Իմ պապիկի տատիկ-պապիկը
Իմ պապիկի տատիկ-
պապիկը ապրել են
Դիլիջանի Հաղարծին
գյուղում:Տատիկը
կոլտնտեսուհի էր,
պապիկը`
անասնապահ: Նրանք
ապրել են 20- րդ դարի
սկզբին և եղել են գյուղի
առաջին
տառաճանաչները:
3.
Ամռանը թոռնիկները գնումէին սարը `
տատիկ-պապիկին օգնելու: Պապիկիս
հիշողության մեջ մնացել են սարում գտնված
օրերը, ճրագի լույսի տակ անցկացրած
գիշերները, տատիկի հորինած հեքիաթները`
չար վհուկի և քաջ տղայի մասին,
շուտասելուկներ `օրինակ այս մեկը` “Ծիտիկը`
ծառին, հավը`թառին,ծառի ծիտը չի ծվարի
հավի թառին”, հանելուկները, ասացվածքները
և առակները:
Պապիկս ասում է, որ երեխաները շատ էին
սիրում “Չարի վերջը”, “Գայլն ու գառը”
առակները:
Պապիկս սիրով, հարգանքով և հիացմունքով է
հիշում իր տատիկ-պապիկին: