Isang tao ang nagdasal sa araw ng mga patay, nagbahagi ng kalungkutan at saya tungkol sa kanyang mga anak na sina Basilio at Crispin. Nakikita niya ang mga ilaw na nag-uugnay sa kanya sa kanyang mga anak at sa kura, at nagpahayag siya ng pag-aalala sa pagkawala ng ginto. Ang kanyang damdamin ay umiikot sa pag-asa at pag-alala sa kanyang mga anak sa kabila ng pasakit.

1. (PAPASOK NA PARAN BANG NAGDARASAL)
Shhhhhhhh, Magdasal tayo magsadal tayo! Ngayon! Ngayon ang
araw ng mga patay! Ang nagliliwanag na mga ilaw na mga ilaw na
nakikita n’yo, mga bahay ng tao iyon!
(TATAWA)
(MASAYA PARA BANG TUMATAWA)
Sumama kayo! Sumama kayo sa’kin. Ipagdasal natin (pause)
(BIGLANG NALUNGKOT AT UMIYAK)
Ipagdasal ha, ipagdasal natin ang mga

2. (BABABA)
Anak ko… Mga anak ko! Ipagdasal natin.
(TATAWA BIGLA)
Ipagdasal natin… (pause) IKAW!
(BIGLANG NAGALIT)
Oo Ikaw. Nakikita mo ba ang ilaw sa kampanaryo? Nakikita mo ba ‘yon?
(TATAWA)
Si Basilio ‘yon! Nagpapadausdos sa lubid ng kampana, at ang ilaw sa
kumbento, alam mo ba ha? Alam mo ba kung sino iyon?
(TATAWA)

3. Si Crispin iyon, ang bunso ko.
(IYAK {pause})
Ang bunso ko… Ang bunso ko! Crispin mga anak ko!
(TATAWA)
May sakit daw ang kura, marami itong onsang ginto. Onsang gintong
nawawala. Ipagdasal natin… Ipagdasal natin ang kaluluwa ng kura.
(TATAWA BIGLA AT NGINGITI)
Dinalhan ko s’ya ng ampalaya at sarsalida. Maraming gulay sa bakuran
ko eh.

4. Mga anak ko.
(TATAKBO PAPALAYO)
Basilio! Crispin! Mga anak ko, nasaan na kayo!
(TUTURO SA CAMERA)
Ikaw, nakita mo ba ang anak ko?
(HAHAGULGOL AT TATAKBO ULIT AT TITINGIN SA AUDIENCE)
Basilio, mikaw ba iyan anak? H-hindi ikaw…
(HIHIKBI)
Ahindi ikaw ang anak ko!