με τοπία,σκηνές μάχης κ.α. Το εκκύκλημα μία τροχοφόρα κινούμενη εξέδρα – φορείο, πάνωστο οποίο παρουσίαζαν και μετέφεραν τα ομοιώματα των νεκρών, γιατί η ίδια ηπράξη του φόνου δε γινόταν ποτέ πάνω στην ορχήστρα.
    • Σημαντικά θέατραΘέατρα υπήρχαν σε κάθε πόλη και σε κάθε ιερό κάποιου μεγέθους. Πολλά απόαυτά τα θέατρα δεν έχουν εντοπισθεί, γιατί δεν είχαν λίθινες κατασκευές, ήσώζονται σε κακή κατάσταση.Θέατρα γνωρίζουμε, μεταξύ άλλων, στο Ιερό του Ποσειδώνα στην Ισθμία (5οςαι. π.Χ.), στη Θάσο (5ος αι. π.Χ.), στο Δίον (5ος αι. π.Χ.), στο οχυρό τουΡαμνούντα Αττικής (τέλη 5ου αι. π.Χ.), στους Φιλίππους Καβάλας (μέσα 4ου αι.π.Χ.), στην Ερέτρια (τελευταίο τέταρτο 4ου αι. π.Χ.), στη Βεργίνα (αρχαίεςΑιγές) βόρεια του ανακτόρου (β΄ μισό 4ου αι. π.Χ.), στη Δωδώνη (αρχές 3ου αι.π.Χ.-1ος αι. μ.Χ.), στη Δημητριάδα (3ος αι. π.Χ.), στη Δήλο (3ος αι. π.Χ.), στοΆργος (3ος αι. π.Χ.), στο Ιερό των Καβείρων στην Θήβα (3ος-1ος αι. π.Χ.), στοΙερό των Μεγάλων Θεών στη Σαμοθράκη (γύρω στο 200 π.Χ.), στις ΟινιάδεςΑκαρνανίας (3ος-2ος αι. π.Χ.), στη Μαγνησία του Μαιάνδρου (3ος –2ος αι.π.Χ.), στη Μίεζα (2ος αι. π.Χ.), στη Ζέα του Πειραιά (3ος-2ος αι. π.Χ.), στο ιερότου Αμφιαράου στον Ωρωπό (α΄ μισό 2ου αι. π.Χ., εικόνες) και στην Αμφίπολη.Για πολλές άλλες πόλεις γνωρίζουμε ότι είχαν θέατρα από γραπτές πηγές.Λόγω της σύγχρονης αποκατάστασης και χρήσης του για θεατρικέςπαραστάσεις από το 1954 είναι γνωστό το αρχαίο θέατρο κοντά στοΑσκληπιείο της Επιδαύρου. Στην οικοδόμησή του διακρίνονται, σύμφωνα με τηνεπικρατέστερη άποψη, δύο φάσεις, που χρονολογούνται στα τέλη του 4ου καιστα μέσα του 2ου αι. π.Χ.
    • Ακολουθεί πίνακας αρχαίων θεάτρων που έχουν καταγραφεί ως σωζόμενα ή καιαναφερθεί από αρχαίους ιστορικούς κατ΄ αλφαβητική σειρά:
    • Πηγές: Βικιπαιδεία, Θέατρο Info, daskalabm3 blog  …..ΚΑΤΙ ΝΑ ΜΑΣ ΣΥΝΔΕΕΙ..