Downloaded 19 times
การเขียนโปรแกรม
- 1.
- 2. ภาษาคอมพิวเตอร์ คือภาษาใดๆ ที่ผู้ใช้งานใช้สื่อสารกับคอมพิวเตอร์ หรือคอมพิวเตอร์ด้วยกันแล้วคอมพิวเตอร์สามารถ ทางานตามคาสั่งนั้นได้ แต่ความเป็นจริงภาษาโปรแกรมคือส่วนหนึ่งของภาษาคอมพิวเตอร์เท่านั้น การทางานของคอมพิวเตอร์ต้องอาศัยสถานะทางไฟฟ้ า คือ 0 กับ 1 เป็นพื้นฐาน โดยมีโปรแกรมหรือ ชุดคาสั่งในการสั่งให้ประมวลผล ในระยะแรกผู้เขียนโปรแกรมใช้รหัสเลขฐานสองในการป้ อนคาสั่ง ซึ่งรหัส เลขฐานสองเป็นภาษาที่มนุษย์ไม่เข้าใจ ต่อมาได้พัฒนาขึ้นโดยใช้ภาษาอังกฤษแทน เรียกรหัสนี้ว่า นีโมนิก ภาษาคอมพิวเตอร์ที่ใช้รหัสนีโมนิกในการเขียนโปรแกรม เรียกว่า ภาษาแอสแซมบลี (Assembly)
- 3. ชนิดของภาษาคอมพิวเตอร์ จาแนกได้ 2 ระดับดังนี้ 1. ภาษาระดับต่า จาแนกออกเป็น 2 ประเภท ดังนี้ 1.1) ภาษาเครื่อง (Machine Language) • เป็นภาษาระดับที่ต่าที่สุด ใช้ในการเขียนโปรแกรม • ใช้เลขฐานสองแทนข้อมูลและค่าสั่งทั้งหมด • การใช้นั้นจะขึ้นอยู่กับชนิดของคอมพิวเตอร์หรือหน่วยประมวลผลกลาง ข้อดี 1. เข้าสู่เครื่องจะสามารถทางานได้ทันที 2.ต้องการหน่วยความจาเพียงเล็กน้อย 3.สร้างคาใหม่ๆได้ 4.เป็นภาษาเดียวที่ไมโครโพรเซสเซอร์สามารถเข้าใจ ข้อเสีย 1. คาสั่งยาวทาให้เกิดความผิดพลาดได้ง่าย 2.การอ่านและเขียนอาจต้องใช้เครื่องมือพิเศษ 3.ผู้เขียนโปรแกรมจะต้องรู้ระบบการทางานของเครื่องเป็นอย่างดี 1.2) ภาษาแอสเซมบลี (Assembly Language) คือโปรแกรมภาษาที่พัฒนาขึ้นใหม่แทนภาษาเครื่อง โดยใช้รหัสเป็นคาด้วยตัวอักษร ภาษาอังกฤษ ถึงแม้ว่ารหัสที่ใช้จะไม่ได้สื่อความหมายใดกับมนุษย์ แต่ก็ไม่ต้องคานวณ ปรับเปลี่ยนคาสั่งต่างๆให้เป็นเลขฐานสอง ใช้สัญลักษณ์เป็นคาสั่งสั้นๆ จาง่าย เรียกว่า นีโมนิกโค้ด (Nemonic Code) ข้อดี 1. การเขียนโปรแกรมง่ายกว่าภาษาเครื่อง 2.ได้ผลลัพธ์การทางานของโปรแกรมเร็วกว่าภาษาระดับสูง 3.ขนาดของตัวโปรแกรมมีขนาดเนื้อที่น้อย 4.เพิ่มประสิทธิภาพและประหยัดเวลาทางานของเครื่องคอมพิวเตอร์ ข้อเสีย 1.การเขียนโปรแกรมเป็นจานวนบรรทัดจะมากกว่า 2. การเขียนโปรแกรมมีลักษณะคล้ายภาษาเครื่อง ทาให้ต้องเขียนคาสั่งยาวเช่นเดิม
- 4. 2. ภาษาระดับสูง ตัวแปลภาษา 1) อินเทอร์พรีเตอร์ -โปรแกรมใช้แปลภาษาระดับสูงโดย - แปลทีละคาสั่งและทางานตามคาสั่งทันที - การสั่งให้โปรแกรมทางานแต่ละครั้งจะเริ่มแปลใหม่ทุกครั้ง - หยุดทางานเมื่อพบข้อผิดพลาดในการเขียนโปรแกรม รายงานข้อผิดพลาดนั้นทันที - ภาษาที่ใช้อินเทอร์พรีเตอร์แปล เช่น ภาษา BASIC ภาษา GW-BASIC เป็นต้น 2) คอมไพเลอร์ - แปลภาษาระดับสูงเป็นภาษาระดับเครื่อง - แปลทั้งโปรแกรม - ถ้าโปรแกรมที่แปลไม่มีข้อผิดพลาด จะทางานตามคาสั่งทันที - ถ้าโปรแกรมที่แปลมีข้อผิดพลาด จะบอกข้อผิดพลาด ทั้งหมดให้ทราบ - โปรแกรมที่ถูกแปลจะเก็บไว้ในหน่วยความจา - ภาษาที่ใช้คอมไพเลอร์แปลได้แก่ ภาษา C, ภาษา COBOL, ภาษา FORTRAN, ภาษา PL/I, ภาษา TURBO BASIC และภาษา PASCAL3 แบ่งออกเป็น 2 ประเภท ได้แก่
- 5. ตัวอย่าง ภาษา ระดับสูง ภาษาโคบอล (COBOL) ออกแบบมาเพื่อใช้งานทางธุรกิจ เหมาะกับงานด้านการสร้างไฟล์ข้อมูล ภาษาปาสคาล (PASCAL) เป็นภาษาโครงสร้าง ใช้ได้กับคอมพิวเตอร์หลายรุ่นสามารถ รายงานข้อผิดพลาดได้ดี ภาษาซี (C) เขียนโปรแกรมแบบโครงสร้าง มีรูปแบบคาสั่งอิสระ มีคาสั่งและฟังก์ชั่นมาก ใช้งานได้หลายประเภท ภาษาอัลกอล (ALGOL) เป็นภาษาโครงสร้าง ใช้กับงานด้านวิทยาศาสตร์และ คณิตศาสตร์ ภาษาพีแอลวัน (PL/I) คานวณได้เหมือนภาษาฟอร์แทรน จัดไฟล์และทารูปแบบรายงานได้เหมือนภาษา โคบอล เหมาะกับงานธุรกิจและวิทยาศาสตร์ ภาษาฟอร์แทรน (FORTRAN) เหมาะใช้งานด้านวิทยาศาสตร์ คณิตศาสตร์ และวิศวกรรมศาสตร์ ภาษาเบสิก (BASIC ) เป็นภาษาเขียนโปรแกรมที่ง่ายที่สุด มีประสิทธิภาพ ใช้งานได้ทั้งงานคานวณ งานธุรกิจ หรืองานออก รายงาน
- 6.
- 7.
- 8. ประเภทของการเขียนโปรแกรม 1. การเขียนโปรแกรมเชิงโครงสร้าง (Structured Programming)1.1)โครงสร้างแบบลาดับ 1.2) โครงสร้างแบบมีทางเลือก 1.3) โครงสร้างแบบทาซ้า
- 9. โปรแกรมภาษา C โครงสร้างของโปรแกรมภาษา Cแบ่งออกเป็น 5 ส่วน 1. พรีโพรเซสเซอร์ไดเรกทีฟส์ (Preprocessor directives)ส่วนนี้ทุกโปรแกรมต้องมี ใช้สาหรับเรียกไฟล์ที่โปรแกรมต้องการในการ ทางานและกาหนดค่าต่างๆ โดยหน้าคาสั่งจะมีเครื่องหมาย # (ไดเร็กทีฟ) และตามด้วยชื่อ โปรแกรมหรือชื่อตัวแปรที่ต้องการกาหนดค่า อาจเรียกอีกชื่อหนึ่งว่าส่วนหัวโปรแกรมที่ใช้กันบ่อยๆ ได้แก่ 1)#include เป็นการแจ้งให้คอมไพเลอร์อ่านไฟล์อื่นเข้ามาคอมไพร่วมด้วย เช่น #include”stdio.h” หมายความว่า อ่านไฟล์ stdio.h เข้ามาด้วย การกาหนดชื่อไฟล์ตามหลัง #include นั้นอาจใช้เครื่องหมาย <> คร่อมชื่อไฟล์ก็ได้ 2) #define เป็นการกาหนดค่านิพจน์ต่างๆให้กับชื่อตัวแปร โดยมีรูปแบบดังนี้#define NAME VALUE เช่น #define END 20 หมายความว่า กาหนด END มีค่าเท่ากับ 20
- 10. ส่วนนี้จะใช้ในการประกาศค่าตัวแปรหรือฟังก์ชั่นที่ ต้องใช้ในโปรแกรม โดยทุกๆ ส่วนของโปรแกรมสามารถ จะเรียกใช้ข้อมูลที่ประกาศไว้ในส่วนนี้ได้ส่วนนี้บาง โปรแกรมอาจไม่มีก็ได้ 2. ส่วนการกาหนดค่า (Global declaration) เช่น Float score; เป็นการกาหนดว่าตัวแปร score เป็นข้อมูลชนิดเลข มีจุดทศนิยม ซึ่งอาจมีค่า 0.23,1.34,-21.002 เป็นต้น 3. ส่วนฟังก์ชันหลัก ( The main () function)ส่วนนี้ทุกโปรแกรมต้องมี จะประกอบไปด้วยประโยคคาสั่งต่างๆ ที่จะให้โปรแกรมทางาน โดยนาคาสั่งต่างๆมาต่อเรียงกัน แต่ละ ประโยคคาสั่งจะจบด้วยเครื่องหมาย เซมิโคลอน (Semi colon ;) และจะเริ่มต้นด้วยคาว่า main() ตามด้วย เครื่องหมายปีกกาเปิด { และจะจบด้วยเครื่องหมายปีกกาปิด } เช่น Main ( ) { /*เริ่มต้นโปรแกรม */ คาสั่งต่างๆ ; ฟังก์ชั่น; ......... ......... } /*จบโปรแกรม*/
- 11. ส่วนนี้ใช้เขียนคอมเมนต์โปรแกรม เพื่ออธิบายการทางาน ต่างๆ การเขียนคาอธิบายนี้จะเริ่มด้วยเครื่องหมาย/* และปิด ด้วยเครื่องหมาย */ แต่ถ้าหากเขียนคาอธิบายทีละบรรทัดจะ ใช้เครื่องหมาย // เขียนกากับบรรทัดคาอธิบายไว้ก็ได้ 4. การสร้างฟังก์ชันและการใช้งาน (User-defined function) เป็นการเขียนคาสั่งและฟังก์ชั่นต่างๆ ขึ้นใช้ในโปรแกรม โดยต้องอยู่ในเครื่องหมาย { } 5. ส่วนอธิบายโปรแกรม (Program comments)
- 12. โปรแกรมขั้นต้นเป็นดังนี้ ถ้าเป็นโปรแกรมอย่างง่ายประกอบด้วย 2 ส่วนคือ 1)ส่วนที่หนึ่งเป็นส่วนหัวหรือส่วนเรียกโมดูลอื่นๆ เข้ามาแปลความหมายร่วม 2) ส่วนที่สอง เรียกว่าส่วนฟังก์ชั่นหลักซึ่งเป็นส่วนคาสั่ง โดยเริ่มต้นด้วยเครื่องหมายปีกกาเปิด { และจบด้วยเครื่องหมายปีกกาปิด } ส่วน นี้จะมีมากกว่าหนึ่งฟังก์ชั่นก็ได้ แต่ทุกโปรแกรมจะต้องมีฟังก์ชั่น main ซึ่งถือว่าเป็นฟังก์ชั่นหลักที่โปรแกรมจะทางานได้ 1 2 3 4 5 6 7 8 #include<stdio.h> #include<conio.h> main() { clrscr(): printf(“My name is Tiger”) getch(); } ผลลัพธ์ของโปรแกรม คือ My name is Tiger
- 13. อธิบายโปรแกรม บรรทัดที่ 1 เป็นการบอกให้คอมไพเลอร์นาเฮดเดอร์ไฟล์ชื่อstdio.h เข้ามาร่วมในการ แปลผลด้วย stdio.h ย่อมาจากคาว่า standard input output เป็นชุดฟังก์ชัน ในการรับค่าและแสดงผลต่าง ๆ เช่น scanf(), printf() บรรทัดที่ 2 เป็นการบอกให้คอมไพเลอร์นาเฮดเดอร์ไฟล์ชื่อ conio.h เข้ามาร่วมในการ แปลผลด้วยconio.h ย่อมาจากคาว่า console input output เป็นชุดฟังก์ชันในการจัดการหน้าจอทั้งหมด เช่น clrscr(), getch()บรรทัดที่ 3 คือฟังก์ชั่น main() ซึ่งเป็นฟังก์ชั่นหลักของโปรแกรม การทางานของ โปรแกรมภาษาซีจะเริ่มต้นที่ฟังก์ชั่นนี้ บรรทัดที่ 4 เครื่องหมาย { ระบุจุดเริ่มต้นของฟังก์ชั่น main() บรรทัดที่ 5 เป็นคาสั่งให้เคลียร์หน้าจอเวลาแสดงผลลัพธ์ บรรทัดที่ 6 เป็นการเรียกฟังก์ชั่น printf() ซึ่งเป็นฟังก์ชั่นมาตรฐานของภาษาซีทาหน้าที่ ที่แสดงผลข้อมูลออกทางจอภาพ ในที่นี้แสดงข้อความ My name Tiger ออกทางจอภาพ บรรทัดที่ 7 เป็นฟังก์ชันที่ใช้รับค่าจากคีย์บอร์ดโดยตรง การทางานคือ เมื่อเราพิมพ์อะไรลงไป ปกติ แล้วมันจะขึ้นที่หน้าจอด้วยแต่สาหรับคาสั่งนี้จะไม่ขึ้นมาบนหน้าจอให้ แต่จะเป็น การเก็บค่าไปเลย สาหรับในโปรแกรมนี้จะนาไปหยุดการทางานเพื่อแสดงผลใน ชั่วขณะหนึ่งและเมื่อกดปุ่มอีก ครั้ง ก็ทางานต่อไป บรรทัดที่ 8 เครื่องหมาย { ระบุจุดสิ้นสุดของฟังก์ชั่น main()
- 14. ซึ่งโปรแกรม Java และC++ เป็นโปรแกรมที่ได้รับความนิยม ในการพัฒนาโปรแกรมด้านการสื่อสารอินเทอร์เน็ตและเว็บเบราว์เซอร์ต่างๆ จะมองวัตถุหนึ่งๆ เป็นแหล่งรวมของข้อมูล และกระบวนการไว้ด้วยกัน โดยจะมีคลาส (Class) เป็นตัวกาหนดคุณสมบัติของวัตถุ และคลาส สามารถสืบทอดคุณสมบัติ(Inheritance) ที่เรียกว่า Subclass ได้ มีการนากลับมาใช้ใหม่ (Reusable) ทาให้ลด ขั้นตอนการพัฒนาโปรแกรมลงได้ ภาษาที่สนับสนุนโปรแกรมแบบนี้ได้แก่ Smalltalk, C++, Java 2. การเขียนโปรแกรมเชิงวัตถุ (OOP : Object-Oriented Programming)
- 15. 3. การเขียนโปรแกรมแบบจินตภาพ คือการพัฒนาโปรแกรมที่ผู้เขียนโปรแกรมสามารถ มองเห็นผลลัพธ์ของงาน เมื่อมีการกระทาการโปรแกรมได้ ตั้งแต่ขณะพัฒนาโปรแกรมโดยไม่จาเป็นต้องรอให้การ พัฒนาเสร็จสมบูรณ์ ปัจจุบันมีการพัฒนาภาษาคอมพิวเตอร์ที่ใช้ หลักการเขียนโปรแกรมแบบจินตภาพขึ้นหลายภาษา เช่น ภาษาวิชวลเบสิก และภาษาเดลฟาย
- 16. วิชวลเบสิก (Visual Basic)หรือ VB เป็นโปรแกรม ภาษาคอมพิวเตอร์ตัวหนึ่ง ซึ่งใช้สาหรับสร้าง หรือพัฒนา โปรแกรมใช้งานบนวินโดวส์ มีความสามารถในการทางานที่ คล้ายกับภาษาคอมพิวเตอร์อื่นๆ เช่น C , Pascal , C++, C# สร้างโดยบริษัทไมโครซอฟท์ ภาษานี้เป็นหนึ่งในภาษา โปรแกรมยอดนิยมสาหรับ โปรแกรมที่ใช้ในด้านธุรกิจ ซึ่งเป็น ภาษาคอมพิวเตอร์ระดับสูง ใช้งานง่าย เหมาะสาหรับผู้เริ่มต้น มีการเตรียมเครื่องมือหรือคอมโพเนนต์ทุกชนิดที่จาเป็นต้องใช้ ในการสร้างซอฟต์แวร์ประยุกต์บนวินโดวส์ให้ผู้ใช้ได้เลือกใช้ งานได้ตามความต้องการ ไม่ว่าจะเป็นส่วนติดต่อผู้ใช้แบบ กราฟิก การติดต่อใช้งานบนฐานข้อมูล และการสร้าง ซอฟต์แวร์ใช้งานบนอินเทอร์เน็ต ภาษาเดลฟาย โปรแกรมวิชวลเบสิก (Visual Basic)
- 17. ขั้นตอนการพัฒนาโปรแกรม 1.การกาหนดและวิเคราะห์ปัญหา กาหนดขอบเขตของปัญหา กาหนดลักษณะของข้อมูลเข้าและออกจากระบบ กาหนดวิธีการประมวลผล 2. เขียนผังงานและซูโดโค้ด เขียนเป็นลาดับขั้นตอนการทางานของโปรแกรมที่เรียกว่า อัลกอริทึม (algorithm) เขียนในรูปของรหัสจาลองหรือซูโดโค้ด (pseudo code) เขียนในรูปของผังงาน (Flowchart) 3. เขียนโปรแกรม เปลี่ยนคาอธิบายโปรแกรม หรือผังงานให้อยู่ในรูป ของรหัสภาษาคอมพิวเตอร์ 4. ทดสอบและแก้ไขโปรแกรม จุดผิดพลาดของโปรแกรมเรียกว่า Bug และการแก้ไขโปรแกรมเรียกว่า Debug ข้อผิดพลาดของโปรแกรมมี 2 ประเภท ดังนี้ 4.1) การเขียนคาสั่งไม่ถูกต้องตามหลักการเขียน โปรแกรมภาษาที่เลือก ซึ่งเรียกว่า Syntax Error หรือ Coding error 4.2) ข้อผิดพลาดทางตรรกะ หรือ Logic error 5. ทาเอกสารและบารุงรักษา แบ่งออกเป็น 2 ประเภท คือ 5.1) คู่มือการใช้ User Document หรือ user guide 5.2) คู่มือโปรแกรมเมอร์ หรือ Program document หรือ Technical reference
- 18. จัดทาโดย 1.นางสาว กนกนันท์ อินทรารักษ์เลขที่ 11 2.นางสาว พรชนัน ตันโสรัจประเสริฐ เลขที่ 18 3.นางสาว อรณิชา ศิลปรัสมี เลขที่ 19 4.นางสาว สิโรชา รอดบุญคง เลขที่ 21 ชั้น ม.5/5 โรงเรียนนวมินทราชินูทิศ เตรียมอุดมศึกษาน้อม เกล้า