Toponimia de silleda iv (lamela, laro, manduas, margaride, martixe)
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×
 

Toponimia de silleda iv (lamela, laro, manduas, margaride, martixe)

on

  • 617 views

Toponimia do Concello de Silleda IV (Lamela, Laro, Manduas, Margaride, Martixe). ...

Toponimia do Concello de Silleda IV (Lamela, Laro, Manduas, Margaride, Martixe).
Traballo realizado por Laura Fernández e Beatriz González de 1º bach. (curso 2011-2012) para o ENDL do IES Pintor Colmeiro de Silleda.
Tomouse como base o o artigo "Toponimia do Concello de Silleda" de Nicandro Ares Vázquez (Lucensias nº 17)

Statistics

Views

Total Views
617
Views on SlideShare
503
Embed Views
114

Actions

Likes
0
Downloads
0
Comments
0

3 Embeds 114

http://silledaasferreiras.blogspot.com.es 111
http://silledaasferreiras.blogspot.com 2
http://www.silledaasferreiras.blogspot.com.es 1

Accessibility

Categories

Upload Details

Uploaded via as Microsoft PowerPoint

Usage Rights

© All Rights Reserved

Report content

Flagged as inappropriate Flag as inappropriate
Flag as inappropriate

Select your reason for flagging this presentation as inappropriate.

Cancel
  • Full Name Full Name Comment goes here.
    Are you sure you want to
    Your message goes here
    Processing…
Post Comment
Edit your comment

Toponimia de silleda iv (lamela, laro, manduas, margaride, martixe) Toponimia de silleda iv (lamela, laro, manduas, margaride, martixe) Presentation Transcript

  • TOPONIMIA DOCONCELLO DE SILLEDA IV Parroquias e aldeas Lamela, Laro, Manduas, Margaride, Martixe por Laura Fernández Suárez Beatriz González Fernández (Curso 2011-12) A partir do artigo Toponimia do Concello de Silleda, de Nicandro Ares Vázquez (Lucensia, nº 17)
  • 14.- LAMELA
  • 14. Lamela (San Miguel)No latín vulgar foi lamella, diminutivo de lama, topónimomoi común no NO hispánico, de orixe probablementeprelatina.
  • 14. Lamela (San Miguel)Lugares de Lamela:• Barravaite: parece composto de barra ‘banco de area que se forma na desembocadura dun río’, e dun nome persoal como Baitus presbiter.• A Brea: traduce o baixo latín vereda ‘camiño vello estreito’.• A Casela: co sufixo do latín vulgar -ella, vólvese diminutivo de casa.• A Codeseira: fai referencia á planta cutisus no latín vulgar ‘codeso’, equivalente a cytisus, voz greco-latina.
  • 14. Lamela (San Miguel)Lugares de Lamela:• A Goleta: sería palabra árabe co significado de ‘boca de río’ ou derivada de gula ‘gola, garganta’.• Gorís: parece proceder do antropónimo visigótico *Golaricus ou Goiaricus.• Peroxa: puido ser unha (Villa) Perusia, é dicir, unha vila propia de Perusius, nome persoal.
  • 14. Lamela (San Miguel)Lugares de Lamela:• Santa Cristina: foi Sancta Christina, mártir de Tiro na persecución de Diocleciano, con nome greco-latino derivado de Christus.• O Souto: de saltus en latín, que significou ‘salto, desfiladerio, pasteiro con bosque’. Saltus foi tamén nome persoal.• Vilariño: é diminutivo románico do latín villaris -are, adxectivo que se substantivou en Vilar, que é unha pequena vila.
  • 15.- LARO
  • 15. Laro (San Salvador)Laro puido ser o persoal e primitivo Larus, que levaba oapelido de Cantaber ‘cántabro’ no poema de Silio Itálico ereaparece o seu xenitivo Lari na epigrafía hispana.
  • 15. Laro (San Salvador)Lugares de Laro:• Forcas: traduce a furca en acusativo de plural, referíndose posiblemente a unha bifurcación de camiños, máis có suplicio da forca.• Freixeiro: co sufixo -arius > -eiro indica o sitio dun colectivo de fraxinus ‘freixo’• Galán: ou foi un alcume persoal orixinado no xermánico *wallan ou o nome visigótico Gella -anis, con referencia ao posuidor daquela vila.
  • 15. Laro (San Salvador)Lugares de Laro:• A Pereira: alude á árbore que ten a súa raíz etimolóxica no latín neutro pirum, plural pira ‘pera’.• O Pereiro: alude á árbore que ten a súa raíz etimolóxica no latín neutro pirum, plural pira ‘pera’.• Riobó: procede do latín rivus/rius bonus ‘río bo’.
  • 15. Laro (San Salvador)Lugares de Laro:• Samartiño: é unha haploloxía de Sanctus Martinus, o de Tours (s. IV) ou o de Dumio en Braga (s. VI), que tiñan nome teofórico, derivado de Mars ‘Marte’.• Sante: reflexa o xenitivo do antropónimo Sanctius, que orixinou o persoal Sancho; a forma plena foi Villa Sancti, que quedou fosilizada no topónimo Vilasante.• O Souto: foi saltus en latín, que significou ‘salto, desfiladerio, pasteiro con bosque’. Saltus foi tamén nome persoal.
  • 16.- MANDUAS
  • 16. Manduas (San Tirso)Manduas foi un diminutivo suévico Mandolas no século VI.
  • 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Andamollo: aparenta un topónimo bitemático, pero de difícil atribución.• A Bandeira: parece un derivado de banda, feminino do gótico bandwo ‘signo, estandarte’.• Bravil: aseméllase algo a bravío, relacionado con barbarus; pero puido ser metátese do persoal Barbillus, en xenitivo.• O Castro: traduce a castrum, nome de fortaleza prerromana e quizais tamén préstamo dunha palabra anterior á latina.
  • 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Crestelle: foi un antropónimo co sufixo diminutivo -ellus do latín vulgar, derivado do greco-latino Crestus/Chrestus ‘servidor, bo, virtuoso’.• Devesa: procede do latín defensa, referida a un terreo protexido por unha cerca, como unha chousa.• Ferrozos: debeu ser o nome persoal Ferruzus, da familia de Ferrus, baseados no latín ferrum ‘ferro’.• Iglesia: nome castelán, indica o lugar onde se edificou a ecclesia ‘igrexa’, palabra de orixe grega.
  • 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Letros: poderíase relacionar co celta letron ‘pel, coiro’ ou co greco-latino lectrum ‘cama, faldistorio’.• Lourás: pódese vencellar cos nomes persoais Laurius, Laurianus, Laurea.• Medelo: aseméllase ao cognomen persoal latino Metellus, derivado de meta ‘meda’ co sufixo -ellus.• A Moa: traduce o latín mola con perda do -l- intervocálico.
  • 16. Manduas (San Tirso)Lugares de Manduas:• Outeiro: é unha evolución de altarium ou auctarium, palabras usadas en documentos medievais para indicar un terreo alto ou elevado.• Quintela: é o diminutivo latino de quintella, formado sobre quinta. Puido ser unha (Villa) Quintella, propia de Quintellus.• Vilaverde: sería unha Villa Virdii ou Viridii, a vila do propietario Virdius/Viridius.
  • 17.- MARGARIDE
  • 17. Margaride (San Fiz)Topónimo que se orixinou en Margaritus, un “signum”procedente da voz grega margarites ‘perla’.
  • 17. Margaride (San Fiz)Lugares de Margaride:• Costela: alude a unha pequena costa ‘ladeira’, voz latina co sufixo diminutivo - ella.• Gamil: foi nome persoal, quizais o gótico Walamirus ou o romano Gamillus, de orixe celta?• San Fiz: o patrón parroquial, foi S. Félix.• Vilanova: traduce a villa nova.
  • 18.- MARTIXE
  • 18. Martixe (San Cristovo)Martixe é evocador dunxenitivo do primeiroposuidor daquela villaprimitiva, o cal chamaríaseMartidius.
  • 18. Martixe (San Cristovo)Lugares de Martixe:• A Moa: traduce o latín mola con perda do -l- intervocálico.• Paradela: é un diminutivo de Parada que alude a unha parata, onde os viandantes antigos facían un alto no camiño, parándose e preparándose para novas andaduras.