• Κάθε ΕλληνικήΠαραδοσιακή φορεσιά είναι ένα σύνολο
Ενδυμάτων,χαρακτηριστικό μιας ομάδας ανθρώπων πού ζει μέσα στον
Ελληνικό χώρο. Ο λειτουργικός της ρόλος είναι να ντύνει,να στολίζει,το
κορμί και να προβάλλει στα υπόλοιπα μέλη της τοπικής κοινωνίας την
όψη που επιθυμεί εκείνος που την φοράει.
• Η Παραδοσιακή Ενδυμασία βασίζεται στην παράδοση και στη
συντηρητικότητα,η οποία προσδίδει μαγικές ιδιότητες σε ορισμένα
τμήματα (Κεφαλόδεσμος,ζωνάρι,κ.τ.λ.). Τα ενδύματα μιας συντηρητικής
ομάδας τροποποιούνται κατά εποχές κάτω από την επίδραση μιας
δυνατότερης ομάδας. Πάντοτε όμως εξαρτώνται από τα τοπικά υλικά και
το εμπόριο.
3.
• Τσολιάς
Στην Πελοπόννησο,στηνΑττική και γενικά στη Στερεά Ελλάδα αλλά και στους Σαρακατσάνους
συναντάμε τη φουστανέλα,είδος πολύπτυχης φούστας. Το πιο γνωστό ένδυμα,τη
φουστανέλα,που τη φορούσαν κυρίως οι αρματωλοί και οι κλέφτες,τη καθιέρωσε ο πρώτος
βασιλιάς της Ελλάδας Όθωνας ως αυλικό ένδυμα και από τότε φορέθηκε σχεδόν από όλους τους
Έλληνες.
Η σύνθεση της περιλαμβάνει το μπουντούρι και λευκές πλεκτές ψηλές κάλτσες. Οι κάλτσες
τεντώνουν με τις γονατούρες, ενώ με τις κάλτσες φορούσαν τσαρούχια με φούντα. Τέλος στο
κεφάλι φορούσαν το μπαρέζι η το φέσι.
• Αμαλία
Η αστική φορεσιά της Πελοποννήσου μετά το 1835 διαδόθηκε από τη Βασίλισσα της
Ελλάδας Αμαλία ως επίσημη στολή της Αυλής. Η φορεσιά αυτή συνηθιζόταν και στην Αθήνα.
Το φουστάνι η Καβάδι είναι από πολύτιμη στόφα,συχνά χρυσοϋφαντη. Το κοντογούνι είναι
βελούδινο,σε σκούρο χρώμα,χρυσοκέντητο και πάρα πολύ εφαρμοστό. Στο κεφάλι φοριέται το
φέσι ή καλπάκι. Μεγάλη σημασία έπαιζε η φούντα του,το παπαζ',φτιαγμένο από χρυσές
κλωστές πλεγμένες ως κοτσίδα.
4.
ΠΕΛΟΠΟΝΝΗΣΟΣ
• ΓΥΝΑΙΚΕΙΑ: ΕνδυμασίαΚορίνθιας
• Γιορτινή φορεσιά του 19ου αιώνα.
• Χαρακτηριστικά της το πουκάμισο και η μπόλια με πλούσια
μεταξωτά κεντίδια και τα μακριά κρόσσια με φούντες στις άκρες.
• ΑΝΔΡΙΚΗ:
• Η φορεσιά της φουστανέλας όπως εξελίχθηκε μετά την Επανάσταση
του 1821. Τη φορούσαν οι καπεταναίοι και οι αξιωματούχοι,
επηρεασμένοι από τον βασιλιά Όθωνα.
• Η συγκεκριμένη ανήκε στο Γενναίο Θεόδωρο Κολοκοτρώνη.
6.
• Κάθε ελληνικήφορεσιά ή καλύτερα ελληνική
τοπική φορεσιά είναι ένα σύνολο ενδυμάτων,
που χαρακτηρίζει μια ομάδα ανθρώπων που
ζουν μέσα στον ελληνικό χώρο. Λειτουργεί όπως
κάθε ενδυμασία: ντύνει και στολίζει το κορμί,
και παρουσιάζει την όψη
κοινωνία του χωριού και της μικρής πόλης, η σιγουριά και η άνεση πετυχαίνονται με την ομοιομορφία που προσφέρει μια στολή. Η στολή βασίζεται σ
Τα ενδύματα μιας συντηρητικής ομάδας μορφοποιούνται κατά εποχές από την επίδραση μιας άλλης δυνατότερης ανθρώπινης ομάδας. Εξαρτώνται όμ
7.
• που επιθυμείνα δώσει εκείνος που την φορά στους τρίτους, παρέχοντας στον εαυτό του
σιγουριά και άνεση. Μέσα στη συντηρητική και αυστηρή κοινωνία του χωριού και της μικρής
πόλης, η σιγουριά και η άνεση πετυχαίνονται με την ομοιομορφία που προσφέρει μια στολή. Η
στολή βασίζεται στην παράδοση και στη συντηρητικότητα και διαφέρει ριζικά από τη μόδα που
βασίζεται στην αλλαγή. Η συντηρητικότητα στη φορεσιά δημιουργεί απαγορευτικά ταμπού,
αλλά και ταμπού που λειτουργούν δίνοντας μαγικές ιδιότητες σε ορισμένα της τμήματα(ποδιά,
ζωνάρι, κεφαλόδεσμοι κ.α.). Τα ενδύματα μιας συντηρητικής ομάδας μορφοποιούνται κατά
εποχές από την επίδραση μιας άλλης δυνατότερης ανθρώπινης ομάδας. Εξαρτώνται όμως πάντα
από τα τοπικά υλικά και το εμπόριο (άστυ-ύπαιθρος, κατακτητές-υπόδουλοι).
8.
Γυναικείες φορεσιές
• Οιγυναικείες φορεσιές του τόπου μας ανήκουν ουσιαστικά σε δύο μεγάλες ομάδες. Σ' εκείνη
με καθαρή βυζαντινή την προέλευση (ανάπτυξη της δαλματικής) και σ' εκείνη πού οι
βυζαντινές ρίζες συγχωνεύονται με τα ενδύματα της δυτικής Αναγέννησης (φουστάνι).
• Σύμφωνα με την κατηγοριοποίηση της λαογράφου Αγγελικής Χατζημιχάλη οι γυναικείες
φορεσιές χωρίζονται και σε τρεις κατηγορίες:
• στις φορεσιές με το σιγκούνι,
• στις φορεσιές με το καβάδι και
• στις φορεσιές με το φουστάνι.
• Τα γυναικεία τοπικά ενδύματα στον ελληνικό χώρο άρχισαν ν' αλλάζουν ριζικά με τη συνεχή
εισβολή του κατά καιρούς δυτικού «συρμού» (μόδα), στην περίοδο αυτή αρχικά με τις
ξενοφερμένες βασίλισσες (Αμαλία, Όλγα, Σοφία) και σε συνέχεια με τη συνεχή επαφή τής
μικρής πόλης με την πρωτεύουσα και του χωριού με τη μικρή πόλη. Σημαντικές αλλαγές στις
γυναικείες φορεσιές επέφερε και η μακρά περίοδος της Τουρκοκρατίας και η έλλειψη
οικονομικών πόρων και πρώτων υλών που αυτή επέφερε.