Zich de dood geven.(citaat) ‘Donner la mort’ betekent in het Frans ter dood brengen, terecht stellen. Zich dedood geven is...
Als naastenliefde (altruïsme, barmhartigheid tonen, compassionele betrokkenheid) wordtoverschaduwd door egoïsme, wordt de ...
Upcoming SlideShare
Loading in...5
×

Zich de dood geven

89

Published on

Het morele oordeel over zelfdoding is egoistisch van aard.

0 Comments
0 Likes
Statistics
Notes
  • Be the first to comment

  • Be the first to like this

No Downloads
Views
Total Views
89
On Slideshare
0
From Embeds
0
Number of Embeds
0
Actions
Shares
0
Downloads
1
Comments
0
Likes
0
Embeds 0
No embeds

No notes for slide

Transcript of "Zich de dood geven"

  1. 1. Zich de dood geven.(citaat) ‘Donner la mort’ betekent in het Frans ter dood brengen, terecht stellen. Zich dedood geven is zelfmoord plegen. Maar het kan ook betekenen zich de dood geven in de zinvan de dood aanvaarden, zijn leven geven, zich opofferen. De dood aanvaarden houdt ook inzich van de dood een voorstelling maken, de dood interpreteren. (einde citaat; 1)De Franse referenties van het concept ‘zich de dood geven’ openen grensverkennende,welhaast grensverleggende perspectieven. Naast ‘zelfmoord c.q. zelfdoding’ zijn ook‘acceptatie’, ‘opoffering’ en ‘imaginatie’ in het concept aanwezig.De negatieve connotatie van het begrip zelfmoord, of van de mildere vorm: zelfdoding, laatzich in het concept ‘zich de dood geven’ overschrijven door drie geïndividualiseerde actieswaar ten principale niemand iets op tegen kan hebben. Iets accepteren, jezelf opofferen enzich van iets een voorstelling maken, zijn geen acties die in zichzelf ongepast ofontoelaatbaar zijn. Meer gedetailleerd beschouwd, begeven ook ‘de eigen dood accepteren’,‘jezelf tot in de dood opofferen’ en ‘zich van de eigen dood een voorstelling te maken’ zichniet buiten het denken dat in maatschappelijke zin betamelijk geacht wordt. Zelfs hetverlangen (de begeerte) naar het levenseinde is op zichzelf niet onderhevig aan eendergelijke kritiek (onderscheidende blik) van de ander. In dat verlangen mag degene diezijn/haar eigen dood begeert, de acceptatie van de dood tonen, de eigen dood boven deconsequentie van de actuele toestand voor een derde stellen (opoffering), én de laatstezucht verbeelden (imaginatie).De drie aanvullende Franse referenties verschillen wat betreft hun immanente complexiteitvanwege de mate van aanwezigheid van de ander in de referentie.De imaginatie is louter geprivatiseerd. De wijze waarop de laatste zucht en het navolgende(het heengaan, de ontstijging, de ontworteling van de ziel aan het lichaam) zal (kunnen)plaatshebben, is zonder de ander als (mede)constituerende factor voor te stellen.In de acceptatie is de ander als betekenisverlenende derde aanwezig; in de afweging die aande acceptatie vooraf gaat en ook (in deze volgorde) als een onvervreemdbaar en wezenlijkaspect van de acceptatie zelf. De afweging die al dan niet tot acceptatie leidt, isinterpersoonlijke. Waarbij aangetekend dat de maatvoering van de aanwezigheid op dezeplek ondergeschikt is aan de aanwezigheid als zodanig.Bij de opoffering is de ander niet alleen in het denken rond de opoffering gerepresenteerd,maar ook in de verwijzingen naar het handelen dat de opoffering uitmaakt. Opoffering isinteractioneel.Het morele verbod op zelfdoding hecht zich aan de act (jezelf doden), én aan deinterpersoonlijke acceptatie, én aan de interactionele opoffering.Het morele verbod gaat in zijn grond niet over degene die zijn/haar eigen dood begeert,maar over de act, en/of de acceptatie van die act door een ander, en/of de ander die zichniet wil opofferen omwille van andermans verlangen naar de dood.Het morele verbod op zelfdoding is zo beschouwd egoïstisch van aard.1 T. de Boer, Woord vooraf; in: J. Derrida, De gave van de dood. Klement/Perckmans, Kampen, 2006.
  2. 2. Als naastenliefde (altruïsme, barmhartigheid tonen, compassionele betrokkenheid) wordtoverschaduwd door egoïsme, wordt de act van zelfdoding be- en vervolgens veroordeeld, inweerwil van het verlangen van degene die het betreft.De handhaving van de veroordeling is in de trias politica belegd bij de rechtelijke macht.De veroordeling nagelt de act van zelfdoding vast in het strafrechtelijk domein.Het beleg van de handhaving van de egoïstische veroordeling van de zelfdoding bij derechtelijke macht in het strafrechtelijk domein, is zowel het individu, als de collectieven, alsde rechtsorde welgevallig. Opdat het moraliserende en verbiedende individu de handen inonschuldige beoordeling kan (blijven) wassen; juist omdat de veroordeling in handen ligt vaneen andere macht. In zoverre is het morele verbod op zelfdoding opaak.Opschorting van het eigen egoïsme door omstanders, geeft manipulatieruimte aan degenedie het levenseinde ambieert; geeft ruimte om het verlangen naar de zelfgekozen dood opeigen wijze te kanaliseren.Gert Rebergendeeltijdactivist

×