Download to read offline
Uploaded bysahirali
Shah jo risalo
The document is a summary of the Voice of Sindh website and newspaper. It discusses the mission of the website and newspaper to give a voice to Sindh and highlight issues related to Sindh. It also lists the sections and topics covered on the website and in the newspaper such as news, articles, editorials, and more.
Shah jo risalo
- 1. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺷﺎﻫﻪ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭜﭩﺎﺋﻲ ن آدوا : ز ؛ ى ئ ﻣﻌﻨﻰ ا ð 1 ز ؛ ق اð
- 2. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺎرאن .. . . آف واﺊ ﺊ ِا ا ۽ اداري ﺎا ﺊ واﺊ ﮭ ي ر يﮭ زﺐﺌن آف ا د ﺌ ۾ وڌ ﺌن وڌ رو ﺌس اﺊ ا ﺌﺊ يﮭ ا ن. ا ﺌب ا ﺑ ا ل ﺌ 362 ﺌﺊ ا ﺌن س آ ﺐ آ ا ي ر ﺌ آ ن. ا ﮭ ﺌڻ ﺑ ۽ ر ﺌ ﺌ ُ ﺌﺌ ﺋ . ا دو ز ر ﺌ ي ﺌ و ﺌر س ﻋﺒﺪאﻟﻤﺎﺟﺪ ﭜﺮﮘﮍي، אﺣﻤﺪ ﭼﻨﮉ، ﺷﺎﻫﻨﻮאز ﺳﻮﻣﺮو، ﻣﺤﻤﺪ ﺣﺒﻴﺐ ﺳﻨﺎﺋﻲ، ﻋﺒﺪאﻟﺮﺣﻴﻢ ﻧﻈﺎﻣﺎﮢﻲ، ﻓﻘﻴﺮ אﺳﻠﺢ ﻋﻠﻲ ﻗﻠﺒﺎﮢﻲ، ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺴﻴﻦ ﻧﻈﺎﻣﺎﮢﻲ ۽ رﺷﻴﺪ ﭔﺮڙو ر ﺌ ِا ﺌ وپ ﺌن ﺌﺊ يﮭ ا ِا ﺌ ﺌزت ڏ و ۽ آف ﺌﺊ ﺌ ﺌ ﺎ ير ﺌآ ﺌ دو آ ﺑ ﺌل آ . ﮢ واﺊ ﺌم اڄ ﺌن ﮡﺌ و . ا ﺌن وع ﺌن ﺌ وﺋ ﺌ ﺎ ن. ۽ وڌ رن ﺌن ﺊ ُ ن ﺌ ي ﺌ ۽ ﺌن ﺌڏ ﮬﺌﮡ ﮬﺌﮡ ا را ا ﺌر ر و. آ ﺌب ا ا واﺊ آف ۽ ُ ز آﮡﺑ . ا ڊاٽ www.voiceofsindh.net editor@voiceofsindh.net آ : ۾ ا . ا ﺌن ﺐ آ . ر ﺌ ا ر ﺌ ۽ا ر ﺌ ا اﺊ ۽ ﺌﺊ ُ ﺌري ر ِا ر ﺌ ﮘﺌﺊ ﮬ ﮢ ﮭ ﮬﺌﮡ ﺌن ﺌري آ . ا ﺌء ا ﺌن ﺌم ﮢ ۽
- 3. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ • • • • • • • • • • • • • 2 www.voiceofsindh.net ﻫﻦ رﺳﺎﻟﻲ ﺑﺎﺑﺖ ”ﺟﻲ ﺗﻮن ﺑﻴﺖ ﭜﺎﻧﻴﺎن، ﺳﻲ آﻳﺘﻮن آﻫﻦ.“ ﺷﺎﻫﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﺟﻮ אﺣﻮאل ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻲ ﻛﻼم ۾ ﺳﻨﺪس ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺟﻮ ﻋﻜﺲ ُ ﺳﺮ ﻛﻠﻴﺎڻ ُ ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ ُ ﺳﺮ ﮐﻨﭝﺎٽ ُ ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ ُ ﺳﺮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ُ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ ُ ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي ُ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري ُ ﺳﺮ دﻳﺴﻲ ُ ﺳﺮ ﻛﻮﻫﻴﺎري
- 4. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻫﻦ رﺳﺎﻟﻲ ﺑﺎﺑﺖ ”ﺟﻲ ﺗﻮ ﺑﻴﺖ ﭜﺎﻧﻴﺎن، ﺳﻲ آﻳﺘﻮن آﻫﻦ.“ آﮔﺴﭧ 8591ع ۾، ﻫﻨﺪﺳﺘﺎن ﻛﺘﺎب ﮔﮭﺮ وאرن ﺻﺎﺣﺒﻦ ﺟﻲ ﺳﺮﭘﺮﺳﺘﻲ ﻫﻴﭟ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻴﺎر ﻛﻴﻞ ﺷﺎه ﺟﻲ رﺳﺎﻟﻲ ﺟﻮ ﻧﺴﺨﻮ، ﻧﻬﺎﻳﺖ زﻳﺐ ۽ زﻳﻨﺖ ﺳﺎن ﮀﭙﺠﻲ، ﻇﺎﻫﺮ ﭤﻴﻮ. ﺟﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺧﺴﻴﺲ ﻣﺤﻨﺖ ﺟﻮ ﻗﺪر َ ﻛﺮي، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻤﺖ ۽ ﻋﺰت אﻓﺰאﺋﻲ ﻛﺌﻲ، ﺗﻦ ﺟﻮ ﻣﺎن دل و ﺟﺎن ﺳﺎن ﺷﻜﺮ ﮔﺬאر آﻫﻴﺎن. ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ ﻫﻲ رﺳﺎﻟﻮ، ﺳﻨﺪن ﺟﻲ ﺑﻨﺪه ﻧﻮאزي ۽ ذره ﭘﺮوري ﺟﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ وﺟﻮد ۾ آﻳﻮ آﻫﻲ. َ ﺧﻮﺷﻘﺴﻤﺘﻲ ﺳﺎن، زﻧﺪﮔﻲ ﺟﻲ دورאن ۾، ﻛﻦ אﻫﮍن אﻋﻠﻰ ِאﻧﺴﺎﻧﻦ ۽ ﺻﺎﺣﺒﺪل ﺑﺰرﮔﻦ ﺟﻲ ﻛﻴﻤﻴﺎ ﺟﮭﮍي َ ﺻﺤﺒﺖ ﻧﺼﻴﺐ ﭤﻲ אﭤﻢ، ﺟﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﮐﻲ، ﻫﺮ ﺧﺰאن ۾ ﺑﻬﺎر، ۽ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻗﻠﺐ ﮐﻲ، ﻫﺮ ﺗﺎرﻳﻜﻲ ۾ روﺷﻦ ﭘﺌﻲ َ ُ رﮐﻴﻮ آﻫﻲ. אﻧﻬﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ ﺟﻲ אﻣﻠﻬﻪ ﺧﻴﺎﻟﻦ ۽ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻫﺪאﻳﺘﻦ ﺟﻲ ﺑﺮﻛﺖ ﺳﺎن ﺋﻲ، ﻫﻲ رﺳﺎﻟﻮ ﻧﺎزכ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ، ﺗﻴﺎر ﻛﺮي ﺳﮕﮭﻴﻮ آﻫﻴﺎن. ﺧﺎص ﻃﺮح، دאدא ﻣﻨﮕﻬﺎرאم ﮐﻴﻤﭽﻨﺪ ﻣﻬﺘﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺻﻮﻓﻴﺎﮢﻲ ﻣﺰאج ۽ ﻓﻘﻴﺮאﮢﻲ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺟﻮ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺗﻲ ﮔﮭﺮو אﺛﺮ ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺻﺎﺣﺐ، ﭜﻼري ﭜﭧ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﺎري ﺳﺎﮢﻴﻬﻪ ۾، ﺧﻴﺮ ﺧﻮﺑﻲ ﺳﺎن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﭘﮑﻦ ۾ رﻫﻴﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﺮود ۽ ﺳﻤﺎع ﺟﻮن ﻣﺠﻠﺴﻮن ﺟﺎري رﮐﻨﺪو אﭼﻲ. ﻫﻦ ﺳﭝﻴﻦ ﭘﺎرﻳﻦ ﺳﻬﮣﻲ ﺻﺎﺣﺐ َ ﺳﺎن، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﻴﺎز ﻣﻨﺪي ﺟﻮ رﺳﺘﻮ آﻫﻲ، ۽ ﺟﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻫﺘﻲ ﺳﻨﺪس دﻳﺪאر ﭤﻴﻨﺪو אﭤﻢ، ﺗﮇﻫﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻼم ﺟﻲ ورאﮢﻲ ۾، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎ ﻫﻴﭡﻴﺎن ﺳﺨﻦ ﻓﺮﻣﺎﺋﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﻧﻮאزي ﻛﻨﺪو آﻫﻲ: ُ ﻣﺘﺎن ﭤﺌﻴﻦ ﻣﻠﻮر، ﻛﻴﻦ آﮘﺎﻫﻮن آﻫﻴﺎن. ُ אﻧﺠﻲ ﺟﻮאب ۾، ﺳﻨﺪس ﺧﺪﻣﺖ ۾، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻃﺮﻓﺎن، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﺻﺮف ﻫﻲ ﻗﻮل ﭘﻴﺶ آﻫﻲ: ُ ُ ﻛﻲ وﻳﺠﮭﺎﺋﻲ ڏور، ﻛﻲ ڏور ﺑﻪ אوڏא ﺳﭙﺮﻳﻦ. ﻫﻦ رﺳﺎﻟﻲ ۾، ﺟﺎ ﺗﺮﺗﻴﺐ אﺧﺘﻴﺎر ﻛﺌﻲ وﻳﺌﻲ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﻫﻲ آﻫﻲ: ﻛﻼم، ﻫﺎﮢﻮﻛﻲ ﺗﻠﻔﻆ ۾ ﭘﻴﺶ ﻛﻴﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ، َ ُ ُ ﺟﺌﻦ אن ﺟﻲ ﭘﮍﻫﮡ ۾، ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ ﻛﺎ دﻗﺖ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﻣﮍﻧﻲ ﺳﺮن ﻣﺎن، دאﺳﺘﺎن ﺑﻪ دאﺳﺘﺎن، ﺻﺮف אﻫﻲ وאﻳﻮن ۽ ﺑﻴﺖ آﻧﺪא وﻳﺎ آﻫﻦ، ﺟﻦ ۾ ﭔﻮﻟﻲ ﺗﻮڙي ﺧﻴﺎل ﺟﻲ ﻟﺤﺎظ ﮐﺎن، ﺷﺎه ﺟﻲ رﺳﺎﻟﻲ ﺟﻮ ﺳﻤﻮرو ﺟﻮﻫﺮ ﻳﺎ ﻣﻐﺰ ﺳﻤﺎﻳﻮ َ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ، ۽ ﺳﺎﮘﺌﻲ وﻗﺖ، ﺟﻨﺠﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎﮢﻲ ،ﺷﺎه ﺟﻲ ﻛﻴﺘﺮن ﺋﻲ ﻣﺸﺘﺎﻗﻦ ﮐﻲ ﻋﻴﻦ درﻛﺎر آﻫﻲ. ﻫﻮﻧﺌﻦ ﺗﻪ ﺷﺎه ُ ُ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﻫﺮ ﻫﻚ ﺑﻴﺖ، ﻫﻚ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ در آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻫﺘﻲ ﺳﻠﻴﺲ ﺑﻴﺖ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻧﻪ ڏﻧﺎ وﻳﺎ، ﺟﻮ אﻧﻬﻨﺠﻮ ﻣﻔﻬﻮم ﻳﺎ ﻣﻄﻠﺐ، ﮔﻮﻫﺮ ﺷﻨﺎس ﺳﻨﮅي، ﺳﺎﻋﺖ ۾ ﭘﺮوڙﻳﻮ وﭠﻦ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺧﻴﺎل ﻣﻮﺟﺐ، ﻫﻨﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ ﮐﻲ، ﻫﻬﮍي ﻫﻚ ﭔﺌﻲ دﻓﺘﺮ ﺟﻲ ﺣﺎﺟﺖ، ﻫﺮﮔﺰ ﻧﺎﻫﻲ. ُ َ ﻫﺮ ﻫﻚ ﺳﺮ אﮘﻴﺎن אن ﺟﻮ ﻣﻬﺎڳ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ אﻧﺴﺎن ﺳﺎن ﺗﻌﻠﻖ رﮐﻨﺪڙ ﻗﺼﻮ، ﺗﻤﺜﻴﻞ، ﺳﻤﻴﺖ، ﭘﻴﺶ ُ ﻛﻴﻞ آﻫﻲ، ﻳﺎ אن ﺟﺎ ﻣﮑﻴﻪ ﺧﻴﺎل، ﻇﺎﻫﺮي ﺗﻮڙي ﺑﺎﻃﻨﻲ، درج ﭤﻴﻞ آﻫﻦ. ﻫﺮ ﻫﻚ دאﺳﺘﺎن ﺟﻲ ﻣﻬﮍ ۾، אن ﺟﻮ ﺳﺎر ڏﻧﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ ﭘﮍﻫﻨﺪڙ ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻨﺪي ﺋﻲ אن ﺟﻲ ﭘﺮک ﭘﺌﺠﻲ وﭸﻲ. ﻫﺮ ﻫﻚ ﺑﻴﺖ ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن، אن ﺟﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎﮢﻲ، َ ﺳﻠﻴﺲ ﻋﺒﺎرت ۾ ڏﻧﻲ وﻳﺌﻲ آﻫﻲ. ڏﮐﻴﻦ ﻟﻔﻈﻦ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﺎﺋﻦ ۽ אﻋﺮאﺑﻦ ۾ ﻛﺎﺑﻪ ﻛﻔﺎﻳﺖ ﻧﻪ ﻛﺌﻲ وﻳﺌﻲ آﻫﻲ. ﭜﻠﻨﺎﻣﻲ ۾ אﻫﻢ درﺳﺘﻴﻮن ﭴﺎﮢﺎﻳﻞ آﻫﻦ. )ﭜﻠﻨﺎﻣﻲ ﺟﻮن ﻏﻠﻄﻴﻮن درﺳﺖ ﻛﻴﻮن وﻳﻮن آﻫﻦ ﻧﺎﺷﺮ.( رﺳﺎﻟﻲ ﺟﻲ ﻣﻬﺎڳ ُ ۾، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ زﻧﺪﮔﻲ ۽ ﺷﻌﺮ ﺗﻲ ﻣﺨﺘﺼﺮ روﺷﻨﻲ وڌي وﻳﺌﻲ آﻫﻲ. ﻫﺮ ﺣﺎﻟﺖ ۾، אﺟﺎﺋﻲ אﭘﭩﺎر ﮐﺎن ﻛﻨﺎرو ﻛﻴﻮ 3
- 5. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ وﻳﻮ آﻫﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺳﻨﮅي ﺳﮙﻮرא אﻛﺜﺮ، ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ رאزن ۽ رﻣﺰن ﺟﻲ ﺑﺤﺮ ۾، אﮘﻴﺌﻲ ﺳﺮאﭘﺎ ﭔﮇא ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ﺟﻲ رب ﭼﺎﻫﻴﻮ ﺗﻪ ﭔﻴﻦ روﺣﺎﻧﻲ ﺷﺎﻋﺮن ﺟﻮ ﻛﻼم ﺑﻪ، ﺳﺎﮘﻲ ﻃﺮز ﺗﻲ، درﺟﻲ ﺑﻪ درﺟﻲ، ﭘﻴﺶ ﻛﻨﺪو رﻫﻨﺪس. ﻣﻮن ﮐﻲ אﻣﻴﺪ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺷﺎه ﺟﺎ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺷﺎﻳﻖ ﻫﻦ رﺳﺎﻟﻲ ﺟﻲ ﺑﺨﻮﺑﻲ آﺟﻴﺎن ﻛﻨﺪא، ۽ ﭘﮡ אﺳﺎن ﺟﺎ אدﺑﻲ ﺻﺮאف، ُ وﻳﻨﺠﮭﺎر، ﺟﻮﻫﺮي ۽ ﻏﻮאض، אن ﻣﺎن ﻧﻮאن ﻣﻌﻨﻰ ﺟﺎ ﻣﻮﺗﻲ ﻟﻬﻲ، ﻧﺎﭼﻴﺰ ﮐﻲ ﻧﻮאزﻳﻨﺪא. وﭸﻦ م وﻳﻨﺠﮭﺎر، ﭘﺎﮢﻴﭟ ﺟﻲ، ﭘﺮﮐﺎ، َ َ ﻛﻨﻴﺮ ﭘﺎﺋﻲ אﮐﺌﻴﻦ، ﻟﻬﻦ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ﺳﺎر، ﻣﻮﺗﻲ ﺟﻲ ﻣﺰאج ﺟﻮ، ﻗﺪر ﻣﻨﺠﮭﻪ ﻛﻨﺎر، َ َ ﺻﺮאﻓﻨﺌﻮن ڌאر، ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻼﺣﻈﻮ ﭤﺌﻲ. ــــــ ﻛﻠﻴﺎڻ آڏوאﮢﻲ 4
- 6. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ زﻧﺪﮔﻲَء ﺟﻮ אﺣﻮאل ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﭜﭩﺎﺋﻲ ﺳﻨﻪ 9861ع ۾ ﺣﻴﺪرآﺑﺎد ﺿﻠﻊ ﺟﻲ ﻫﺎﻻ ﺗﻌﻠﻘﻲ ۾، ﻫﺎﻻ ﺣﻮﻳﻠﻲ ﺟﻲ ﮘﻮٺ ۾ ﭴﺎﺋﻮ. ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ، ﺳﻴﺪ ﺣﺒﻴﺐ אﻪﻠﻟ ﺷﺎه ﺟﻮ ﭘﭧ، ﺳﻴﺪ ﻋﺒﺪאﻟﻘﺪوس ﺷﺎه ﺟﻮ ﭘﻮﭨﻮ ۽ ﺳﻴﺪ ﺟﻤﺎل ﺷﺎ ﺟﻮ ﭘﺮ ﭘﻮﭨﻮ ﻫﻮ. ﺳﻴﺪ ﺟﻤﺎل ﺷﺎه، ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ ﺑﻠﮍي وאري ﺟﻮ ﭨﻴﻮن ﭘﭧ ﻫﻮ. ﺷﺎه، ﺗﺎﭸﻲ ﭘﻴﭩﻲ ﺳﻴﺪ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس وאﻟﺪه ﺑﻪ ﻣﺨﺪوم دﻳﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﺧﺎﻧﺪאن ﻣﺎن ﻫﺌﻲ. ﻣﺨﺪوم دﻳﺎﻧﻲ ﺟﻮ ﻣﻘﺒﺮو، ﭘﺮאﮢﻦ ﻫﺎﻟﻦ ﺟﻲ אﭜﺮﻧﺪي ﻃﺮف آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﭴﻤﮡ ﮐﺎن ﭤﻮروﺋﻲ َ ﭘﻮ ،ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﻫﺎﻻ ﺣﻮﻳﻠﻲ ﻣﺎن ﻟﮇي، وﭸﻲ ﻛﻮﭨﮍي ۾ رﻫﻴﻮ. ﻫﺎﻻ ﺣﻮﻳﻠﻲ، ﭜﭧ ﮐﺎن ﻧﻮ ﻛﻮه ﭘﺮي آﻫﻲ ۽ ﻛﻮﭠﮍي ﭔﻪ ﻛﻮه. ﭔﺌﻲ ﮘﻮٺ ﻫﺎڻ وﻳﺮאن ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﭧ ﮐﻲ، وאﺋﻲ ﮘﻮٺ ﺟﻲ ﻣﺸﻬﻮر ﻋﺎﻟﻢ آﺧﻮﻧﺪ ﻧﻮر ﻣﺤﻤﺪ ﭜﭩﻲ وٽ ﻋﻠﻢ ُ ﭘﺮאﺋﮡ ﻻ ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ. وאﺋﻲ ﺟﻮ ﮘﻮٺ، ﭜﭧ ﮐﺎن ﮀﻬﻪ ۽ אڏﻳﺮي ﻟﻌﻞ ﮐﺎن ﭔﻪ ﻛﻮه ﭘﺮي آﻫﻲ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺷﺎه ”אﻟﻒ“ ُ ُ אﭼﺎري، ”ب“ ﭼﻮڻ ﮐﺎن ﻧﺎﺑﺮي وאري. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ אﻣﻲ )אڻ ﭘﺮﻫﻴﻞ( ﻫﻮ ﻳﺎ ﻧﻪ، ﺗﻨﻬﻦ ﺑﺎﺑﺖ ﺟﺪא ﺟﺪא ﻋﺎﻟﻤﻦ، ﺟﺪא ﺟﺪא رאﻳﺎ ڏﻧﺎ آﻫﻦ. ﻛﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ ﺟﻮ رאﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻮ ﻫﻚ ﻳﮕﺎﻧﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﻫﻮ، ۽ ﻛﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ ﺟﻮ رאﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻣﭥﺲ ”ﻋﻠﻢ ﻟﺪﻧﻲ“ ﻧﺎزل ﭤﻴﻞ ﻫﻮ، ﺟﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻃﺮﻓﺎن ﻛﺎﻣﻞ وﻟﻴﻦ ﮐﻲ ﻋﻄﺎ ﭤﻴﻨﺪو آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎن אﻛﺜﺮ ﭨﻲ ﻛﺘﺎب ﻫﻤﺮאه ﻫﻮﻧﺪא ﻫﻮא: ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ، ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼل אﻟﺪﻳﻦ روﻣﻲ ﺟﻲ ﻣﺜﻨﻮي، ۽ ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ ﺑﻠﮍي وאري ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ. ِאﻧﻬﻦ ﻛﺘﺎﺑﻦ ﺗﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﻫﻨﮅ ﻛﺠﮭﻪ ﻟﮑﻴﻞ ﻧﺎﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺷﺎه َ ﺟﻮ دﺳﺘﺨﻂ ﭼﺌﺠﻲ. ﻣﻴﺮ ﻋﻠﻲ ﻗﺎﻧﻊ ﭠﭩﻮي، ﺟﻮ ﺷﺎه ﺟﻮ ﻣﻌﺘﻘﺪ ﻫﻮ ۽ ﺳﻨﺪس ﺋﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ رﻫﻨﺪو ﻫﻮ. ﺳﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺘﺎب ”ﺗﺤﻔﺖ אﻟﻜﺮאم“ ۾ ﻟﮑﻲ ﭤﻮ: ”אﮔﺮﭼﻪ ﺣﻀﺮت ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ אڻ ﭘﮍﻫﻴﻞ ﻫﻮ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﺎري ﻋﺎﻟﻢ ﺟﻮ ﻋﻠﻢ، ﺳﻨﺪس دل ﺟﻲ ﻟﻜﻞ ﺗﺨﺘﻲ ﺗﻲ ﻟﮑﻴﻞ ﻫﻮ.“ ”ﺗﺤﻔﺖ אﻟﻜﺮאم“، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ وﻓﺎت ﮐﺎن ﺻﺮف ﺳﻮرﻧﻬﻦ ﺳﺎل ُ ﭘﻮ ،ﻳﻌﻨﻲ 8671ع ۾، ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻛﻲ ﻋﺎﻟﻢ، אن ﮐﻲ ﻫﻚ אﻫﻢ ﺳﻨﺪ ﭤﺎ ﺳﻤﺠﮭﻦ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾، ﻋﺎرﻓﻦ ۽ אوﻟﻴﺎﺋﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻛﻨﺪي، ﻣﻴﺮ ﻋﻠﻲ ﺷﻴﺮ وﭸﻲ ﻛﺮאﻣﺘﻦ ۽ ﻣﻌﺠﺰن ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ۾ ﮔﺮﻓﺘﺎر ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس دﻓﺘﺮ ﻣﺎن ﻛﻮ ﺧﺎص ﺗﻮאرﻳﺨﻲ ﻳﺎ ﺷﺨﺼﻲ אﺣﻮאل ﺧﻴﺮ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ. روאﻳﺖ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺷﺎه وﻳﻬﻦ ورﻫﻴﻦ ﺟﻮ ﻫﻮ ﺗﻪ ﮐﻴﺲ ﻣﺠﺎزي ﻣﺤﺒﺖ ﺟﺎ ﻛﺎن ﻟﮙﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﻛﻮﭨﮍي ﺟﻲ ﻣﺮزא ﻣﻐﻞ ﺑﻴﮓ ﺟﻮ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ۾ ﻛﺎﻣﻞ وﻳﺴﺎه ﻫﻮ ۽ ﮐﻴﺲ دﻋﺎ ﭰﻴﮣﻲ ﻻ אﻛﺜﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮭﺮ ۾ وﭠﻲ وﻳﻨﺪو ﻫﻮ. َ َ ﻫﻮ אرﻏﻮن ﻫﻮ ۽ ﺳﻨﺪس ﮔﮭﺮ ۾ ﺳﺨﺖ ﭘﺮدو ﻫﻮﻧﺪو ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﮔﮭﺮ ۾ ﻛﻮ אﮔﮭﻮ ﭤﻲ ﭘﻮﻧﺪو ﻫﻮ ﺗﻪ ﻣﺮﺷﺪ ﮐﻲ ﻋﺮض ﻛﺮي دﻋﺎ ﻻ وﭠﻲ وﻳﻨﺪو ﻫﻮ. ﻗﻀﺎ ﺳﺎن، ﻫﻚ دﻓﻌﻲ ﺳﻨﺪس ﻧﻴﺎﮢﻲ ﺑﻲ ﭼﺎכ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ. אﺗﻔﺎق ﺳﺎن، ﺳﺎﮘﺌﻲ وﻗﺖ ُ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻲ ﻃﺒﻴﻌﺖ ﺑﻪ ﻧﺎﺳﺎز ﻫﺌﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻣﺮزא ﺑﻴﮓ ﺟﻲ ﻋﺮض ﺗﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﭧ ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﮐﻲ ﺳﺎﮢﻦ وﭸﮡ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﺷﺎه، ﻣﻐﻞ ﺟﻲ دﺧﺘﺮ ﺟﻮ ﺣﺴﻦ ڏﺳﻨﺪي ﺑﻴﺨﻮد ﭤﻲ وﻳﻮ، ۽ ﺳﻨﺪس آﮜﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭣ م ﺟﮭﻠﻴﻨﺪي، ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ: ”ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ آﮜﺮ ﺳﻴﺪ ﻫﭣ ۾، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻟﻬﺮ ﻧﻜﻮ ﻟﻮڏو.“ ِאﻫﻲ ﺳﺨﻦ ﺳﮣﻲ، ﻣﺮزא ۽ ﺳﻨﺪس ﻋﺰﻳﺰ ُ ﻏﻀﻲ ۾ ﻻل ﭤﻲ وﻳﺎ، ﭘﺮ ﭔﺎﻫﺮﻳﻦ ﺻﺒﺮ אﺧﺘﻴﺎر ﻛﻴﺎﺋﻮن. אن ﮐﺎن ﭘﻮ אﻧﺪرאن ﺋﻲ אﻧﺪرאن، ﺳﻴﺪن ﮐﻲ אﻫﮍو ﺗﭙﺎﺋﻲ ﮐﻨﻴﺎﺋﻮن، َ ُ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺟﻮ ﻫﻮ ﻻﭼﺎر ﭤﻲ، ﻛﻮﭨﮍي ﮀﮇي، אﺗﺮ ﻃﺮف ﻛﺠﮭﻪ ﻣﻔﺎﺻﻠﻮ ﭘﺮي، وﭸﻲ ڌאر ﺣﻮﻳﻠﻲ אڏي وﻳﭡﺎ. ﻛﺎن ﻟﮙﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﺷﺎه ﻫﺮڻ ۽ ﻫﻤﺎ وאﻧﮕﺮ، ﺻﺤﺮאﺋﻦ ۽ ﺑﻴﺎﺑﺎﻧﻦ ۾ ﺳﺮﮔﺮدאن ۽ ﺣﻴﺮאن ﭤﻲ ﭘﻴﻮ ﭰﺮﻧﺪو ﻫﻮ. ﻫﻚ دﻓﻌﻲ ﺗﻪ ﭨﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺳﺎﻧﺪه، ﻫﻚ ﻫﻨﮅ ﻏﺶ ﺋﻲ ﻏﺶ ﭘﻴﻮ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﺟﺴﻢ ﺗﻲ وאري ﺟﺎ ﺗﻬﻪ ﭼﮍﻫﻲ وﻳﺎ ۽ رﮘﻮ ﺳﻨﺪس 5
- 7. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻫﻚ ﻛﭙﮍي ﺟﻮ ﭘﻼﻧﺪ ﭔﺎﻫﺮ ﭘﺌﻲ ڏﭠﻮ. ﻗﻀﺎ ﺳﺎن، ﻫﻚ ﭘﻨﻮﻫﺎر ﺟﻲ وﭸﻲ ﻣﭥﺲ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺌﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺳﺎرو אﺣﻮאل وﭸﻲ ُ َ ُ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﮐﻲ ﺳﮣﺎﻳﻮ. ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ אڏאﻣﻨﺪو אﭼﻲ אﻧﻬﻲ ﻫﻨﮅ ﭘﻬﺘﻮ ۽ ڏאڍي ﺳﻮز ﻣﺎن ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ: َ ”ﻟﮙﻲ ﻟﮙﻲ وאُء، وﻳﺎ אﻧﮕﮍא ﻟﭩﺠﻲ“ ُ ﺷﺎه ﺑﻴﺨﻮدي ﺟﻲ ﺣﺎﻟﺖ ﻣﺎن ﮀﮍכ ﭜﺮي אﭤﻴﻮ ۽ ﭠﻬﻪ ﭘﻬﻪ ﺟﻮאب ۾ ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ: ”ﭘﻴﺌﻲ ﮐﮣﻲ ﭘﺴﺎه، ﭘﺴﮡ ﻛﺎرڻ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ“ َ ﻛﻲ ﺷﻌﻮري ﻣﺎﮢﻬﻮ אن ﺧﻴﺎل ﺟﺎ آﻫﻦ ﺗﻪ ﻫﻦ ﺷﻌﻮري زﻣﺎﻧﻲ ۾، אﻫﮍي روאﻳﺖ ﮐﻲ ”ڏﻧﺪ ﻛﭥﺎ“ ﻛﺮي ﺷﻤﺎر ﻛﺮڻ ﺟﮙﺎﺋﻲ ۽ אﻧﻬﻲ ﮐﺎن ﮔﺮﻳﺰ ﻛﺮڻ ﻳﺎ ﻛﻨﺎرو ﻛﺮڻ وאﺟﺐ آﻫﻲ. ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﺷﺎه، אوﭼﺘﻮ ﺋﻲ אوﭼﺘﻮ، ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭔﮅאﺋﮡ ﭼﺘﺎﺋﮡ ﺟﻲ، ﺟﻮﮘﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﻨﮓ ۾، ﻫﻨﮕﻼج ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ. ڏﺳﺠﻲ ﭤﻮ ﺗﻪ ﺳﺎﮢﻦ ﮔﻨﺠﻲ ﭨﻜﺮ وאري وאٽ وﭠﻲ وﻳﻮ ﻫﻮ، ۽ ﺳﻨﺪس ﺻﺤﺒﺖ ۾ ﭨﻲ ورﻫﻴﻪ ﺳﻔﺮ ۽ َ ﺳﻴﺎﺣﺖ ۾ رﻫﻴﻮ. ﺟﻮﮘﻴﻦ ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ۾، ﺟﻲ ﮐﻲ אﻧﻴﻚ ﺟﻔﺎﺋﻮن ڏﻧﺎﺋﻴﻦ، ﺟﮭﺎﻧﻲ ﺗﺠﺮﺑﺎ ﭘﺮאﻳﺎﺋﻴﻦ ۽ אﻣﻠﻬﻪ آﺗﻤﻚ ﺧﺰאﻧﺎ ﻫﭣ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻨﮕﻼج ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪي ﺟﻴﻜﻲ ﻫﻨﮅ ۽ ﻣﻜﺎن ڏﭠﺎﺋﻴﻦ، ﺗﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﺳﺴﺌﻲ وאرن ﺳﺮن، ُ ﮐﺎﻫﻮڙي، رאﻣﻜﻠﻲ وﻏﻴﺮه ۾ ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﻫﻨﮕﻼج ﮐﺎن ﻣﻮﭨﻨﺪي، ﺷﺎﻳﺪ ﭠﭩﻲ ﮐﺎن ﺳﻨﮅو ﻧﺪي وאرو ﭘﺘﮡ אﻛﺮي، ﻣﻐﻠﻴﻦ، ﻟﮑﭙﺖ، ﻫﺎﻻر، دورאﻛﺎ، ﭘﻮرﺑﻨﺪر، ﺟﮭﻮﻧﺎﮘﮍه، ﮔﺮﻧﺎر ۽ ﮐﻨﭝﺎٽ ﮔﮭﻤﻴﻮ آﻫﻲ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﭠﭩﻲ ۾ ﻣﺨﺪوم ﻣﻌﻴﻦ ۽ ﭔﻴﻦ ﻋﺎﻟﻤﻦ ﻓﺎﺿﻠﻦ ﺳﺎن ﺑﻪ رﻫﺎﮢﻴﻮن ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﻣﺨﺪوم ﻣﻌﻴﻦ ﮐﻲ ”ﻣﺨﺪوم ﺗﺎرو“ ﺑﻪ ﭼﻮﻧﺪא ﻫﻮא. وﻃﻦ ڏאﻧﻬﻦ ورﻧﺪي، ﺟﻠﺴﻤﻴﺮ ۽ ﭤﺮ ﺑﻪ ﮔﮭﻤﻨﺪو آﻳﻮ ﭤﻮ ڏﺳﺠﻲ. ”ﺳﺮ ﻣﺎرﺋﻲ“ ۾ ﭤﺮ ﺟﻲ ﻧﻈﺎرن ۽ ﭤﺮﻳﻦ ﺟﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﺟﻮ אﮐﻴﻦ ڏﭠﻮ אﺣﻮאل ڏﻧﻮ אﭤﺲ. ﻣﻤﻜﻦ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﻠﻴﺴﻤﻴﺮ ﮐﺎن ﭘﻨﺞ ﻛﻮه ﭘﺮي، ﻟﮉאﮢﻮ ﭨﻜﺮي ۽ אن ﺳﺎن ﻟﮙﻞ ﻛﺎכ ﻛﻨﮅي ﺑﻪ ڏﺳﻲ آﻳﻮ ﻫﺠﻲ. ”ﺳﺮ ﻣﻮﻣﻞ رאﮢﻮ“ אﻫﮍي ﺷﺎﻫﺪي ڏﺋﻲ ﭤﻮ. ﺳﺎري ڏج، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﻟﮉאﮢﻲ ﺗﺎن ﻻه. ﻧﻨﮕﺮ ﭠﭩﻲ ڏאﻧﻬﻦ ورﻧﺪي، ﻫﻚ ﻏﺎر ۾ ﻫﻚ ﺷﺨﺺ ﮐﻲ ڏﭠﺎﺋﻴﻦ، ﺗﻪ ﻫﻲ ﻣﺼﺮع، ﻧﻬﺎﻳﺖ دردﻧﺎכ ﻧﻮع ۾ ﭘﻴﻮ ﭼﻮي: ﻫﻴﻜﻠﻴﺎﺋﻲ ﻫﻴﻞ، ﭘﻮرﻳﻨﺪﻳﺲ ﭘﻨﻬﻮن ڏي. ﭘﮁﮡ ﺗﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﭤﻴﺲ ﺗﻪ ﻫﻮ ﻫﻚ ﺟﺖ ﻫﻮ، ﻫﺎﻟﻦ ﺟﻲ ﭜﺮﺳﺎن ﻟﻨﮕﮭﻨﺪي، ﻓﻘﻴﺮن ﺟﻲ وאﺗﺎن ِאﻫﺎ ﻣﺼﺮع ﭔﮅي ﻫﻮאﺋﻴﻦ. ﺷﺎه ﭼﻴﺲ ﺗﻪ ”ﺟﻲ ﭼﺎﻫﻴﻦ ﺗﻪ ﺑﻴﺖ ﺟﻮن ﺑﺎﻗﻲ ﭔﻪ ﻣﺼﺮאﻋﻮن ﺑﻪ ﺳﮣﺎﻳﺎن “.אﻧﻬﻲ ﺗﻲ ﺟﺖ ﺧﻮﺷﻲ ڏﻳﮑﺎري. ﺷﺎه ﺗﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﭔﻲ ﻣﺼﺮع ﭼﺌﻲ ﭔﮅאﻳﺲ: آڏא ڏوﻧﮕﺮ ﻟﻜﻴﻮن، ﺳﻮرﻳﻮن ﺳﭵﻦ ﺳﻴﻞ؛ ﭔﻲ ﻣﺼﺮع ﭔﮅﻧﺪي ﺋﻲ، ﺟﺖ وﺟﺪ ۾ אﭼﻲ وﻳﻮ ۽ ﭨﻲ ﻣﺼﺮع ﭔﮅڻ ﻻ ﺑﻴﺘﺎب ﭤﻴﻮ، ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺷﺎه ﭨﻲ ﻣﺼﺮع ﭼﺌﻲ ﭔﮅאﻳﺲ: ﺗﻪ ﻛﺮ ﭔﻴﻠﻲ آﻫﻦ ﭔﻴﻞ، ﺟﻲ ﺳﻮر ﭘﺮﻳﺎن ﺟﺎ ﺳﺎڻ ﻣﻮن. ُ ﺷﺎه ﺟﻮ ﺑﻴﺖ ﺧﺘﻢ ﻛﺮڻ ۽ ﺟﺖ ﺟﻮ ﻓﻮت ﭤﻴﮡ. ﺷﺎه ﺟﻲ אرﻣﺎن ۽ ﻋﺠﺐ ﺟﻲ ﺣﺪ ﻧﻪ رﻫﻲ. ﭘﻮ ﺟﺖ ﮐﻲ אﺗﻲ دﻓﻦ ُ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. אﻧﻬﻲ ﺟﺖ ﺟﻲ ﻗﺒﺮ אﭸﺎ ﺗﺎﺋﻴﻦ وאﭨﻬﮍن ﮐﻲ ڏﺳﮡ ۾ אﻳﻨﺪي آﻫﻲ. ﺷﺎه، אﻛﺜﺮ ﭼﻮﻧﺪو ﻫﻮ ﺗﻪ ”אﻧﻬﻲ ﺟﺖ ﺟﮭﮍو درد وאرو אﻧﺴﺎن، ﻣﻮن ﻛﮇﻫﻦ ﻛﻮﻧﻪ ڏﭠﻮ.“ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ، ﭘﭧ ﺟﻲ ﻓﺮאق ۾ ﺑﻴﺤﺎل ﭤﻲ ﭘﻴﻮ ﻫﻮ، ۽ رאت ڏﻳﻨﻬﻦ، ﭘﻴﻮ ڌﮢﻲ در ﭔﺎڏאﺋﻴﻨﺪو ﻫﻮ، ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﭘﭧ ﮐﻴﺲ وري ﺳﻼﻣﺖ אﭼﻲ ﻣﻠﻲ. 6
- 8. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻣﺨﺪوم ﻧﻮح ﺟﻲ درﮔﺎه ﺗﻲ ﺑﻪ، ﻫﺮ روز ِאﻫﺎﺋﻲ دﻋﺎ ﭘﻨﻨﺪو ﻫﻮ. ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ אوﭼﺘﻮ ﺋﻲ אوﭼﺘﻮ، ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ אﭼﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮭﺮ ﺳﻬﮍﻳﻮ. ﭘﻲُء ﺟﻮن אﮐﻴﻮن ﭠﺮي ﭘﻴﺌﻮن؛ ورﻫﻴﻦ ﺟﻮ وﮀﻮڙو ﻫﻚ ﮐﻦ ۾ ﻟﻬﻲ وﻳﻮ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﮔﮭﺮ ﻣﻮﭨﻲ אﭼﮡ ﮐﺎن ﺳﺴﺖ ﺋﻲ ﭘﻮ ،ﻣﭥﺲ ﺷﺎدي ﺟﻮ ﭔﻨﮅن ﭘﻴﻮ. ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻛﺎرڻ، ﮔﮭﮣﻮ وﻗﺖ ﺑﻲ ﺗﺎب ﭤﻲ، ﺟﮭﻨﮓ وאدﻳﻮن ۽ رڻ ﭰﺮﻳﻮ ﻫﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﺋﻲ ﻗﺪرت ﺳﻨﺪس ﻧﺎﺗﻮ ﺟﻮڙﻳﻮ. אﻫﺎ ﻫﺌﻲ ﻣﺮزא ﻣﻐﻞ ﺑﻴﮓ ﺟﻲ ﻧﻴﺎﮢﻲ، َ ﺑﻴﺒﻲ ﺳﻴﺪه ﺑﻴﮕﻢ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﺎ ﻣﺮﻳﺪ، ﭘﻮ אدب وﭼﺎن، ﺗﺎج אﻟﻤﺨﺪرאت )ﺳﺘﻴﻦ ﺟﻮ ﮀﭧ( ﺳﮇﻳﻨﺪא ﻫﻮא. ﺷﺎه ﺟﻲ ﺷﺎدي ﻛﺌﻴﻦ ﭤﻲ، ﺳﺎ ﺑﻪ ﻫﻚ ﺣﻴﺮت ﺟﮭﮍي ﮘﺎﻟﻬﻪ آﻫﻲ. ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ، אﺗﻔﺎق ﺳﺎن אﺋﻴﻦ ﭤﻴﻮ، ﺟﻮ َ ﻛﻲ دل ذאت ﺟﺎ رﻫﺰن، ﻣﺮدن ﺟﻲ ﻏﻴﺮ ﺣﺎﺿﺮي ﺟﻮ ﻓﺎﺋﺪو وﭠﻲ، ﻣﺮزא ﻣﻐﻞ ﺑﻴﮓ ﺟﻲ ﮔﮭﺮ ﻛﺎﻫﻲ آﻳﺎ، ﺳﺎرو ﻗﻴﻤﺘﻲ ﺳﺎﻣﺎن ﭔﻬﺎري رﻣﻨﺪא رﻫﻴﺎ. ﭘﻮ ﻣﻐﻞ ﻫﭥﻴﺎرﺑﻨﺪ ﻣﺎﮢﻬﻮ ﺳﺎڻ ﻛﺮي، ڌאڙﻳﻠﻦ ﺟﻲ ﻛﮃ ﻟﮙﺎ، ۽ אﭼﻲ ﺷﺎه ﺟﻲ ﭘﺎڙي ﻣﺎن ﻻﻧﮕﮭﺎﺋﻮ ﭤﻴﺎ. אﻫﺎ روﺋﺪאد ڏﺳﻲ، ﺷﺎه ﺳﭽﻲ ﻧﻴﺖ ﺳﺎن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻮن ﺧﺪﻣﺘﻮن آﮀﻴﻦ، ﭘﺮ ﻣﺮزא، אن ﮐﻲ ﺣﻘﺎرت ﺳﺎن ﭤﻮﻛﺎري ﮀﮇﻳﻮ. ﺷﺎه ﮐﻲ אﻧﻬﻲ ﺗﺎن ڏאڍو رﻧﺞ رﺳﻴﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس زﺑﺎن ﻣﺎن ﺑﻲ אﺧﺘﻴﺎر ﺑﺪ دﻋﺎ ﻧﻜﺮي وﻳﺌﻲ. ﻣﺮزא ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺳﻤﻴﺖ ﺷﺎﻫﻴﻨﮕﻦ ﻫﭥﺎن ﻣﺎرﺟﻲ وﻳﻮ. אﻫﻮ ﺣﺎدﺛﻮ 4211 ﻫﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ ﺳﻨﻪ 3181ع ۾ َ ﭤﻴﻮ. ﻣﻐﻠﻦ ﺟﻲ زאﻟﻦ؛ ﺳﻴﺪن ﺟﻲ رﻧﺞ ﻣﭩﺎﺋﮡ ﻻ ،אﭼﻲ ﮐﺎﻧﺌﻦ ﻣﻌﺎﻓﻲ ورﺗﻲ. ﭘﻮ ﻣﺮزא ﻣﻐﻞ ﺑﻴﮓ ﺟﻲ ﻧﻴﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺷﺎدي، ﺷﺎه ﺳﺎن ﻛﺮאﻳﺎﺋﻮن. ﺑﻴﺒﻲ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﻫﻚ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﺎכ دאﻣﻦ، ﭘﺎرﺳﺎ ۽ ﻧﻴﻚ אﻃﻮאر ﻋﻮرت ﻫﺌﻲ. ﺷﻴﺦ ﺳﻌﺪي ﺟﻮ ﻓﺮﻣﻮدو آﻫﻲ: زن ﻧﻴﮏ و ﻓﺮزאﻧﻪ و ﭘﺎرﺳﺎ ـــــــ ﮐﻨﻨﺪ ﻣﺮد دروﻳﺶ رא ﭘﺎدﺷﺎ. ﻳﻌﻨﻲ ﻧﻴﻚ، ﺳﻴﺎﮢﻲ ﻋﻮرت، ﻓﻘﻴﺮ ﻣﺮد ﮐﻲ ﺑﻪ ﺑﺎدﺷﺎه ﺑﻨﺎﺋﻲ ﭤﻲ ﮀﮇي. ﻫﻨﺠﻲ ﺳﮙﻮري ﺻﺤﺒﺖ، ﺷﺎه ﮐﻲ ﻫﻚ روﺣﺎﻧﻲ ﺑﺎدﺷﺎه ﺑﻨﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻮ ﺗﻪ ﻛﻬﮍو ﻋﺠﺐ! ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﻨﮃو ﭜﺎُء ﮔﻮﻟﻮ وﭠﻲ آﺋﻲ ﻫﺌﻲ، ﺟﻮ ﺟﻠﺪﺋﻲ ﮔﺬאري وﻳﻮ. ﺷﺎه ﮐﻲ ﻛﻮ אوﻻد ﻛﻮﻧﻪ ﭤﻴﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺑﻴﺒﻲ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﮐﻲ ﻫﻚ وאر אﻣﻴﺪوאري ﭤﻲ ﻫﺌﻲ، ﭘﺮ ﭘﻮ ﻛﻴﻬﺎ ﭤﻲ ﭘﻴﺲ. אﻧﻬﻲ ﺟﻮ ﻛﺎرڻ، ﻫﻦ رﻳﺖ ﭴﺎﮢﺎﻳﻞ آﻫﻲ: ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺷﺎه ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻚ ﻓﻘﻴﺮ ﮐﻲ ﭘﺮي ﮐﺎن ﺳﻬﻜﻨﺪو אﻳﻨﺪي ڏﭠﻮ؛ ﭘﮁﮡ ﺗﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﭤﻴﺲ ﺗﻪ ﺑﻴﺒﻲ ﺻﺎﺣﺒﻪ ﮐﻲ ﭘﻠﻲ ﺗﻲ دل ﭤﻲ ﻫﺌﻲ؛ ۽ אﻫﻮ ﻓﻘﻴﺮ، ڊوڙي وﭸﻲ ﮔﻬﮣﻲ ﭘﻨﮅ ﺗﺎن ﭘﻠﻮ ﻫﭣ ﻛﺮي آﻳﻮ ﻫﻮ. אﻫﻮ ﺣﺎل ڏﺳﻲ، ﺷﺎه ﭼﻴﻮ ﺗﻪ ”אﻫﮍو אوﻻد ﺋﻲ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، ﺟﻮ ﭴﻤﮡ ﮐﺎن אﮘﻲ ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻓﻘﻴﺮن ُ ﮐﻲ ﭤﻮ رﻻﺋﻲ.“ ﺷﺎه ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭼﻮﻧﺪو ﻫﻮ ﺗﻪ ”ﻫﻲ ﻓﻘﻴﺮ ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ אوﻻد آﻫﻦ، ﺟﻨﺠﻮن دﻟﻴﻮن ﻋﺸﻖ ﮐﺎن ﮔﮭﺎﻳﻞ آﻫﻦ.“ ﺗﺤﻘﻴﻖ، دروﻳﺸﻦ ﺟﺎ ﻣﺮﻳﺪ ﺳﻨﺪن ﻧﻮري ﭘﭧ آﻫﻦ. ﻫﺎﮢﻲ ﺷﺎه ﺟﻲ زﻧﺪﮔﻲ ﻫﻤﻮאر ۽ ﻣﻮزون ﻧﻤﻮﻧﻲ ۾ ﮔﺬرڻ ﻟﮙﻲ. وﻗﺖ، رﻳﺎﺿﺖ، ﻋﺒﺎدت، ﺷﻌﺮ ﮔﻮﺋﻲ ۽ ﻗﺪرت ﺟﻲ ﺟﻤﺎل ﭘﺴﮡ ۾ ﺻﺮف ﻛﻨﺪو ﻫﻮ. ﻗﺪرت ﺟﺎ ﻣﻦ ﻣﻮﻫﻴﻨﺪڙ ﻧﻈﺎرא، ﮐﻴﺲ وﺟﺪ ۾ آﮢﻲ ﮀﮇﻳﻨﺪא ﻫﻮא. אﻛﺜﺮ אوﻧﻬﻲ وﻳﭽﺎر َ ۾ ﮔﺬאرﻳﻨﺪو ﻫﻮ. ”אﻧﺴﺎن ﮀﺎ آﻫﻲ؟ ﻋﺎﻟﻢ ﮀﺎ آﻫﻲ؟ ﺣﻖ ﮀﺎ آﻫﻲ؟“ ﺟﻲ ﺑﺎرﻳﻚ ﻣﺴﺌﻠﻦ ﺗﻲ ﻏﻮر ﻛﻨﺪو ﻫﻮ. وﻳﺪאﻧﺖ ۾ ﺑﻪ אﻧﻬﻦ ﺋﻲ ﺑﺎرﻳﻚ ﻧﻜﺘﻦ ﺗﻲ وﻳﭽﺎر آﻳﻞ آﻫﻦ: ”ﺟﻴﻮ، ﺟﮙﺖ ۽ אﻳﺸﻮر ﮀﺎ آﻫﻦ؟“ ﺷﺎه ﺟﻲ ﭔﺎﺟﮭﺎري ﻃﺒﻴﻌﺖ، ﻧﻴﻚ אﻃﻮאرن ۽ ﭘﺎﻛﺪאﻣﻨﻲ ،ﻛﻴﺘﺮن ﺋﻲ אﻧﺴﺎﻧﻦ ﮐﻲ ﻣﭥﺲ ﻣﻔﺘﻮن ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ. ﻫﻚ ﻫﻮ אﮘﻴﺌﻲ ﺳﻴﺪ، ﭔﻴﻮ ﺳﭝﺎُء ﺟﻮ ﻫﻮ ﺳﭕﺎﺟﮭﻮ، ﺳﻮ ﺗﻪ ﺑﺎﻗﻲ ﺑﻪ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ ﻣﻮﻫﻲ وڌאﺋﻴﻦ. ﺷﺎه، ﭘﺎڻ ﭘﻮﭴﺎﺋﮡ ﮐﺎن ﭘﺮي ﻫﻮ، ﭘﻴﺮي ۽ ﺷﻴﺨﻲ، دل ﮐﻲ ﻧﻪ وﮢﻨﺪي ﻫﻴﺲ: َ ﭘﻮﭴﺎ ﻛﺮ م ﭘﺎﮢﮑﻲ، ﺟﻮﮘﻲ! رﮐﺞ ﺟﻮڳ، َ َ ﺧﻠﻖ ﺧﺎدم ﺟﺌﻦ ﻛﺮﻳﻦ، אي رאول! وڏو روڳ. 7
- 9. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭘﺮ ﺧﻠﻖ ﺧﻮد ڏאﻧﻬﻨﺲ ﮀﻜﺠﻲ ﭤﻲ آﺋﻲ. ﻣﺎﮢﻬﻦ وٽ ﺷﺎه ﺟﻲ אﻳﮇي ﻋﺰت، آﺳﭙﺎس ﺟﻲ ﭘﻴﺮن ۽ ﻣﻴﺮن ﮐﺎن ﺳﭡﻲ ﻧﭥﻲ وﻳﺌﻲ. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﺳﻤﻮرو ﺣﺴﺪ، ﭘﻴﺮي ﻣﺨﺪوﻣﻲ ﺗﺎن ﻫﻮ، ﺷﺎه، ذאﺗﻲ ﻃﺮح ﭘﺎڻ ﺑﻪ אن ﺟﻲ ﺧﻼف ﻫﻮ، ﭘﺮ َ ﺟﻨﺠﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﻣﻮرﻳﺴﺮ، ﺳﻲ ﻛﺌﻦ ﺳﭻ ڏﺳﻦ! ﺳﭝﻨﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮ ۾، ﮐﻴﺲ ﺗﻨﮓ ۽ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻛﺮڻ ﺳﺎن ﮔﮭﭩﺎﻳﻮ َ َ ﻛﻴﻦ؛ ﺑﻠﻚ، ﻣﻴﺎن ﻧﻮرﻣﺤﻤﺪ ﺗﻪ ﮐﻴﺲ ﺻﻔﺤﻪ ﻫﺴﺘﻲ ﺗﺎن אڏאﺋﮡ ﺟﻲ ﺑﻪ ﻛﻮﺷﺶ ﻛﺌﻲ. ﭘﺮ ﺷﺎه ﺟﻲ ﻣﮍﻳﺌﻲ دﺷﻤﻦ، ﮐﻴﺲ ذرو ﺑﻪ ﺿﺮر رﺳﺎﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻴﺎ. ﺷﺎه ﮐﻲ אﭼﻲ ﺧﻴﺎل ﭤﻴﻮ ﺗﻪ ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ ﺟﻮ ﻣﻘﺒﺮو ﺟﻮڙאﻳﺎن، ﺳﻮ ﻛﺎﺷﻲ ﺟﻲ ﺳﺮن آﮢﮡ ﻛﺎڻ، ﻣﻠﺘﺎن َ ﻛﻬﻲ وﻳﻮ. ﻣﻮﭨﻨﺪي ﺟﮇﻫﻴﻦ ﺧﺪא آﺑﺎد ﭘﻬﺘﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﻛﺌﻴﻦ ﻣﺎﮢﻬﻮ ﺳﻨﺪس ﻗﺪم ﺑﻮﺳﻲ ﻻ آﻳﺎ. ﻣﻴﺎن ﻧﻮرﻣﺤﻤﺪ ﻛﻠﻬﻮڙي، ﻫﻚ ﻣﻌﺠﻮن ﺟﻲ دﭔﻠﻲ ﻧﺬرאﻧﻲ ﻃﻮر ڏﻳﺎري ﻣﻮﻛﻠﻴﺲ. ﺷﺎه، دﭔﻠﻲ وﭠﻨﺪي درﻳﺎه ۾ אﮀﻠﻲ ﮀﮇي ۽ ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”ﭜﻞ ﺗﻪ ﺳﺎرو ﻋﻤﻴﻖ، ﻫﻦ ﻣﻌﺠﻮن ﺟﻮ ﻓﻴﺾ وﭠﻲ.“ ﻣﻌﺠﻮن ۾ زﻫﺮ ﻗﺎﺗﻞ ﻣﻼﻳﻞ ﻫﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﭘﺎﮢﻲ ۾ אوڏي ﻣﻬﻞ ﺋﻲ، ﻣﺌﻞ ﻣﮁﻴﻮن ﺗﺮﻧﺪﻳﻮن ﻧﻈﺮ آﻳﻮن. ﭔﺌﻲ دﻓﻌﻲ وري دﻋﻮت ڏﻳﺌﻲ، ﻫﻚ ﺳﺮﻛﺶ ﮔﮭﻮڙي، ﺳﻮﻧﻦ ﺳﻨﺠﻦ ﺳﺎن ﺳﻴﻨﮕﺎرﻳﻞ، ﺗﺤﻔﻪ ﻃﻮر ڏﻧﺎﺋﻴﻨﺲ. ﺷﺎه ﻟﻐﺎم ﮐﻲ ﭘﺮي אﮀﻠﻲ، ﮔﮭﻮڙي ﮐﻲ אڙي ﻫﮣﻲ، אﺗﺎن ﻃﻮﻓﺎن ﺟﻴﺎن ﻧﻜﺮي وﻳﻮ، ۽ َ ﭤﻮري وﻗﺖ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺻﺤﻴﺢ ﺳﻼﻣﺖ ﺳﺎﮘﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﻣﻮﭨﻲ آﻳﻮ. ﻣﻴﺎن ﻧﻮرﻣﺤﻤﺪ ﻛﻠﻬﻮڙو ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺌﻲ ﺗﻲ ڏאڍو ﭘﻴﺸﻤﺎن ﭤﻴﻮ، ۽ دﺷﻤﻦ ﻣﺎن ﭰﺮي، ﺳﻨﺪس ﻣﻌﺘﻘﺪ ﭤﻲ ﭘﻴﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﻣﻴﺎن ﻧﻮرﻣﺤﻤﺪ ﮐﻲ، ﻣﻴﺎن ﻏﻼم ﺷﺎه ﻛﻠﻬﻮڙو، ﺷﺎه ﺟﻲ دﻋﺎ ﺳﺎن ﭴﺎﺋﻮ. ﺷﺎه ﮐﻲ ﻫﺎڻ ﺧﻠﻮت ﺟﻲ ﻋﺸﻖ، ﻛﻮﭨﮍي ۾ آرאم ﻧﻪ ڏﻧﻮ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻴﺮ ﺟﻲ دورאن ۾، ﻧﻮن ﻫﺎﻟﻦ ﮐﺎن ﭔﻦ ﻛﻮﻫﻦ ﺟﻲ ﻣﻔﺎﺻﻠﻲ ﺗﻲ، ﻛﮍאر ڍﻧﮃ ﻧﺰدﻳﻚ، ﻫﻚ دﭔﻦ ۽ دﭔﻴﻦ ﺟﻲ وچ ۾ ﺑﻴﭡﻞ، ۽ ﻛﺮڙن ۽ ﻛﻨﮉن ۾ وﻳﮍﻫﻴﻞ، وאري ﺟﻮ دڙو ﭼﺘﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻮ ﻫﻮאﺋﻴﻦ. ﺳﻨﺪس ﻧﻈﺮ ۾، ِאﻫﻮ ﺳﭹﻬﺮو، ﻋﺒﺎدت ﻻ ﻫﻚ آدرﺷﻲ آﺳﺘﺎن ﻫﻮ. ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻛﺸﺎﻟﻲ ۽ ﻣﺤﻨﺖ ﺳﺎن، אﻧﮑﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺤﺒﻮب ”ﭜﭧ“ ﺟﻲ ﺻﻮرت ڏﻧﺎﺋﻴﻦ. ﻓﻘﻴﺮن ﺳﺎن ﮔﮇ، אﻧﻬﻲ وאري ﺟﻲ َ َ دڙي ﻣﭥﺎن ﭼﻴﻜﻲ ﻣﭩﻲ وڌאﺋﻴﻦ، ۽ ﭘﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻻ ﻫﻚ ﺟﮭﻮﭘﮍو אڏﻳﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻚ ﻧﻨﮃڙي ﻣﺴﺠﺪ ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﺑﻲ ۽ אﻣﮍ ﻻ ﻫﻚ ﺣﻮﻳﻠﻲ ﺑﻪ אڏאرאﻳﺎﺋﻴﻦ، ۽ ﻓﻘﻴﺮن ﮐﻲ ﺑﻪ رﻫﮡ ﻻ ﺣﺪون ﻣﻘﺮر ﻛﺮي ڏﻧﺎﺋﻴﻦ. ﻣﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻣﻮﺳﻢ ۾، ﭜﭧ، ﻫﻚ ُ روﻧﻘﺪאر وﻳﺲ ﭘﻬﺮﻳﻨﺪي ﻫﺌﻲ. ﺷﺎه، ”ﺳﺮ ﺳﺎرﻧﮓ“ ۾ אن روﻧﻖ ڏאﻧﻬﻦ ﻛﻲ ِאﺷﺎرא ﻓﺮﻣﺎﻳﺎ آﻫﻦ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ، ﻫﻚ ﻟﮝﺎ אﻧﻬﻲ ﻫﻨﮅאن ﻟﻨﮕﮭﻨﺪي، אﺗﻲ ﻧﻤﺎز ﭘﮍﻫﻲ ﻫﺌﻲ ۽ ﭘﮡ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ ﻫﻮאﺋﻴﻦ ﺗﻪ ُ ”אﺳﺎﻧﺠﻲ אوﻻد ﻣﺎن ﻫﻚ وﻟﻲ ۽ وڏو ﺷﺎﻋﺮ، ﻫﻦ ﻫﻨﮅ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ آﺳﺘﺎﻧﻮ ﺟﻮڙﻳﻨﺪو.“ אن وﻗﺖ ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ، ﻫﺎﻟﻦ وאري ﻣﺨﺪوم ﻧﻮح ﮐﻲ ﻣﻠﮡ ﻻ وﭸﻲ رﻫﻴﻮ ﻫﻮ ﮀﻮ ﺗﻪ ﻣﺨﺪوم ﺻﺎﺣﺐ ۽ ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ ﭘﺎڻ ۾ ﮔﮭﺮא دوﺳﺖ ﻫﻮﻧﺪא ﻫﻮא. ﺷﺎه אﭸﺎ ﭜﭧ ﮐﻲ ﺗﻴﺎر ﻛﺮڻ ۾ ﺋﻲ ﻟﮙﻞ ﻫﻮ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وאﻟﺪ ﺳﮙﻮري ﺟﻲ ﺳﺨﺖ ﺑﻴﻤﺎري ﺟﻲ ﺧﺒﺮ ﻣﻠﻴﺲ. ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ، ﻗﺎﺻﺪ ﻫﭥﺎن ﭘﭧ ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻲ ﻧﻴﺎﭘﻮ ڏﻳﺎري ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ: ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻨﻬﻦ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻨﮅאه، ﺟﻲ ﻣﻮن وאﺟﮭﺎﺋﻴﻨﺪي ﻧﻪ ورو، َ ﺟﻴﻜﻲ ﻣﺌﻲ ﻛﻨﺪאه، ﺳﻮ ﺟﺎﻧﺐ ﻛﺮﻳﻮ ﺟﻴﺌﺮي. ﺷﺎه ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وאﻟﺪ ﮐﻲ آﺧﺮﻳﻦ ﻃﺮح ﮔﮇﺟﮡ ﻻ ﺑﻴﺤﺪ ﺑﻴﺘﺎب ﭤﻴﻮ ۽ ﻗﺎﺻﺪ ﮐﻲ ﺟﻮאب ۾ ﻫﻲ ﺑﻴﺖ ڏﻧﺎﺋﻴﻦ. ﻣﺘﺎن ﭤﺌﻴﻦ ﻣﻠﻮر، ﻛﻴﻦ אﮘﺎﻫﻮن آﻫﻴﺎن، ڏﺳﮡ ۾ ﻛﺮ ڏور، ﺣﺪ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻲ ﻫﻴﻜﮍي. ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﮐﻲ ﭘﭧ ﺟﻮ ﻧﻴﺎﭘﻮ ﻣﻠﻴﻮ ﺗﻪ אﻧﺪر ﮐﻲ آرאم אﭼﻲ وﻳﺲ. ﺷﺎه ﻧﻴﺎﭘﻲ ﻣﻮﻛﻠﮡ ﮐﺎن ﺗﺮت ﺋﻲ ﭘﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وאﻟﺪ ﺳﮙﻮري ﮐﻲ ﻣﻠﮡ ﻻ روאﻧﻮ ﭤﻴﻮ. אﻓﺴﻮس ﺟﻮ ﺳﻨﺪس ﭘﻬﭽﮡ ﮐﺎن אﮘﻴﺌﻲ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻮ روح وﭸﻲ ﺣﻖ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﻮ. ﭘﻲُء ﺟﻲ وﻓﺎت ﻛﺮي ﺷﺎه ﮐﻲ ڏאڍو ڏک ﭤﻴﻮ ۽ ﻫﻮ ﻛﻴﺘﺮא ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﺎﺗﻢ ۾ رﻫﻴﻮ. 8
- 10. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻲ وﻓﺎت ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﮐﻴﺲ ﺷﺎه ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﻣﻮﺟﺐ، ﻣﺤﻤﻮد ﻓﻘﻴﺮ ﺟﻲ ﺳﻴﺮאﻧﺪي ﮐﺎن دﻓﻦ َ ﻛﻴﺎﺋﻮن. ﻫﺎﮢﻲ ﻣﻘﺒﺮي ﻣﭥﺎن ﮔﻨﺒﺬ ﭠﻬﻴﻞ آﻫﻲ. ِאﻫﻮ ﮔﻨﺒﺬ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻣﻘﺒﺮي ﮐﺎن אﺗﺮ ﻃﺮف אﭠﻦ ﻧﻮن وﮐﻦ ﺟﻲ َ ﻣﻔﺎﺻﻠﻲ ﺗﻲ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﺳﻨﻪ 2481ع ۾ وﻓﺎت ﻛﺌﻲ. אﻫﺎ ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺎدق ﻧﻘﺸﺒﻨﺪي ﺟﻲ ﻋﺮﺑﻲ ﻣﺼﺮع َ ﻣﺎن ﻧﻜﺮي ﭤﻲ: אﻟﻤﻮت ﺟﺴﺮ ﻳﻮﺻﻞ אﻟﺤﺒﻴﺐ ﻟﻴﻰ ﻟﻘﺎ אﻟﺤﺒﻴﺐ“ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻮت ﻫﻚ ﭘﻞ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺗﺎن ﻫﻚ دوﺳﺖ ﻟﻨﮕﮭﻲ وﭸﻲ ﭔﺌﻲ دوﺳﺖ ﮐﻲ ﻣﻠﻲ ﭤﻮ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﭘﻲُء ﺟﻲ وﻓﺎت ﮐﺎن ﭘﻮ ،رﮘﻮ ڏﻫﻪ ورﻫﻴﻪ زﻧﺪه رﻫﻴﻮ. ﭘﻲُء ﺟﻲ ﮔﺬرﺋﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ אﭨﺎﻟﻲ ﺳﻤﻴﺖ، َ ﻛﻮﭨﮍي ﮀﮇي، وﭸﻲ ﭜﭧ ﺗﻲ رﻫﻴﻮ. ﺳﻨﺪس ﻫﺎכ، ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻫﻨﮅﻳﻦ ﻣﺎﮘﻴﻦ ﭘﮑﮍﺟﻲ وﻳﺌﻲ، ۽ ﻛﭥﺎن ﻛﭥﺎن ﺟﺎ ﻣﺎﮢﻬﻮ، ﺳﻨﺪس دﻳﺪאر ﻻ آﻳﺎ ﭤﻲ. َ َ وﭨﺲ ﺳﺎرو ڏﻳﻨﻬﻦ ﺳﺮود ۽ ﺳﻤﺎع ﺟﺎري ﻫﻮﻧﺪو ﻫﻮ. دﻫﻠﻲ ﺟﺎ ﭔﻪ ﻣﺸﻬﻮر ﮔﻮﻳﺎ، אﭨﻞ ۽ ﭼﻨﭽﻞ ﺑﻪ، אﭼﻲ ﺳﻨﺪس ﺧﺪﻣﺖ ۾ ﺣﺎﺿﺮ ﭤﻴﺎ. رאڳ، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﺟﺎن ﻫﻮ. ﻣﻮﺳﻴﻘﻲ ﻳﺎ ﮔﺎﺋﻦ ودﻳﺎ ﺟﻮ ﻛﺎﻣﻞ ﭴﺎﮢﻮ ﻫﻮ. ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭼﻴﻞ ﻛﻼم ﮘﺎﺋﻴﻨﺪو ﻫﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ وﻓﺎت ﮐﺎن ﭤﻮرو אڳ، ﮔﮭﮣﻮ ﻛﺮي ﻫﻴﭡﻴﻦ ﻛﺎﻓﻲ ﭼﻮﻧﺪو رﻫﻨﺪو ﻫﻮ. ”ﺳﺮ َ ﺳﻬﮣﻲ“ ﺟﻲ ﭘﻬﺮﺋﻴﻦ دאﺳﺘﺎن ﮐﺎن ﭘﻮ אﭼﻲ ﭤﻲ. َ ﻛﻬﮍي ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺣﺴﺎب؟ ﻫﺌﮡ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻮت ري ﻻ!....... ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺟﻲ ﭘﮁﺎڙي ۾ אﭼﻲ ﺳﻚ ﭤﻴﺲ ﺗﻪ ﻛﺮﺑﻼ ﺟﻲ زﻳﺎرت ﻛﺮي אﭼﺎن. ﻗﻀﺎ ﺳﺎن وאٽ ۾ ﻫﻚ ﺧﺪא رﺳﻴﺪو ﻣﺮﻳﺪ ﮔﮇﻳﺲ، ﺟﻨﻬﻦ ﭼﻴﺲ ﺗﻪ ”ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺳﮙﻮرא! אوﻫﻴﻦ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ ﭼﻮﻧﺪא آﻫﻴﻮ ﺗﻪ אوﻫﺎﻧﺠﻮ ﻛﻔﻦ دﻓﻦ ﭜﭧ ﺗﻲ َ ﭤﻴﻨﺪو، ﭘﻮ ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻛﺌﻴﻦ ﭘﮁﺎڙي ﺟﻲ وﻗﺖ ﻫﻴﮇي ﺳﻔﺮ ﺗﻲ ﻧﻜﺘﺎ آﻫﻴﻮ؟“ ﺷﺎه ﺟﻲ دل ۾، ِאﻫﻲ ﺳﺨﻦ ﺗﻴﺮ ﻣﺜﻞ ﭘﻴﻬﻲ وﻳﺎ، ۽ ﻫﻮ ﻛﺮﺑﻼ ﺷﺮﻳﻒ ﺟﻲ زﻳﺎرت ﺟﻮ ﺧﻴﺎل ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﭜﭧ ڏאﻧﻬﻦ وאﭘﺲ ورﻳﻮ. ﭜﭧ ﺗﻲ ﭘﻬﭽﮡ ﺳﺎن، ﻛﺎرو ُ وﻳﺲ ﻛﺮي، אﻣﺎﻣﻦ ﺟﻲ ﻣﺎﺗﻢ ۾ ”ﺳﺮ ﻛﻴﮇאرو“ ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ. ﭘﻮرא אﻳﻜﻴﻬﻴﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ אﻳﻜﺎﻧﺖ ۾ رﻫﻴﻮ، ۽ אﻧﻬﻲ ﻋﺮﺻﻲ ۾، ﭔﻦ وﻳﻠﻦ ﺟﻴﺘﺮي ﻣﺎﻧﻲ ﻣﺲ ﮐﺎڌאﺋﻴﻦ. ﺟﮇﻫﻴﻦ ﭔﺎﻫﺮ ﻧﻜﺘﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﻏﺴﻞ ﻛﺮي ﻫﻚ ﭼﺎدر ﻣﭥﺎن وﺟﮭﻲ، ﻣﺮאﻗﺒﻲ ۾ وﻳﻬﻲ رﻫﻴﻮ. ﭘﻮ ﺳﺮود ۽ ﺳﻤﺎع ﺟﻮ ِאﺷﺎرو ﻓﺮﻣﺎﻳﺎﺋﻴﻦ. ﭨﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺑﺮאﺑﺮ ﻓﻘﻴﺮن ﺟﻮ رאڳ روپ ﭘﺌﻲ ﻫﻠﻴﻮ. آﺧﺮ رאڳ ﺧﺘﻢ ﭤﻴﻮ، ﭘﻮ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﮀﺎ وﭸﻲ ڏﺳﻦ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس روح ﻣﺒﺎرכ ﭘﺮوאز ﻛﺮي، وﭸﻲ رب ﺳﺎن ﻣﻠﻴﻮ ﻫﻮ! ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺻﻔﺮ ﻣﻬﻴﻨﻲ ﺟﻲ ﭼﻮڏﻫﻴﻦ ﺗﺎرﻳﺦ ﺳﻨﻪ 5211ﻫﻪ ﻣﻄﺎﺑﻖ 2571ع ۾ ﺟﮭﺎن ﻣﺎن ﻻڏאﮢﻮ ﻛﻴﻮ. ﺳﻨﺪس ﻋﻤﺮ، ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠﻌﻢ ۽ ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ ﺟﻲ ﻋﻤﺮ ﺟﻴﺘﺮي ﭤﻲ ﻳﻌﻨﻲ 36 ورﻫﻴﻪ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﻻش ﻣﺒﺎرכ، ﺳﻨﺪس وﺻﻴﺖ ﻣﻮﺟﺐ، ﭜﭧ ﺗﻲ، ﻣﺤﻤﻮد ﺷﺎه ﺟﻲ ﭘﻴﺮאﻧﺪي ﮐﺎن دﻓﻦ ﻛﻴﻮ وﻳﻮ. ﻣﻴﺎن ﻏﻼم ﺷﺎه ﻛﻠﻬﻮڙي، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺧﺮچ ﺳﺎن، ﺳﻨﺪس ﺗﺮﺑﺖ ﻣﭥﺎن ﺳﻨﻪ 4571ع ۾، ﻫﻚ ﻋﺎﻟﻴﺸﺎن ﻣﻘﺒﺮو، وﻗﺖ ﺟﻲ ﻧﺎﻣﻴﺎري ﻋﻴﺪن رאزي ﮐﺎن ﺟﻮڙאﺋﻲ رאس ﻛﺮאﻳﻮ. ﻣﻴﺮن ﺟﻲ ﺻﺎﺣﺒﻲ ۾ ﻣﻴﺮ ﻧﺼﻴﺮ ﺧﺎن، אﻧﻬﻲ ﻣﻘﺒﺮي ۽ ﻣﺴﺠﺪ ﺟﻲ ﻋﻤﺪي ﻣﺮאﻣﺖ ﻛﺮאﺋﻲ. ﺳﻨﺪس ﺳﻮٽ ﻣﻴﺮ ﻣﺤﻤﺪ ﺧﺎن، ﻗﺒﻲ ﮐﻲ ﭼﺎﻧﺪي ﺟﻮ دروאزو وﺟﮭﺎﻳﻮ. ﺟﻮ אڄ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﻗﺎﺋﻢ آﻫﻲ. دروאزي ﻣﭥﺎن، ﺗﻮڙي دﻳﻮאرﻳﻦ ﺗﻲ، ﻛﻴﺘﺮאﺋﻲ ﺳﻬﮣﺎ ﻓﺎرﺳﻲ ﺑﻴﺖ ﻧﻘﺶ ﻛﻴﻞ آﻫﻦ، ﺟﻦ ﻣﺎن ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ وﻓﺎت ﺟﻲ ﺗﺎرﻳﺦ ﻣﻠﻲ ﭤﻲ. ُ َ ﺷﺎه ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻲ ﺗﺮﺑﺖ ﺳﮙﻮري، ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻋﺎم و ﺧﺎص ﻻ ﻫﻚ زﻳﺎرﺗﮕﺎﻫﻪ آﻫﻲ. אن ﺟﻮ دﻳﺪאر، ﻗﻠﺐ ﮐﻲ آرאم ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﺳﺎري رאت ﺳﺒﺤﺎن، ﺟﺎﮘﻲ ﺟﻦ ﻳﺎد ﻛﻴﻮ، ُ אن ﺟﻲ ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﭩﻲ ﻟﮅو ﻣﺎن، ُ َ ﻛﻮڙﻳﻴﻦ ﻛﻦ ﺳﻼم، آﮘﻬﻪ אﭼﻴﻮ אن ﺟﻲ. 9
- 11. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻫﺮ ﺟﻤﻊ رאت، ﭜﭧ ﺷﺮﻳﻒ ﺗﻲ، ﻓﻘﻴﺮ، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﻛﻼم ﮘﺎﺋﻴﻨﺪא آﻫﻦ. ﻛﻼم، رאت ﺟﻮ ڏﻫﻴﻦ ﺑﺠﻲ ڌאري ﺷﺮوع ﭤﻴﻨﺪو آﻫﻲ، ۽ ﺻﺎف ﺻﺒﻮح ﺗﺎﺋﻴﻦ ﻫﻠﻨﺪو آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ ﻛﻼم، وﺟﺪ وאري ﺣﺎﻟﺖ ۾ ﭼﻴﻞ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﮇﻫﻴﻦ אﻧﻬﻲ ﺣﺎﻟﺖ ۾ אﻳﻨﺪو ﻫﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ وﻳﻨﺪو ﻫﻮ ﺷﻌﺮ ﭼﻮﻧﺪو، ﺟﻮ ﺳﻨﺪس ﻓﻘﻴﺮ ﺑﺮ وﻗﺖ ﻗﻠﻢ ﺑﻨﺪ ﻛﻨﺪא وﻳﻨﺪא ﻫﻮא. ﻫﻚ روאﻳﺖ آﻫﻲ ﺗﻪ وﻓﺎت ﮐﺎن ﭤﻮرو وﻗﺖ אڳ، ﺳﺎرو رﺳﺎﻟﻮ ﻛﺮאڙ ڍﻧﮃ ۾ دאﺧﻞ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﺎﺋﻴﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ אﻫﻮ ﺧﻴﺎل אﭼﻲ ﭤﻴﺲ ﺗﻪ ﻣﺘﺎن ﻣﺎﮢﻬﻮ ﺳﻨﺪس رﻣﺰون ﻧﻪ ﺳﻤﺠﮭﻲ، وﭸﻲ ﮔﻤﺮאﻫﻲ ۾ ﭘﻮن. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺷﺎه ﺟﻲ אﺋﻴﻦ ﻛﺮڻ ﺗﻲ، ﻓﻘﻴﺮن ﮐﻲ ﻣﺎﺗﻢ وﭠﻲ وﻳﻮ، ۽ ﭘﺎڻ ﻣﭥﻦ رﺣﻢ آﮢﻲ، ﻫﻚ ﻣﺮﻳﺪﻳﺎﮢﻲ، ﻣﺎﺋﻲ ﻧﻴﺎﻣﺖ )ﻧﻌﻤﺖ( ﮐﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ﻓﻘﻴﺮن ﮐﻲ אﻫﻮ ﻟﮑﺮאﺋﻲ ﮀﮇي. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ِאﻧﻬﻲ ﻣﺎﺋﻲ ﮐﻲ ﺷﺎه ﺟﻲ ﻛﻼم ﺟﻮ ﮘﭻ ﺣﺼﻮ ﻳﺎد ﻫﻮ. ﭘﻮ אﻧﻬﻲ ﻧﺌﻴﻦ ﺳﺮ ﺗﻴﺎر ﭤﻴﻞ رﺳﺎﻟﻲ ﮐﻲ ”ﮔﻨﺞ“ ﻛﺮي ﺳﮇﻳﺎﺋﻮن ۽ ﺗﻤﺮ ُ ﻓﻘﻴﺮ ﺟﻲ ﺣﻔﺎﻇﺖ ۾ ﮀﮇﻳﺎﺋﻮن. ﻓﻘﻴﺮ ﺟﺎ ﭘﻮﻳﺎن אﭸﺎ ﺗﺎﺋﻴﻦ אﻧﺠﻲ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﻛﻨﺪא אﭼﻦ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﻛﻼم، ﺳﻨﺪس ﺳﻴﺮت ﺟﻮ آﺋﻴﻨﻮ آﻫﻲ. ﺟﻦ ۾ ﮔﮣﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻼم ۾ وאﮐﺎﮢﻴﻮ אﭤﺲ، ﺗﻦ ﻣﮍﻧﻲ ﺟﻮ ﻣﺠﺴﻢ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﻣﺘﻮ ﻫﻮ ﻫﺮ ﺣﺎل ۾ ﺗﻮאﺿﻊ ۽ ﺧﺎﻛﺴﺎري ﻛﺮڻ ۽ ”ﺳﭝﻨﻲ ﺳﻴﻦ، ﻣﻦ ﻣﺎري ﻣﻴﮡ“ ﻛﺮڻ. ﺟﻴﻜﻲ ﺧﺎכ ۾ ڏﭠﺎﺋﻴﻦ ، ﺳﻮ ﻋﺎﻟﻢ ﺟﻲ ﭔﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﺷﻲ ۾ ﻧﻪ ڏﭠﺎﺋﻴﻦ: ﺳﻮ ﻧﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﺷﻲ ۾، ﺟﻴﻜﻲ َ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺗﺮאب. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ وאٽ، ﻧﻴﺴﺘﻲ وאري ﻫﺌﻲ، ﻧﻪ ﻫﺴﺘﻲ وאري. ﻧﻴﺴﺘﻲ ۾ ﻫﺴﺘﻲ ۽ ﻧﺎﺑﻮدي ۾ ﺑﻮد ڏﭠﺎﺋﻴﻦ. َ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎﺋﻴﻨﺪو ﭘﻴﺌﻨﺪو ۽ ﭘﻬﺮﻳﻨﺪو ﺳﺎدو ﻫﻮ. ِאﻻﻫﻲ ﻣﺤﺒﺖ ۾ رﮜﻴﻠﻦ ﺟﻲ، ﻧﻪ ﻛﮇﻫﻴﻦ ﭘﻮﺷﺎכ ﺳﺎن ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺧﻮرאכ ﺳﺎن. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ، ﻇﺎﻫﺮي ﻟﺒﺎس، ﺳﻴﻨﮅ ﺳﺮﻣﻲ ۽ ﭠﺎه ﭠﻮه ﺳﺎن ﻧﻪ ﭘﻮﻧﺪي ﻫﺌﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﭘﻮﺷﺎכ، ﻛﺎري ڌאﮘﻲ ﺳﺎن ﺳﺒﻴﻞ ﻫﻚ ﮔﻴﮍو رﺗﻲ ﻛﻔﻨﻲ ﻫﻮﻧﺪي ﻫﺌﻲ. ﻣﭥﻲ ﺗﻲ ُ ﺳﻔﻴﺪ رﻧﮓ ﺟﻲ وڏي ﭨﻮﭘﻲ ﻳﺎ ﻛﻼه ۽ אن ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﻛﺎري رﻧﮓ ﺟﻲ ﻛﭙﮍي ﺟﻮ ﭨﻜﺮ وﻳﮍﻫﻴﻞ ﻫﻮﻧﺪو ﻫﻮس. ﻫﭣ ۾ ﺟﻮﮘﻴﻦ ﺟﻲ ﺑﻴﺮאﮔﮡ ﺟﮭﮍي ﻟﭟ ﮐﮣﻨﺪو ﻫﻮ. ﮐﺎڌي ﭘﻴﺘﻲ ﻻ ﻫﻚ ﻛﺸﺘﻮ ﻳﺎ ﻛﺸﻜﻮل ﻫﻮﻧﺪو ﻫﻮس. אﻫﻲ َ ﺷﻴﻮن אﭸﺎن ﺗﺎﺋﻴﻦ ﭜﭧ ﺷﺮﻳﻒ ﺗﻲ ﭘﻮري ﺣﻔﺎﻇﺖ ۽ אﺣﺘﺮم ﺳﺎن ﺳﺎﻧﮃﻳﻞ آﻫﻦ. ﭘﻮر ﻫﻮﻧﺪو ﻫﻮس ﺗﻪ ﺟﺘﻲ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪو ﻫﻮ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﭘﻴﺮﻳﻦ אﮔﮭﺎڙو ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪو ﻫﻮ. אوﭼﻲ ﺑﺴﺘﺮي ﺗﻲ ﻧﻪ، ﭘﺮ ﻫﻚ ﭘﺮאﮢﻲ ﮐﭥﺎﺋﻴﻦ ﮔﻮدڙي ﺗﻲ ﺳﻤﻬﻨﺪو ﻫﻮ. ﻛﮇﻫﻴﻦ ﺑﻪ ﻛﻨﻬﻦ دﻧﻴﻮي ﻓﺮﺣﺖ ﮐﻲ אوڏو ﻧﻪ وﻳﻮ. ﻧﻨﮉ ﺑﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭤﻮري ﻛﻨﺪو ﻫﻮ. ﺟﮭﮍﻳﻮن رﻳﺎﺿﺘﻴﻮن ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻛﮃﻳﻮن، ﺗﮍﻳﻮن ﻛﻨﻬﻦ ورﻟﻲ ﻛﮃﻳﻮن ﻫﻮﻧﺪﻳﻮن. ﺳﻤﻬﻨﺪو ﺑﻪ ﻫﻚ ﺻﻨﺪل ﺗﻲ ﻫﻮ، ﺟﻮ אﭸﺎن ﺗﺎﺋﻴﻦ ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻲ. ﺷﺎه، ﻻﻃﻤﻊ ﺑﻪ ﻫﻜﮍو ﺋﻲ ﻫﻮ. ﻛﮇﻫﻴﻦ ﺑﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﭤﻮرو ﮐﮣﮡ ﻧﻪ ﭼﺎﻫﻴﻨﺪو ﻫﻮ. ﭘﺎﮢﻲ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻫﭥﻦ ﺳﺎن ﭜﺮي ﭘﻴﺌﻨﺪو ﻫﻮ، ﮀﻮ ﺟﻮ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﻲ آﮢﮡ ﺟﻮ ﭼﻮڻ ﺑﻪ، ﺳﻨﺪس ﺧﻴﺎل ۾ ﺳﻮאل ۾ دאﺧﻞ ﻫﻮ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺳﻨﺪس ﻫﻚ ﻣﺮﻳﺪ، ﻫﺮ ﺳﺎل ﺟﮇﻫﻴﻦ زﻳﺎرت ﻻ אﻳﻨﺪو ﻫﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﻫﻚ ﮐﭥﻮ ﭘﺎﮢﺴﺎن ﻧﺬرאﻧﻲ ﻃﻮر آﮢﻴﻨﺪو ﻫﻮ. ﻫﻚ ﺳﺎل، ﻣﺴﻜﻴﻨﻲ ﺳﺒﺒﺎن، وﻳﭽﺎرو ﮐﭥﻮ ﮘﻨﻬﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻴﻮ، ﺗﻨﻬﻨﻜﺮي ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ وٽ ﻟﭳ وﭼﺎن آﻳﻮ ﺋﻲ ﻛﻴﻦ. ﭔﺌﻲ ﺳﺎل، دﺳﺘﻮر ﻣﻮﺟﺐ ﮐﭥﻮ ﮐﮣﻲ، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ وٽ آﻳﻮ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﭘﮁﻴﺲ ﺗﻪ ”ﭘﺮ ﺳﺎل ﮀﻮ ﻧﻪ ﻣﻨﻬﻦ ڏﻳﮑﺎري؟“ ﺟﻮאب ڏﻧﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”ﭘﺮ ﺳﺎل ﺗﻮﻓﻴﻖ ﻧﻪ ﻫﻴﻢ ﺟﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻦ ﻻ ﮐﭥﻮ ﮘﻨﻬﻲ ﮐﮣﻲ אﭼﺎن؛ ﭼﻴﻢ ﺗﻪ ﻫﭥﻴﻦ ﺳﮑﮣﻮ ﻛﺌﻴﻦ אﭼﺎن“. ِאﻧﻬﻲ ﺗﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ ﺗﻪ ”אﻫﻮ ﮐﭥﻮ ﺋﻲ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، ﺟﻮ دوﺳﺖ ﮐﻲ دوﺳﺖ ﮐﺎن ﺳﻜﺎﺋﻲ.“ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﻗﻠﺐ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻛﻮﻣﻞ ﻫﻮ. ﻧﻪ رﮘﻮ אﻧﺴﺎن ذאت ﻻ ،ﭘﺮ ﭘﮑﻴﻦ ۽ ﭘﺴﻦ ﺳﺎن אﭤﺎه ﻗﺮب ﻫﻮس. َ ُ ُ ﺣﻴﺎﺗﻲ ۾ ﻛﮇﻫﻴﻦ ﭜﻠﺌﻲ ﭜﻼﺋﻲ ﺑﻪ، ﻛﻨﻬﻦ ﭘﺮﻧﺪي ۽ ﭘﺴﻮن ﮐﻲ ﻛﻮ ڏک ﻧﻪ رﺳﺎﻳﺎﺋﻴﻦ. ﺷﻜﺎرﻳﻦ ﮐﻲ אﺟﻞ ﺟﻲ ﻳﺎدﮔﻴﺮي ﭤﻮ ڏﻳﺎري، ﺟﺌﻦ وﻳﭽﺎرن ﮔﮕﺪאﻣﻦ ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﮐﺎن ﺑﺎز אﭼﻦ. )אﻫﺎ، ﻋﺎم ِאﻧﺴﺎﻧﻦ ﻻ ﺑﻪ، ﻫﻚ ﻫﺪאﻳﺖ آﻫﻲ.( ﺷﻜﺎر ﺗﻮن ﺷﻬﺒﺎز ﺟﻮ، ﺗﻮن ﺗﺎن ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺷﻜﺎر! 01
- 12. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﻛﻮﻧﺠﮍﻳﻦ ﮐﻲ ﺷﻜﺎر ﭤﻴﻨﺪو ڏﺳﻲ، ﺳﻨﺪس ﻫﺮدو درد ﮐﺎن رﺟﻴﻮ ﭤﻲ. אﻧﻬﻦ ﻣﻌﺼﻮﻣﮍﻳﻦ ﺟﻲ ﻫﺮدي ﻣﺎن ﭴﮡ ُ َ َ ﭘﻴﻬﻲ ﻧﻜﺘﻮ ﻫﻮ. ﻣﺎري ﺟﻲ ﭴﺎر ۾ ﭰﺎﺳﮡ وﻗﺖ، אﻧﺪر ۾ אﻫﻮ ﺋﻲ وڍ ﭘﻴﻮ ﭘﻮﻳﻦ، ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﭘﭡﻴﺎن، ﺳﻨﺪن ﭔﭽﺎ ﻛﺌﻴﻦ ﻛﻨﺪא. ﻛﻮﻧﺠﻴﻮن ﭤﻴﻮن ﻛﮣﻜﻦ، ﺟﻴﻜﺲ ﻫﻠﮡ ﻫﺎرﻳﻮن، ُ ﭔﭽﺎ ﭘﻮ אﭤﻦ، وﭸﻦ وאﻧﮅא ﻛﻨﺪﻳﻮن. ُ ﻛﻮﻧﺠﮍﻳﻦ ﮐﻲ אﻧﺪر ۾ وڍ ﭘﻮﻧﺪא ڏﺳﻲ، ﺳﻨﺪس אﻧﺪر ﺟﺎ ﺑﻪ ﭼﺎכ ﭤﻲ ﭼﻜﻴﺎ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻓﺮאق وאرﻳﻦ دאﻧﻬﻦ، ﺳﻨﺪس ﻓﺮאق ﺟﺎ ﭰﭧ آﻻ ﭤﻲ ﻛﻴﺎ: ﻛﻮﻧﺠﮍي ﻛﺎﻟﻬﻪ َ ﻟﻨﺌﻴﻦ، ﺳﭵﮡ وڌم ﭼﺖ، آﺋﻮن ﺟﻨﻬﻦ ري ﻫﺖ، ﮔﮭﻨﮕﮭﺮ ﮔﮭﺎرﻳﺎن ڏﻳﻨﻬﮍא. دل אﻳﺘﺮي ﻗﺪر ﺗﻪ ﻧﺮم ﻫﻴﺲ، ﺟﻮ ﻛﻬﻞ وﭼﺎن ﭔﻦ ﻛﺘﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭥﻦ ﺳﺎن ﭘﺎﻟﻴﻮ ﻫﻮאﺋﻴﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ אﻧﻬﻦ ُ ﺟﻲ ﻣﺎُء، ﮐﻴﻦ ﻧﮅﮢﻜﻲ ﺣﺎﻟﺖ ۾ ﮀﮇي وﻳﺌﻲ ﻫﺌﻲ. אﻧﻬﻦ ﻣﺎن ﻫﻚ ﮐﻲ ”ﻣﻮﺗﻲ“ ۽ ﭔﻲ ﮐﻲ ”ﮐﻴﻨﻬﻮ“ ﻛﺮي ﺳﮇﻳﻨﺪא ﻫﻮא. َ ُ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﺮﻫﻴﺰﮔﺎر ۽ ﭘﺎﻛﺪאﻣﻦ ﻫﻮ. ﻣﺠﺎزي ﻋﺸﻖ ﻛﻤﺎﻳﺎﺋﻴﻦ، ﭘﺮ אن ۾ אﭨﻜﻲ ﺑﻴﻬﻲ ﻧﻪ رﻫﻴﻮ. ﺷﺎدي ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺗﮍ ڏאڏي ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻜﺮﻳﻢ وאﻧﮕﺮ، ﮀﮍאﺋﻲ ﺟﻲ وאﮐﺎڻ ﻛﻨﺪو ﻫﻮ. رאڳ ﺗﻲ אﻳﺘﺮي ﻗﺪر ﺗﻪ ﻣﻔﺘﻮن ﻫﻮ، ﺟﻮ وﺻﺎل ﺑﻪ رאڳ ﭔﮅﻧﺪي ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﺳﺎرو وﻗﺖ وﭨﺲ ﺳﺮود ۽ ﺳﻤﺎع ﻟﮙﻮ ﺋﻲ ﭘﻴﻮ ﻫﻮﻧﺪو ﻫﻮ. ﺳﻤﺎع ﻫﻠﻨﺪي، ﺳﺮ ﺟﻲ ﺳﻤﻚ ﻧﻪ ﻫﻮﻧﺪي ﻫﻴﺲ. ﺗﻨﺪن ﺟﻲ ﺗﺎﻧﻦ ۾ روﺣﺎﻧﻲ رאز ﭘﺮوڙﻳﺎﺋﻴﻦ. ﺗﺎن ﻧﻪ آﻫﻲ ﺗﻨﺪ ﺟﻮ، رون رون ﻛﺮي رאز. َ رאڳ ﺟﻮ ﺳﭽﻮ ﻗﺪر ”ﺳﺮ ﺳﻮرٺ“ ۾ ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. رאڳ ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻟﺤﺎظ ﮐﺎن، رא ڏﻳﺎچ، ﺷﺎه ﭘﺎڻ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ وڏي ڏﻳﺎ ۽ ﺣﺸﻤﺖ ﺟﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﺣﻀﻮري ۾ ﻛﻨﻬﻨﮑﻲ ﺑﻪ ﻛﺎ ﮔﺴﺘﺎﺧﻲ ﻛﺮڻ ﺟﻲ ﻣﺠﺎل ﻧﻪ ﻫﺌﻲ. ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮘﻮرو ۽ ﮘﻨﭝﻴﺮ ﮔﺬאرﻳﻨﺪو ﻫﻮ. אﻟﺒﺖ، وﮘﻨﺪ ﻳﺎ ورو ﻓﻘﻴﺮ ﺳﺎن، وﻗﺘﻲ ﭼﺮﭼﺎ ﮔﮭﭕﺎ ﻛﻨﺪو ﻫﻮ. َ ”ﺳﺮ ﺑﻼول“ ۾ אﻧﻬﻲ ”ﺟﺴﻢ ۾ ﺟﮇي“ ﻓﻘﻴﺮ ﺳﺎن ﭼﮝﻮ ﻣﺬאق ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻫﻦ ﺟﮇڙي ﺳﺎن אﻫﮍي ﻛﺎ َ َ ﺧﺎﻃﺮ ﻫﺌﻲ، ﺟﻮ ﻫﻨﺠﻲ ﺻﺪﻗﻲ، ﻇﺮﻳﻔﺎﮢﻮ ﺷﻌﺮ ﺑﻪ ﭼﻴﻮ אﭤﺲ. وﮘﻨﺪ ﮐﻲ ﮔﮭﮣﻦ ﺋﻲ ﻣﺬאﻗﻲ ﻟﻔﻈﻦ ﺳﺎن ﻳﺎد ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ אﭤﺲ: ”ﻧﺴﻮرو ﺋﻲ ﻧﺮڳ“، ”ﺑﻲ ﻧﻤﺎز“، ”ﻛﻼٺ“، ”ﻧﺮﮘﻲ“. ﻫﻨﺠﻲ ﮔﺪאﺋﻲ ۽ ﭘﻴﭩﻮڙ ﭘﺎﺋﻲ ﺗﻲ ﭼﮝﺎﺋﻲ ﭼﺮﭼﺎ ﮔﮭﭕﺎ ﻛﻴﺎ אﭤﺲ. אﻫﻮ ﻓﻘﻴﺮ ﻛﻮﭨﮍي ﺟﻮ ﺋﻲ ﻫﻮ. ﭔﻴﺎ ﻓﻘﻴﺮ، ﺟﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻣﺮﻳﺪن ۾ دאﺧﻞ ﻫﻮא، ﺳﻲ ﻫﻮא: ﺗﻤﺮ ﻓﻘﻴﺮ، ﺳﻨﺪس ﺧﺎص َ ﺧﻠﻴﻔﻮ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ אوﻻد אڄ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﺳﻨﺪس درﮔﺎه ﺟﻮ ﻣﺠﺎور آﻫﻲ؛ ﻣﺤﻤﻮد ﺷﺎه، ﺟﻮ אﻣﻴﺮي ﺗﺮכ ﻛﺮي ﻓﻘﻴﺮ ﭤﻴﻮ ﻫﻮ، ۽ ﺟﻨﻬﻦ ﻻ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ אﻳﮇي ﻋﺰت ﻫﺌﻲ، ﺟﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺗﺮﺑﺖ، ﻫﻨﺠﻲ ﭘﻴﺮאﻧﺪي ﮐﺎن ﻛﺮڻ ﺟﻲ وﺻﻴﺖ ﻛﺌﻲ ﻫﻮאﺋﻴﻦ؛ ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ، ﻫﻚ وڏي زﻣﻴﻨﺪאر ﺟﻮ ﭘﭧ؛ ﻣﻴﻮن ﻫﺎﺷﻢ ﻋﻠﻮي رﻳﺤﺎن ﺟﻮ ﭘﻮﭨﻮ، ﺟﻮ رאﮘﻴﻨﺪڙ ﺑﻪ ﻫﻮ ۽ ﻟﮑﭙﮍه ﺟﻮ ﻛﻢ ﺑﻪ ﻛﻨﺪو ﻫﻮ؛ ۽ ﺑﻼل، ﺟﻨﻬﻦ ﺳﺎن אﻳﮇي ﻣﺤﺒﺖ ﻫﻴﺲ، ﺟﻮ ﻛﮇﻫﻴﻦ ﻛﮇﻫﻴﻦ ﻫﻨﺠﻲ ﻣﻼﻗﺎت ﻻ ﻫﻨﺠﻲ ﮘﻮٺ ﻛﻬﻲ وﻳﻨﺪو ﻫﻮ. ﺷﺎه ﮐﻲ ﻛﺎﻣﻞ دروﻳﺸﻦ ﺳﺎن رﻫﺎﮢﻴﻦ ۽ ﻣﻼﻗﺎﺗﻦ ﻛﺮڻ ﺟﻮ ﺷﻮق ﻫﻮ ۽ אﻛﺜﺮ ﭘﺎڻ وﭨﻦ ﻛﻬﻲ وﻳﻨﺪو ﻫﻮ. ﺷﺎه ﺟﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ ﺳﻨﮅ ۾ ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﻓﻘﻴﺮ ﻫﻮא. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺟﻲ ﻋﺮﺻﻲ ۾ ﮔﮭﮣﻦ ﺋﻲ אﻪﻠﻟ ﻟﻮﻛﻦ ﺳﺎن ﻣﻼﻗﺎﺗﻮن ۽ رﻫﺎﮢﻴﻮن ﻛﻴﻮن. ﭰﻮه ﺟﻮאﻧﻲ ﺟﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺟﮭﻮכ وאري ﺳﺎن ﻣﻼﻗﺎت ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ ﮐﻴﺲ ڏﺳﻨﺪي ﺋﻲ ﻫﻴﭡﻴﻮن ﺑﻴﺖ ﭼﻴﻮ. אن ۾ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻲ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﻲ وאٽ وאرﻳﻦ ﻣﺸﻜﻼﺗﻦ ﺟﻮ ﺷﻴﺮ دﻟﻲ ﺳﺎن ﻣﻘﺎﺑﻠﻮ ﻛﺮڻ ﺑﺎﺑﺖ ﻫﺪאﻳﺖ ﻓﺮﻣﺎﻳﻞ آﻫﻲ. ڏﺳﻲ ڏوﻧﮕﺮ ڏאر، ﻣﺘﺎن ﻫﻠﮡ ۾ ﻫﻴﮣﻲ ﭤﺌﻴﻦ، 11
- 13. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻛﻲ ﻣﺠﺎزאﮢﻴﻮن ﻣﻮﭨﻴﻮن، ﺳﮣﻲ ﭘﻨﮅ ﭘﭽﺎر، ﭘﻮﻳﻮن ﭘﺎﺋﺞ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ، ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﻫﺎر، ﺳﮕﮭﻲ ﻟﻬﻨﺪ ﺳﺎر، آرﻳﭽﺎ ﻋﻨﺎﻳﺖ ﭼﺌﻲ. ِ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮאب ۾ ﻫﻴﭡﻴﻮن ﺑﻴﺖ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ: ﭘﺴﻲ ڏوﻧﮕﺮ ڏאه! ﺟﻢ ﻫﻠﮡ ۾ ﻫﻴﮣﻲ وﻫﻴﻦ، ﻻﻧﭽﻲ ﻟﻚ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭘﭡﻲ ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻛﺎه، ﭘﮁﻲ ﭘﻮرج، ﺳﺴﺌﻲ! ﺑﻠﻮﭼﺎﮢﻲ ﺑﺎه، ِאن وڙאﺋﺘﻲ ور ﺟﻲ، آﺳﺮ ﻫﮇ م ﻻه، َ َ ﺟﻮ אﮐﻨﺌﻮن אوڏو آه، ﺳﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺮאﻧﻬﻮن م ﭼﺌﻮ. ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻲ ﺷﻬﺎدت وﻗﺖ، ﺷﺎه אﻳﻜﭩﻴﻬﻪ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﻮ ﻫﻮ. ﺧﻮאﺟﻪ ﻣﺤﻤﺪ زﻣﺎن ﻟﻮאري ﺟﻲ ﻣﻼﻗﺎت ﻻ ﺑﻪ ﭘﺎڻ ﻛﻬﻲ وﻳﻮ ﻫﻮ، ﺟﻴﺘﻮﮢﻴﻚ ﻋﻤﺮ ﺟﻲ ﻟﺤﺎظ ﮐﺎن، ﺧﻮאﺟﻪ ﺻﺎﺣﺐ، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﮐﺎن ﮔﮭﮣﻮ ﻧﻨﮃو ﻫﻮ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺧﻮאﺟﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻛﻤﺎﻟﻴﺖ ﮐﺎن אﻫﮍو ﺗﻪ ﻣﺘﺎﺛﺮ ﭤﻴﻮ ﻫﻮ، ﺟﻮ ﺟﮇﻫﻴﻦ ﺑﻪ وﭨﺲ ﻫﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻧﻜﺮﻧﺪو ﻫﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ אز ﺧﻮد زﺑﺎن ﻣﺎن ﻫﻲ ﺑﻴﺖ ﮀﭩﻲ ﻧﻜﺮﻧﺪو ﻫﻮ: ﻣﻮن ﺳﻲ ڏﭠﺎ ﻣﺎ ،ﺟﻨﻴﻦ ڏﭠﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ، ُ ﻛﺮي ﻧﻪ ﺳﮕﮭﺎن ﻛﺎ ،אﻧﻴﻦ ﺳﻨﺪي ﮘﺎﻟﮍي. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻣﺨﺪوم ﻣﺤﻤﺪ ﻣﻌﻴﻦ، ﭠﭩﻲ ﺟﻲ ﻣﺸﻬﻮر ﻋﺎرف وٽ ﮔﮭﮣﻮ אﻳﻨﺪو وﻳﻨﺪو ﻫﻮ. ﻣﺨﺪوم ﺻﺎﺣﺐ، ﺟﻮ ”אوﻳﺴﻴﻪ“ ﻧﺎﻟﻲ رﺳﺎﻟﻮ ﻟﮑﻴﻮ، ﺳﻮ ﺑﻪ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ِאﺳﺘﺪﻋﺎ ﺗﻲ، ﮀﻮ ﺟﻮ ﺷﺎه ﺻﺎب ﺟﻮ אوﻳﺴﻲ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﺳﺎن ﺧﺎص ﭘﻴﻮﻧﺪ ﻫﻮ. ﺑﻠﻚ ِאﺋﻴﻦ ﭼﺌﺠﻲ، ﺗﻪ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﭘﺎڻ ﻫﻚ אوﻳﺴﻲ ﻋﺎرف ﻫﻮ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻣﺮﺷﺪ ﺟﻲ ﻛﻞ، ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ رﻫﻲ آﻫﻲ؛ ﻫﻮ ﺻﺎﺣﺐ، رﻳﺎﺿﺘﻦ ۽ ﻛﺸﺎﻟﻦ ﺟﻲ ذرﻳﻌﻲ ﺋﻲ، روﺣﺎﻧﻲ ﻛﻤﺎﻟﻴﺖ ﮐﻲ رﺳﻴﻮ. ”ﺗﺤﻔﺖ אﻟﻜﺮאم“ ۾ آﻳﻞ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﮇﻫﻴﻦ ﻣﺨﺪوم ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ وﻓﺎت ﺟﻮ وﻗﺖ وﻳﺠﮭﻮ آﻳﻮ ﺗﮇﻫﻴﻦ ﺷﺎه ُ ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻓﻘﻴﺮن ﮐﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ ﺗﻪ ”ﻫﻠﻮ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دوﺳﺖ ﺳﺎن ﭘﮁﺎڙي ﺟﻲ ﻣﻼﻗﺎت ﻛﺮي אﭼﻮن.“ ﻓﻘﻴﺮن אﺗﻲ ﭘﻬﭽﻲ ﺳﻤﺎع ﺷﺮوع ﻛﻴﻮ. ﻣﺨﺪوم ﺻﺎﺣﺐ ﺗﻲ ﺳﻤﺎع ﺟﻮ אﻳﮇو ﺗﻪ אﺛﺮ ﭤﻴﻮ، ﺟﻮ ﻫﻮ ذوق ۽ ﺣﺎل ۾ אﭼﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﺠﺮي ۾ ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ، ۽ ﺳﺎﻋﺖ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺳﻨﺪس روح وﭸﻲ ﺣﻖ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﻮ. ُ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ، ﺳﭽﻞ ﻓﻘﻴﺮ ﺟﻲ ڏאڏي ﻣﻴﺎن ﺻﺎﺣﺐ ڏﻧﻲ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻣﻼﻗﺎت ﭤﻲ. ﻫﻦ ﺻﺎﺣﺐ אن وﻗﺖ ﮐﭕﮍن ﺟﻲ وﻳﮍﻫﻪ ۾ ﻟﻜﺎﺋﻲ وﻳﭡﻲ رﻳﺎﺿﺖ ﻛﮃي. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻴﺲ ڏﺳﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ ﺗﻪ ”ﻳﺎر ﮐﻲ ﻟﻜﺎﺋﮡ ﻧﻪ ﮔﮭﺮﺟﻲ، ﭘﺮ ُ ﻫﻨﮑﻲ ﭔﺎﻫﺮ آﮢﺠﻲ.“ ِאﻧﻬﻲ ﺗﻲ ﻫﻮ ﺻﺎﺣﺐ ﭔﺎﻫﺮ ﻧﻜﺮي آﻳﻮ. وري ﭔﺌﻲ دﻓﻌﻲ ﺟﮇﻫﻴﻦ درאزن ۾ آﻳﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﭘﻨﺠﻦ ورﻫﻴﻦ ﺟﻲ ﭔﺎﻟﻚ ﺳﭽﻞ ﮐﻲ ڏﺳﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”אﺳﺎن ﺟﻴﻜﻮ ﻛﻨﻮ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﺟﻮ ڍﻛﮡ ﻫﻲ ﻻﻫﻴﻨﺪو.“ ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﻣﺨﺪوم دﻳﻦ ﻣﺤﻤﺪ ﺻﺪﻳﻘﻲ ﺳﻴﻮﻫﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺑﻪ، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎن ﮔﮭﺎﭨﻲ دوﺳﺘﻲ ﻫﻮﻧﺪي ﻫﺌﻲ. אﻧﻬﻲ ﻛﺮي، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ، ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ دﻓﻌﺎ، ﺳﻴﻮﻫﮡ ۾ وﭸﮡ ﭤﻴﻮ. ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻲ ﭘﺎڻ ۾ אﻳﮇي ﺗﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺌﻲ، ﺟﻮ ﻫﻚ ﻟﮝﺎ، ﭘﺎڻ ۾ دﺳﺘﺎرون ﺑﺪﻻﺋﻲ، ﭘﮗ ﻣﭩﻴﺎ ﻳﺎر ﺑﮣﻴﺎ ﻫﻮא. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ، ﻣﺪن ﭜﮙﺖ ﺳﺎن ﺑﻪ، ﮔﮭﺎﭨﻲ ﭘﺮﻳﺖ ﻫﺌﻲ. ﻣﺪن ﺻﺎﺣﺐ، ﻛﻮﭨﮍي ﻣﻐﻞ ﺟﻮ وﻳﭡﻞ ﻫﻮ، ۽ وڏي ﭘﻬﭻ وאرو ﻓﻘﻴﺮ ﻫﻮ، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻫﻦ ﻫﻨﺪو ﺻﻮﻓﻲ ﺳﺎن ﺑﻪ ﭼﮝﻴﻮن رﻫﺎﮢﻴﻮن ﻛﻴﻮن. ﺷﺎه ﺟﻮ روﺣﺎﻧﻲ ﻃﺮﻳﻘﻮ ﻛﻬﮍو ﺑﻪ ﻫﺠﻲ؛ ﺳﻨﺪس ﻛﻼم ﻣﺎن ﻇﺎﻫﺮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻮ ﻣﺬﻫﺒﻲ ِאﺧﺘﻼﻓﻦ ﮐﺎن ﻣﭥﻲ ﻫﻮ؛ ﻫﺮ ﺷﺌﻲ ۾ ﺣﻖ ﺟﻮ ﺟﻠﻮو ﭘﺴﻨﺪڙ ﻫﻮ. 21
- 14. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ڏﺳﮡ ڏﺳﻴﻦ ﺟﻲ، ﺗﻪ ﻫﻤﻪ ﮐﻲ ﺣﻖ ﭼﻮﻳﻦ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻜﻲ ﻫﻮ ﺷﻴﻌﻮ، ﻧﻜﻲ ﻫﻮ ﺳﻨﻲ. ﻫﻚ ﻟﮝﺎ، ﺳﻮאل ﭘﮁﻴﻮ وﻳﺲ ﺗﻪ ”ﺳﺎﺋﻴﻦ، אوﻫﻴﻦ ﺳﻨﻲ آﻫﻴﻮ ﻳﺎ ﺷﻴﻌﺎ؟“ ﺟﻮאب ۾ ﻓﺮﻣﺎﻳﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”آﻫﻴﺎن ﺑﻪ אﻫﻮ ﻛﻲ ﻛﻴﻦ.“ ﭘﮁﻴﻮ ﺋﻲ ﺟﺎن دوﺳﺖ، ﺗﺎن ﭘﺎﺳﻲ ﻛﺮ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﮐﻲ، ﺟﻨﻴﻦ ڏﭠﻮ ﻫﻮت، ﺗﻦ دﻳﻦ ﺳﭝﻴﺌﻲ دور ﻛﻴﺎ. אﮔﺮﭼﻪ ﺑﺎﻃﻦ ۾ ﻫﻚ ﺻﻮﻓﻲ ﻋﺎرف ﻫﻮ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮي ﻃﺮح، ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻲ ﺻﺤﻴﺢ ﻫﺪאﻳﺖ ﻻ ،ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺟﺎ ﺳﭛ ﺣﻖ ﭘﻮري رﻳﺖ ﺑﺠﺎ آﮢﻴﻨﺪو ﻫﻮ. ﺑﺎﻃﻦ ۾ ﺗﻮڙي ﻇﺎﻫﺮ ۾، ﻫﻚ ﻛﺎﻣﻞ ﻫﺎدي ۽ رﻫﺒﺮ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﻫﺪאﻳﺖ آﻫﻲ. ﻛﺮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﻜﻴﻮ، ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺳﭹﺎڻ، ﻫﻨﺌﻮن ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻴﺮ ﺗﻮن، ﻣﺎڳ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎڻ، ﻫﻮ ﺛﺎﺑﻮﺗﻲ ﺳﺎڻ، ﺗﻪ ﭘﺴﮡ ﮐﺎن ﭘﺎﻟﻬﻮ رﻫﻴﻦ. ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ 31
- 15. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺷﺎه ﺟﻲ ﻛﻼم ۾ ﺳﻨﺪس ﺷﺨﺼﻴﺖ ﺟﻮ ﻋﻜﺲ ﭘﻬﺮﻳﻦ وﭸﺎن ﻟﻮ ،ﭘﻮ ﻣﺮ ﭘﭵﻨﻢ ڏﻳﻨﻬﮍא. ﺷﺎه ﻫﻚ אﻋﻠﻰ درﺟﻲ ﺟﻮ وﻃﻦ دوﺳﺖ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس زﻧﺪﮔﻲ ﺗﻮڙي ﻛﻼم، ﺳﻨﺪس ﺟﻲ ﺣﺐ אﻟﻮﻃﻨﻲ ﺟﻲ ﻓﺮאوאن ﺷﺎﻫﺪي ڏﻳﻦ ﭤﺎ. ﺷﺎه ﺟﻲ دل ۾ ﺳﻨﮅ ڏﻳﻬﻪ ﻻ ﺑﻴﺤﺪ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺌﻲ، ﺟﺎ رﺳﺎﻟﻲ ۾ ﭘﺎرﻳﻮن ﻛﺮي ﭘﻠﭩﻲ آﻫﻲ. ﭔﻮﻟﻲ ،ﻧﻈﻢ ۽ ﺧﻴﺎﻻت ﺟﻲ ﻟﺤﺎظ ﮐﺎن، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ، ﺣﺐ אﻟﻮﻃﻨﻲ ﺟﻮ ﻫﻚ ﺑﻲ ﻧﻈﻴﺮ دﻓﺘﺮ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺟﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ ﻋﺮﺑﻲ ۽ ﻓﺎرﺳﻲ ﮐﻲ ﺷﺮف ﺣﺎﺻﻞ ﻫﻮ. ﺷﺎه، ﺳﻨﮅي زﺑﺎن ﮐﻲ ﺷﺎﻋﺮאﻧﻪ ﭘﺮوאز ڏﻳﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﺐ אﻟﻮﻃﻨﻲ ﺟﻮ ﺛﺒﻮت ڏﻧﻮ. ﺳﻨﮅي ﭔﻮﻟﻲ، ﺳﻨﺴﻜﺮت ﺟﻲ ﻓﺎﺳﺪ ﻳﺎ ﺑﮕﮍﻳﻞ ﺻﻮرت آﻫﻲ، ۽ אن ﺟﻮ ﺑﻨﻴﺎدي ﻃﺮح، ﻋﺮﺑﻲ ۽ ﭘﺎرﺳﻲ ﺳﺎن ﻛﻮﺑﻪ ﺗﻌﻠﻖ ﻛﻮﻧﻬﻲ. אﻟﺒﺖ، ﭘﺎرﺳﻲ ۽ ﻋﺮﺑﻲ ﺟﻮ ﻣﭥﺲ אﺛﺮ ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﺳﻨﮅي، ﺗﻠﻔﻆ ۽ ﻧﺤﻮي ﺑﻨﺎوﺗﻦ ﺟﻲ ﻟﺤﺎظ ﮐﺎن، ﭘﺮאﻛﺮت ﮐﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ وﻳﺠﮭﻲ آﻫﻲ؛ ۽ ﺳﺎﮘﺌﻲ وﻗﺖ، ﻣﻨﺠﮭﺲ ﭘﺎرﺳﻲ ۽ ﻋﺮﺑﻲ ﭔﻮﻟﻲ ﺟﻲ ﺑﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻬﮣﻲ ﻧﺰאﻛﺖ ۽ روﻧﻖ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﭔﻮﻟﻲ ۾ ﻫﻨﺪن ﺗﻮڙي ﻣﺴﻠﻤﺎﻧﻦ ﺟﻲ ﺗﻬﺬﻳﺐ ۽ ﺗﻤﺪن ﺟﻮ ﻟﺤﺎظ رﮐﻴﻞ آﻫﻲ، ﺟﺎ ﻫﻚ وڏي ﻗﻮﻣﻲ ﺧﺪﻣﺖ آﻫﻲ. ﻣﺜﻠﻦ، ﺷﺎه ﺟﻲ ﻫﻴﭡﺌﻴﻦ ﺑﻴﺖ ﺟﻮ ﻟﺒﺎس ﺳﻨﺴﻜﺮﺗﻲ آﻫﻲ ۽ ﻣﻨﺠﮭﺲ ﺳﻤﺎﻳﻞ ﺧﻴﺎل وﻳﺪאﻧﺘﻲ: ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﺎﻳﺎﺋﻮن ﺗﻨﻬﻨﺠﻮن، ﻟﮑﻦ ﻟﮏ ﻫﺰאر، ُ ﺟﻲ، ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﻴﻦ، درﺳﻦ ڌאرو ڌאر، ﭘﺮﻳﻢ ﺗﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺎر، ﻛﻬﮍא ﭼﺌﻲ ﻛﺌﻦ ﭼﺌﺎن. وري ﻫﻴﭡﺌﻴﻦ ﺑﻴﺖ ﺟﻮ وﻳﺲ ﻋﺮﺑﻲ ۽ ﭘﺎرﺳﻲ آﻫﻲ ۽ ﺧﻴﺎل ﺻﻮﻓﻴﺎﮢﻮ: ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺟﻞ ﺟﻼﻟﻪ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺟﺎن ﺟﻤﺎل، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺻﻮرت ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺣﺴﻦ ﺟﻤﺎل. ﺷﺎه، ﺷﻌﺮ ﺟﻲ ﻧﻈﻢ ﻛﺮڻ ۾ ﺑﻪ، ﺣﺐ אﻟﻮﻃﻨﻲ ڏﻳﮑﺎري آﻫﻲ. ﺳﻨﮅي ﺷﺎﻋﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺷﻌﺮ אﻛﺜﺮ ﻋﻠﻢ ﻋﺮوض ﺗﻲ ﭤﺎ ﭔﮅن، ﭘﺮ ﺷﺎه، وزن )دوﻫﻲ( ﺟﻲ ﺑﺎري ۾ ﺑﻪ، دﻳﺴﻲ ﻧﻤﻮﻧﻮ ورﺗﻮ. אﻫﮍي ﻃﺮح، ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻫﻚ ڌאرﺋﻲ ۽ ﻣﺼﻨﻮﻋﻲ ﻃﺮﻳﻘﻲ ﮐﺎن آزאد رﮐﻴﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻨﺪﺳﺘﺎن ﺟﻲ ﻣﺸﻬﻮر ﺳﻨﺘﻦ ﺟﻮن ﭔﺎﮢﻴﻮن، دوﻫﺮن ۾ ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻦ ۽ ﺷﺎه ﺑﻪ אﻫﻮ ﺳﺎﮘﻴﻮ ﻃﺮﻳﻘﻮ אﺧﺘﻴﺎر ﻛﻴﻮ؛ ﭘﺮ دوﻫﺮي ۾ ﻧﻴﻮن ۽ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺰאﻛﺖ وאرﻳﻮن ﺗﺒﺪﻳﻠﻴﻮن آﻧﺪאﺋﻴﻦ. ﺷﺎه ﮐﻲ ”ﺳﻨﮅ ﺟﻮ ﺣﺎﻓﻆ“ ﻛﺮي َ ﺳﮇﻳﻨﺪא ﻫﻮא. ﺳﻮ ﺷﺎﻳﺪ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺟﻮ ﺷﺎه، ﺳﻨﮅﻳﻦ ﮐﻲ אﻫﮍو ﭘﻴﺎرو آﻫﻲ، ﺟﮭﮍو אﻳﺮאﻧﻴﻦ ﮐﻲ ﺣﺎﻓﻆ، ۽ ”دﻳﻮאن ﺣﺎﻓﻂ“ َ אﻫﮍوﺋﻲ אﻟﻬﺎﻣﻲ ﻛﺘﺎب آﻫﻲ، ﺟﮭﮍو ”ﺷﺎه ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ“؛ ورﻧﻪ ﺣﺎﻓﻆ ۽ ﺷﺎه ﻫﻢ ﺧﻴﺎل ﺷﺎﻋﺮ ﻧﺎﻫﻦ، ﻧﻜﻲ ﻛﻲ ﺷﺎه، ﺣﺎﻓﻆ وאﻧﮕﺮ ﻏﺰل ﭼﻴﺎ. ﺷﺎه، روﻣﻲ ﺟﻮ ﺷﺎﻳﻖ ﻫﻮ ۽ روﻣﻲ ﺟﻲ ﻣﺜﻨﻮي ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎڻ ﻫﻮﻧﺪي ﻫﻴﺲ. ﭼﺎﻫﻲ ﻫﺎ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺷﻌﺮ، ﻣﺜﻨﻮي ﺟﻲ ﺻﻮرت ۾ ﭼﺌﻲ ﺳﮕﮭﻴﻮ ﭤﻲ، ﭘﺮ ﺳﻨﺪس ﺣﺐ אﻟﻮﻃﻨﻲ ﺟﻲ ﺟﺬﺑﻲ ﮐﻴﺲ ِאﺋﻴﻦ ﻛﺮڻ ﻧﻪ َ ڏﻧﻮ. ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﻛﻼم ۾ אﻫﮍي ﻣﺴﺘﻲ آﻫﻲ، ﺟﮭﮍي روﻣﻲ ﺟﻲ ﻛﻼم ۾، ﺧﻤﺎر ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺷﺮאب ﻣﺎن ﭘﻴﺪא ﭤﻴﻨﺪو آﻫﻲ ۽ ﻧﻪ ﭘﻴﺎﻟﻲ ﻣﺎن؛ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺷﺮאب ﮐﻲ ﺟﮭﻠﮡ ﻻ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﺿﺮور ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﻣﺴﺘﻲ ز ﺑﺎده ﻣﻲ رﺳﺪ و אز אﻳﺎغ ﻧﻴﺴﺖ ﻫﺮ ﭼﻨﺪ ﺑﺎده رא ﻧﺘﻮאن ﺧﻮرد ﺑﻲ אﻳﺎغ. )אﻗﺒﺎل( 41
- 16. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺷﻌﺮ آﻫﻲ ﺷﺎﻋﺮ ﺟﻲ دل ﺟﻮ ﭘﺎﮢﻲ، ﺟﻮ ﻛﻬﮍي ﺑﻪ ﭘﻴﺎﻟﻲ )ﻧﻈﻢ( ۾ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻮﻫﺮ ﻧﻪ وﭸﺎﺋﻴﻨﺪو. ﺷﺎه، دوﻫﺮي ۾ ﺑﻪ אﻫﮍي ﺷﺎﻋﺮאﻧﻪ ﻧﺰאﻛﺖ ۽ ﺧﻴﺎﻻت ﺟﻲ ﺑﻠﻨﺪي رﮐﻲ ﺳﮕﻬﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﮭﮍي روﻣﻲ ﻣﺜﻨﻮي ۾ ڏﻳﮑﺎري آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﺳﻨﮅي ﺳﺎن אﻳﺘﺮي ﺗﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺌﻲ، ﺟﻮ ﻛﭥﻲ ﺑﻪ ﭘﺎرﺳﻲ ﺷﺎﻋﺮ ﺟﻲ ﻛﺎﺑﻪ ﺗﻚ، ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻼم ۾ ﻧﻪ آﻧﺪي אﭤﺲ. ﭔﻴﺎ ﺷﺎﻋﺮ ﮀﮇﻳﻮ ﭘﺮ روﻣﻲ۽ ﺟﻲ ﻣﺜﻨﻮي ﻣﺎن ﺑﻪ، ﻛﻮﺑﻪ ﺳﺨﻦ، ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻧﻪ ﮐﻨﻴﻮ אﭤﺲ، ﺟﻴﺘﻮﮢﻴﻚ روﻣﻲ ﺳﺎن ﺑﻴﺤﺪ ﻣﺤﺒﺖ ۽ ﻋﺰت ﻫﺌﻲ. روﻣﻲ ﺋﻲ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺷﻌﺮ ۾ آﻧﺪو אﭤﺲ؛ ﭘﺮ ﻫﻦ ﺟﻲ ﻓﻴﻠﺴﻮﻓﻲ ﮐﻲ ﺑﻪ ﺳﻨﮅي ﻟﺒﺎس ﭘﻬﺮאﻳﻮ אﭤﺲ: ﻃﺎﻟﺐ ﻛﺜﺮ، ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺮ، ِאي روﻣﻲ ﺟﻲ رﻫﺎڻ، ﭘﻬﺮﻳﻦ وﭸﺎﺋﮡ ﭘﺎڻ، ﭘﺴﮡ ﭘﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ. )ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ( ”ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ “۾ ﺷﺎه ﻫﻚ ﭘﺎرﺳﻲ ﻣﺼﺮع ﺗﻀﻤﻴﻦ ﻃﻮر ﻛﻢ آﻧﺪي آﻫﻲ. ﭘﺮ ِאﻫﺎ ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺷﺎه ﺟﻲ ﭼﻴﻞ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺳﻨﮅ ﺟﻮ ﻫﻚ ﺟﻨﮓ دروﻳﺶ ﭤﻲ ﮔﺬرﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺻﺎﺣﺐ، ﺳﻨﮅ ۾ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ ﺳﺮ ﻣﻮر ﭤﻮ ﻟﻴﮑﺠﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺷﻬﺎدت ﺟﻮ ﺟﺎم ﭘﻴﺘﻮ ﻫﻮאﺋﻴﻦ. ِאﺗﻲ ﺑﻪ ﺷﺎه ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وﻃﻦ ﺟﻮ ﻣﺎن ﻛﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ﻫﻚ دروﻳﺶ ﺷﺎﻋﺮ َ ﺟﻲ ﺋﻲ ﻣﺼﺮع ﮐﻨﺌﻲ אﭤﺲ؛ ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺷﺎه ﺟﻲ ﻣﺼﺮع ﻫﻴﭡﻴﻦ ﻃﺮح ﻛﻢ آﻧﺪي אﭤﺲ. ﺳﺮ در ﻗﺪم ﻳﺎر ﻓﺪא ﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺠﺎ ﺷﺪ، وﺻﻞ אﻫﻮﺋﻲ وﻧﮓ. رﮘﻮ ﻫﻚ ﺋﻲ ﻫﻨﮅ، ﺷﺎه ﻛﺠﮭﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺨﺘﺼﺮ ﭘﺎرﺳﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺷﻌﺮ ﭼﺌﻲ آﻫﻲ: ﺑﺮ ﺧﻴﺰ ﺑﺪه ﺳﺎﻗﻲ، ﭘﻴﺎر ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ. )ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ( ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ ۽ ﺣﺪﻳﺚ ﺷﺮﻳﻒ ﻣﺎن ﺣﻮאﻻ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻼم ۾ آﻧﺪא آﻫﻦ، ﭘﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺎدري ُ زﺑﺎن ﺳﺎن ﺑﻴﺤﺪ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺌﮡ ﻛﺮي، אﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﺳﻨﮅي ۾ ﺷﺎﻋﺮאﻧﻪ ﺗﺮﺟﻤﻮ ﺑﻪ ڏﻳﺌﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ. ﺷﺎه، ﺳﻤﺎع ﺗﻲ ﻓﺪא ﻫﻮ ۽ ﻫﻨﺪﺳﺘﺎن ﺟﻲ ﮔﺎﺋﻦ ودﻳﺎ ﺟﻮ אوﻧﻬﻮ ﻋﻠﻢ ﻫﻮس. ﺳﻨﺪس ﺟﺪא ﺟﺪא ﺳﺮن ﺗﻲ ﻫﻨﺪﺳﺘﺎﻧﻲ رאﮘﻦ ۽ رאﮘﮣﻴﻦ ﺟﺎ ﻧﺎﻻ رﮐﻴﻞ آﻫﻦ، ﺟﻨﻬﻦ ﻣﺎن ﺳﻨﺪس ﺣﺐ אﻟﻮﻃﻨﻲ ﺟﻮ ﺛﺒﻮت ﻣﻠﻲ ﭤﻮ. אﻟﺒﺖ، رﺳﺎﻟﻲ ﺟﻲ ُ ﻛﻦ ﺳﺮن ﺗﻲ، אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻣﻀﻤﻮﻧﻦ ﺟﻲ ﻣﺪﻧﻈﺮ ﻧﺎﻻ رﮐﻴﻞ آﻫﻦ، ﭘﺮ אﻫﻲ ﻣﻀﻤﻮن ﺧﻮد دﻳﺴﻲ آﻫﻦ ۽ ﺷﺎه ﺟﻲ وﻃﻦ ُ ﭘﺮﺳﺘﻲ ﺗﻲ ﻛﺎﻓﻲ روﺷﻨﻲ אﮀﻠﻴﻦ ﭤﺎ. ﻫﺮ ﻫﻚ ﺳﺮ، دאﺳﺘﺎﻧﻦ ۾ ورﻫﺎﻳﻞ آﻫﻲ ۽ ﻫﺮ ﻫﻚ دאﺳﺘﺎن ﺟﻲ ﭘﭡﻴﺎن وאﺋﻲ آﻳﻞ ُ آﻫﻲ. ”وאﺋﻲ“ ﺷﺎه ﺟﻲ אﻳﺠﺎد ﻛﻴﻞ آﻫﻲ، ﭘﺮ אن ﺟﻲ ﺑﻨﺎوت ﻫﻨﺪﺳﺘﺎﻧﻲ ﭠﻤﺮي ﺟﮭﮍي آﻫﻲ. ”ﺳﺮ ﺣﺴﻴﻨﻲ“، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﺷﺎه َ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ درد ﻧﺎכ ﺻﺪאﺋﻦ ۽ ﺳﻴﺎﭘﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﻫﻚ ﻣﺸﻬﻮر ﻋﺮﺑﻲ ۽ ﻓﺎرﺳﻲ ﺳﺮ آﻫﻲ، ﭘﺮ אﻫﻮ ﺳﺮ ﺑﻪ ﻫﻨﺪي ﮔﺎﺋﻦ ودﻳﺎ ۾ ﺟﺬب ﭤﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ. ُ ﺷﺎه، ﺗﺸﺒﻴﻬﻮن ﺑﻪ אﻫﻲ ﻛﻢ آﻧﺪﻳﻮن آﻫﻦ، ﺟﻲ دﻳﺴﻲ ﺣﺎﻟﺘﻦ ﻣﻄﺎﺑﻖ آﻫﻦ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﺌﻲ ﺳﻨﮅ ۽ ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ﺷﻴﻦ ﺳﺎن. ﻫﻮ، ﮔﻞ ۽ ﺑﻠﺒﻞ ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﮐﻲ ﮀﮇي، ﻛﻮﻧﺮ ۽ ﭜﻮﻧﺮ ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻢ ﺟﻲ ﻣﻬﻤﺎ ﭤﻮ ﮘﺎﺋﻲ. ﻣﻄﺮب ﺟﻲ ﺑﺠﺎ ”ﭼﺎرڻ“ ﮐﻲ ﺷﺮف ﭤﻮ ڏﺋﻲ. ﺑﺎد ﺻﺒﺎ ﺟﻲ ﺑﺠﺎ ﻛﺎﻧﮕﻞ ۽ ﻗﻤﺮ ﮐﻲ ﻗﺎﺻﺪ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺷﺮאب ۽ ﺳﺎﻗﻲ ﮐﻲ وﺳﺎري، ﻛﻼڙ ۽ ﻛﻜﻮه ﺟﻲ وאﮐﺎڻ ﭤﻮ ﮘﺎﺋﻲ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ۾ ﺳﺮس ۽ ﺳﻮرﻣﻴﻮن، ﺑﺰم ﻳﺎ ﻣﺤﻔﻞ ۾ ﻧﻤﺎﺋﺶ ﺟﻲ ﻻ ﻧﭥﻴﻮن אﭼﻦ، ﭘﺮ ﻫﻮ آﺗﮡ ﻣﻨﺠﮭﻪ وﻳﻬﻲ، ﺑﻠﺒﻠﻦ وאﻧﮕﺮ ﻻﺗﻴﻮن ﭤﻴﻮن ﻟﻨﻮن. ﺷﺎه ﺟﻲ رڳ رڳ ۾ وﻃﻨﻲ ﭘﺮﻳﻢ ﺳﻤﺎﻳﻞ ﻫﻮ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﻛﻼم ۾ ﺷﻴﺦ ﺷﺒﻠﻲ ۽ ﺷﻴﺦ ﺻﻨﻌﺎن ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﺑﻪ ﻛﻮﻧﻬﻲ؛ ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دﻳﺲ ﺟﻲ ﺟﻮﮘﻴﻦ ۽ ﺳﻨﻴﺎﺳﻴﻦ ﺗﻲ ﻣﺴﺖ آﻫﻲ. ﺷﺎه، ﻫﻨﺪﺳﺘﺎﻧﻲ ﻛﻮﻳﻦ ُ وאﻧﮕﺮ، ِאﺳﺘﺮي ﮐﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﮣﺎﺋﻲ، ﺳﻨﺪس دل ﺟﻲ אﻣﻨﮕﻦ ﺟﻲ ﺗﺮﺟﻤﺎﻧﻲ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. אﻳﺮאﻧﻲ ﺷﻌﺮ ۾ ﻣﺠﻨﻮن ۽ ﻓﺮﻫﺎد 51
- 17. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺟﻮن، ۽ ﻣﻮﻣﻞ، ﻣﺠﻨﻮن ﺟﻮن ﺳﻜﻮن ﭤﻲ ﻻﻫﻲ. ﺳﻮرﻣﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﻴﺮت ﻧﮕﺎري ۾ ﺑﻪ ﺷﺎه ﻫﻨﺪﺳﺘﺎﻧﻲ دﺳﺘﻮر ﻣﻮﺟﺐ ﻫﻠﻴﻮ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎرﺳﻲ ﺷﺎﻋﺮن ﺟﻮ ﻧﻤﻮﻧﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ورﺗﻮ אﭤﺲ. ﻛﻴﺘﺮن ﺋﻲ ﺷﺎﻋﺮن، وﻃﻦ ﭘﺮﺳﺘﻲ ﺟﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻬﮣﺎ ﺧﻴﺎل ﻇﺎﻫﺮ ﻛﻴﺎ آﻫﻦ. ﭘﺮ ﺷﺎه ﺟﻴﻜﺎ ﻣﺎرﺋﻲ ﺟﻲ َ وﻳﺲ ۾ وﻃﻨﻲ ﺣﺐ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ۾ ﺟﺎدو ﺟﮭﮍو ﺗﺎﺛﻴﺮ آﻫﻲ. ﺷﻴﻜﺴﭙﻴﺌﺮ، אﻧﮕﻠﻨﮉ ﮐﻲ ﻫﻚ ”ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻫﻴﺮو“ ﭤﻮ ﺳﮇي، ﺟﻮ ”ﭼﺎﻧﺪي ﺟﮭﮍي ﺳﻤﻨﮉ“ ۾ ﺟﮍﻳﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﺷﺎه، وﻃﻦ ﺟﻲ ﺧﺎכ ﮐﻲ ﺗﺎﺗﺎر ﺟﻲ ﻣﺸﻚ ۽ وﻃﻦ ﺟﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﮐﻲ آب ﻛﻮﺛﺮ ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﭤﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وﻃﻦ ﺟﻲ ﺧﺎכ ۾ دﻓﻦ ﭤﻴﮡ، ﺳﻨﺪس ﻧﻈﺮ ۾ אﺑﺪي ﺣﻴﺎﺗﻲ ﻣﺎﮢﮡ آﻫﻲ. ”ﺳﺮ ﻛﺎﭘﺎﺋﺘﻲ“ ۾ ﺷﺎه ﭼﺮﺧﻲ ﭼﻮرڻ ﺟﻮ ﭘﺮﭼﺎر ﻛﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻗﻮم ﺟﻲ آﺳﻮدﮔﻲ ﺟﻮ ﻫﻚ אﻫﻢ ُ وﺳﻴﻠﻮ آﻫﻲ. ﺳﻨﻬﻲ ﺳﭧ ﺟﻲ ﭜﻴﭧ ۾، ﻣﺎﮢﻜﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﺗﭿ ﭤﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ُ ﺟﻲ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻮﭨﺎﺋﻴﻦ، ﺗﻮ ﻣﻠﻬﻪ אن ﺟﻮ. ﻣﻠﻤﻞ ﺑﻪ ﻫﻚ زرﺧﻴﺰ ﭘﺪאرٿ آﻫﻲ، ﺟﻮ وﻃﻦ ﮐﻲ ﺳﻮن ﺳﺎن ﻣﺎﻻ ﻣﺎل ﭤﻮ ﻛﺮي. ﻣﻠﻤﻞ ﻣﻨﺠﮭﺎن، ﻣﺎ !ﺟﻲ ﺳﮑﻴﻮن، ﺗﻦ ﺳﻮن ﻛﻴﻮ. ﺷﺎه ﭼﺮﺧﻲ ﺟﻮ ﭘﻴﻐﺎم، رﮘﻮ ﺳﻨﮅ ۽ ﻫﻨﮅ ﮐﻲ ﻛﻮﻧﻪ ﭤﻮ ڏﺋﻲ، ﭘﺮ ﺳﭝﻨﻲ دﻳﺴﻦ ﮐﻲ. ﺷﺎه ﺟﻮ ﻫﮇ ﺳﭵﻲ ﺟﮭﺎن ﻻ ُ ﭤﻮ ﻛﺮﻛﻲ ۽ ﻫﻮ ﺳﭝﻨﻲ دﻳﺴﻦ ﮐﻲ آﺳﻮدو ڏﺳﮡ ﭤﻮ ﭼﺎﻫﻲ. ﻛﻲ אوﺑﻴﻦ ﻋﺮب ۾، ﻛﻲ ﻛﺎﺑﻞ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﻛﺘﻦ، ُ ﺳﭧ אن ﺟﻮ ﺳﭱﮍو، ﻣﭩﻴﻮ ﻣﺎﮢﻜﻦ. ”ﺳﺮ ﺳﺎرﻧﮓ“ ۾ ﺳﺎري ﻋﺎﻟﻢ ﺟﻲ آﺑﺎدي ۽ آﺳﻮدﮔﻲ ﻻ دﻋﺎ ﭤﻮ ﭘﻨﻲ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻴﺎري ۽ ﻣﭡﻲ ﺳﻨﮅ ﮐﻲ دﻟﻴﻮن دﻋﺎ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺳﺎرﻧﮓ ﺟﻲ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﻛﻨﺪي ﭼﻮي ﭤﻮ: אڄ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻳﺎر وﺳﮡ ﺟﺎ وﻳﺲ ﻛﻴﺎ. ﺷﺎه، ﺳﺎرﻧﮓ ۾ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﭤﻮ ﭘﺴﻲ، ﺟﻮ ”رب אﻟﻌﺎﻟﻤﻴﻦ“ آﻫﻲ ۽ ﺟﻮ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ دﻳﺲ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﻮאزش ﮐﺎن ﻣﺤﺮوم ﻧﭥﻮ رﮐﻲ. ﺳﺎرﻧﮓ ﺟﻲ ورﮐﺎ رﮘﻮ ﺳﻨﮅ ﺗﻲ ﻧﭥﻲ ﭤﺌﻲ، ﭘﺮ ﺳﭝﻨﻲ ﻣﻠﻜﻦ ﺗﻲ. ﺷﺎه، ﺳﺎري ﻋﺎﻟﻢ، ﭘﺮ ﺧﺎص ﻃﺮح ﺳﻨﮅ ﻻ ،ﺣﻖ ﺟﻲ درﮔﺎه ۾ دﻋﺎ ﭤﻮ ﭘﻨﻲ: ﻣﻮﭨﻲ ﻣﺎﻧﮉאڻ ﺟﻲ، وאري ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ وאر، وﭴﻮن وﺳﮡ آﺋﻴﻮن، ﭼﻮڏس ﭤﻲ ﭼﻮڌאر، ُ ﻛﻲ אﭤﻲ وﻳﻮن אﺳﺘﻨﺒﻮل ڏي، ﻛﻲ ﻣﮣﻴﻮن ﻣﻐﺮب ﭘﺎر، ﻛﻲ ﭼﻤﻜﻦ ﭼﻴﻦ ﺗﻲ، ﻛﻲ ﻟﻬﻦ ﺳﻤﺮﻗﻨﺪﻳﻦ ﺳﺎر، ﻛﻲ رﻣﻲ وﻳﺌﻴﻮن روم ﺗﻲ، ﻛﻲ ﻛﺎﺑﻞ ﻗﻨﮅאر، ﻛﻲ دﻫﻠﻲ ،ﻛﻲ دﮐﻦ ﻛﻲ ﮔﮍن ﻣﭥﻲ ﮔﺮﻧﺎر، ﻛﻨﻬﻴﻦ ﺟﻨﺒﻲ ﺟﻴﻠﺴﻤﻴﺮ ﺗﺎن، ڏﻧﺎ ﺑﻴﻜﺎﻧﻴﺮ ﺑﻜﺎر، ﻛﻨﻬﻴﻦ ﭜﭳ ﭜﭵﺎﺋﻴﻮ، ﻛﻨﻬﻴﻦ ڍٽ ﻣﭥﻲ ڍאر، ﻛﻨﻴﻬﻦ אﭼﻲ ﻋﻤﺮ ﻛﻮٽ ﺗﺎن، وﺳﺎﻳﺎ وﻟﻬﺎر، َ ﺳﺎﻧﺌﻴﻢ! ﺳﺪאﺋﻴﻦ ﻛﺮﻳﻦ، ﻣﭥﻲ ﺳﻨﮅ ﺳﻜﺎر، دوس! ﻣﭡﺎ دﻟﺪאر! ﻋﺎﻟﻢ ﺳﭛ آﺑﺎد ﻛﺮﻳﻦ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ אﺧﻼﻗﻲ ﺳﮑﻴﺎ ﺟﻮ ﺑﻨﻴﺎد ﺗﻮאﺿﻊ آﻫﻲ. ﺗﻮאﺿﻊ ﺳﭝﻨﻲ ﮔﮣﻦ ۾ ﻣﻮل ﮔﮡ آﻫﻲ. ﻧﺌﮍت ﺟﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ ﺻﺒﺮ، ﺷﻜﺮ، ﺻﺪאﻗﺖ ۽ ﺳﺎري ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت ﺳﺎن ﻫﻤﺪردي ۽ ﻣﺤﺒﺖ ﺿﺮور ﻫﻮﻧﺪא. ﺷﺎه، ﻗﺪرت ﺟﻲ ﻫﺮ 61
- 18. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻫﻚ ﭼﻴﺰ ﮐﻲ אﺧﻼﻗﻲ ﻧﮕﺎه ﺳﺎن ڏﺳﻲ ﭤﻮ. ﺳﻨﺪس ﻧﻈﺮ ۾، ﺟﻴﻜﻲ ﺧﺎכ ۾ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﭔﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﭼﻴﺰ ۾ ﻧﺎﻫﻲ. ﺳﻮ ﻧﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﺷﻲ ۾، ﺟﻴﻜﻲ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺗﺮאب )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻣﻮل ﻫﺪאﻳﺖ ِאﻫﺎ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﺮ אﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﺟﮙﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺧﺎﺳﻜﺎري ۾ ﮔﺬאري ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ﺿﻤﻴﺮ ﻳﺎ ووﻳﻚ ﺟﻲ ﺣﻜﻤﻦ ﻫﻴﭟ ﻫﻠﻲ. ِאﺋﻴﻦ ﻛﺮڻ ﺳﺎن، ﻧﻪ ﺳﻨﺪس ﻫﭥﺎن ﻛﻮ ﮔﻨﺎﻫﻪ ﺻﺎدر ﭤﻴﻨﺪو، ﻧﻪ ﺋﻲ ﻫﻮ ﻫﻦ ﺟﮭﺎن ﻣﺎن ﺋﻲ ﻛﺎﻧﻴﺎرو ﭤﻲ ﻟﮇﻳﻨﺪو. ﭘﺎﻳﻮ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻮﻧﻦ ۾، ﻏﺮﺑﺖ ﺳﺎڻ ﮔﺬאر، ﻣﻔﺘﻲ ﻣﻨﺠﮭﻪ وﻫﺎر، ﺗﻪ ﻗﺎﺿﻲ ﻛﺎﻧﻴﺎرو ﭤﺌﻴﻦ. )ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ( ُ ﻏﺮور وאري אﻧﺴﺎن ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻨﺎرو ﻛﺠﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ אن ﻣﺎن ﻣﻮرﮘﻮ אﺧﻼق ﮐﻲ ﺿﺮر رﺳﻨﺪو. ﻻﺗﻴﻮن ﺟﻲ ﻟﺒﺎس ﺟﻮن، ﺳﻲ ﮀﭙﺎﺋﻲ ﮀﮇ، َ ”آﺋﻮن“، ”אﺳﻴﻦ“ ﻛﻦ ﺟﻲ، ﭘﺎﺳﻲ ﺗﻦ م אڏ. )ﺳﺮ آﺳﺎ( ﻛﻴﻨﻮ ﻛﻴﺮאﺋﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﮐﻤﻴﺎ אڏﻳﻨﺪڙ. ﮐﻤﻨﺪن ﺟﻲ ﻫﺮ ﺣﺎل ۾ ﺳﻮڀ آﻫﻲ ۽ ﻫﻮڏﻳﻦ ﺟﻲ ﻫﺎر. وﻳﮡ ڏﻳﻨﺪڙ ﮐﻲ ورﻧﺪي ﺗﻪ ڏﻳﮡ آﻫﻲ ﻧﺠﺲ ﻧﻔﺲ ﮐﻲ ﻧﻬﻮڙڻ. ﻫﺎدي ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ِאﻫﺎ ﺋﻲ آﻫﻲ: ﺳﮣﻲ وﻳﮡ ﻛﻨﻦ ﺳﻴﻦ، ورאﺋﺞ م وري، ﻫﺎدي ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﺟﻲ، ِאي ﮘﺮي، ﺗﻦ ﺳﭵﻲ ﺳﺎه ﺳﺮي، ﺟﻦ ﻣﺎرﻳﻮ ﻧﻔﺲ ﻣﺎٺ ﺳﻴﻦ. )ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ( ڏﻣﺮ ﻣﺎن אﻧﺴﺎن ﮐﻲ ڏک ﺋﻲ رﺳﮣﻮ آﻫﻲ؛ ﺻﺒﺮ ﻫﻚ ﺟﺎﻧﻔﺮא ﻋﻄﺮ آﻫﻲ. ڏﻣﺮ ﭘﺎﺳﻮ ڏک ﺳﻴﻦ، ﮐﺎﻧﺪ ﮐﭥﻮري ﻫﻮ. )ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ( ُ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ وڏو ﻛﺮم ﻳﻮﮔﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺳﮑﮣﻲ ﺗﻮﻛﻞ ﺟﻮ ﭘﺮﭼﺎر ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي. אﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﻓﺮض آﻫﻲ دل و ﺟﺎن ﺳﺎن ﻛﺮم ﻛﺮڻ ۽ אن ﺟﻮ ﻧﺘﻴﺠﻮ رب ﺗﻲ ﮀﮇڻ. ﻛﺮم ﻛﻨﺪي ﻛﻬﮍي ﺑﻪ ﻣﺸﻜﻼت אﭼﻴﺲ، ﺗﻪ ﻫﻤﺖ َ ﻧﻪ ﻫﺎري، ﭘﺮ ﭘﻮري دﻟﻴﺮي ﺳﺎن، אن ﮐﻲ ﻣﻨﻬﻦ ڏﺋﻲ. ﭘﻮ ﻛﺎﻣﻴﺎﺑﻲ אوس ﺳﻨﺪس ﻗﺪم ﭼﻤﻨﺪي. ﺳﺘﻦ ﮐﻲ ﻗﺪرت وﭨﺎن ُ ﺳﻮﻏﺎﺗﻮن ﻣﻠﮣﻴﻮن ﻧﺎﻫﻦ؛ ﻗﺪرت ﺟﻮ ﻫﭣ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭤﻮ رﺳﻲ، ﺟﻲ ﺳﭽﻲ دل ۽ ﻧﻴﺖ ﺳﺎن ﺳﻌﻴﻮ ﭤﺎ ﻛﻦ. ﮀﭙﺮ ﻛﻴﻦ ڏﺋﻲ، ﺳﻮﮐﮍﻳﻮن ﺳﺘﻦ ﮐﻲ. )ﺳﺮ ﮐﺎﻫﻮڙي( ُ אﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﻓﺮض آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻤﺖ رﮐﻲ، ﻣﺸﻜﻞ ۾ ﻣﻨﻬﻦ وﺟﮭﻲ؛ אن ﺟﻮ ﺣﻞ ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ ﻫﺎدي ﭘﻴﺪא ﻛﻨﺪو. ﻛﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮ ﺟﻮﺷﻲ، ﻛﻲ ﺧﺪא ﺟﻲ ﻣﺪد. ﻛﻲ ﺗﺮאن ﻛﻲ ﺗﺎر ﻣﻮن، ﻛﻲ ﺳﮕﮭﺎن ﻛﻲ ﺳﮕﮭﻪ. 71
- 19. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( ُ ُ ﻫﻠﮡ ۾ ﺳﻮڀ آﻫﻲ، وﻫﮡ ۾ ﻫﺎر. ﻧﻪ وﻳﭡﻠﻦ ﻻ وאﻫﺮ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺳﺘﻠﻦ ﻻ ﺳﺎٿ. دﻟﻲ ﻣﻘﺼﺪ אﻫﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺎ ﻛﻦ، ﺟﻦ ﻛﺸﺎﻟﻦ ۾ ﻣﻨﻬﻦ وڌو آﻫﻲ. وﻳﭡﻠﻦ ﻧﺎه ورאﻛﻮ، ﺳﺘﻴﻦ ﻛﻮﻧﻬﻲ ﺳﻨﮓ، ﻫﻮت ﻫﻠﻨﺪن ﮐﭩﻴﻮ، ﺟﻦ אﻧﮕﻦ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ אﻧﮓ. )ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي( َ אﮘﻴﺎن رڻ ﻫﺠﻲ ﻳﺎ ﺟﺒﻞ؛ ﻣﻬﺮאڻ ﻫﺠﻲ ﻳﺎ ﺟﮭﻨﮕﻞ، ﺗﻪ دﻫﻠﺠﻲ ﺑﻴﻬﮣﻮ ﻧﺎﻫﻲ؛ ﭘﺮ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﻛﺮي، אﮘﻴﺎن ڌوﻛﻲ ﭘﻮﮢﻮ آﻫﻲ. ﭘﻮ ﺋﻲ رڻ ﻣﺎن ﮐﭥﻮري، ﺟﺒﻞ ﻣﺎن ﻟﻌﻠﻮن، ﻣﻬﺮאڻ ﻣﺎن ﻣﻮﺗﻲ ۽ ﺟﮭﻨﮕﻞ ﻣﺎن ﭰﻞ ﭰﻮل ﻫﭣ אﻳﻨﺪא. ﺑﺤﺮ ۾ ﮔﮭﮍﻧﺪڙن ﮐﻲ ﻣﺎﮢﻚ ﭤﺎ ﻣﻠﻦ، ﻛﻨﺎري ﺗﻲ ﺑﻴﻬﻨﺪڙن ﮐﻲ ﻛﻮڏ ۽ ﺳﺘﻴﻮن. ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺳﻴﻮﻳﻦ، ﺗﻨﻴﻦ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻴﮍﻳﺎ، ﮀﻠﺮ ﺟﻲ ﭼﻮﺋﻴﻦ، ﺗﻦ ﺳﺎﻧﮑﻮﭨﺎ ۽ ﺳﺘﻴﻮن. )ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ( دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﻛﺮم ﭜﻮﻣﻲ ﻳﺎ ﻳﮅ ﺟﻮ ﮐﻴﺘﺮ آﻫﻲ، ﺟﺘﻲ دل ﺟﺎ وﻫﻢ وﺳﺎري، ﺳﭽﻲ ﺳﻮره وאﻧﮕﺮ، ﺳﻮڀ ﻻ ﻟﮍﮢﻮ آﻫﻲ. ﺳﻮره ﻣﺮﻳﻦ ﺳﻮڀ ﮐﻲ، دل ﺟﺎ وﻫﻢ وﺳﺎر. )ﺳﺮ ﻛﻴﮇאرو( ﺑﻲ ﻫﻤﺖ אﻧﺴﺎن ﻣﺎن ﻗﺪرت ﺑﻪ ﺑﻴﺰאر آﻫﻲ. ﺑﻴﻜﺎر ۽ آرאم ﭘﺴﻨﺪ ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﺟﮙﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﻗﺪرت ڏאﻧﻬﻦ ﻧﻈﺮ ﻛﺮي ۽ אن ﻣﺎن ﻣﺤﻨﺖ ﺟﻮ ﺳﺒﻖ وﭠﻲ. ِאﻧﺴﺎن ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﺗﻪ ﻗﺪرت ﺟﻮ ﺟﺰو آﻫﻲ؛ ﭘﻮ ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺳﺞ، ﭼﻨﮉ، ﺗﺎرא، َ ﺳﻤﻨﮉ، ﻧﻬﺮون ۽ ﻧﺎرא ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻠﻦ ﭘﻴﺎ، ﺗﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﮐﻴﺲ ﻛﺌﻴﻦ وאﺟﺐ آﻫﻲ، ﺗﻪ ﺑﻲ ﺗﻮﺟﻪ ﭤﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ زﻧﺪﮔﻲ، ﺑﻴﻜﺎري ۾ ﺑﺮﺑﺎد ﻛﺮي! ﻧﻜﻮ ﺳﮏ ﻧﮑﭩﻴﻦ، ﻧﻪ وﻳﺴﺎﻧﺪ َ ﻧﺌﻴﻦ، َ ﺟﻴﻜﺎ אﭼﺌﻲ ﺳﺎﻣﻬﻴﻦ، ﭜﺎﺋﻴﻦ ﺳﺎ ﺳﺌﻴﻦ، ﻣﻮڙي ﻛﻮه ﻣﺌﻴﻦ؟ ﺟﺌﻦ ﺳﭵﻴﻮن رאﺗﻴﻮن ﺳﻤﻬﻴﻦ؟ )ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ( ِאﻧﺴﺎن، دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﮐﻴﺘﺮ ۾، ﻛﺮم ﺟﻮ ﭔﭳ ﭘﻮﮐﮡ آﻳﻮ آﻫﻲ. ﺟﻴﻜﮇﻫﻦ ﻫﻦ ﭘﻮري وﻗﺖ ﺗﻲ ﭘﺎڻ ﺳﻨﭝﺎﻟﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻓﺮض אدא َ ﻧﻪ ﻛﻴﻮ، ﺗﻪ وﭸﻲ ﻛﻨﻬﻦ אﻫﮍي אوڙאه ۾ ﻛﺮﻧﺪو، ﺟﺘﺎن ﭘﺎڻ ﻛﮃڻ ﻣﺸﻜﻞ ﭤﻲ ﭘﻮﻧﺪس. َ ﭘﺮه ﭰﭩﻲ، رאت ﮔﺌﻲ، ﺟﮭﻴﮣﺎ ﭤﻴﺎ ﻧﮑﭧ، ﻫﺎري! وي وٽ، ﮔﮭﮣﺎ ﻫﮣﻨﺪﻳﻦ ﻫﭥﮍא. )ﺳﺮ ڏﻫﺮ( ُ ِאﻧﺴﺎن ﭘﺎڻ ﭘﺴﺎﻫﻦ ﺟﺎ ﻫﻴﺮא ۽ ﻣﺎﮢﻚ ﮐﮣﻲ آﻳﻮ آﻫﻲ. ﺟﻴﻜﮇﻫﻦ ﻏﻔﻠﺖ وﭼﺎن، ِאﻧﻬﻲ ﻗﻴﻤﺘﻲ ﭘﺪאرٿ ﮐﻲ ﻟﭩﻲ، ﭘﺎڻ َ ﺳﭽﻮ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ، ﺗﻪ ﻣﺌﻲ ﭘﭵﺎﮢﺎ، ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺻﺮאف אﮘﻴﺎن ﻣﻨﻬﻦ ﻫﺎري وﭸﻲ ﺑﻴﻬﮣﻮ ﭘﻮﻧﺪس. ﻟﮏ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﻟﭩﻴﺎ، ﻫﻨﻬﻴﻦ وﻳﺎ ﻫﺰאر، َ ﺗﻮ ﮐﻲ آرس אﮐﮍﻳﻦ ۾! )ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ( 81
- 20. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ِאﻧﺴﺎن ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻫﺘﺎن ﺳﻮن ۽ ﺟﻮאﻫﺮאت ﮐﮣﻲ آﻳﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻫﺖ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﭣ وﭸﻲ ﭤﻮ ﺷﻴﻬﻲ ۽ ﺷﻴﺸﻲ ﺟﻲ وﮢﺞ ُ ۾ وﺟﮭﻲ. ﮐﭩﻴﻮ ﺗﻪ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، ﻣﻮرﮘﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻮر ﺑﻪ وﭸﺎﺋﻲ، ﺑﺮﺑﺎد ﻛﺮي ﭤﻮ ﮀﮇي. ﻟﻮڻ ﺟﻲ ﺳﻮدي ۾ ﺑﻪ ﻛﮇﻫﻴﻦ َ َ َ ﮐﭥﻮري ﻣﻠﻲ آﻫﻲ! ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﺣﺎل ﺑﻪ אﻫﻮ ﺋﻲ آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ אﻣﻠﻬﻪ ﭘﺴﺎه אﺟﺎﻳﺎ وﭸﺎﺋﻲ، ﻛﺌﻦ ﭤﻮ ﺳﭻ ﺟﻲ ﺳﻮﻏﺎت ﻃﻠﺒﻲ! وﮐﺮ وﻫﺎﺋﻴﻦ ﻟﻮڻ، رﻧﮓ ﮐﭥﻮري ﮔﮭﺮﻳﻦ! )ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ( אﻧﺴﺎن ﮐﻲ אﻧﺴﺎن ﺟﻮ دﺷﻤﻦ ڏﺳﻲ، ﺷﺎه ﻧﻬﺎﻳﺖ אرﻣﺎن ۽ אﻓﺴﻮس ﭤﻮ ﮐﺎﺋﻲ. ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻮ ِאﺧﻼص ﻣﺎﭠﻮ ﭤﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ ۽ ﻫﺮ ﻛﻮ ﭔﺌﻲ ﺟﻮ ﻣﺎس ﭘﻴﻮ ﮐﺎﺋﻲ. َ آدﻣﻴﻦ ِאﺧﻼص، ﻣﭩﺎﺋﻲ ﻣﺎﭠﻮ ﻛﺌﻮ، ﻫﺎڻ ﮐﺎﺋﻲ ﺳﭝﻜﻮ، ﻣﺎڙﻫﻮن ﺳﻨﺪو ﻣﺎس. )ﺳﺮ ڏﻫﺮ( آدﻣﻴﻦ ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﭘﮑﻴﻦ ۾ ﺳﺎﭸﻬﻪ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻫﻮ وﮘﺮ ﻛﻴﻮ، ﭘﺎڻ ۾ ﭘﺮﻳﺖ ﭘﻴﺎ وﻧﮉﻳﻦ. ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ، אﻧﺴﺎن، ِאﻧﺴﺎن ﮐﺎن ونُء ﭘﻴﻮ وﭸﻲ! وﮘﺮ ﻛﻴﻮ وﺗﻦ، ﭘﺮت ﻧﻪ ﮀﻨﻦ ﭘﺎڻ ۾، ﭘﺴﻮ ﭘﮑﻴﺌﮍن، ﻣﺎڙﻫﻨﺌﺎن ﻣﻴﭟ ﮔﮭﮣﻮ. )ﺳﺮ ڏﻫﺮ( دﻧﻴﺎ ۾ ﻫﺮ ﻛﻮ ﻛﻮڙي دوﺳﺘﻲ ﺟﻮ دم ﭘﻴﻮ ﻫﮣﻲ؛ ﭘﺮک ﺗﮇﻫﻴﻦ ﭤﻲ ﭘﻮي، ﺟﮇﻫﻴﻦ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﭔﺌﻲ ۾ َ ﻛﻢ ﭤﻮ אﭨﻜﻲ. ﻳﺎر ﺳﮇאﺋﻲ ﺳﭝﻜﻮ ﺟﺎﻧﻲ زﺑﺎﻧﻲ، آﻫﻲ آﺳﺎﻧﻲ، ﻛﻢ ﭘﺌﻲ ﭤﻲ ﻛﻞ ﭘﻮي. )ﺳﺮ ﺑﺮوو ﺳﻨﮅي( ﭘﮑﻲ ﺗﻪ ﮀﮇﻳﻮ، ﭘﺮ ﻛﮑﻦ ۽ ﻛﺎﻧﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ِאﻧﺴﺎن ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﻣﺮﻳﺎدא ۽ ﺳﺎﭸﻬﻪ آﻫﻲ. ﻧﺪي ﺟﻲ ﻛﻨﺎري ﺗﻲ ﺑﻴﭡﻞ ﻛﮑﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ڏﺳﻮ ﺗﻪ ﻛﻴﮇو ﻧﻪ ﻣﺮم آﻫﻲ! ﺟﮇﻫﻴﻦ ﭔﮇﻧﺪڙ، ﭔﻴﻮ ﻛﻮ ﺣﻴﻠﻮ وﺳﻴﻠﻮ ﻧﻪ ڏﺳﻲ، ﻣﻨﺠﮭﻦ ﻫﭣ ﭤﻮ وﺟﮭﻲ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﻳﺎ ﺗﻪ ﮐﻴﺲ ﮀﻜﻲ ﻣﭥﻲ ﭤﺎ ﻛﻦ، ﻳﺎ ﻣﺮم وﭼﺎن ﭘﺎڙאن ﭘﭩﺠﻲ، ۽ درد ﺟﻲ دאﻧﻬﻦ ﻛﺮي، ﺳﺎﮢﺲ ﮔﮇ ﺳﻴﺮ ۾ ﭤﺎ ﻫﻠﻦ! ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﮔﮭﺮﺟﻲ ﺗﻪ وﻓﺎدאري ﺟﻮ ﺳﺒﻖ، ﻛﮑﻦ ﻣﺎن ﭘﺮאﺋﻲ. ﭔﮇﻧﺪي ﭔﻮڙن ﮐﻲ، ﻛﻲ ﻫﺎﺗﻚ ﻫﭣ وﺟﮭﻦ، ﭘﺴﻮ ﻟﭳ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻛﻴﮇي ﮐﻲ ﻛﮑﻦ، ﺗﻮﮢﻲ ﻛﻨﮅي ﻛﻦ، ﻧﺎت ﺳﺎﮢﻦ وﭸﻦ ﺳﻴﺮ ۾. )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( آﺧﺮ ﺳﭛ ﻓﻨﺎ آﻫﻲ. ِאﻧﺴﺎن ﮀﺎ ﺗﻲ ﻏﺮور ﻛﺮي، ﺟﮇﻫﻴﻦ وڏא وڏא ﺣﺸﻤﺖ ۽ ﻋﻈﻤﺖ ﺟﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺑﻪ ﻧﻴﭟ زﻣﻴﻦ دوز ﭤﻲ وﻳﺎ! ﺟﻨﻬﻦ زﻣﻴﻦ ﺗﺎن אﺳﻴﻦ ﭘﻨﮅ ﭘﻴﺎ ﻛﺮﻳﻮن، ﺗﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻫﻴﭡﺎن ﻛﻴﺌﻲ ﺳﭵﮡ دﻓﻦ ﭤﻴﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺳﺠﺎڳ ﭤﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻟﻮﭼﻲ. ﺟﺎ ﭜﻮن ﭘﻴﺮﻳﻦ ﻣﻮن، ﺳﺎ ﭜﻮن ﻣﭥﻲ ﺳﭵﮣﻴﻦ، ُ ڌڱ ﻟﭩﺒﺎ ڌوڙ ۾، אﭜﻲ ڏﭠﺎﺳﻮن، 91
- 21. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﮍﻳﺌﻲ ڏون، אﭤﻲ ﻟﻮچ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﻲ. )ﺳﺮ ﻣﻮﻣﻞ رאﮢﻮ( ﺷﺎه ﻫﺠﻲ ﺗﻮڙي ﮔﺪא ﺗﻪ ﮐﻴﺲ ﻟﭩﺠﮣﻮ ﻣﮍﻳﺌﻲ ڌوڙ ۾ آﻫﻲ. دﻧﻴﺎ ﻫﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺟﻮ ﭼﭩﻜﻮ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﭜﻠﺠﻲ، ﺳﭻ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻫﭥﺎن ﻧﻪ ﮀﮇﮢﻮ آﻫﻲ. ﻓﺎﻧﻲ ﻧﻲ ﻓﺎﻧﻲ! دﻧﻴﺎ دم ﻧﻪ ﻫﻴﻜﮍو، ﻟﭩﻲ ﻟﻮڙ ﻟﺘﻦ ﺳﻴﻦ، ﺟﻮڙﻳﻨﺪ ﺟﺎﻧﻲ! ﻛﻮڏر ۽ ﻛﺎﻧﻲ، آه ﺳﺮ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ. )ﺳﺮ ﺑﺮوو ﺳﻨﮅي( ُ ﺷﺎه ﺳﻨﮅ ۾ ﭘﻬﺮﻳﻮن ﺷﺎﻋﺮ ﻫﻮ، ﺟﻨﻬﻦ ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺷﻌﺮ ﭼﻴﻮ. ﻫﻮ ﺳﻴﺮ ۽ ﺳﻴﺎﺣﺖ ﺟﻮ ﺷﺎﻳﻖ ﻫﻮ. ﻗﺪرت ﺟﻲ ﻫﺮ ُ ﻛﺮﺷﻤﻲ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﻮرאﻧﻲ ۽ ﺑﺎرﻳﻚ ﻧﻈﺮ ﺳﺎن ﺟﺎﭼﻲ، אن ﺟﻲ ﺟﻤﺎل ۽ ﺟﻼل ﺗﻲ אوﻧﻬﻮ ﺗﺼﻮر ﻛﻴﻮ אﭤﺲ، ۽ ﭘﻮ ُ אن ﺟﻲ ﻫﻮﺑﻬﻮ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻼم ۾ ﭘﻴﺶ ﻛﺌﻲ אﭤﺲ. ﺷﺎه ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ڍﻧﮃن ۽ ڍورن، ﺑﺮن ۽ ﺑﺤﺮن، ﭨﻜﺮن ۽ ُ ﻧﻬﺮن، ﭤﺮن ۽ ﻣﺎﭤﺮﻳﻦ ﺗﻲ ﺋﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﺷﻌﺮ ۾ ﻛﭥﻲ ﺑﻪ ﺳﺮو ۽ ﺷﻤﺸﺎد ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ. ﻫﻮ ﭤﺮ ﺟﻲ وﻟﻴﻦ ۽ وﮢﻦ ﺗﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮ. ُ ﻗﺪرت ﺟﻲ ﭼﻬﭽﭩﻦ ﭼﭩﮡ ۾، ﺷﺎه ﻛﭥﻲ ﺑﻪ אﺟﺎﺋﻲ אﻳﻨﮕﮭﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي. رﮘﻮ אﻧﻬﻦ ﺟﻮن ﻣﮑﻴﻪ ﺧﻮﺑﻴﻮن وﻓﺎﺋﻲ ُ ﺳﺎن ﻧﻘﺶ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﭔﻲ ﺳﻨﺪس ﺧﺎﺻﻴﺖ ﻫﻲ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻗﺪرت ﺟﻲ ﮘﺠﮭﺎرﺗﻦ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو ﻛﺮي، אﻧﻬﻦ ﮐﻲ وﭸﻴﻮ אﻧﺴﺎن ﺟﻲ دل ﺟﻲ ﺣﺎل ﺳﺎن ﻟﮙﺎﺋﻲ. ”ﺳﺮ ﺳﺎرﻧﮓ“ ۾ ﺑﺮﺳﺎت ﺟﻮ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻴﺎن ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﺑﺎدﻟﻦ ﺟﻲ ﺑﺮﺟﻦ ۾ رﺳﻴﻼ رﻧﮓ ﭤﻮ ڏﺳﻲ، ﻗﺪرت ۾ ﻫﺮ ﻫﻨﮅ ﺳﺎز، ﺳﺎرﻧﮕﻴﻮن ۽ ﺳﺮﻧﺪא وﭴﻨﺪא ﭤﻮ ﭔﮅي. ﻣﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺻﺎف ﭘﺎﮢﻲ، אﻳﺮאﻧﻲ ﺷﺎﻋﺮن وאرﻳﻮن ﺻﺮאﺣﻴﻮن ﻳﺎد ﭤﻮ ڏﻳﺎرﻳﺲ. אڄ رﺳﻴﻼ رﻧﮓ، ﺑﺎدل ﻛﮃﻳﺎ ﺑﺮﺟﻦ ﺳﻴﻦ، ﺳﺎز ﺳﺎرﻧﮕﻴﻮن، ﺳﺮﻧﺪא، وﭴﺎﺋﻲ ﺑﺮﺟﻨﮓ، ﺻﺮאﺣﻴﻮن ﺳﺎرﻧﮓ، ﭘﻠﭩﻴﻮن رאت ﭘﮉאم ﺗﻲ. ﺳﺎﻧﻮڻ ﺟﻲ ﻣﻨﺪ ﭤﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺗﻪ آﻛﺎس ۾ ﻣﻨﮉل وﭴﮡ ﺷﺮوع ﭤﺎ ﭤﻴﻦ؛ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﭘﺮﻳﻦ، ﻧﻮאن ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻛﺮي، ﻧﺎز ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻧﻜﺮي ﻧﺮوאر ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ﻛﻜﺮن ﺟﻲ ﮘﻮري ﭼﺎل ۾، ﻣﻌﺸﻮﻗﺎﮢﻲ رﻓﺘﺎر ﺟﻲ ﻛﺸﺶ آﻫﻲ. ﺳﻨﺴﻜﺮت ﻛﻮي، ﺳﻬﮣﻲ ﭼﺎل وאري ﭘﺮﻳﺘﻢ ﮐﻲ، ”ﮔﺞ ﮔﺎﻣﻦ“ ﻳﻌﻨﻲ ﻫﺎﭤﻲ ﺟﻲ ﭼﺎل وאرو ﭤﺎ ﭼﻮن. ﺷﺎه ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ۾، ﻫﻲ אﻫﮍي ﭼﺎل آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻫﺎﭤﻲ ﺟﻴﻜﺮ ﭼﺎه ﭘﺌﻲ אن ﮐﻲ ﺳﮑﻦ. ﮔﻨﻴﺮ ﮔﺖ ﺳﮑﻦ، ﭼﻠﮡ ﺟﻲ ﭼﺎه ﭘﺌﻲ. وﭴﻦ ﺟﻲ ﭼﻤﻚ ﺟﻲ ﻻﻻڻ ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻟﺒﻦ ﺟﻲ ﻻﻻﺋﻲ ﻋﻴﺎن آﻫﻲ. ﮔﻼل ﺟﮭﮍא ﮘﺎڙﻫﺎ ﻣﻴﻨﻬﻦ وﺳﺎرא ﺑﻪ، ِאﻫﺎ ﻻﻻﺋﻲ ڏﺳﻲ، ﺣﻴﺮت ۾ ﭘﺌﺠﻴﻮ وﭸﻦ. َ ﻫﻨﮉوא ﺣﻴﺮت ۾ ﭘﻴﺎ، ﻻﻟﻲ ﻛﺌﻲ ﻟﺒﻦ. ﻛﻜﺮن ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ ﻛﺎرא ﻛﻴﺲ )زﻟﻒ( آﻫﻦ؛ ۽ وﭴﻦ ﮐﻲ ﻣﺤﺒﻮب وאرא ﮔﻼب ﺟﻲ ﮔﻠﻦ ﺟﮭﮍא ﻟﺒﺎس ُ ﭘﻬﺮﻳﻞ آﻫﻦ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﺮوאر ﭤﻴﮡ ﺳﺎن، ﺷﺎﻋﺮ ﺟﻮ ﭴﮡ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻌﺸﻮق ﺳﺎن ﻣﮑﺎﻣﻴﻠﻮ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ُ َ אڄ ﭘﮡ אﺗﺮ ﭘﺎر ڏي، ﻛﺎرא ﻛﻜﺮ ﻛﻴﺲ، وﭴﻮن وﺳﮡ آﺋﻴﻮن، ﻛﺮي ﻟﻌﻞ ﻟﺒﻴﺲ، 02
- 22. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺮدﻳﺲ، ﻣﻮن ﮐﻲ ﻣﻴﻨﻬﻦ ﻣﻴﮍﻳﺎ. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮن ﻣﺎرﻳﻞ دﻟﻴﻮن، ﺑﺮﺳﺎت ﺟﻮ ﻧﺮﻣﻞ ﻧﻈﺎرو ڏﺳﮡ ﺳﺎن، ﺟﺠﮭﻲ ﭘﻮﻧﺪﻳﻮن آﻫﻦ، ۽ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ دﻳﺪאر ﺟﻲ ﻻ ﭰﭥﻜﻨﺪﻳﻮن آﻫﻦ. َ ﻣﺤﺐ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ، آﮢﻴﻨﺪ אﻪﻠﻟ، ﺗﻮﮐﻲ ﺳﺎرﻳﻮ ﺳﺎه، אﻛﻨﮉﻳﻮ آﻫﻮن ﻛﺮي. وﻳﭽﺎرن وאﻧﮉﻳﻦ ﺟﻮ ﺣﺎل אﻓﺴﻮس ﺟﮭﮍو آﻫﻲ. ﻛﺎﻧﮅن ﮐﻲ ﻳﺎد ﻛﻴﻮ، ﮘﺠﮭﺎ ﮘﭻ ﭘﻴﺌﻮن ﮘﺎرﻳﻦ. ﻛﮣﻜﻦ ﻛﺎﻧﮅ ﭼﺖ ﻛﻴﻮ، ﺟﮭﮍ ﭘﺴﻴﻮ ﺟﮭﭵﻦ. ﺷﺎه، ﺳﻨﺪن ﺣﻖ ۾ ِאﻫﺎ دﻋﺎ ﭤﻮ ﭘﻨﻲ ﺗﻪ ﺷﻞ ﺳﻨﺪن ﻏﺮﻳﺒﺎﮢﻦ ﭘﮑﻦ ﮐﻲ ﻛﻮ ﺿﺮر ﻧﻪ رﺳﻲ. َ وري ري وאﻧﮉن אڏﻳﺎ ﺳﻲ م ﭘﺴﻦ. َ َ ﺳﺞ، ﺟﮭﮍ ﺟﻲ ﻛﺮي אﻟﻮپ ﭤﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ؛ ﭘﺮ ﮐﻨﻮڻ، ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ وאڌאﻳﻮن ﭘﻴﺌﻲ ڏﺋﻲ ﺗﻪ ِאﺟﮭﻮ ﭤﻮ ﻣﺤﺐ ﻣﻠﻴﻮ. ُ ﺳﭵﻮ ﺻﺎف ﻧﻪ אﭜﺮي، ﺳﺮﻟﻲ وﭼﺎن ﺳﭳ، ﻣﻨﻬﻦ ﭼﮍﻫﻴﻮ ﻣﺎڙﻫﻦ ﮐﻲ، ڏﺋﻲ وאڌאﺋﻲ وڄ، ﻫﻨﺌﮍא! ﮐﭗ ۾ ﮐﺞ، ﺳﮕﮭﺎ ﻣﻠﻨﺪ ﺳﭙﺮﻳﻦ. آﺳﻤﺎن ۾ ﺟﮭﮍ ڏﺳﻴﻮ، ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﺑﻪ ﺟﮭﮍ ﭠﻬﻴﻮ ﭘﻮي، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺟﮭﮍو وﻳﺲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ، ﺗﻬﮍو ﺳﺎرﻧﮓ ﺟﻮ ﺑﻪ آﻫﻲ. ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﻣﺸﻜﮡ ﺳﺎن، ﺳﭛ ﺳﻮر وﭸﻴﻮ ﭘﺮي ﭘﻮن. ﻛﻜﺮ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﻛﭙﺎر، ﺟﮭﮍ ﻧﻴﮣﻨﺌﻮن ﻧﻪ ﻟﻬﻲ، ﺟﮭﮍא ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﺗﻬﮍא ﻣﻴﮕﻬﻪ ﻣﻼر، ﮐﮡ אﮐﻴﻮن، ﮐﻞ ﻳﺎر! وﭸﻦ ﺳﻮر ﺳﻨﮅא ﻛﻴﻮ. َ ﻧﻪ رﮘﻮ ﻋﺎﺷﻖ، ﭘﺮ ﺳﺮﺷﺘﻲ ﺟﺎ ﺳﭛ ﺟﻴﻮ، ﺳﺎرﻧﮓ ﻻ ﺑﻴﻘﺮאر ﭤﺎ رﻫﻦ. ﺳﺎرﻧﮓ ﮐﻲ ﺳﺎڙﻳﻦ، ﻣﺎڙﻫﻮ، ﻣﺮﮔﮭﻪ ﻣﻴﻬﻮن، آڙﻳﻮن אﺑﺮ آﺳﺮي، ﺗﺎڙא ﺗﻨﻮאرﻳﻦ، ﺳﭙﻮن ﺟﻲ ﺳﻤﻮﻧﮉ ۾، ﻧﺌﻲ ﺳﺞ ﻧﻬﺎرﻳﻦ، ﭘﻠﺮ ﭘﻴﺎرﻳﻦ، ﺗﻪ ﺳﻨﮕﮭﺎرن ﺳﮏ ﭤﺌﻲ. َ ﺳﻨﮕﮭﺎرﻳﻮن ۽ ﺳﻨﮕﮭﺎر، ﺳﺎرﻧﮓ ڏﺳﻲ ﺳﺮﻫﺎ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻣﻴﻨﻬﻦ ﭘﻮڻ ﺳﺎن، ﮔﺎﻫﻪ ۽ אﻧﺎج ﺟﺎم ﭤﺎ ﭤﻴﻦ، ۽ ﻣﺎﮢﻬﻮ َ ۽ ﻣﺮون ڍﺋﺠﻲ ﭤﺎ ﭘﻮن. ﺳﺎرﻧﮓ، ﺑﺮﻛﺖ ﺟﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ آﻫﻲ. אﻧﺎج ﺳﺴﺘﻮ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ ۽ ﻣﮑﮡ ﺑﻪ ﺟﮭﺠﮭﻮ ۽ אرزאن. َ ﻫﻚ אرزאن אن ﭤﻴﻮ، ﭔﻴﻮ ﻣﮑﮡ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﻣﺎﭨﻲ. ﺳﻨﮕﮭﺎرﻳﻮن ﮔﻠﻲ ۾ ﮔﻠﻦ ﭰﻠﻦ ﺟﻮن ﻣﺎﻟﻬﺎﺋﻮن ﭘﺎﺋﻲ ﭘﻴﺌﻮن ﭨﻠﻦ. ﺳﺮﻫﻴﻮن ﭤﻴﻮن ﺳﻨﮕﮭﺎرﻳﻮن، ﭘﻮﻳﻮ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻃﻮق. َ ﻣﻮذﻳﻦ ۽ ڏﻛﺎرﻳﻦ ﺟﻲ دل ﮐﻲ ﺋﻲ ﺳﺨﺖ ﭼﻮٽ ﭤﻲ رﺳﻲ؛ ﭔﻲ ﺳﺎري ﻣﺨﻠﻮﻗﺎت ﺧﻮﺷﻲ ۾ آﻫﻲ. ڏﻛﺎرﻳﻦ אن َ ﻣﻴﮍي رﮐﻴﻮ ﻫﻮ، ﺟﺌﻦ ﭘﻮ وڏي אﮔﮭﻪ ﺗﻲ وﻛﮣﻲ ﺳﮕﮭﻦ؛ ۽ ﭘﻨﺠﻦ ﻣﺎن ﭘﻨﺪرﻫﻦ ﻛﺮي، ﺧﻠﻖ ﮐﻲ ﭘﻴﮍﻳﻮ ﻫﻮאﺋﻮن؛ ﻫﺎﮢﻲ ﺧﺪא ﺟﻲ ﺣﺴﺎب ۾ آﻳﺎ آﻫﻦ، ۽ ﺳﺮد آﻫﻮن ﭜﺮي، ﻣﻨﻬﻦ ﻣﭥﻮ ﭤﺎ ﭘﭩﻴﻦ. ﭼﻲ: ”ﻣﻬﺎﻧﮕﻮ ﻟﻬﻲ ﻣﻴﮍﻳﻮﺳﻴﻦ، ﻫﺎﮢﻲ ﺳﺴﺘﻮ ڏﻳﮣﻮ َ ﭘﻮﻧﺪو.“ ﺷﻞ אﻫﮍא دﺋﺖ، ﻫﻦ ﭘﺮﭤﻮي ﺗﺎن ﭼﭧ ﭤﻲ وﭸﻦ. ﺟﻦ ﻣﻬﺎﻧﮕﻮ ﻟﻬﻲ ﻣﻴﮍﻳﻮ، ﺳﻲ ﻫﭣ ﭤﺎ ﻫﮣﻦ، ﭘﻨﺠﻦ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭘﻨﺪرﻫﻦ ﭤﻴﺎ، ِאﺋﻴﻦ ﭤﺎ ورق ورن، 12
- 23. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ڏﻛﺎرﻳﺎ ڏﻳﻬﻪ ﻣﺎن، ﺷﻞ ﻣﻮذي ﺳﭛ ﻣﺮن. ﻛﺌﻴﻦ ﻧﻪ ﺷﺎه، ﻧﺮאﻟﻦ ِאﻧﺴﺎﻧﻦ ﺟﻲ دل ﺟﻲ ﻛﻴﻔﻴﺖ ﺟﻮ ﻧﻘﺶ، وﻓﺎﺋﻲ ﺳﺎن ﭼﭩﻴﻮ آﻫﻲ! ِאﻫﺎ ﺷﺎه ﺟﻲ ﺧﺎص ﺧﻮﺑﻲ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻗﺪرت ﺟﻮ ﻧﻈﺎرو ﭼﭩﻴﻨﺪو ﺑﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ، ۽ ﺳﺎﮘﺌﻲ وﻗﺖ، ِאﻧﺴﺎﻧﻲ دل ﺟﻲ ﺣﺎل ﺟﻮ ﺑﻪ ورﻧﻦ ﻛﻨﺪو ﭤﻮ وﭸﻲ. ﻻﺷﻚ، ﻗﺪرت ﺟﻲ ﺟﺪא ﺟﺪא ﻛﺮﺷﻤﻦ ﺟﻮ، ِאﻧﺴﺎن ﺟﻲ دل ﺗﻲ ﻧﺮאﻟﻮ ﻧﺮאﻟﻮ אﺛﺮ آﻫﻲ. ﺷﻤﺲ ﻫﺠﻲ ﻳﺎ ﻗﻤﺮ ﻳﺎ ﺳﻬﮣﻮ ﺳﺎرﻧﮓ، ﺗﻪ ﺷﺎه ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن، ﺣﺴﻦ ۾ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺟﺎ ﻧﺎﻫﻲ. ﺷﺎه، ﺳﺎرﻧﮓ ُ ﺟﻲ ﺳﺎرאه ﻛﺮڻ ۾ وﺳﺎن ﻛﻴﻦ ﮔﮭﭩﺎﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻪ ﺑﻪ אﻧﺠﻲ ﺳﻮﭜﻴﺎ ﮐﺎن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﮐﻲ، ﺳﻬﺴﻴﻦ ﭜﻴﺮא ﺳﺮس ﭠﻬﺮאﻳﻮ אﭤﺲ. אﻧﻴﻚ ﺑﺮﺳﺎﺗﻮن ﭘﻮن، ﭘﺮ ﺳﺎﺟﻦ ﺑﻨﺎ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺟﻲ ﮐﻲ ﻗﺮאر אﭼﮣﻮ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﺎﻧﻲ ﺟﻮ ﻫﻚ درﺷﻦ، ﺑﺮאﺑﺮ آﻫﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺎرﻧﮕﻦ ﺟﻲ. َ آﮔﻢ ِאي ﻧﻪ אﻧﮓ، ﺟﮭﮍو ﭘﺴﮡ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ، ﺳﻴﮣﻦ ري ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، روح ﻧﻪ رﭼﻦ رﻧﮓ، ﺳﻬﺴﻴﻦ ﭤﻴﺎ ﺳﺎرﻧﮓ، ﺟﺎﻧﻲ آﻳﻮ ﺟﻮ ۾. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﻗﺪرت ﺟﻮ ﻛﻬﮍو ﺑﻪ ﺣﻴﺮت אﻧﮕﻴﺰ ﻧﻈﺎرو، ﺷﺎه ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن، ﺳﻮﻧﻬﻦ ۽ ﺳﻴﻨﮕﺎر ۾، ﻣﭧ ﭘﺌﺠﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﻬﻨﺪو. ُ ”ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ “۾، ﺷﺎه، ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻮ وﺋﺮאٽ روپ ﭼﻴﻮ آﻫﻲ. درﻳﺎه ﺟﻲ دﻫﺸﺖ ڏﺳﻲ، ﻣﺎﻫﺮ ﺗﺎرو ﺑﻪ ﻛﻨﺒﻲ אن ﮐﺎن َ ﻛﻨﺎرو ﭤﺎ ﻛﻦ. אﻧﺪر ﻛﺎرن ﻛﻨﻦ ﺟﺎ ”ﻛﺎرﻳﻬﺮ ﻛﮍﻛﺎ“ ۽ ﻛﻨﺎري وٽ ﭜﻮאﺋﺘﻴﻮن ﭜﻮאرﻳﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﭘﻮن. ُ ﻫﻴﺒﺘﻨﺎכ درﻧﺪא وאﻛﺎ ﻛﻴﻮ، ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺗﻲ אﻟﺮون ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. وאﮘﻬﻦ، ﺳﻴﺴﺎرن، ﭤﻠﻴﻦ، ۽ ﻟﻮﻫﮣﻴﻦ ﺟﻮ ﻟﻴﮑﻮ ﺋﻲ َ ﻛﻮﻧﻬﻲ. אوﻧﻬﺎڻ ﺟﻲ ﺳﮅ، ﻣﺎﭨﻴﮍن ﮐﻲ ﻧﺎﻫﻲ، وڏא ﺟﮭﺎز ﺑﻪ ﻣﻨﺠﮭﺲ ﻏﺮق ﭤﻴﻮ وﭸﻦ. אﻫﮍي ﭜﻮאﺋﺘﻲ ﺳﺎﮔﺮ ۾، ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻟﻄﻒ ﭤﻮ ﮔﮭﺮﺟﻲ. دﻫﺸﺖ دم درﻳﺎ ۾، ﺟﺖ ﺟﺎﻳﻮن ﺟﺎﻧﺎرن، ﻧﻜﻮ ﺳﻨﮅو ﺳﻴﺮ ﺟﻮ، ﻣﭗ ﻧﻪ ﻣﻼﺣﻦ، درﻧﺪא درﻳﺎه ۾، وאﻛﺎ ﻛﻴﻮ ورن، ﺳﭵﺎ ﭔﻴﮍא ﭔﺎر ۾، ﻫﻠﻴﺎ ﻫﻴﭟ وﭸﻦ، َ ﭘﺮزو ﭘﺌﺪא ﻧﻪ ﭤﺌﻲ، ﺗﺨﺘﻮ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺗﻦ، ﻛﻮ ﺟﻮ ﻗﻬﺮ ﻛﻨﻦ ۾، وﻳﺎ ﻛﻴﻦ ورن، ُ َ אﺗﻲ אڻ ﺗﺎرن، ﺳﺎﻫﮍ! ﺳﻴﺮ ﻟﻨﮕﮭﺎ ﺗﻮن. ”ﺳﺮ ﮔﮭﺎﺗﻮ “۾ ﻛﻼﭼﻲ ﺟﻲ ﻗﻬﺮي ﻛﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﭤﻮ אﭼﻲ. ﺟﻮ אﻧﺪر ﮔﮭﮍﻳﻮ، ﺳﻮ وﭸﮡ ﮐﻲ وﻳﻮ: ﻛﻮ ﺟﻮ ﻗﻬﺮ ﻛﻼچ ۾، ﺟﻮ ﮔﮭﮍي ﺳﻮ ﻧﺌﻲ. )ﺳﺮ ﮔﮭﺎﺗﻮ( ُ درﻳﺎه ﺟﻮ دور، دאﻧﺎﺋﻦ ﮐﻲ دﻳﻮאﻧﻮ ﻛﻴﻮ ﮀﮇي؛ وڏن وڏن ﻣﺎﻫﺮن ﺟﻮن ﻣﺘﻴﻮن ﺑﻪ אت ﻣﻨﺠﮭﻴﻮ وﭸﻦ؛ ۽ אڄ ۽ ﺳﭝﺎڻ ﺟﻲ ﺳﺎر ﺋﻲ دﻣﺎغ ﻣﺎن ﻧﻜﺮﻳﻮ وﭸﻴﻴﻦ. ﮔﮭﻨﮕﮭﺮﻳﺎ ﮔﮭﮡ ﭴﺎڻ، ﻣﻮڙﻫﻲ ﻣﺖ ﻣﻬﺎﺋﻴﻴﻦ، وﻳﺎ ﮔﮇﺟﻲ وﻳﺮ ۾، ﭘﻴﺎ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻬﺮאڻ، َ אﮘﻴﺎن ﭘﻮﻳﺎن ﭨﺎڻ، وﻳﺎ وﻳﭽﺎرن وﺳﺮي. 22
- 24. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ”ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ“ ۾ ﺑﻪ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺧﻄﺮن ۽ ﺧﻮﻓﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﺳﻤﻨﮉ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻟﮑﻴﻦ ﻟﺒﺎس آﻫﻦ؛ ُ ﻛﭥﻲ ﻟﮍ آﻫﻲ، ﻛﭥﻲ ﻟﻬﺮ؛ ﻛﭥﻲ ﻟﺲ آﻫﻲ، ﻛﭥﻲ ﻟﻴﭧ؛ ﭘﺮ אن ﺟﻲ אوﻧﻬﺎڻ ﺟﻮ אﻧﺖ ﻛﻮﻧﻬﻲ: َ ﻟﮍ، ﻟﻬﺮﻳﻮن، ﻟﺲ ﻟﻴﭧ؛ ﺟﺘﻲ אت ﻧﻪ آب ﺟﻮ. درﻳﺎه ﺟﻮ ﺳﻔﺮ، ﺟﮕﺮ ﭤﻮ ﮔﮭﺮي. ﭘﺮﻳﺎن ﺋﻲ ﻛﻨﻦ ﺗﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﺎ ﻏﻮﻏﺎُء ﭘﻴﺎ ﭘﻮن، ﺟﻲ ﭔﮅي، ﺳﻴﻨﻮ ﻛﻨﺒﻴﻮ وﭸﻲ. َ אﭼﻦ ﭤﺎ آوאز، ﺳﮣﺎﭨﻲ ﺳﻤﻮﻧﮉ ﺟﺎ. ﻣﻼﺣﻦ ﮐﻲ ﮔﮭﺮﺟﻲ ﺗﻪ ﻫﺮ دم ﺳﺠﺎڳ رﻫﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﻗﻬﺮي ﻛﻨﻦ، ﻛﺌﻴﻦ وڏא ﭔﻴﮍא ﻧﻴﺎ آﻫﻦ. وڏא ﭔﻴﮍא ﭔﻮڙﻳﺎ، ﺳﺎﺋﺮ ڏﻳﺌﻲ ﺳﺎه، ﻣﻼﺣﻈﻮ، ﻣﻼح! ﻛﺞ ِאﻧﻬﻲ ﻛﻦ ﺟﻮ. אﻫﺎ ﺳﮅ ﭴﺎﮢﻦ ﮐﻲ آﻫﻲ، ﺗﻪ درﻳﺎه ﻛﻬﮍو ﻧﻪ دﻳﻮאﻧﻮ آﻫﻲ: ُ ﺳﻮﻧﻬﺎن ﺳﮅﻳﻮن ڏﻳﻦ، אن دﻳﻮאﻧﻲ درﻳﺎه ﺟﻮن. درﻳﺎه ﺟﻮ ﭔﺎﻫﺮﻳﻮن روپ ﻻﺷﻚ ﭜﻮאﺋﺘﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺟﻴﻜﻲ ﻫﻤﺖ رﮐﻲ، ﻣﻨﺠﮭﺲ ﭘﻴﻬﻲ ﭤﺎ وﭸﻦ، ﺗﻦ ﺳﺎن وڏא وڙ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺳﻤﻨﮉ ﮐﻲ ﺟﻲ ﺟﻼل آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﻤﺎل ﺑﻪ אﭤﺲ. ﻇﺎﻫﺮي ﺻﻮرت ﺧﻮﻓﻨﺎכ ۽ ﻛﺮڙي אﭤﺲ. ﭘﺮ ﺑﺎﻃﻦ ۾ َ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﭕﺎﺟﮭﻮ ۽ ﺳﺨﻲ آﻫﻲ. ﻫﺮ ﻃﺮح ﭘﻮﭴﮡ ﻻﺋﻖ آﻫﻲ. ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺳﻴﻮא ﻣﺎن אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻚ ۽ ﻣﻮﺗﻲ ﭤﺎ ﭘﮍﭘﻦ. ﺳﻲ ﭘﻮﭴﺎرא ﭘﺮ ﭤﻴﺎ، ﺳﻤﻨﮉ ﺳﻴﻮﻳﻮ ﺟﻦ، آﻧﺪאﺋﻮن ﻋﻤﻴﻖ ﻣﺎن، ﺟﻮﺗﻲ ﺟﻮאﻫﺮن، ﻟﮅאﺋﻮن، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻻﻟﻮن ﻣﺎن ﻟﻬﺮن، ﻛﺎﻧﻬﻲ ﻗﻴﻤﺖ ﺗﻦ، ﻣﻠﻬﻪ ﻣﻬﺎﻧﮕﻮ אن ﺟﻮ. ﻗﻴﻤﺘﻲ ﺧﺰאﻧﺎ ﻫﭣ ﻛﺮﮢﺎ آﻫﻦ، ﺗﻪ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﭔﺎﻫﺮﻳﻦ روپ ﮐﺎن ﻧﻪ ﻛﻨﺒﻲ، ﺳﻨﺪس ﭘﻮﭴﺎ ﻛﺮﮢﻲ آﻫﻲ. ﻣﭥﺎن وאﮔﮭﻮ، ﺳﻴﺴﺎر ۽ ﻣﭿ ﭘﻴﺎ ﭰﺮن، ﭘﺮ ﭘﺎﺗﺎل ۾ ﻣﺎﮢﻚ ۽ ﻣﻮﺗﻲ ﭘﻴﺎ ﺟﺮﻛﻦ. ِאﻫﺎ ﺳﮅ ﭨﻮﭔﻴﮍن ﮐﻲ آﻫﻲ، ﺟﻲ ﺧﺒﺮدאري ﺳﺎن ﻣﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﺎﺋﻮ ڏﻳﺌﻲ، ﭘﺎﺗﺎل ﻣﺎن ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻴﮍي ﭤﺎ אﭼﻦ. ِאي ﮔﺖ ﻏﻮאﺿﻦ، ﺟﺌﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﺳﻮﺟﮭﻴﺎﺋﻮن، ﭘﻴﻬﻲ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﭘﺎﺗﺎر ﺟﻲ، ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻴﮍﻳﺎﺋﻮن، آﮢﻲ ڏﻧﺎﺋﻮن، ﻫﻴﺮא ﻟﻌﻞ ﻫﭥﻦ ﺳﻴﻦ. ﻟﻮﻫﻴﮍي ﺟﻲ ﺳﻬﮣﻲ وڻ ۽ ﺳﺮ ﺳﺒﺰ ﮔﺎه ﮐﻲ ڏﺳﻲ، وﮢﺠﺎري ﺟﻲ ِאﺳﺘﺮي ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭜﺘﺎر ﺟﻲ ﭘﻴﺎس ﭤﻲ ﭤﺌﻲ. ﺳﺮ ﻟﻮﻫﻴﮍא ﮘﭝﻴﺎ، ﻛﻴﺴﺮ ﻧﺴﺮﻳﺎ، ﺗﻮ ﻛﺌﻦ وﺳﺮﻳﺎ، ڍوﻟﻴﺎ! ڏﻳﻨﻬﻦ אﭼﮡ ﺟﺎ؟ ”ﺳﺮ ﻛﺎﻣﻮڏ“ ۾ ﺷﺎه، ﻛﻨﻴﺠﮭﺮ ڍﻧﮃ ﺟﻮ ﻧﺮﻣﻞ ﻧﻈﺎرو ﭘﻴﺶ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻴﭟ ﻛﻴﻨﺠﮭﺮ ﺟﻮ אوﺟﻞ ﭘﺎﮢﻲ، ُ ﻣﭥﺎن وﮢﻦ ﺟﻲ ﮀﺎﻧﻮ؛ وري ﺟﻮ אﭼﻲ אﺗﺮ ﺟﻲ ﻫﻴﺮ، ﺗﻪ ﻛﻴﻨﺠﻬﺮ ﭴﮡ ﻫﻨﺪورو ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﻛﻨﮅي وٽ، ﻛﻨﻮل ﺻﻒ ﻻﻳﻮ ﺑﻴﭡﺎ آﻫﻦ. ﺑﻬﺎر ﺟﻲ رت ۾، ﺳﺎري ڍﻧﮃ، ﻫﻚ ﻋﺠﻴﺐ ﺳﺮﻫﺎڻ ﺳﺎن وאﺳﺠﻲ ﭤﻲ وﭸﻲ. ﻫﻴﭟ ﺟﺮ، ﻣﭥﻲ ﻣﭹﺮ، ﭘﺎﺳﻲ ۾ وﮢﺮאه، ﻟﮙﻲ אﺗﺮ وא ،ﻛﻨﺠﮭﺮ ﻫﻨﺪورو ﭤﺌﻲ. ﻫﻴﭟ ﺟﺮ، ﻣﭥﻲ ﻣﭹﺮ، ﻛﻨﮅي ﻛﻮﻧﺮ ﭨﺮن، ورﺋﻲ وאﻫﻮﻧﺪن، ﻛﻨﺠﮭﺮ ﮐﭥﻮري ﭤﺌﻲ. 32
- 25. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ”ﺳﺮ ﮐﻨﭝﺎٽ“ ۽ ”ﺳﺮ ﻣﻮﻣﻞ رאﮢﻲ“ ۾، ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ﻣﺨﻤﻠﻲ آﺳﻤﺎن ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﻛﻲ ِאﺷﺎرא ﻛﻴﺎ אﭤﺲ. ﺳﻨﮅ ﺟﻲ אوﺟﻞ آﻛﺎس ۾ ﭼﻮڏﻫﻴﻦ ﺟﻮ ﭼﻨﮉ، ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻛﺮي ﭤﻮ אﭜﺮي، ۽ ﺷﻌﺮى ﺗﺎرو، ﺻﺒﺢ ﺟﻲ وﻗﺖ، ﭘﻮري ﺣﺴﻦ ۽ ﺟﻤﺎل ﺳﺎن ﭼﻤﻜﻲ ﭤﻮ. ﺳﻮﭜﻴﺎ ۾ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﺟﺎ ﻧﺎﻫﻲ. ﻛﺘﻴﻮن ۽ ﺗﺎرא ﺑﻪ ﭘﻮري ﭼﻤﻜﺎٽ ﺳﺎن ﭤﺎ ﭼﻤﻜﻦ، ُ ﻛﺘﻴﻦ ﻛﺮ ﻣﻮڙﻳﺎ، ﭨﻴﮍو אﭜﺎ ﭨﻴﺌﻲ. )ﺳﺮ ﻣﻮﻣﻞ رאﮢﻮ( ﺷﺎه، ﻗﺪرت ﺟﻲ ﻫﺮ رﻧﮓ ﺟﻮ ﻣﺸﺘﺎق آﻫﻲ؛ ﭘﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ، אن ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﭘﻴﺎﺳﻲ آﻫﻲ. ﺷﺎه، ﻗﺪرت ﺟﺎ ﭔﺌﻲ ﭘﺎﺳﺎ ﭼﭩﻴﺎ آﻫﻦ ـــــــــ ﭜﻴﻨﻜﺮ ۽ ﻣﻮﻫﻴﻨﺪڙ. ﻗﺪرت ﻗﺎﺗﻞ ﺑﻪ آﻫﻲ، ﺗﻪ ﭠﭙﻦ ﺗﻲ ﭠﺎر وﺟﮭﻨﺪڙ ﺑﻪ. َ ﺳﺴﺌﻲ وאرن ﺳﺮن ۾، ﺟﺒﻠﻦ ﺟﻲ ﺟﻠﺪאﻳﻦ ۽ ڏوﻧﮕﺮن ﺟﻲ ڏאڍאﻳﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﻣﺼﻴﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﺎرﻳﻞ ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ، ﻗﺪرت ۾ ﻫﻤﺪردي ﺟﻮ ذرو ﺑﻪ ڏﺳﮡ ۾ ﻧﭥﻮ אﭼﻲ. ﺳﻨﺪس دل رﺗﻮ رت آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻗﺪرت ﮐﻲ رﺗﻲ ﺟﻮ ﺑﻪ ﻛﻬﻜﺎُء ﻧﺎﻫﻲ. ڏوﻧﮕﺮ! ڏورאﭘﻮ، ﭘﻬﺮﻳﻦ ﭼﻮﻧﺪﻳﺲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ: ”ﭘﻬﮡ ﭘﻴﺮ ﭘﭥﻮن ﻛﻴﺎ، ﺗﺮﻳﻮن ﮀﻨﻴﻮن ﺗﻮ، رﺣﻢ ﻧﻪ ﭘﻲ روح ۾، ﻗﺪر ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻛﻮ؛“ ”وو! ﻣﻮن ﺳﻴﻦ ﺟﺒﻞ ﭤﻮ ﺟﺎڙون ﻛﺮي!“ )ﺳﺮ ﻛﻮﻫﻴﺎري( ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ﺟﺒﻠﻦ ۽ ﺑﺮﭘﭩﻦ ﺟﻮ ﭘﻨﮅ ﺑﻪ دوزخ ﺟﮭﮍو آﻫﻲ. ﻛﭥﻲ ﺟﻨﻬﻨﮕﻠﻲ وڻ روכ ﭘﻴﺎ وﺟﮭﻦ، ﺗﻪ ﻛﭥﻲ ﺗﺘﻞ وאري ﻫﻠﮡ ﮐﺎن ﻋﺎﺟﺰ ﻛﻴﻮ ﮀﮇي؛ ﻛﭥﻲ ﻧﻴﻼ ﻧﺎﻧﮓ، دل ﮐﻲ دﻫﻼﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ. وڏא وڻ وﮢﻜﺎر ﺟﺎ، ﺟﺖ ﺟﺎﺋﻮ، ﺟﻤﺮ، ﺟﺮ، ﻛﻮﺳﺎ ﺗﭙﻦ ﻛﻜﺮא، ﭔﻲ دﻣﺪم ﺗﭙﻲ ڌر. . . . وڏא وڻ وﮢﻜﺎر ﺟﺎ، ﺟﺖ ﻧﺎﻧﮓ ﺳﭵﻦ ﻧﻴﻼ . . . )ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﮍي( ﺳﻔﺮ אﻫﮍو ﺗﻪ אﮢﺎﻧﮕﻮ آﻫﻲ؛ ﺟﻮ ﺟﺒﺮא ۽ ﺳﭕﺮ אٺ ﺑﻪ ﻫﻜﻮאري אت دﻫﻠﺠﻴﻮ ﺑﻴﻬﻴﻮ وﭸﻦ. دوכ دﻫﻠﻴﺎ ﺟﺖ، ﮔﻮڏא ﻟﻦ ﻧﻪ ﮔﺲ ۾. )ﺳﺮ دﻳﺴﻲ( ﺟﺌﻦ دﻳﻮאﻧﻲ درﻳﺎه ﮐﻲ ڏﺳﻨﺪي، دאﻧﺎﺋﻦ ﮐﺎن دאﻧﺎﺋﻲ ﮀﮇאﻳﻮ وﭸﻲ، ﺗﺌﻦ ﻛﺮڙא ڏوﻧﮕﺮ ڏﺳﻲ، ﺣﺮﻳﻒ ﺋﻲ ﺣﻴﺮאن ﭤﻴﻮ وﭸﻦ. ﻛﺮڙא ڏوﻧﮕﺮ، ﻛﻬﻪ ﮔﮭﮣﻲ، ﺟﺖ ﺑﺮﭘﭧ، ﺑﻴﺮאن، ڏאﻫﻦ ڏאﻫﭗ وﺳﺮي، ﭤﻴﺎ ﺣﺮﻳﻒ ﺣﻴﺮאن. )ﺳﺮ دﻳﺴﻲ( َ ﺑﻴﺎﺑﺎن ۾ وאﺳﻴﻨﮓ ورאﻛﺎ ڏﻳﻮ ﭘﻴﺎ ﮔﮭﻤﻦ. وאﺳﻴﻨﮕﻦ ﺟﺎ ﭔﭽﺎ ڏﺳﮡ ۾ ﺳﻨﻬﺎ، ﭘﺮ אﻫﮍא زﻫﺮي، ﺟﻮ ﻫﺎﭤﻲ ﺟﮭﮍي ﭘﺮﺑﺖ ﺣﻴﻮאن ﮐﻲ ﺑﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﮐﻦ ۾ ڊאﻫﻲ وﺟﮭﻦ. ﺳﻨﻬﺎ ﭜﺎن م ﺳﭗ، وﻳﺎ وאﺳﻴﻨﮕﻦ ﺟﺎ، ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻲ ﺟﮭﮍپ، ﻫﺎﭤﻲ ﻫﻨﮅאن ﺋﻲ ﻧﻪ ﭼﺮي. 42
- 26. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net )ﺳﺮ ﻛﺎرאﻳﻞ( وﮢﻦ ۾ ﭼﭕﻦ ۽ ﭼﻴﻬﻦ ﺟﺎ آﺷﻴﺎﻧﺎ ۽ ﭔﻴﻬﻦ ﺟﻮن ﭔﻮﻟﻴﻮن آﻫﻦ. ﺟﺒﻞ ﺟﺎ ﭘﻨﮅ، ﭘﻴﺮن ﮐﻲ رﺗﻮ رت ﻛﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ ۽ ﺳﺎرو ڏﻳﻨﻬﻦ، ﻣﭥﺎن ﻟﻮه ﭘﻴﺌﻲ وﺳﻲ. אﻫﮍي ﻫﻨﮅ، אﻛﻴﻼﺋﻲ، ﻣﻮت ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﺑﺮي ﺑﻼ آﻫﻲ. ﻟﻜﻦ ﺟﺎ ﻛﺸﺎﻻ ﺑﻪ ﭼﻴﻠﻬﻪ ﭜﭹﻴﻨﺪڙ آﻫﻦ. وڏא وڻ وﮢﻜﺎر ﺟﺎ، ﭼﭕﻮن ﺟﺖ ﭼﻴﻬﺎ، ُ ﻣﻨﺰل دور، ﻣﻦ ﺗﻨﻬﺎ، אت ﭔﻮﻟﻴﻮن ﻛﻦ ﭔﻴﻬﺎ، رאﺋﻲ ﭘﻴﺮ رت ﻛﻴﺎ، ﻟﮙﻲ ﻟﻚ ڏﻳﻬﺎ، ﻟﻜﻦ ﺟﻴﻮن ﻟﻴﻬﺎ، ﻟﻮڙﻫﻴﺎ ﻻل ﻟﻄﻴﻒ ﭼﻲ. )ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي( ﻫﻲ ﻻﺛﺎﻧﻲ ﺷﺎﻋﺮ، ﭤﺮ ﻣﻠﻚ ﺟﻲ ﻛﮏ ﭘﻦ ﺗﻲ ﻣﻔﺘﻮن ﻫﻮ. ”ﺳﺮ ﻣﺎرﺋﻲ “ﺟﻮ ﻫﺮ ﻟﻔﻆ אﻫﺎ ﺷﺎﻫﺪي ڏﺋﻲ ﭤﻮ. ﭤﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎدي ﭘﺮ אﺧﻼﻗﻲ زﻧﺪﮔﻲ ۽ ﭤﺮ ﻣﻠﻚ ﺟﻲ ﻓﻄﺮﺗﻲ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﺗﻲ ﻋﺠﻴﺐ ﺟﺎدو ﺑﻴﺎﻧﻲ ﻛﺌﻲ אﭤﺲ. ﭤﺮ ﻣﻠﻚ ﺟﻲ َ ﻧﺮאﻟﻦ ﻧﺮאﻟﻦ ﮔﻠﻦ ﭰﻠﻦ، ﻣﻴﻮن، אﻧﻦ ۽ ﮔﺎﻫﻦ ڏאﻧﻬﻦ، ﻣﺎرﺋﻲ ﺟﻲ وﻳﺲ ۾، ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺤﺒﺖ ۽ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﭜﺮﻳﻞ ﻟﻔﻈﻦ ۾ ِאﺷﺎرא ﻓﺮﻣﺎﻳﺎ אﭤﺲ. ﺑﺮﺳﺎت ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﭤﺮ ﻫﻚ ﮔﻠﺴﺘﺎن ﭤﻲ ﭘﻮﻧﺪو آﻫﻲ، ۽ ﭜﭩﻦ ﺗﻲ אﻫﮍي ﻋﺠﻴﺐ ﮔﻠﺰאري ۽ ﺳﺎوכ ﻧﻤﺎﻳﺎن ﭤﻴﻨﺪي آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻗﺎدر ﻣﻄﻠﻖ ﺟﻲ ﻗﺪرت ﺗﻲ، ﻋﻘﻞ، ﺣﻴﺮت ﺟﻲ ﮔﺮدאب ۾ ﻏﺮق ﭤﻴﻮ وﭸﻲ. ﭤﺮي وﻳﭽﺎرא، ﺟﻦ ﺟﻮ ﮔﺬرאن، ﮔﻮﻻڙن ۽ ﮔﺎﻫﻦ ﺗﻲ آﻫﻲ، ۽ ﺟﻦ ﻻ ﭘﻠﺮ ﻫﻚ ﻧﻌﻤﺖ آﻫﻲ. ﺳﻲ ﻛﻴﺌﻦ ﻧﻪ ﺳﺎرﻧﮓ ﺟﻲ אﭼﮡ ﺳﺎن وﺟﺪ ۾ אﭼﻦ! ﻣﺎروﺋﮍא ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﮑﺎ ﺋﻲ وﭸﻴﻮ ﭜﭩﻦ ﭜﺮ אڏﻳﻦ. ﭜﭩﻦ ﭜﺮ ﻫﻮﻧﺪא، ﭘﮑﺎ ﭘﻨﻮﻫﺎرن ﺟﺎ. ﺟﺖ ﺟﮭﮍ ﭰﺮ، ﺗﺖ ﺳﻨﺪن ﺟﮭﻮﭘﮍא: َ ﺟﮭﮍ ﭰﺮ ﺟﺖ ﭤﻴﺎن، ﺗﺖ אڏﻳﺎﺋﻮن ﭘﮑﮍא. ﭤﺮ ﺟﺎ ﻣﺎﮢﻬﻮ ﺗﻪ ﭠﻬﻴﻮ، ﭘﺮ ﭘﮑﻲ ﭘﺮﻧﺪא ۽ ﻣﺮون ﺑﻪ ﺳﺎرﻧﮓ ﻻ ﺑﻴﺘﺎب ﭤﺎ رﻫﻦ. وﻳﭽﺎرو ﭤﺮ ﭔﺎﭔﻴﻬﻮ ﺗﻪ ﻟﻮه ﻟﮙﮡ ﺳﺎن ﻣﺮﻳﻮ وﭸﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻫﻦ ﺳﺎرﻧﮓ ﺟﻲ ﻓﺪאﺋﻲ ﭘﮑﻲ ﮐﻲ، ﻫﻚ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻮ ﻣﺮﺗﺒﻮ ﭤﻮ ڏﺋﻲ. ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ روح، ﺟﻲ وﭸﻲ ﺳﺎﺟﻦ وﺳﺮي، ﻣﺮ ﻟﮙﻲ ﻟﻮه، ﭤﺮ ﭔﺎﭔﻴﻬﻮ ﭤﻲ ﻣﺮאن. ﺳﺎري ﭤﺮ ﺟﻮ ﮔﺬرאن، ﻣﺎل ۽ ﭼﺎري ﺗﻲ آﻫﻲ. ﻣﺎرﺋﻲ אﻫﮍو אﺷﺎرو ﻛﺮي ﭤﻲ: ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻮر ﺗﻠﻦ ۾، ﭼﻴﻬﺎ ﭤﻮ ﭼﺎري. ُ ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﭤﺮ ﻣﻠﻚ ﺟﻮ، אﻫﻮ ﻛﻮ دﻟﻜﺶ ﺗﻔﺼﻴﻞ ﻧﺎﻫﻲ، ﺟﻮ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ﮐﺎن ﮔﭥﻮ ﻫﺠﻲ. ﺷﺎه، ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ﻗﺪرﺗﻲ ﻧﻈﺎرن ﮐﻲ ﻫﻚ ﺑﺎرﻳﻚ، ﻓﻠﺴﻔﺎﻧﻪ، ﻋﺎرﻓﺎﻧﻪ ۽ ﻋﺎﺷﻘﺎﻧﻪ ﻧﻈﺮ ﺳﺎن ﺟﺎﭼﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس ﻃﺒﻴﻌﻲ ﺷﻌﺮ ﺟﻲ وڏي ۾ وڏي ﺧﻮﺑﻲ ِאﻫﺎ آﻫﻲ، ﺟﻮ אن ۾ ﻧﻬﺎﻳﺖ وﻓﺎﺋﻲ ﺳﺎن، ﻫﻴﻜﻼﺋﻲ ﺟﻲ ﻣﺎرﻳﻞ دﻟﻴﻦ ﺟﻮ אﺣﻮאل ُ ُ ﭼﭩﻴﻞ آﻫﻲ. ﻗﺪرت ﺟﺎ ﻧﺮאﻻ ﻧﺮאﻻ ﻧﻈﺎرא ڏﺳﻨﺪي، ﺳﺘﺎﻳﻞ دﻟﻴﻦ ۾ ﺟﻴﻜﻲ ﭘﻮر ۽ אڌﻣﺎ ﭤﺎ אﭤﻦ، ﺗﻦ ﺟﻮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﻮز ﭜﺮﺋﻲ ﻧﻮع ۾ وﺳﺘﺎر ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﺷﺎه، ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻪ ﭘﺎڻ آﻫﻲ، ﻣﻄﻠﻮب ﺑﻪ ﭘﺎڻ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﺴﻦ ﺗﻲ ﭘﺎڻ ﺣﻴﺮאن آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن אﻫﻲ ﭔﺌﻲ ﺷﺨﺼﻴﺘﻮن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﺳﻮرﻣﻴﻦ ۽ ﺳﻮرﻣﻦ ﺟﻲ ﻗﺎﻟﺒﻦ ۾ ﭘﻠﭩﻴﻮن אﭤﺲ. ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ ﺻﻮرت ۾، ُ ﻫﻮ ﺳﻬﮣﻲ ۽ ﺳﺴﺌﻲ، ﻣﻮﻣﻞ ۽ ﻟﻴﻼ، ﻧﻮري ۽ ﻣﺎرﺋﻲ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ۽ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮ ﻋﺸﻖ، ﺳﻨﺪس ﺑﻲ אﻧﺘﻬﺎ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﻋﻜﺲ آﻫﻲ؛ ِאﻫﻮ ﻋﺸﻖ، درﻳﺎه ﺟﻲ دﻫﺸﺖ ۽ ﺑﻴﺎﺑﺎن ﺟﻲ وﺣﺸﺖ ﮐﻲ، ﮐﻦ ۾ ﻣﺎت ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ 52
- 27. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻻ ﻣﻮﻣﻞ ۽ ﻟﻴﻼ ﺟﻲ روپ ۾ رڙي ﭤﻮ؛ ﻣﺎرﺋﻲ ﺟﻲ وﻳﺲ ۾، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﺻﻠﻮﻛﻲ ﻏﻴﺒﻲ وﻃﻦ ﻻ ﮘﻮڙﻫﺎ ﭤﻮ ﮘﺎڙي؛ ۽ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺣﻀﻮري ۾ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ، ﻧﻮري وאﻧﮕﺮ، ﻛﻨﮅ ﻫﻴﭟ ﻧﻮאﺋﻲ ﭤﻮ وﻫﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ: رﺋﻨﺪﻳﻮن ڏﭠﻴﻮن ﻣﻮن، ِאن در ﻣﭥﻲ دאدﻟﻴﻮن. ﺟﺎن ﻧﺜﺎري ۽ ﻓﺪא ﻛﺎري ﺟﻮن ِאﻫﻲ ﻣﻮرﺗﻮن ﭼﭩﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ وﺻﻔﻦ ﺟﻮ ِאﻇﻬﺎر ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﻫﻨﻦ ﺟﻲ ﻣﺤﺒﻮﺑﻲ ﺻﻮرﺗﻦ ۾ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﺎﻃﻨﻲ ﺣﺴﻦ وﺟﻤﺎل ﺟﻮ ﻋﻜﺲ ﭘﺴﺎﻳﻮ אﭤﺲ. ﻣﻨﺠﮭﻴﻦ ﻛﺎכ ﻛﻜﻮري، ﻣﻨﺠﮭﻴﻦ ﺑﺎغ ﺑﻬﺎر درﺣﻘﻴﻘﺖ، ﺷﺎه ﺟﺎ ﺳﻮرﻣﺎ، ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﭤﻴﺎ آﻫﻦ، ۽ ﭘﻮ ﭰﺮي ﻣﻄﻠﻮب ﺑﻨﻴﺎ آﻫﻦ. ﺳﭽﻲ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﻛﻤﺎﺋﻲ، ﺳﭽﺎﺋﻲ ۽ ﺻﺪאﻗﺖ ﺟﺎ ﭘﺮوאﻧﺎ ﺑﻨﺠﻲ، ﻋﺸﻖ ۽ ﻣﻌﺸﻮق ﻣﭥﺎن، אﻳﺘﺮي ﻗﺪر ﭘﺎڻ ﻓﺪא ﻛﻴﻮ אﭤﻦ، ﺟﻮ ﺳﻨﺪن ﻣﻄﻠﻮب ﺧﻮد ﭰﺮي، ﺳﻨﺪن ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻨﺠﻲ ﭘﻴﺌﻮن آﻫﻦ. ﺷﺎه، ﻣﻄﻠﻮب ﺟﻲ ﺣﻴﺜﻴﺖ ۾، ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻮن، رאﮢﻲ، ﭼﻨﻴﺴﺮ ۽ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ُ ﺻﻮرت ۾ روﺷﻦ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ، ﻫﻚ אﻫﮍو ﺳﭽﻮ ﻃﺎﻟﺐ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﻲ אﻧﺘﻬﺎ ﺻﺪאﻗﺖ ﺟﻲ ﻛﺮي ﭰﺮي، ﻫﻚ ﻣﺤﺒﻮﺑﻲ ﻣﻄﻠﻮب ﭤﻲ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﻋﺎﺷﻖ ﺳﻲ ﭼﺌﺠﻦ، ﺟﻦ ﺗﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﺎڻ ﭤﻴﻮ، אﻫﮍي رﻧﮓ رﭼﻦ، ﺳﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﻣﻌﺸﻮق ﭤﻴﺎ. )ﺳﺎﻣﻲ( ِאﻫﻮ آﻫﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ رאز، ﺟﻮ ﺷﺎه، ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﺳﻮرﻣﻦ ذرﻳﻌﻲ، ﻧﺮوאر ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ، ﺷﺎه ﭘﺎڻ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﺎ ﻛﺸﺎﻻ، ﺷﺎه ﺟﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺟﻔﺎﺋﻦ ﺟﻮ ﻋﻜﺲ آﻫﻦ. ﺷﺎه ﺟﻲ دل ۾ ُ َ ﺳﻤﺎﻳﻞ ﺑﺮه ﺟﻲ אﭤﺎه ﺑﺎه ﺟﺎ ﺷﻌﻼ، ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﺻﺪאﺋﻦ ۾ ﻧﻜﺮي ﻇﺎﻫﺮ ﭤﻴﺎ آﻫﻦ. ﭘﺮ אﻫﻲ ﻟﻔﻆ ﺷﻌﻼ آﻫﻦ، آﺗﺶ ﺷﺎه ﺟﻲ ﺳﻴﻨﻲ ۾ ﺋﻲ ﻣﺤﻔﻮظ رﻫﻲ. ﺗﮇﻫﻴﻦ ﺷﺎه ﭼﻮي ﭤﻮ: ﺣﻘﻴﻘﺖ ﻫﻦ ﺣﺎل ﺟﻲ، ﺟﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮﻳﺎن ذري، ﻟﮙﻲ ﻣﺎٺ ﻣﺮن ﮐﻲ، ڏوﻧﮕﺮ ﭘﻮن ڏري، ُ وﭸﻦ وڻ ﭔﺮي אوﭜﮍ אﭜﺮي ﻛﻴﻦ ﻛﻲ. )ﺳﺮ ﻛﻮﻫﻴﺎري( ﭘﺮ ﺟﻴﻜﺎ ذري آﺗﺶ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﻟﺒﺎس ۾ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺌﻲ אﭤﺲ، ﺳﺎ ﺑﻪ ﭘﮍﻫﻨﺪڙ ﺟﻲ دل ﺗﻲ وڄ وאﻧﮕﺮ ﭤﻲ ﻛﺮي. ﺳﺴﺌﻲ، ﺑﻨﻦ ۽ ﺑﺮﭘﭩﻦ ﻣﺎن ﻟﻨﮕﮭﻨﺪي، دﻟﻲ ﺳﻮز ۽ ﺟﮕﺮي ﺟﻮش ﺟﻮ ﻃﻮﻓﺎن ﻣﭽﺎﺋﻴﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. ﭘﺎڻ ﺗﻪ ﻗﺮب ﺟﻲ ﻛﭡﻞ ۽ وﻳﺮאڳ ﺟﻲ وڍﻳﻞ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ درد ﺳﺎن، ﺑﻲ ﺟﺎن ﺷﻴﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ وڍﻳﻮ ﭤﻲ ﮀﮇي. ﻣﺮون ۽ ﻣﺮغ ۽ ﭔﻴﻮ ﻫﺮ ﻛﻮ ﺟﻴﻮ، ﺟﻮ ﮐﻴﺲ ڏﺳﻲ ﭤﻮ، ﺳﻮ ﻣﺎﺗﻢ ۾ ﻣﺮﻳﻮ وﭸﻲ: وڍي ﺳﻲ وאڍوڙﻳﺎ، رت ﻧﻪ ڏﻧﻮ ﺟﻦ، ﻣﻮت ﻗﺒﻮﻟﻴﻮ ﺗﻦ، ڏﭠﻮ ﺟﻦ ڏﮐﻲ ﮐﻲ. )ﺳﺮﻣﻌﺬوري( ﺷﺎه، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻮرﻣﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﭽﻲ ﻋﺸﻖ ۾ رﮜﻲ، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ زﻧﺪه رﮐﻴﻮ آﻫﻲ. درﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻧﻮري ﺑﻪ ﺷﺎه ﭘﺎڻ آﻫﻲ، ﺗﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﺑﻪ ﭘﺎڻ؛ ﻟﻴﻼ ﺑﻪ ﭘﺎڻ آﻫﻲ، ﺗﻪ ﺳﺴﺌﻲ ﺑﻪ ﭘﺎڻ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﭘﺎﻳﻨﺪﮔﻲ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻛﻨﺪي درﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺎﻳﻨﺪﮔﻲ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ﻧﻮري ﮐﻲ ﺗﻤﺎﭼﻲ ﻧﻪ ﻧﻮאزي ﻫﺎ، ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﻧﺎﻟﻮ، ﮔﻤﻨﺎﻣﻲ ﺟﻲ دﻓﺘﺮ ۾ ﻟﮑﻴﻞ ﻫﺠﻲ ﻫﺎ؛ ﺳﻬﮣﻲ، ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﺪﻗﻲ ﺳﻴﺮ ۾ ﮔﮭﮍي ﻗﺮﺑﺎن ﻧﻪ ﻛﺮي ﻫﺎ، ﺗﻪ אڄ ﺳﻨﺪس ﻧﺎﻟﻮ، ﻋﺪم ﺟﻲ ﻃﺎق ﺗﻲ ﺋﻲ אﻛﺮﻳﻞ 62
- 28. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ﻫﺠﻲ ﻫﺎ؛ ﺳﺴﺌﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﺎرڳ ۾ ﻣﺌﻲ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﺋﻲ ﺳﻨﺪس ﻧﺎﻟﻮ دﻳﺴﺎن دﻳﺲ وﭴﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ؛ ﻧﻪ ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺪ ﺳﻨﮅ ﺑﻪ ﻛﻴﻦ ﺳﭹﺎﮢﻴﺲ ﻫﺎ ﺗﻪ ﻛﻴﺮ ﻫﺌﻲ. ﺳﮅر ﺳﻴﻦ ﺳﮛ ﻛﺮي، ﭘﺮﮐﻨﮉﻳﻦ ﭘﻴﻴﺎس، ﻛﻴﺮ ﺑﺮﻫﻤﮡ ﻛﻦ ﺟﻲ، ﻛﻴﺮ ﭴﺎﮢﻲ ﻛﻴﮣﺎس، ﻫﻨﺪ ﻧﻪ ﺳﻨﮅ ﺳﻴﺎس، ﻫﻦ ﭘﺮﻳﻴﻦ ﻛﻴﺲ ﭘﮅري. )ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري( ﺷﺎه، دﻧﻴﻮي ﺟﻴﻮت ﺟﺎ ڏﻳﻨﻬﮍא، ﻧﻤﺎﮢﻲ ﻧﻤﻮﻧﻲ ۾، ﻏﺮﻳﺒﺎﮢﻲ ﭜﭧ ﺗﻲ ﮔﮭﺎرﻳﺎ، ﭘﺮ אڄ ﺳﻨﺪس ﺧﻮﺷﺒﻮ ،وﻻﻳﺘﻦ ﮐﻲ وאﺳﻲ ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ۾ ﻣﺌﻲ؛ ۽ ﺷﺎه، ِאﻻﻫﻲ ﻋﺸﻖ ۾ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﻞ ﻫﻮ. ﺷﺎﻋﺮ ﺳﺎن ﮔﮇ ﺳﻨﺪس ﺳﻮرﻣﻴﻮن ﺑﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ زﻧﺪه رﻫﻨﺪﻳﻮن. ﻫﺮ ﻛﻮ ﺷﺎﻋﺮ ﻋﺎﺷﻖ آﻫﻲ. دﻧﻴﺎ ۾ אﻫﮍو ﺷﺎﻋﺮ ﭘﻴﺪא ﻧﻪ ﭤﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﭼﻮﻟﻲ ۾، ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﭼﮣﻨﮓ ﻧﻪ ﭘﻴﺌﻲ ﻫﺠﻲ، ﻳﺎ ﺟﻮ אن ﺟﻲ אﺛﺮ ﻫﻴﭟ ﻧﻪ آﻳﻮ ﻫﺠﻲ. دﻧﻴﺎ ﺟﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﺷﺎﻋﺮאﻧﻪ دﻓﺘﺮ، ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺛﻨﺎ ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻣﺸﺮق ﺷﺎﻋﺮ، אن ﺟﻲ אﭼﺎرڻ ﺳﺎن ﺋﻲ؛ وﺟﺪ ۾ אﭼﻲ ﭤﺎ وﭸﻦ. روﻣﻲ ﭼﻮي ﭤﻮ: ”ﻋﺸﻖ ۾ אﻫﮍو ﻛﻮ زﺑﺮدﺳﺖ ﺑﺮﻗﻲ אﺛﺮ آﻫﻲ، ﺟﻮ אن ﺟﻲ ﭔﮅڻ ﺳﺎن، ﺟﺒﻞ ﺑﻪ ﺟﻨﺒﺶ ۾ אﭼﻲ ﭤﻮ وﭸﻲ ۽ ﻧﭽﮡ ﻟﮙﻲ ﭤﻮ.“ ”ﮐﻮه در رﻗﺺ آﻣﺪ و ﭼﺎﻻک ﺷﺪ.“ ﺷﺎه ﮐﻲ ﻣﺠﺎزي ۽ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﺗﺠﺮﺑﻮ ﻫﻮ. ﺟﻴﻜﻮ ﺑﻪ ﻛﻼم ﭼﻴﻮ אﭤﺲ، ﺳﻮ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻣﺴﺘﻲ ۾. روﻣﻲ وאﻧﮕﺮ، ﺷﺎه ﺑﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻣﺪح ﮘﺎﺋﻴﻨﺪي وﺟﺪ ۾ אﭼﻲ ﭤﻮ وﭸﻲ: ﻣﺪح ﻣﻮن ﮐﺎن ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﺳﻨﺪي ﺳﻮر ﺻﻔﺖ، ﻫﺠﻲ ﻛﺮﻳﺎن ﻫﻴﺞ ﺳﻴﻦ، ﻣﻄﺎﻟﻊ ﻣﺤﺒﺖ. ِ )ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري( ”ﻣﻮن ﮐﻲ ﻟﻔﻆ ﺋﻲ ﻛﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻣﺎن درد ﺟﻲ ﺻﻔﺖ ﻳﺎ ﺳﺎرאه ﻛﺮي ﺳﮕﮭﺎن. ’ﻣﺤﭕﺖ‘ ﺟﻲ ﻫﺠﻲ ﺋﻲ آُء ِ ﺟﻴﻜﺮ وڏي ﺷﻮق ﺳﺎن ﻛﺮﻳﺎن ۽ ﺳﻚ ﺟﻮ ﺳﺒﻖ، ﺑﻴﺤﺪ ﭼﺎه ﺳﺎن ﭘﮍﻫﺎن.“ ﺷﺎه ﻫﻚ آدرﺷﻲ ﻋﺎﺷﻖ آﻫﻲ، ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻼم ۾، ﻋﺎﺷﻘﻦ ﻻ אﻋﻠﻰ درﺟﻲ ﺟﻮن ﻫﺪאﻳﺘﻮن ۽ آدرش ﮀﮇي وﻳﻮ آﻫﻲ. ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﺳﺎرو روپ، ﺳﻨﺪس ﻛﻼم ۾ ﭼﭩﻴﻞ آﻫﻲ؛ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﻫﺮ ﻫﻚ رאز אن ۾ ﺳﻤﺎﻳﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﺷﺎه، ﻋﺸﻖ ﺟﻲ وאرﺗﺎ، אﺑﺘﺪא ﮐﺎن وﭠﻲ ﮐﮣﻲ ﭤﻮ. ﭘﺮ ﻣﺤﺒﺖ ﻫﻚ אﻫﮍي ﭼﻴﺰ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ אﻧﺘﻬﺎ آﻫﻲ ﺋﻲ ﻛﻴﻦ. ﺷﺎه ﺟﻮ ﻋﺸﻖ ﺑﻪ ﻻ אﻧﺘﻬﺎ آﻫﻲ. ُ ُ ﺷﺎه، ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻲ ﻫﻚ ﻋﺠﻴﺐ אڃ ﻛﺮي ﺑﻴﺎن ﻛﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﺎ ﻛﮇﻫﻴﻦ ﺑﻪ אﺟﮭﺎﻣﮡ ﺟﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ”ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ“ ۾ ﭼﻮي ﭤﻮ: אﻧﺪر ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ אﻫﮍي ﺗﻮﻧﺲ אﭤﻢ، ﺟﻮ ﺳﺎرو ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻲ وﭸﺎن، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻣﻮن ﻻ ﭴﮡ ﻫﻚ ﺳﺮכ ﺑﻪ ﻧﻪ آﻫﻲ: ﮐﺎﻣﺎن، ﭘﭽﺎن، ﭘﭵﺮאن، ﻟﮁﺎن ۽ ﻟﻮﭼﺎن، ﺗﻦ ۾ ﺗﺌﻮﻧﺲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ﭘﻴﺎن ﻧﻪ ڍאﭘﺎن، ﺟﻲ ﺳﻤﻮﻧﮉ ﻣﻨﻬﻦ ﻛﺮﻳﺎن، ﺗﻮ ﺳﺮﻛﻴﺎﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ُ ”ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي“ ۾، אﻧﻬﻲ ﻋﺠﻴﺐ אڃ ﺟﻮ ﺳﺎﮘﺌﻲ ﻧﻤﻮﻧﻲ ۾ ذﻛﺮ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺟﺌﻦ ﺟﺌﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﺟﺎم ُ ﭘﻴﺌﺒﻮ، ﺗﺌﻦ ﺗﺌﻦ אﻫﺎ ﺗﺸﻨﮕﻲ زور ﭘﻴﺌﻲ وﭠﻨﺪي. ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻲ אڃ ﺗﮇﻫﻴﻦ ﻟﻬﻨﺪي، ﺟﮇﻫﻴﻦ ﺳﻨﺪس ﻣﻌﺸﻮق ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﺑﻪ ُ ُ ُ אﻫﮍي ﺳﺎﮘﻲ אڃ ﭘﻴﺪא ﭤﻴﻨﺪي. ﭘﻮ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻮ אﺑﺪي وﺻﺎل ﭤﻴﻨﺪو، ۽ אڃ אڃ ﺳﺎن ﻣﭩﺠﻲ وﻳﻨﺪي. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻦ ﺟﻲ ﻣﻦ ۾، ﺗﻦ ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺗﺎر، 72
- 29. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ُ ُ ُ ﭘﻲ ﭘﻴﺎﻟﻮ אڃ ﺟﻮ، אڃ ﺳﻴﻦ אڃ אﭤﻴﺎر. ﻣﺤﺒﺖ אﮘﻴﺎن، ﻛﻬﮍﻳﻮن ﺑﻪ ﮘﺮﻳﻮن ﻣﺼﻴﺒﺘﻮن، ﺑﻴﻬﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻨﺪﻳﻮن. ﻧﺪي ۽ وאﻫﮍ ﻛﻬﮍي ﭼﻴﺰ آﻫﻦ، ﺟﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ אﭤﺎه ﻋﺸﻖ אﮘﻴﺎن ﺳﭧ ﺟﮭﻠﻲ ﺳﮕﮭﻦ، ﻳﺎ ﺟﺒﻠﻦ ۽ ﺑﺮﭘﭩﻦ ﮐﻲ ﮀﺎ ﻣﺠﺎل آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﻻ אﻧﺘﻬﺎ ﺳﻚ אﮘﻴﺎن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﻗﺎﺋﻢ رﮐﻲ ﺳﮕﮭﻦ! ُ ﺟﻦ ﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ אﺳﺎٽ، ﺳﻲ وאﻫﮍ ﭜﺎﺋﻦ وﮐﮍي. )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( ﺟﺒﻞ وڏو ﺟﻮ، ﻟﻮڻ ﻣﮍوﺋﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮐﻲ. )ﺳﺮ دﻳﺴﻲ( ﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻚ ﻧﺪي ﻫﺌﻲ، ﭘﺮ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﮭﮍي ﺳﭽﻲ ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻲ אﮘﻴﺎن، ﮐﮣﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دﻫﺸﺖ ڏﻳﮑﺎرﻳﻦ ﻫﺎ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻟﻮڏي ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻦ ﻫﺎ. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﺳﭽﻮ ﻋﺎﺷﻖ، ﻛﻬﮍﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻦ ﮐﻲ ﺧﺎﻃﺮ ۾ ﻧﭥﻮ آﮢﻲ. ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺎﺋﺮ ﮔﺠﻦ، ﺗﻮ ﺳﻬﺞ ﻧﻪ ﻣﭩﻲ ﺳﻬﮣﻲ، ﺗﻪ ﻛﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮀﭵﻦ، ﭘﺮ ﺗﻨﻬﻴﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ؟ )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( ﺷﺎه، ﻋﺸﻖ ﺗﻲ ﻋﺎﺷﻖ آﻫﻲ. ﻛﮇﻫﻴﻦ ﺑﻪ وﺻﻞ ﻻ ﻧﭥﻮ وאﺟﮭﺎﺋﻲ، ﺑﻠﻚ ﻫﻤﻴﺸﻪ ِאﻫﺎﺋﻲ آرزو ﭤﻮ رﮐﻲ ﺗﻪ دאﺋﻢ ﺳﻜﻨﺪو رﻫﺎن. ﻓﺮאق، ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﻳﺎد ﮐﻲ ﺳﺮﺳﺒﺰ ۽ ﺗﺎزو ﭤﻮ رﮐﻲ؛ وﺻﻞ، ﺳﻚ ﮐﻲ ﻣﻮت ﺟﻲ ﺳﻴﺞ ﺗﻲ ﻟﻴﭩﺎﺋﻲ ﭤﻮ ﮀﮇي. ﺷﺎه، وﺻﻞ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ، ﭘﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻓﺮאق ﺟﻲ ﻣﺮﺣﺒﺎ ﭤﻮ ﻛﺮي. وﺻﺎﻻن ﻓﺮאق ﺟﻲ، ﺳﭵﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﮘﺮي. )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( ﭰﻮڙאﺋﻲ ﻓﺮאق ﺟﻲ، ﺳﭵﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﮘﺮي. )ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي( ”ﺳﺮ ﺣﺴﻴﻨﻲ“ ۾ ﻓﺮאق ﺟﻲ ﺷﺎن ۾، ﻛﻬﮍو ﻧﻪ ﺳﻬﮣﻮ ﺧﻴﺎل ﭤﻮ ﭘﻴﺶ ﻛﺮي! ﺟﻴﻜﻲ ﻓﺮאق ۾ آﻫﻲ، ﺳﻮ وﺻﻞ ۾ ﻧﺎﻫﻲ. ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻠﻴﻮ ﺗﻪ ﺳﻚ ﻟﭥﻲ؛ ﮔﻮﻳﺎ ﻣﺤﺒﻮب، ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭤﻴﮡ ﺳﺎن، ﻫﻦ ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﮐﺎن ﭘﺮي ﭤﻮ ﻛﺮي. وﺻﻞ، ﻣﺤﺒﻮب ۽ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻲ وچ ۾ وﻳﮁﻮ ﭤﻮ آﮢﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ وﺻﻞ ﺟﻲ ﺣﺎﻟﺖ ۾، ﻋﺎﺷﻖ ﺟﺎ ﻓﺮאق وאرא ﻛﮍﻫﻨﺪڙ ﭰﭧ ﻣﻴﭩﺠﻲ ﭤﺎ وﭸﻦ، ۽ ﻋﺎﺷﻖ، ﺳﻮز ۽ درد ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ ﭤﻮ رﻫﺠﻲ وﭸﻲ. ﺟﻲ دل ۾ دوﺳﺖ ﺟﻮ درد ﻧﻪ رﻫﻴﻮ، ﺗﻪ ﻋﺎﺷﻘﻲ ﺧﺘﻢ ﭤﻲ ﭼﻜﻲ ۽ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﻟﻄﻒ وﭸﮡ ﮐﻲ وﻳﻨﺪو رﻫﻴﻮ. ﺷﺎﻋﺮ، دل و ﺟﺎن ﺳﺎن ﻓﺮאق ﺟﻲ آﺟﻴﺎن ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺟﻴﻜﻲ ﻓﺮאﻗﺎن، ﺳﻮ وﺻﺎﻻن ﻧﻪ ﭤﺌﻲ، אﭼﻲ אوﻃﺎﻗﺎن، ﻣﻮن ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺮي ﻛﻴﻮ. ﺷﺎه، ﺳﺨﻴﻦ ﺗﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮ، ﺟﺌﻦ ﺳﻨﺪس ﻣﺪﻳﺤﻲ ﻛﻼم ﻣﺎن ﻇﺎﻫﺮ آﻫﻲ. ﺳﭽﻮ ﺳﺨﻲ ﺑﻪ ﻫﻚ אﻫﮍو ﻓﻘﻴﺮ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ وڏאﺋﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﻋﺎرف ﺑﻪ ﭤﺎ ﮘﺎﺋﻴﻦ. ﺳﺨﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﺨﺎوت، ﻫﻚ אﺑﺪي ﮔﻞ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻫﺎڻ، ”ﺟﮙﺎن ﺟﮗ“ ﭰﻬﻠﻴﻞ ﭤﻲ رﻫﻲ. ﺳﺨﻴﻦ ﺟﻲ ﺻﺪﻗﻲ، ﺷﺎه ﻣﺪﻳﺤﻲ ﺷﻌﺮ ﭼﻴﻮ آﻫﻲ. ”ﺳﺮ ﭘﺮﭜﺎﺗﻲ“ ۾ ﺳﭙﺮ ﺳﺨﻲ، ﻟﺲ ﭔﻴﻠﻲ ﺟﻲ ﺳﺨﻲ ﺣﺎﻛﻢ، ۽ ”ﺳﺮ ﺑﻼول“ ۾ ﻣﺸﻬﻮر ﺳﺨﻲ ﭴﺎم )ﺳﻨﮅ ﺟﻲ ﺳﻤﻲ ﺣﺎﻛﻢ، ﺟﺎدم ﺟﮑﺮي( ﺟﻲ، دل ﮐﻮﻟﻲ وאﮐﺎڻ ﻛﺌﻲ אﭤﺲ. אﻳﺮאﻧﻲ ﺷﺎﻋﺮ، ﻛﻨﻬﻦ אﻧﻌﺎم ﺟﻲ ﺗﻤﻨﺎ رﮐﻲ، ﺧﺴﻴﺲ ﺑﺎدﺷﺎﻫﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻗﺼﻴﺪن ۾ وﭠﻲ ﻋﺮﺷﻴﻦ ﭼﺎڙﻫﻴﻨﺪא ﻫﻮא. ﺷﺎه ﺟﻦ ﺣﺎﻛﻤﻦ ﺟﻲ ﺳﺎرאه ﻛﺌﻲ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﺗﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ۾ ﺟﮭﺎن ۾ ﺋﻲ ﻛﻴﻦ ﻫﻮא. ﺷﺎه، אﻫﻮ ﻣﺪﻳﺤﻲ ﺷﻌﺮ، َ אﻧﻬﻲ ﻻ ﭼﻴﻮ آﻫﻲ، ﺗﻪ دﻧﻴﺎ ۾ ﺳﺨﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﺨﺎوت، אﻣﺮ رﻫﻲ، ۽ ﺣﺎﻛﻢ، ﺳﺨﺎوت ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺧﻮ ﻛﻦ. ﺗﺤﻘﻴﻖ، ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺨﻲ ﺟﻮ دﻳﺪאر ﺋﻲ ﻫﻚ ﭘﺎכ زﻳﺎرت آﻫﻲ؛ ۽ ﺳﻨﺪس ﺳﺎرאه ﮘﺎﺋﮡ، ﻫﻚ ”ﻋﺠﻴﺐ ﻋﺒﺎدت“. 82
- 30. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net رא ڏﻳﺎج، ﻫﻚ ﻛﺎﻣﻞ رאﮘﺎﺋﻲ ﮐﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ ڏאڻ ۾ ڏﻧﻮ؛ ﻫﻮڏאﻧﻬﻦ، ﺳﭙﮍ ﺳﺨﻲ وري ﻫﻚ ڏڏ ﻣﮝﮣﻬﺎر ﮐﻲ، ﻫﻚ ﺳﺌﻮ ﺗﺎزي ﮔﮭﻮڙא ِאﻧﻌﺎم ﻃﻮر ڏﻳﺌﻲ ﮀﮇﻳﺎ. رא ڏﻳﺎج ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ ﻟﭵﻴﻨﺪي ﻻﭤﻮ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﭔﻴﺠﻞ ﺟﻲ ﺗﻨﺪ ﮐﻲ، ”ﺳﺌﻮ ﻫﺰאرن ﺳﺮن“ ۽ ”ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﭙﺎرن“ ﮐﺎن ﻣﭥﻲ ﭤﻲ ﺳﻤﺠﮭﻴﺎﺋﻴﻦ؛ ﺳﭙﮍ ﺳﺨﻲ ﺑﻪ ڏڌ ﻣﮝﮣﻬﺎر ﺳﺎن وڏא ﺋﻲ ور ﻛﻴﺎ؛ ﮐﻴﺲ ﺳﻨﺪس ﺑﻲ ﺳﺮאﺋﻲ ﺑﺎﺑﺖ ﺗﻪ ﻛﺠﮭﻪ ﻧﻪ ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ، ﭘﺮ ﭘﺎڻ ﺳﺎﮢﺲ ڏک ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”אي ﺟﺎﺟﻚ! ﭔﻴﻦ درن ﺗﻲ وﭸﮡ ﺑﺪرאن، ﺟﻮ ﻫﻦ ﮐﺎن אڳ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ در ﺗﻲ ﻧﻪ آﺋﻴﻦ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﺋﻲ ﻫﻴﺘﺮא ﺳﺎرא ڏﮐﻴﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ڏﭠﺎ אﭤﻴﺌﻲ.“ ڏאﺗﺎر ڏک ﻛﻴﺎ، ﭘﺎﮢﺎ ﻣﭥﻲ ﻣﮝﮣﻲ، ”ﻣﻮن در ﮀﮇﻳﻮ، ﻣﮝﮣﺎ! ﻣﮝﻴﻦ ﻛﻮه ﭔﻴﺎ؟ ﺗﮇﻫﻦ ﺗﻮ ﭘﻴﺎ، وﭼﺎن وﻟﻬﺎ ڏﻳﻨﻬﻨﮍא.“ )ﺳﺮ ﭘﺮﭜﺎﺗﻲ( ﭴﺎم ﺳﻤﻲ ﺟﻲ ﺳﺨﺎوت ﮐﻲ، ﻫﻦ رﻳﺖ ﭤﻮ دאد ڏﻳﺌﻲ: ”ﺟﺲ ﺟﻮ ﻻﺋﻖ، ﻫﻚ ﭴﺎم ﺳﻤﻮ آﻫﻲ؛ ﭔﻴﺎ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺣﺎﻛﻢ، ”אﻧﻴﺮא) “ﺟﻨﻬﻦ رא ڏﻳﺎج ﺟﻮ، ﭔﻴﺠﻞ ﻣﺤﻞ ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺳﺮ وڍאﻳﻮ ﻫﻮ( ﻣﺜﻞ آﻫﻦ. ﺟﻨﻬﻦ ﻫﻨﮅ، ﻫﻲ ﺳﺨﻲ ﺳﺮدאر ُ ﺟﮍي رאس ﭤﻴﻮ ﻫﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻨﮅ، ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ אﻧﺴﺎن אﻫﮍو ﻧﻪ ﺟﮍﻳﻮ، ﮀﻮ ﺗﻪ אﺗﻲ ﻣﭩﻲ ﻫﺌﻲ ﺋﻲ אﻳﺘﺮي. ﻫﻦ ﺳﺨﻲ ﺣﺎﻛﻢ ﮐﻲ ڏﺳﮡ ﺳﺎن ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ رאﺟﺎ، دل ﺗﻲ ﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺟﺘﻲ ﻣﭡﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﭼﺸﻤﻮ ﻫﻮﻧﺪو آﻫﻲ ﺗﺘﻲ ﭔﻴﻦ ﮐﻮﻫﻦ ﮐﮣﮡ ﺟﻮ ﮀﺎ ﺳﻮد!“ َ ﺟﮑﺮو ﺟﺲ ﺟﮑﺮو، ﭔﻴﺎ ﺳﭛ אﻧﻴﺮא، ﺟﺌﺎﺋﻴﻦ ﮔﮭﮍﻳﻮ ﺟﮑﺮو، ﺗﺌﺎﺋﻴﻦ ﻧﻪ ﭔﻴﺎ، ﻣﭩﻲ ﺗﻨﻬﻦ ﻣﺎﮘﺎ، אﺻﻞ ﻫﺌﻲ אﻳﺘﺮي. ڏﭠﻲ ﺟﺎدم ﺟﮑﺮي، ﭼﺖ ﻧﻪ ﭔﻴﺎ ﭼﮍﻫﻦ، ﺗﻪ ﻛﻲ ﮐﻮه ﮐﭵﻦ، ﺟﻪ ﺳﺮ ﻟﭝﻲ ﺳﭝﺮو. َ ﺷﻞ ﺳﺨﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﺨﺎوت، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺎﺋﻢ رﻫﻲ! ﺳﺨﻴﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ،دﻧﻴﺎ ۾ אﻧﮅوﻛﺎر آﻫﻲ. ﺳﺨﻲ، ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ُ ُ رﻳﮕﺴﺘﺎن ۾، ﻣﭡﻲ ۽ ﭤﮅي ﮐﻮه ﻣﺜﻞ آﻫﻦ، ﺟﻨﻬﻦ ﻣﺎن رڻ אﻛﺮﻧﺪڙ، ﭘﺎﮢﻲ ﭼﻜﻮ ﭘﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻲُء ﭠﺎرﻳﻦ ﭤﺎ. ﺷﻞ אﻫﻲ אﻣﺮ رﻫﻦ! َ َ אﻻ! ﺟﻨﮓ، ﺟﻨﻴﻦ אﺟﮭﻲ ﮔﮭﺎرﻳﺎن، َ ﺷﺎل م ﺳﻜﻲ وﻳﺌﺮي، ﺟﺌﺎن ﭘﻲ ﭘﻴﻦ. ﺷﺎه، ﺟﺎدم ﺟﮑﺮي ﺟﻲ وאﮐﺎڻ ﻛﻨﺪي، وﺟﺪ ۾ אﭼﻲ ﭤﻮ وﭸﻲ، ۽ ﻣﺒﺎﻟﻐﻲ ۾ אﭼﻲ ﭤﻮ ﮀﭩﻜﻲ: ”ﻫﻦ ﺣﺎﻛﻢ ﺳﺎن ﭔﻴﺎ ﺳﻮﻳﻦ ﺳﺮدאر ﺑﻪ ﻧﻪ ﭘﺎڙﻳﺎن. אي ﺳﺨﻲ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺨﺎ، ﻣﻴﻨﻬﻦ ﻣﺜﻞ آﻫﻲ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ’ﺟﮭﮍ‘ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﺨﺎوت، אرڙﻫﻦ ﻫﺰאرن ﺣﺎﺗﻤﻦ ﮐﻲ ڍﻛﻲ ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ.“ ﭘﺎﻧﮉپ ﺳﻴﻦ ﻧﻪ ﭘﺎڙﻳﺎن، ﺳﻮﻳﻦ ﭔﻴﺎ ﺳﺮدאر، آﻫﻲ ﻣﺜﻞ ﻣﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ، ﺳﺨﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎر، ﺣﺎﺗﻢ ﻫﺰده ﻫﺰאر، ﺟﮭﮍ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﮭﭙﻴﺎ. )ﺳﺮ ﺑﻼول( ﺷﺎه، אﻪﻠﻟ ﺟﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي אﻪﻠﻟ ﺟﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ ﺑﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮ. ِאﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﺟﻲ ﺷﻬﺎدت ﺟﻮ ﺑﻴﺎن، ﻧﻬﺎﻳﺖ رﻗﺖ آﻣﻴﺰ ﻧﻤﻮﻧﻲ ۾ ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ِאﻣﺎم ﺣﺴﻴﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ، ﻏﺰא ﻳﺎ دﻳﻨﻲ ﺟﻨﮓ ۾ ڏﻧﻮ. ﺷﺎه ﺟﮭﮍو ﻋﺎﺷﻖ، 92
- 31. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻛﺌﻴﻦ ﻧﻪ אﻫﮍي وאﻗﻌﻲ ﮐﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎري روﺣﺎﻧﻲ ﻗﻮت ۽ ﺷﺎﻋﺮאﻧﻲ ﺷﻌﻮر ﺳﺎن ﭼﭩﻴﻨﺪو؟ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ ﻣﺮכ ﺋﻲ آﻫﻲ ﺷﻬﺎدت. َ ﺳﻲ ڌڙ ﭘﺴﻲ ﺳﮅ، ﻛﻨﻬﻦ אﭜﺎﮘﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. )ﺳﺮ ﻛﻠﻴﺎڻ( ﻓﺮدوﺳﻲ وאﻧﮕﺮ، ﺷﺎه، ﺗﺎرﻳﺨﻲ دﻟﭽﺴﭙﻲ ﮐﺎن، رزﻣﻲ ﺷﻌﺮ ﻧﻪ ﭼﻴﻮ آﻫﻲ. אﮔﺮﭼﻪ ”ﺳﺮ ﻛﻴﮇאرو“ آﻫﻲ ﺗﺎرﻳﺨﻲ ﺣﻘﻴﻘﺘﻦ ﺗﻲ ﭔﮅل. ﻫﻦ ﻧﻤﻮﻧﻲ ﺟﻮ ﺷﻌﺮ ﺑﻪ ﺷﺎه، ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺟﺬﺑﻲ ﻫﻴﭟ ﭼﻴﻮ آﻫﻲ. ”ﺳﺨﺘﻲ ﺷﻬﺎدت ﺟﻲ ﻧﺴﻮرو ﺋﻲ ﻧﺎز“. ﻛﻴﮇאرو، ﺳﻨﺴﻜﺮت ﺷﺒﺪ ”ﻛﻴﺪאر“ ﺟﻮ ﺑﮕﺎڙ ﻳﺎ ﻓﺎﺳﺪ ﺻﻮرت آﻫﻲ. ”ﻛﻴﺪאر“ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ ﺋﻲ آﻫﻲ ﻳﮅ ﺟﻮ ﮐﻴﺘﺮ ﻳﺎ ﺟﻨﮓ ﺟﻮ ﻣﻴﺪאن. ”ﺳﺮ ﻛﻴﮇאري“ ۾ ﺟﻨﮓ ﺟﻮ ﺟﻮش ۽ ﺧﺮوش، ﺑﻬﺎدرن ﺟﻲ ﻫﻤﺖ ۽ ﺷﺠﺎﻋﺖ، ﺟﮭﻮﻧﺠﮭﺎرن ﺟﻲ دل دﻫﻼﺋﻴﻨﺪڙ رכ وﻫﻨﺪي رאﻧﺪ، ﺷﻴﺮن ﺟﻲ ﻛﻨﮅن ﺟﻮ رڻ ۾ ﻧﭽﮡ، وﻧﻜﻦ ﺟﻲ وﻫﻦ ﺟﻲ ﺟﺎن ڏﻛﺎﺋﻴﻨﺪڙ وאوﻳﻼ، ﻛﺎﺋﻨﺎت ﺟﻮ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ ﺷﻬﺎدت ﺗﻲ ﻣﺎﺗﻢ ﻛﺮڻ وﻏﻴﺮه ـــــــ ِאﻧﻬﻦ ﻣﮍﻧﻲ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻗﻠﺐ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﻛﻨﺪڙ ﻟﻔﻄﻦ ۾ ﻛﻴﻮ אﭤﺲ. ُ ﺷﺎه ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ۾ ﺳﻮره אﻫﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ وﻳﮍه وﻳﻞ، ﻛﭩﻚ ۾ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻬﻦ وﺳﻮﺳﻲ ﻳﺎ ﻫﭕﻚ ﺟﻲ، ﻛﺎﻫﻲ ﭤﻮ َ ُ ﭘﻮي. ﻧﻪ زره ﭤﻮ ﺑﺖ ﺗﻲ ﭘﻬﺮي، ﻧﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﭽﺎُء ۾ ڍאل אﮘﻴﺎن ﭤﻮ ڍאري. ﻫﻮ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻻﻫﻲ، ﻧﻴﺰي ۽ ﺗﻠﻮאر ﺟﻮ ﻣﺎرو ﻛﻨﺪو ﭤﻮ אﭼﻲ، ۽ ﺳﻮא وﻳﮍه ﺟﻲ، ﭔﻴﻮ ﻛﻮ ﺑﻪ وﻳﭽﺎر אﻧﺪر ۾ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻴﺲ. ﺟﻮ ﺳﭙﺎﻫﻲ، ﺟﻨﮓ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾ زره ۽ ڍאل ُ ﭤﻮ ﺳﻨﭝﺎري، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ אﭸﺎ ﺟﺎن ﺳﺎن ﻣﻮه آﻫﻲ. אﻫﮍو ﺳﭙﺎﻫﻲ، ﺳﻮره ﺳﮇﺟﮡ ﺟﻮ ﻻﺋﻖ ﻧﺎﻫﻲ. ﺳﭽﻮ ﺳﻮره אﻫﻮ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺟﻴﺌﮡ ﺟﻲ رﺗﻲ ﺟﻴﺘﺮي ﺑﻪ ﺳﮅ ﻧﺎﻫﻲ. ﻛﻠﻲ وﻳﺮ ﻛﭩﻚ ۾، ﭘﺎﮐﺮ ﺟﻮ ﭘﺎﺋﻲ، ُ אﭸﺎ אن ﮐﻲ ﺟﻴﺌﮡ ﺟﻮ، آﺳﺎﻧﮕﻮ آﻫﻲ، ﺳﻮره ﺳﻮ ﭼﺎﺋﻲ، ﺟﻮ رﮘﻮ ﺋﻲ رڻ ﮔﮭﮍي. ﺷﺎه، ﺑﻬﺎدرن ﮐﻲ ﻫﻲ ﺗﻠﻘﻴﻦ ﭤﻮ ڏﺋﻲ: ﺳﻮره! ﻣﺮﻳﻦ ﺳﻮڀ ﮐﻲ، دل ﺟﺎ وﻫﻢ وﺳﺎر، ﻫﮡ ﭜﺎﻻ، وڙه ﭜﺎﻛﺮﻳﻦ، آڏي ڍאل م ڍאر، ﻣﭥﺎن ﺗﻴﻎ ﺗﺮאر، ﻣﺎر ﺗﻪ ﻣﺘﺎرو ﭤﺌﻴﻦ. ﺷﻬﺰאدن ﺟﻲ ﻣﺮכ آﻫﻲ ﺟﻨﮓ ﺟﻮ ﺷﻮق رﮐﮡ؛ ۽ ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺟﻴﺌﻦ، ﺗﻴﺴﻴﻦ رכ ﺟﻲ ﭘﻴﺎﻟﻲ ﭘﻴﺌﮡ ﺟﻲ ﺗﻤﻨﺎ رﮐﻨﺪא אﭼﻦ؛ ۽ آﺧﺮ ۾ ﺟﻨﮓ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾ ﺷﻬﺎدت ﺟﻮ ﺟﺎم ﭘﻴﺌﻦ. ُ ﻛﻮﻧﺮ ﻛﻠﻲ ﺟﺎ ﻛﻮڏﻳﺎ! ﺟﺎﻧﻜﻲ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ، َ ُ ُ ﻣﭥﺎن אڙن אﺳﺮي، رכ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﻲ، ُ ﮘﺎه ﮘﺠﮭﻦ ﺟﻮ ﭤﻲ، وﻳﭡﻲ ﺟﻦ وره ﭤﻴﺎ. ﭘﺮ ﺷﺎه ﮐﻲ אﺣﺴﺎس آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﻨﮓ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾ دﻟﻴﺮ ﭤﻴﮡ، ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﻣﮍس ﺟﻮ ﻛﻢ ﻧﺎﻫﻲ. ﻫﺘﻲ אﻫﻮ ﻛﮇي ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻮي، ﺟﻮ ﭜﭵﮡ ﮐﻲ وڏو ﻣﻬﮣﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ُ ُ ﻛﻠﻲ وﻳﺮ ﻛﭩﻚ ۾، ﺳﺎﺋﻮ ﺳﭛ ﻧﻪ ﻫﻮن، ﭘﮍ ﺗﻲ ﺳﻴﺌﻲ ﭘﻮن، ﻣﻮﭨﮡ ﺟﻨﻴﻦ ﻣﻴﻬﮣﻮ. ﺷﺎه ﻫﻚ ﺳﭽﻮ ﺻﻮﻓﻲ ﻫﻮ. אﻫﺎ ﺻﻮﻓﻴﺎﮢﻲ ﭘﺮ ﻧﺎﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ אﺷﺎرא ﻧﻪ ﻛﻴﺎ آﻫﻦ؛ ِאﻫﻮ ﺻﻮﻓﻲ ﻃﺮﻳﻘﻮ ﻧﺎﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻦ ﺻﺎﺣﺐ אﭜﻴﺎس ﻧﻪ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس رﺳﺎﻟﻲ ۾، ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻲ ﺟﺪא ﺟﺪא ﻣﻨﺰﻟﻦ ﻳﻌﻨﻲ 03
- 32. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﺷﺮﻳﻌﺖ، ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﻣﻌﺮﻓﺖ، ﺣﻘﻴﻘﺖ ۽ ﺻﻮﻓﻴﺎﻧﻪ אﺻﻮﻟﻦ ﺟﮭﮍوכ ذﻛﺮ ۽ ﻓﻜﺮ، ﻗﻀﺎ ۽ رﺿﺎ، ﺗﻮﻛﻞ ۽ ﺗﺴﻠﻴﻢ، ﺗﺠﻠﻲ ۽ אﺳﺘﺘﺎر وﻏﻴﺮه ڏאﻧﻬﻦ ﺑﻪ ِאﺷﺎرא ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻦ، ﺟﺌﻦ ﻫﻴﭡﻴﻦ ﻣﺜﺎﻟﻦ ﻣﺎن ﻇﺎﻫﺮ آﻫﻲ. ﺟﺴﻲ ۾ ﺟﺒﺎر ﺟﻮ، ﺧﻔﻲ ﺧﻴﻤﻮ ﮐﻮڙ. ﺟﻠﻲ ﺗﻮن زﺑﺎن ﺳﻴﻦ، ﭼﺎرﺋﻲ ﭘﻬﺮ ﺟﻮڙ، ﻓﻜﺮ ﺳﻴﻦ ﻓﺮﻗﺎن ۾، ِאﺳﻢ אﻋﻈﻢ ڏور، ﭔﻴﺎ در وﭸﻲ م ووڙ، ِאي אﻣﻞ ِאﺋﺎﺋﻴﻦ ﺳﭙﺠﻲ. )ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ( ﻗﻀﺎ: ﻗﻀﺎ ﺟﺎ ﻛﺮﻳﻢ ﺟﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﻛﻨﮅ ﻛﮃﺑﻮ ﻛﺌﻦ؟ )ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ( ﺗﻮﻛﻞ: ڏﻳﺌﻲ ﺗﻮﻛﻞ ﺗﻜﻴﻮ، آر ﻟﻨﮕﮭﻴﺎ آﺳﺎن. )ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ( رﺿﺎ ۽ ﺗﺴﻠﻴﻢ: ﺳﭝﻴﺌﻲ ﺳﺒﺤﺎن ﺟﻲ، ﻛﺮ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﻢ، ﭤﻲ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺴﻠﻴﻢ ۾، ﻻﻫﻲ ﻏﻢ وﻫﻢ. ﺗﺠﻠﻲ ۽ אﺳﺘﺘﺎر: ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻲ ﻛﮇﻫﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، ﻛﮇﻫﻦ ﭘﺮدא ﭤﺎ ﭼﮍﻫﻴﻨﺲ. ﻛﮇﻫﻦ ﻃﺎﻗﻴﻮن ڏﻳﻦ، ﻛﮇﻫﻦ ﮐﻠﻦ در دوس ﺟﺎ. ـــــ )ﺳﺮ ﺑﺮوو ﺳﻨﮅي( ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻲ ﺟﺪא ﺟﺪא ﻣﻨﺰﻟﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﺑﻪ אﺷﺎرא ﭤﻮ ﻛﺮي: رאه ﺷﺮﻳﻌﺖ ﻫﻠﻴﺎ، ﺗﻔﻜﺮ ﻃﺮﻳﻘﻮن، ﺣﺎل ﺣﻘﻴﻘﺖ رﺳﻴﺎ، ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﮘﻮن، ﻧﺎﺳﻮت، ﻣﻠﻜﻮت، ﺟﺒﺮوت، ِאي ِאﻧﻌﺎم ﻟﮅون، ﭘﺲ ﻻﻫﻮت ﻟﻨﮕﮭﻴﻮن، ﻫﺎﻫﻮت ﻣﭥﻲ ﻫﻠﻴﺎ. )ﺳﺮ رאﻣﻜﻠﻲ( َ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻲ ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺟﻲ ﭘﻴﮍه ﺗﻤﺎم ﭘﺨﺘﻲ ﭔﮅﮢﻲ آﻫﻲ، ﭘﻮ ﺋﻲ אن ﺟﻲ ﻣﭥﺎن، ﻫﻚ ﺳﺎﻟﻢ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﻤﺎرت אڏي ﺳﮕﮭﻨﺪو. روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾ אﻧﻴﻚ ﺧﻮف ۽ ﺧﻄﺮא آﻫﻦ ۽ ﺟﻴﺴﻴﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ ﻛﻮ ﻛﺎﻣﻞ رﻫﺒﺮ ﻧﺎﻫﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻫﻮ ﻫﻲ אﮢﺎﻧﮕﻮ ﺳﻔﺮ ﻃﺌﻲ ﻛﺮي ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻨﺪو. אﻫﮍא ِאﺷﺎرא ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻛﻴﺘﺮن ﺋﻲ ﻫﻨﮅ ﻛﻴﺎ آﻫﻦ. ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻲ ﭼﻮﮢﻲ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﺷﻴﻄﺎن آﻫﻲ. ”ﺳﺮ دﻳﺴﻲ “۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻲ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﭤﻮ ﻛﺮي ﺗﻪ ﺑﻨﺎ ﻣﺮﺷﺪ ﺟﻲ ﺳﭛ אوﻧﺪه آﻫﻲ: دود دل ﺗﺎن دورﻛﺮي، َ َ ُ ﻛﺮ، ﺳﺎﺟﻦ! ﺻﻔﺎﺋﻲ؛ َ َ َ ِ ِ ُ ُ ِ ِ ﻣﻦ ﻻ ﺷﻴﺦ ﻟﮧ ﻓﺸﻴﺨﮧ אﻟﺸﻴﻄﺎن، אن رَء ُ َ ۡ َ َ ۡ ُ َ ٗ َ َ ۡ ُ ُ َّ ۡ َ ُ ِ َ ِ אوﻧﺪאﮬﻲ؛ ِ ﺳﺎﻟﻚ ﮐﻲ ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ ﻣﺮﮢﻮ آﻫﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺳﭝﻨﻲ ﺣﺮﺻﻦ ﮐﻲ ﺧﺘﻢ ﻛﺮﮢﻮ אﭤﺲ. ”ﻣﻮﺗﻮא ﻗﺒﻞ אن ﺗﻤﻮﺗﻮא“ َ )ﺣﺪﻳﺚ( ِאﻧﻬﻲ ﭼﻮﮢﻲ ﺟﻲ ﺷﺎه، ”ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري“ ۾ אﭘﭩﺎر ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. ﻫﻚ دאﺳﺘﺎن ۾ אﻫﻮ ﺋﻲ ﺳﺮ אﻻﭘﻴﻮ אﭤﺲ: ”ﻣﻮت ﮐﺎن אﮘﻲ ﻣﺮو“: ”ﻣﻮﺗﻮא ﻗﺒﻞ אن ﺗﻤﻮﺗﻮא“. ﻣﻮت ﮐﺎن ﻣﺮڻ آﻫﻲ ﺣﺮﺻﻦ ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﻛﺮڻ، ﻧﻪ ﺟﻲ ﮐﻲ ﺟﻔﺎ ڏﻳﮡ ﻳﺎ ﻛﻨﮅ ﻛﭙﺎﺋﮡ. ﻣﺮي، ﺟﻲ ﺗﻪ ﻣﺎﮢﻴﻴﻦ، ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻮ ﺟﻤﺎل، ﭤﺌﻴﻦ ﻫﻮﻧﺪ ﺣﻼل، ﺟﻲ ﭘﻨﺪ אﻫﺎﺋﻲ ﭘﺎرﺋﻴﻦ. ﭘﺮ ۾ ﭘﭽﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ، ﻣﺮي ﻧﻪ ﭴﺎﺗﻮ، ”ﻣﻮﺗﻮא“، ﻣﻨﮅ! ﻧﻪ ﺳﻮ ،ﻛﻨﮅ ﻛﭵﺎڙﻳﺎ ﻛﺎﭨﺌﻴﻦ؟ 13
- 33. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻮ ﻗﻮل آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﮇﻫﻴﻦ ڌﮢﻲ ﺟﮭﺎن ﺧﻠﻘﻴﻮ، ﺗﮇﻫﻴﻦ ﭼﻴﺎﺋﻴﻦ ”ﻛﻦ“ ﻳﻌﻨﻲ ﭤﻲُء؛ ﭘﻮ אﺋﻴﻦ ﭤﻴﻮ ﭘﻮي: ُ ”ﻓﻴﻜﻮن“ ﺧﺪא ﺟﮇﻫﻴﻦ روح ﺧﻠﻘﻴﺎ، ﺗﮇﻫﻴﻦ אﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﮁﻴﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ“ ﻳﻌﻨﻲ ”ﮀﺎ، ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ﻣﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب؟“ روﺣﻦ ﺟﻮאب ۾ ﭼﻴﻮ: ”ﻫﺎﺋﻮ )ﻗﺎﻟﻮ ﺑﻠﻰ(. ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ ۾ ﺑﻪ אﺋﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎﻳﻞ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺟﻲ ﻛﻼم ۾، ِאﻧﻬﻲ ﻋﻘﻴﺪي ڏאﻧﻬﻦ ﺑﻪ ِאﺷﺎرא آﻳﻞ آﻫﻦ: ”אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ“، ﺟﮇﻫﻦ ﻛﻦ ﭘﻴﻮم، ”ﻗﺎﻟﻮ ﺑﻠﻰ“ ﻗﻠﺐ ﺳﻴﻦ، ﺗﮇﻫﻦ ﺗﺖ ﭼﻴﻮم. ـــــــــ ﻛﻠﻴﺎڻ آڏوאﮢﻲ 23
- 34. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺷﺎه ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ )ﻣﺠﻤﻞ ۽ ﻣﻌﻨﻰ ﺳﺎن( ُ ﺳﺮﻛﻠﻴﺎڻ َ ”ﻛﻠﻴﺎڻ“ ﺳﻨﺴﻜﺮت ﻟﻔﻆ آﻫﻲ ۽ ﻣﻌﻨﻰ אﭤﺲ ﺳﮏ ﻳﺎ ﺷﺎﻧﺘﻲ. ﻫﻲ ﺳﺮ ﻣﻦ ﮐﻲ آﻧﻨﺪ ﭤﻮ ﺑﺨﺸﻲ. ﮔﺎﺋﻦ ودﻳﺎ ﻣﻮﺟﺐ ﻫﻲ ﺳﺮ، دﻳﭙﻚ رאڳ ﺟﻲ אﭠﻦ ﭘﭩﻦ ﻣﺎن ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺠﮭﺎ ﺟﻮ ﮘﺎﺋﺒﻮ آﻫﻲ. ﻛﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ ﺟﻮ رאﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ َ َ ﻫﻲ ﺳﺮ אﺳﺮ ﺟﻮ ﺑﻪ ﮘﺎﺋﮡ ۾ אﻳﻨﺪو آﻫﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺳﻨﺠﮭﺎ ۽ אﺳﺮ، ﭔﺌﻲ ﺳﮙﻮرﻳﻮن ﻣﻬﻠﻮن آﻫﻦ ۽ ﺑﻨﺪﮔﻲ ﺟﻲ ﻻ رﭤﻴﻞ آﻫﻦ. رﺳﺎﻟﻲ ۾ ﻫﻲ ﺳﺮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺳﺎرאه ﺳﺎن ﺷﺮوع ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ אﮘﻴﺎن ﺳﺮ ﻧﻮאﺋﻲ ۽ ﮐﻴﺲ ”ﻛﺎرﮢﻲ“ ۽ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﺟﻮ ﭘﻴﻐﺎم رﺳﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﻛﺮي ﭤﻮ ﻣﭹﻲ. رﺳﺎﻟﻲ ﺟﻲ ﻫﻚ ﻫﻚ ﺳﺮ ۾ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻄﻠﺐ رﮐﻴﻞ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﭘﻬﺮﻳﻦ ”وﺣﺪت ﻣﺎن ﻛﺜﺮت“ وאرو ﺻﻮﻓﻴﺎﮢﻮ رאز ﺳﻤﺠﮭﺎﻳﻮ آﻫﻲ: ڌﮢﻲ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﻛﻮ ﺛﺎﻧﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻲ ﺳﻤﻮري ﻇﺎﻫﺮي ﮔﮭﮣﺎﺋﻲ ﺳﻨﺪس ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﻣﺎن ﻧﻜﺘﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ”ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﺳﺮ“ آﻫﻲ. ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﺳﻬﮣﻴﻮن ﺷﻴﻮن ﭘﻴﺪא ﻛﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺗﻲ ﺣﻴﺮאن آﻫﻲ. ﻫﻲ ﺳﻤﻮرو ﻣﺎﻧﮉאڻ ﺳﻨﺪس ﺋﻲ ﻣﻨﮉﻳﻞ آﻫﻲ. ﻫﻲ ﻛﺎﺋﻨﺎت ﻫﻚ ﻣﺤﻞ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ درﻳﻮن آﻫﻦ دري دري ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺳﻨﺪس دﻳﺪאر آﻫﻲ. ﻫﺮ ﻫﻚ روپ ۾ ﭘﺎڻ ﺳﻤﺎﻳﻞ آﻫﻲ. ﺟﻲُء ﺟﻲُء ۾ ﺳﻨﺪس درﺳﻦ آﻫﻲ. ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ ﭘﺮک ﻛﺮ، ﺗﻴﮇאﻧﻬﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎﻣﻬﻮن آﻫﻲ؛ ﻛﻮڙﻳﻦ ﺳﻨﺪس ﻛﺎﻳﺎﺋﻮن آﻫﻦ. ڌﮢﻲ ﺟﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺎﮢﺲ ﻫﻚ ﭤﻴﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ﻫﻮ ﺳﻦ ﺋﻲ ﺳﻦ ۾ روﺣﺎﻧﻲ وﻻﻳﺖ ﺟﺎ ﺳﻴﺮ ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻫﻮ ُ ﺳﻮري ﺗﻲ ﺳﺮﻫﺎ آﻫﻦ ۽ ﭼﻮڄ ﻣﺎن ﺳﺮ ﻛﻠﻬﻦ ﺗﺎن ﻻﻫﻲ ﭤﺎ ڏﻳﻦ. ﻫﻨﻦ ﻻ ﺳﻮري ﺳﻴﺞ آﻫﻲ ۽ ﻣﺮڻ ﻣﺸﺎﻫﺪو. ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﮘﻨﻬﮡ آﻫﻲ ﺳﻴﺨﻦ ۾ ﻣﺎس ﭘﭽﺎﺋﮡ. ڌﮢﻲ ﺑﻪ ﺟﻨﮑﻲ ﭼﺎﻫﻲ ﭤﻮ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﻛﻮﭠﻲ، ﻛﻬﻲ ﭤﻮ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﺧﻮب ﺧﻨﺠﺮ ﭤﻮ ﻫﮣﻲ. ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺳﺎن ”ﻛﺎﺳﺎﺋﻜﻲ ﻛﺎر“ ﭤﻮ ﻛﺮي ۽ ﺳﻨﺪس ”ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ، ﺑﻜﻴﻮن“ ﻛﺒﺎب ﭤﻮ ﻛﺮي. ﻫﻮ ﺳﻨﺪن رﮘﻮن ﺑﻪ ﭤﻮ ﺳﻮﺟﮭﻲ. ﺷﺎه، ﻣﺮﺷﺪ ﻳﺎ ﮔﺮو ﮐﻲ ﻛﺎﺳﺎﺋﻲ ﺟﻮ روپ ڏﻳﺌﻲ، وري ﻛﻼل ﺟﻮ روپ ﭤﻮ ڏﺋﻲ. ﺳﻨﺪس ﺷﺮאب، زﻫﺮ ﺟﮭﮍو َ ﻗﺎﺗﻞ ۽ ﭨﻮه ﺟﮭﮍو ﻛﺌﻮڙو آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس ﻋﺎﺷﻖ ِאﻧﻬﻲ” ﻛﮍي ۽ ﻗﺎﺗﻞ“ ﺟﺎ ﻫﻴﺮאכ آﻫﻦ. ﻫﻲ אﻫﮍو ﻣﻨﮅ آﻫﻲ، ُ ُ ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻴﺌﮡ ﺳﺎن رﮘﻦ ﻣﺎن ﺳﺎه ﻧﻜﺮﻳﻮ وﭸﻲ، ﭘﺮ ﻋﺎﺷﻖ אﻧﮑﻲ ڏﺳﻲ ﭘﻴﺎ وﻫﺴﻦ ﭤﺎ. ﻫﻲ ﺳﺮ ڏﻳﺌﻲ אﻧﺠﻲ ﺳﺮﻛﻲ ﭤﺎ وﭠﻦ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ ﻫﻦ אﻣﻠﻬﻪ ﺷﺮאب ﺟﻲ ﻫﻚ ﭘﻚ ﺑﻪ ﺳﺮ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﺳﺴﺘﻲ ﭼﺌﺒﻲ. ﺟﻨﺠﻲ ﭜﺎڳ ۾ ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻲ، ُ ﺗﻨﮑﻲ ﺋﻲ אﻧﺠﻲ ﺳﺮﻛﻲ ﭤﻲ ﻣﻠﻲ. ﺷﺎه، ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺮﺷﺪ ﮐﻲ ”ﻣﻬﻴﺴﺮ“ ﭤﻮ ﻛﻮﭠﻲ. ﺳﻤﻮري ﺗﻤﺜﻴﻞ ﺳﭽﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺗﻮڙي روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮ ﺳﺎن ﭤﻲ ﻟﮙﻲ. 33
- 35. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ڏאﺗﺎر، ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻴﮍא ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻻﻫﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﺳﺘﻴﻮن ﺗﮇﻫﻦ אﺛﺮ ﻛﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ﺳﻨﺪس אﻣﺮ ﭤﺌﻲ. ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﺣﺒﻴﺐ آﻫﻲ، ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻃﺒﻴﺐ. وﻳﭽﺎرא ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﺎ وڍﻳﻞ ﺳﻨﺠﮭﻲ ۽ ﺻﺒﺢ ﻛﺮﻛﻦ ۽ ﻛﻨﺠﮭﻦ ﭘﻴﺎ. ﻫﻮ ﭘﺎﮢﮑﻲ ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ ﭘﭩﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﻫﮣﻦ. ﻛﻨﻬﻦ وﻳﭳ ﺟﻮ وﭨﻦ وﭸﮡ ﻧﺎﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺎﭔﻮه ﺋﻲ ﻫﻨﻦ ﻻ ﺷﻔﺎ آﻫﻲ. ﻣﭥﻦ אﻫﮍي ﻛﺎ אﮔﮭﺎﺋﻲ ﭼﮍﻫﻴﻞ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﭘﭧ ﺗﻲ אوﻧﮕﮭﻪ ﺋﻲ אوﻧﮕﮭﻪ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ ۽ ﭘﺎﺳﻮ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ورאﺋﻴﻦ. ﻫﻮ ﺳﺎرو وﻗﺖ ﮘﺠﮭﻮ ﭘﻴﺎ روﺋﻦ ۽ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﺒﺎب ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﺟﻲ ﭘﮅري ﭘﭧ ﻫﻨﺠﻮن ﭤﺎ ﻫﺎرﻳﻦ، ﺗﻨﺠﻲ ﭘﺮت ﺗﻲ ﻛﺎ ﭘﺖ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﻲ درد ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﻟﻬﮣﻲ אﭤﻴﺌﻲ ﺗﻪ وאڍوڙن وﭨﺎن ﻫﻚ رאت رﻫﻲ אچ. ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ ﻋﻠﻴﻢ ﻋﺎﻟﻢ ﻗﺎدر ﻗﺪرت ﻗﺪﻳﻢ وאﻟﻲ وאﺣﺪ وﺣﺪه رزאق رﺣﻴﻢ ﺣﻤﺪ ﺣﻜﻴﻢ ﻛﺮﻳﻢ ُאﺗﻮﺳﻴﻦ ﻛﺎرﮢﻲ ﻗﻠﺐ ﻟﺴﺎن ِ َِ ﻓﺎﺋﻖ ﻓﺮﻣﺎن ََ אوﺗﮍ אوﻟﻴﺎ ُ َ ﺳﺘﮍ 43 ﻣﻌﻨﻰ ﭴﺎﮢﻴﻨﺪڙ ﺟﮭﺎن ﺳﮕﮭﺎرو ﺳﮕﮭﻪ آﮘﺎﭨﻮ، אﻧﺎدي ﻣﺎﻟﻚ ﻫﻚ ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ )ﻋﺮﺑﻲ( روزي رﺳﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﭔﺎﺟﮭﺎرو وאﮐﺎڻ ﺳﻴﺎﮢﻮ ﻣﻬﺮﺑﺎن وﻳﺴﺎه ﺳﺎن ﭼﻴﻮ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﭘﻴﺪא ﭤﻴﮡ ﺟﻮ ﻛﺎرڻ دل زﺑﺎن ﻫﻮ אﻋﻠﻰ درﺟﻲ وאرא ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺣﻜﻢ ۾ ُ אﺑﺘﻮ ﻳﺎ אڙאﻧﮕﻮ ﺗﮍ، ﮔﻤﺮאﻫﻲ ﮔﮭﻠﺠﻲ وﻳﺎ ﺳﭡﻲ ﺗﮍ ﺗﻲ
- 36. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺎﻟﻢ ﻫﻴﻜﺎﺋﻲ אﺣﺪ ﻋﺎﻟﻢ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﺑﺎﻟﻢ آﮔﻲ َ אﮘﻬﻴﻦ ﻧﺴﻮروﺋﻲ ﻧﻮر ﻻﺧﻮف ﻋﻠﻴﻬﻢ وﻻ ﻳﺤﺰﻧﻮن ﻣﻮﻟﻲ ﻣﻌﻤﻮر אﻧﮓ אزل אﻻא ِ אورﻳﻦ ﺣﻘﻴﻘﺖ، ﻃﺮﻳﻘﺖ، ﻣﻌﺮﻓﺖ ڏﻳﺴﺎﻧﺪر ووڙﻳﻦ َُ ِ ُ ﻛﻠﻬﻨﺌﻮن ﻛﻮرﻳﻦ ِ ِ وﺣﺪه ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﻬﻪ ُ ﺳﺌﺎ َ َ ﮔﮭﭧ وﻫﺎﺋﺞ ِ ِ ُ وي ﭘﺎﮢﺎن ﺟﺎم ﺟﻨﺖ َ ُ ﭔﮏ 53 ﺻﺎف دل وאرא ﻫﻚ ﭤﻴﻞ ﻫﻚ )ڌﮢﻲ( ﺳﭽﻲ ﭴﺎڻ وאرא אﻣﻠﻬﻪ אﻋﻠﻰ אﻧﺴﺎن ﻣﺎﻟﻚ אزل ﻳﺎ آد ﮐﺎن ﻧﺞ، ﺧﺎﻟﺺ روﺷﻨﻲ ﻧﻪ ﻛﻮ ﺧﻮف آﻫﻲ ﮐﻴﻦ، ﻧﻪ ﻛﻮ ڏک رﺳﻨﺪن )ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ( ڌﮢﻲ ﭜﻠﻮ، آﺑﺎد ﭜﺎڳ אﺻﻞ ﻳﺎ آد אﻪﻠﻟ ﮐﺎن ﺳﻮא) ﻛﻠﻤﻲ ﺟﻮ ﺟﺰ( دﺋﻮر ﻛﻦ ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻮن ﻣﻨﺰﻟﻮن روﺣﺎﻧﻲ ﺟﮭﺎن ﮔﮭﺎرﻳﻦ ﻛﻠﻬﻦ ﺗﺎن ﻛﭙﻴﻦ ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﻛﻮﺑﻪ ﻣﭧ ﻧﻪ آﻫﻲ ُ ﭔﮅא َ ﻫﻨﺌﻴﻦ ۾ ِ אﺧﺘﻴﺎر ﻛﺞ ڌﻧﮅو ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﺑﻬﺸﺖ، ﺳﺮڳ ﭜﺎﻛﺮ
- 37. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ورﺳﻴﺎ ِ ُ ڍوﻧﮃﻳﺎ ﻛﺎﻧﻬﻪ ِ وﻫﺎن ِ ﺧﺎﻟﻖ ﺧﺎم ﻣﺨﻠﻮق ُ ﺳﻠﻮכ ﻧﺎﻗﺼﺌﺎ ﻧﮝﻴﻮ ِ وﺣﺪ ﻛﺜﺮت ُ ﻛﻞ ﺑﺎא ﺟﻼﻟﻬﻪ ﺟﻤﺎل َ ُ ُ ﺣﺴﻦ ﻛﻤﺎل ﺧﻮب ﻃﺎﻟﺐ َ ُ ور َ َ ُ ﻗﺼﺮ ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﮣﺲ َ ِ ِ ﮘﮍﮐﻴﻮن ﭘﺮک ُ ﻛﺎﻳﺎﺋﻮن ﭘﺮﻳﻢ ﭘﺎر ﭘﺮﻳﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻴﮣﻴﻦ ُ ُ ﮘﮡ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﭼﺘﺎﻳﻢ ِ ﭔﻮﺟﮭﻲ ُ ﺳﭵﻲ 63 ﮔﻤﺮאه ﻳﺎ ﭘﺸﻴﻤﺎن ﭤﻴﺎ ﮘﻮﻟﻴﺎن ﻛﻴﮇאﻧﻬﻦ وﻫﺎﻧﺌﻮ، وﺻﺎل رﭼﻴﻨﺪڙ אﻟﮍ، אڻ آزﻣﻮدﮔﺎر ﺧﻠﻘﻴﻞ، رﭼﻴﻞ روﺣﺎﻧﻲ رאز ﻋﻴﺐ ﮐﺎن آﺟﻮ ﭤﻴﻮ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﻣﺎن ﮔﮭﮣﺎﺋﻲ ﺳﻤﻮري ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻗﺴﻢ ﺟﻼل ﻳﺎ ﺷﺎن وאرو ﺳﻮﻧﻬﻦ، ﺣﺴﻦ ﭘﻮرن ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﻬﮣﻴﻮن ﺷﻴﻮن ﮘﻮﻻﺋﻮ، ﻓﺪא ﭘﻴﭻ، رﻣﺰ ﻣﺤﻞ ﻛﺮوڙﻳﻦ ُ אن ﮐﻲ درﻳﻮن ﻧﻈﺮ، ﻧﺮت ﺳﺮﻳﺮ، روپ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺮﻳﻦ! ﻧﺸﺎن، ﭘﺘﺎ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ )ﺳﺮאﺋﻜﻲ( ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻴﮣﻦ ﻣﺎن ﭘﻴﺪא ﭤﻴﻨﺪو آﻫﻲ ِאﻧﻬﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﺟﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﺳﺎﻧﮃﻳﻢ ﭴﺎﮢﻲ ﺳﮣﺠﻲ ﭘﻴﻮ
- 38. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 َ َ אول א ﻋﻠﻴﻢ، אﻋﻠﻲ، ﻋﺎﻟﻢ ﺟﻮ َ َ َِ ُ ڌﮢﻲ؛ ِ ٰ ُ ُِ ﻗﺎدر ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻗﺪرت ﺳﻴﻦ، ﻗﺎﺋﻢ آهِ ﻗﺪﻳﻢ؛ وאﻟﻲ، وאﺣﺪ، وﺣﺪه، رאزق، رب رﺣﻴﻢ؛ ُِ َ َۡٗ َ ﱡ َ ِ ﺳﻮ ﺳﺎرאه ﺳﭽﻮ ڌﮢﻲ، ﭼﺌﻲ ﺣﻤﺪ ﺣﻜﻴﻢ؛ ِ َ ُ َ ِ َ ُ َ ِ ُ ﻛﺮي ﭘﺎڻ ﻛﺮﻳﻢ، ﺟﻮڙون ﺟﻮڙ ﺟﻬﺎن ﺟﻲ. 2 وﺣﺪہ ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﮧ، ﺟﻦ ُ َ אﺗﻮﺳﻴﻦ אﻳﻤﺎن؛ َ َۡٗ َ ِ َ َٗ ُ ﱠُ ِ َ َ ِ َ َ ﺗﻦ ﻣﭹﻴﻮ ﻣﺤﻤﺪ ﻛﺎرﮢﻲ، ﻗﻠﺐ ﺳﺎڻ ﻟﺴﺎن؛ َ َ َِ ُאو ﻓﺎﺋﻖ ۾ ﻓﺮﻣﺎن، אوﺗﮍ ﻛﻨﻬﻦ ﻧﻪ אوﻟﻴﺎ. َ ِ 3 אوﺗﮍ ﻛﻨﻬﻦ ﻧﻪ אوﻟﻴﺎ، ُ َ ََ َ َِ ﺳﺘﮍ وﻳﺎ ﺳﺎﻟﻢ؛ ِ ُ َ ََ َِ ﻫﻴﻜﺎﺋﻲ ﻫﻴﻚ ﭤﻴﺎ، אﺣﺪ ﺳﻴﻦ ﻋﺎﻟﻢ؛ ِ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﺑﺎﻟﻢ، آﮔﻲ ﻛﻴﺎ َ َِ אﮘﻬﻴﻦ. ِ 4 َ ُ ُ آﮔﻲ ﻛﻴﺎ אﮘﻬﻴﻦ، ﻧﺴﻮرو ﺋﻲ ﻧﻮر؛ ِ َ َ َ ٌ َ ِ ۡ َ َ ُ ۡ َ َۡ ُ َ ُ ﻻ ﺧﻮف ﻋﻠﻴﻬﻢ وﻻ ﻫﻢ ﻳﺤﺰﻧﻮن، ﺳﭽﻦ ﻛﻮﻧﻬﻲ ﺳﻮر؛ َ ُ ََ َ َ ُ ﻣﻮﻟﻲ ﻛﻴﻮ ﻣﻌﻤﻮر، אﻧﮓ אزل ۾ ُאن ﺟﻮ. ِ 5 َِ َ َۡ وﺣﺪهٗ ﺟﻲ وڍﻳﺎ، אﻻ א ﺳﻴﻦ אورﻳﻦ؛ ِ ِ ﻫﻨﻴﻮن ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮔﮇﻳﻮ، ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﻮرﻳﻦ؛ ِ ِ ِ َُ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺟﻲ ﻣﺎٺ ﺳﻴﻦ، ڏﻳﺴﺎﻧﺪر ڏورﻳﻦ؛ ِ ِ ُ ُ ﺳﮏ ﻧﻪ ﺳﺘﺎ ﻛﮇﻫﻴﻦ، وﻳﻬﻲ ﻧﻪ ووڙﻳﻦ؛ ِ ِ ﻛﻠﻬﻨﺌﻮن ﻛﻮرﻳﻦ، ﻋﺎﺷﻖ َ ۡ ُ َ ِ ُ َُِ ُ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. ِ ِ 6 73 www.voiceofsindh.net ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻧﺎﻟﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻮ، ﺟﻮ ﺳﭛ ﻛﺠﮭﻪ ﭴﺎﮢﻴﻨﺪڙ، ﺳﭛ ﮐﺎن وڏو ۽ ﺳﺎري ﺟﮭﺎن ﺟﻮ ﻣﺎﻟﻚ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺳﮕﮭﺎرو، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺋﻲ ﺳﮕﮭﻪ ﺳﺎن אﺻﻞ ﮐﺎن ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻲ ۽ ﺳﭛ ﮐﺎن آﮘﺎﭨﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺟﮗ ﺟﻮ وאﻟﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﭝﻨﻲ ﺟﻮ ﭘﺎﻟﻴﻨﺪڙ ﭔﺎﺟﮭﺎرو آﻫﻲ. ُ ُ אﻧﻬﻲ ﺳﭽﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﺎرאه ﮘﺎ ۽ אﻧﻬﻲ ڏאﻫﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ وאﮐﺎڻ ﻛﺮ. ﻫﻮ ﻣﻬﺮ ﭜﺮﻳﻮ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎرﻳﮕﺮي ﺳﺎن ﺳﺎري ﺟﮭﺎن ﺟﻮ ﺟﻨﺴﺎر ﭤﻮ ﺟﻮڙي. ﺟﻦ وﻳﺴﺎه ﺳﺎن ِאﺋﻴﻦ ﭼﻴﻮ ﺗﻪ ”ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﻛﻮﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﺛﺎﻧﻲ ﻧﺎﻫﻲ“، ﺗﻦ دل ﺗﻮڙي زﺑﺎن، ﺳﺎن ﺣﻀﺮت ﻣﺤﻤﺪ ﺻﻠﻌﻢ ﮐﻲ ﻣﭹﻴﻮ، ﺟﻮ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﭘﻴﺪא ُ ﭤﻴﮡ ﺟﻮ ﻛﺎرڻ آﻫﻲ. אﻫﻲ وڏي ﻣﺮﺗﺒﻲ وאرא، ﺟﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺣﻜﻢ ۾ رﻫﻨﺪڙ آﻫﻦ، ﺳﻲ ُ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ אﺑﺘﻲ ﺗﮍ )ﮔﻤﺮאﻫﻲ (ڏאﻧﻬﻦ ﮔﮭﻠﺠﻲ ﻧﻪ وﻳﺎ. ُ אﻫﻲ ﺳﺎﻟﻢ ۽ ﺻﺎف دل وאرא ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ אﺑﺘﻲ ﺗﮍ ڏאﻧﻬﻦ ﮔﮭﻠﺠﻲ ﻧﻪ وﻳﺎ، ﭘﺮ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن وﭸﻲ ﺳﮣﺎﺋﻲ ﺗﮍ ﺗﻲ رﺳﻴﺎ. ﺳﭽﻲ ﭴﺎڻ وאرא ﻫﻚ )ڌﮢﻲ (ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻲ وﻳﺎ. ڌﮢﻲ אﺻﻞ ۾ ﺋﻲ ﻫﻨﻦ ﮐﻲ אﻣﻠﻬﻪ ۽ אﻋﻠﻰ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ ﻫﻮ. ُ ڌﮢﻲ ﻫﻨﻦ ﮐﻲ ﺳﺮאﭘﺎ ﻧﻮر ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ ﻫﻮ. ”אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ ﻛﻮ ﺧﻮف آﻫﻲ، ﻧﻪ ﻛﻮ ڏک رﺳﻨﺪن.“ ﺳﭽﻦ ِאﻧﺴﺎﻧﻦ ﮐﻲ ﻛﻮﺑﻪ درد ﻧﻪ ﭤﻮ رﺳﻲ. ڌﮢﻲ אﺻﻞ ۾ ﺋﻲ ﺳﻨﺪن ﺑﺨﺖ ﺑﺎﻻ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ ﻫﻮ. ﺟﻲ ﺳﺎﻟﻚ، ﻫﻚ )ڌﮢﻲ( ﺟﻲ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﺟﺎ ﻛﭡﻞ آﻫﻦ، ﺳﻲ אﻫﻮ ﺋﻲ دور ﭘﻴﺎ ﻛﻦ ﺗﻪ”ﺳﻮא ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ، ُ ﭔﻴﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﻧﻪ آﻫﻲ.“ ﻫﻮ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻨﺌﻮن ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺳﺎن ﻫﻚ ﻛﺮي، ﻃﺮﻳﻘﺖ )روﺣﺎﻧﻲ رאه( ﺟﻲ وאٽ ﺗﻲ ﺗﻮر ُ ﺗﻚ )ﺧﺒﺮدאري (ﺳﺎن ﭘﻴﺎ ﻫﻠﻦ. ﻫﻮ ﺳﭽﻲ ﭴﺎڻ ُ )ﻣﻌﺮﻓﺖ( وאري ﺳﻦ ﺳﺎن روﺣﺎﻧﻲ وﻻﻳﺖ ﭘﻴﺎ ﮘﻮﻟﻴﻦ. ﻫﻮ ُ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﺳﮏ ﺳﺎن ﻧﭥﺎ ﺳﻤﻬﻦ ۽ وﻳﺴﺮ ۾ وﻳﻬﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﮔﮭﺎرﻳﻦ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻓﺮﻣﺎﺋﻲ ﭤﻮ ﺗﻪ ﻧﻴﻨﻬﻦ وאرא، ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﻛﻠﻬﻦ ﺗﺎن ﻛﭙﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ. )ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﮐﻲ وڍﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ.( َ ُ ُ ”ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﻛﻮ ﻣﭧ ﻧﺎﻫﻲ.“ אي ﭔﻮڙא!
- 39. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َۡ َ ِ َ َٗ ُ وﺣﺪہٗ ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﮧ، ﭔﮅ ﻧﻪ ﭔﻮڙא؛ َ َ َ ُ ﻛﻪ ﺗﻮ ﻛﻨﻴﻦ ﺳﺌﺎ، ﺟﻲ ﮔﮭﭧ אﻧﺪر ﮔﮭﻮڙא؛ ُ ﮘﺎڙﻳﻨﺪﻳﻦ ﮘﻮڙﻫﺎ، ﺟﺖ ﺷﺎﻫﺪ ﭤﻴﻨﺪ ﺳﺎﻣﻬﺎن. ِ 7 َ َ َ َ َۡ ِ ﱡ وﺣﺪہٗ ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﮧ، אﻫﻮ وﻫﺎﺋﺞ وي؛ ِ ٗ ِ ِ ُ َ ِ ﱡ ﮐﭩﻴﻦ ﺟﻲ ﻫﺎرאﺋﺌﻴﻦ، ﻫﻨﮅ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻲ؛ ِ َﱠ ُ ِ ﱡ ﭘﺎﮢﺎن ﭼﻮﻧﺪ ﭘﻲ، ﭜﺮي ﺟﺎم ﺟﻨﺖ ﺟﻮ. 8 َ َۡ ِ َ َ ﱡ َ ِ َ َٗ ِ ُ وﺣﺪہٗ ﻻ ﺷﺮﻳﻚ ﻟﮧ، אي ﻫﻴﻜﮍאﺋﺊ ﺣﻖ؛ َ ُ ﭔﻴﺎﺋﻲ ﮐﻲ ﭔﮏ، ﺟﻦ وڌو، ﺳﻲ ورﺳﻴﺎ. ِ ِ 9 ﺳﺮ ڍوﻧﮃﻳﺎن، ڌڙ ﻧﻪ ﻟﻬﺎن، ڌڙ ُ ُِ ُ ڍوﻧﮃﻳﺎن، ﺳﺮ ﻧﺎه؛ ُِ ِ َ َ َ ُ ﻫﭣ ﻛﺮאﻳﻮن آﮜﺮﻳﻮن، وﻳﺎ ﻛﭙﺠﻲ ﻛﺎﻧﮫ؛ ِ ۡ وﺣﺪت ﺟﻲ وﻫﺎن ،ﺟﻲ وﻳﺎ، ﺳﻲ وڍﻳﺎ. ِ 01 ﻋﺎﺷﻖ ﭼﺆ م ُאن ﮐﻲ، م ﻛﻲ َ َ َ َ َ ِ ﭼﺆ ﻣﻌﺸﻮق؛ َ ِ َ َ َ َ ﺧﺎﻟﻖ ﭼﺆ م ﺧﺎم ﺗﻮن، م ﻛﻲ ﭼﺆ ﻣﺨﻠﻮق؛ ُ ﺳﻠﺞ ﺗﻨﻬﻦ ﺳﻠﻮכ، ﺟﻮ ﻧﺎﻗﺼﺌﺎ ﻧﮝﻴﻮ. ِ َِ ِ 11 َ ُ ﱡ وﺣﺪﺗﺎن ﻛﺜﺮت ﭤﻲ، ﻛﺜﺮت وﺣﺪت ﻛﻞ؛ َ ُُ ﺣﻖ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻫﻴﻜﮍو، ﭔﻮﻟﺊ ﭔﺊ م ﭜﻞ؛ ِ ُ ُ ُ ﻫﻮ ﻫﻼﭼﻮ ﻫﻞ، ﺑﺎ א ﺳﻨﺪو ﺳﭵﮣﻴﻦ. 21 َ ُ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺟﻞ ﺟﻼﻟﮧ، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺟﺎن ﺟﻤﺎل؛ َ ﱠ ََ َٗ ِ ِ ِ َ ُ ُ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺻﻮرت ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻲ، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺣﺴﻦ ﻛﻤﺎل؛ ِِ ِ ِ ُ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﭘﺮ ﻣﺮﻳﺪ ﭤﺌﻲ، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﭘﺎڻَ ِ ُ ﺧﻴﺎل؛ ِ ِ ﺳﭛ ﺳﭝﻮﺋﻲ ُ ﺣﺎل، ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻫﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﭤﺌﻲ. 31 َ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﭘﺴﻲ ﭘﺎﮢﮑﻲ، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﻣﺤﺒﻮب؛ ِ ِ 83 www.voiceofsindh.net ﺗﻮ ِאﻫﺎ وאﺋﻲ ﻧﻪ ﭔﮅي آﻫﻲ؟ ﻫﻲ ﺟﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﻫﻜﻠﻮن )ووﻳﻚ ﻳﺎ ﺿﻤﻴﺮ ﺟﻮن ﭘﻜﺎرون( ﭘﻴﺌﻮن ﭘﻮن، ﺳﻲ ﮀﺎ ﺗﻮ ﻛﻨﻦ ﺳﺎن ﻧﻪ ﭔﮅﻳﻮن آﻫﻦ؟ ﺟﺘﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺷﺎﻫﺪ אﭼﻲ ﺑﻴﻬﻨﺪא، ﺗﺘﻲ ﻫﻨﺠﻮن ﻫﺎرﮢﻴﻮن ﭘﻮﻧﺪ. َ ُ ”ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﻛﻮ ﻣﭧ ﻧﺎﻫﻲ”: ﺗﻮن ِאﻫﻮ ﺋﻲ ﺋﻲ ﺳﻮدو )دور( ﭘﻴﻮ ﻛﺞ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﮐﭩﮡ ﻳﺎ ﻫﺎرאﺋﮡ ﺟﻮ ﻫﻨﮅ ﻫﻲُء ﺟﮭﺎن ﺋﻲ آﻫﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﭘﺎڻ ﻣﺮאدو ُ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻮ )روﺣﺎﻧﻲ( ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﺮ ﻛﺮي، ﺗﻮﮐﻲ ﭼﻮﻧﺪو ﺗﻪ ”ﭘﻲُء“. ُ ”ﻫﻮ ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﻛﻮ ﻣﭧ ﻧﻪ آﻫﻲ“: אﻫﻮﺋﻲ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﮐﻲ ﭘﺮورڻ ﺟﻮ ﺷﺮط آﻫﻲ. ﺟﻦ ﭔﻴﺎﺋﻲ ﮐﻲ ﭜﺎﻛﺮ وڌو )ﺟﻲ ﭔﻴﺎﺋﻲ ﮐﻲ ﭼﻨﺒﮍﻳﺎ(، ﺳﻲ ﮔﻤﺮאه ۽ ﭘﻴﺸﻴﻤﺎن ﭤﻴﺎ. ﺳﺮ ﭤﻮ ﮘﻮﻟﻴﺎن ﺗﻪ ڌڙ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﻬﺎن؛ ڌڙ ﭤﻮ ﭤﻮ ﮘﻮﻟﻴﺎن ﺗﻪ ﺳﺮ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﭝﻲ. ﻫﭣ، ﻛﺮאﻳﻮن ۽ آﮜﺮﻳﻮن وڍﺟﻲ ﺟﺪא ﭤﻲ ﻛﻴﮇאﻧﻬﻦ وﻳﺎ! ﺟﻲ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ وאري وﺻﺎل ﺗﻲ وﻳﺎ، ﺳﻲ ﻛﭙﺠﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ. ﻧﻪ ﺗﻮن ﻫﻦ ﮐﻲ )ڌﮢﻲ ﮐﻲ( ﻋﺎﺷﻖ ﺳﮇ، ﻧﻪ ﻣﻌﺸﻮق. אي אﻟﮍא! ﻧﻪ ﮐﻴﺲ ﺧﻠﻘﻴﻨﺪڙ )رﭼﻴﻨﺪڙ( ﻛﻮٺ، ﻧﻪ ﺧﻠﻘﻴﻞ ُ )رﭼﻴﻞ(. אﻫﻮ روﺣﺎﻧﻲ رאز ﺗﻮن אﻧﻬﻲ ﺳﺎن ﺳﻠﺞ ﺟﻨﻬﻦ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ אوﮢﺎﺋﻲ ﮐﺎن آﺟﻮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﻣﺎن ﺋﻲ ﮔﮭﮣﺎﺋﻲ ﭤﻲ؛ ﻫﻲ ﮔﮭﮣﺎﺋﻲ، ﺳﻤﻮري ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ )ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ (آﻫﻲ. ڌﮢﻲ ﻫﻚ آﻫﻲ، ﭔﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﺗﻲ ﭜﻠﺠﻲ ﻧﻪ ُ َ ُ ُ وڃ. ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻮ ﺳﻨﻬﻦ ﺗﻪ ﻫﻲ ﺳﻤﻮرو ﻫﻞ ۽ ﺷﻐﻞ ﻫﻚ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺋﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ وڏي ﺷﺎن وאرو آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻮ ُ ﺟﻮﻫﺮ )ﺗﺖ( آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ روپ آﻫﻲ. ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻮرن ﺳﻮﻧﻬﻦ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻣﺮﺷﺪ )ﺳﺘﮕﺮو( ُ ﭤﻮ ﺑﻨﺠﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻣﺮﻳﺪ )ﺷﺶ( ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ”ﺧﻴﺎل“ آﻫﻲ )ﺟﻨﻬﻦ ﻣﺎن ﻫﻲُء ﺳﻤﻮرو ﻣﺎﻧﮉאڻ ﻳﺎ ﭘﺴﺎرو ﻧﺮوאر ﭤﻴﻮ آﻫﻲ(. ِאﻫﻮ ﺳﻤﻮرو ﺣﺎل אﻧﺪر ﻣﺎن ﺋﻲ ﭤﻮ ﭘﺮوڙي ﺳﮕﮭﺠﻲ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﭘﺮﻳﻦ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﭘﻴﻮ ﭘﺴﻲ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﺳﻬﮣﻴﻮن ﺷﻴﻮن ﭤﻮ رﭼﻲ ۽ وري ﭘﺎڻ ﺋﻲ
- 40. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﺧﻠﻘﻲ ﺧﻮب، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻦ ﺟﻮ. ِ ِ 41 ُ ﭘﮍאڏو ﺳﻮ ﺳﮇ، ور وאﺋﻲَء ﺟﻮ ﺟﻲ َ ﻟﻬﻴﻦ؛ َ َ ُ ِ ِ ُ َ َ ُ ﻫﺌﺎ אﮘﻬﻴﻦ ﮔﮇ، ﭔﮅڻ ۾ ﭔﻪ ﭤﻴﺎ. ِ 51 َ َ ُ ََ َ َ אﻳﻚ ﻗﺼﺮ، در ﻟﮏ، ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﮣﺲ ﮘﮍﮐﻴﻮن؛ َ ِ ِ ُ ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻛﺮﻳﺎن ﭘﺮک، ﺗﻴﮇאﻧﻬﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎﻣﻬﻮن. 61 ُ ِ َ َ َ ُ َ ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﺎﻳﺎﺋﻮن ﺗﻨﻬﻨﺠﻴﻮن، ﻟﮑﻦ ﻟﮏ ﻫﺰאر؛ َ َ َ ِ ُ ﺟﺊ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ﺟﺊ ﺳﻴﻦ، درﺳﻦ ڌאرون ڌאر؛ َ ﭘﺮﻳﻢ ﺗﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺎر، ﻛﻬﮍא ﭼﺌﻲ ﻛﻴﺌﻦ ﭼﻮאن. َِ ِ ِ وאﺋﻲ ُ ُ ﺳﭝﻜﺎ ﭘﺮﻳﺎن ﻛﻮن ﭘﻮﭴﻲ؛ ُ ُ ﻧﻴﻬﻦ ﻧﻴﮣﻴﮡ، ﮘﮡ ﮘﺎﻟﻬﻪ وو. َ ُ ﺟﺎ ﭼﺘﺎﻳﻢ ﭼﺖ ۾، ﺳﭵﮡ ﺳﺎ ﭤﻮ ﭔﺠﮭﻲ؛ ِ ِ َُ ِ ُ ُ ﻻت ﺟﺎ َﻟﻄﻴﻒ ﺟﻲ، ﺳﮇ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭵﻲ. ُ אﻧﻬﻦ ﺗﻲ ﻓﺪא )ﻣﻮﻫﺖ( ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ﺟﻲ ﭔﻮﻟﻲ ﺟﻲ رﻣﺰ ﻳﺎ ﭘﻴﭻ ﭘﮍورﻳﻦ ﺗﻪ אﺻﻞ ۾ ﺳﮇ آﻫﻲ، ﺳﻮﺋﻲ ﭘﮍאڏو آﻫﻲ. אﺻﻞ ۾ ﭔﺌﻲ ﻫﻚ آﻫﻦ، ﭘﺮ ﭔﮅڻ ۾ رﮘﻮ ﭔﻪ ﭤﺎ אﭼﻦ. ُ ﻣﺤﻞ ﻫﻚ آﻫﻲ، ﭘﺮ אﻧﮑﻲ ﻟﮑﻴﻦ ﻛﺮوڙﻳﻦ درﻳﻮن آﻫﻦ. ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ ﭤﻮ ﻧﻈﺮ ﻛﺮﻳﺎن، ﺗﻴﮇאﻧﻬﻦ ﺻﺎﺣﺐ )ڌﮢﻲ (ﮐﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﭤﻮ ڏﺳﺎن. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮن ﻟﮑﻴﻦ ﻫﺰאرﻳﻦ، ﺑﻠﻚ ﻛﺮوڙﻳﻦ دﻳﻬﻴﻮن َ ُ َ آﻫﻦ. ﺳﭛ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻴﻮ ۾ אﻫﻮ ﻫﻚ ﺟﻴﻮ )ﺻﺎﺣﺐ( َ ﺋﻲ ﭤﻮ وﺳﻲ. ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻴﻮ ﻣﺎن ﺳﻨﺪس ﻧﻴﺎرو ﻧﻴﺎرو درﺳﻦ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺮﻳﻦ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ אﻫﭹﺎﮢﻦ )ﻧﺸﺎﻧﻦ( ﻣﺎن ﻛﻬﮍو ۽ ﻛﺌﻴﻦ وﺳﺘﺎر )دאﺳﺘﺎن( ﻛﺮﻳﺎن ﺳﭝﻜﺎ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻮﭴﺎ ﭤﻲ ﻛﺮي. ﻧﻴﻨﻬﻦ ُ ﺟﻮ ﮔﮡ ِאﻫﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ אﻫﻮ ﻧﻴﮣﻦ ﻣﺎن ﺋﻲ ﭤﻮ ﭘﻴﺪא ﭤﺌﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﻣﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭼﺖ ۾ ﺳﺎﻧﮃﻳﻮ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﺳﭛ ﺳﭵﮡ ﭴﺎﮢﻲ ﭤﻮ. ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﺟﻮ ﻣﭡﻮ آﻻپ )ﻻت( َ אوس ﺋﻲ ﭘﻴﻮ ﭔﮅﺟﻲ ۽ ﭔﮅﺑﻮ. ﺳﺮ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ َ َ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﻧﻴﭟ ﭘﺮﻳﻢ ﺟﻲ אﮔﮭﺎﺋﻲ אﮔﮭﻲ. وﻳﭵﻦ ﺟﻮن ﺳﺘﻴﻮن، ﭘﻴﭵﻮن ۽ ڊڀ ﻫﻦ אﮔﮭﺎﺋﻲ ۾ ﻛﻮﺑﻪ אﺛﺮ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻛﻦ. ﻋﺎﺷﻘﻦ ﻻ ﺳﻮري ﺳﻴﻨﮕﺎر آﻫﻲ ۽ ﻣﺮڻ ﻣﺸﺎﻫﺪو. ﺟﻦ ﮐﻲ ﺳﭽﻲ ﺷﺮאب ﺟﻲ ﻃﻠﺐ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ ُ ﻛﻼل ﺟﻲ ﻫﭧ ﺗﻲ وڍאﺋﮣﻮ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺳﭽﻲ ﺷﺮאب ﺟﻲ ﺳﺮﻛﻲ، ﺳﺮ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﻣﻠﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﺴﺘﻲ ﭼﺌﺒﻲ. ﻫﻲ ﻫﮇو ۽ ﭼﻢ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻚ ﺑﺮאﺑﺮ ﺑﻪ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﻫﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﮔﮭﺎرڻ ﺳﺌﻮ ﺳﺮن ﮐﺎن ﻣﭥﻲ آﻫﻲ. ﺳﻜﮡ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ ﺋﻲ آﻫﻲ ﺳﺮ ڏﻳﺌﮡ. ﻫﻲ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﺷﺮאب ﻟﮑﺌﻲ ﺳﺎن ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، ﻧﻪ ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﺳﺎن. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ אﮔﮭﻲ אﮔﮭﺎﺋﻲ ﺳﻮرאﻧﮕﮭﻲ ڏﻳﻞ 93 ﻣﻌﻨﻰ ﻗﺒﻮل ﭘﻴﺌﻲ، ﻣﻠﻬﻪ ﭘﺎﺗﻮ ﻧﺎﭼﮝﺎﺋﻲ אورאﻧﮕﮭﻲ، ﭘﺎر אﻛﺮي ﺟﺴﻢ، ﺳﺮﻳﺮ
- 41. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭘﻴﭳ ﺳﻴﭳ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﺳﻴﻨﮕﺎر ُ ﻣﮍڻ ﻣﻴﻬﮣﻮ ﻧﻈﺎري ﻧﺮوאر ِ َ ﻗﺮאر אﺻﻞ َ ﺳﻴﮡ ََ ﺳﻨﺮא ﺟﻴﻠﻬﻪ ﺗﻲ َ َ ﺳﺌﻮ وאر َ ﭼﻨﮓ ِ َ ﺟﻢ ﭘﺮت ِ َ ﭘﺎر ﺟﺌﺎن ِ ﻛﺎﺗﻲ ﭘﺎ ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ َ َ وאﭴﭧ ُ ﻣﺎه ُِ ﮘﻴﮍ ﻋﺠﻴﺐ ﻟﭽﻴﻮ ِ ِ َ אﻧﺪوه َُ ﻣﺮ ﻣﻨﻴﺎﺋﻲ ُِ ِ ِ َ ورﻣﻦ ﺗﻮ َ אڏن ِ ِ 04 آش، ﭘﻴﭵﻲ ﺳﻴﺞ، ﮀﭙﺮ ﮐﭧ درﺷﻦ، دﻳﺪאر زﻳﺐ، زﻳﻨﺖ ﭘﺎﺳﻮ ﻛﺮڻ ﻋﻴﺐ ﭘﮅري ﭘﭧ، ﮐﻠﻴﻮ ﮐﻼﻳﻮ وאﻋﺪو، אﻧﺠﺎم אزل، آد ﮐﺎن ﻋﺎﺷﻖ ﺳﺮﻫﺎ ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺗﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺳﺌﻮ ﮔﮭﻤﺮא ﻛﻨﮃي )ﺳﻮري( ﻣﺘﺎن ﭘﺮﻳﺖ ﺣﺪ، אﻧﺖ ﺟﺘﺎن ﺳﺮ ﺗﻲ ﻛﺎﺗﻲ وﻫﺎ ﭘﺮﻳﺖ ﺳﺎز ﻳﺎ وאﭴﭧ وאﻧﮕﺮ ﻣﺎس ﮘﮅ ﻣﺤﺒﻮب )ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﻋﺠﻴﺐ آﻫﻲ( ﻛﻨﺒﻴﻮ ﻳﺎ ڏﻛﻴﻮ وﭸﻲ درد، ﻓﻜﺮ ﭜﻞ ﻣﮇي، ﻟﻤﻲ ﺗﺮﺳﻦ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي َ אڏي ﺟﻮ ﺟﻤﻊ
- 42. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ ﻣﮁﮡ ﻣﻬﺎﻳﻦ ُ َِ َ ﻛﻼﻟﻜﻲ ﻫﭧ َ ِ ُ ﻛﻮپ ﻛﺎﭨﻲ َ ﭘﻚ ِ َ َ َ َ ورﻧﻬﻪ وﻫﺎﭨﻲ ِ َِ َ ﺳﺮوٽ َ ﺳﺮو ُ ﻛﻮ َ ﻣﻬﻴﺴﺮ َ َ ﻣﻨﮅ ﻫﮇﻫﻴﻦ َ ِ ِ رﻣﺰ ُ رو ﺳﺮوٽ َِ َ ِ َ ُ ﺳﮙﮣﻲ َ ُ ﻛﻜﻮه َ ﻣﭩﻦ ﭘﺎس ُِ وه وﻫﺴﻦ ِ ُ َ ِ َ َ ﭼﻜﻨﻦ ﭼﺎכ ِ ِِ َ ﺳﺮي ُ ﭨﻮه ُ روح ﻛﺎﭨﻲ َ ﻛﻜﻮهُ َ َ ﺳﮅڙﻳﺎ ُ ُ ﻛﻬﻪ 14 ﻣﺘﺎن وڍﻳﻠﻦ ﺷﺮאب ﭼﻜﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﺟﻲ دﻛﺎن ﺗﻲ )ﻳﻌﻨﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺮﺷﺪ ﺟﻲ آﺳﺘﺎن ﺗﻲ ﻗﻬﺮ ﺑﭡﻲ ڍכ ﻧﻮﺟﻮאن ﺑﻲ ﺳﺮت ﻛﺮي ﺳﺮ ﺟﻲ ﺑﺪﻟﻲ ﺷﺮאب ﮔﮭﭩﻲ ﺷﻮ ﻣﻬﺮאج، ﺷﺮאب ﻳﺎ ﻣﮅر ﺟﻮ دﻳﻮﺗﺎ ﺷﺮאب ﺳﺪאﺋﻴﻦ ﮘﺠﮭﺎرت ﻃﺮز ﺳﺮ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﻧﻔﻌﻲ ﻳﺎ ﮔﮡ وאري ﺷﺮאب ﻣﭩﻦ ﺟﻲ ﭘﺎﺳﻲ ۾ زﻫﺮ، وک ﺳﺮﻫﺎ ﭤﻴﻦ، ﺧﻮش ﭤﻴﻦ ﻫﻨﻦ ﺟﺎ ﭰﭧ ﻛﮍﻫﻦ ﺷﺮאب ﭨﻮه ﺟﮭﮍي ﻛﺌﻮڙאڻ ﺳﺎه ﺑﭡﻲ ﺗﻲ ﺷﺮאب ﻛﻮڙي ﺳﮅ ﻛﻨﺪڙ ﮀﻮ
- 43. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﺟﻪ دوڳ دﻳﮗ ﺳﺌﻮ ﺳﺴﻨﺌﺎن ِ ِ َ َ אﮘﺮو دوﺳﺎن ُ ﻫﮇو ۽ ﭼﻢ َ ﻧﻪ ﭘﮍي ﻣﭥﻲ ﺳﭧ َ ِ ﻟﮅא ﺗﻲ ﻟﭝﻦ َ ﻗﻄﺮو َ ُ ﻣﻨﮅ آڳ ﻣﮍﻳﺌﻲ ِ 1 َ َ ُ אﮔﮭﻲ אﮔﮭﺎﺋﻲ، رﻧﺞ ﭘﺮﻳﺎن ﮐﻲ رﺳﻴﻮ؛ ِ ﭼﮑﻴﻢ ﭼﮝﺎﺋﻲ، ﺳﻮرאﻧﮕﮭﻲ ﺳﻮريَء ﺗﺎن. َ َ ِ ِ ُ ِ 2 אﻧﮅא ُאوﻧﮅא وﻳﭳ! ﮐﻞ ُ َ َ َ ﻛﭵﺎڙﻳﺎ ﮐﺎﻧﺌﻴﻦ؟ ِ ُ אﺳﺎن ڏﮐﻲ ڏﻳﻞ ۾، ﺗﻮن ﭘﻴﺎرﺋﻴﻦ َ ﭘﻴﭳ؟ ِ ِ َ ﺳﻮري ﺟﻨﻴﻦ ﺳﻴﭳ، ﻣﺮڻ ﺗﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪو. ُ ِ ِ ُ ِ 3 ﺳﻮري آه ﺳﻴﻨﮕﺎر، َ َ ُ אﮘﻬﻴﻦ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ؛ ِ ِ ُ ِ ُ ﻣﮍڻ ﻣﻮﭨﮡ ﻣﻴﻬﮣﻮ، ﭤﻴﺎ ﻧﻈﺎري ﻧﺮوאر؛ ِ ُ َ َ ُ ﻛﺴﮡ ﺟﻮ ﻗﺮאر، אﺻﻞ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ. 4 َ ََ ُ ﺳﻮريَء ﻣﭥﻲ ﺳﻴﮡ، ﻛﻬﮍي ﻟﻴﮑﻲ ﺳﻨﺮא؟ َ َ َ ُ ﺟﻴﻠﮧ ﻟﮙﺎ ﻧﻴﮡ، ﺗﻲ ﺳﻮرﻳﺎﺋﻲ ﺳﻴﭳ ﭤﻲ. ِ 5 َ َ ُ ﺳﻮريَء ﺗﻲ ﺳﺆ وאر، ڏﻫﺎڙﻳﻮ ﭼﻨﮓ ﭼﮍﻫﻴﻦ؛ َ ِ 24 www.voiceofsindh.net ﺟﮇن ﻣﺎس ﺟﻮ ﭨﻜﺮ دﻳﮓ ﺳﺌﻮ ﺳﺴﻴﻦ ﻳﺎ ﺳﺮن ﺳﺎن ﻣﻠﻬﺎﺋﺘﻮ دوﺳﺘﻦ ﻫﮇن ۽ ﻣﺎس ﺟﻮ ﺟﺴﻢ ﺑﺮאﺑﺮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ ﻣﭥﻲ ﻳﺎ ﺳﺮ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﺳﻮدو ﭠﻬﻲ ﭜﺎﮘﻦ ۾ ﻟﮑﻴﺎ ﺷﺮאب ﺟﻮ ﭰﮍو ﺷﺮאب آگ َ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﭔﻪ ڏﻳﻨﻬﻦ َ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﮔﮭﺎﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﻗﺒﻮل ﭘﻴﺌﻲ ۽ ﺳﻨﺪس دل ۾ ﻣﻮن ﻻ ﻛﻬﻜﺎُء ﭘﻴﺪא ﭤﻴﻮ. ﻣﻮن ﺳﻮري ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻲ، ﺳﭽﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﻣﺰو ورﺗﻮ. אي אﻧﮅא ۽ אوﻧﮅي ﺳﻤﺠﮭﻪ وאرא ﻃﺒﻴﺐ! ﺗﻮن ﮀﺎ ﻻ ﻣﻮﻧﮑﻲ ڏﻧﭛ ڏﻳﺌﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﮐﻞ ﭤﻮ ﺟﻼﺋﻴﻦ؟ אﺳﻴﻦ ﺟﺴﻢ ﺟﮇא ۽ ُ ُ ﺟﮭﺮﻳﻞ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺗﻮن وﺗﻴﻦ آﺷﻮن ﭘﻴﺎرﻳﻨﺪو! ﺟﻦ ﻻ ﺳﻮري ﮀﭙﺮ ﮐﭧ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﻣﺮڻ آﻫﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺴﮡ. ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ ﻻ אﺻﻞ ﮐﺎن ﺋﻲ ﺳﻮري ﺗﻲ ﭼﮍﻫﮡ ﺳﭽﻮ زﻳﺐ آﻫﻲ. ﺳﻮري ﮐﺎن ﭘﺎﺳﻮ ﻛﺮڻ ﻳﺎ ﺳﻮري ﺗﺎن وאﭘﺲ ورڻ ﻫﻨﻦ ﻻ ﻋﻴﺐ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﮅري ﭘﭧ ﺷﻬﻴﺪ ﭤﻴﮡ ﺟﺎ ﻛﻮڏﻳﺎ آﻫﻦ. ﻫﻨﺠﻮ אﺻﻞ ۾ ﺋﻲ ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﺟﻮ אﻧﺠﺎم ﻫﻮ. ﻋﺎﺷﻖ، ﺳﻮري ﺗﻲ ﻛﻬﮍي ﻛﺎرڻ ﺳﺮﻫﺎ ﭤﺎ ڏﺳﺠﻦ؟ َ ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺳﻨﺪن ﻧﻴﮡ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻧﻴﮣﻦ ﺳﺎن אڙﻳﺎ آﻫﻦ، ﺗﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺳﻮري ﺋﻲ ﻫﻨﻦ ﻻ ﺳﻴﺞ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮﮐﻲ ڏﻫﺎڙي ﺳﺌﻮ ﭜﻴﺮא ﺳﻮري ﺟﻲ ﻧﻴﺰن ﺗﻲ ﭼﮍﻫﮣﻮ ﭘﻮي ﺗﻪ ﺑﻪ ﺗﻮن ﻣﺘﺎن ﺑﻴﺰאر ﭤﻲ، ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻲ ﭘﭽﺮ ﮀﮇﻳﻦ. ﺟﺘﺎن
- 44. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ ﺟﻢ ورﭼﻲ ﮀﮇﺋﻴﻦ، ﺳﻜﮡ ﺟﻲ ﭘﭽﺎر؛ ِ ِ َ ِ َ ﭘﺮت ﻧﻪ ﭘﺴﻴﻦ ﭘﺎر، ﻧﻴﻬﻦ ﺟﺌﺎن ﺋﻲ ﻧﮝﻴﻮ. ِ ِ ِ ِ 6 ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻛﺎﺗﻲ ﭘﺎ ،ﭘﮁﺞ ﭘﻮ ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ؛ ِ َ َ َ ُ ُ َ ڏک ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻮ ڏﻳﻞ ۾، وאﭴﭧ ﺟﺌﻦ وﭴﺎ؛ ِ ُ َ ِ ُ ِ َ ﺳﻴﺨﻦ ﻣﺎه ﭘﭽﺎ ،ﺟﻲ ﻧﺎﻟﻮ ﮘﻴﮍ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ. ِ 7 ُ َ ﻛﺎﺗﻲَء ﻛﻮﻧﻬﻲ ڏوه، ﮘﻦ وڍﻳﻨﺪڙَ ُ ﻫﭣ ۾؛ ِ ﭘﺴﻴﻮ ﭘﺮ ﻋﺠﻴﺐ ﺟﻲ، ﻟﭽﻴﻮ وﭸﻲ ُ َ َ ﻟﻮه؛ ِ ِ ﻋﺎﺷﻘﻦ אﻧﺪوه، ﺳﺪא ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﻮ. 8 ﻛﺎﺗﻲ ﺗﮑﻲ م ﭤﺌﻲ، ﻣﺮ ُ َ َ ُ ﻣﻨﻴﺎﺋﻲ ﻫﻮ؛ ِ ِ ِ ﻣﺎن ور ﻣﻦ ﺗﻮُ ، َ ِ َ ﻣﻮن ﭘﺮﻳﺎن ﺟﺎ ﻫﭥﮍא. ِ 9 َ אﮘﻴﺎن אڏن وٽ، ﭘﻮﻳﻦ ﺳﺮ ﺳﻨﺒﺎﻫﺎ؛ ِ ِ َ ِ َ ِ َ َ َ ُ ﻛﺎت ﻧﻪ ﭘﻮﻳﻦ ﻗﺒﻮل ۾، ﻣﮁﮡ ﭜﺎﺋﻴﻦ ﮔﮭﭧ؛ ِ ﻣﭥﺎ ﻣﻬﺎﻳﻦ ﺟﺎ، ﭘﻴﺎ ﻧﻪ ڏﺳﻴﻦ ﭘﭧ؟ َ ِ ِ ُ َِ َ ِ ُ ُ َ ﻛﻼﻟﻜﻲ ﻫﭧ، ﻛﺴﮡ ﺟﻮ ﻛﻮپ وﻫﻲ. www.voiceofsindh.net َ ُ ﺧﻮد ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﺴﺮﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﺘﺎن ﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ אﻧﺠﻮ אﻧﺖ )رאز( ﭘﺮوڙﻳﻦ! ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﺮ ﺗﻲ ﻛﺎﺗﻲ وﻫﺎ ،ﭘﻮ ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻮ ﭘﺮو ﭘﭿ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ )رﮘﻦ ۾( ﺳﺎز ﺟﻴﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮز ﮐﻲ وﭴﺎ .ﺟﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﮘﮅو אﭤﻴﺌﻲ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺎس، ﺳﻴﺨﻦ ۾ ﭘﭽﺎ. ُ َ ُ ﻛﺎﺗﻲ ﺟﻮ ڏوه ﻛﻮﻧﻬﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ אن ﺟﻮ ﮘﻦ ﻛﻬﻨﺪڙ َ ََ ﺟﻲ ﻫﭣ ۾ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ روش ﭘﺴﻲ، ﻟﻮه ِ ﺧﻮد ﻛﻨﺒﻲ ﭤﻮ وﭸﻲ. ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﻲ ﺋﻲ ﺟﮭﻮري ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ُ ﻛﺎﺗﻲ ﺗﻴﺰ ﻧﻪ ﻫﺠﻲ، ﭜﻞ ﺗﻪ ﻣﮇي )ﻟﻤﻲ( ﺋﻲ ﻫﺠﻲ؛ ِאﻧﻬﻲ ِ ﻛﺮي ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ ﻫﭥﮍא ﻣﻮن ﮐﻲ ﻛﻬﮡ ۾ وﻳﺮم ﻻﺋﻴﻦ ۽ ﻣﻮن ﻣﭥﺎن ﭤﻮرو ﺗﺮﺳﻦ. َ ﺟﻲ אﮘﻴﺎن آﻫﻦ، ﺗﻦ ﺟﺎ ﺳﺮ אڏﻳﻦ ﺗﻲ آﻫﻦ؛ ﭘﻮﻳﺎن ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﺟﻲ ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻲ ۾ آﻫﻦ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ وڍא ﺗﻪ ﻗﺒﻮل ﭘﻮﻳﻦ، ﻣﺘﺎن ِאﻧﻬﻲ ﮐﺎن ﮔﮭﭧ ﻛﻲ ﺳﻤﺠﮭﻴﻦ. ﻛﭡﻠﻦ ﺟﺎ ﺳﺮ، ﭘﭧ ﺗﻲ ﭘﻴﻞ ﻧﭥﻮ ڏﺳﻴﻦ؟ ﻛﻼل )ﺷﺮאب ﭼﻜﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮﺷﺪ ﻳﺎ ﮔﺮو (ﺟﻲ دﻛﺎن ﺗﻲ ﻛﻮس ﺟﻮ ﮔﮭﺮ ﺟﺎري آﻫﻲ. ﺟﻲ ُ ﺳﺮﻛﻲ ﭘﻴﺌﮡ ﺟﻲ ﭘﻴﺎس אﭤﺌﻲ ﺗﻪ ﻛﻼل ﺟﻲ ﺑﭡﻲ 01 ﺗﻲ وڃ. ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮُ َ ِ َ َ ُ َ َ ِ ﻣﭧ אﮘﻴﺎن وڍي رک. אي ﮔﮭﻮٽ! ﺟﻲ אﭤﻴﺌﻲ ﺳﮅ ﺳﺮכ ﺟﻲ، ﺗﻪ ون ﻛﻼﻟﻦ ﻛﺎﭨﻲ؛ َ ِ ُ ﮘﻴﺖ ڏﻳﺌﻲ، ﮔﮭﺎﭨﻲ ﺷﺮאب ﻣﺎن ﺳﺮﻛﻲ ﭘﻲُء. ﺟﻮ ﺷﺮאب ﻻﻫﻲ رک، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﭥﻮ وٽ ﻣﺎﭨﻲ؛ َ ِ ُ ﺗﻚ ڏﻳﺌﻲ ﭘﻚ ﭘﻲ ﺗﻮن، ﻣﻨﺠﮭﺎن ﮔﮭﻮٽ! ﮔﮭﺎﭨﻲ؛ ﺟﻨﮓ ﺟﻮאﻧﻦ ﺟﻲ ﻫﻮش ﮐﻲ ﻧﻬﻮڙي ﮀﮇي، ﺳﻮ ﺳﺮ ﺟﻲ ِ َ ِ ُ ﻋﻴﻮض ﺑﻪ ﺳﺴﺘﻮ آﻫﻲ. َ َ ِ َ ﺟﻮ ورﻧﮧ وﻫﺎﭨﻲ، ﺳﻮ ﺳﺮ وٽ ﺳﺮو ﺳﻬﺎﻧﮕﻮ. َ َ َ ِ َ ُ ﺟﻲ ﭼﻜﻲ ﭘﻴﺌﮡ ﺟﻮ ﭼﺎه אﭤﻴﺌﻲ ﺗﻪ ﻛﻼل ﺟﻲ ﮔﮭﭩﻲ 11 ِ ۾ وڃ. ُאﺗﻲ ﺷﻮَ ﺟﻲ אﭤﻴﺌﻲ ﺳﮅ ﺳﺮכ ﺟﻲ، ﺗﻪ ون ﻛﻼﻟﻜﻲ ُ َ ِ َ َ ُ َ )ﻣﮅرא ﺟﻲ دﻳﻮﺗﺎ( ﺟﻲ ﺷﺮאب ﺟﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻛﻮ؛ َ ُ ﻫﻮﻛﻮ ﭘﻴﻮ ﭘﻮي. ﺟﮇﻫﻦ ﮘﺠﮭﺎرت ﺟﻲ ﻃﺮز ﭘﮍورﻳﻢ، َ َ ﻣﻬﻴﺴﺮ ﺟﻲ ﻣﻨﮅ ﺟﻲ، ﻫﺖ ﻫﮇﻫﻴﻦ ﻫﻮ؛ ُ ِ َ ِ َ ِ َ ُ ﺟﺎن رﻣﺰ ﭘﺮوڙﻳﻢ رو ،ﺗﺎن ﺳﺮ وٽ ﺳﺮﻛﻲ ﺳﮙﮣﻲ. ﺗﮇﻫﻦ ﺳﻬﻲ ﻛﻴﻢ ﺗﻪ ﺳﺮ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﺳﺮﻛﻲ ﻣﻠﻲ ﺗﻪ َِ َ ِ ُ ِ ﺑﻪ ﻧﻔﻌﻲ وאري آﻫﻲ. ﻫﻲ ﺷﺮאب، ﻧﺎﮢﻲ ﺗﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ِאﻫﻮ ﻣﻨﮅ ﻣﻬﺎﻧﮕﻲ אﮔﮭﻪ وאرو 21 ﻧﺎﮢﻲ ﻧﺎهِ ﻛﻜﻮه، ﻛﻲ ﻣﻠﮫ ﻣﻬﺎﻧﮕﻮ َ ُ َ ُ ُ آﻫﻲ. ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺴﻲ ﮐﻲ وڍאﺋﮡ ﻻ ﺳﻨﺒﺎﻫﻲ ﺗﻴﺎر رﮐﺞ. ِ ﻣﻨﮅ؛ َ َ َ ُ ﻫﻲ آﺳﺘﺎن אﻧﻬﻦ ﺟﻮ آﻫﻲ، ﺟﻲ ﻣﭩﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﻣﺮي ﺳﺎه َ ّ ﺳﻨﺒﺎﻫﺞ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﻛﺎﭨﮡ ﻛﺎرڻ ﻛﻨﮅ؛ ﮀﮇﻳﻦ. ُ َ ََ ﻫﻲ ﺗﻨﻴﻦ ﺟﻮ ﻫﻨﮅ، ﻣﻦ ﭘﺎس ﻣﺮن ﺟﻲ. ِ ِ ُ ِ ِ 31 34 ﻋﺎﺷﻖ زﻫﺮ ﭘﺌﻴﻨﺪڙ آﻫﻦ ۽ وک ڏﺳﻲ ِﭤﮍن ﭤﺎ. ﻫﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ِ
- 45. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ﻋﺎﺷﻖ زﻫﺮ ﭘﻴﺎכ، وه ڏﺳﻲ وﻫﺴﻦ ﮔﮭﮣﻮ؛ ِ َ ُِ ِ ِ ُ َ ِ َ َ ﻛﮍي ۽ ﻗﺎﺗﻞ ﺟﺎ، ﻫﻤﻴﺸﮧ ﻫﻴﺮאכ؛ َ ِ َ ِ ُ ﻟﮙﻴﻦ ﻟﻨﺆ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻓﻨﺎ ﻛﻴﺎ ﻓﺮאق؛ َ َ َ ﺗﻮﮢﻲ ﭼﻜﻨﻦ ﭼﺎכ، ﺗﻪ ﺑﻪ آه ﻧﻪ ﺳﻠﻦ ﻋﺎم ﮐﻲ. َ َِ ِ ِِ 41 ُ ُ َ َ ِ َ َ َ م ﻛﺮ ﺳﮅ ﺳﺮي ﺟﻲ، ﺟﻲ ﺗﻮن ﭨﺎرﺋﻴﻦ ﭨﻮه؛ ِ َ ُ ُ ﭘﺘﻲ ﺟﻨﻬﻦ ﭘﺎﺳﻲ ﭤﺌﻲ، ﻣﻨﺠﮭﺎن رﮘﻦ روح؛ ِ َ ُ ُِ َ ِ ُ ُ ُ ﻛﺎﭨﻲ ﭼﮏ ﻛﻜﻮه، ﻻﻫﻲ ﺳﺮ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. 51 َ ﺳﮅڙﻳﺎ ﺷﺮאب ﺟﻮن، ُ ُ َ ُ ﱢ ﻛﮧ ﭘﭽﺎرون ﻛﻦ؟ َ ِ َ َ ُ ِّ ﺟﻪ ﻛﺎت ﻛﻼﻟﻦ ﻛﮃﻳﺎ، ﺗﻪ ﻣﻮﭨﻴﻮ ﭘﻮ وﭸﻦ؛ ِ ُ ِ ِّ ِ َ ﭘﻜﻮن ﺳﻲ ﭘﻴﻦ، ﺳﺮ ﺟﻦ ﺟﺎ ﺳﭧ ۾. َ ِ ِ 61 َ َِ ُ ََ َ ﺳﺮ ﺟﺪא، ڌڙ ڌאر، دوھ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﺎ دﻳﮗ ۾؛ ِ َ َ َ َُ ﺳﻲ ﻣﺮ ﻛﻦ ﭘﭽﺎر، ﺣﺎﺿﺮ ﺟﻦ ﺟﻲ ﻫﭣ ۾. 71 ُ ُ ُِ אﺻﻞ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ، ﺳﺮ ﻧﻪ ﺳﺎﻧﮃڻ ﻛﻢ؛ َ َ َ ُ ﺳﺆ ﺳﺴﻨﺌﺎن אﮘﺮو، ﺳﻨﺪو دوﺳﺎن دم؛ َ ِ ِ َ ِ َ َ ِ ُ ﻫﻲ ﻫﮇو ۽ ﭼﻢ ﭘﻚ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﻧﻪ ﭘﮍي. ِ ُ ِ 81 ﺟﻲ ﻣﭥﻲ وٽ ﻣﮍن، ﺗﻪ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ﺳﮅَ َ ﭤﺌﻲ؛ ِ َِ ِ َ ِ ُ َِ ﺳﺮ ڏﻧﻲ ﺳﭧ ﺟﮍي، ﺗﻪ ﻋﺎﺷﻖ אﺋﻦ אﭼﻦ؛ َ ِ ِ ﻟﮅא ﺗﻲ َ ُ َ ِ ُ ِ َ ﻟﭝﻦ، ﻣﻠﮫ ﻣﻬﺎﻧﮕﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ ِ 91 ََ ﻣﻠﮫ ﻣﻬﺎﻧﮕﻮ ﻗﻄﺮو، ﺳﻜﮡ َ ِ َ ُ ُ َ ﺷﻬﺎدت؛ َ אﺳﺎن ﻋﺒﺎدت، ﻧﻈﺮ ﻧﺎز ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ. ِ َ ََ ُ ُ ِ َِ وאﺋﻲ َ ُ ُ َ ُ ﻣﻨﮅ ﭘﺌﻨﺪي ﻣﻮن، ﺳﺎﭴﻦ ﺳﻬﻲ ﺳﭹﺎﺗﻮ؛ ِ َ ُ ﭘﻲ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ، ﺳﭝﻜﻲ ﺳﻤﺠﮭﻴﻮ ﺳﻮن؛ ِ ِ ِ َ ﭘﺮﻳﺎن ﺳﻨﺪي ﭘﺎر ﺟﻲ، אﻧﺪر آڳ َ ُ َ אﭤﻮن؛ ِ ِ ِ ﺟﺌﮡ ﻧﺎﻫﻲ ﺟﮗ ۾، ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﮍﻳﺌﻲ ُ َ َ ِ ُ ڏون؛ ِ אﻻ، ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، آﻫﻴﻦ ﺗﻮن ﺋﻲ ُ ُ َ َ ۡ ُ َّ ِ ُ ﺗﻮن. 44 www.voiceofsindh.net ﻛﺌﻮڙي ۽ ﺟﺎن ﻧﻬﻮڙﻳﻨﺪڙ ﺷﺮאب ﺗﻲ ﻫﺮﻳﻞ آﻫﻦ. ﻫﻨﻦ ﮐﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻧﻴﺶ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ ۽ وﮀﻮڙي ﮐﻴﻦ وڍي ﻓﻨﺎ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﺗﻮڙي ﺳﻨﺪن زﺧﻢ ﻛﮍﻫﻦ ﭘﻴﺎ ﺗﻪ ﺑﻪ ُ ﻫﻮ ﺧﻠﻖ אﮘﻴﺎن آه ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻛﮃن. ﺟﻲ ﺗﻮن ﭨﻮه ﺟﻲ ﻛﺌﻮڙאڻ ﮐﺎن ﻛﺌﻮ ﭤﻮ ﮐﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ ﭘﻮ ِאﻧﻬﻲ ﺷﺮאب ﺟﻲ ﺳﮅ ﻧﻪ ﻛﺮ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻴﺌﮡ ﺳﺎن، رﮘﻦ ﻣﺎن ﺑﻪ ﺳﺎه ﻧﻜﺮي وﭸﻲ. ﺗﻮن ﺳﺮ ﻻﻫﻲ ﻛﻼل ﺟﻲ ﻫﭣ َ ﺗﻲ رک ۽ ﭘﻮ ﺳﺮي ﺟﻮ ﺳﻮאد وٺ. ﺳﮑﮣﻲ ﺧﻮאﻫﺶ ﻛﻨﺪڙ ﮀﻮﭤﺎ ﺷﺮאب ﺟﻮن ﮔﻔﺘﺎرون ﻛﻦ؟ ﺟﮇﻫﻦ ﻛﻼل ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻛﺎت ﻛﮃي ﭤﺎ ﻧﺮوאر ُ ﻛﻦ، ﺗﮇﻫﻦ ﻫﻮ ڏﻫﻜﻴﻮ، ﭘﭡﺘﻲ ﭤﺎ ورن. ﺳﺮﻛﻴﻮن אﻫﻲ ﭘﻴﺌﻦ، ﺟﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﻫﻦ ﺳﻮدي ۾ ﻫﻜﻴﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺠﻦ. ُ ﺟﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﺟﺪא ۽ ڌڙ אﻟﮗ ۽ ﺳﮅﻳﻮن دﻳﮗ ۾ ﻫﺠﻦ، ۽ ﺟﻨﺠﺎ ﻣﭥﺎ ﺳﻨﺪن ﻫﭣ ۾ ﻫﻜﻴﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻫﺠﻦ ﺳﻲ ﭜﻠﻲ ِאﻧﻬﻲ َ ُ ﺳﺮﻛﻲ ﺟﻲ ﺳﮅ ﻛﻦ. ﺳﺮ ﺳﺎﻧﮃڻ، ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ ور אﺻﻞ ﻧﻪ آﻫﻲ. دوﺳﺘﻦ ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﻫﻚ دم ﺑﻪ ﺳﺌﻮ ﺳﺮن ﮐﺎن ﻣﭥﻲ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ُ ﺟﻲ ﺳﺮﻛﻲ ﺳﺎن، ﻫﻲ ﻫﮇن ۽ ﭼﻢ ﺟﻮ ﺳﺮﻳﺮ ﻣﭧ ﻧﻪ ﭤﻮ ِ ﭘﺌﺠﻲ ﺳﮕﮭﻲ. ﺟﻲ ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﻠﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﺷﻮق ﭤﺌﻲ. ﺟﻲ ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﺳﺎن ُ َ ﺳﻮدو ﭠﻬﻲ ﺗﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﻛﻴﺌﻲ ﻋﺎﺷﻖ אﭼﻲ אﺗﻲ ﻛﮍﻛﻦ. ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻛﻨﻬﻦ ﻟﮑﺌﻲ ﺳﺎن ﭤﺎ ﻣﻠﻦ. ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺷﺮאب ﺟﻮ ﭰﮍو ﺑﻪ وڏي ﻣﻠﻬﻪ وאرو آﻫﻲ. ﺳﻜﮡ َ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ آﻫﻲ ﺷﻬﻴﺪ ﭤﻴﮡ )ﺳﺮ ڏﻳﮡ( אﺳﺎﻧﺠﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ َ ﻋﺒﺎدت ﻛﺮڻ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ אﺳﺎن ﮐﻲ ﻧﺎز وאري ﻧﻈﺮ ﺳﺎن ﻧﻮאزڻ. ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﺷﺮאب ﭘﺌﻴﻨﺪي، ﻣﻮن ﭘﻮري ﻃﺮح ﺳﭵﮡ ﺳﭹﺎﺗﻮ. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﺟﺎم ِﭘﻲ، ﺳﭝﻜﻲ )ﺳﺎرو روﺣﺎﻧﻲ رאز( ﭘﺮوڙي ورﺗﻮﺳﻴﻦ. אﺳﺎن ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﭽﺎر ﺟﻲ آگ آﻫﻲ. ﺟﮭﺎن ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﺟﻴﺌﮡ ﻧﻪ آﻫﻲ؛ زﻧﺪﮔﻲ رﮘﻮ ﭔﻪ ڏﻳﻨﻬﻦ آﻫﻲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﭤﻮ ﭼﻮي ﺗﻪ ”אي ڌﮢﻲ! ﺗﻮن ﺋﻲ ﺗﻮن آﻫﻴﻦ.“
- 46. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن ُ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻴﮍא ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ڏک ﻻﻫﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ. وﻳﭳ אن ۾ رﺗﻲ ﺟﻴﺘﺮو ﺑﻪ ﻓﺮق آﮢﻲ ﻧﭥﺎ ﺳﮕﮭﻦ. ﻫﻮ ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ دوﺳﺖ ﭤﺌﻲ ﭤﻮ، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﺧﻮب ﺧﻨﺠﺮ ﭤﻮ ﻫﮣﻲ. ﻫﻮ ﻣﺠﻠﺲ ۾ ﻣﭡﻮ ﭤﻮ ﻟﮙﻲ، ﭘﺮ אﻧﺪر ۾ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻇﺎﻟﻢ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻮن رﮘﻮن ﭤﻮ ﺳﻮﺟﮭﻲ. زﺑﺎن ﺗﻲ ﻣﻴﭡﺎج אﭤﺲ، ﻫﭣ ۾ ﻛﺎﺗﻲ. ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻬﻲ ﭤﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻮﭠﻲ ﭤﻮ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻮﭠﻲ ﭤﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﻛﻬﻲ ﭤﻮ. ﮀﻨﮡ ﺗﻮڙي ﮘﻨﮃڻ ﺳﻨﺪس وس ۾ آﻫﻲ. ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻮن رﮘﻮن رﺑﺎب وאﻧﮕﺮ ﭘﺌﻴﻮن وﭴﻦ، ﭘﺮ ﺟﺎﻧﺐ ﭘﺎڻ ﺧﺎﻣﻮش آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس ﻃﺮﻓﺎن ﺟﻴﻜﻲ ﭘﮍﭘﻲ، ﺳﻮ ﻣﭡﺎﺋﻲ آﻫﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ وאرن ﻻ ﻛﺴﮡ ﻗﺮب آﻫﻲ ۽ ﻣﺮڻ ﻣﺸﺎﻫﺪو. אﻟﻔﺎظ ُאﭤﻴﺎري ُאﭤﻲ وﻳﺎ َ آزאر ﭘﻴﮍא ِ ﻃﺒﻴﺒﻦ ﺗﻨﻮאر َ אور ِ َ َُ رﻫﻨﻤﺎ َ ِ ُ رﻗﻴﺐ ﺳﺎﭤﺮ ِ َ ُ ﻗﻬﺎر َ ُ ﺳﺘﺎر ﺳﻮﺟﮭﻲ َ ُ رﺑﺎب َ َ َ َ وﻳﻞ ﺳﭝﻜﻨﻬﻴﻦ ِ َ ُ ري ﺟﺒﺎب َ ِ ُ ﺳﻨﮅﻳﻨﺪم ُ ﻋﻴﻦ َ َُ رﻫﻨﻤﺎ َ ُ ﱡ َ ۡ َ َ َ َ ِﱡ َ ۡ و ﺗﻌِﺰ ﻣﻦ ﺗﺸﺎ ،و ﺗﺬل ﻣﻦ َ َ ﺗﺸﺎ. 54 ﻣﻌﻨﻰ ُ אﭤﺎري، ﺟﺎﮘﺎﺋﻲ ﭘﺎڻ ﻧﻜﺮي وﻳﺎ درد، ﭘﻴﮍא ﻋﺬאب، ﺑﻴﻤﺎري ﻃﺒﻴﺒﻦ ﺟﻲ ﮔﻔﺘﮕﻮ ﻋﺠﻴﺐ ﺑﻴﻤﺎري رﻫﺒﺮ ﻧﮕﺎه ﻛﻨﺪڙ אﻛﺜﻴﺮ دوא ﻇﺎﻟﻢ ﭘﺮدو رﮐﻨﺪڙ )ﺳﺘﺮ= ﭘﺮدو( ﺟﺎﭼﻲ ﺻﺎف ﻛﺮي ﺗﻨﺒﻮري ﺟﮭﮍو ﺳﺎز ﻫﺮ وﻗﺖ ري ﺟﻮאب، ﺧﺎﻣﻮش ﻣﺮﻫﻢ ﻟﮙﺎﺋﻲ ﮀﭩﺎﺋﻴﻨﺪم ﻧﺴﻮرو ﻳﺎ ﺧﺎﻟﺺ رאه ڏﻳﮑﺎرﻳﻨﺪڙ ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ ﻣﺎن آﻳﺖ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺷﺎﻋﺮאﻧﻪ ﺗﺮﺟﻤﻮ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﭧ ۾
- 47. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net دﻳﮑﻴﻮ ُ ُ ﺳﻜﻮت ﭼﻴﺖ ﻛﺮي ۡ ’ﻓﺎذﻛﺮوﻧﻲ אذﻛﺮ ُ ۡ َ ُ ُ ِ َ ُ ۡ ﻛﻢ ﺑﺎت ﮘﮍ وאت ِ ﭘﺎﭔﻮﻫﻲ ََ ُ َ ُ אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ ِ ِ َ وאر ﻛﻨﺎر ِ َ ﺗﮇאﻫﻜﻮن ﭘﺎﭔﻮﻫﻴﻮ ِ َ َ אﺟﻞ ُُ ﺟﻞ وﭸﺎﺋﻲ ﭴﺎڻ ِ ِ َ ﺳﻚ َ َ ورﻧﺪي ﺳﺎهِ ََ آﺳﺮ ََ ﻛﺮ ﻣﺎ ﻣﻬﻦ َُ ِ ﺗﮁﻲ ِ ُ ﭔﻜﻲ ُ ﻋﺠﻴﺐ ُ ﻏﻮر ِ ُ ﻫﺎﺗﻚ 64 آﻳﻞ آﻫﻲ ڏﭠﻮ ﺧﺎﻣﻮﺷﻲ ﻫﻮش ڌאري، ﭼﺖ ﻻﺋﻲ ﻳﺎد ﻛﺮﻳﻮ ﻣﻮن ﮐﻲ ﺗﻪ ﻣﺎن ﺑﻪ אوﻫﺎن ﮐﻲ ﻳﺎد ﻛﺮﻳﺎن )ق. ش( ﮘﺎﻟﻬﻪ زﺑﺎن ﺗﻲ ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻣﺮﻛﻲ ﮀﺎ ﻣﺎن ﻧﻪ آﻫﻴﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب )ق. ش(. אﻫﻮ ﺳﻮאل ڌﮢﻲ ﺗﻌﺎﻟﻰ روﺣﻦ ﮐﺎن אﻟﺴﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭘﮁﻴﻮ ﻫﻮ. روﺣﻦ ﺟﻮאب ڏﻧﻮ ﻫﻮ: ”ﻫﺎﺋﻮ“ وﻳﻞ، وﻗﺖ ﻣﻴﺦ، ﻛﻨﮃو ﺗﮇﻫﻦ ﮐﺎن ﻣﺮﻛﻲ ﻣﻮت אﮘﺘﻲ وڌ ﺧﻮدي ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻲ وﭸﺎﺋﻲ ﺳﻚ ﻳﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ورאﮢﻲ ﺳﺎ، אﻫﺎ آﺳﺮو ﺧﺒﺮ، ﺳﻨﭝﺎل אي ﺟﻴﺠﻞ ُ ﻛﻬﻦ، ﻋﺬאب ڏﻳﻦ وڍي، زﺧﻢ ﻛﺮي دوא درﻣﻞ ﻣﺤﺒﻮب ﭘﺮﮔﮭﻮر، ﺟﺎچ ﻣﺎﻫﺮ، ﻗﺎﺑﻞ
- 48. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 ُ ِ َ َ ُאﭤﻴﺎري אﭤﻲ وﻳﺎ، ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻣﻮن آزאر؛ َ َ ﺣﺒﻴﺐ ﺋﻲ ﻫﮣﻲ وﻳﺎ، ﭘﻴﮍא ﺟﺎ ﭘﭽﺎر؛ ِ ِ َ ﻃﺒﻴﺒﻦ ﺗﻨﻮאر، ﻫﮇ ﻧﻪ وﮢﻲ ﻫﺎڻ ﻣﻮن. َ َ َ ِ ِ 2 َ ِ ُ َ َِ ُ אور ڏﮐﻨﺪو ُאو ﭤﺌﻲ، ﻫﺎدي ﺟﻨﻬﻦ ﺣﺒﻴﺐ؛ ِ ُِ َ ُ َ ِ ُ ﺗﺮ ﺗﻔﺎوت ﻧﻪ ﻛﺮي، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﻛﻮ ﻃﺒﻴﺐ؛ َ ِ َ َ َُ َ ِ ُ رﻫﻨﻤﺎ رﻗﻴﺐ، ﺳﺎﭤﺮ ﺻﺤﺖ ﺳﭙﺮﻳﻦ. ِ ُ ِ 3 َ ِ َ ُ ﺳﺎﭤﺮ ﺻﺤﺖ ﺳﭙﺮﻳﻦ، آﻫﻲ ﻧﻪ آزאر؛ ُ ِِ ِ َ ﻣﺠﻠﺲ وﻳﺮ ﻣﭡﻮ ﭤﺌﻲ، ﻛﻮﭠﻴﻨﺪي َ ُ َ ﻗﻬﺎر؛ ِ ِ ُ ُ َ ُ ﺧﻨﺠﺮ ﺗﻨﻬﻦ ﺧﻮب ﻫﮣﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺳﻴﻦ ﭤﺌﻲ ﻳﺎر؛ َ ُ َ ِ ُ َ ﱡ ﱠ ُ ﺻﺎﺣﺐ رب ﺳﺘﺎر، ﺳﻮﺟﮭﻲ رﮘﻮن ﺳﺎه ﺟﻮن. 4 َ ُ َ رﮘﻮن ﭤﻴﻮن رﺑﺎب، وﭴﻦ وﻳﻞ َ َ َ ُ َ َ ﺳﭝﻜﻨﻬﻴﻦ؛ ِ ِ َ ُ ِ ُ ُﻟﮁﮡ ﻛﮁﮡ ﻧﻪ ﭤﻴﻮ، ﺟﺎﻧﺐ ري ﺟﺒﺎب؛ َ ُ ُ َ ُ ِ ِ َ ِ ُ َ ُ ﺳﻮﺋﻲ ﺳﻨﮅﻳﻨﺪم ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﻛﻴﺲ ﺟﻨﻬﻦ ﻛﺒﺎب؛ َ ِ ُ ِِ ُ َ ُ َ َ ُ َ ﺳﻮ ﺋﻲ ﻋﻴﻦ ﻋﺬאب، ﺳﻮ ﺋﻲ رאﺣﺖ روح ﺟﻲ. ِ ِ 5 ﺳﻮ ﺋﻲ رאه رد ﻛﺮي، ﺳﻮ ﺋﻲ َ َ ُ رﻫﻨﻤﺎ؛ َ َ ِّ ِ و ﺗﻌِﺰ ﻣﻦ ﺗﺸﺎ ،و ﺗﺬل ﻣﻦ َ َ َ ُ ﱡ َ ۡ َ َ َ َ ِﱡ َ ۡ ﺗﺸﺎ. 6 ﺳﻜﻴﻦ ﻛﮧ ﺳﻼم ﮐﻲ، َ َ ُ ُ َ َ ﻛﺮﻳﻦ ﻛﮧ ﻧﻪ ﺳﻼم؟ ِ ِ ََ ﭔﻴﺎ در ﺗﻦ ﺣﺮאم، אي در ﺟﻨﻴﻦ دﻳﮑﻴﻮ. ُ ِ ُ َُ ِ 7 ﻣﭡﺎﻳﺎن ﻣﭡﻮ ﮔﮭﮣﻮ، ﻛﮍو ﻧﺎه َ َ ُ ﻛﻼم؛ ِ ِ ُ ُ ُ َ َ ﺳﻜﻮت ﺋﻲ ﺳﻼم، ﭘﺮﻳﺎن ﺳﻨﺪي ﭘﺎر ﺟﻮ. ِ َ ُ ِ 8 َ َ ﭘﺮﻳﺎن ﺳﻨﺪي ﭘﺎر ﺟﻲ، ﻣﮍﻳﺌﻲ ﻣﭡﺎﺋﻲ؛ ِ ِ َ ُ ﻛﺎﻧﻬﻲ ﻛﮍאﺋﻲ، ﭼﮑﻴﻦ ﺟﻲ ﭼﻴﺖ ﻛﺮي. َ ِ 9 ﺗﻮ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻲ ﺗﺎت، ﺗﻦ ﭘﮡ آﻫﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ؛ ِ ِ 74 www.voiceofsindh.net ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ آزאر אﭤﺎري، ﭘﺎڻ ﻧﻜﺮي وﻳﺎ. ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻋﻠﻴﻼﺋﻲ )ﺑﻴﻤﺎري( ڏﻳﺌﻲ ﻫﻠﻴﺎ وﻳﺎ. ﻫﺎﮢﻲ ﻣﻮن ﮐﻲ وﻳﭵﻦ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭤﻲ وﮢﻲ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻫﺪאﻳﺖ ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﻫﻚ ﻧﺮאﻟﻲ ﭘﻴﮍא ُ אﭼﻴﻮ وﭠﻲ. אن ۾ وﻳﭳ رﺗﻲ ﺟﻴﺘﺮو ﻓﺮق ﺑﻪ آﮢﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﻲ. ﭘﺮﻳﻦ وאٽ ڏﻳﮑﺎرﻳﻨﺪڙ ۽ ﭘﺮﮔﮭﻮر ﻟﻬﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﺻﺤﺖ ﻻ ”ﺳﺎﺋﺮ“ )ﭠﺎر وﺟﮭﻨﺪڙ ﻣﺮﻫﻢ( آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺻﺤﺖ ﻻ ﭠﺎر وﺟﮭﻨﺪڙ ﻣﺮﻫﻢ آﻫﻲ، ۽ ﻫﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﮍא ڏﻳﻨﺪڙ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻛﭽﻬﺮي ۾ )رﻫﺎڻ ﻛﻨﺪي( ﻣﭡﻮ ﭤﻮ ﻟﮙﻲ، ﭘﺮ ﻛﻮﭠﮡ ۾ ﻗﻬﺮي )ﻇﺎﻟﻢ( ﭤﻮ אﭼﻲ. ﺟﮭﻨﺠﻮ ﻫﻮ دوﺳﺖ ﭤﺌﻲ، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﺧﻮب ﻛﺎﺗﻴﻮن ﭤﻮ ﻫﮣﻲ. ﭘﺮدو رﮐﻨﺪڙ رب ﺳﺎه ﺟﻮ رﮘﻮن ﺑﻪ ﭤﻮ ِﻧﭽﻮﺋﻲ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن رﮘﻮن رﺑﺎب )ﺳﺎز( ﻣﺜﻞ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻮن آﻫﻦ ﻫﺮ وﻗﺖ ُ אﻧﺠﻲ ﺗﻨﺪن ﺟﻴﺎن ﭘﻴﺌﻮن وﭴﻦ. ﻋﺎﺷﻖ ﻻ ﻟﮁﮡ رﮘﻮ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﻛﮁﮡ. ﺟﺎﻧﻲ ﭘﺎڻ ري ﺟﻮאب )ﺧﺎﻣﻮش( آﻫﻲ. ﺟﻨﻬﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻮن ﮐﻲ ﺟﻼﺋﻲ ﻛﺒﺎب ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﻮﺋﻲ אﭼﻲ ﻣﺮﻫﻢ ُ ُ ﭘﭩﻲ ﻛﻨﺪم. ﻫﻮﺋﻲ ﺳﺨﺖ ﭘﻴﮍא ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﻫﻮﺋﻲ روح ﺟﻲ رאﺣﺖ )دل ﮐﻲ ﻓﺮﺣﺖ ڏﻳﻨﺪڙ( آﻫﻲ. ُ ُ אﻫﻮﺋﻲ وאٽ ﺑﻨﺪ ﻛﺮي، אﻫﻮﺋﻲ وאٽ ڏﻳﮑﺎرﻳﻨﺪڙ ﭤﺌﻲ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ وﮢﻴﺌﻲ ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﻋﺰت وאرو ﻛﺮﻳﻦ؛ ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ وﮢﻴﺌﻲ ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ذﻟﺖ وאرو ﻛﺮﻳﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻼم ﻻ ﮀﻮﭤﻮ ﺳﻜﻴﻦ؟ ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﮀﻮﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ وﭨﺲ ﺳﻼم ﭜﺮﻳﻦ؟ ﺟﻦ ِאﻫﻮ در ڏﭠﻮ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﭔﻴﺎ ﺳﭛ در ﻧﺎروא آﻫﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ ﺳﺨﻦ ﻣﭡﺎﺋﻲ ﮐﺎن ﻣﭡﺎ آﻫﻦ ۽ ﻫﺮﮔﺰ ﻛﺌﻮڙא ﻧﻪ آﻫﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻃﺮﻓﺎن ﻣﺎٺ ﺋﻲ ﺳﻼم آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻃﺮﻓﺎن ﺟﻴﻜﻲ ﭘﮍﻳﻲ، ﺳﻮ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ ﻣﭡﺎﺋﻲ آﻫﻲ. ُ אن ۾ ﻛﺎﺑﻪ ﻛﺌﻮڙאڻ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﻲ ﺗﻮن ﻫﻮش ڌאري، ُ אن ﺟﻮ ﺳﺎُء وﭠﻴﻦ ﺗﻮﮐﻲ ﺟﻨﺠﻲ ﺳﺎر آﻫﻲ، ﺗﻨﮑﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﮡ ﺳﺎر آﻫﻲ. ”ﺳﻨﭝﺎرﻳﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ آُء ﺑﻪ אوﻫﺎﻧﮑﻲ ﺳﻨﭝﺎرﻳﺎن“ )ق. ش(: ِאﻧﻬﻲ ﺳﺨﻦ ﮐﻲ ﭼﮝﻲ ﭘﺮ ﺳﻤﺠﮭﺞ. ﻫﭣ ۾ ﻛﺎﺗﻲ ۽ زﺑﺎن ﺗﻲ ﻣﻴﭡﺎج: ِאﻫﺎ آﻫﻲ
- 49. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ۡ ُُ ِ َ ُ ۡ ُ ’ﻓﺎذﻛﺮوﻧﻲ אذﻛﺮ ﻛﻢ‘، אي ﭘﺮوڙج ﺑﺎت؛ ۡ ِ َ َُ ِ ُ ُُ ﻫﭣ ﻛﺎﺗﻲ ﮘﮍ وאت، ﭘﮁﮡ ﭘﺮ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ. َ ِ ِ ُ َ َِ ِِ 01 َ َ ُ َ ﭘﺎﭔﻮﻫﻲ ﻫﻴﻜﺎر، ﻣﻮن ﮐﺎن ﭘﮁﻴﻮ ﺳﭵﮣﻴﻦ؛ ََ ۡ ُ َ ّ ُ ۡ َ َ אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ، ﭼﻴﺎﺋﻮن ﺟﻨﻬﻦ وאر؛ ِ ِ ُ ﺳﻨﺪي ﺳﻮر ﻛﻨﺎر، ﺗﻦ ﺗَ َ َ ِ َ َ َ ﮇﻫﺎﻧﻜﻮن ﻧﻪ ﻟﻬﻲ. 11 ﭘﺎﭔﻮﻫﻴﻮ ﭘﮁﻦ، ﻛﭥﻲ َ ُ َِ َ ِ ُ َ ِ ّ ِ ﻫﭣ ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻮ؛ ُ ِ َ َ ِّ ﻧﻴﺰي ﻫﻴﭡﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ، ﭘﺎﺳﻲ ﭘﺎڻ ﻧﻪ ﻛﻦ؛ ِ َ َ ََ ُ َ َ ِّ ﻋﺎﺷﻖ אﺟﻞ ﺳﺎﻣﻬﺎن، אوﭼﻲ ﮘﺎٽ אﭼﻦ؛ ﻛﺴﮡ ﻗﺮب ﺟﻦ، ﻣﺮڻ ﺗﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪو. ُ َ ُ ُ ُ َ ِّ َ َ ُ َ ِّ ُ ِ 21 ﻛﻮﭠﻲ ﻛﻬﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﻛﻮﭠﻲ ُ ُ ُ َ ﻛﻬﮡ ﺳﺎڻ؛ ُ ِ َ ُ ِ َ ﻧﻴﺰي ﻫﻴﭡﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ، ﭘﺎﺳﻲ ﻛﺮ م ﭘﺎڻ؛ ِ َ َ ََ ُُ ُ ُ ﭴﻞ، وﭸﺎﺋﻲ ﭴﺎڻ، ﻋﺎﺷﻖ! אﺟﻞ ﺳﺎﻣﻬﻮن. ِ 31 ﻛﻮﭠﮡ ﻗﺮﻳﺒـﻦ ﺟﻮ، ﻋﻴـﻦ َ ُ َ َ َ ُ ﺗﮍڻ آه؛ ُ ِ َ ِ َ אي ُאﻟﭩﻲ ﮘﺎﻟﮭﮍي، ﺳﻚ ورﻧﺪي ﺳﺎه؛ ِ ِ َ َ َ ِ ِ آﺳﺮ ﻫﮇم ﻻه، ﮀﻨﮡ َ َ ُ َ َ َ ِ َ ِ ِ َ ُ ﮘﻨﮃڻ ُאن ﺟﻮ. ِ 41 ََ َ َ َ ﻛﻬﻦ ﺗﺎن ﻛﺮ ﻟـﻬﻦ، ﻛﺮ ﻟـﻬﻦ ﺗﺎن ُ َ ِّ ُ َ ﱢ ﻛﻬﻦ؛ َ ِ َ َ ِ ُ َ ِّ ﺳﻴﺌﻲ ﻣﺎ !ﻣﻬﻦ، ﺳﻴﺌﻲ رאﺣﺖ روح ﺟﻲ. ِ َ ُ َ ِ 51 ُ ََ َ َ َ ُ ﻛﻬﻲ ﺳﻮ ﻛﺮ ﻟـﻬﻲ، ﻛﻮﭠﻲ ﺳﻮ ﻗﺮﻳﺐ؛ َ َ ُ אﻫﺎ ﻋﺎدت ﺳﮑﻴﻮ، ﻫﺮ زﻣﺎن ﺣﺒﻴﺐ؛ ِ َ ِ َ ﺗﮁﻲ ﺳﻮ ﻃﺒﻴﺐ، ﺳﻮ ﺋﻲ رאﺣﺖ روحَ ُ ُ ﺟﻲ. ِ ِ وאﺋﻲ َ َ ُ َ َ ُ ﭤﻴﻨﺪو ﺗﻦ ﻃﺒﻴﺐ، دאرون ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ درد ﺟﻮ؛ َ َ ُ ُ ﭔﻜﻲ ڏﻳﻨﺪم ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺟﻲ، אﭼﻲ ﺷﺎل ﻋﺠﻴﺐ؛ ُ ِ َ ِ ِ َ ُ ﭘﺮﻳﻦ אﭼﻲ ﭘﺎڻ ﻛﻴﻮ، ﺳﻨﺪو ﻏﻮر ﻏﺮﻳﺐ؛ َ ِ ِِ ُ ُ َ َ َ َ ڏﮐﻨﺪو ﺳﭝﻮﺋﻲ ڏور ﻛﻴﻮ، ﻣﻨﺠﮭﻮن ﺗﻦ ﻃﺒﻴﺐ؛ ِ ُ َ ۡ ُ َّ ِ ُ َ ُ َ ُ אدﻳﻮن! ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻫﺎﺗﻚ آهِ ﺣﺒﻴﺐ. 84 www.voiceofsindh.net ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﮁﮡ ﺟﻲ رﻳﺖ. ﭘﺮﻳﻦ ﻫﻚ وאر ﻣﻮﻧﮑﺎن ﻣﺮﻛﻲ ﺳﻮאل ﭘﮁﻴﻮ. ﺟﻨﻬﻦ وﻗﺖ ”ﮀﺎ، ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ﻣﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب )ﺳﺎﺋﻴﻦ(؟“ ﭼﻴﺎﺋﻮن، ﺗﮇﻫﻦ ﮐﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲُء ﻣﺎن ﻋﺸﻖ ﺟﻲ آزאر ﺟﻮ ﻛﻨﮃو ﻧﭥﻮ ﻧﻜﺮي. ﻋﺎﺷﻖ ﻣﺮﻛﻲ ﭘﻴﺎ ﭘﮁﻦ ﺗﻪ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﻫﭣ ﻛﭥﻲ آﻫﻲ؟ ﻫﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﻴﺰي ﮐﺎن ﻫﭩﻲ ﭘﺎﺳﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻛﻦ. ﻫﻮ ﻣﻮت ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺑﻪ ﺳﺮ אوﭼﻮ ﻛﺮي ﭤﺎ אﭼﻦ. ﺟﻦ ﻻ ﻛﺴﺠﮡ ﺋﻲ ﺳﭽﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ )ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭤﻴﮡ آﻫﻲ(، ﺗﻦ ﻻ ﻣﺮڻ آﻫﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻮ دﻳﺪאر ﻣﺎﮢﮡ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻛﻮﭠﮡ ﺳﺎن ﻛﻬﻲ ﭤﻮ ۽ ﻛﻬﮡ ﺳﺎن ﻛﻮﭠﻲ ﭤﻮ. )ﻛﻬﻲ، ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﭤﻮ ﻣﻼﺋﻲ( ﺗﻮن ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻧﻴﺰي ﻫﻴﭡﺎن ِ ﻫﭩﻲ ﭘﺎﺳﻮ ﻧﻪ ﻛﺮ. אي ﻋﺎﺷﻖ! ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺴﺘﻲ وﭸﺎﺋﻲ، אﮘﺘﻲ ﻫﻞ. ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻲ ﭘﺎڻ وﭨﺎن ﺑﻨﻬﻪ ﺗﮍي ﻛﮃڻ، ِאﻫﻮ ﺳﭻ ﭘﭻ ﺗﻪ ُ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻮ ”ﻛﻮﭠﮡ“ آﻫﻲ. ِאﻫﺎ ﺟﺎ ﻫﻚ אﺑﺘﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﭘﻴﺌﻲ ﻟﮙﻲ، ﺳﺎ ﺋﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ورאﮢﻲ )ورﻧﺪي( آﻫﻲ. ﺗﻮن آﺳﺮو ﻧﻪ ﻻﻫﺞ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻫﻨﻦ ﺟﻮ ﮀﻨﮡ ﺋﻲ ﮘﻨﮃڻ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﻛﻬﻦ ﭤﺎ ﺗﻪ ﭴﮡ ﺳﺎر ﭤﺎ ﻟﻬﻦ؛ ﺟﻲ ﺳﺎر ﭤﺎ ﻟﻬﮡ ﭼﺎﻫﻴﻦ ﺗﻪ ُ ُ ﻛﻬﻦ ﭤﺎ. אي אﻣﮍ! אﻫﻲ وڍﻳﻦ ﭤﺎ ۽ אﻫﻲ ﺋﻲ ﺟﺎن ﺟﻲ ﻓﺮﺣﺖ ۽ آرאم آﻫﻦ. ُ ﺟﻮ ﻛﻬﻲ ﭤﻮ، ﭴﮡ ﺳﻤﺎُء ۽ ﺳﻨﭝﺎل ﭤﻮ ﻟﻬﻲ. אﻫﻮ ﺟﻮ ﻛﻮﭠﻲ ﻛﻬﻲ ﭤﻮ، ﺳﻮﺋﻲ ﺟﺎﻧﻲ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﻫﺮ وﻗﺖ ِאﻫﺎﺋﻲ ﭘﺮ ﺳﮑﻴﻮ آﻫﻲ. ﺟﻮ وڍي ﭤﻮ، ﺳﻮﺋﻲ ﺳﭽﻮ وﻳﭳ ۽ روح ﺟﻲ رאﺣﺖ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺴﻢ ﺟﻮ ﻃﺒﻴﺐ ۽ آزאر ﺟﻮ ﻋﻼج ﭤﻴﻨﺪو. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺷﺎل אﭼﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻣﻬﺮ ﺟﻲ ﺳﺘﻲ ڏﻳﻨﺪو. ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺎڻ אﭼﻲ ﻫﻦ ﻣﺴﻜﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﺎر ﻟﮅي. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻃﺒﻴﺐ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ﻣﺎن ﺳﻤﻮرو درد אﭼﻲ دﻓﻊ ﻛﻴﻮ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! )ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﭤﻮ ﭼﻮي( ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﺎﻫﺮ وﻳﭳ آﻫﻲ.
- 50. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻈﻦ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﺗﺸﺮﻳﺢ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ ﺑﻪ ”ﻛﻠﻴﺎڻ“ ﺟﻮ ﻗﺴﻢ آﻫﻲ. ”ﻳﻤﮡ“ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ آﻫﻲ ”ﻣﻦ ﮐﻲ روﻛﮡ“. ﻫﻦ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻣﻦ ﮐﻲ وس ۾ آﮢﮡ ﻻ ﻫﺪאﻳﺘﻮن ﭤﻮ ڏﻳﺌﻲ. ڏﻣﺮ ۾ ڏک آﻫﻲ ۽ ﺻﺒﺮ ۾ ﺳﮏ. ﺳﭝﻨﻲ ﺳﺎن ﻣﻦ ﻣﺎري ﻣﻴﮡ ﻛﺮڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﭼﻮﻧﺪڙن ﺟﻮ ﭼﻴﻮ وﺳﺎرﺟﻲ ۽ אڻ ﭼﻮﻧﺪڙن ﮐﻲ ﻛﺠﮭﻪ ﻧﻪ ﭼﺌﺠﻲ. אٺ ﺋﻲ ﭘﻬﺮ אدب ﺳﺎن ِאﻫﺎ ﭘﺮ ﭘﺎڙڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﺟﻨﺠﻲ ُ ﺻﺤﺒﺖ ۾ ﻣﻦ ﺟﻮ آزאر وڌي، ﺗﻦ ﮐﺎن ﻛﻨﺎرو ﻛﺮڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ؛ ۽ ﺟﻨﺠﻲ ﺳﻨﮓ ۾ دل ﺟﻮ درد دور ﭤﺌﻲ، ﺗﻦ ﺟﻲ َ وﻳﺠﮭﻮ ﭘﮑﺎ אڏﺟﻦ. ﻫﻦ ﺳﺮ ﺟﻲ ﭘﻨﺠﻴﻦ دאﺳﺘﺎن ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻤﺠﮭﺎﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ”ﺻﻮﻓﻲ“ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭼﻮڻ روא آﻫﻲ ۽ ﺻﻮﻓﻲ ُ ُ ﭤﻴﮡ ﻻ ﻛﻬﮍﻳﻮن وﺻﻔﻮن ﮔﮭﺮﺟﻦ. ﺻﻮﻓﻲ אﻫﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺳﻤﻮرﻳﻮن ﺳﮅون ﺳﺎڙي ۽ وﺟﻮد ﺟﻮ ورق ڌوﺋﻲ ﺻﺎف ﻛﺮي. ﺻﻮﻓﻲ ﺟﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ ذﻛﺮ ﻓﻜﺮ ۾ ﮔﮭﺎرڻ ۽ ﺳﻤﻮري ﻛﺜﺮت ﮐﺎن ﻛﻨﺎرو ﻛﺮڻ. ﻫﻦ ﺳﻤﻮري َ ُ ﻛﺜﺮت ﺟﻮ ”ﺳﺮ“ ﻫﻚ אﻟﮏ آﻫﻲ ۽ ﺳﺎري ﻛﺎﺋﻨﺎت ﺳﻨﺪس ﮘﻮﻻﺋﻮ آﻫﻲ. ِאﻫﻮ روﻣﻲ ﺟﻮ رאﻳﻮ آﻫﻲ. روﻣﻲ ﮐﻲ ﺷﺎه روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮ ﻛﺮي ﻣﭹﻴﻮ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﻣﺜﻨﻮي ﺟﻮ ﺳﺎر ﭤﻮرن ﺑﻴﺘﻦ ۾ ﺳﻤﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻮ אﭤﺲ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، وﻳﺪאﻧﺖ وאرن وאﻧﮕﺮ، ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ”ﻣﺎﻧﮉي ﺟﻮ ﻣﻨﮉ“ ﺳﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﺮ ﻛﻮ ﺧﻮدي ۾ ﮔﺮﻓﺘﺎر آﻫﻲ ۽ אﺋﻴﻦ ﻧﭥﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ ﺗﻪ ﻫﻲ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ ﻃﻠﺴﻢ آﻫﻲ. ﻋﻠﻢ وאرא ﻣﺲ ﺳﺎن ﻛﺎﻏﺬ ﻛﺎرא ﻛﻦ، ﭘﺮ ﻣﻨﺠﮭﻦ ﻛﻬﮣﻲ ﺳﺎن ﮔﮇ رﻫﮣﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﺌﻦ ﺟﺌﻦ ﻫﻮ ﭘﻨﺎ ﭤﺎ ورאﺋﻴﻦ، ﺗﺌﻦ ﺗﺌﻦ ﭘﺎﮢﺘﻲ ﻧﻮאن ﻧﻮאن ڏوه ﭘﻴﺎ ﭼﺎڙﻫﻴﻦ. َ ﺟﻦ ﺳﺖ ڏﭠﻲ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻛﮁﻦ ﻧﻪ ﭤﺎ. ﺳﺎﺟﻦ ﻫﺮ ﻫﻨﮅ ﭘﻴﻮ وﺳﻲ ۽ ﻛﻮﺑﻪ ﻫﻨﮅ ﻫﻦ ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ ﻧﺎﻫﻲ. אٺ ﺋﻲ ﭘﻬﺮ אﻟﮏ ﭘﻮﭴﮡ ﺳﺎن ﺋﻲ ﻫﺮﺟﺎ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎﻣﻬﻮن ڏﺳﮡ ۾ ﭤﻮ אﭼﻲ ۽ ﻧﻪ ﭼﺎﻟﻴﻬﻦ رﮐﮡ ﺳﺎن. ُ ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺑﺎري ۾ ﺟﺪא ﺟﺪא ﺗﻤﺜﻴﻠﻮن آﻳﻞ آﻫﻦ. ﻛﭥﻲ ﻫﻮ ﺷﻬﺴﻮאر آﻫﻲ، ﺗﻪ ﻛﭥﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﺗﻴﺮ אﻧﺪאز، ﻛﭥﻲ وﻳﭳ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻛﭥﻲ ﻛﻼل ﺗﻪ ﻛﭥﻲ ﻟﻬﺎر. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ روﺣﺎﻧﻲ رאه ﺗﻲ ﻫﻠﻨﺪڙن ﻻ ﺳﻮﻳﻦ ﺳﺨﺘﻴﻮن آﻫﻦ. وﻳﭽﺎرو ﭘﺎﻧﮅﻳﺌﮍو ﻫﻚ ﺑﻲ ﺣﺎل رﻧﻚ ﻣﺜﻞ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ”ﺷﻬﺴﻮאر“ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮭﻮڙن ﻫﻴﭡﺎن ﭤﻮ ﻟﺘﺎڙي. ﻛﭥﻲ ”ﺗﻴﺮ ُ אﻧﺪאز“ ﺳﻨﺪس ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ ۽ ﺑﻜﻴﻮن ﭼﻴﺮي ﭤﻮ ﮀﮇي. ﻛﭥﻲ ”ﻟﻬﺎر“ ﮐﻴﺲ ﭘﭽﺎﺋﻲ رכ ﭤﻮ ﻛﺮي. ”ﻗﺎﺗﻞ ﻛﻼل“ وري ﺳﺮﻛﻲ ﺟﻲ ﻋﻴﻮض ﺳﻨﺪس ﺳﺮ ﭤﻮ وﭠﻲ. ِאﻫﻲ ﺳﭛ ﺻﻮرﺗﻮن ﻛﺎﻣﻞ رﻫﺒﺮ )ﮔﺮو ﻳﺎ ﻣﺮﺷﺪ( ﺟﻮن آﻫﻦ، ۽ אﻫﻲ َ َ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﻋﺬאب، ﻃﺎﻟﺐ )ﭘﺎﻧﮅﻳﺌﮍي( ﺟﻲ ﺣﻖ ۾ ﭴﺎﮢﺎﻳﻞ آﻫﻦ. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﻧﻪ رﻫﺒﺮ ﺳﻮﻟﻮ ﺳﺮﭼﻲ، ﻧﻪ رﻫﺮو )ﭘﺎﻧﮅﻳﺌﮍو( ﺳﻮﻟﻮ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﭘﻬﭽﻲ. 94
- 51. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ڏאﺗﺎر، ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻴﮍא ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻻﻫﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﺳﺘﻴﻮن ﺗﮇﻫﻦ אﺛﺮ ﻛﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ﺳﻨﺪس אﻣﺮ ﭤﺌﻲ. ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﺣﺒﻴﺐ آﻫﻲ، ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻃﺒﻴﺐ. وﻳﭽﺎرא ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﺎ وڍﻳﻞ ﺳﻨﺠﮭﻲ ۽ ﺻﺒﺢ ﻛﺮﻛﻦ ۽ ﻛﻨﺠﮭﻦ ﭘﻴﺎ. ﻫﻮ ﭘﺎﮢﮑﻲ ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ ﭘﭩﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﭔﮅن ۽ ﭘﻨﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﻫﮣﻦ. ﻛﻨﻬﻦ وﻳﭳ ﺟﻮ وﭠﮡ وﭸﮡ ﻧﺎﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺎﭔﻮه ﺋﻲ ﻫﻨﻦ ﻻ ﺷﻔﺎ آﻫﻲ. ﻣﭥﻦ אﻫﮍي ﻛﺎ אﮔﮭﺎﺋﻲ ﭼﮍﻫﻴﻞ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﭘﭧ ﺗﻲ אوﻧﮕﮭﻪ ﺋﻲ אوﻧﮕﮭﻪ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ ۽ ﭘﺎﺳﻮ ﺑﻪ ﻧﭥﺎ ورאﺋﻴﻦ. ﻫﻮ ﺳﺎرو وﻗﺖ ﮘﺠﮭﻮ ﭘﻴﺎ روﺋﻦ ۽ ﭘﺎﮢﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﻛﺒﺎب ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﺟﻲ ﭘﮅري ﭘﭧ ﻫﻨﺠﻮن ﭤﺎ ﻫﺎرﻳﻦ، ﺗﻨﺠﻲ ﭘﺮت ﺗﻲ ﻛﺎ ﭘﺖ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﻲ درد ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﻟﻬﮣﻲ אﭤﻴﺌﻲ ﺗﻪ وאڍوڙن وﭨﺎن ﻫﻚ رאت رﻫﻲ אچ. ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ َ َ آزر َ אﻧﻮא ﺷﻔﺎ ِ دאرون ََ ڏאﺗﺮ ُ َ ڏﮐﻨﺪن ِ َ ﭰﻜﻴﻮن ِ ََ ُ ﻓﺮق َُ אﻣﺮ ﺣﺒﻴﺐ ﭔﻨﮕﺎن ﻟﻬﻲ ِ ُ ﭔﺎڻ ِ ُ ﻣﻨﻬﻦ َ ََ אِن ﭘﺮ َ ﻣﺎن ُ ﻣﻘﺎﺑﻠﻮ ُ َ ﻧﺎﺋﻚ وﭴﺎ ِ ﻛﺎﻧﺎرﻳﺎ ِ ُ ِ َ ﻛﮣﻜﻦ ِ 05 ﻣﻌﻨﻰ آزאر، ﭘﻴﮍא، ﻋﺬאب אﻧﻮאع )ﻧﻮع ﺟﻮ ﺟﻤﻊ(، ﻗﺴﻢ ﭘﻴﮍא ﮐﺎن ﮀﻮﭨﻜﺎرو ﻋﻼج، دوא אي ڏאﺗﺎر )ﺳﺨﻲ( ﭘﻴﮍאﺋﻦ، ﺑﻴﻤﺎرﻳﻦ ﺳﺘﻴﻮن ﭰﻴﺮو آﮢﻴﻦ ﻓﺮﻣﺎن، ﺣﻜﻢ ﻣﺤﺒﻮب ﭘﻴﭻ وﭠﻲ ﺗﻴﺮ، ﻛﺎن ﺑﻬﺎﻧﻮ، ﻣﮑﺮ ِאﻧﻬﻲ ﻃﺮح ﺷﻞ، ﻣﻦ ﮔﮇﺟﺎﮢﻲ ﭔﺎڻ، ﺗﻴﺮ ودﻳﺎ )ﻃﺒﻲ ﻋﻠﻢ( ﻛﺎن ﻟﮙﻞ ﻛﺮﻛﻦ
- 52. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﻟﻮه َ ﭼﻜﻴﺎ ﻛﻦ ِ ِ وאڍ وڙﻳﻦ َِِ َ وﭨﺎ َ َ َ ﮔﮭﭧ ﻣﻨﺠﮭﺎرאن ﻟﻮﻛﺎ َ َ ﻛﻨﺠﮭﻮ ﻛﻨﺠﮭﻪ وאڍ وڙﻛﻲَء َ ِ ََ ﻣﻨﻬﻴﻦ ُ ﺟﻪ َ ﺳﻨﺠﮫ ﭘﻨﻴﻮن ِِ ﺳﮕﮭﻦ َ َ ِ ََ ﮔﮭﺎﻳﻞ وאرﻳﻦ ِِ ﭘﺮ ۾ َِ َ ُ ﻫﻨﺠﻮن ﺳﺎرﻳﻦ ِِ ُ َ رﻧﻜﻦ َ رﻧﺠﻮري ﻣﺎﻣﻮري َ ُ ﺳﺪא ﺟﻲ ﺳﻮري ﭘﺮت ِ ﭘُ ﻮري ََ آﻳﻞ ِ َ وﺳﻬﺎن ُ آب ڏﻳﻬﻪ ورﺳﻴﺎ ِ ِ َ َ ڊب ُ ﭔﻜﻲ ُ ﺳﻮرق ڌﮢﻲ 15 رכ ﺟﻲ ﻧﺌﻮכ ﻋﻼج ﻛﻦ وڍﻳﻠﻦ وﭨﺎن ﮔﮭﭧ אﻧﺪر ﻟﻮכ ﮐﺎن دאﻧﻬﻦ ﺗﻲ دאﻧﻬﻦ وڍﻳﻠﻦ ﺟﻲ ﺟﮭﻮﭘﮍي ۾ ﺟﮇﻫﻦ ﺳﻨﺠﮭﺎ ﻟﭙﺮﻳﻮن ﻧﻮﺑﻨﻦ، ﭼﮝﻦ ﭜﻠﻦ زﺧﻤﻴﻞ، ﭰﭩﻴﻞ ورאﺋﻴﻦ ﮘﺠﮭﻪ ۾ ﮘﻮڙﻫﺎ ﻳﺎد ﻛﻦ ﻛﺮﻛﻦ َ אﮔﮭﺎ، رﻧﺞ ۾ ورﺗﻞ ﮘﺮي ﭘﻴﮍא، )ڌﮢﻲ وﭨﺎن אﻣﺮ ﭤﻴﻞ ﻋﺬאب( ﻫﻤﻴﺸﻪ وאري ﺳﻮري )دאﺋﻤﻲ آزאر( ﻣﺤﺒﺖ، ﭘﺮﻳﺖ ﺳﭽﻲ، ﻣﻜﻤﻞ אي ﺟﻴﺠﻞ وﻳﺴﺎه ﻛﺮﻳﺎن ﻧﻴﺮ دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ورﭼﻲ ﭘﻴﺎ ُ ﺳﺘﻴﻮن، ﭰﻜﻴﻮن ﺳﺘﻲ، دوא درد ڏﻳﻨﺪڙ ۽ ﻫﭩﺎﺋﻴﻨﺪڙ
- 53. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 َ َ َ ُ ُ ﺗﻮن ﺣﺒﻴﺐ، ﺗﻮن ﻃﺒﻴﺐ، ﺗﻮن درد ﺟﻲ دوא؛ َ ِ َ َ َ ﺟﺎﻧﺐ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲَء ۾ آزر ﺟﺎ אﻧﻮא؛ ِ َ ﺻﺎﺣﺐ! ڏي ﺷﻔﺎ، ﻣﻴﺎن! ﻣﺮﻳﻀﻦ ﮐﻲ. ِ ِ www.voiceofsindh.net ﺗﻮن ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ، ﺗﻮن ﺋﻲ وﻳﭳ ۽ ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﺮض ﺟﻮ ﻋﻼج آﻫﻴﻦ. אي ﺟﺎﻧﻲ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲُء ۾ אﻧﻴﻚ ﻗﺴﻤﻦ ﺟﺎ َ ﻋﺬאب ۽ ﭘﻴﮍאﺋﻮن آﻫﻦ. אي ﺻﺎﺣﺐ! ﺗﻮن ﺋﻲ אﮔﮭﻦ ﮐﻲ َ אﮔﮭﺎﺋﻲ ﮐﺎن ﮀﻮﭨﻜﺎرو ﺑﺨﺶ. 2 ُ ُ ُ ﺗﻮن ﺣﺒﻴﺐ، ﺗﻮن ﻃﺒﻴﺐ، ﺗﻮن دאرون ﮐﻲ دردن؛ َ َ ِ ﺗﻮن ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ، ﺗﻮن ﺋﻲ وﻳﭳ ۽ ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﺮض ﺟﻲ دوא آﻫﻴﻦ. ُ אي ڏאﺗﺎر! ﺗﻮن ﺋﻲ ﭘﻴﮍאﺋﻮن ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻴﻦ ۽ ﺗﻮن ﺋﻲ אﻫﻲ ﻻﻫﻴﻨﺪڙ آﻫﻴﻦ. دوאﺋﻮن ۽ ﺳﺘﻴﻮن ﺑﻪ אﮔﮭﺎﺋﻲ ۾ ﺗﮇﻫﻦ ﭤﻴﻮن ُ ﭰﻴﺮو آﮢﻴﻦ، ﺟﮇﻫﻦ אﻧﻬﻨﮑﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺣﻜﻢ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. 3 ﻫﮡ، ﺣﺒﻴﺐ! ﻫﭣ ﮐﮣﻲ، ﭔﻨﮕﺎن ﻟﻬﻲ ُ َ ُ َ َ ُ ِ َ ِ ﭔﺎڻ؛ ُ ﻣﺎﮘﻬﻴﻦ ﻣﻮن ﻣﻨﻬﻦ ﭤﺌﻲ، ﺟﮭﻮﻟﻲَء وﺟﮭﺎن ﭘﺎڻ؛ ِ ِ ُ ِ ِ ِ ُ َ אن ﭘﺮﺳﺎﺟﻦ ﺳﺎڻ، ﻣﺎن ُ َِ َِ َ َ ﻣﻘﺎﺑﻠﻮ ﻣﻮن ﭤﺌﻲ. ِ אي ﭘﺮﻳﻦ، ﻫﭣ ﮐﮣﻲ، ﭘﻮرو ﭘﻴﭻ وﭠﻲ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﺎن ﻫﮡ، ِ َ ﺟﺌﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻣﻮرﮘﻮ ﺑﻬﺎﻧﻮ ﻣﻠﻲ، ﺟﻮ ﭘﺎﮢﮑﻲ אﭼﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ﺟﮭﻮﻟﻲ ۾ אﮀﻼﻳﺎن. )ﻣﺎري ﺷﻜﺎر ﭤﻴﻞ ﭘﮑﻲ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﮭﻮل ۾ وﺟﮭﻨﺪو آﻫﻲ( ﻣﻦ ِאﻧﻬﻲ رﻳﺖ ﺳﭵﮡ ﺳﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻴﻼپ ﭤﺌﻲ. ﺟﺘﻲ ﭘﺮﻳﻦ، ﭘﺮت ﺟﻮ ﺗﻴﺮ ﭜﺮي ﭤﻮ ﻫﮣﻲ، ﺗﺘﻲ وﻳﭵﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ودﻳﺎ وﺳﺮﻳﻮ وﭸﻲ. ُ َ ََ ﺗﻮن ڏﺋﻴﻦ، ﺗﻮن ﻻﻫﺌﻴﻦ، ڏאﺗﺮ! ﮐﻲ ڏﮐﻨﺪن؛ ِ ِ ُ ِ َ َ ََ ُ ُِ ُ ﺗﮇﻫﻴﻦ ﭰﻜﻴﻮن ﻓﺮق ﻛﻦ، ﺟﮇﻫﻴﻦ אﻣﺮ ﻛﺮﻳﻮ אن ﮐﻲ. ِ 4 ﺟﺖ ﺣﺒﻴﺐ ﻫﮣﻦ، ﻧﺎﺋﻚَ َ َ َ ِ ُ ﭜﺮي ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ؛ ِ ِ ِ ﺗﺘﻲ ﻃﺒﻴﺒﻦ، وﭴﺎ وﭸﻲ وﺳﺮي. ِ ِ ِ ِ 5 ِ َ َ ﻫﮣﻴﻦ ﺟﻲ ﺣﺒﻴﺐ! ﻣﺤﺒـﺘﻲ ﻣﻴﺎ ﻛﺮي؛ َِ אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺟﻲ ﻣﻬﺮ ﻛﺮي ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭔﺎڻ ﻫﮣﻴﻦ ﺗﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﻣﺎن وﻳﭵﻦ ﮐﻲ ﭘﮁﺎن ﺑﻪ ﻛﻴﻦ، ﭘﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﮔﮭﺎﺋﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﭘﮁﺎن ﻛﻴﻦ ﻃﺒﻴﺐ، ﻫﻮﻧﺪ ﮔﮭﺎﺋﻦ ﺳﻴﻦ ﭤﻲ ﮔﮭﺎرﻳﺎن. ﮔﺬאرﻳﺎن )ﺧﻮﺷﻲ ﺳﺎن زﺧﻢ ﺳﻬﺎن(. ُ َ َ ِ ِ َِ ﻛﺎن ﺟﺎ ﻛﭡﻞ، ﺟﻨﮑﻲ ﺟﺴﻢ ۾ رכ ﺟﻲ ﻧﺌﻮכ 6 ُ َ ُ َ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻛﺮﻛﻦ ۽ ﻛﻨﺠﮭﻦ ﭘﻴﺎ. ﻋﺸﻖ ۾ ﻛﺎﻧﺎرﻳﺎ ﻛﮣﻜﻦ، ﺟﻨﻴﻦ ﻟﻮه ﻟﮝﻦ ۾؛ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾، ﭘﻴﺎ ﻻل ُ َ رﮜﻴﻞ، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾ ﻟﮁﻦ ۽ ﭰﭥﻜﻦ ﭘﻴﺎ. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ َ َ ﻟﮁﻦ؛ َ ِ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﭰﭩﻦ ﺟﻲ ﻣﻠﻢ ﭘﭩﻲ ﭘﻴﺎ ﻛﻦ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﭔﮅن ﭘﭩﻴـُﻮن، َ َ َ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﭼﻜﻴﺎ ﻛﻦ؛ ِ ِ َ ِ َِ ِ ِ ِ ﻋﻼج ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻋﺸﻖ ﺟﻲ وڍﻳﻠﻦ وٽ ﺟﻴﻜﺮ ﻫﻚ َ َ وﭨﺎن وאڍوڙﻳﻦ، رﻫﻲ אﭼﺠﻲ رאﺗﮍي. ِ َِِ ِ رאت ﮔﮭﺎري אﭼﺠﻲ. 7 َ ِ ِ َ رﻫﻲ אﭼﺠﻲ رאﺗﮍي، ﺗﻦ وאڍوڙﻳﻦ وﭨﺎَء؛ ِ َ َ َ ُ َ ﺟﻦ ﮐﻲ ﺳﻮر ﺳﺮﻳﺮ ۾، ﮔﮭﭧ ﻣﻨﺠﮭﺎرאن ﮔﮭﺎَء؛ َ ِ َِ ُ ﻟﻜﺎﺋﻲ ﻟﻮﻛﺎَء، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ﭔﮅن ﭘﭩـﻴﻮن. ِ 8 َ َ אڄ ﭘﮡ ﻛﻨﺠﮭﻮ ﻛﻨﺠﮫ، وאڍوڙﻛﻲَء َ َ َ َ َ ُ ِ ﻣﻨﻬﻴﻦَء؛ ِ ِ َ ِ َ َ ُ ُِِ ُ ﺟﻪ ﭘﮡ ﭘﻴـﻴﻦ ﺳﻨﺠﮫ، ﻫﻮ ﭘﻨﻴﻮن ﻫﻮ ﭘﭩﻴـُﻮن. ُ َِ 25 ُ אﻧﻬﻦ وڍﻳﻠﻦ وٽ ﻫﻚ رאت ﮔﮭﺎري אﭼﺠﻲ ﺟﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ ُ ﺳﻮر ۽ ﮔﮭﭩﻦ ۾ ﮔﮭﺎُء آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﺎڻ ﻟﻜﺎﺋﻲ، ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭘﭩﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﭔﮅن. אڄ ﭘﮡ وڍﻳﻠﻦ ﺟﻲ ﺟﮭﻮﭘﮍي ﻣﺎن دאﻧﻬﻦ ﺋﻲ دאﻧﻬﻦ ﭘﺌﻲ ُ ﭔﮅﺟﻲ. ﻣﭥﺎن ﺳﻨﺠﮭﺎ אﭼﻲ ﭘﻴﺌﻲ אﭤﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺎڻ ﮐﻲ אﻫﻲ ﺋﻲ ُ ﻟﭙﮍﻳﻮن ﭘﻴﺎ ﻫﮣﮡ ۽ אﻫﻲ ﺋﻲ ﭘﭩﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﭔﮅن
- 54. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net 9 َ ََ ﺳﮕﮭﻦ ﺳﮅ ﻧﻪ ﺳﻮر ﺟﻲ، ﮔﮭﺎﻳﻞ ﻛﻴﺌﻦ ﮔﮭﺎرﻳﻦ؛ ِ ِ َ ِ ُ ِ ُ َ ِ َ َ َ َ َ ﭘﻴﻞ ﭘﺎﺳﻮ ﭘﭧ ﺗﺎن، وאڍوڙ ﻧﻪ وאرﻳﻦ؛ ِ ِ ِ َ َ َ َ ﭘﺮ ۾ ﭘﭽﻦ ﭘﺮﻳﻦَء ﻟﺌﻲ، ﻫﺌﻲ! َ ُ ﻫﻨﺠﻮن ﻫﺎرﻳﻦ؛ ِ ِ َِ ِ ِ َ َ ُ ﺳﭵﮡ ﺟﻲ ﺳﺎرﻳﻦ، ﺗﻦ روﻳﻮ وﻫﺎﻣﻲ رאﺗﮍي. ِ ِ ِ 01 َ ﺳﮕﮭﻦ ﺳﮅ ﻧﻪ ﺳﻮر ﺟﻲ، ﭤﺎ ُ َ َ ُ رﻧﻜﻦ رﻧﺠﻮري؛ َ ِ ُ ِ ُ َ ِ َ َ ُ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ ﭘﭧ ۾، ﻣﭥﻦ ﻣﺎﻣﻮري؛ َ ِ َِ ِ ُ َ ﻟﮙﻴﻦ ﻟﻨﺆ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺳﺪא ﺟﻲ ُ َ ِ ﺳﻮري؛ ُ ﭘﺮت ﺟﻦ ﭘﻮري، ﺗﻦ روﻳﻮ وﻫﺎﻣﻲ رאﺗﮍي. ِ ِ ِ 11 آﻳﻞ! ُאن ﻧﻪ وﺳﻬﺎن، َ ُ َ ِ ِ ِ َ ﻫﻨﺠﻮن ﺟﻲ ﻫﺎرﻳﻦ؛ ِ ِ ُ َ آﮢﻴﻮ آب אﮐﻴﻦ ۾، ڏﻳﮫ ﮐﻲ ڏﻳﮑﺎرﻳﻦ؛ ِ ِ ِ َ َ ُ ﺳﭵﮡ ﺟﻲ ﺳﺎرﻳﻦ، ﺳﻲ ﻧﻜﻲ روﺋﻦ ﻧﻪ ﭼﻮن ﻛﻲ. ِ ِ ِ وאﺋﻲ َ ورﺳﻴﺎ وﻳﭳ وﻳﭽﺎرא! دل ۾ درد ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ؛ ِ ِ ِ َ ُ ِ ِ ُאﭤﻴﻮ وﻳﭵﺎ! م وﻫﻮ، وﭸﻮ َ َ َ ڊب ﮐﮣﻲ؛ ِ َ ِ ﭔﻜﻲ ڏﻳﻨﺪא ﭔﺎﺟﮫ ﺟﻲ، آﻳﺎ ﺳﻮر َ َ ُ ُ َ ڌﮢﻲ؛ آﻳﺎ ﺟﻲَء ﺟﻴﺎرא، دل ۾ درد ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ.. ِ َ ُ ِ ِ ِ ﭼﮝﻦ ﭜﻠﻦ ﮐﻲ درد ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﻧﻪ آﻫﻲ ۽ ﻧﻪ وري ِאﻧﻬﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﺟﻲ ﺗﻪ ﮔﮭﺎﻳﻞ ﻛﻬﮍي ﺣﺎل ۾ ﭘﻴﺎ ﮔﺬאرﻳﻦ. ﭘﭧ ﺗﻲ ﭘﻴﻞ وڍﻳﻞ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﺎﺳﻮ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ورאﺋﻴﻦ. ﻫﺎ !ﻫﺎ !ﻫﻮ ﮘﺠﮭﻮ ﺋﻲ ﮘﺠﮭﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﭘﭽﻲ ﻛﺒﺎب ﭘﻴﺎ ﭤﻴﻦ ۽ ﮘﻮڙﻫﺎ ﭘﻴﺎ ﮘﺎڙﻳﻦ. ﺟﻨﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎر آﻫﻲ، ﺗﻨﮑﻲ رאت روﺋﻨﺪي ﭤﻲ ﮔﺬري ﭼﮝﻦ ﭜﻠﻦ ﮐﻲ درد ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﻧﻪ آﻫﻲ؛ ۽ رﻧﺞ ۾ ورﺗﻞ ﻛﺮﻛﻦ ۽ ﻛﻨﺠﮭﻦ ﭘﻴﺎ. ﻫﻮ ﭘﭧ ﺗﻲ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ ۽ ﻣﭥﻦ ُ ﮘﺮي ﺑﻴﻤﺎري ﭼﮍﻫﻴﻞ آﻫﻲ. ﻫﻨﻦ ﮐﻲ ﻟﻨﻮ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ ۽ ﻫﻮ َ ﻫﻤﻴﺸﻪ وאري) دאﺋﻤﻲ (ﺳﻮري ﺗﻲ ﺳﻮאر آﻫﻦ. ﺟﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﺖ ﻳﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﭘﻮرن آﻫﻲ، ﺗﻦ ﺟﻲ رאت روﺋﻨﺪي ﭤﻲ ﮔﺬري. ُ אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن אﻧﻬﻦ ﺗﻲ وﻳﺴﺎه ﻧﭥﻮ ﻛﺮﻳﺎن، ﺟﻲ ﭘﮅري ﭘﭧ ﮘﻮڙﻫﺎ ﭤﺎ ﮘﺎڙﻳﻦ، ۽ ﺟﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﭘﺎﮢﻲ آﮢﻲ، دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ﭤﺎ ڏﻳﮑﺎرﻳﻦ. ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻳﺎد ﭤﺎ ﻛﻦ، ﺳﻲ ﻧﻜﻲ روﺋﻦ، ﻧﻜﻲ زﺑﺎن ﺳﺎن ﻛﻲ ﭼﻮن. وﻳﭽﺎرא ﻃﺒﻴﺐ ورﭼﻲ ﻫﻠﻴﺎ ﭤﺎ وﭸﻦ. אﺳﺎن ﮐﻲ دل ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ درد آﻫﻲ. אي وﻳﭵﻮ! אوﻫﻴﻦ ﺳﺘﻴﻮن ﮐﮣﻲ ُ ﻫﻠﻴﺎ وﭸﻮ. ﻫﺘﻲ وﻳﻬﻮ ﻧﻪ. ﺳﻮر ﺟﺎ ﺳﺎﺋﻴﻦ )ڏﻳﻨﺪڙ ۽ ﻻﻫﻴﻨﺪڙ( ﺟﻲُء ﺟﻴﺎرﻳﻨﺪڙ אﭼﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. אﺳﺎن ﮐﻲ دل ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ درد آﻫﻲ. ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ َ وﻳﭵﻦ ﮐﻲ ﭘﺮت ﺟﻲ ﭘﻴﮍא ﺟﻲ ﭘﺮوڙ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ درﺷﻦ ﺋﻲ ِאﻧﻬﻲ ﻻ ﺳﺘﻲ آﻫﻲ. روﺣﺎﻧﻲ ﻃﺒﻴﺒﻦ ﮐﻲ אﮔﮭﻦ )دﻧﻴﻮي ﺣﺮﺻﻦ ۾ ورﺗﻠﻦ( ﻻ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﺗﺮس آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻛﺮي ﺑﻨﺎ ﻛﻲ ﭤﻴﮣﻮ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻨﻦ ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻳﺎ ﺳﺎن ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. ﺳﭽﺎ وﻳﭳ ﻫﻜﻴﺎ ﺣﺎﺿﺮ آﻫﻦ، ﭘﺮ ﺳﻨﺪن ﺟﻲ ﻣﺖ ﺗﻲ ﻧﻪ ﻫﻠﮡ ﻛﺮي، وﻳﺴﺮن ﺟﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﻣﻮرﻳﺴﺮ ُ )ﻣﻮﺗﻴﺎ( ﭘﺌﺠﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. روﺣﺎﻧﻲ وﻳﭵﻦ ﮐﺎن، ﺳﺮ ڏﻳﺌﻲ ﺑﻪ ﺳﺘﻲ وﭠﺠﻲ. ﻫﻮ ﻧﺎڙون ﻧﻬﺎري، ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺟﻲ ﭔﻜﻲ ﭤﺎ ڏﻳﻦ، ۽ ُ ُ ﺳﻤﻮري ﭘﻴﮍא ﮐﻦ ۾ ﻻﻫﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ. ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﺟﮙﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﭼﻮرن ﺟﺎ ﮔﮡ ﭘﺮאﺋﻴﻦ؛ אﻧﻬﻦ ﻻ ﺟﺎﮘﮡ ﺟﺸﻦ ۽ ﺳﻮري ﺗﻲ ﭼﮍﻫﮡ ﻣﺮכ آﻫﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ڊﺑﺮא ِ ُ ﭜﻮن وאﺋﻲَء ﭘﻴﺎ ِ َ ﭘﻨﺪ 35 ﻣﻌﻨﻰ ﭰﻜﻴﻮن زﻣﻴﻦ ﺳﺨﻦ ﭘﭩﻴﺎﺋﻮن، وאت ﭘﻴﺎ ﺻﻼح
- 55. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ ﺗﺮس َ ُ ﻛﻴﻮ وس ﺗﺎن ﻛﺮيَء ري ِ ُ ﻣﻮر ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ ِ َ َ ﻣﻮرﻳﺴﺮ ﻫﺎرﻳﺎ ِ ﻫﺮي ِ ِ ُ ﻛﭙﭿُ َ ﺗﻮאﻧﻮ ﻣﮍאن ِ ﭼﻮرאن ﻛﻲ ڌאت ِ َ ﺳﻠﻲ ﻛﺎت ِ ﭼﻜﻴﺎ ﭼﺎכ ِ ﭼﻴﻬﻮن ِ َ ﭠﭙﻦ َ ِ ُאﺑﻬﺎن روز رאس ِ ﻫﻴﻨﺌﮍא ِ ﺗﻨﻴﻦ ََ ﻛﺮ ﻻﻫﻮ ڏﻳﺌﻲ ۾ ﺳﭧ َ ِ ُ ﻛﻬﻪ ُ ﻛﻮﻳﭵﻦ ُ ڏﻳﻞ ِ ََ ﺟﮇن ِ ﺟﺎت ُ دאروﻧﺌﺎن 45 ﻗﻴﺎس، ﻛﻬﻜﺎُء ﺣﻴﻼ ﻫﻼﻳﺎ ﭘﺮ ﺑﻨﺎ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي ﻣﻮﺗﻴﺎ، ﭰﻼ אي ﺑﻲ ﻋﻘﻞ َ ﻫﻴﺮ وﺟﮭﻲ ﮀﻴﻬﻮ، ﺑﺪ ﭘﺮﻫﻴﺰي ﻧﻮﺑﻨﻮ ﻣﻼن، ﮔﮇﺟﺎن ﭼﻮرن ﺟﻲ رﻳﺖ، روش ﺳﻠﻬﻲ، ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن ﭔﮅﺟﻲ، ﻋﺬאب ﺳﻬﻲ ﻛﺎت ﺳﺎن ﭰﭧ ﭰﺎﻛﻮن، ﭼﻴﺮون ﭰﭩﻦ ُ ﺳﮕﻬﻮ ﭤﻲ אﭤﺎن ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ ۾ ﺋﻲ ﭼﮝﻮ ﭜﻠﻮ אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﻫﻴﻨﺌﺎن אﻧﻬﻦ وٽ ﺧﺒﺮ ﻳﺎ ﺳﻤﺎُء ﻟﻬﻨﺪڙ ﻋﻴﻮض ۾ ﮀﻮ ﻧﻪ ﺟﮇن ﻃﺒﻴﺒﻦ ﺑﺖ، ﺟﺴﻢ َ ﺑﻴﻤﺎرن، אﮔﮭﻦ ذאت، ﺑﻨﻬﻪ دوא ﺳﺘﻲ ﮐﺎن
- 56. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ دאرون ُ ﻛﺎرون ﻧﺎڙون َ ﺳﻴﮡ ُ ﺳﺎرون ُ ڏﮐﻨﺪא ﻣﻬﺮيَء ِ ِ ُ ﺗﻤﺎري 1 ُ َ َ ُ َ ﺗﻦ ﻃﺒﻴﺐ ﻧﻪ ﺗﻮن، ﺳﮅ ﻧﻪ ﻟﻬﻴﻦ ﺳﻮر ﺟﻲ؛ ُ ِ ََ ُ ََ ﺳﺎﻧﮃ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ڊﺑﮍא، ﮐﮇ ﮐﮣﻲ ۾ ﭜﻮن؛ ِ َ ُ ﻛﺎن ﮔﮭﺮﺟﻲ ﻣﻮن، ﺣﻴﺎﺗﻲ َ ُ ِ ﻫﻮﺗﻦ ري ِ 2 وﻳﭵﻦ ﺳﻴﻦ وאﺋﻲَء ﭘﻴﺎ، ﻛﺮي ﻧﻪ ﻛﻴﺎﺋﻮن؛ ِ ِ ِ ِ ُ ﺟﻲ ﭘﻨﺪ ﭘﺎرﻳﺎﺋﻮن، ﺗﻪ ﺳﮕﮭﺎﺋﻲ َ َ ﺳﮕﮭﺎ ﭤﻴﺎ. ِ ِ ِ 3 ََ َ آﻫﻲ ﮔﮭﮣﻮ אﮔﮭﻦ ﺟﻮ، َ ُ ِّ ﺗﺮس ﻃﺒﻴﺒﻦ؛ ِ َ ُ َ ِّ ﻛﻴﻮ وس وﻳﭵﻦ، ﺗﺎن ﻛﺮيَء ري ﻛﻴﻦ ﭤﺌﻲ ِ 4 َ ُ ﭘﺎڙي وﻳﭳ ﻫﺌﺎم، ﺗﺎن ﻣﻮن ﻣﻮر ﻧﻪ ُ ُ ﭘﮁﻴﺎ؛ َ َ َ ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ ﭘﻴﺎم، ﻣﻮرﻳﺴﺮ אﮐﻴﻦ ۾. 5 ُ َ ُ ﻫﺎرﻳﺎ! ﺗﻮ ﻫﺮي، ﻛﭙﭿ ﻛﺎﻳﺎ ﺳﻴﻦ ﻛﻴﻮ؛ ِ ِِ َ ﻛﺮﺋﻴﻦ ﺟﻲ ﻛﺮي، ﺗﻪ ﺗﻮن َ ﺗﻮאﻧﻮ ﭤﺌﻴﻦ ِ ِ ِ 6 ِ ُ ﺟﻲ ﭜﺎﺋﻴﻦ ﭘﺮﻳﻦَء ﻣﮍאن، ﺗﻪ ﺳﮏ ﭼﻮرאن ﻛﻲ ڌאت؛ ِ ِ ِ ِ ِِ ُ ُ َ ُ َ َ ُ ﺟﺎﮘﮡ ﺟﺸﻦ ﺟﻦ ﮐﻲ، ﺳﮏ ﻧﻪ ﺳﺎري رאت؛ ِ َ ُאﺟﮭﻲ ﭔﺠﮭﻲ آﺋﻴﺎ، وאﺋﻲ ﻛﻦ ﻧﻪ وאت؛ ِ ِ ُ ِ ِ ﺳﻠﻲ ﺳﻮريَء ﭼﺎڙﻫﻴﺎ، ﺑﻴﺎن َ ُ َ ﻛﻦ ﻧﻪ ﺑﺎت؛ ِ ِ َ ُ ﺗﻮﮢﻲ ﻛﺴﻦ ﻛﺎت، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﮘﻲ ﺳﻠﻦ ﻛﻴﻦ ﻛﻲ. ِ َ ِ ِ َ ِ َ ِ 55 ﻋﻼج ﺣﻴﻼ وﺳﻴﻼ ُ ﻧﺒﻀﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺳﻨﭝﺎرون، ﺳﻤﺎُء אي آزאر ﻣﻬﺮ ﭜﺮﻳﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻴﻜﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺳﺎن ﻟﮙﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺗﻮن ﻋﻼج ﻛﻨﺪڙ ﻧﻪ آﻫﻴﻦ ۽ ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ درد ﺟﻲ ﭘﺮوڙ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﻬﻴﻦ. ﮐﮇ ﮐﮣﻲ، ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن دوאﺋﻮن ﺳﺘﻴﻮن زﻣﻴﻦ ۾ ﭘﻮري ﮀﮇ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﺎﻧﺴﻮא ﻫﻲ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﻧﻪ ﮔﮭﺮﺟﻲ. وﻳﭵﻦ ﺳﺎن وאت ﭘﻴﺎ ۽ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻧﻪ ﻛﻴﺎﺋﻮن. ﺟﻲ ﺳﻨﺪن ﺻﻼح ﻣﭹﻦ ﻫﺎ ﺗﻪ ﺗﺮت ﺋﻲ ﻧﻮﺑﻨﺎ ﭤﻴﻦ ﻫﺎ. وﻳﭵﻦ ﮐﻲ ﺑﻴﻤﺎرن ﻻ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﻗﻴﺎس آﻫﻲ. وﻳﭵﻦ ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ ﺣﻴﻼ ﻫﻼﻳﺎ، ﭘﺮ ﭘﺮﻫﻴﺰ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻛﺠﻬﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. )ﻣﺎﮢﻬﻮ روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮن ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﺗﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻫﻠﻦ.( ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺎڙي ۾ ﺋﻲ وﻳﭳ ﻣﻮﺟﻮد ﻫﻮא، ﭘﺮ ﻣﻮن ﻫﺮﮔﺰ ُ אﻧﻬﻨﺠﻲ ﭘﮁﺎ ﻧﻪ ﻛﺌﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻴﻦ אﮐﻴﻦ ۾ ﻣﻮﺗﻴﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. אي ﻣﻮرک! ﺗﻮن ﭘﺎڻ ۾ ُﺑﺮي ﻫﻴﺮ وﺟﮭﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ﺳﺎن ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ وﻳﮅن ﻛﺌﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮن ﭘﺮﻫﻴﺰ ﻛﺮﻳﻦ ﺗﻪ ﺗﻨﺪرﺳﺖ ﭤﻲ ﭘﻮﻳﻦ. ﺟﻲ ﭼﺎﻫﻴﻦ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻣﻼن ﺗﻪ ﭼﻮرن ﺟﻲ روش ﺳﮏ. ﻫﻨﻦ ﻻ ﺳﺎري رאت ﺟﺎﮘﮡ، ﺟﺸﻦ آﻫﻲ ۽ ذرو ﺑﻪ آرאم ﻧﻪ אﭤﻦ. ﻫﻮ ﭴﺎﮢﻲ ﭔﺠﮭﻲ ﭔﺎﻫﺮ ﻧﻜﺮﻳﻮ ﭘﻮن ۽ زﺑﺎن ﺳﺎن ﺣﺮف ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻛﮁﻦ. ﻫﻮ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن ُ ﺳﻠﻬﺎڙﺟﻲ، وﭸﻴﻮ ﺳﻮري ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻦ، ﭘﺮ وאت ﻣﺎن وאﺋﻲ ﻧﻪ ُ ﭤﺎ ﻛﮃن. ﻫﻮ ﻛﺎت ﺳﺎن ﻛﺴﺠﻴﻮ وﭸﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﭽﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ﺳﻠﻴﻦ. )ﻋﺎرف ﺑﻪ ِאﺋﻴﻦ آﻫﻦ ۽ ﻣﻨﺠﮭﻦ ﺳﺎﮘﻴﻮن وﺻﻔﻮن آﻫﻦ.(
- 57. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 7 ﺗﮍي ﻃﺒﻴﺒﻦ، ﮔﮭﺎﻳﻞ َ َُ َ ِّ ﮔﮭﺮאن ﻛﮃﻳﻮ؛ َ ُ َ ُ َ ِّ ﭼﻜﻴﺎ ﭼﺎכ ﭼﻴﻬﻮن ﻛﺮي، ﻛﮍﻳﻮن ﻣﻮر ﻧﻪ ﻛﻦ؛ ِ ِ َ َ َ ُ َ َ ِّ دوﺳﺖ ﺟﻲ درﺳﻦ ﺳﻴﻦ، ﭘﺌﻲ ﭠﺎر ﭠﭙﻦ؛ ِ َ ِ َ َ َ ِّ ورﭼﻴﻮ وﻳﭳ وﭸﻦ، آ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻢ! ُאﺑﻬﺎن. ِ ِ ِ 8 وڍي ﺟﻦ وڌﻳﺎس، وري وﻳﭳَ ِ َ َ ﺋﻲ ﺳﻲ ﭤﻴﺎ؛ ِ ِ َِ ِ ُ ُ ُ َ ُ َُِ ﺗﺮت ﭔﮅאﺋﻮن ﭘﭩﻴﻮن، روز ﻛﻴﺎﺋﻮن رאس؛ ِ ِ َُ ﻫﻴﻨﺌﮍא! ﺗﻨﻴﻦ ﭘﺎس، ﮔﮭﺎر ﺗﻪ ﮔﮭﺎﻳﻞ ﻧﻪ ﭤﺌﻴﻦ ِ ِ ِ ِ ِ 9 َ وﻳﭳ! م ﭔﻜﻲ ڏي! אﻻ َ ﭼﮝﻲ م ﭤﻴﺎن! َ َ ُ ِ ِ َ ِ َ َ ُ َ َ ﺳﭵﮡ ﻣﺎن אﭼﻲ، ﻛﺮ ﻻﻫﻮ ﭤﻲ ﻛﮇﻫﻴﻦ. َ ِ ِ ََ ُ ِ 01 ُ ﻫﺌﻴﻦ ﺗﻪ وﻳﭵﻦ وٽ، ﺗﻮن ﻛﺌﻦ ﺟﻲَء ﺟﮇو ﭤﺌﻴﻦ؟ ِ َ ِ َ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ ََ ُِ ﺳﺮ ڏﻳﺌﻲ ۾ ﺳﭧ، ﻛﻬﻪ ﻧﻪ ﻛﻲ ڊﺑﮍא؟ 11 َ ُ َ ِّ َ َ ﻛﭡﻴﺲ ﻛﻮﻳﭵﻦ، ﺗﻦ ﻃﺒﻴﺐ ﻧﻪ ﮔﮇﻳﺎ؛ ُ ِ ِ ُ َ َ َ ِّ ڏﻳﺌﻲ ڏﻧﭛ ڏڏن، ﭘﺎﮢﺎن ڏﻳﻞ ڏﮐﻮﺋﻴﻮ. ِ 21 ََ َ ُ ِّ ﺗﺮس ﻃﺒﻴﺒﻦ ﺟﻮ، ﺟﮇن ﻛﻴﻮ ﻧﻪ ﺟﺎت؛ ِ ِ ِ ُ ﺟﻮ وﻳﭵﻦ ﺟﻲ وאت، دאروﻧﺌﺎن ﺗﻨﻬﻦ دور ﭤﻴﺎ. ُ ِ ِ 31 َ ُ ُ دאرون ۽ ﻛﺎرون، ﺟﺎن ﻛﻲ ﻛﻴﺎ وﻳﭳ ﻣﻮن؛ ِ ُ ﭔﻜﻲ ڏﻳﻨﺪא ﭔﺎﺟﮫ ﺟﻲ، ﻧﻬﺎري ﻧﺎڙون؛ ُ ِ ِ َ ِ َ ُ ُ ُ ﺟﻦ ﺟﻮن ﺳﻴﮡ ﻟﻬﻦ ﺳﺎرون، ﺗﻦ ﺗﺎن ڏﮐﻨﺪو ڏور ﭤﺌﻲ. َ ِ 41 َُ ََ ِ َ َ ِِ َ ُ אﮔﮭﻦ ﻣﮍي אڄ، ﻛﻴﻮ ﺳﮇ ﺻﺤﺖ ﮐﻲ؛ ُ ُ ُ ڏور، ڏﮐﻨﺪא! ﭜﭳ، ﻣﻬﺮيَء ﻣﻨﻬﻦ ڏﻳﮑﺎرﻳﻮ. َ ُ ِ وאﺋﻲ َ َ َ َ َ ُ َ ُ ُ אﭼﻲ ﺳﺎر ﻟﻬﻴﺞ، ﺳﺎﺟﻦ ﺳﻮر ﺗﻤﺎري آﺋﻮن ﻣﺎري! ِ ِ ُ َ ُ ُ َ ُ َ ﺳﻮر ﺗﻤﺎري ﺟﻲ ﻣﺮאن، ﺗﺎن ﻣﻮن ڏوه م ڏﻳﺞ؛ ِ ََ ََ ِ َ ُ ڊﺑﻦ ﭜﺮي ﻫﭥﮍא، دאرون، دوﺳﺖ! ﻛﺮﻳﺞ. َ ِ 65 www.voiceofsindh.net ﻃﺒﻴﺒﻦ، ﮔﮭﺎﻳﻞ ﮐﻲ ﮔﮭﺮאن ﺗﮍي ﻛﮃي ﮀﮇﻳﻮ. ﻫﻨﻦ ﺟﻲ َ زﺧﻤﻦ ﺟﻮن ﭼﻴﺮون ﻛﮍﻫﻦ ﭘﻴﺌﻮن ۽ ﻣﭥﻦ ﻛﮍﻳﻮن ُ ﻣﻮر ﻧﻪ ﭤﻴﻮن ﭼﮍﻫﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ درﺳﻦ ﺳﺎن ﺋﻲ ﺳﻨﺪن ﭰﭩﻦ ﺗﻲ ﭠﺎر ﭤﻮ ﭘﻮي. وﻳﭳ ورﭼﻴﻮ ﻫﻠﻴﺎ ﭤﺎ وﭸﻦ. אي ﭘﺮﻳﻦ! ُ ﺗﻮن ﭘﻴﻬﻲ אچ ﺗﻪ ﻧﻮﺑﻨﻮ ﭤﻲ אﭤﺎن. ﺟﻦ وڍي وڌو ﻫﻮ، ﺳﻲ ﺋﻲ وري ﻃﺒﻴﺐ ﺑﮣﻴﺎ. ﺗﺮت ﺋﻲ ﻣﻠﻢ ﭘﭩﻲ ﻛﻴﺎﺋﻮن ۽ ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ ۾ ﺋﻲ ﮀﭩﺎﺋﻲ ُ ﭼﺎכ ﻛﻴﺎﺋﻮن. אي دل! אﻧﻬﻦ وٽ ﮔﮭﺎر ﺗﻪ وري ﮔﮭﺎُء ﻧﻪ رﺳﻴﺌﻲ. )ﻫﺘﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻃﺒﻴﺒﻦ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو آﻫﻲ.( אي ﻃﺒﻴﺐ! ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﺎﺑﻪ دوא ﺳﺘﻲ ﻧﻪ ڏي. ﺷﻞ ﻣﺎن ﭼﮝﻲ ﭜﻠﻲ ﻧﻪ ﭤﻴﺎن. ﻣﻦ ِאﺋﻴﻦ ﻛﻨﻬﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎر ﻟﻬﮡ ﻻ ،ﻣﻮن وٽ ﭘﻴﻬﻲ אﭼﻲ. ﺗﻮن ﻫﺌﻴﻦ ﺑﻪ ﻃﺒﻴﺒﻦ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ﻫﻴﭟ، ﭘﻮ ﻛﺌﻦ ﺳﺮﻳﺮ ۾ ڊﭠﻞ ﭤﺌﻴﻦ؟ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ ﻋﻴﻮض ۾ ڏﻳﺌﻲ، ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﻲ دوא ﺳﺘﻲ ﻛﻲ؟ ﻧﻴﻢ ﻃﺒﻴﺒﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ وڍ وڌא ۽ ﻃﺒﻴﺐ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ﺗﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ ﻣﻠﻴﺎ. אﻧﻬﻦ אڻ ﭴﺎﮢﻦ ﻣﻮن ﮐﻲ ﻣﻮرﮘﻮ ڏﻧﭛ ڏﻳﺌﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺑﺖ ﺟﮭﻮرﻳﻮ. ﺑﻴﻤﺎرن ﺧﻮد وﻳﭵﻦ ﺟﻮ وﻳﭽﺎر ﭘﭩﻲ ﻧﻪ ﻛﻴﻮ. ﺟﺎ دوא ُ ﻃﺒﻴﺒﻦ وאت ﺳﺎن ڏﺳﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﻫﻮ ﭘﺮي ﻫﭩﻲ وﻳﺎ. وﻳﭳ ﻣﻮن ﺗﻲ ﻛﻴﺌﻲ ﺳﺘﻴﻮن آزﻣﺎﻳﻮن ۽ وس ﻫﻼﻳﺎ. ﻫﻮ )ﭘﺮﻳﻦ( ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﺒﺾ ﺟﺎﻧﭽﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻣﻬﺮ ﺟﻲ دوא ڏﻳﻨﺪא. ﺟﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﻨﭝﺎرون ﭤﺎ ﻟﻬﻦ، ﺗﻦ ﺟﻲ ﭘﻴﮍא ﻟﻬﻴﻮ وﭸﻲ. َ אڄ ﻧﺎ ﭼﮝﻦ ﮔﮇﺟﻲ ﭼﮝﭝﻼﺋﻲ ﮐﻲ ﺳﻨﭝﺎرﻳﻮ. אي אﮔﮭﺎﺋﻲ! ﻫﻴﻨﺌﺮ ﺗﻮن ﭘﺮي ﭜﭳ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻣﻬﺮ ﭜﺮﻳﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻨﻬﻦ ڏﻳﮑﺎرﻳﻮ آﻫﻲ. אي ﺳﭵﮡ! ﺗﻮن אﭼﻲ ﺳﺎر ﻟﻬﺞ؛ ﻣﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ درد ﺟﻲ ﻣﺎرﻳﻞ آﻫﻴﺎن. ﺟﻲ ﻣﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ درد وﮔﮭﻲ ﻣﺮאن ﺗﻪ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﻮ ڏوه ﻧﻪ ڏج. אي ﭘﺮﻳﺘﻢ! ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻫﭣ ڊﭜﻦ ﺳﺎن ﭜﺮي، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻋﻼج ﻛﺞ.
- 58. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭰﻮڙאﺋﻲ ﺟﻲ ”ﻫﻲ !ﻫﻲ “!ﭘﻴﺌﻲ ﭘﻮي. ﺳﻨﺪن ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ ۽ ﺑﻜﻴﻮن ُ ﭨﻴﺌﻲ ﺳﻴﺨﻦ ۾ آﻫﻦ. ﭘﭽﮡ ﺟﻲ ﺳﮅ ﭘﺘﻨﮕﻦ ﮐﻲ آﻫﻲ. ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻲ ﺑﻪ ﮔﮭﺮﺟﻲ ﺗﻪ ﻣﭻ ﭘﺴﻲ، ﭘﭡﺘﻲ ﻧﻪ ﻫﭩﻲ، ﭘﺮ אن ۾ ﭨﭙﻲ ﭘﻮي. ﭘﭽﮡ ﮔﮭﮣﻦ ﮐﻲ ﭘﭽﺎﻳﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﮐﻴﺲ ﮔﮭﺮﺟﻲ ﺗﻪ ﺧﻮد ﭘﭽﮡ ﮐﻲ ﭘﭽﺎﺋﻲ. ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺗﻨﻮر ﮐﻲ ﺻﺒﺮ ﺟﻲ ﮀﻨﮉي ﺳﺎن ُ ﮀﻤﺎﺋﮣﻮ آﻫﻲ. روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮ ﻟﻬﺎر ﻣﺜﻞ آﻫﻲ. ﺟﻦ ﺟﻲ ڏﻳﭟ ﺳﺎﮢﺲ آﻫﻲ، ﺳﻲ رכ ﻣﺜﻞ ﭤﺎ ﭔﻬﻜﻦ، ۽ ﻣﭥﻦ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﭧ ﻧﻪ ﭤﻮ ﭼﮍﻫﻲ. ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ َ وﻫﻲ ﻛﺎﻧﮉﻳﻦ ﭨﺎﻧﮉﻳﻦ ُ ﭔﺎﭔﺮﻳﻦ وﻳﭵﻨﺌﻮن وﻳﺌﻲ َ َ وﻫﻴﮣﻲ ﺳﭵﮣﻴﻦ َُ ﺳﺮ ﺳﭹﻴﻮ َ ِ ﮀﻤﻜﻴﻮ ِ ُ ﮀﻮه ﺟﻲ َ ﺟﮍي ﺗﺎﮢﻴﺎن ﮐﺎﻣﮡ َ ﺳﻬﺎﺋﻲ َ אروٽ ﻟﭽﻴﺎ ِ ُ ﺗﻨﻮر َ ﮀﻨﮉي َ ﮀﻤﺎ آڳ ُ ﺑﺮﻗﻌﺎن אﻧﺪر ﺑﺎزﻳﻮن 75 ﻣﻌﻨﻰ وﺳﻲ، ﻫﻠﻲ ﻛﻨﮉي ﺟﻲ ﭨﺎﻧﮉن ﭔﭕﺮ ﺟﻲ ﭨﺎﻧﮉن وﻳﭵﻦ ﺟﻲ وس ﮐﺎن ﻧﻜﺮي وﻳﺌﻲ ﺳﭵﮡ ﺟﻲ وس ﺗﻴﺮ، ﭔﺎڻ ﻛﺸﻴﻮ ﮀﻢ ﮀﻢ ﻛﻨﺪو وﻳﻮ ﺗﻴﺰي ﻣﺎن ﺟﺎن ُ ﮐﭙﻲ ﮀﻜﻲ ﻛﮃڻ ﺟﻲ ﻛﺮﻳﺎن ﺳﮍڻ ﻳﺎ ﺟﻠﮡ ﺷﻌﺎع، روﺷﻨﻲ אڻ ﭘﻜﻞ، ﻛﭽﻮ ﻟﮇﻳﺎ، ﻛﻨﺒﻲ ﻫﭩﻴﺎ ﮐﻮري ﺻﺒﺮ ﺟﻲ ﮀﻨﮉي ﺳﺎن ُ אﺟﮭﺎ ،ﺟﮭﻜﻮ ﻛﺮ آگ אﻧﺪر ﺋﻲ אﻧﺪر روﺣﺎﻧﻲ رאﻧﺪﻳﻮن ﻳﺎ ﻣﻨﺰﻟﻮن
- 59. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ِ َ ﻫﮇ م َ ﻟﻮכ ﻟﮑﺎ وﺻﺎﻻن وچ َ ﺗﻨﻮرאن ﺗﺎﻳﺎﺋﻮن َ وڌאن َ ﭘﻬﺎڻ َ آﮘﮍﻳﻦ ُ ِ َ َ ڌن ڌن َ ڌﻣﮡ وאر َ ﻣﺠﺎز ُ ڌوڌא َ ﻛﮣﻴﻮن ﺳﺎﻧﺪאڻ َ وهِ َ ڏﭔﺎﺋﻮن ُ ڏﮜﺮﻳﻦ آﮘﮍﻳﺎ ُ ﺳﻮڌא ﺳﺮאﮢﻲ ﭘﻴﺎري ﭘﺎﮢﻲ ﺗﻴﻐﻮن ﺳﺎﺋﻮ ُ ﻣﻮرﻳﺎڻ ﺳﺎﭸﺎ ﻣﻨﻬﻨﺠﮍو ﻫﺎرﻳﻮ ُאﭸﻴﻮ َ ﻋﻤﻴﻖ 85 ﻫﺮﮔﺰ ﭘﮅرو ﻧﻪ ﻛﺮ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻲ ﭴﺎڻ وﺻﺎل )ﮔﮇﺟﺎﮢﻲ( ﮐﺎن وﻳﮁﻮ ﮐﻮري ﻣﺎن ﺗﭙﺎﻳﺎﺋﻮن وאڌ ﮐﺎن ﻛﭽﻮ ﻟﻮه آگ وאرن، ﻟﻬﺎرن ڌنُء ڌنُء ﺟﻮ آوאز ور ور ڌﻣﮡ ﻣﺤﺒﺖ אي ڌﻣﮡ وאرא )ﻛﭽﺎ ﭘﺎﻧﮅﻳﮍא( رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﺳﻨﺪאن )ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺗﺘﻞ ﻟﻮه رﮐﻲ، ﭠﭙﺒﻮ آﻫﻲ( ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ِﺗﮏ ۾ ﻣﻬﻤﻴﺰون، ڌכ ﻛﺎٺ ﺟﻲ ﮘﻦ ﮐﻲ آگ وאرא، ﻟﻬﺎر ﻣﺎﻫﺮ ، ﭜﻼ ﺳﺮאڻ وאرא )ﺳﺮאڻ ﺗﻲ אوزאرن ﮐﻲ ﺗﮑﻮ ﻛﺒﻮ آﻫﻲ( ﺗﺘﻞ ﻟﻮﻫﻪ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﮐﮣﺎﺋﻲ، آﺑﺪאر ﺑﻨﺎﺋﻲ ﺗﺮאرﻳﻮن ﻣﺎﻫﺮ، ﻓﻦ ۾ ﻛﺎﻣﻞ زﻧﮓ، ﻛﭧ ڏﻳﭟ ﻧﺮאس ﻛﺮﻳﻮ אﭸﺎﻳﻞ، ﭘﻴﺎﺳﻲ אوﻧﻬﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﻣﺎن )ﻣﻬﺮ ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﻣﺎن(
- 60. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﭘﻮڄ ُאﺗﺎرﻳﻮ ََ َ ﻛﺮم ﻛﺮﻳﻤﻦ ﻧﺮﻣﻞ ﻧﻮر 1 َ َ َ َ َ ﻫﻲ ﻫﻲ !وﻫﻲ ﻫﺎ ،ﻣﻦ ۾ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻲ! ِ ِ َ َ َ ِ ُ ﺟﻴﺮא ﺟﻮش ﺟﻼﺋﻴﺎ، ﺑﻜﻴﻦ ﭔﺮي ﺑﺎهِ! َ ِ َ َ َ َ َ ﭘﺴﻮ ﻣﭻ ﻣﭥﺎ ،ﺟﻲ وﻳﺴﺎه ﻧﻪ وﺳﻬﻮ! 2 ُ َ ﻛﺎﻧﮉﻳﻦ ﭨﺎﻧﮉﻳﻦ ﭔﺎﭔﺮﻳﻦ، ﭘﭽﺎن ﻣﺮ ﭘﻴﺌﻲ! َُ ِ ِ َِ ُ ُِ ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ، ﺑﻜﻴﻮن، ﺳﻴﺨﻦ ۾ ﭨﻴﺌﻲ! ِ ُ ِ ِ ِ َ َ وﻳﭵﻨﺌﻮن وﻳﺌﻲ، ﭤِﻲ وﻫﻴﮣﻲ ﺳﭵﮣﻴﻦ! ِ َِ 3 َ َ ُ َ َ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﭹﻴﻮ ﺳﭵﮣﻴﻦ، ﭔﻴﻬﺮ ﭔﺎڻ َ َُ ﭜﺮي؛ َ ِ ِ ُ َ َ َ َ ﮀﻤﻜﻴﻮ ﺳﻮ ﮀﻮه ﻣﺎن، ﻛﮍ ﻛﮍ ﻛﺎن ﻛﺮي؛ ِ ِ ِ َ ِ َِ ُ ُِ ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ، ﺑﻜﻴﻮن، ﻟﻨﮕﮭﻲ ﭘﻴﻮ ﭘﺮي؛ َ ِ ُ ﻟﮙﻮ ﺟﻲَء ﺟﮍي، ﺗﺎﮢﻴﺎن، ﺗﻴﺮ ﻧﻪ ﻧِﻜﺮي! ِ ِ 4 ﭘﭿ ﭘﺘﻨﮕﻦ ﮐﻲ، ﺳﻨﺪﻳﻮن ﮐﺎﻣﮡ َ ُ ُ َ ُِ َُ َ َ ﺧﺒﺮون؛ ِ َ َ آﮢﻴﻮ وﺟﮭﻦ آڳ ۾، ﺟﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻲ؛ ِ ِ ِ ِ ﺟﻴﺮي ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻲ، ﻟﮙﺎ ﻧﻴﺰא ِ َ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﺎ! ِ 5 ﭘﺘﻨﮓ ﭼﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎڻ ﮐﻲ، ﺗﻪ אﭼﻲ آڳ ُ َ َ ِ אﺟﮭﺎ! ِ ﭘﭽﮡ ﮔﮭﮣﺎ ﭘﭽﺎﺋﻴﺎ، ﺗﻮن ﭘﭽﮡَ َ َ َ َ َ َ ﮐﻲ ﭘﭽﺎ! َ ِ ُ َ وאﻗﻒ ﭤﻲ وﺳﺎ ،آڳ ﻧﻪ ڏﺟﻲ ﻋﺎم ﮐﻲ. ِ ِ ِ ِ 6 َ ﭘﺘﻨﮓ ﭼﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎڻ ﮐﻲ، ﭘﺴﻲ ﻣﭻُ ُ َ َ َ ِ َ م ﻣﻮٽ! ُ ِ ُ ُ ُ ﺳﻬﺎﺋﻲَء ﺳﭙﻴﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ﮔِﮭﮍ ﺗﻪ ﭤﺌﻴﻦ ﮔﮭﻮٽ! ِ َ ِ َ َ ُ ُ ََ אﭸﺎ ﺗﻮن אروٽ! ﮐﻮري ﺧﺒﺮ ﻧﻪ ﻟﻬﻴﻦ! ِ 95 َ ﮘﭻ، ﮔﮭﮣﻮ אﻧﺪאز، ڍو ﺗﻲ ﻻﻫﻴﻮ ﻣﻬﺮ ﻣﻬﺮ وאرن אي ﭘﺎכ ﻧﻮر وאرא )אي ﻧﻮرאﻧﻲ!( َ ﻫﻲ ﻫﻲ !אﻧﺪر ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ” ﻫﺎ !ﻫﺎ “!ﺟﻲ ﻛﻮﻛﺎر ﭘﻴﺌﻲ ﭘﻮي. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﺗﺎب، ﺟﻴﺮא ﺟﻼﺋﻲ ﮀﮇﻳﺎ آﻫﻦ ۽ ﺑﻜﻴﻦ ۾ َ َ ﺑﺎه ﭘﻴﺌﻲ ﭔﺮي. ﺟﻲ وﻳﺴﺎه ﻧﻪ אﭼﻴﻮ ﺗﻪ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﭥﺎن אﭼﻲ ﻣﭻ ﭔﺮﻧﺪو ڏﺳﻮ. ﭜﻞ ﺗﻪ ﻛﻨﮉي ۽ ﭔﭕﺮ ﺟﻲ ﭨﺎﻧﮉن ﺗﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺒﺎب ﭤﻴﺎن ۽ ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ ۽ ﺑﻜﻴﻮن ﭨﻴﺌﻲ ﺳﻴﺨﻦ ۾ ﻫﺠﻨﻢ. ﻫﺎڻ وﻳﭵﻦ ﺟﻲ وس ﮐﺎن ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻧﻜﺮي وﻳﺌﻲ آﻫﻲ ۽ وﭸﻲ ﺳﭵﮡ ﺟﻲ ﻫﭣ وس ﭤﻲ آﻫﻲ. ﺳﭵﮡ ﺟﻮ ﭔﻴﻬﺮ ﻛﺎن ﻛﺸﻲ ﻫﻨﻴﻮ، ﺳﻮ ”ﻛﮍ ﻛﮍ“ ُ ﻛﻨﺪو ۽ ﮀﻮه ﻣﺎن ﮀﻢ ﮀﻢ ﻛﻨﺪو وﻳﻮ. אﻫﻮ ﺗﻴﺮ ﺟﻴﺮא، ﺟﮕﺮ ۽ ﺑﻜﻴﻮن ﻛﭙﻲ ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ ۽ ﺟﺎن ۾ אﻫﮍو ﮐﭙﻲ وﻳﻢ، ﺟﻮ ﮀﻜﻴﺎن ﭤﻮ ﺗﻪ ﺑﻪ ﭔﺎﻫﺮ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻧﻜﺮي. َ ﺟﻠﮡ ﺟﻲ ﺳﮅ ﭘﺘﻨﮕﻦ ﮐﺎن ﭘﭿ، ﺟﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﺴﻢ אﭼﻴﻮ آگ ۾ وﺟﮭﻦ ۽ ﺟﻦ ﺟﻲ ﺟﻴﺮي ۾ ﻋﺸﻖ ﺟﻮن ﻧﺎﺋﻜﻮن ﻟﮙﻞ آﻫﻦ ﺟﻲ ﭘﺎﮢﮑﻲ ﭘﺘﻨﮓ ﭤﻮ ﻛﻮﭠﺎﺋﻴﻦ ﺗﻪ אﭼﻲ آگ ﮐﻲ وﺳﺎ .ﭘﭽﮡ )آﺗﺶ( ﮔﮭﮣﻦ ﮐﻲ ﺟﻼﻳﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺗﻮن ﺧﻮد ﭘﭽﮡ ﮐﻲ ﭘﭽﺎﺋﻲ ﮀﮇ. )آگ ﮐﻲ ﭘﺎڻ ۾ ﺟﺬب ﻛﺮي ﮀﮇ( ﻫﻮﺷﻴﺎر ﭤﻲ، آگ َ ُ ﮐﻲ ﺟﮭﭙﻲ وٺ؛ אن ﺟﻮ אﻧﺖ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ ڏﻳﮡ ﻧﻪ ﮔﮭﺮﺟﻲ. َ ﺟﻲ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭘﺘﻨﮓ ﭤﻮ ﭼﻮאﺋﻴﻦ ﺗﻪ ﻣﭻ ﭘﺴﻲ ﭘﭡﺘﻲ ﻧﻪ ور. َ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺷﻌﺎع ۾ ﭨﭙﻲ ﭘﺌﻮ ﺗﻪ ﻻل ﭤﻴﻦ. ﺗﻮن אﭸﺎ אڻ ﭘﻜﻞ آﻫﻴﻦ ۽ ﮐﻮري ﺟﻲ ﺳﮅ ﺳﻤﺎُء ﻟﻬﮡ ﺟﮭﮍو ﻧﻪ آﻫﻴﻦ.
- 61. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 7 ﭘﺘﻨﮕﻦ ﭘﮫ ﻛﻴﻮ، ﻣﮍﻳﺎ ﻣﭥﻲ َ ﱠ َ ُ َ ﻣﭻ؛ ِ ﭘﺴﻲ َ َ ﱠ َ َ َ َ ِ ﻟﻬﺲ ﻧﻪ ﻟﭽﻴﺎ، ﺳﮍﻳﺎ ﻣﭥﻲ ﺳﭻ؛ ِ َ ﱠ ﺳﻨﺪא ﮘﭽﻴﻦ ﮘﭻ، وﻳﭽﺎرن وﭸﺎﺋﻴﺎ. ِ ِ 8 ُ ﺟﻲ ﺗﺘﻮ ﺗﻦ ﺗﻨﻮر ﺟﺌﻦ، ﺗﻪ ﮀﻨﮉي ﺳﺎڻ َ َ َ َ ُ ُ َ ﮀﻤﺎ؛ َ آﮢﻲ آڳ אدب ﺟﻲ، ﭔﺎري ﺟﺎن ﺟﻼ؛ ِ ِ ُ ﺑﺮﻗﻌﺎن אﻧﺪر ﺑﺎزﻳﻮن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭛ ﭘﭽﺎ؛ َ ُ ُ ِ ُ َ ِ َ ِ َ ُﻟﮁﮡ ﻟﻨﺆ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭘﮅر ﻫﮇ م ﭘﺎ؛ َ َ ﻣﺘﺎن ﻟﻮכ ﻟﮑﺎ ،وﺻﺎﻻن وچ ﭘﺌﻲ! 9 َُ אﭸﺎ ﺗـﻨﻮرאن، ﻛﺎﻟﻬﻪ ﻛﮃﻳﺎﺋﻮن ﺳﭵﮣﻴﻦ؛ َ ﭘﮡ ﺗﺎﻳﺎﺋﻮن ﺗﻜﮍو، وﺣﺪت ﺟﻲ وڌאن؛ ُ ُ ﻣﺤﺒﺘﻴﻦ ﻣﭥﺎن، ﻣﭻ ﻣﻮرאﺋﻴﻦ ﻧﻪ ﻟﻬﻲ! ِ 01 ﭘﭽﺎﺋﻲ ﭘﻬﺎڻ، ﺟﻦ رﺳﺎﮢﻴﻮ رכَ َ ُ َ ُ ﮐﻲ؛ ﺗﻨﻴﻦ ﺳﻨﺪو ﭴﺎڻ، آﻫﻲ َ ُ آﮘﮍﻳﻦ ﮐﻲ. ُ ِ 11 َ َ ڌن ڌن ڌﻣﮡ وאر، אڄ ﭘﮡ آﮘﮍﻳﻦ ﺟﻲ؛ َ َ ﭔﺎري ﻣﭻ ﻣﺠﺎز ﺟﻮ، אوﺗﻴﺎﺋﻮن אﮜﺎر؛ َ َ ُ ُ ُ ُ ڌوڌא! ﭤﻲ م ڌאر، ﺟﻢ ﻛﭽﻮ رכ ﻛﮣﻴﻮن ﭤﺌﻲ. ِ ُ َ َ ِ 21 ُ ڌوڌא! ﺗﻮن ﻧﻪ ڌﺋﻴﻦ! آڳ אوڏو ﻧﻪ وﭸﻴﻦ! َِ ِ ُאﻻ ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﺎ، ﺳﻲ ﺗﺎن ﺗﻮن ﻧﻪ ﺳﻬﻴﻦ! َ ِ َ ُאﭜﻮ אﺋﻦ ﭼﺌﻴﻦ، ﺗﻪ آﺋﻮن آﮘﮍﻳﻮ آﻫﻴﺎن! ِ َِ 31 ﺳﺮ ﺳﺎﻧﺪאڻ ﻛﺮي، ﭘﮁﺞ َ ُ َ ُ ُِ ﮔﮭﺮ ﻟﻬﺎر ﺟﻮ! َ ُ َ َ ڌﻛﻦ ﻫﻴﭟ ڌري، ﻣﺎن ﮔﮇﻳﻨﺌﻲ رכ ﺳﻴﻦ! 41 ﺳﻬﻴﻦ ﺟﺌﻦ ﺳﺎﻧﺪאڻ، ڌﻛﻦ ﻣﭥﻲ َ َ ڌﻛﮍא! َ ِ وه وﭸﺎﺋﻲ ﭘﺎڻ، ڏي ڏﭔﺎﺋﻮن ُ َ ڏﮜﺮﻳﻦ. َ ِ ِ 06 www.voiceofsindh.net ﭘﺘﻨﮕﻦ ﭘﺎڻ ۾ ﭘﻬﻪ ﻛﻴﻮ ۽ אﭼﻲ ﻣﭻ ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﻣﮍﻳﺎ. ﻫﻮ ﺗﺎب َ ڏﺳﻲ ﻛﻴﻦ ﻟﮇﻳﺎ، ﭘﺮ אﮔﻨﻲ روﭘﻲ ﺳﭻ ﻣﭥﺎن ﺟﻠﻲ ﭘﻮرא ﭤﻴﺎ. وﻳﭽﺎرن ﻛﻴﺌﻲ ﺳﺴﻴﻮن ﻗﺮﺑﺎن ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮن. ﺟﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻦ ﮐﻮري ﺟﻴﺎن ﺗﭙﻲ ﺗﻪ אن ﺗﻲ ﺻﺒﺮ ﺟﻲ ﮀﻨﮉي َ ﺳﺎن ﭠﺎر وﺟﮭﻪ. אدب ﺟﻲ آگ ﭔﺎري، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﺟﻼ. َ ﭘﺮدي אﻧﺪر )ﮘﺠﮭﻪ ﮘﻮه ۾( ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻨﺰﻟﻮن ﭘﻮرﻳﻮن ﻛﺮ. ﻟﮁﮡ ﭘﮁﮡ ﮐﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﮅرو ﻧﻪ ﻛﺮ، ﻣﺘﺎن ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ ﺳﮅ ﭘﻮڻ ﺳﺎن، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻴﻼپ ۾ وﻳﮁﻮ ﭘﺌﺠﻲ وﭸﻲ. )ﻫﺘﻲ ”אدب” ﻟﻔﻆ ﺿﺎﺑﻄﻲ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ ۾ آﻳﻮ آﻫﻲ. َ אﭸﺎ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﺳﭵﮣﻦ ﺗﻨﻮر )ﮐﻮري( ﻣﺎن ﭔﺎﻫﺮ ﻛﮃﻳﻮ آﻫﻲ. ﭘﻮ ﻣﻮرﮘﻮ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﺟﻲ ﻣﻨﺰل )وﺣﺪت( ﺗﻲ ﺗﻜﮍو ََ ﭘﻬﭽﺎﺋﮡ ﻻ ﺗﻮ ﮐﻲ ﺗﮑﻮ ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻧﻴﻨﻬﻦ وאرن ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﻣﭻ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﻬﻲ. ﺟﻦ ﻛﭽﻲ ﻟﻮه ﮐﻲ ﭘﭽﺎﺋﻲ، رכ ﺟﻲ ﺻﻮرت ۾ آﻧﺪو آﻫﻲ، ﺗﻦ ﺟﻲ ﭘﺮوڙ ﻟﻬﺎرن ﮐﻲ آﻫﻲ. )ﺟﻦ ﻃﺎﻟﺒﻦ ﭘﺎڻ ﭘﭽﺎﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻨﺠﻲ ﭴﺎڻ ﻛﺎﻣﻠﻦ ﮐﻲ آﻫﻲ.( َ אڄ ﭘﮡ ﻟﻬﺎرن ﺟﻲ ڌﻣﮡ ﺟﻲ ڌنُء ڌنُء ﭘﻴﺌﻲ ﭘﻮي. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ َ ُ ََ ﻣﭻ ﭔﺎري، אن ۾ אﮜﺮ وڌא אﭤﻦ. אي ڌﻣﮡ وאرא! ﺗﻮن ﺗﻮ ﮐﺎن ﭘﺮي ﻧﻪ ﭤﻲُء، ﻣﺘﺎن ﻛﭽﻮ ﻟﻮه رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﭤﻲ ﭘﻮي. אي ڌﻣﮡ وאرא! ﺗﻮن ڌﻣﮡ ﮐﻲ ڌﺋﻴﻦ ﻧﻪ ﭤﻮ ۽ آگ ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﻧﻪ ُ ﭤﻮ وﭸﻴﻦ. ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﺎ אﻻ آﻫﻦ، ﺳﻲ ﺗﻮن ﺳﻬﻴﻦ ﻧﻪ ﭤﻮ. ِאﺋﻴﻦ ﺑﻴﭡﻮ ﭼﻮﻳﻦ ﺗﻪ ”ﻣﺎن ﻟﻬﺎر آﻫﻴﺎن.“ )ﺗﻮن ﻛﭽﻮ آﻫﻴﻦ، ﭘﺮ ﭘﺎﮢﮑﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﭤﻮ ﺳﮇﻳﻦ!( ﭘﻬﺮﻳﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮ ﮐﻲ ﺳﺎﻧﺪאڻ ﻛﺮي، ﭘﻮ ﻟﻬﺎر ﺟﻮ در ﭘﭿ. ﻣﻦ ﺗﻮﮐﻲ ڌﻛﻦ وه ﮀﮇي، ﺗﻮﮐﻲ رכ ﺳﺎن ﻫﻚ ﻛﻦ. ﺗﻮن ﺳﺎﻧﺪאڻ )ﺳﻨﺪאن( ﺟﻴﺎن ڌﻛﻦ ﻣﭥﺎن ڌכ ﺳﻬﻪ. ﻋﺸﻖ ُ ﺟﻲ ﺗﮏ ۾ ﭘﺎڻ ﻓﻨﺎ ﻛﺮي، ﺗﻮن אﭨﻠﻮ ﻣﺘﺮﻛﻦ ﮐﻲ ﻣﻬﻤﻴﺰون ڏي.
- 62. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net 51 َ َ ُ אڄ آﮘﮍﻳﺎ آﺋﻴﺎ، ﺳﻮڌא ﺳﺮאﮢﻲ؛ ِ ِ ُ ﭘﻴﺎري ﭘﺎﮢﻲ، ﺗﻴﻐﻮن ﻛﻨﺪא ﺗﮑﻴﻮن. ِ אڄ ﻣﺎﻫﺮ ﺳﺮאڻ ﻫﻼﺋﻴﻨﺪڙ آﻳﺎ آﻫﻦ. ﻫﻮ رכ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﮐﮣﺎﺋﻲ )ﺗﭙﺎﺋﻲ، ﭘﺎﮢﻲ ڏﻳﺌﻲ(، ﺗﺮאرﻳﻦ ﮐﻲ ﺗﻴﺰ ﻛﻨﺪא. َ אڄ ﭜﻼ ۽ ﭴﺎﮢﻮ ﻟﻬﺎر אﭼﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. ﻫﻮ ﻛﭧ ﻻﻫﻲ، رכ ﮐﻲ 61 َ َ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﻨﺪא. )ﻛﺎﻣﻞ، دل ﺟﻲ ﻛﭧ ﻻﻫﻲ، אﻧﮑﻲ אوﺟﻞ ُ ُ אڄ آﮘﮍﻳﺎ آﺋﻴﺎ، ﺳﺎﺋﻮ ﻛﻲ ﺳﭵﺎڻ؛ ﻛﻨﺪא.( َ ُ ُ َ ُ ﻻﻫﻴﻨﺪא ﻣﻮرﻳﺎڻ، رכ ﻛﺮﻳﻨﺪא ﭘﮅرو. ِ ِ ُ ُ אﻫﻲ ﺧﻮش ڏﭠﻢ، ﺟﻦ ﺟﻲ ڏﻳﭟ، ﺳﺮאڻ ﺳﺎن آﻫﻲ. אﻧﻬﻨﺠﻲ ﺗﺮאر 71 ﮐﻲ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ زﻧﮓ ﻳﺎ ﻛﭧ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭼﮍﻫﻲ. )ﺳﭽﻦ ﻃﺎﻟﺒﻦ َ ﺳﺮﻫﺎ ڏﭠﻢ ﺳﻲ، ﺟﻦ ﺳﺎﭸﺎَء ﺳﺮאڻ ﺳﻴﻦ؛ ِ ِ ﺟﻲ ﻗﻠﺐ ﺗﻲ ﻛﺎ ﻛﺲ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭼﮍﻫﻲ.( َ ُ ﺗﻴﻎ ﺗﻨﻴﻦ ﺟﻲ ﮐﻲ، ﻛﭧ ﻧﻪ ﻟﮙﻲ ﻛﮇﻫﻴﻦ. َ ِ ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲ ۾ ﺟﺎن وﺟﮭﻲ، אﻧﮑﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ﮐﻲ وאﺋﻲ ﺟﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ، ﺟﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ، ﻛﻴﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﮍو ﻫﺎرﻳﻮ؛ ﻧﺮאس ﻧﻪ ﻛﺮﻳﻮ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺗﺎت ۽ ﺳﭵﮣﻦ ﺟﻲ ﺳﺎر ِ ِ ُ ُ َ َ َ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲَء ﭘﭽﺎر، ﺳﻴﮣﻦ ﺟﻲَء ﺳﻨﭝﺎر، ﺟﮇڙو ﺟﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ؛ آﻫﻲ. אي ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﭸﺎﻳﻞ ۽ אﺳﺎﭨﻴﻞ ﺟﺴﻢ ﮐﻲ )ﻓﻴﺾ ِ ِ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ ُ َ ُאﭸﻴﻮ ﺗﻦ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﺎن، ﭘﺮﻳﻦ ﭘﻮڄ ﭘﻴﺎرﻳﻮ؛ ِ ﺟﻲ( אوﻧﻬﻲ درﻳﺎه ﻣﺎن ﺟﺎم ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﺎرﻳﻮ. ِאﺷﺎري ﺳﺎن אﮔﮭﺎﺋﻲ ُ ﻣﺮض ﻣﺮﻳﻀﻦ ﺗﺎن، אﺷﺎري ﺳﺎڻ ُאﺗﺎرﻳﻮ؛ ِ ﻻﻫﻴﻮ. ﻣﻬﺮ وאرن ﺟﻲ ﻣﻬﺮ ﻣﻮﻧﮑﻲ אﭼﻲ אوﮐﻲ ﻣﺎن ﻛﮃﻳﻮ. ُ َ ََ َ ُ ِ ﻛﺮم ﻛﺮﻳﻤﻦ ﺟﻲ ﻣﻮن ﮐﻲ، אﻫﮑﻲَء ﻣﺎن אﻛﺎرﻳﻮ؛ אي ﭘﺮﻳﻦ! אوﻫﻴﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺎכ ﻧﻈﺮ ﺳﺎن ﻣﻮن ڏאﻧﻬﻦ ﺳﺌﻨﻮن َ ُ َ ِ ﺳﻨﺌﻮن ﻣﻨﻬﻦ ﻛﺮي، ﺳﭙﺮﻳﻦ! אﺋﻴﻦ ﻧﺮﻣﻞ ﻧﻮرﻧﻬﺎرﻳﻮ؛ ﻣﻨﻬﻦ ﻛﺮي ﻧﻬﺎرﻳﻮ. ﺟﺌﻦ ﺳﻮאﻟﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﮇﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﺌﻦ ﺳﺎﺋﻠﻦ ﺟﺌﻦ ﺳﮇ ﻛﺮي، َ َ אﺋﻴﻦ ﻃﺎﻟﺤﻦ ﮐﻲ ﺗﺎرﻳﻮ. ِ ِ אوﻫﻴﻦ אﭜﺎﮘﻦ ﮐﻲ ﺳﮇي ﺗﺎرﻳﻮ. ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭼﻮﭤﻮن ﭘﻴﺎﻟﻮ ﻫﻚ ۽ ﭴﮣﺎ ﭔﻪ ﻫﺠﻦ، ِאﻫﻮ ﻣﺤﺒﺖ ۾ روא ﻧﻪ آﻫﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﺧﻨﺠﺮ دوﺋﻲ) ﭔﻴﺎﻟﻲ (ﮐﻲ ﻛﭙﻴﻮ ﮀﮇي، ﺟﻲ ﻛﺎﻣﻞ ﻛﻤﺎﺋﻲ ﻛﺮي، زﻫﺮ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻣﺎﮐﻲ ﻛﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ، ﺗﻦ وﭨﺎن ﭘﻴﺎﻟﻮن ﭘﻴﺌﺠﻦ. ﻛﻼل אﻫﮍي ذאت ﺟﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﭘﺌﻴﻨﺪڙن ﮐﻲ ﻛﻬﻴﻮ ﻓﻨﺎ ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. ﭘﻴﺎﻛﻦ ﺟﻲ אڃ ﺑﻪ ﻋﺠﻴﺐ آﻫﻲ؛ ﻫﻚ ﭼﺎڙﻫﻴﻦ، ﭔﺌﻲ ﺟﻲ ﻃﻠﺐ ﻛﻦ. َ َ ﺳﻨﺪن ﻗﺒﺮون ﺑﻪ ﺑﭡﻲ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ آﻫﻦ. אﻓﺴﻮس ﺟﻮ אﻫﮍن ﭘﻴﺎﻛﻦ ﺟﻲ ﻫﻴﺌﻨﺮ אﮢﺎٺ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﻣﺘﺎرא ﻣﺌﺎ ﺗﻪ ﻣﻮﮐﻲ رﻫﻲ ﮀﺎ ﻛﻨﺪو! ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻧﻪ ﭘﻴﺎכ رﻫﻴﺎ، ﻧﻪ ﭘﻴﺎرﻳﻨﺪڙ. ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ ﻟﻴﮑﻴﺎ ﻟﮑﮡ ِ ُ ﻫﺌﮡ وאﻧﺠﻴﺎ 16 ﻣﻌﻨﻰ ﮘﮣﺠﮡ ۾ آﻳﺎ ﺷﻤﺎر ﻳﺎ ﺣﺴﺎب ۾ ﻫﺴﺘﻲ ،ﺧﻮدي ﻧﺮאس
- 63. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ آﭨﻲ ﺟﻲ ﮔﺘﺎ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮘﺮي دوﺋﻲ ﺧﻠﺖ ﺳﺎﻋﺮ َ ﻗﻮאل َ ﻗﺎﺗﻞ ُِ وه ﻫﻮﻧﺪو ﺳﻨﮅ َ ِ ﭘﻮڄ ﭘﻨﻴﻬﮍא ﻛﻨﮅ َ ِ ﻣﻮﮐﻲ ﻫﻮﻧﺪو ﭘﻴﺎﻛﻦ ِ وאﭨﺎڙﺋﻦ ِ ُ ﻟﮏ ﮔﮭﭩﻦ ََ ِ َ ﮔﮭﭩﻜﻦ ُ ِ ِ ﮔﺎڏﻳﻮن ﺑﺮﺧﻴﺰه ﺑﺪه ﺳﺎﻗﻲ ِ ﭘﻜﻴﻦ ِ ُאﺗﺮ وאَء ُאﭘﭩﻴﺎ ﺳﺎَء ﻣﻴﺨﺎﻧﻲ ﻣﺎכ ﭘﺮه ِ َ ﺳﺮو ﭼﻮﮐﻲ אوﮀﻲ 26 www.voiceofsindh.net رﺟﻲ ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﭼﻨﺒﻲ ۾ אڙﻳﺎ ﭔﻴﺎﺋﻲ אﻟﻔﺖ، ﻣﺤﺒﺖ ﺷﺎﻋﺮ ﮔﻮﺋﻴﻮ، ﮘﺎﺋﮣﻮ ﻧﻔﺲ ﮐﻲ ﻗﺘﻞ ﻛﻨﺪڙ، ﻣﻦ ﮐﻲ ﻛﻬﻨﺪڙ زﻫﺮ ﺣﺎﺿﺮ ﻳﺎ ﻣﻮﺟﻮد )ﺷﺮאب( ﺳﺎﻧﮃ ﮔﮭﮣﻮ ﻳﺎ ﺟﺎم ﺷﺮאب ﭘﻴﺎرج ﭘﺎﻧﮅﻳﮍن ﮐﻲ ﻛﻨﮅي، ﻛﻨﺎرو ﻛﻼل، ﺷﺮאب وﻛﮣﻨﺪڙ ﻣﻮﺟﻮد ﺷﺮאب ﭘﻴﺌﻨﺪڙن وאﭨﻬﮍن ذري ﻧﮍﻳﻦ ﮔﮭﭩﻜﺎ ﮐﺎﺋﻴﻦ ﮔﮇﻳﻞ ُ אٿ، ڏي אي ﺳﺎﻗﻲ ﺳﺮﻛﻴﻦ ﺳﺎن ُ אﺗﺮ ﺟﻲ ﻫﻮא ﮐﻮﻟﻴﺎ ﺳﻮאد ﻳﺎ ذאﺋﻘﻲ ﻻ ﺷﺮאب ﺧﺎﻧﻲ ﺷﺒﻨﻢ، ﺑﻮﻧﺪون ﭘﺮﭜﺎت، אﺳﺮ ﺷﺮאب ﺷﺮﻳﻒ، אوﭼﻲ ذאت وאرو ﻧﻴﭻ ﻳﺎ ﺑﻲ ﻣﺤﺎﺑﻮ
- 64. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ﻣﺘﺎرא ﻛﻴﻬﻲَء َ ﭘﺮ ََ ﭘﺮﻳﻦ ڏאﺗﺎرن ري ُ ڏوس وﻳﮡ ﭘﺘﻲ ﺗﻲ ﭘﻴﻮن ِ ِ ِ ﻛﻨﮅ َ ﻛﭩﺎرو ُ ﺟﻨﺒﻲ ﺳﺒﻲ َ ِ ﺣﺎل آﭨﻴﺎ َ ﮘﻨﮝﺎﭨﻴﺎ ِ ُ ﺑﭡﻴﻮن ﺳﭧ ﺟﻮڙ َ ِ َ ﻛﺮٽ ﮐﻮڙ َ َ وٽ وٽ َ ﻣﻨﮅ ﻛﻴﻒ ُ ُ درس ﻛﻨﮅ ﻗﺒﻮل ﻛﻴﻮ ُ ﺳﺮﻫﺎ ََ ُ ﻛﻼﻟﻨﺌﻮن ﻣﻮن ﻫﻨﺌﺎن ِ رאت وﻫﺎ ِ دوس ﺳﺎﻋﻴﻮ ُ ڏﻳﻨﻬﻴﻦ ﭘﭵﺎﮢﺌﻮن ِ وאﺣﺪ وא ورאﻳﻮ ُ ڏورאڏو 36 ﭘﻴﺎכ ﻛﻬﮍي رﻳﺖ ﮔﺬאرﻳﻨﺪﻳﻦ ﺳﺨﻴﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺗﻨﺒﻴﻬﻪ، ﻋﺘﺎب ﺳﺨﻦ دل ۾ ﭼﭝﻴﻦ ﻛﻨﮅ ﺗﻲ ﻛﺎت ﺟﻮﻻن ۾ אﭼﻲ ﮔﮭﮣﻮ، ﺟﺎم روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ، وﺟﺪ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺗﻲ ﻛﺮﻳﺎ ﭠﺎرﻳﺎ، ﻓﻨﺎ ﻛﻴﺎ ﻗﺒﺮون ﺳﻮدو رאس ﻛﺮ، ﺳﻮدو رﭼﺎ وڏي ﻛﺎرאﺋﻲ ﮐﭙﺎ ﻧﺌﻴﻦ ﻧﺌﻴﻦ ﺟﻨﺲ ﺷﺮאب ﺧﻤﺎر، ﺷﺮאب درﺳﺖ، ﺑﺮאﺑﺮ ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﻗﺒﻮل ﻛﺮي ﺳﺮﺧﺮو ﻛﻼﻟﻦ ﮐﺎن אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﻫﻨﺌﺎن ﻳﺎ ﻣﻦ! رאت ﭤﻲ وﻫﺎﻣﻲ دوﺳﺖ، ﭘﺮﻳﻦ ﺳﻌﻴﻮ، ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻮ ﻛﻴﺘﺮن ڏﻳﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻮ ڌﮢﻲ ﻣﮑﺎﻣﻴﻠﻲ ﺟﻲ ﻫﻴﺮ ورאﺋﻲ ڏورאﻧﻬﻮن، ﭘﺮي
- 65. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﻓﻀﻞ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ 1 אﻳﻚ ﭘﻴﺎﻟﻮ! ﭔﻪ ﭴﮣﺎ! ﻋﺸﻖ ﻧﻪ ﻛﺮي ِ َ אﻳﺌﻦ! ِ َ ﻟﻴﮑﻴﺎ ﺟﻲ ﻟﮑﮡ ۾، ﺳﻲ ﻗﺮب رﺳﻨﺪא ﻛﻴﺌﻦ؟ ُ ِ َ ﻫﺌﮡ ﻛﻴﺎ ﻫﻴﺌﻦ، وאﻧﺠﻴﺎ، ﭘﺲ! وﺻﺎل ﮐﺎن. َ ُ ِ 2 אﻳﻚ ﭘﻴﺎﻟﻮ! ﭔﻪ ﭴﮣﺎ! ﻋﺸﻖ ﻧﻪ אﻳﺌﻦ ﻛﺮي! َ آﭨﻲ ﺳﻲ אﻳﻚ ﭤﻴﺎ، ﺟﻲ ﮔﺘﺎ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮘﺮي؛ ِ دوﺋﻲ ڌאر ڌري، ﺟُﻪ ُ ﱠ ﺧﻠﺖ ﺧﻨﺠﺮ آﺋﻴﻮ. ِ 3 َ אﻳﻚ ﭘﻴﺎﻟﻮ! ﭔﻪ ﭴﮣﺎ! ﻋﺸﻖ ﻧﻪ ﻛﺮي אڌَ ! َ ِ َ َ َ َ َ אي ﺗﺎن، ﺳﺎﻋﺮ! ﺳﮅ، ﻛﻲ ﺟﺎ ﻗﻮאل ﺳﻴﻦ. 4 َ َ ُ ﻗﺎﺗﻞ ﻛﻤﺎﺋﻲ ﻛﺮي، وه ﻣﺎﮐﻲ ﺟﻲ ﻛﻦ؛ ِ وﭨﺎن وﻳﻬﻲ ﺗﻦ، ﭘﻴﺞ ﻛﻲ ﭘﻴﺎﻟﻴﻮن. ِ ِ ِ 5 َ ﻫﻮﻧﺪو ﻫﮇ م ﺳﻨﮅ، ﻻ ﭘﻴﺎﻛﻦ ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻮ؛ َ ِ َ َ ِ َ ﭘﻮڄ ﭘﻴﺎرج ﭘﻨﻬﻴﮍא، وﻳﻨﺪא وﭠﻴﻮ ﻛﻨﮅ؛ َ ِ َ ِ َ َ ُ ﺗﻪ ﻫﭧ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﮅ، ﻣﻮﮐﻲ! ﻛﻮ ﻣﺎن ﻟﻬﻲ. ِ 6 َ َ ِ َ َ ُ ﻫﻮﻧﺪو ﻫﮇ م رک، ﻻ ﭘﻴﺎﻛﻦ ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻮ؛ ََ ُ وﭨﻲ وאﭨﺎڙﺋﻦ ﮐﻲ، ﺗﺎن ﭘﻴﺎري ﭘﺮک؛ ِ ﺳﺎ ﻟﮏ ﻟﻬﻲ ﭤﻲ ﻟﮏ، ﺟﺎ ﺗﻮ אﻳﻨﺪي ُ َ ُ ِ َ אن ﺳﻴﻦ. ِ 7 َ َِ ِ َِ ُ ُ ِ َ ِ َ ُ ﮔﮭﭩﻦ ۾ ﮔﮭﭩﻜﻦ، وﭨـﻴﻮن ﭘﻴﻦ وه ﮔﺎڏﻳﻮن؛ َ ِ ِ َ ﺑﺮﺧﻴﺰ ﺑﺪه ﺳﺎﻗﻲ! ﭘﻴﺎر ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ؛ ِ َ ِ َ ﭘﻜﻴﻦ ﻧﻪ ﭘﺮﭼﻦ، ﻣﭧ ﺗﻜﻴﺎﺋﻮن ﻣﻨﺠﮭﻴﺎن ِ 8 آﮢﻲ ُאﺗﺮ وאَء، ﻣﻮﮐﻲَء ﻣﭧ ُ אﭘﭩﻴﺎ؛ 46 www.voiceofsindh.net ﻣﻬﺮ ﻛﺌﻲ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﻫﻚ ۽ ﭴﮣﺎ ﭔﻪ ﻫﺠﻦ، ﻣﺤﺒﺖ ِאﺋﻴﻦ ﻛﺮڻ ﻧﻪ ﭤﻲ ڏﺋﻲ. ﺟﻲ ﺣﺴﺎب ۾ )ﭔﻪ( ﮘﮣﺠﻦ ﭤﺎ، ﺳﻲ ﻛﺌﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ُ َ رﺳﻨﺪא؟ ڏس ﺗﻪ אﻟﮗ ﻫﺴﺘﻲ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻣﻴﻼپ ﮐﺎن وאﻧﺠﻲ )ﻣﺤﺮوم ﻳﺎ ﻧﺮאس ﻛﺮي( ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﭘﻴﺎﻟﻮ ﻫﻚ ۽ ﭴﮣﺎ ﭔﻪ ﻫﺠﻦ، ﻣﺤﺒﺖ ِאﺋﻴﻦ ﻛﺮڻ ﻧﻪ ﭤﻲ ڏﺋﻲ. َ )ﻧﻴﻨﻬﻦ ۾ אﻫﻮ روא ﻧﻪ آﻫﻲ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ۽ ﻣﺤﺒﺘﻲ ﭔﻪ אﻟﮗ ﻫﺴﺘﻴﻮن َ ﻫﺠﻦ(. ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﭼﻨﺒﻲ ۾ אڙﻳﺎ، ﺳﻲ رﺟﻲ ﻫﻚ ﭤﻲ وﻳﺎ. ُ ﺟﮇﻫﻦ ﺳﭽﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﺧﻨﺠﺮ ﭤﻮ ﻫﻠﻲ، ﺗﮇﻫﻦ אﻫﻮ ﭔﻴﺎﺋﻲ ﮐﻲ ﻛﭙﻴﻮ ﮀﮇي. َ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﻫﻚ ۽ ﭴﮣﺎ ﭔﻪ ﻫﺠﻦ، ﻣﺤﺒﺖ ِאﺋﻴﻦ אڌو אڌ )ﺷﺮאب ﮐﻲ( ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﺮي. אي ﺷﺎﻋﺮ! ِאﻫﺎ ﺳﮅ ﻳﺎ آرزو ﺗﻮ ﻗﻮאل )رאﮘﻴﻨﺪڙ( ﺳﺎن ﻛﺮي ڏﭠﻲ آﻫﻲ. )ﺷﺎﻋﺮ ۽ ﻗﻮאل ﭘﺎڻ ۾ ﭘﻴﺎﻟﻮ وﻧﮉﻳﻨﺪא ﻫﺌﺎ.( ُ אﻫﻲ ﻗﺎﺗﻞ )ﻧﻔﺲ ﮐﻲ ﻗﺘﻞ ﻛﻨﺪڙ(، ﺟﻲ ﻛﻤﺎﺋﻲ ﻛﺮي )ﻛﺸﺎﻻ ﻛﮃي(، زﻫﺮ ﮐﻲ ﻣﺎﮐﻲ ﻛﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ، ﺗﻦ وٽ وﻳﻬﻲ، وﭨﺎﻧﺌﻦ ﻛﻲ )روﺣﺎﻧﻲ ﺷﺮאب ﺟﻮن( وﭨﻴﻮن ﭘﻴﺌﺞ، ﺟﻴﻜﻮ ﺷﺮאب ﻣﻮﺟﻮد אﭤﻴﺌﻲ، ﺳﻮ ﭘﻴﺌﻨﺪڙن ﮐﺎن ﻟﻜﺎﺋﻲ، ﺳﺎﻧﮃي ﻧﻪ رک. وאﭨﻬﮍو، ﺟﻲ ﻛﻨﺎرو وﭠﻴﻮ ﭘﻴﺎ وﭸﻦ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺟﺎم ﺳﺮﻛﻴﻮن ﭘﻴﺎرج ﺗﻪ אي ﻛﻼل! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭧ )آﺳﺘﺎن( ﺗﻲ )ﺷﺮאب ﺟﻮ( ﻛﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎن ﭤﺌﻲ. َ ﺟﻴﻜﻮ ﺷﺮאب ﻣﻮﺟﻮد אﭤﻴﺌﻲ، ﺳﻮ ﭘﻴﺎﻛﻦ ﮐﺎن ﻟﻜﺎﺋﻲ ﻧﻪ ُ َ رک. ﺗﻮن ﭘﺎﻧﮅﻳﮍن ﮐﻲ אن ﻣﺎن وﭨﻲ ﭘﻴﺎري ڏس، ۽ ﺟﺎ ذري ﺷﺮאب ﺟﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭥﺎن ﻫﻨﻦ ﮐﻲ رﺳﻨﺪي، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﻟﮏ ﭤﻴﻨﺪو. ﭘﻴﺎﻛﻦ ﮐﻲ ﮔﮭﭩﻦ )ﺗﮍﻳﻦ( ۾ ﮔﮭﭩﻜﺎ ﭘﻴﺎ אﭼﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻫﻮ ُ ُ زﻫﺮ ﮔﺎڏڙ ﺷﺮאب ﺟﻮن ﭘﻴﺎﻟﻮن ﭘﻴﺎ ﭘﻴﻦ. אي ﺳﺎﻗﻲ! אٿ! אﭤﻲ َ دوﺳﺘﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﺎر. ﻫﻮ ﺳﺮﻛﻴﻦ ﺗﻲ رאﺿﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ، ﭘﺮ אﻧﺪرאن َ ﺋﻲ אﻧﺪرאن ﻣﭩﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﺎ ﺗﻜﻴﻦ. ُ אﺗﺮ ﺟﻲ ﻫﻮא ﺗﻲ ﻛﻼل ﻣﭧ ﮐﻮﻟﻴﺎ آﻫﻦ. ﭘﻴﺎכ אﻧﺠﻲ ﺳﻮאد وﭠﮡ ﻻ ،ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﺮ ﺗﻴﺎر ﻛﻴﻮ אﭼﻦ.
- 66. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َِ َ َ ﻣﺘﺎرא ﺗﻨﻬﻦ ﺳﺎَء، אﭼﻦ ﺳﺮ ﺳﻨﺒﺎﻫِﻴﻮ. 9 َ ُ وﺟﮭﺞ وאﭨﺎڙﺋﻦ ﺗﻲ، ﻣﻴﺨﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﺎכ؛ َ ُ ﭤﻴﻨﺪي ﺳﮅ ﺳﭝﻜﻨﻬﻴﻦ، ﻫﻨﮅ ﻫﻨﮅ ﭘﻮﻧﺪي ﻫﺎכ َ َ ُ ﭘﺮه ﺟﺎ ﭘﻴﺎכ، ﺟﻪ ﺳﻲ אﮜﮡ آﺋﻴﺎ. ِ 01 َ ُ ُ َ ﺟﻪ ﺳﻲ אﮜﮡ آﺋﻴﺎ، ﺗﻪ ﺳﺮو ﻛﻨﺪא ﺳﭷ؛ ُ ﺳﺎﺋﻲ ﭤﻴﻨﺪﻳﻦ ُאڃ، ﻫﻲ ﭘﻴﺘﻮ! ﻫﻮ آڻ ﻛﻲ! ِ ِ ِ ِ 11 ﻣﻮﮐﻲ ﭼﻮﮐﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ، אﺻﻞ אوﮀﻲ ذאت؛ ِ ِ ِ ِ َ َ وﭨﻴﻮن ڏﻳﺌﻲ وאت، ﻣﺘﺎرא ﺗﻨﻬﻦ ﻣﺎرﻳﺎ. 21 َ ﻣﺘﺎرא ﻣﺮي وﻳﺎ، ﻣﻮﮐﻲ! ﺗﻮن ﻧﻪ ﻣﺮﻳﻦ! ِ َ ِ ُ ﻛﻴﻬﻲَء ﭘﺮ ﭘﺮﻳﻦ، ڏﮐِﻲ! ڏאﺗﺎرن ري؟ َِ َِ ِ 31 ﻣﺘﺎرא ﻣﺮي وﻳﺎ، ﻣﻮﮐﻲ! ﺗﻮن ﺑﻲ َ َ ُ ِ ﻣﺮ؛ ِ َ ُ ُ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ڏوس ڏﻣﺮ، ﻛﻮن ﺳﻬﻨﺪو ُאن ري! ِ 41 ﺳﺮي ﻛﻴﻦ ﻛﻴﻮن، وﻳﮡَ َ ﻣﻮﮐﻲَء ﺟﻲ ﻣﺎرﻳﺎ! ِ ﻛﻮ ﺟﻮ ﺳﺨﻦ ﻛﻼل ﺟﻮ، ﭘﺘﻲ ﺗﻲ ﭘﻴﻮن! ِ ِ ﺗﻬﺎن ﭘﻮ ﭤﻴﻮن، ﻣﺮڻ ﻣﺘﺎرن ﮐﻲ! ِ َ ِ ِ 51 َ َ ُ ِ ﱠ ﻛﻨﮅ ﻛﭩﺎرو، ﻣﻨﻬﻦ وﭨﻲ، ﻋﺎدت ﺳﻨﺪﻳﻦ אي؛ ِ ِ ُ ِ ﱠ ﺗﻨﻴﻦ ﺗﻜﻮن ڏﻧﻴﻮن، ﺟﻨﺒﻲ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺟﻲ؛ ُ ِ َ ِ ّ َ ﺳﺮو ﺗﻦ ﺳﺒﻲ، ﺟﻦ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﻴﻮ ﺣﺎل ﮐﻲ. 61 ُ َ ﻣﻮﮐﻲَء ﻣﭡﻮ ﻧﻪ ﮔﮭﺮﻳﺎ، وه ﻧﻪ وﻫﺎﭨﻴﺎ؛ ِ ُِ ِ ﺳﺮﻛﻲَء ﻛﺎڻ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ُ ﱠ אﺗﻲ ﭤﻲ آﭨﻴﺎ؛ ِ ِ ُ ِ َ ُ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻦ ﮘﻨﮝﺎﭨﻴﺎ، ﺗﻦ ﺑﭡﻦ ﭘﺎﺳﻲ ﺑﭡﻴﻮن. ِ ََ ِ 71 ﺳﺮ ڏﻳﺌﻲ ﺳﭧ ﺟﻮڙ، ﻛﻨﻬﻦ ﭘﺮ َ َ ِ ﻛﻼﻟﻦ ﺳﻴﻦ! ُِ ِ َ ِ 56 www.voiceofsindh.net אي ﻛﻼل! ﭘﺎﻧﮅﻳﮍن ﺗﻲ ﺷﺮאﺑﺨﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﺷﺒﻨﻢ ﺟﻲ ورﮐﺎ ُ ﻛﺞ. ﭘﻮ ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ אﻧﺠﻲ ﺳﮅ ﭘﻮﻧﺪي ۽ ﺟﺎ ﺑﺠﺎ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺎכ ﮘﺎﺋﺒﻲ، ﺟﮇﻫﻦ ﭘﺮﭜﺎت ﺟﺎ ﭘﻴﻨﺌﺪڙ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﮅر ۾ אﭼﻲ ﭘﻴﺮ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪא. ﺟﮇﻫﻦ ﻫﻮ אﮜﮡ ۾ אﭼﻲ ﻛﭡﺎ ﭤﻴﻨﺪא، ﺗﮇﻫﻦ ﺳﺎرو ﺷﺮאب ﭘﻲ ُ ﺻﻔﺎﺋﻲ ﻛﻨﺪא. ﻫﻨﻦ ﮐﻲ ﺗﮇﻫﻦ ﺑﻪ אﻫﮍي אڃ رﻫﻨﺪي، ﺟﻮ אﭸﺎ ﻫﻚ ِﭘﻲ ﭘﻮرو ﺋﻲ ﻧﻪ ﻛﻨﺪא ﺗﻪ ﻣﭥﺎن ﭼﻮﻧﺪא ﺗﻪ ”ﭔﻴﻮ ﻛﻲ آڻ.“ َ ﻛﻼل ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﺷﺮﻳﻒ ﻧﻪ ﭤﻴﻨﺪو، ﻫﻮ אﺻﻞ ﮐﺎن ذאت ُ ُ ﺟﻮ ﻛﻼل آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻴﺎﻛﻦ ﮐﻲ وאت ۾ ﭘﻴﺎﻟﻴﻦ ﭘﭡﻴﺎن ﭘﻴﺎﻟﻴﻮن ڏﻳﺌﻲ، ﻓﻨﺎ ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. אي ﻛﻼل! ﭘﻴﺎכ ِﭘﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ، ﭘﺮ ﺗﻮن ﺷﻞ ﺣﻴﺎت ﻫﺠﻴﻦ! אي ڏﮐﻲ! ﺗﻮن ﺳﺨﻴﻦ )ﺷﺮאب ڏﻳﻨﺪڙن( ﮐﺎن ﺳﻮא ﻛﻬﮍي رﻳﺖ ﮔﺬאرﻳﻨﺪﻳﻦ؟ ﺟﻲ ﭘﻴﺎכ ﻣﺮي وﻳﺎ ﺗﻪ אي ﻛﻼل! ﺗﻮن ﺑﻪ ﻣﺮ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﺎب ُ ۽ ﻋﺘﺎب אﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻛﻴﺮ ﺳﻬﻨﺪو؟ )ﻣﺮﺷﺪ ﺟﻮ ڏﻣﺮ ﻃﺎﻟﺐ ري ﻛﻴﺮ ﺳﻬﻨﺪو.( ﻫﻨﻦ )ﭘﻴﺎﻛﻦ( ﮐﻲ ﺷﺮאب ﻓﻨﺎ ﻛﻴﻦ ﻛﻴﻮ، ﭘﺮ ﻛﻼل ﺟﻲ ﻣﻬﮣﻲ ﮐﻴﻦ ﻣﺎري وڌو. ﺳﺎﻗﻲ ﺟﻮ ﻛﻮ ﻛﻮ ﺳﺨﻦ ﺳﻨﺪن ﻗﻠﺐ ۾ ﮀﭙﻲ وﻳﻮ. )ﻫﺘﻲ روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮن ﺟﻲ ﻛﺮڙي ﻧﻈﺮ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو آﻫﻲ. ﮐﻴﻦ رﻳﺠﮭﺎﺋﮡ ﻛﻮ آﺳﺎن ﻛﻢ ﻧﻪ آﻫﻲ.( אﻧﻬﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ ﭘﻴﺎכ ﻣﺮي ﻓﻨﺎ ﭤﻴﺎ. ﮔﺮدن ﺗﻲ ﻛﭩﺎر ۽ وאت ۾ ﭘﻴﺎﻟﻲ: ِאﻫﻮ ﺳﻨﺪس )ﭘﻴﺎﻛﻦ ﺟﻮ( ِ ُ دﺳﺘﻮر آﻫﻲ. אﻫﻲ دل ﺟﻲ ﺟﻮﻻن ﺳﺎن )ﺷﺮאب ﻣﺎن( ﮘﻴﺘﻴﻮن ﭤﺎ ڏﻳﻦ. ﺟﻲ ﺑﻴﺨﻮدي ﺟﻲ ﺣﺎﻟﺖ ﮐﻲ رﺳﻴﺎ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﻻ ﺷﺮאب ﻣﭡﻮ آﻫﻲ. )ﺳﭽﻦ ﻃﺎﻟﺒﻦ ﻻ ﻓﻴﺾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻲ.( ﻛﻼل ﻛﻮ ُאﻧﻬﻦ ﮐﻲ )ﭘﻴﺎﻛﻦ ﮐﻲ( َ ﻣﭡﻮ ﻧﻪ ﭤﻲ ﮔﮭﺮﻳﻮ، ُ ﻧﻜﻲ زﻫﺮ ﺟﮭﮍي ﺷﺮאب ﮐﻴﻦ وﻫﺎﭨﻲ ﮀﮇﻳﻮ. ﻫﻮ ﭼﻜﻲ ُ َ ﻛﺎﺗﺮ ﺋﻲ אﭼﻲ אﺗﻲ ﮘﺎﻫﭧ ﭤﻴﺎ. ﺟﻦ ﮐﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻦ )روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺎﮢﻴﻦ( ﭠﺎري ﮘﮛ )ﻓﻨﺎ( ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ، ﺗﻦ ﺟﻮن ﻗﺒﺮون ﺑﭡﻴﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ آﻫﻦ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ ڏﻳﺌﻲ، ﻛﻨﻬﻦ رﻳﺖ ﻛﻼﻟﻦ ﺳﺎن ﺳﻮدو رאس ُ ﻛﺮ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮ ۾ ﻛﺎﺗﻲ، ﻛﺎرאﺋﻲ ۽ ﺧﻨﺠﺮ آﮢﻲ ﮐﭙﺎ.
- 67. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ َ َُ ﻛﺎﺗﻲ ﻛﺮٽ ﻛﭙﺎر ۾، ﺧﻨﺠﺮ آﮢﻲ ﮐﻮڙ! ِ ُ َ ﻣﺮﮢﺎن ﻣﻨﻬﻦ م ﻣﻮڙ، َ َ وﭨﻲ ﭤﻲ وڌ ﻟﻬﻲ! ِ ِ ِ 81 وٽ وٽ وﭨﻲَء ۾، ﻣﭧ ﻣﭧ ﻣﻨﮅُ َ َ َ َ َ ﭔﻴﻮ؛ َ َ َ َ ِ َ َ ﻗﺪر ﻛﻴﻒ ﻛﻼل ﺟﻮ، ﭘﻴﺎﻛﻦ ﭘﻴﻮ؛ ِ َ َ َ ُ ُ אﭼﻦ درس دﻛﺎن ﺗﻲ، ﻛﻨﮅ ﻗﺒﻮل ﻛﻴﻮ؛ ُ َ َ ُ َ ﱠ ُِ ﺳﺮﻫﺎ ﺳﺮ ڏﻳﻮ، ﭼﮑﻦ ﺳﺮכ ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ. 91 ﻛﻼﻟﻨﺌﻮن ﻛﺎ ،ﻣﺖ ﻧﻪ ﺳﮑﻴﻦ ﻣﻮن ﻫﻨﺌﺎن! ِ ِ ِ َ ِ َ ُ روﺋﻨﺪي رאت وﻫﺎ ،ﭼﻜﺎﺋﻴﻨﺪي ﺑﭡﻴﻮن! ِ ِ ِ وאﺋﻲ ُ دوس ﭘﻴﻬﻲ در آﻳﻮ، ﭤﻴﻮ ﻣﻠﮡ ﺟﻮ ﺳﺎﻋﻴﻮ؛ ِ ُ ﻣﺮڻ ﮐﺎن ﻣﻨﻬﻦ ﻧﻪ ﻣﻮڙ، ﮀﻮﺗﻪ ﭘﻴﺎﻟﻲ ﺟﻮ ﻣﻠﻬﻪ אن ﮐﺎن )ﺳﺮ ﮐﺎن( ﺳﺮس آﻫﻲ. )ﺳﺮ ڏﻧﻲ ﺟﻲ ﻓﻴﺾ ﻳﺎ آﺗﻢ ﺧﺰאﻧﻮ ﻣﻠﻲ ﺗﻪ ﺳﺴﺘﻮ آﻫﻲ.( ﭘﻴﺎﻟﻲ ﭘﻴﺎﻟﻲ ۾ ﻧﺌﻴﻦ ﻧﺌﻴﻦ ﺟﻨﺲ آﻫﻲ ۽ ﻣﭧ ﻣﭧ ۾ ﭔﻴﻮ ُ ﭔﻴﻮ ﺷﺮאب آﻫﻲ. ﭘﻴﺌﻨﺪڙن ﮐﻲ ﺋﻲ ﻛﻼل ﺟﻲ אﭤﺎرﻳﻞ ﺧﻤﺎر َ ﺟﻮ ﻗﺪر آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺳﺮ ڏﻳﮡ ﻗﺒﻮل ﻛﺮي، ﺑﺮאﺑﺮ אﭼﻴﻮ ﺳﻨﺪس ُ دﻛﺎن وٽ وאرد ﭤﻴﻦ. אﻫﻲ ﺳﺮﻫﺎ )ﺳﺮﺧﺮو( ﺳﺮ ڏﻳﺌﻲ، ﺳﺮﻛﻲ ﭤﺎ ﭘﻴﻦ. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل! ﺗﻮن ﻛﻼﻟﻦ ﮐﺎن ﻛﺎ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭘﺮאﺋﻴﻦ. ﺑﭡﻴﻮن ﭼﻜﺎﺋﻴﻨﺪي ۽ روﺋﻨﺪي ﺳﻨﺪن رאت ﭤﻲ وﻫﺎﻣﻲ. )ﺗﻮن ﺑﻪ ﻫﻨﻦ وאﻧﮕﺮ ﺟﺎڳ ۽ ﻧﻴﮣﻦ ﻣﺎن ﺟﺮ وﻫﺎ(. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﮔﮭﺮ ۾ ﭘﻴﻬﻲ آﻳﻮ؛ ﮔﮇﺟﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻮ ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. ڌﮢﻲ אﺳﺎن ﮐﻲ ﻛﻴﺘﺮن ڏﻳﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻮ آﮢﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻼﻳﻮ ڏﻳﻨﻬﻴﻦ ﭘﭵﺎﮢـﺆن آﮢﻲ אﺳﺎن ﻛﻲ، ﻣﻮﻟﻲ ﻣﺤﺐ ﻣﻼﻳﻮ؛ آﻫﻲ. ﺳﺎﺋﻴﻦ وﺻﻞ ﺟﻲ ﻫﻴﺮ ورאﺋﻲ آﻫﻲ. ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﭘﺘﻮ ُ ُ ِ ڏورאﻧﻬﻮن ﻫﻮ، ﺳﻮ אڄ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ دﻟﺒﺮ ﭘﺎڻ אﭼﻲ وﻳﻮ وﮀﻮڙو، ﭤﻴﻮ ﻣﻴﻼﭘﻮ، وאﺣﺪ وא وאرﻳﻮ؛ ِ َ ُ ُ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. َ َ ﻫﻮ ﺟﻨﻬﻴﻦ ﺟﻮ ڏس ڏورאڏو، אوڏو אڄ ﺳﻮ آﻳﻮ؛ ِ َ َ ُ َ ۡ ُ َّ ِ ُ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، אﭼﻲ ﻋﺠﻴﺒﻦ ﭘﺎڻ ﻓﻀﻞ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ ِ ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ دאﺳﺘﺎن ﭘﻨﺠﻮن ُ ﺻﻮﻓﻲ ﺳﭽﻮ אﻫﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻛﺜﺮت ﮐﺎن ﻛﻨﺎرو ﻛﺮي، روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ ۾ ﭤﻮ رﻫﻲ. ﻫﻮ ﻻ ﻛﻮﻓﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺳﺎرو وﻗﺖ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﻔﺲ )ﻣﻦ( ﺳﺎن ﺋﻲ ﺟﻨﮓ ﭘﻴﻮ ﺟﻮﭨﻲ ۽ ﺟﻴﻜﻲ ﭘﮍﻫﻲ ﻳﺎ ﭘﺮوڙي ﭤﻮ، ﺳﻮ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﻠﻲ. ﺻﻮﻓﻲ ﺟﻮ ﺳﻴﺮ ﻫﺮ ﻫﻨﮅ אﺋﻴﻦ آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ رﮘﻦ ۾ ﺳﺎه. ﺻﻮﻓﻲ אﻫﻮ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﻮ رﮘﻮ ﻛﻼه )ﭨﻮﭘﻲ( ﺳﺮ ﺗﻲ ُ رﮐﻲ، ۽ ﺗﻦ ﺗﻲ دﻟﻖ ﭘﻬﺮي. ﻫﻮ ﺟﮇﻫﻴﻦ ِאﻫﻲ ﭔﺌﻲ آگ ۾ אﮀﻠﻲ، ﺗﮇﻫﻦ ﺻﻮﻓﻲ ﺳﮇﺟﻲ. ﺻﺤﻴﺢ ﻣﻌﻨﻰ ۾ ﺻﻮﻓﻲ ﭤﻴﮡ آﻫﻲ ُ ُ زﻫﺮ ﺟﻮ ﭘﺮ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﻴﺌﮡ. ﺻﻮﻓﻲ ﮘﺠﮭﻮ ﺗﻮڙي ﭘﮅرو ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﺋﻲ אﺳﻢ ﭘﻴﻮ אﭼﺎري ۽ ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ در ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ ڏوري. ﻫﻲ دﻧﻴﺎ ﻃﻠﺴﻢ ﺟﻮ ﮔﮭﺮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻫﺮﻛﻮ ﺧﻮدي ۾ ﻏﺮق آﻫﻲ ۽ ِאﻧﻬﻲ ﭘﺮوڙ ﮐﺎن ﭘﺮي ﭤﻮ ڏﺳﺠﻲ. ﻫﻲ ﻛﺎﻳﺎ ﺋﻲ ﭘﻮﭴﺎ ﺟﻮ ﮔﮭﺮ آﻫﻲ. ﺻﺎﺣﺐ ﺗﮇﻫﻦ ﭘﺴﻨﺪﻳﻦ، ﺟﮇﻫﻦ אٺ ﺋﻲ ﭘﻬﺮ אﻟﮏ ﭘﻮﭴﻴﻨﺪﻳﻦ. ﭼﺎﻟﻴﻬﻦ رﮐﮡ ﻣﺎن ﻛﺠﮭﻪ ورﮢﻮ ﻧﺎﻫﻲ. ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ ﺳﺎﻟﻢ ِ َ אﻛﺜﺮ 66 ﻣﻌﻨﻰ ﺻﺤﻴﺢ و ﺳﻼﻣﺖ ﻛﺜﺮت، ﺧﻠﻖ
- 68. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ אڏﻳﺎر ﺑﺎزي ﺑﺎزﻳﺪن َ َ אوﻳﺴﺎر ﭘﻬﻜﺎر رﻧﺪيَء ِ َ رﺳﺎﮢﻲ ﻛﻴﺎ ﭘﺮوڙي آﻫﺲ ِ ڏﻧﻲ ِ َ אڻ ڏﻧﻲ ِ ﺗﻲ َ ﻛﻴﻦ ِ ﻻ ﻛﻮﻓﻲ ﭜﺎﻧﺌﻴﺲ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺋﻲ ﻣﻨﺠﮫ وڙﻫﻲ َ وאﻫﺮو ﭼﺎﺋﻴﻦ ﺻﻼح ُ ﻛﻼه ﺳﺎﻟﻢ وه ِ ﺣﺎل ُ ﺟﺴﻲ ﺟﺒﺎر ﺧﻔﻲ ﺧﻴﻤﻮ ِ َ ﺟﻠﻲ ﭼﻮر ﻓﻜﺮ ِ ُ ﻓﺮﻗﺎن אﺳﻢ אﻋﻈﻢ ِ 76 www.voiceofsindh.net ﭘﺎﺳﻮ ﻳﺎ ﻛﻨﺎرو ﻛﻨﺪڙ ِאﻻﻫﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ رאﻧﺪ رאﻧﺪ ﻛﻨﺪڙن )ﻋﺎﺷﻘﻦ( ﻧﻪ وﺳﺮﻧﺪڙ، دאﺋﻤﻲ ﺻﻼح ﻛﻨﺪڙ، ﺳﺎز ﺑﺎز روﺣﺎﻧﻲ ﺧﻤﺎر ﻣﻨﺰل ﺗﻲ رﺳﻴﺎ ﭘﺴﺎه ﻳﺎ ذﻛﺮ ﻣﭥﻲ ﭤﻮ آﮢﻲ אﭤﺲ، آﻫﻴﺲ ڏﻳﮡ ﺳﺎن ﻧﻪ ڏﻳﮡ ﺳﺎن ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي ﻛﺠﮭﻪ ﻧﻪ، ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻣﺬﻫﺐ ﮐﺎن ﻧﻴﺎرא ﭘﺮوڙﻳﺲ אﻧﺪرאن ﺋﻲ אﻧﺪرאن ﻣﻦ ﻳﺎ ﻧﻔﺲ ﺳﺎن وڙﻫﻲ ﻣﺪدﮔﺎر، وאﻫﺮ ﻛﻨﺪڙ ﭼﻮאﺋﻴﻦ، ﺳﮇאﺋﻴﻦ ﻣﺮכ ڊﮔﮭﻲ ﭨﻮﭘﻲ ﺳﭽﻮ، ﺧﺎﻟﺺ زﻫﺮ ﺟﻲ وﭨﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ ﺳﺮﻳﺮ، وﺟﻮد ڌﮢﻲ ﮘﺠﮭﻮ ذﻛﺮ ﺗﻨﺒﻮ ﻇﺎﻫﺮي ذﻛﺮ ﻫﻼ ڌﻳﺎن، ﺧﻴﺎل ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ ڌﮢﻲ ﺟﻮ אﻋﻠﻰ ﻧﺎﻟﻮ
- 69. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ووڙ אِي َ ُ ُ אﻣﻞ אﺋﺎﺋﻴﻦ ِ ِ ََ ﺳﭙﺠﻲ ُ آﺋﻮن ﭜﻴﺮ ﻛﺮي ﻣﺎﻧﮉيَء َ ُ ﻣﻨﮉ ََ ﻛﺜﺮ َُ ﺳﺮ روﻣﻲَء ُ رو رא ﻣﺎڙﻫﻮ ﻛﻴﺎ ِ ﻣﻨﮉُ َ ﻣﻨﮉﻳﻮ زאﻧﻲ ﺗﻌﻠﻴﻢ ُ ﻛﮍﻫﻪ ِ ﻛﺎﻧﻲ ُ َ ﺣﺮف ﺣﻘﺎﻧﻲ ََ ﻓﻜﺮ ﻓﺮﻫﻲ ِ ُ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﻛﻦ ﺳﭧ ِ َ ُ َ ﻻَ ﻣﻘﺼﻮد ﻓﻲ אﻟﺪאرﻳﻦ ِ َ אن ﭘﺮ 86 ﭔﻮل אﻫﻮ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻣﺎﮢﻚ ِאﺗﺎن ﺋﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻲ، ﭘﮍﭘﻲ ﺧﻮدي ﮔﮭﻮﻣﺎﭨﻴﻮن ﮐﺎﺋﻲ ﺟﺎدوﮔﺮ ﺟﺎدو، ﻃﻠﺴﻢ ﺳﻤﻮري ﻛﺜﺮت )ﺟﮭﺎن ﻳﺎ ﺧﻠﻖ( אﺻﻞ، ﺳﺮﭼﺸﻤﻮ ﻣﻮﻻﻧﺎ ﺟﻼل אﻟﺪﻳﻦ روﻣﻲ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ”ﻣﺜﻨﻮي“ ﻣﺸﻬﻮر آﻫﻲ. ﻣﺘﻮ، אﺻﻮل رאﻳﻮ ﻣﺎﮢﻬﻮ ﻛﭥﺎن ﻃﻠﺴﻢ ﻣﻨﮉﻳﻞ ﺑﺪﻛﺎر ﺳﭽﻲ ﻋﻠﻢ אﻧﺪر، ﺑﺎﻃﻦ ﭔﺎڻ، ﻛﺎن ﺳﭽﻮ ﺣﺮف )ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ( ﺧﻴﺎل ﺟﻲ ﭘﭩﻲ ﻳﺎ ﺗﺨﺘﻲ ﭘﮍﻫﻦ אﻫﺎ ﺳﭧ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﻬﺮﻳﻮن אﮐﺮ ”אﻟﻒ“ آﻫﻲ؛ ”אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ“ ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ﻣﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب. ڌﮢﻲ אﻟﺴﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ אﻫﻮ ﺳﻮאل روﺣﻦ ﮐﺎن ﭘﮁﻴﻮ ﻫﻮ. ﺳﻮא ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﮭﺎﻧﻦ ۾ ﺳﻨﺪن ﻛﻮ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﺎﻫﻲ ِאﻫﮍي رﻳﺖ
- 70. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُאﺗﺎﺋﻮن َ َُ ﺳﮙﺮ ﺳﻮﭠﺎﺋﻮن ﭤﻴﺎ رﺣﻤﺎن َ אﭜﺎﮘﻴﺎ ِ ﻛﻴﺎ ِ ﭜﻴﺮﺋﻴﻦ ۽ ﭜﺎﻧﺌﻴﻦ ِ ِ אﻳﮇא َ ﻋﺰאزﻳﻞ َ ﺳﮅڙﻳﺎ ِ َ ﺳﻚ ﺳﺒﻴﻞ ﻟﻌﻨﺘﻲ ﻻل ُ ﺳﺒﻖ ﺳﺎﺑﻖ ِ َ ﻧﻔﺲ ﻧﻬﻮ ِ َ ﻋﺮﻓﺎنُ َ ُ وڍ ُ ﻗﻠﻮب وﺗﺮא ِ ُאﺟﺎر ِ َ ﻛﺎﺗﺐ ﻻﻳﻮ ﻻم ﭼﺎﻟﻴﻬﺎ َ ﮐﮇي ُ ﺣﺠﺮو ََ ُ ﭘﺮک َ َ אﺣﺪא ََ َ אرک 96 ﭼﻴﺎﺋﻮن ﺳﻮڙﻫﻮ ﭘﻴﭽﺮو )ﻻﻣﻜﺎن ﺟﻲ ﺳﺮﺣﺪ( ڏوري ﻟﮅאﺋﻮن ﭘﺮﭼﻲ ﻫﻚ ﭤﻴﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺎﻟﻚ אي ﻧﭝﺎﮘﺎ، ﺑﺪﺑﺨﺖ ﻛﭥﺎن ﮔﮭﻮﻣﺎﭨﻴﻮن ﮐﺎﺋﻴﻦ ۽ ﺧﻮدي ﻛﺮﻳﻦ ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ ﺷﻴﻄﺎن ﻳﺎ ِאﺑﻠﻴﺲ ﻛﻮڙي ﻳﺎ ﺳﮑﮣﻲ ﺳﮅ رﮐﻨﺪڙ אﺟﮭﻞ ﺳﻚ ﻟﻌﻨﺖ ﻟﮙﻞ، ڌﻛﺎرﻳﻞ ﻋﺸﻖ ۾ ورﺗﻞ، ﺳﭽﻮ ﻣﺤﺒﺘﻲ אﻟﺴﺖ ﺟﻮ ﺳﺒﻖ אﺻﻠﻮﻛﻮ، אزﻟﻲ روح אﺻﻠﻮﻛﻮ آﺳﺘﺎن ﻳﺎ ﺧﺰאﻧﻮ ﺧﺪאﺋﻲ ﻋﻠﻢ ﻳﺎ ﺳﭽﻲ ﭴﺎڻ زﺧﻢ، ﭼﻴﺮ ﻗﻠﺐ )دل ﺟﻮ ﺟﻤﻊ( ﮔﮭﮣﺎ، אﻛﻴﭽﺎر ﺻﺎف ﻛﺮ، אوﺟﻞ ﻛﺮ אي ﻟﮑﻨﺪڙ! ﻟﮙﺎﺋﻲ، ﺷﺎﻣﻞ ﻛﺮي ﭼﺎﻟﻴﻬﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺟﺎ روزא )ﺟﻲ ﺻﻮﻓﻲ ﻧﻔﺲ ﮐﻲ ﻣﺎرڻ ﻻ رﮐﻨﺪא آﻫﻦ.( ﻋﺒﺎدت ﺟﻮ ﮔﮭﺮ، ﻣﺴﺠﺪ ﻛﻤﺮو )אﻛﻴﻼﺋﻲ وאرو( ﭘﺮوڙ، ﭘﺲ ﻫﻚ ﻳﻌﻨﻲ رب ﮐﺎن אﻟﮗ، ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻮڙﻳﻨﺪڙ
- 71. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻛﺎﻧﻬﻪ ِ َ אﭴﺎﮢﻨﺪيَء ُאﺟﮭﻴﻮ وﻳﮡ ﻟﻮﭠﻴﻮن وﻫﺎﮢﻲَء ِ א ُِ َﺳﺎرﻳﻦ ِ ﺳﻴﮡ ﻧﻨﮉאڻ 1 ﺻﻮﻓﻲ ﺳﺎﻟﻢ ﺳﻲ وﻳﺎ، ﺟﻲ אﻛﺜﺮ ﺳﻴﻦ َ َ َ אڏﻳﺎر؛ ِ ﺑﺎزي ﺑﺎزﻧﺪن ﮐﻲ، آﻫﻲ َ َ אوﻳﺴﺎر؛ ِ ِ َ ﭘﺮﻳﺎ ﺳﻴﻦ ﭘﻬﻜﺎر، رﻧﺪيَء َ َ ِ ِ رﺳﺎﮢﻲ ﻛﻴﺎ. ِ 2 ﺻﻮﻓﻲَء ﺳﻴﺮ ﺳﭝﻦ ۾، ﺟﺌﻦ رﮘﻦ ۾ ﺳﺎه؛ ِ ُ ِ ﺳﺎ ﻧﻪ ﻛﺮي ﮘﺎﻟﻬﮍي، ﺟﺌﻦ ﭘﻮﻳﻮن ﭘﺮوڙي ﭘﺴﺎه؛ ِ َ ِ ِ ُ آﻫﺲ אي ﮔﻨﺎه، ﺟﻲ ﻛﺎ ﻛﺮي ﭘﮅري. َ ِ 3 ُ َ ڏﻧﻲ ڏﮐﻮﻳﺎ، אڻ ڏﻧﻲ رאﺿﻲ ﭤﻴﺎ؛ ِ ِ ﺻﻮﻓﻲ ﺗﻲ ﭤﻴﺎ، ﺟﺌﻦ ﻛﻴﻦَ ِ ﮐﻨﻴﺎﺋﻮن ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ. ِ 4 ﺻﻮﻓﻲ ﻻﻛﻮﻓﻲ، ﻛﻮنَ ُ ﭜﺎﻧﺌﻴﺲ ﻛﻴﺮ؛ ِ ِ ﻣﻨﺠﮭﻴﺎن ﺋﻲ َ ُ ِ ﻣﻨﺠﮫ وڙﻫﻲ، ﭘﮅر ﻧﺎﻫﺲ ﭘﻴﺮ؛ ِ ِ ﺟﻨﻴﻦ ﺳﺎﮢﺲ وﻳﺮ، ﭤﺌﻲ ﺗﻨﻴﻦ ﺟﻮ َ ُ ُ وאﻫﺮو. 5 ُ ُ ﺻﻮﻓﻲَء ﺻﺎف ﻛﻴﻮ، ڌوﺋﻲ ورق وﺟﻮد ﺟﻮ؛ ِ ِ ﺗﻬﺎن ﭘﻮ ﭤﻴﻮ، ﺟﻴﺌﺮي ﭘﺴﮡ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻮ. ِ 6 َ َ َ ُ ﺻﻮﻓﻲ ﭼﺎﺋﻴﻦ، ﺳﮅ ﻛﺮﻳﻦ! ﺻﻮﻓﻴﻦ אيَ ِ ﻧﻪ ﺻﻼح؛ ِ ِ ُ َ ﻛﺎﭨﻲ رک ﻛﻼه، وﺟﮫ ُאﮀﻠﻲ آڳ ۾. 07 ﻛﻴﮇאﻧﻬﻦ אڻ ﭴﺎﮢﻴﻨﺪڙ، אﭔﻮﺟﮭﻪ ﭘﺮوڙﻳﻮ، ﭔﺠﮭﻴﻮ ﺳﺨﻦ ﺑﻲ ﺣﻴﺎ ﻧﺎرﻳﻮن ﭘﺮﭜﺎت، ﭘﺮه ﭰﭩﻲ وﻳﺴﻠﻴﻦ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﻧﻨﮉ ﮐﺎن ُ אﻫﻲ ﺻﻮﻓﻲ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻟﻨﮕﮭﻲ وﻳﺎ، ﺟﻦ ﻛﺜﺮت ُ ﮐﺎن ﻛﻨﺎرو ﻛﻴﻮ. אﻧﻬﻦ رאﻧﺪ ﻛﻨﺪڙن )روﺣﺎﻧﻲ رﻣﺰ َ وאرن( ﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ رאﻧﺪ אڻ وﺳﺮﻧﺪڙ آﻫﻲ. روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ ﮐﻴﻦ ﻧﻴﺌﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﺻﻼﺣﻲ ﻛﻴﻮ. )ﺻﻮﻓﻲ ﺳﻤﻮري ﻛﺜﺮت ۾ وאﺣﺪت ﭤﻮ ﭘﺴﻲ ۽ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﻴﺨﻮدي ۾ ﭤﻮ ﮔﮭﺎري.( ﺻﻮﻓﻲ ﺳﭝﻨﻲ وﺳﺘﻦ ۾ ِאﺋﻴﻦ ﺳﻴﺮ ﻛﻨﺪڙ )وﻳﺎﭘﻚ( آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ ﺳﺎه ﻣﮍﻧﻲ رﮘﻦ ۾. ﻫﻮ ﺟﻮ ذﻛﺮ )ﻣﻨﺘﺮ( ﭤﻮ ﻛﻤﺎﺋﻲ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﺑﻪ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي. ُ ﺟﻲ ﻛﺠﮭﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﺮي وڌאﺋﻴﻦ ﺗﻪ אﻫﻮ ﻫﻦ ﻻ ﮔﻨﺎه آﻫﻲ. ڏﻳﮡ ﺳﺎن رﻧﺞ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ ۽ ﻧﻪ ڏﻳﮡ ﺳﺎن ﺧﻮش. ﻫﻮ ﺻﻮﻓﻲ َ אﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﭤﻴﺎ آﻫﻦ، ﺟﻮ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ”ﻛﻴﻦ“ ﮐﻨﺌﻲ אﭤﻦ. ﺻﻮﻓﻲ ﻻ ﻣﺬﻫﺐ )ڌرم ﻳﺎ ﻣﺬﻫﺐ ﺟﻲ ﭔﻨﮅﻧﻦ ﮐﺎن آﺟﻮ( آﻫﻲ. ﮐﻴﺲ ﻛﻮﺑﻪ ﻛﻮﻧﻪ ﭤﻮ ﭘﺮوڙي. ﻫﻮ אﻧﺪאرن ﺋﻲ אﻧﺪرאن ﻧﻔﺲ )ﻣﻦ( ﺳﺎن ﺟﻨﮓ ﭘﻴﻮ ﻛﺮي ۽ ذرو ﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺟﻨﺠﻮ ﺳﺎﮢﺲ وﻳﺮ آﻫﻲ، ﺗﻨﺠﻮ ﻫﻮ ﺣﺎﻣﻲ ۽ ﻣﺪدﮔﺎر آﻫﻲ. ُ َ ﺻﻮﻓﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ﺟﻮ ﭘﻨﻮ אﺟﺎري ﺻﺎف ﻛﻴﻮ ۽ ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺟﻴﺌﺮي ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ دﻳﺪאر ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﭘﺎﮢﮑﻲ ﺻﻮﻓﻲ ﺳﮇאﺋﻲ، ﺗﻤﻨﺎ ﭤﻮ رﮐﻴﻦ! ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻮ ِאﻫﻮ ُ ﻣﺮכ ﻧﺎﻫﻲ. ِאﻫﺎ ڊﮔﮭﻲ ﭨﻮﭘﻲ ﻻﻫﻲ ﺑﺎه ۾ אﮀﻠﻲ ﮀﮇ.
- 72. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 7 ُ َ ﺟﻲ ﻛﻼه رﮐﻴﻦ ﻛﻨﮅ ﺗﻲ، ﺗﻪ ﺻﻮﻓﻲ ﺳﺎﻟﻢ ﭤﻲ؛ ِ ُ وه وﭨﻲ ﻫﭣ ﻛﺮي، ﭘﺮ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﻲ؛ ِ ِ ِ ﻫﻨﮅ ﺗﻨﻴﻦ ﺟﻮ ﻫﻲ ،ﺟﻦ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﻴﻮ ﺣﺎل ﮐﻲ. ِ َ ُ ِ 8 ﺟﺴﻲ ۾ ﺟﺒﺎر ﺟﻮ، َ ُ َّ ﺧﻔﻲ ﺧﻴﻤﻮ ﮐﻮڙ؛ ِ ِ َﱢ ﺟﻠﻲ ﺗﻮن زﺑﺎن ﺳﻴﻦ، ﭼﺎر ﺋﻲ ﭘﻬﺮ ﭼﻮر؛ ِ ُ ﻓﻜﺮ ﺳﻴﻦ ﻓﺮﻗﺎن ۾، אﺳﻢ אﻋﻈﻢ ڏور؛ ِ َ ََ َ ﭔﻴﺎ در وﭸﻲ م ووڙ، אي אﻣﻞ אﺋﺎﺋﻴﻦ ﺳﭙﺠﻲ. ِ ُ ُ ُ ِ ِ 9 َ َ ُ َ ﻋﺎﻟﻢ آﺋﻮن ﺳﺎڻ، ﭜﺮﻳﻮ ﭤﻮ ﭜﻴﺮ ﻛﺮي؛ ُ َ ُ ﭘﺎڻ ﻧﻪ آﻫﻲ ﭴﺎڻ، ﻣﺎﻧﮉيَء ﻣﻨﮉ ﭘﮑﻴﮍﻳﻮ. ِ 01 ِ ُ َُ ِ َ َ ِ ُ َََ ﻃﺎﻟﺐ ﻛﺜﺮ، ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺮ، אي روﻣﻲَء ﺟﻲ رو؛ ِ ُ ُ ﺟﻨﻴﻦ ڏﭠﻲ ﺟﻮ ،ﺗﻨﻲ ﻛﮁﻴﻮ ﻛﻴﻦ ﻛﻲ. ِ ِ 11 َُ ِ َ َ ِ ُ َََ ﻃﺎﻟﺐ ﻛﺜﺮ، ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺮ، אي روﻣﻲَء ﺟﻲ رא؛ ِ ِ َ ُ َ ﻣﺎڙﻫﻮ אت ﻛﻴﺎ ،ﻣﻨﮉ ﻧﻪ ﭘﺴﻴﻦ ﻣﻨﮉﻳﻮ! ُ ِ ِ ِ 21 َُ َ ِ ُ َََ ﻃﺎﻟﺐ ﻛﺜﺮ، ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺮ، روﻣﻲَء ﭼﻴﻮ آﻫﻲ؛ ُ ﺗﺎڙي ﺟﻲ ﻻﻫﻲ، ﺗﻪ ﻣﻨﺠﮭﻴﻦ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﭤﺌﻲ. َ ِ ِ 31 ِ َ ﻇﺎﻫﺮ ۾ زאﻧﻲ، ﻓﻜﺮ ﻣﻨﺠﮫ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﺎ؛ ﺗﻨﻴﻦ ﮐﻲ ﺗﻌﻠﻴﻢ ﺟﻲ، ُ ِ ﻛﮍه אﻧﺪر ﻛﺎﻧﻲ؛ ِ ِ ُ َّ ِ َ ُ ﺣﺮف ﺣﻘﺎﻧﻲ، دور ﻛﻴﺎﺋﻮن دل ۾. 41 َ ُ َ َ ﺟﻦ ﮐﻲ دور درد ﺟﻮ، ﺳﺒﻖ ُ َ ّ ﺳﻮر ﭘﮍﻫﻦ؛ ُ ّ ﻓﻜﺮ ﻓﺮﻫﻲ ﻫﭣ ۾، ﻣﺎٺ ﻣﻄﺎﻟﻊ ﻛﻦ؛ ِ َ ََ ِ َ َ ّ ﭘﻨﻮ ﺳﻮ ﭘﮍﻫﻦ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﭘﺴﻦ ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ. ِ 17 www.voiceofsindh.net ﺟﻲ ﺳﺮ ﺗﻲ ﺻﻮﻓﻴﺎﮢﻲ ﭨﻮﭘﻲ ﭤﻮ رﮐﻴﻦ ﺗﻪ ﺻﺤﻴﺢ ﻣﻌﻨﻰ ۾ ﺻﻮﻓﻲ ﭤﻲُء. ﻫﭣ ۾ زﻫﺮ ﺟﻲ ﭘﻴﺎﻟﻲ ﺟﮭﻠﻲ، ﺳﻤﻮرو ﺟﺎم ُ ﭼﺎڙه. ﻫﻲ ﺟﺎ אﻧﻬﻦ ﺟﻲ آﻫﻲ، ﺟﻦ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ ُ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. )ﺻﻮﻓﻲ אﻫﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ روﺣﺎﻧﻲ رﻧﮓ ۾ رﺗﻮ ﭤﻮ رﻫﻲ.( ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﮘﺠﮭﻮ ﺗﻨﺒﻮ ﮐﻮڙ. )ڌﮢﻲ ﮐﻲ אﻧﺪر ۾ ﮘﺠﮭﻮ ﻳﺎد ﻛﺮ( )ﻫﺘﻲ ”ﺧﻔﻲ“ ﻣﻌﻨﻰ ﮘﺠﮭﻲ ذﻛﺮ ﻳﺎ ِאﺳﻢ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو آﻫﻲ( ﭼﺎرﺋﻲ ﭘﻬﺮ زﺑﺎن ﺳﺎن ﻇﺎﻫﺮي ذﻛﺮ ﺟﺎري رک. ڌﻳﺎن ﺳﺎن ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ ۾ ُ ”אﺳﻢ אﻋﻈﻢ“ )ڌﮢﻲ ﺟﻮ אﻋﻠﻰ ﻧﺎﻟﻮ( ﮘﻮل )אﻧﻬﻲ ﻧﺎﻟﻲ ﺟﻲ ﻋﺎم ﮐﻲ ﭘﺮوڙ ﻧﻪ آﻫﻲ.( ﭔﻴﺎ آﺳﺘﺎن ﻧﻪ وﭸﻲ ﮘﻮل. ِאﻫﻮ ﺑﻲ ﺑﻘﺎ ﻣﻮﺗﻲ ِאﺗﺎن ﺋﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. َ ﺳﺎرو ﺟﮭﺎن ﺧﻮدي ﻳﺎ אﻫﻨﻜﺎر ۾ ﺧﻤﺎرﻳﻮ، ﮔﮭﻮﻣﺎﭨﻴﻮن ﭘﻴﻮ ﮐﺎﺋﻲ. אﺳﺎﻧﮑﻲ ِאﻫﺎ ﭴﺎڻ ﻧﻪ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻲ ﻃﻠﺴﻢ ﻳﺎ ُ ﻣﺎﻳﺎ אﻧﻬﻲ ﺟﺎدوﮔﺮ )ڌﮢﻲ (رﭼﻲ آﻫﻲ. ﺳﺎري ﻛﺜﺮت )ﺳﻤﻮري ﻛﺎﺋﻨﺎت( ﺳﻨﺪس ﮘﻮﻻﺋﻮ آﻫﻲ ۽ אﻧﺠﻮ ﺳﺮ )אﺻﻞ( ﺳﻨﺪس ﺣﺴﻦ آﻫﻲ. ِאﻫﻮ روﻣﻲ ُ ﺟﻮ ﻣﺘﻮ آﻫﻲ. )ﻫﺮ ﻛﺎ ﭼﻴﺰ אﻧﻬﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ُ ﮘﻮﻻ ۾ آﻫﻲ(. ﺟﻦ אﻫﺎ ﻣﻨﺰل ڏﭠﻲ آﻫﻲ، ﺗﻦ زﺑﺎن ﺳﺎن ﻛﺠﮭﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﻛﮁﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﺎري ﻛﺎﺋﻨﺎت ﺳﻨﺪس ﮘﻮﻻﺋﻮ آﻫﻲ ۽ אﻧﺠﻮ ﺳﺮ ﺳﻨﺪس ﺳﻮﻧﻬﻦ آﻫﻲ. ِאﻫﻮ روﻣﻲ ﺟﻮ رאﻳﻮ آﻫﻲ. ﻣﺎﮢﻬﻮ ﻫﺘﻲ ﻛﭥﺎن آﻳﺎ! ﻫﻲ ﺳﻤﻮرو ﺟﺎدو ﭘﮑﻴﮍﻳﻞ ﻧﻪ ﭤﻮ ڏﺳﻴﻦ! )ﻫﺘﻲ ﻣﻨﮉ = ﻣﺎﻳﺎ( ﺳﺎري ﻛﺎﺋﻨﺎت ﺳﻨﺪس ﮘﻮﻻﺋﻮ آﻫﻲ ۽ אﻧﺠﻮ ﺳﺮ ﺳﻨﺪس ﺳﻮﻧﻬﻦ آﻫﻲ. ِאﺋﻴﻦ روﻣﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ آﻫﻲ. ﺟﻲ دل ﺗﺎن ﭘﺮدو َ ﻻﻫﺠﻲ ﺗﻪ אﻧﺪر ۾ ﺋﻲ دﻳﺪאر ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻲ. ُ ﻫﻮ ﻇﺎﻫﺮ ۾ ﺑﺪﻛﺎر ﭤﺎ ڏﺳﺠﻦ، ﭘﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ روﺣﺎﻧﻲ َ ُ ﺧﻴﺎل ۾ ﺋﻲ ﻣﺤﻮ آﻫﻦ. אﻧﻬﻦ ﮐﻲ אﻧﺪر ۾ ﺳﭽﻲ ﮔﻴﺎن ﺟﻮ ﮔﺰ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ﻫﻮ دل ۾ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺋﻲ ﺳﭽﻲ ﻧﺎﻟﻲ ﺟﻮ دﺋﻮر ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. َ ﺟﻴﻜﻲ אﻧﺪر ۾ درد ﺟﻲ درس ﺟﻮ دﺋﻮر ﭤﺎ ﻛﻦ، ﺳﻲ ُ ُ ﺳﻮر ﺟﻮ ﺋﻲ ﺳﺒﻖ ﭘﻴﺎ ﭘﮍﻫﻦ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻫﭣ ۾ ﺧﻴﺎل ﺟﻲ ﭘﭩﻲ آﻫﻲ ۽ ﻫﻮ ﻣﺎٺ ﺟﻮ אﭜﻴﺎس ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻫﻮ אﻫﻮ ﺋﻲ ورق ﭘﻴﺎ ﭘﮍﻫﻦ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭤﺎ ڏﺳﻦ.
- 73. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 51 ﺳﺎ ﺳﭧ ﻧﻪ ﺳﺎرﻳﻦ، אﻟﻒ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ َ َ ِ َ אڳ ۾؛ ِ َُ ﻧﺎﺣﻖ ﻧﻬﺎرﻳﻦ، ﭘﻨﺎ ﭔﻴﺎ ﭘﺮﻳﻦَء ﻟﺊ. ِ ِ 61 ﺳﺎ ﺳﭧ ﺳﺎرﻳﺎﺋﻮن، אﻟﻒ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ َ َ ِ َ אڳ ۾؛ ”ﻻَ ﻣﻘﺼﻮد ﻓﻲ אﻟﺪאرﻳﻦ“ אن ﭘﺮ ُאﺗﺎﺋﻮن؛ َ ُ َ ِ ﱠ َ ِ ِ َِ ُ َ َ َُ ﺳﮙـﺮ ﺳﻮﭠﺎﺋﻮن، ﭤﻴﺎ رﺳﻴﻼ رﺣﻤﺎن ﺳﻴﻦ. َ ِ 71 َ َ َ אﮐﺮ ﭘﮍﻫﻲ אﭜﺎﮘﻴﺎ! ﻗﺎﺿﻲ ﭤﺌﻴﻦ ﻛﻴﺎ؟ ِ ِ ِ ﭜـﻴﺮﺋﻴﻦ ۽ ﭜﺎﻧـﺌﺌﻴﻦ، אﻳﮇא אﺋﻦ ﻧﻪ آ! ِ ِ ِ אن ﺳﺮﻛﻲَء ﺳﻨﺪو ﺳﺎ ،ﭘﮁﺞ َ ﻋﺰאزﻳﻞ ﮐﻲ. َِ ُ ِ ِ 81 ﻋﺎﺷﻖ ﻋﺰאزﻳﻞ، ﭔﻴﺎ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺳﮅڙﻳﺎ؛ َ ِ َ ِ ِ َ َ َ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺳﻚ ﺳﺒﻴﻞ، ﻟﻌﻨﺘﻲ ﻻل ﭤﻴﻮ. ِ ِ 91 َ ﺟﻮ ﻣﻮن ﭘﮍﻫﻴﻮ ﭘﺎڻ ﻟﺊ، ﺳﺒﻖ ِ ُ ُ ﺳﺎﺑﻖ ﺟﻮ؛ َ ُ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﭹﺎﺗﻢ ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻲ، ﻧﻔﺲ ﺟﻮ ﻧﻬﻮ؛ ِ َ ِ َ ُ َ َ ُ ﺟﻲ ﻋﺮﻓﺎن אﺻﻞ ۾، ﭤﻲ روﺣﻦ روز ﻛﻴﻮ؛ َ َ ُ َ ُ وري ورق ﭘﻴﻮ، ﮔﮇﻳﻢ وڍ وﺻﺎل ﺟﻮ. 02 ﭘﮍﻫﻴﻮ ﭤﺎ ﭘﮍﻫﻦ، ﻛﮍﻫﻦ ﻛﻴﻦ ُ ُ ﱠ َ َ ﻗﻠﻮب ۾؛ َ َ َ َ َ ﱠ ﭘﺎﮢﺎن ڏوه ﭼﮍﻫﻦ، ﺟﺌﻦ ورق ورאﺋﻴﻦ وﺗﺮא. ِ 12 َ َ אﮐﺮ ﭘﮍه אﻟﻒ ﺟﻮ، َ َ َ ورق ﺳﭛ وﺳﺎر؛ َ אﻧﺪر ﺗﻮن ُאﺟﺎر، ﭘﻨﺎ ﭘﮍﻫﻨﺪﻳﻦ ﻛﻴﺘﺮא. 22 ُ ﺟﺌﻦ ﺟﺌﻦ ورق ورאﺋﻴﻦ، ﺗﺌﻦ ﺗﺌﻦ ڏﭠﻮ ڏوه؛ َ َ َ َ ِ ُ ُ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﻬﮣﻲَء ﻛﺒﻮ ﻛﻮه؟ ﺟﻲ رﻫﮣﻲَء رﻫﻴﻮ ﻧﻪ ﺳﭙﺮﻳﻦ. ِ َ ِ 32 ﻛﺎﺗﺐ! ﻟﮑﻴﻦ ﺟﺌﻦ، ﻻﻳﻮ ﻻم َ ُ אﻟﻒ ﺳﻴﻦ؛ ِ َ ِ ِ َ ُ אﺳﺎن ﺳﭵﮡ ﺗﺌﻦ، رﻫﻴﻮ آﻫﻲ روح ۾. 27 www.voiceofsindh.net ُ ﻫﻮ )ودوאن ﻳﺎ ﻋﺎﻟﻢ( ِאﻫﺎ ﺳﭧ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻳﺎد ﻛﻦ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ َ َ َ ﭘﻬﺮﻳﻮن אﮐﺮ ”אﻟﻒ“ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺴﮡ ﻻ אﺟﺎﻳﻮ ﭔﻴﻦ َ ورﻗﻦ ۾ ﺟﮭﺎﺗﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﭘﺎﺋﻴﻦ. ُ אﻫﺎ ﺳﭧ ﻳﺎد ﻛﻴﺎﺋﻮن )ﻋﺎﺷﻘﻦ(، ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻨﮃ ۾ אﻟﻒ آﻫﻲ. ”ﭔﻨﻬﻲ دﻧﻴﺎﺋﻦ ۾ ﺳﻮא ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺳﻨﺪن ﻛﻮ ﻣﻘﺼﺪ ﻧﺎﻫﻲ“، אﻧﻬﻲ ﻃﺮح ﺳﺨﻦ وﭸﻲ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻣﺎﻟﻚ ﺳﺎن ﭘﺮﭼﻲ ﻫﻚ ﭤﻴﺎ. َ אي אﭜﺎﮘﺎ! ﻋﻠﻢ ﭘﮍﻫﻲ، ﻗﺎﺿﻲ ﻛﭥﺎن ﭤﺌﻴﻦ؟ ﺗﻮن دﻟﻴﻞ ﭘﻴﻮ ڊوڙאﺋﻴﻦ ۽ ﺧﻮدي ۾ ﮔﮭﻮﻣﺎﭨﻴﻮن ﭘﻴﻮ ﮐﺎﺋﻴﻦ: ِאﻫﮍي ﻧﻤﻮﻧﻲ ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ )روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾( ﻧﻪ אچ! ِאﻧﻬﻲ ﺳﺮﻛﻲ ﺟﻲ ﻟﺬت ﺟﻮ ﺳﻤﺎُء ﺷﻴﻄﺎن ﮐﺎن ﭘﮁﺞ. ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻪ ِאﺑﻠﻴﺲ ﭼﺌﺠﻲ، ﭔﻴﺎ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﻛﻮڙي ﺳﮅ َ ﻛﻨﺪڙ آﻫﻦ. ﻫﻦ ﺟﮭﮍو ﻻل )ﺳﭽﻲ ﻋﺸﻖ ۾ رﮜﻴﻞ( אﭘﺎر ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻟﻌﻨﺖ ﻳﺎ ﭰﭩﻜﺎر ﺟﻮ ﻻﺋﻖ ﭤﻴﻮ. ﺟﮇﻫﻦ ﻣﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮ، אﺻﻠﻮﻛﻮ ﺳﺒﻖ )אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ( ﭘﮍﻫﻴﻮ، ﺗﮇﻫﻦ روح ﺟﻮ אﺻﻠﻮﻛﻮ ﺧﺰאﻧﻮ ﻳﺎ آﺳﺘﺎن )ﻋﺮش( ﺳﭹﺎﺗﻢ، ﺟﺘﻲ روﺣﻦ אﺻﻞ ۾ )ﺳﻤﻮري رﭼﻨﺎ ﮐﺎن אﮘﻲ( ﺧﺪאﺋﻲ ﻋﻠﻢ ﺟﻲ رﻫﺎڻ ﭘﺌﻲ ﻛﺌﻲ. ﭘﻮ אﻫﮍو ورق ورﻳﻮ، ﺟﻮ ﺟﺪאﺋﻲ ﺟﻮ زﺧﻢ ﻳﺎ وﻳﮁﻮ ﻣﻴﭩﺠﻲ وﻳﻮ. ﻋﺎﻟﻢ ورﻗﻦ ﺟﺎ ورق ﭘﻴﺎ ﭘﮍﻫﻦ، ﭘﺮ دل ﺳﺎن ذرو ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ُ ﻫﻨﮉאﺋﻴﻦ. ﻫﻮ אﭨﻠﻮ ﭘﺎڻ ﺗﻲ ﮔﻨﺎه ﭘﻴﺎ ﭼﺎڙﻫﻴﻦ، ﺟﺌﻦ ﺟﺌﻦ ُ ﮔﮭﮣﺎ ﭘﻨﺎ ﭤﺎ אﭤﻼﺋﻴﻦ. ﺗﻮن ﻫﻚ אﻟﻒ ﺟﻮ ﺋﻲ אﮐﺮ ﭘﮍه، ﭔﻴﺎ ﺳﭛ ﭘﻨﺎ دل ﺗﺎن ﻣﻴﺴﺎري ﮀﮇ. ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ אﻧﺪر ڌوﺋﻲ ﺻﺎف ﻛﺮ. ﮔﮭﮣﺎ ورق ﭘﮍﻫﻲ ﮔﮭﮣﺎ ﭘﮍﻫﻨﺪﻳﻦ؟ ﺟﺌﻦ ﺟﺌﻦ ﺗﻮن ﭘﻨﺎ ﭘﻴﻮ ورאﺋﻴﻨﺪﻳﻦ، ﺗﺌﻦ ﺗﺌﻦ ﻧﺌﻮن ﻧﺌﻮن ﮔﻨﺎه ﭘﻴﻮ אﮐﻴﻦ آڏو אﻳﻨﺪ .ﺟﻲ ﻛﻮ ﺳﭵﮡ ﺳﭡﻲ رﻫﮣﻲ ﻧﻪ رﻫﻴﻮ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﻛﻬﮣﻲ) ﺳﺨﻨﻦ( ﮐﻲ ﮀﺎ ﻛﺒﻮ؟ אي ﻟﮑﻨﺪڙ! ﺟﺌﻦ ﺗﻮن אﻟﻒ ﺳﺎن ﻻم ﻟﮙﺎﺋﻲ )ﻻ( ﭤﻮ ﻟﮑﻴﻦ )אﻟﻒ ۽ ﻻم ﭔﺌﻲ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن ﺟﻜﮍﻳﻞ آﻫﻦ ۽ ﻫﻚ ﺟﮭﮍא ﭘﻴﺎ ﻟﮙﻦ(، ﺗﺌﻦ אﺳﺎن ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﺑﻪ ﺳﭙﺮﻳﻦ אﺳﺎن ﺳﺎن ِאﺋﻴﻦ رﻟﻴﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ِ
- 74. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net 42 ِ َ ﺗﻬﮍא ﭼﺎﻟﻴﻬﺎ ﻧﻪ ﭼﺎﻟﻴﮫ، ﺟﮭﮍوﭘﺴﮡ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻮ؛ ِ ﻛﻬﮍي ﻛﺎﺗﺐ! َ ِ َ ِ َ ﻛﺮﺋﻴﻦ، ﻣﭥﻲ ﭘﻨﻦ ﭘﻴﻬﻪ؛ ِ ﺟﻲ ورق وאرﻳﻦ وﻳﮫ، ﺗﻪ אﮐﺮ ُ َ ِ َ אﻫﻮﺋﻲ ﻫﻴﻜﮍو. ِ َ ِ 52 َ ُ َ ُ ُ ﺗﻦ ﮐﮇي، ﻣﻦ ﺣﺠﺮو، ﻛﻴﻢ ﭼﺎﻟﻴﻬﺎ رک؛ َ ُ ُ ِ َ ََ ُ ُ ُ ﻛﻮه ﻧﻪ ﭘﻮﭴﻴﻮ ﭘﻮﭴﺌﻴﻦ، אﭠـﺌﻲ ﭘﻬﺮ אﻟﮏ؟ ِ ُ ََ ُ َ َ َ ﺗﺎن ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﭘﺮک! ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﺳﺎﻣﻬﻮن. 62 َ َ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﺳﺎﻣﻬﻮن، ﻛﻮ ﻫﻨﮅ ﺧﺎﻟﻲ ﻧﺎه؛ ِ ِ אﺣﺪא ﺟﻲ َ َ َ َ َ َ אرک ﭤﻴﺎ، ﺳﻲ ﻛﺎﻧﺌﺮ ﻛﺒﺎ ﻛﺎﻧﮫ؟ ِ َ َ َ ُ ﱡ ﻣﺤﺐ ﻣﻨﺠﮭﻴﻦ ﻣﻦ ﻣﺎﻧﮫ، ﻣﻮن אﭴﺎﮢﻨﺪيَء ُאﺟﮭﻴﻮ. ِ ِ ِ وאﺋﻲ َ َ وﺳﺎرج م وﻳﮡ، ﺟﻮﭜﻦ ﭔﻪ ﭨﻲ ڏﻳﻨﻬﮍא. ِ ﻟﻮﭠـﻴﻮن ﺳﻬﻦ ﻟﻮכ ﺟﺎ، وﻫﺎﮢﻲَء ﭤﻴﻮن َ ََ ُ وﻳﮡ؛ ِ ِ ِ אﺻﻞ َ َ ُ َِ אﺳﺎرﻳﻦ ﺟﺎ، ﺳﺘﻲ وﻳﮍא ﺳﻴﮡ؛ ُِ ِ َ ِ َ َ ﺟﻴﮇﻳﻮن! ﺟﻲ ﻣﺎن وﺳﻬﻮ، ﻧﻨﮉ م ﻫﻴﺮﻳﻮ ﻧﻴﮡ؛ َ ُ ُ رאﺗﮍﻳﻮن ﺟﺎﮘﻦ ﺟﻲ، ﺳﻲ آﺋﻮن ﻛﻨﺪڙي ﺳﻴﮡ؛ آڌيَء رאت ُ َ אﭤﻲ ﻛﺮي، ﺟﮭﻞ ﺗﻮن ﻧﻨﮉאن ﻧﻴﮡ. ِ ِ ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ ﭼﺎﻟﻴﻬﻪ ﭼﺎﻟﻴﻬﺎ )ﭼﺎﻟﻴﻬﻴﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺟﺎ روزא( אﻫﮍא ﻧﻪ آﻫﻦ ُ )אﻧﻬﻦ ﮐﻲ אﻫﮍو ﺷﺮف ﻳﺎ ﺛﻮאب ﻧﺎﻫﻲ(، ﺟﮭﮍو ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ دﻳﺪאر. אي ﻟﮑﻨﺪڙ! ﺗﻮن ﭘﻨﻦ ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﻛﻬﮍي ﺟﻠﻬﻪ ﭤﻮ ُ ُ ﻻﺋﻴﻦ! ﺟﻲ وﻳﻬﻪ ﭘﻨﺎ אﭤﻼﺋﻴﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ אﮐﺮ אﻫﻮ ﺋﻲ ﻫﻚ אﭤﺌﻲ. ﺟﺴﻢ ﺋﻲ ﻣﺴﺠﺪ ۽ ﻣﻦ ﺋﻲ אﻳﻜﺎﻧﺖ )ﺧﻠﻮت( ﺟﻮ َ ﻛﻤﺮو آﻫﻲ. ﭼﺎﻟﻴﻬﺎ ﻧﻪ رک. אٺ ﺋﻲ ﭘﻬﺮ ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﻮ رب ﮐﻲ ﭘﻮﭴﻴﻦ؟ ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﺳﭹﺎڻ ﺗﻪ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ ﻫﻚ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﻨﻤﮏ ﭘﺴﻴﻦ. )رب ﮐﻲ ﻫﺮ ﻫﻚ روپ ۾ ڏﺳﻴﻦ.( ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن آﻫﻲ، ﻛﻮ ﺑﻪ ﻣﻜﺎن ﺳﻨﺪس ﻧﻮر ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﻲ ﻫﻚ رب ﮐﺎن ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻮڙﻳﻨﺪڙ ﭤﻴﺎ، ﺳﻲ ﻛﺎﻧﺌﺮ ﻛﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻛﺒﺎ؟ َ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻦ ۾ אﻧﺪر ﺋﻲ آﻫﻲ، ﻣﻮن אﭔﻮﺟﮭﻪ ﻫﺎڻ ِאﻫﻮ ﭘﺮوڙﻳﻮ آﻫﻲ. ِאﻫﻲ ﺳﺨﻦ ﻧﻪ وﺳﺎرج ﺗﻪ ﺟﻮאﻧﻲ ﭔﻦ ﭨﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻻ ﺋﻲ َ آﻫﻲ. ﻧﺮﻟﭵﻴﻮن אﺳﺮ ﺟﻮ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻮن ﻣﻼﻣﺘﻮن ﭤﻴﻮن ﺳﻬﻦ. אﺻﻞ وﻳﺴﻠﻴﻦ ﺟﺎ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﺳﻨﺪن ﺋﻲ ﺳﺘﻲ ﺳﮅאرﻳﺎ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻣﻮن ﺗﻲ وﻳﺴﺎه ﻛﺮﻳﻮ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻧﻴﮡ ﻧﻨﮉ ُ ﺗﻲ ﻧﻪ ﻫﻴﺮﻳﻮ. ﻣﺎن אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻨﺪﻳﺲ ﺟﻲ ُ َ رאﺗﻴﻮن ﺟﺎﮘﻦ. אڌ رאت ﺟﻮ אﭤﻲ، ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻧﻴﮣﻦ ﮐﻲ ﻧﻨﮉ ﮐﺎن روכ. )ﺟﻲ رאﺗﻴﻮن ﺟﺎﮘﻲ رب ﮐﻲ ﻳﺎد ﻧﭥﺎ ﻛﻦ، ﺳﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ۾ ﺑﻲ ﺣﻴﺎ ۽ وﻳﺴﮍא آﻫﻦ. ُ אﻧﻬﻦ ﺗﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ وאري ﻣﻼﻣﺖ آﻫﻲ.( دאﺳﺘﺎن ﮀﻬﻮن ُ ﭘﺮﻳﻦ ﺷﻬﺴﻮאر آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺟﻠﻮא ﭘﻴﻮ ڏﻳﮑﺎري؛ ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻋﺎﺷﻖ رﻧﻚ ﻣﺜﻞ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﻧﻪ رﻧﮓ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺳﺮت. َ ﺷﻬﺴﻮאر، ﻓﻘﻴﺮن ﮐﻲ ﺑﻲ ﭘﺮوאﻫﻲ ﺳﺎن ﻟﺘﺎڙﻳﻨﺪو وﭸﻲ. ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﺗﻴﺮ آﻫﻦ، ﺟﻲ وڏא زﻳﺎن ﭤﺎ ﻛﻦ. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﻛﺮﮢﻮ آﻫﻲ، ﮀﻮ ﺟﻮ ﻋﺸﻖ ﻛﺎرﻳﻬﺮ آﻫﻲ ۽ ﻣﺤﺒﺘﻦ ﮐﻲ אوس ﮐﺎﺋﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﻋﺸﻖ ﮘﭝﺮن ُ ﺟﻲ رאﻧﺪ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺟﻲ ،ﺟﺴﻲ ۽ ﺟﺎن ﮐﻲ ﺟﺪא ﻛﻨﺪڙ ﺑﺎزي آﻫﻲ. ﺳﺮ ﺳﻮري ﺗﻲ ۽ ڌڙ ﻛﻨﮕﺮﻳﻦ ﺗﻲ ﭨﻨﮕﻴﻞ ﻫﺠﻲ ﺗﻪ ُ ﺑﻪ ﭘﭩﻲ ﻛﮁﮣﻮ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺳﭽﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻬﺮﺋﻴﻦ ﺋﻲ ﺗﻴﺮ ﺳﺎن ﻧﺸﺎن ﭤﻴﻮ وﭸﻦ؛ ﻛﻮڙא ور ور ﻛﺮي ﺗﻴﺮ ﮔﺴﺎﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ. ﺟﻲ َ ُ ﺗﻮن ﻋﺎﺷﻖ آﻫﻴﻦ ﺗﻪ ﺳﻴﻨﻲ ﮐﻲ ﺳﭙﺮ )ڍאر( ﻛﺮي، ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﺎ ﮔﮭﺎُء ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﺳﻬﻪ ۽ ﻛﭿ ﭘﭩﻲ ﻧﻪ. 37
- 75. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ دאﺋﻮدي َُ دﻳﻮن ﻛﺮي َ َ رﻧﻜﻦ ِ رﻧﮓ ََُ אﻳﻨﮓ َ ﭘﺎﮐﺮﺋﻴﻦ ُ ﭼﻴﺖ ُ ﺳﭽﻴﺖ אو ﻗﺎﺑﻴﻞ ﺑﺎن َ אﮘﺮאﻳﻮن ﻣﺎڳ ِ َِ ﺳﭙﺮَ ﭼﺎכ ﺟﮭﺎﻟﻮ ﭘﺎﻫﺎن َ ُ ﭘﮗ ُאﺑﻬﻴﻦ َ ِ ﻫﮇ َ ِ ﻟﻮري ﺳﻮره ﭔﺎﺟﮭﺎﺋﻲ َ ُ ﭘﭧ ُ ﻛﻨﮕﺮﻳﻦ َ ُ ﻛﭧ َِ ُ ﻧﭙﭧ ُ ﺳﺎﻧﮓ ُ ﭼﺎﻧﮓ 47 ﻣﻌﻨﻰ ﺣﻀﺮت دאﺋﻮد ﺟﮭﮍو ﺷﺎﻧﺪאر ﺷﻬﺴﻮאر ﺣﺸﻤﺘﻮن ڏﻳﮑﺎري ﺳﻘﻴﻤﻦ، ﻓﻘﻴﺮن ﺣﺎل، رﻧﮓ ۽ روﻧﻖ ﻻ ﭘﺮوאﻫﻪ ﭘﺎﮐﺮ )زره( ﮐﮣﻨﺪڙن ﮐﻲ ﺳﺮت ﺳﻤﺎُء ﻫﻮش ﻳﺎ ﺧﻮدي وאرو ﻗﺎﺗﻞ )ﺣﻀﺮت آدم ﺟﻮ ﭘﭧ ﻗﺎﺑﻴﻞ، ﺟﻨﻬﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭜﺎُء ﻫﺎﺑﻴﻞ ﮐﻲ ﻛﭡﻮ ﻫﻮ، ﻛﻲ ﺻﺎﺣﺐ ”אو ﻗﺎﺑﻴﻞ“ ﮐﻲ ”ﻋﻘﺎﺑﻴﻞ“ ﻛﺮي ﭤﺎ ﭘﮍﻫﻦ، ﻳﻌﻨﻲ ﻋﻘﺎب ﭘﮑﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ﺗﻴﺰ ﻫﻮﻧﺪي آﻫﻲ ۽ ﺟﻮ ﭘﮑﻴﻦ ﺟﻲ ﻻ ﻗﺎﺗﻞ آﻫﻲ. ﭔﺎڻ ﺳﺘﻢ ﭘﻮري ﺟﺎ ﺗﻲ ڍאل وڍ ۽ ﻋﺬאب ﭘﺨﺘﻮ، دﻟﻴﺮ ﭘﭡﺘﻲ ﭘﻴﺮ ﺳﺮﺧﺮو ﭤﻴﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﭔﺎڻ، ﺗﻴﺮ ﺑﻬﺎدر ﭔﺎﺟﮭﻪ ﻳﺎ ﻣﻬﺮﺑﺎن ﻛﺮي زﻣﻴﻦ، ﻧﻴﺴﺖ و ﻧﺎﺑﻮد ﻛﻨﮕﺮن ﻳﺎ ﻗﻠﻌﻦ ﺟﻲ ﺑﺮﺟﻦ ﺗﻲ ﺑﻨﻬﻪ، ﭘﭩﻲ ﺑﻨﻬﻪ، ﻧﺴﻮرو ﺳﺎﻧﮕﻮ ﭼﮝﻮ ﭜﻠﻮ، ﺻﺤﺘﻴﺎب
- 76. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪ ﻧﻴﺰي ﭘﺎﻧﺪ ﺗﻤﺎم ﻣﺌﻦ ُ ﻟﻮﭠﻲ َ ُ ﺳﻴﺞ ﺳﺘﻲ َ َ ﺟﮭﭗ ﻧﻪ آوي ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻨﭝﺎﻟﮡ ﻓﻘﻴﺮאﻧﺪא ُ ﻛﺎم ﻋﻘﻞ دي ِ ُ ﻣﻨﺠﮭﻪ ِ ُ אﻣﺎم 1 دאﺋﻮدي دﻳﻮن ﻛﺮي، َ َ ُ ِ َُ رﻧﻜﻦ ﻛﻮﻧﻬﻲ رﻧﮓ؛ ِ َ ََ ُ ﮔﮭﻮڙيَء ﻫﻴﭟ אﻳﻨﮓ، ﻛﺎﻫﻴﻮ ﭘﺎﮐﺮﺋﻴﻦ ﻫﮣﻲ. ِ www.voiceofsindh.net ﻧﺎﺗﻮ، ﭘﻴﻮﻧﺪ، ﻣﻴﻼپ ﭜﺎﻟﻲ ﺟﻲ ﻧﻮכ ﺗﻲ ﻣﻜﻤﻞ، زﺑﺮدﺳﺖ ﻣﺎن ﻟﭩﻴﻞ، ﭰﺮﻳﻞ ُ ﺳﻴﺞ ﺗﻲ ﺳﺘﻞ ﮐﻲ ﻧﻨﮉ ﻧﻪ אﭼﻲ ڌﮢﻲ ﮐﻲ ﻳﺎد ﻛﺮڻ ﻓﻘﻴﺮن ﺟﻮ ﻛﻢ ﻋﻘﻞ ﺟﻲ ﻣﻨﺠﮭﻲ وﻳﺌﻲ رﻫﺒﺮ ﻳﺎ אﮘﻮאڻ ﻫﻮڏאﻧﻬﻦ ﻫﻮ دאﺋﻮد ﺟﮭﮍو ﺷﺎه )ﻣﻌﺸﻮق( ﺟﻠﻮא ﭘﻴﻮ ڏﻳﮑﺎري، ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻫﻦ ﻣﺴﻜﻴﻦ )ﻋﺎﺷﻖ( ۾ ﻛﻮ رﻧﮓ ﻧﻪ رﻫﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺑﻲ ﭘﺮوאه ﺑﺎدﺷﺎه ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﭘﺎﮐﺮﻳﻦ )زره ﮐﮣﻨﺪڙن( ﮐﻲ ﺳﭩﻴﻮ ﮔﮭﻮڙي ﻫﻴﭡﺎن ﭤﻮ ﻫﮣﻲ. ﻫﻮڏאﻧﻬﻦ دאﺋﻮد ﺟﮭﮍو ﺷﺎه ﺟﻠﻮא ﭘﻴﻮ ڏﻳﮑﺎري، ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻓﻘﻴﺮن ۾ ﻛﺎ ﺳﺮت ﻳﺎ ﻫﻮش ﻧﻪ ﻟﭝﻲ. ﻫﻮ ﻫﻮﺷﻴﺎر ﭘﺎﮐﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﮔﮭﻠﻴﻮ ﮔﮭﻮڙي ﻫﻴﭡﺎن ﻟﺘﺎڙي. َ אو ﻗﺎﺑﻴﻞ! )ﻗﺎﺑﻴﻞ ﺟﮭﮍא ﻗﺎﺗﻞ!( ﺗﻮﮐﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﮘﺮא ﺗﻴﺮ آﻫﻦ. ﺗﻮن ﻣﺴﺘﺎﻧﻦ ﻣﭥﺎن ﺳﻨﺪن ﻣﺎڳ ﺗﻲ ﺋﻲ وﭸﻴﻮ ڏאڍאﻳﻮن ﻛﺮﻳﻦ. אي ﺟﺎﻧﻲ! ﺗﻮن ﻧﻴﮣﻦ ﺳﺎن ﻫﻴﮇא ﻫﺎﭸﺎ ﭤﻮ ﻛﺮﻳﻦ! 2 دאﺋﻮدي دﻳﻮن ﻛﺮي، َ َ ُ ِ َُ رﻧﻜﻦ ﻛﻮﻧﻬﻲ ﭼﻴﺖ؛ ِ َ ُ ُ ﮔﮭﻮڙيَء ﻫﻴﭟ ﺳﭽﻴﺖ، ﻛﺎﻫﻴﻮ ﭘﺎﮐﺮﺋﻴﻦ ﻫﮣﻲ. ِ 3 َ َ َ אو ﻗﺎﺑﻴﻞ! אﮐﻴﻦ ۾، ﺗﻮﮐﻲ ﺑﺎري ﺑﺎن؛ ِ َ ُאﭜﻮ אﮘﺮאﻳﻮن ﻛﺮﻳﻦ، ﻣﺎڳ ﻫﮣﻴﻮ َ َ ُ ﻣﺴﺘﺎن؛ ِ َ َ َ ﺟﺎﻧﺐ! ﺗﻮن زﻳﺎن، אﮐﻴﻦ ﺳﻴﻦ אﻳﮇא ﻛﺮﻳﻦ! ُ ﺟﻲ ﻫﻮ )ﭘﺮﻳﻦ( ﻛﻤﺎن ﺗﻲ ﺗﻴﺮ رﮐﻦ ﺗﻪ ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻴﻨﻮ ﺋﻲ 4 ُ ُ َ َ َِ ﺟﻲ ﻫﻮ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻛﺎن ﻛﻤﺎن ۾، ﺗﻪ ﺳﻴﻨﻮ ﺳﭙﺮ رک؛ ڍאل ﻛﺮي ﺑﻴﻬﺞ. ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﺎ وڍ ۽ ﻋﺬאب ﺳﻬﺞ. ِ ِ ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﺎ، ﭼﺎכ ﭼﭩﻜﺎ َ ُ َ َ ﺳﻮري) ﺷﻬﺎدت( ۾ ﻛﻮ ﮔﻤﺎن ﻧﻪ آڻ. ﺳﭽﻮ ﻋﺎﺷﻖ ﭤﻲُء ﺗﻪ ﭼﮏ؛ ﺳﻮﭜﺎرو ۽ ﺳﺮﺧﺮو ﭤﻴﻦ. ُ ُ ُ َُ َ ﺳﻮري ﭜﺎن م ﺷﻚ، ﻋﺎﺷﻖ ﭤﻲ ﺗﻪ אﺑﻬﻴﻦ. ِ ِ ِ 5 ﺟﻲ ﻫﻮ )ﻣﻌﺸﻮق( ﺗﻴﺮ ﻛﻤﺎن ﺗﻲ رﮐﻦ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻴﻨﻮ ڍאل ُ ُ َ َ َِ ﺟﻲ ﻫﻮ ﭘﺎﺋﻴﻦ ﻛﺎن ﻛﻤﺎن ۾، ﺗﻪ ﺳﻴﻨﻮ ﺳﭙﺮ ڏﻳﺞ؛ ﻛﺮي، אن ﮐﻲ אﮘﻴﺎن ڏج. ﭘﺨﺘﻮ ﭤﻲ، ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﺎ ﻧﺸﺎن ﻣﻨﻬﻦ ِ ِ ُ ۾ ﺟﮭﻠﺞ. ﭘﭡﺘﻲ ﭘﻴﺮ ﻛﺮي ﻧﻪ ورج. ﻋﺎﺷﻖ ﭤﻲُء ﺗﻪ ﺳﺮﺧﺮو ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﺎ، ﺟﮭﺎﻟﻮ ﭤﻲ ﺟﮭﻠﻴﺞ؛ ِ ﭤﻴﻦ. ُ ُ َُ َ َ َ ﭘﺎﻫﺎن ﭘﮗ م ڏﻳﺞ، ﻋﺎﺷﻖ ﭤﻲ ﺗﻪ אﺑﻬﻴﻦ. ِ ِ ِ 57
- 77. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net אي ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﻛﻤﺎن ۾ ﻛﺎن وﺟﮭﻲ، ﻣﻮن ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﻧﻪ ﻛﺮ. 6 ُ َ َ ﻣﻮن ۾ ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻴﻦ؛ ﻣﺘﺎن אﻫﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻴﺮ ﺗﻮﮐﻲ َ ﭘﺎﺋﻲ ﻛﺎن ﻛﻤﺎن ۾، ﻣﻴﺎن! ﻣﺎر م ﻣﻮن؛ ﻣﻮن ۾ آﻫﻴﻦ ﺗﻮن، ﻣﺘﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺋﻲ ﺗﻮﮐﻲ ﻟﮙﻲ. ﺋﻲ ﻟﮙﻲ. )ﻫﺘﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﻧﺎزכ ﺧﻴﺎﻟﻲ ﺑﻴﻨﻈﻴﺮ آﻫﻲ.( ِ 7 ُ ََ ﻛﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ ﻛﺎن، ﻫﮇ ﻧﻪ َ ﻫﮣﺎﺋﻴﻦ ﭤﺎ؛ ُ ﭤﻴﺎ ﺟﻲ ﻧﻴﺸﺎن، ﺗﻪ ﭘﻬﺮﺋﻴﻦ ﺳﺎن ﭘﻮرא ﻫﺌﺎ. 8 ﻟﻮري ﺟﺖ ﻟﮙﻮم، ُאت ُ ِ אﭜﻮ ﺋﻲ آﻫﻴﺎن؛ ِ ِ ِ ﺳﻮره ﭘﺮﻳﻦ ﺳﻨﺪوم، ﻣﺎن ﭔﺎﺟﮭﺎﺋﻲ ﭔﻴﻮ َ َ ُ َ ﻫﮣﻲ! 9 ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾، ﻛﺮ ﭘﮍאڏو َ ُ َ ّ ﭘﭧ؛ ُ َُ ُ َ ُ ُِ ﺳﺮ ﺳﻮريَء، ڌڙ ﻛﻨﮕﺮﻳﻦ، ﻣﺘﺎن ﻛﮁﻴﻦ ﻛﭧ! ِ ِ َِ ُ ﻋﺸﻖ ﻧﺎﻧﮓ ﻧﭙﭧ، ﺧﺒﺮ ﮐﺎڌن ﮐﻲ ﭘﻮي. 01 ُ ّ َ َِ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ۾، ﺳﺮ ﺟﻮ ﻛﺮ م ﺳﺎﻧﮓ؛ ُ َ ُ ﺳﻮريَء ﺳﭙﻴﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ﭼﮍه ﺗﻪ ﭤﺌﻴﻦ ﭼﺎﻧﮓ؛ ِ ُ ِ ﻋﺸﻖ آﻫﻲ ﻧﺎﻧﮓ، ﺧﺒﺮ َ ﮐﺎڌن ﮐﻲ ﭘﻮي. ِ 11 ﻋﺸﻖ ﻧﻪ آﻫﻲ رאﻧﺪ، ﺗﻪ ﻛﻲ ﻛﻨﺲ َ َ ُ ِ ﮘﭝﺮو؛ ِ َ ُ ﺟﻲ ﺟﺴﻲ ۽ ﺟﺎن ﺟﻲ، ﭜﭹﻲ ﺟﻮ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪ؛ ِ ِ ِ َ ﺳﺴﻲ ﻧﻴﺰي ﭘﺎﻧﺪ، ُאﮀﻞ ﺗﻪ אڌ ﭤﺌﻲ. ِ ِ ِ وאﺋﻲ َ ﻋﺸﻖ ﺗﻤﺎم، ﺑﺮه ﺗﻤﺎم، وو! ﻣﺌﻦ ُﻟﻮﭠﻲ ﻳﺎر ﻟﻮﻛﻮ! ُ َ ُ َ َ َ ُ ﺳﻴﺞ ﺳﺘﻲ ﻧﻮن ﺟﮭﭗ ﻧﻪ آوي، ﻧﻴﮣﻴﻦ ﻧﻨﮉ ﺣﺮאم؛ ُ ُ ُ رאﺗﻴﺎن ﺟﺎﮘﮡ، ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻨﭝﺎﻟﮡ، אي ﻓﻘﻴﺮאن دא ﻛﺎم؛ ُ ِ ﻣﺖ ﻋﻘﻞ دي ﻣﻨﺠﮫ َ َ ُ ِ ُ ﮔــﺌﻲ، آﻳﺎ ﻋﺸﻖ אﻣﺎم. ِ َ ِ 67 ﻛﻮڙא ﻋﺎﺷﻖ ﺗﻴﺮ ﮔﺴﺎﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ ۽ ﻫﺮﮔﺰ ﭘﺎڻ ﺗﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ وﺳﺎﺋﻴﻦ. ﺟﻦ ﭘﺎﮢﮑﻲ ﻧﺸﺎن ﺑﻨﺎﻳﻮ، ﺳﻲ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺋﻲ ﭔﺎرڻ ﺳﺎن ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ. ﺟﺘﻲ ﺗﻴﺮ ﻟﮙﻮ אﭤﻢ، ﺗﺘﻲ ﺋﻲ ﺑﻴﭡﻮ آﻫﻴﺎن. ﻣﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻮره ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﻬﺮ ﻛﺮي ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭔﻴﻮ ﭔﺎڻ ﻫﮣﻲ. َ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ِﭘﮍ ۾ אﻫﮍو ﻧﻌﺮو ﻫﮡ، ﺟﻮ ﺧﻮد ﭘﭧ ﻣﺎن ﭘﮍאڏو ﻧﻜﺮي. )ﻛﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ِאﻧﻬﻲ ﺟﻮ ﻣﻄﻠﺐ آﻫﻲ ﺗﻪ ﭘﮍאڏي ﮐﻲ ﺋﻲ ﻧﺎﺑﻮد ﻛﺮي ﮀﮇ. ﻧﻪ ﻋﺎﺷﻖ ﭔﮍכ ﻛﮃي ُ ۽ ﻧﻪ אﻧﺠﻮ ﭘﮍאڏو ﭤﺌﻲ.( ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮ ﺳﻮري ﺗﻲ ﻫﺠﻲ ۽ ڌڙ ﺑﺮﺟﻦ ﺗﻲ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻣﺘﺎن ﻛﻲ ﭘﭩﻲ ﻛﮁﻴﻮ אﭤﻴﺌﻲ ﻋﺸﻖ ﻧﺴﻮرو ُِ ِ ُ ﻧﺎﻧﮓ آﻫﻲ. אﻫﺎ ﺳﮅ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﺋﻲ ﭘﻮي، ﺟﻨﮑﻲ אن ﮐﺎڌو آﻫﻲ. ُ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﭘﮍ ۾ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﻛﺮ. ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺳﻮري ُ ﺗﻲ ﭼﮍه ﺗﻪ ﺳﭽﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﻣﻠﻴﺌﻲ. ﻋﺸﻖ ﻛﺎرﻳﻬﺮ آﻫﻲ. אﻧﺠﻲ ُ ﺳﮅ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭤﻲ ﭘﻮي، ﺟﻦ ﮐﻲ אن ﻛﮑﻴﻮ آﻫﻲ. ﻋﺸﻖ، ﺟﻮ ﺟﻲُء، ﺟﺴﻢ ۽ ﺟﺎن ﺟﻮ ﭘﺎڻ ۾ ﻧﺎﺗﻮ ﺋﻲ ﭨﻮڙﻳﻮ ﮀﮇي، ﺳﻮ ﻛﺎ ﻣﻌﻤﻮﻟﻲ رאﻧﺪ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﺎ ﻛﻲ ﻧﻮﺟﻮאن ُ ﻛﻨﺪא وﺗﻦ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺴﻲ ﻧﻴﺰي ﺟﻲ ﻧﻮכ ﺗﻲ אﮀﻞ ﺗﻪ وڍﺟﻲ ﭔﻪ אڌ ﭤﺌﻲ. אي ﻟﻮﻛﻮ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻋﺸﻖ ﻋﺮوج )ﭼﻮٽ( ﺗﻲ رﺳﻴﻞ آﻫﻲ ۽ ُ ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻟﭩﻴﻞ آﻫﻴﺎن. ﺳﻴﺞ ﺗﻲ ﺳﺘﻞ ﮐﻲ ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﭤﻲ אﭼﻲ، ﻧﻴﮣﻦ ۾ ﻧﻨﮉ ﺣﺮאم آﻫﻲ. رאﺗﻴﻮن ﺟﺎﮘﮡ ۽ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﮐﻲ ﻳﺎد ﻛﺮڻ، אﻫﻮ ﻓﻘﻴﺮن ﺟﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ. ﻋﺸﻖ رﻫﺒﺮ ﭤﻲ آﻳﻮ ﺗﻪ ﻋﻘﻞ ﺟﻮن ﻣﺘﻴﻮن ﺋﻲ ﻣﻨﺠﮭﻲ وﻳﺌﻮن. )ﻫﻲ وאﺋﻲ ﺳﺮאﺋﻜﻲ ۾ آﻫﻲ.(
- 78. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﺳﺘﻮن ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ڌﮢﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ وﺳﺮي. ﻫﻮ ﺳﻨﺪس وره ۾ אﻳﺘﺮي ﻗﺪر ﺗﻪ ﻣﺎﻧﺪא آﻫﻦ، ﺟﻮ ﻛﻨﻬﻦ وﻗﺖ ﺑﻪ آه ﻛﻨﺪي ﭘﺴﺎه ﭘﻮرو ﭤﻲ وﻳﻨﺪن. ﻋﺎﺷﻖ ﺳﭵﻲ ﻟﮝﻴﻦ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ. ﻫﻮ ﻫﺮ روز ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ در ﺗﻲ وﭸﻴﻮ رت روﺋﻦ. ﺟﻴﺴﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻲ ﺟﺴﻢ ۾ رت ﺟﻮ ﻗﻄﺮو آﻫﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ دﻋﻮى ﻧﻪ ﻛﺮي. ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺷﺮط آﻫﻲ ﺳﺎﺋﻮ ﻣﻨﻬﻦ ُ ُ ُ ﻫﺌﮡ. ﺳﻜﮡ ۽ ﺳﻮري، ﭔﺌﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ אﮐﺮ آﻫﻦ. ﺟﻲ ڏﻳﮡ ﮐﺎن ﺳﻮא ،אﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﺷﺮط ﭘﻮري ﻧﻪ ﭤﻲ ﭤﺌﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮن ِ ِ ُ ُ ﭼﺎﻫﻴﻦ ﺗﻪ ﺳﻜﮡ ﺳﮑﺎن ﺗﻪ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻫﻠﻲ ﭘﺲ، ﺟﻲ ﺳﻚ ﺳﭹﺎﮢﻦ. אﻧﻬﻦ وٽ ﻧﻪ ﻟﻚ، ﺟﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻪ ﺳﭹﺎﮢﻦ. ﻣﺘﺎن ورﭼﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﮔﮭﭩﻲ ﮀﮇﻳﻦ ۽ ﻛﻼل ﺟﻲ ﻣﭧ ﮐﺎن ﭘﺎﺳﻮ ﻛﺮﻳﻦ. ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻛﺮي ﭘﻴﺎﻟﻴﻮن ﭘﻲُء ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ وﻳﺮ وﺗﺎر َ ﺳﭵﻲ אﮜﺮﻳﻦ َ ﭔﻲ ﭘﺮ ُ ﻣﺎﻛﺮ ِ ﺟﺎن ﺳﺎﺋﻮ ﻣﻨﻬﻦ ُ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﮔﺌﻲ ﮔﻮڏ ِ ََ َ ﮔﺮٿ َ َ ُ ﻛﮏ ﮀﺘﻲ ﮔﮭﺎ ُ ﻛﭵﺎڙﻳﺎ َ אﮐﺮ ﻫﻴﻜﮍي ِ ﻛﺎرڻ ﺿﺮوري ُ ﭘﻮري ِ َ ﺟﻲَء ڏﻧﻲ ري ِ ﺟﻴﻜﻲ َ ﻧﺎت ﺳﻜﻨﺪﺋﻴﻦ ِ ﭘﺎﺳﻲ ﺗﻨﻴﻦ َ ﮘﺮي ِ 77 ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻤﻴﺸﻪ و دאﺋﻢ ﺳﭵﻲ ﻟﮝﻴﻦ، ﺗﺎزو ﺗﻮאﻧﻮ ﭔﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ رﻳﺖ ﻗﺒﻮل ﺟﻴﺴﻴﻦ زرد ﭼﻬﺮو ﺳﻮﻧﻬﻦ وﻳﻞ، ﺳﻮﻧﻬﻮن زﺑﻮن ﭤﻴﻞ ﭼﻴﻠﻬﻪ ۾ ﻧﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﮘﻨﮃ ﻛﮏ ﻟﮙﮡ ﺳﺎن زﺧﻢ، ﺳﻞ ﮀﻮ، ﮀﺎ ﺟﻲ ﻻ ﭔﺌﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ אﮐﺮ ”ﺳﺮ“ ﺳﺎن ﺷﺮوع ﭤﺎ ﭤﻴﻦ. ﻻزﻣﻲ ﺷﺮط ﭘﻮرאﺋﻲ ﺟﺎن ڏﻳﮡ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻳﺎ ﺗﻪ ﻧﻪ ﺗﻪ ﺳﻜﻨﺪڙن ﺗﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ َ َ ﮔﻠﻲ ،ﮔﮭﭩﻲ
- 79. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ِ َ ﺟﻢ ُ ﭔﻜﻲ َ َ ﭠﭗ ﺗﺎن ُ دﻛﺎڻ ﭘﭩﻲَء وﺟﮭﻲ َِ ُ ُ ﺳﺮﺧﺮو َ ُ ﮔﮭﭧ َ ُ ﺳﭧ ُ ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻛﻴﻦ وﭸﻲ ِ ِ َ ﻫﭵﻲ َ ُ אﻧﮕﻦ َِ ﭘﺮﻳﺘﮣﻮن ِ َ ﺳﭵﻲ אوﮀﻮن ﭜﻮرو 1 ﻋﺎﺷﻘﻦ א، وﻳﺮوﺗﺎر ﻧﻪ وﺳﺮي؛ َ ُ آه ﻛﺮﻳﻨﺪي ﺳﺎه، ﻛﮇﻫﻦ وﻳﻨﺪو ﻧﻜﺮي َ ِ 2 ﻋﺎﺷﻖ אﺋﻦ ﻧﻪ ﻫﻮن، ﺟﺌﻦ ﺗﻮن ﺳﭵﻲ َ ُ َ אﮜﺮﻳﻦ؛ ِ ِ وﭸﻲ در دوﺳﺘﻦ ﺟﻲ، َ ُ ِ ِ ُ رت ڏﻫﺎﮢﻲ رون؛ ُ َ َ َ َ ﭔﻲ ﭘﺮ ﻛﻨﻬﻴﻦ ﻧﻪ ﭘﻮن، ﻣﺎﻛﺮ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺳﻴﻦ. ِ ِ ِ ِ ِ 3 َ َ ُ ٰ ﺟﺎن ﻋﺎﺷﻖ ﻣﭥﻲ رت، ﺗﺎن دﻋﻮى ﻛﺮي م ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ؛ َ ِ ِ َ ُ ُ ِ َ َ ِ ﱡ ﺳﺎﺋﻮ ﻣﻨﻬﻦ، ﺳﻮﻧﻬﻦ ﮔــﺌﻲ، ﺳﻜﮡ אي ﺷﺮط؛ ِ ِ َ َ ُ َِ ﻧﻜﻲ ﮔﻮڏ ﮔـﺮٿ، ﻣﭥﺎ ﺳﺮ ﺳﺆدא ﻛﺮي. َ ِ 4 87 ﻣﺘﺎن دوא ﺳﺘﻲ زﺧﻢ ﺗﻪ ﻫﭧ،دﻛﺎن ﭘﻼﻧﺪ ﮘﭽﻲ ۾ وﺟﮭﻲ ﻣﺎﻧﺎﺋﺘﻮ ﻟﻨﮕﮭﻪ، ﮔﮭﭩﻲ ﺟﻮ ﻣﻨﻬﻦ ﺳﻮدو، ﻧﺬرאﻧﻮ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ وאرﺗﺎ، ذﻛﺮ ﻧﻪ ﭤﻮ وﺳﺮي ﻓﻨﺎ ﭤﺌﻲ ﻧﻴﺰن ﺟﻲ ﻧﻮﻛﻦ ﺗﻲ، ﻛﻨﮃن ﻧﻴﻬﻦ، ﭘﺮﻳﺖ ﺳﻨﺒﺎﻫﻲ، ﺗﻴﺎر ﻛﺮي رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن، ﮀﻴﻬﻮن ﮀﻴﻬﻮن ﮘﺠﮭﺎرﺗﻮن، ﭘﺮوﻟﻲ ُ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ אﻪﻠﻟ ﻧﻪ ﭤﻮ وﺳﺮي. )אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ אﻪﻠﻟ ﻳﺎد آﻫﻲ.( ﻛﮇﻫﻦ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ آه ﻛﻨﺪي، ﺳﻨﺪن ﭘﺴﺎه ﭘﻮرو ﭤﻲ وﻳﻨﺪو. ﺟﺌﻦ ﺗﻮن ﺳﭵﻦ ﻟﮝﻦ ﺳﺎن )ﺗﺎزو ﺗﻮאﻧﻮ( آﻫﻴﻦ، ﺗﺌﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﻛﮅﻫﻦ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ. ﻫﻮ ﻫﺮ روز ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ در ﺗﻲ وﭸﻲ رت ﭤﺎ روﺋﻦ. ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﻫﻮ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﻗﺒﻮل ﻧﻪ ﭤﺎ ﭘﻮن. ﺟﻴﺴﻴﻦ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ رت آﻫﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ دم ﻧﻪ ﻫﮣﻲ. زرد ﭼﻬﺮو ۽ ﺳﻤﻮري ﺳﻮﻧﻬﻦ ﭼﭧ ﭤﻴﻞ، ِאﻫﻮ آﻫﻲ ﺳﻜﮡ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﺷﺮط. ﭼﻴﻠﻬﻪ ۾ ﻧﺎﮢﻮ ﭔﮅل ﻛﻮﻧﻬﻴﺲ؛ ﻫﻮ ﺧﻮد ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﭤﻮ ﻛﺮي. אﭸﺎ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﺖ ﻣﺎن ﻫﻚ ﻛﮏ ﺟﻲ ﮀﻬﺎ ﺳﺎن رت ﭘﻴﻮ ﻧﻜﺮي! ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﺎ ﻛﻴﻞ ﺳﻞ
- 80. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ُ َ َ ُ אﭸﺎ ﺗﻮ ﻣﻨﺠﮭﺎن، ﻛﮏ ﮀﺘﻲ رت ﻧﻜﺮي! ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﺎ، ﻛﺌﻦ ﺟﮭﻠﻴﻨﺪي ﮔﮭﺎَء؟ َ ِ َُ ُ ِ َ َ ﺳﻮ ﺗﻮن ﻛﭵﺎڙﻳﺎ، ﺳﻜﮡ ﺟﻮن ﺳﮅون ﻛﺮﻳﻦ؟ 5 ﺳﻜﮡ ۽ ﺳﻮري، ﭔﺌﻲ َ َ ِ ُ אﮐﺮ ﻫﻴﻜﮍي؛ ِ ِ َ ُ ِ ُ َُِ وﻫﮡ وאﭨﮍﻳﻦ ﺗﻲ، ﻛﺎرڻ ﺿﺮوري؛ ِ ُ ِ َ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻲ ﭘﻮري، ﺟﻲَء ڏﻧﻲ ري ﻧﻪ ﺟﮍي. ِ ُ ِ ِ ِ 6 ِ َ ُ ِ ُ ﺟﻴﻜﻲ ﺳﻜﮡ ﺳﮏ، ﻧﺎت ﭘﺲ ﺳﻜﻨﺪﺋﻴﻦ؛ ِ َ َ ُ ِ َ ِ ُ ِ ُ ﭘﺎﺳﻲ ﺗﻨﻴﻦ م ﻟﻚ، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻪ ُ ﺳﭹﺎﮢﻦ ﺟﻲ. 7 ﻋﺎﺷﻖ! ﻣﻌﺸﻮق ﺟﻲ، وﭠﻲ وﻳﮫ َ َ ُ ﮘﺮي؛ ِ ِ ِ ﺟﻢ ورﭼﻲ ﮀﮇﺋﻴﻦ، ﺳﻨﺪي دوﺳﺖ دري! َ ِ َ ِ َِ ِ َ ِ َ َ ڏﻳﻨﺪא ﭔﻜﻲ ﭔﺎﺟﮫ ﺟﻲ، وﻳﻨﺪ ﭠﭗ ﭠﺮي؛ ُ ِ ِ َ ِ َ ِ َ אﺳﺎن ﺗﺎن ﻧﻪ ﺳﺮي، ﺗﻮن ﻛﺌﻦ َ َ ﺳﺮي ﺳﭙﺮﻳﻦ؟ ِ ِ 8 َ ﻋﺎﺷﻖ! ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﻮ، وﭠﻲ وﻳﮫ ُ دﻛﺎڻ؛ ِ ﭘـﺌﺞ ﭘﻴﺶ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ﭘﭩﻲَء وﺟﮭﻲ ﭘﺎڻ؛ َ ِِ َِ ِ ُ ِ ِ ُ ُ ُ ﺗﻪ ﺗﻮن ﺗﻨﻴﻦ ﺳﺎڻ، ﺳﺪא رﻫﻴﻦ ﺳﺮﺧﺮو. ِ ِ 9 ﻋﺎﺷﻖ! ﻣﻌﺸﻮق ﺟﻮ، وﭠﻲ وﻳﻬﺞ َ ُ َ ﮔﮭﭧ؛ ِ َ ُ ِ َ ِ ِ ِ َ ﺟﻢ ورﭼﻲ ﮀﮇﺋﻴﻦ، ﻣﻮﮐﻲَء ﺳﻨﺪو ﻣﭧ؛ ِ ِ ُ َِ ﻛﺮي ﺳﺮ ﺟﻲ ﺳﭧ، ﭘﻴﺞ ﻛﻲ ﭘﻴﺎﻟـﻴﻮن. َ ُ ِِِ وאﺋﻲ ُ ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ، ﮘﺎﻟﮫ ﻛﻴﻦَ ِ وﭸﻲ؛ ِ ُِ َ ُ وﭸﻲ در دوﺳﺘﻦ ﺟﻲ، ﺳﻮريَء ﺳﺮ ﻫﭵﻲ؛ ِ َِ َ َ ُ َ َ ﻋﺎﺷﻖ אﻧﮕﻦ ﭼﮍﻫﻴﺎ، ﭔﻴﻮ ﺳﭝﻜﻮ ﭜﭵﻲ؛ َ ُِ َ ﭘﮁﺞ ﭘﻮ ﭘﺮﻳﺘﮣﻮن، ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﺮ ﺳﭵﻲ؛ ُ ِ ِ ِِ ُ ِ َ َ ﻋﺎﻗﻞ ﺋﻲ אوﮀﻮن ﭤﻴﺎ، ﭜﻮرو ﻛﻴﻦ ﭜﭵﻲ. َِ ِ 97 www.voiceofsindh.net ﻛﺌﻦ ﺳﻬﻲ ﺳﮕﮭﻨﺪﻳﻦ؟ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺗﻮن ﮀﺎﺟﻲ ﻻ ﭤﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮن ﭘﭽﺎرون ﻛﺮﻳﻦ؟ ُ ”ﺳﻜﮡ“ ۽ ”ﺳﻮري“ ﭔﺌﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ אﮐﺮ ﻳﻌﻨﻲ ”س“ ﺳﺎن ﺷﺮوع ﭤﺎ ﭤﻴﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ وאﭨﻦ ﺗﻲ وﻫﮡ، ﻋﺎﺷﻘﻦ ﻻ ﻻزم آﻫﻲ. ﺟﺎن ڏﻳﮡ ﮐﺎﻧﺴﻮא אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﭘﻮرאﺋﻲ ﭤﻴﮣﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ُ )ﺷﺎه ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ۾ ”ﺳﻜﮡ“ ۽ ﺳﻮري“ ﭔﺌﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ ﻣﻌﻨﻰ وאرא ﻟﻔﻆ آﻫﻦ“ ﮀﻮﺗﻪ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻲ ﭘﻮرאﺋﻲ ﺷﻬﺎدت ﮐﺎن ﺳﻮא ﭤﻴﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ُ ﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﻜﮡ ﺳﮏ ﻳﺎ ﺗﻪ ﻫﻠﻲ ﺳﻜﻨﺪڙن ﮐﻲ ڏس، אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﻧﻪ ﻟﻚ، ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻢ ﻳﺎ ﻋﺸﻖ ﻣﺎن وאﻗﻒ ﻧﻪ آﻫﻴﻦ. אي ﻋﺎﺷﻖ! ﺗﻮن وﭸﻲ ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﻲ ﮔﮭﭩﻲ وﭠﻲ وﻳﻬﻪ. ﻣﺘﺎن ﺑﻴﺰאر ﭤﻲ، ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﮘﺮ ﮐﻲ ﮀﮇﻳﻦ. ﻫﻮ ﻣﻬﺮ ﺟﻲ ﺳﺘﻲ ڏﻳﻨﺪ ،ﭘﻮ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﭰﭧ ﻣﻴﭩﺠﻲ وﻳﻨﺪ .אي ﭘﺮﻳﻦ! אﺳﺎن ﮐﻲ ﺗﻮ ﺑﻨﺎن ﺳﺮي، ﭘﺮ ﺗﻮﮐﻲ אﻻﺋﻲ אﺳﺎن ﺑﻨﺎ ﻛﺌﻦ ﺳﺮي! אي ﻋﺎﺷﻖ! ﺗﻮن ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻮ ﻫﭧ وﭠﻴﻮ وﻳﭡﻮ ﻫﺞ. ﭘﺮﻳﻦ אﮘﻴﺎن ﮘﭽﻲ ۾ ﭘﻼﻧﺪ ﭘﺎﺋﻲ، ﺳﺮ ﺟﮭﻜﺎﺋﺞ ﺗﻪ وﭨﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺎﻧﺎﺋﺘﻮ رﻫﻴﻦ. )ﻋﺎﺷﻖ ﮐﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﻴﺎز ﺟﮙﺎﺋﻲ.( אي ﻋﺎﺷﻖ! ﺗﻮن ﻣﻌﺸﻮﻗﻦ ﺟﻲ ﮔﮭﭩﻲ ﺟﻮ ﻣﻨﻬﻦ ﺟﮭﻠﻲ وﭸﻲ ﺑﻴﻬﺞ. ﻣﺘﺎن ﺑﺮ ﭤﻲ، ﻛﻼل ﺟﻲ ﻣﭧ ﺟﻲ ﭘﭽﺮ ﮀﮇﻳﻦ. ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻛﺮي، )ﺳﺮ ﻧﺬرאﻧﻲ ۾ رﮐﻲ( ﺷﺮאب ﺟﻮن ﭘﻴﺎﻟﻴﻮن ﭘﻴﺌﺞ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺣﺴﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭤﻮ وﺳﺮي. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ در ﺗﻲ وﭸﻲ، ﺳﻮري ﺗﻲ ﺳﺮ ﻓﻨﺎ ﻛﺠﻲ. ﻋﺎﺷﻖ ﺋﻲ ﻧﻴﺰن ﺗﻲ ﭤﺎ ﭼﮍﻫﻦ، ﭔﻴﻮ ﻫﺮ ﻛﻮ ڏﻫﻜﺠﻲ ﭜﭵﻲ ﭤﻮ وﭸﻲ. ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﺮ ﺳﻨﺒﺎﻫﻲ )ﺳﺮ ﻗﺮﺑﺎﻧﻲ ﻻ ﺗﻴﺎر ﻛﺮي(، ﭘﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﭘﭽﺎر ﻛﺞ. ﺳﻴﺎﮢﺎ، ﻣﻨﺠﮭﻲ ﮀﻴﻬﻮن ﮀﻴﻬﻮن )ﺣﻴﺮאن( ﭤﻴﺎ، ﭘﺮ ﻫﻲ ﮘﺠﮭﺎرت ﻛﻨﻬﻦ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭜﭵﻲ. )روﺣﺎﻧﻲ رאه ﻧﻬﺎﻳﺖ ڏﮐﻲ ۽ ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ.
- 81. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﻳﻤﮡ ﻛﻠﻴﺎڻ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن אﭠﻮن دوﺳﺘﻦ ﺟﻲ در ﺗﻲ ﻫﺮ ﻫﺮ وﭸﮡ ﻫﻠﻜﺎﺋﻲ آﻫﻲ. ﮘﺠﮭﻲ رﻫﺎڻ ﻛﺮي، ﭘﺎڻ ۾ ﭘﺮت وﻧﮉڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ ُ ﻛﻴﻤﻴﺎ ﺟﮭﮍي روﺣﺎﻧﻲ رﻣﺰ آﺋﮍي ﻧﻪ ﭤﻲ. ِאﻫﺎ ﺳﻮن ﺟﮭﮍي ﮘﺎﻟﻬﻪ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻫﭣ ﭤﻲ אﭼﻲ، ﺟﻨﺠﻮ ﻟﮑﻴﻮ ﺳﮣﺎﺋﻮ آﻫﻲ. ﻧﻤﺮﺗﺎ ِ ۽ ﮐﻤﻴﺎ ﺳﺎن ﻫﻞ، ﮀﻮ ﺗﻪ ڏﻣﺮ ۾ ڏوﻻﺋﻮ آﻫﻲ. ﺻﺒﺮ ﻣﺸﻚ ﺳﻤﺎن آﻫﻲ. ﺻﺒﺮ وאرن ﺟﻲ ﮔﮭﺮ ۾ ﺧﻴﺮ آﻫﻲ. ﺟﻮ אﮘﺮאﺋﻲ ُ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺳﻮ ﺧﻄﺎ ﭤﻮ ﮐﺎﺋﻲ. ﻛﻴﻨﻲ وאرو ﻛﻲ ﺑﻪ ﭘﻼﻧﺪ ۾ ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ. ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻮﻧﻦ ۾ وﺟﮭﻲ ﮔﮭﺎر ۽ ﺳﻨﮓ אﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﻛﺮ، ﺟﻦ وٽ وﻳﭡﻲ ڏﮐﻨﺪو ڏور ﭤﺌﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ََ ﻫﺮ َ ﻫﺮאﺋﻲ ُ ُאڄ م َ אوאﺋﻲ وאﭨﺎڙن وאﺋﻲ ﻻﺋﻴﻨﺪه ِ ُ ﺳﻮرאن َ ﺳﺮﻫﺎﺋﻲ ِ َ وﭨﺠﻲ َ ﺳﺮﻳﻮ َ ﺳﺮي ََ ﻛﺮﻫﻮ ﻧﻴﺎڻ ِ אڻ ﻛﻲ ﻋﻴﺎن ﻛﻲ ﺟﻴﻬﻲ ﺳﻮن ﻧﻪ ﭘﻴﺌﻲ ﻣﺎڙﻫﻮﺋﻴﻦ ُ ﺳﻮﻧﻬﻴﻦ ُُ אﻣﺮ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ 08 ﻣﻌﻨﻰ ور ور، ﻫﺮ ﺳﺎﻋﺖ ﻫﻠﻜﺎﺋﻲ ﺟﻠﺪ ﻧﻪ وڃ אي وﺳﻮڙא وאﭨﻬﮍن رאز، ﮘﺠﮭﻪ آﮢﻲ ڏﻳﻨﺪ ﺳﻮر ﻳﺎ درد ﺟﻲ رﺳﺘﻲ ﺧﻮﺷﻲ، رאﺣﺖ وﻧﮉﺟﻲ ُ אﭜﺮﻳﻮ، ﭘﮍﭘﻴﻮ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻲ ُ אٺ ﭼﺸﻤﻲ، ﺣﻮض אڻ ﻛﻴﻞ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﻴﻞ ﺳﻮن ﺟﮭﮍي ﻧﻪ آﺋﮍي ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ رאه ڏﻳﮑﺎرﻳﻨﺪڙ ِאﻻﻫﻲ ﺣﻜﻢ، ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻋﻄﺎ ﭤﻴﻞ ﻳﺎ ﺑﺨﺸﻴﻞ آﻫﻲ
- 82. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺗﻮ אﻣﻴﺮي َ אوﮘﮡ َ ُ אﺳﻮﻧﻬﻴﻦ ُ ﮘﮣﺎن ﺋﻲ ﮘﻦ ِ ُ ﺳﻮﻧﻬﺎري َ ﺳﮛ ڏوﻻﺋﻮ ﺳﺎﭸﺎﺋﻮ ُאﭜﺌﻴﻦ ِ َ ُ ﮐﻢ ﻫﻮڙن ﭼﻮﻧﺪن ُ ِ ﺳﺎ ﮐﻴﻦ ِ َِ ُ وﻳﮣﻨﻬﻮن ُ َ وﻳﮅ ﭘﺌﻲ ﻛﻴﻦ َ ﭘﺎﻧﺪ ﻛﻴﻨﻲ وאرو ِ ﭘﺮאﻳﻮ ِ َ ﺳﭩﺎﮢﻲ ﺳﻴﮛ َ زه ﻣﻮﻧﻦ ُ ﻣﻔﺘﻲ ﻗﺎﺿﻲَء ﻛﺎﻧﻴﺎرو َ ﭔﻮڏ َ ﭜﺘﻮن ﭜﺘﻴﻦ ِ ُ ﺟﻲ َ َ ﺗﻦ ِ ُ ﭘﻲ ُ ڏﮐﻨﺪو ڏور 18 www.voiceofsindh.net ﺗﻪ ﺑﻪ ﮀﻨﻞ ﺗﻨﺪ ﮘﻨﮃڻ ﺗﻮ ﻣﺎن אوﮔﮡ ﻛﮃڻ אي ﻧﮅر، ﺑﻨﺎ ﺳﻮﻧﻬﻴﻦ ﺟﻲ ﮔﮡ ﻛﺮي وٺ ﺳﮙﻮري ﭘﻴﻮﻧﺪ، ﻧﺎﺗﻲ دک، ﻣﻮﻧﺠﮭﺎرو ﺳﺎﭸﻬﻪ ﺗﻮن ﺑﻴﻬﻴﻦ ﺻﺒﺮ ﻳﺎ ڌﻳﺮج ﻛﺮ ﻫﻮڏ ﻛﻨﺪڙن، ﺿﺪ ﺗﻲ ﺑﻴﻬﻨﺪڙن ﭼﻮﻧﺪڙن ﺳﻮאد، ذאﺋﻘﻮ ﺧﻴﺮ، ﺳﮏ وﻳﮣﻦ ﻣﺎن زﻳﺎن ﻳﺎ ﺧﻠﻞ ﭤﺌﻲ ﻛﻲ ﭘﻼﻧﺪ ۾ وﺟﮭﻲ، ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮي ﺑﻐﺾ ﻳﺎ ﺳﺎڙي وאرو ﺣﺎﺻﻞ ﻛﻴﻮ ﮀﻜﻴﻞ ﻛﻤﺎن ڏور ﮔﻮڏن ﻓﺘﻮى ڏﻳﻨﺪڙ )ﺿﻤﻴﺮ ﻳﺎ ووﻳﻚ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو( ﻗﺎﺿﻲ ﺟﻮ ﻣﺤﺘﺎج، ﻗﺎﺿﻲُء אﮘﻴﺎن ﻛﺎڻ وאرو وﻳﮡ )”ﭔﻮڏ“ ﭼﻮڻ( ﻗﺴﻤﻴﻦ ﻗﺴﻤﻴﻦ، ﻧﻤﻮﻧﻲ ﻧﻤﻮﻧﻲ ﺟﻮ ”ﺟﻲُء“ ﭼﻮڻ אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﺮﻳﺮ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻲُء، ﮔﮇ ﮔﮭﺎر آزאر، ڏک
- 83. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ڏאڍو ﻣﭧ َ ِ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﭧ َ ِ ُ ﻣﺸﺘﺎق ُ ﺣﺴﻨﺎכ 1 ﻫﺮ ﻫﺮ ﻫﺮאﺋﻲ، وﭸﮡ در دوﺳﺘﻦ ﺟﻲ؛ ََ ََ َ ِ َِ ُ َ َ ﭘﺎڙي ڏאﻧﻬﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ُאڄ م אوאﺋﻲ! ِ ِ ِ َ ُ َ אﻟﮍ ﭤﻲ آڇ م ﺗﻮن، وאﭨﺎڙن وאﺋﻲ؛ ِ ُ ِ َ ِ ُِ ُ ﻻﺋﻴﻨﺪ ،ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺳﻮرאن ﺳﺮﻫﺎﺋﻲ؛ َ ِ ِ ُ ِ ِ ِ َ ﮘﺠﮭﻮ ﮘﺎﻟﻬﺎﺋﻲ، ﭘﺮت وﭨﺠﻲ ﭘﺎڻ ۾. 2 َ َ ُ ُ ﺳﻮر ﺟﻨﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﺮﻳﻮ، ﺳﺮي ﺗﻦ ﺻﺤﺖ؛ َ ِ ﻣﭡﻲ ﻣﺼﻴﺒﺖ، آﻫﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ. ِِ ِ 3 َ ََ ﺟﻲ ﭘﻴﺎري ﭘﺎڻ، ﺗﻪ ﻛﺮﻫﻮ ﭤﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﺌﻴﻦ؛ ِ ِ ِ َ َ َ אﮘﻲ אن ﻧﻴﺎڻ، אڻ ﻛﻮﭠﻴﻮ ﻛﻮن ﮔﮭﮍي. َ ِ َِ ِ وڌﻳﻚ ﻛﻨﺎرو ﻳﺎ ﭘﺎﺳﻮ ﻛﺮ، ﺗﺮכ ﻛﺮ ﻓﺎﺋﺪو، ﺣﺎﺻﻼت ﮔﺬאر، ﻛﺎٽ ﻋﺎﺷﻖ ﺣﺴﻦ وאرو، ﺣﺴﻴﻦ دوﺳﺘﻦ ﺟﻲ در ﺗﻲ ﮔﮭﮍي ﮔﮭﮍي وﭸﮡ ﻫﻠﻜﮍאﺋﻲ آﻫﻲ. אي َ وﺳﻮڙא! ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﮔﮭﭩﻲ ۾ ﺗﻜﮍو ﺗﻜﮍو ﻧﻪ وڃ. אڻ آزﻣﻮدﮔﺎر ﭤﻲ، وאﭨﻬﮍن ﺳﺎن אﻫﺎ ﮘﺠﮭﻪ ﻧﻪ ﺳﻞ. ﭘﺮﻳﻦ ﺳﻮرن ﻳﺎ ﻋﺬאﺑﻦ ذرﻳﻌﻲ ﺋﻲ ﺗﻮﮐﻲ رאﺣﺖ ﺑﺨﺸﻴﻨﺪא. ﮘﺠﮭﻲ رﻫﺎڻ ﻛﺮي، ﭘﺎڻ ۾ ﻣﺤﺒﺖ وﻧﮉڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﺟﻦ ﮐﻲ درد ﭘﮍ ﭘﻴﻮ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﭼﮝﭝﻼﺋﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻲ. ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﭘﻴﺎري آﻫﻲ. )ﺳﭽﻲ ﺻﺤﺖ ﺳﻮر ۾ ۽ ﺳﭽﻲ رאﺣﺖ ﻣﺼﻴﺒﺖ ۾ آﻫﻲ.( ُ ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺗﻮﮐﻲ ﭘﺎڻ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﺎري ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺪ אٺ ﭤﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﻦ )ﮘﭻ َ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﻦ(. ﻛﻮﺑﻪ אڻ ﻛﻮﭠﺎﻳﻞ אﮘﻴﺌﻲ ِאﻧﻬﻲ ﺣﻮض ۾ ُ ﻛﻮﻧﻪ ﭤﻮ ﮔﮭﮍي. )ﻓﻴﺾ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، ﺟﻦ ﺗﻲ ﻣﺮﺷﺪ ﭘﺎڻ ﻣﻬﺮ ﻛﺮي.( َ אڻ ﻛﻴﻞ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﭘﮅري ﻧﻪ ﭤﻲ ﭤﺌﻲ ۽ ﻛﻴﻞ ﮘﺎﻟﻬﻪ وري ﻛﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ. ﻫﻲ ﺳﻮن ﺟﮭﮍي ﺳﭽﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ آﺋﮍي ﺋﻲ ﻧﭥﻲ. َ אڻ ﻛﻴﻞ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭤﺌﻲ ۽ ﻛﻴﻞ وري ﻛﻮ ُ ﭔﺠﮭﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ. ِאﻫﺎ ﺳﻮن ﺟﮭﮍي ﮘﺎﻟﻬﻪ אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻮن ﭤﻴﻨﺪي، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ אﻧﮓ ۾ روﺣﺎﻧﻲ ﻓﻴﺾ ﻟﮑﻴﻞ ﻫﻮﻧﺪو. ُ ﺟﻲ ﺗﻮﺳﺎن ﻧﺎﺗﻮ ﮀﻨﻲ ﮀﮇﻳﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺗﻮن אن ﮐﻲ ﮀﻨﻞ ﺗﻨﺪ وאﻧﮕﺮ ُ َ ﮘﻨﮃﻳﻨﺪي אچ. ﺟﻲ ﻫﻮ ﺗﻮ ۾ אوﮔﮡ ڏﺳﻦ ﺗﻪ אي ﻧﮅر! ﺗﻮن אن ﮐﻲ ﮔﮡ ﻛﺮي وٺ. ﺗﻮن ﭘﻼﻧﺪ ﭘﺎﺋﻲ، ﻫﻦ ﺳﮙﻮري ﻧﺎﺗﻲ ﻻ وﭸﻲ وﭨﻦ ﭘﻦ ﻛﺮ. 4 َ َ ِ َ َ אڻ ﻛﻲ ﻋﻴﺎن ﻧﻪ ﭤﺌﻲ، ﻛﻲ ﭘﺮوڙي ﻛﻮن؛ ِ ُ َ ﺳﭽﻲ ﺟﻴﻬﻲ ﺳﻮن، ﻣﻨﻬﻦ ﻧﻪ ﭘﻴﺌﻲ ﻣﺎڙﻫﻮﺋﻴﻦ. ِ ِ ِ 5 َ َ ِ َ َ אڻ ﻛﻲ ﻋﻴﺎن ﻧﻪ ﭤﺌﻲ، ﻛﻲ ﭘﺮوڙي ﻛﻮن؛ َ ِ َ ُُ ﺳﺎ ﺳﻮﻧﻬﻴﻦ ﭤﺌﻲ ﺳﻮن، אﻣﺮ ﻋﻄﺎ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ. ُ ِ 6 ﮀﻨﻦ ﺗﻮ م ﮀﻦ، ﭘﺎُ אﻣﻴﺮي ُ َ ِ ﱡ ِ אن ﺳﻴﻦ؛ َِِ ُِ َ َ ِ ِ ﱡ ﺟﻲ אوﮘﮡ ﻛﻨﺌﻲ، אﺳﻮﻧﻬﻴﻦ! ﺗﻪ ﺗﻮن ﮘﮣﺎن ﺋﻲ ﮘﻦ؛ َِِ ُ ِ َ َ ُ ِ ﱡ ﭘﺎﻧﺪ ﺟﮭﻠﻴﻮ ﺗﻮن ﭘﻦ، ﻫﻦ ﺳﻮﻧﻬﺎري ﺳﮛ ۾. ﻧﻤﺮﺗﺎ ۽ ﮐﻤﻴﺎ ﺳﺎن ﻧﻬﺎري ﻫﻞ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻛﺎوڙ ﻣﺎن دک ۽ 7 ﻧﻤﻲ ﮐﻤﻲ ﻧﻬﺎر ﺗﻮن، َ ﻣﻮﻧﺠﮭﺎرو ﭤﻮ ﭘﻠﺌﻪ ﭘﻮي. ﺟﻲ ﺗﻮن ِאﻧﻬﻲ ﭘﻴﺮ ﺗﻲ ﭘﺨﺘﻮ رﻫﻴﻦ ﺗﻪ َُ ڏﻣﺮ ڏوﻻﺋﻮ؛ َِ َ ِ 28
- 84. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ﭤـﻴﺊ ﺳﺎﭸﺎﺋﻮ، ﺟﻲ ُאﭜﺌﻴﻦ אﻧﻬﻲَء ﭘﻴﺮ ﺗﻲ. ِ ِ ِ َ ِ ِ 8 َُ َ ﮐﻢ! ﮐـﻤﻨﺪن ﮐﭩﻴﻮ، ﻫﺎرאﻳﻮ َ ﻫﻮڙن؛ ِ َ ِ ُ َ ﭼﮑﻴﻮ ﻧﻪ ﭼﻮﻧﺪن، ﻫﻮ ﺟﻮ ﺳﺎ ﺻﺒﺮ ﺟﻮ. ِ 9 َ َ َ َ َ ََ ﮐـﻤﻨﺪڙن ﮔﮭﺮ ﮐﻴﻦ، ﭼﻮﻧﺪڙ ﭼﮝﺎ ﻧﻪ ﭤﻴﺎ؛ ِ ِ َ َُِ ُ َ وﻳﮣﻨﻬﻮن وﻳﮅ ﭘﺌﻲ، ﻫﭣ ﻧﻪ אﭼﻲ ﻛﻴﻦ. ِ ِ 01 َ ﻫﻮ ﭼﻮﻧِـﺌﻲ، ﺗﻮن م ﭼﺆ، وאﺗﺎن ورאﺋﻲ؛ ُ ََ ِ َ ُ َ َ אڳ אﮘﺮאﺋﻲ ﺟﻮ ﻛﺮي، ﺧﻄﺎ ﺳﻮ ﮐﺎﺋﻲ؛ ِ َ ِ َ ﭘﺎﻧﺪ ۾ ﭘﺎﺋﻲ، وﻳﻮ ﻛﻴﻨﻲ وאرو ﻛﻴﻦ ﻛﻲ. ِ 11 ﻛﻨﻴﻦ ﻛﻴﻦ ﭘﺮאﺋﻴﻮ، ﻛﻴﻨﻲ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻛﻴﻦ؛ ِِ ِ ِ ِ َ ِ ﺟﻲ ﻫﻮ ﺳﭩﺎﮢﻲ ﺳﻴﮛ، ﺗﻪ زه ﮀﻨﻲ ﺟﻮﮐﻮ ﭤﺌﻲ. َ ِ ِ ِ َ ِ 21 َ َ َ َ َ ِ َ אڻ ﭼﻮﻧﺪن م ﭼﺆ، ﭼﻮﻧﺪن ﭼﻴﻮ وﺳﺎر؛ َ َ َ َ אﭠـﺌﻲ ﭘﻬﺮ אدب ﺳﻴﻦ، ﭘﺮ אﻫﺎﺋﻲ ﭘﺎر؛ َِ ِ ِ ِ ُ ُ ُ ﭘﺎﻳﻮ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻮﻧﻦ ۾، ﻏﺮﺑﺖ ﺳﺎڻ ﮔﺬאر؛ ﻣﻔﺘﻲ ﻣﻨﺠﮫ وﻫﺎر، ﺗﻪ ﻗﺎﺿﻲَء ﻛﺎﻧﻴﺎرو ﻧﻪ ﭤﺌﻴﻦ. ُ ِ ِ 31 َ ﺟﻨﻴﻦ ﺳﻨﺪيَء ”ﭔﻮڏ“ ۾، ﭜﺘﻮن َ َ ِ ُ ﭜﺘﻴﻦ ”ﺟﻲ“؛ َ ِ ِِ ﺗﻦ! ﺗﻨﻴﻦ ﺳﻴﻦ ﭘﻲ، אوڏא אوڏي َ َ َ َ ِ ُ ﭘﮑﮍא. 41 وﻳﭡﻲ ﺟﻨﻴﻦ وٽ، ُ َ ِ ِ َ ِ ڏﮐﻨﺪو ڏאڍو ﭤﺌﻲ؛ ِ ﺳﺎ ﻣﺠﻠﺲ ﺋﻲ ﻣﭧ، ﺟﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻫﻮَ َ ﻫﺰאر ﺟﻮ. ِ َ ِ َ ِ 51 وﻳﭡﻲ ﺟﻨﻴﻦ وٽ، ڏﮐﻨﺪو ُ ِِ َ ُ ُ َ َ ڏور ﭤﺌﻲ؛ ِ َ َ َ ﺗﻦ! ﺗﻨﻴﻦ ﺳﻴﻦ ﻛﭧ، אوڏא אڏي ﭘﮑﮍא. َ َ ِِ َ ِ وאﺋﻲ ُ ُ ﻳﺎر ﺳﭵﮡ ﺟﻲ ﻓﺮאق، ڙي ﺟﻴﮇﻳﻮن! آﺋﻮن ﻣﺎري! ِ َ ِ َ ُ ُ در دوﺳﻦ ﺟﻲ ﻛﺌﻴﻦ ﺟﻮ ﻫﻮﻧﺪא، ﻣﻮن ﺟﻴﻬﺎ ﻣﺸﺘﺎق؛ َ ِ َِ َ ِ َ ﺟﺎﭤﻲ ﻛﺎﭤﻲ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻲ، آه ﺣﺴﻦ ﺟﻲ ﻫﺎכ؛ ُ َ ِ 38 www.voiceofsindh.net ﺳﭽﻲ ﺳﺎﭸﻬﻪ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻴﺌﻲ. ﺻﺒﺮ אﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮ! ﺻﺒﺮ وאرن ﮐﭩﻴﻮ ۽ ﻫﻮڏ ﻛﻨﺪڙن ﺑﺎزي ﻫﺎرאﺋﻲ. ﺳﺨﻦ ﭼﻮﻧﺪڙن، ﺻﺒﺮ ﺟﻮ ﺳﻮאد ﻧﻪ ورﺗﻮ آﻫﻲ. ﺻﺒﺮ وאرن ﺟﻲ ﮔﮭﺮن ۾ ﺧﻴﺮ آﻫﻲ ۽ ﺳﺨﻦ ﭘﭩﻴﻨﺪڙن ﮐﻲ ﻛﺎﺑﻪ ﭼﮝﺎﺋﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭤﺌﻲ. אﺟﺎﻳﻦ ﺳﺨﻨﻦ ﻣﺎن ﮀﻴﻬﻮ ﭤﻮ رﺳﻲ ۽ אﻧﻬﻦ ﻣﺎن ﻛﻲ ﻛﻴﻦ ﭤﻮ ﻫﭣ אﭼﻲ. َ ﺟﻲ אﮘﻼ ﺗﻮﮐﻲ ﻛﻲ ﭼﻮن ﺗﻪ ﺗﻮن ﻣﻮٽ ۾ ﮐﻴﻦ وאﺗﺎن ِ َ ﻛﻲ ﻛﻴﻦ ﭼﺌﻮ. ﺟﻴﻜﻮ ﺑﻪ ﭘﻬﺮﻳﻦ אﮘﺮאﺋﻲ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺳﻮ ﺋﻲ ﮀﻴﻬﻲ ۾ ﭤﻮ אﭼﻲ. ﺳﺎڙي وאرو ِאﻧﺴﺎن ﻛﻲ ﻛﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮي. )ﭘﻼﻧﺪ ۾ ﻛﻲ ﺑﻪ وﺟﮭﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ.( ﻛﻦ ﺑﻪ ﺑﻐﺾ ﻣﺎن ﻛﻲ ﻛﻴﻦ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﻴﻮ. ﺟﻲ ُ ﻛﻤﺎن ﺳﺨﺖ ﮀﻜﻴﻞ ﻫﻮﻧﺪي ﺗﻪ אﻧﺠﻲ زه )ڏور( ﮀﺠﮡ ﺳﺎن ﺿﺮب رﺳﻨﺪي. ﻧﻪ ﭼﻮﻧﺪڙن ﮐﻲ ﻛﺠﮭﻪ ﻧﻪ ﭼﺌﻮ ۽ ﭼﻮﻧﺪڙن ﺟﻮ ﭼﻴﻮ وﺳﺎري َ ﮀﮇ. אٺ ﺋﻲ ﭘﻬﺮ ﻧﻴﺎز ﺳﺎن ِאﻫﺎ روش وﭠﻨﺪو אچ. ﮔﻮڏن ۾ َ ﻛﻨﮅ وﺟﮭﻲ ﻣﺴﻜﻴﻨﻲ ﺳﺎن ﮔﮭﺎر. אﻧﺪر ۾ ﻓﺘﻮى ڏﻳﻨﺪڙ )ﺿﻤﻴﺮ ﻳﺎ ووכ( ﮐﻲ ﺑﻴﺪאر رک ﺗﻪ ﭘﻮ ﻗﺎﺿﻲ ﺟﻮ ﻣﺤﺘﺎج ﻧﻪ ﭤﻴﻦ. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺟﺴﻢ! ﺟﻦ ﺟﻲ ”ﭔﻮڏ“ ﭼﻮڻ ۾ ﻃﺮﺣﻴﻦ ﻃﺮﺣﻴﻦ َ ﺟﻲ ”ﺟﻲُء“ ﺳﻤﺎﻳﻞ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭘﮑﺎ אڏي، وﭸﻲ אﻧﻬﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﮔﮭﺎر. )ﻟﻔﻈﻲ: אﻧﻬﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻲُء.( ﺟﻦ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ وﻫﮡ ﺳﺎن ﻣﻮرﮘﻮ ﭘﻴﮍא وڌي وﭸﻲ، ﺗﻦ ﺟﻲ ُ ﻛﭽﻬﺮي ﮐﺎن ﺋﻲ ﭘﺎﺳﻮ ﻛﺮ، ﭘﻮ ﭜﻞ אن ﻣﺎن ﻫﺰאر ﺟﻮ ﻓﺎﺋﺪو ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻲ. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺟﺴﻢ! ﺟﻦ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ وﻫﮡ ﺳﺎن، ﭘﻴﮍא ﻟﻬﻲ، ﺗﻦ ُ َ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﮑﺎ אڏي، وﭸﻲ אﻧﻬﻦ ﺳﺎن ﻛﺎٽ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﮀﻮڙي ﺟﻲ ﻣﺎرﻳﻞ آﻫﻴﺎن. ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻲ در ﺗﻲ ﻣﻮن ﺟﮭﮍא ﻛﻴﺌﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻮﻧﺪא. ﺟﺘﻲ ﻛﭥﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻫﺎכ آﻫﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻴﺮن َ ُ ﺟﻲ ﭘﮣﻲ ﺟﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﺳﭹﺎﮢﻲ، אن ﮐﻲ אﮐﻴﻦ ﺟﻮ ﺧﺎص ﺳﺮﻣﻮ
- 85. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ُ ﺳﺮﻣﻮ ﺳﻬﻲ ﻛﺮ אﮐﻴﻦ ﺟﻮ، ﺧﺎص ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺧﺎכ؛ ِ َ َ ِ ِ َ ُ َُۡ ّ ِ ُ ُ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭘﺮﻳﻦ אﺳﺎﻧﺠﻮ ﻫﻤﻴﺸﮧ آ ﺣﺴﻨﺎכ. 48 www.voiceofsindh.net ﭴﺎڻ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﭤﻮ ﻓﺮﻣﺎﺋﻲ ﺗﻪ אﺳﺎن ﺟﻮ ﺟﺎﻧﺐ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﺴﻦ وאرو آﻫﻲ.
- 86. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﮐﻨﭝﺎٽ ”ﺳﺮ ﮐﻨﭝﺎٽ“ ﮐﻲ ”ﺳﺮ ﮐﻤﺎچ“ ﺑﻪ ﭼﻮﻧﺪא آﻫﻦ. ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ِאﻫﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﻣﭥﺲ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﭘﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﮔﺠﺮאت ُ ﺟﻲ ﮐﻨﭝﺎٽ ﺷﻬﺮ ﺟﻲ ﻫﻚ ﻣﺸﻬﻮر ﮔﻮﺋﻴﻲ אﻧﮑﻲ رﭼﻴﻮ ﻫﻮ. ﻫﻲ ﺳﺮ رאت ﺟﻮ ڏﻫﻴﻦ ﺑﺠﻲ ڌאري ﮘﺎﺋﺒﻮ آﻫﻲ ۽ ﻣﻦ ﮐﻲ آرאم ڏﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ. َ رﺳﺎﻟﻲ ۾ ﻫﻦ ﺳﺮ ﺟﻮ ﻣﻀﻤﻮن ﭔﻦ ﻧﻤﻮﻧﻦ ﺟﻮ آﻫﻲ: ﻋﺎﺷﻘﺎﮢﻮ ۽ אﺧﻼﻗﻲ. ﺷﺎه ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﺎرאه ﻫﺌﻦ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ: ﺳﻨﺪس ﺣﺴﻦ ﺳﺎن ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺠﻦ ۽ ﭼﻨﮉن ﺟﻲ ﺑﻪ ﺟﺎ ﻧﺎﻫﻲ. ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺳﺘﺎرא ﻻﻟﻦ אﮘﻴﺎن ﻟﭵﻲ ُ ﭤﻴﻮ، ﭘﺎڻ ﻟﻜﺎﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ. ﺟﻮﻫﺮ ﺟﻮ ﺟﻤﺎل ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺐ אﮘﻴﺎن ﺟﮭﻜﻴﻮ ﭤﻴﻮ وﭸﻲ. ﭼﻨﮉ ﮔﮭﮣﻮﺋﻲ ﺳﻬﮣﻮ، ﭘﺮ אﻧﮑﻲ ﻣﻌﺸﻮق ﺟﮭﮍﻳﻮن ﻣﻦ ﻣﻮﻫﻴﻨﺪڙ אﮐﻴﻮن ۽ ﻧﺰאﻛﺖ ﭜﺮﻳﻮ ﻧﻚ ﻧﺎﻫﻲ. ﺳﻨﺪس ﭼﻬﺮي ﺗﻲ ﺧﻂ ۽ ﺧﺎل ِאﺋﻴﻦ آﻫﻦ، ﺟﺌﻦ آﺳﻤﺎن ۾ ﺗﺎرن ﺟﻲ ﺟﮭﺮ ﻣﺮ. ُ ﺷﺎه، ﭘﺎرﺳﻲ ﺷﺎﻋﺮن وאﻧﮕﺮ ﺑﺎد ﺻﺒﺎ ﮐﻲ ﻧﻪ، ﭘﺮ ﭼﻨﮉ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻗﺎﺻﺪ ﭤﻮ ﻛﺮي ۽ אﻧﮑﻲ ﺳﭵﮡ ﻻ ﺳﻨﻴﻬﺎ ﭤﻮ َ ُ ڏﺋﻲ. אن ﮐﺎن אڳ ﮐﻴﺲ ﺗﺎﻛﻴﺪ ﭤﻮ ﻛﺮي ﺗﻪ ”ﺟﺎﻧﻲ ﮐﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻧﻴﺎﭘﻮ ﭘﻮري ﻧﻴﺎز ۽ אدب ﺳﺎن رﺳﺎﺋﺞ ۽ ﺟﮭﻴﮣﻮ ﮘﺎﻟﻬﺎﺋﺞ”. ُ ﺷﺎه، ِאﻧﺴﺎن ﺟﻲ ﻣﻦ ﮐﻲ ﻛﺮﻫﻲ )אٺ( ﺳﺎن ﭤﻮ ﭜﻴﭩﻲ. ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻮن ﺧﺼﻠﺘﻮن ﺳﺎﮘﻴﻮن آﻫﻦ. ﺟﺌﻦ ﭼﺎﻧﮕﻮ ﭼﻨﺪن، َ َ אﮔﺮ، ﮐﭥﻮري ۽ ﮐﭩﮣﻬﺎر ﮐﺎن ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻮڙي، אכ ۽ ﻻﮢﻲ ڏאﻧﻬﻦ ﻟﮍﻧﺪو آﻫﻲ، ﺗﺌﻦ ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ روﺣﺎﻧﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻦ ﮐﺎن َ ُ ﻛﻨﺎرو ﻛﺮي، ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺑﺪﻛﺎرﻳﻦ ڏאﻧﻦ ﻣﮍﻧﺪو آﻫﻲ. אٺ، ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﺮڻ ﺟﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي؛ אﮔﺮ ﮐﻲ אوڏو ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ ۽ ﺳﺮ ﮐﻨﮉ ﺟﻲ ﺳﺎر ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﻬﻲ. ﻳﺎﻗﻮت ﺟﺎ ﮘﺎﻧﺎ، ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺟﻲ ﻣﺎﻟﻬﺎ ۽ رﻳﺸﻢ ۽ ﺳﻮن ﺟﻲ ﻣﻬﺎر ﭘﺎﺋﻴﻨﺲ، ﺗﻪ ﺑﻪ َ َ ﻣﻴﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻋﺎدت ﻧﻪ ﻣﭩﻴﻨﺪو. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻧﻴﺮ )زﻧﺠﻴﺮ( ۽ ڏאﻧﻮڻ ﺋﻲ ﭼﺎﻧﮕﻲ ﻻ ﭼﮝﺎ آﻫﻦ. ﻣﻦ ﺑﻪ אﻫﮍوﺋﻲ ﻣﺮدود آﻫﻲ، ِ َ ۽ ﺳﮅرﻧﺪو ﺗﮇﻫﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ﺟﭡﻴﻮن ﻛﺒﻴﻮن ۽ ﭼﺎرﺋﻲ ﭘﻬﺮ ﻣﭥﺲ ﭼﺎري رﻫﺒﻮ. ﻫﻚ وאري ﻧﻔﺲ ﺑﺎز אﭼﻲ وﻳﻮ ﺗﻪ ﭘﻮ ِ אﻫﮍو ﺳﭵﺎڻ ۽ ﺳﺪورو ﭤﻲ ﭘﻮﻧﺪو ﺟﻮ ﻣﻴﭿ ﻣﻠﻲ ﻧﻪ אﭤﺲ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﭘﻬﺘﻮ ﻧﺎﻫﻲ. ﭘﻮ ﺳﻨﺪس وڏو ﻣﻠﻬﻪ آﻫﻲ، ﻫﻮ ﻫﻚ אﻫﮍي وﻻﻳﺖ ﺟﺎ ﻫﻠﻲ ﺳﻴﺮ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﭼﻤﻦ ﺟﻲ ﻫﺮ ﻫﻚ ﻛﺎﭠﻲ ﻛﺮوڙ ﻟﻬﻲ ۽ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻫﺮﻫﻚ ﭘﻦ ﭘﻨﺠﻴﻦ ﻟﮑﻴﻦ آﻫﻲ. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﮀﮍوאڳ ﻣﻦ، ﺷﻴﻄﺎن وאﻧﮕﺮ ﭘﺎڻ ڏאﻧﻬﻦ ﻧﻴﺌﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ، ﭘﺮ وس ۾ آﻧﺪل ﻣﻦ، ﻣﻼﺋﻜﻦ ُ وאﻧﮕﺮ ﻋﺮش ڏאﻧﻬﻦ אڏאﺋﻴﻨﺪڙ آﻫﻲ. 58
- 87. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﮐﻨﭝﺎٽ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺮאﭘﺎ ﭜﻼﺋﻲ آﻫﻦ ۽ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﺳﺮ ﭼﮍﻫﻲ ڏورאﭘﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ڏﻳﻦ. ِאﻧﺴﺎن، ﺑﺮאﻳﻦ ﺳﺎن ﭜﺮﻳﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺳﭵﮡ ُ ﭔﺎﺟﮭﺎرو ۽ ﺳﻬﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﭼﻮڏس ﺟﻮ ﭼﻨﮉ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻛﺮي ﭤﻮ אﭜﺮي، ﭘﺮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺎن ﺳﻨﺪس ﻣﻘﺎﺑﻠﻮ ﻧﺎﻫﻲ. ﭼﻨﮉ ﺟﻲ ﺳﺎري ﭴﻤﺎر دوﺳﺖ ﺟﻲ ﻫﻚ دم ﺑﺮאﺑﺮ آﻫﻲ. ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻮرج ۽ ﭼﻨﮉ אﭜﺮن ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﺎن ُ ﺳﻮא ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ אوﻧﺪאﻫﻲ آﻫﻲ. ﭼﻨﮉ ﻛﮇﻫﻦ ﺳﻮﮐﻴﻢ אﭜﺮي، ﻛﮇﻫﻦ ﮘﭻ؛ ﺳﭵﮡ ﻧﺖ ﺳﻮﺟﮭﺮو آﻫﻲ. ﭼﻨﮉ ﺟﻲ ذאت ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﭘﮍڻ ﺟﮭﮍي ﻧﺎﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ ﻧﺎز وאري ﻧﻈﺮ ﺳﺞ، ﭼﻨﮉ ۽ ﺗﺎرن ﮐﻲ ﺷﺮﻣﺴﺎر ۽ ﺟﻮﻫﺮ ﮐﻲ َ ﺟﮭﻜﻮ ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. ﺟﮭﮍي ﭼﻤﻚ ﺳﻬﻴﻞ ﺗﺎري ۾ אﺳﺮ ﺟﻮ آﻫﻲ، ﺗﻬﮍي ﺻﺎﻓﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﭵﮡ ۾ آﻫﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ۾ ﻣﺎﮐﻲ ﺟﻲ ﻣﻴﭟ آﻫﻲ ۽ ﻫﻮ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﺌﻮڙא ﭤﻴﮡ ﺟﺎ ﻧﻪ آﻫﻦ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺳﺮ ﭼﮍﻫﻴﻮ ِ َ ﻣﺪﻳﻮن َ ﺳﭵﺎﻳﻦ آڏت ﻫﻴﻜﺎﻧﺪي ﻫﻮﺋﻲ ُ ﺳﺎﻧﮓ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪא ﺳﻴﮡ وﻣﺎﺳﻴﺎ ِ ِ وﻳﮡ ﺗﺎريَء ِ ُ ﭜﻮن َُ ﭜﻞ َ آﻫﺮ אﻳﻼﭼﻴﻮن ِ ﺗﻮﺋﻲ ﺳﻴﻦ ُ ﻫﺎﻫﺮ ِ ُ ﮐﺠﺎﻳﻮن َ ﮐﺮن َ ِ ﭼﻮڏﻫﻴﻦَء ِ َ َ ﭘﻠﻚ ﭘﺮﻳﺎن ِ 68 ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭤﻲ ﺑﺪﻳﻮن، ﺑﮁﮍאﻳﻮن ﭜﻼﻳﻦ ﭘﻴﻐﺎم، ﺳﻨﻴﻬﻮ אﻛﻴﻠﻲ وﻳﭡﻞ وﺻﻞ ﻣﺎﮢﻴﻨﺪڙ، ﮔﮇ وﻳﭡﻞ ﮔﮇ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺳﻨﺠﻴﻨﺪא ۽ ﻓﻬﻤﻴﻨﺪא ﺳﺨﻦ آﺳﺮي ﭘﭧ، ﻣﻴﺪאن، زﻣﻴﻦ ﻣﻬﺮ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭜﻼﺋﻲ، ﻫﻤﭣ ُ وﭤﺎڻ )آﻫﺎر=ﮐﺎڌو(، ﻗﻮت ﭰﻮﭨﺎ ﺗﻮﺳﺎن ﺋﻲ ﻫﻮﻧﮕﺎر، آوאز ﭘﻮﺳﺮאﻳﻮن ﺣﺎﺳﺪن، ﺑﺪﻛﺎرن، ﻣﺪﺧﻮאﻫﻦ ﭼﻮڏس ﺟﺎ ﭼﻨﮉ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻫﻚ ﭘﻠﻚ ﺳﺎن
- 88. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ﭘﮍﻳﻦ ﺑﺎא ري ﭘﺮﻳﻦ ِ َِ ﭘﺎڙﻳﺎن َ ﻣﭡﻲ َ ﮘﭻ ﺷﺎﺧﻮن ُ ﻛﻮﻣﺎﮢﻮ َ َُ ﻗﻤﺮ َ ِ ُ ﺗﺎرא ﻛﺘﻴﻮن ﺗﺎﺋﺐ ﭤﻴﺎ ِ دﻳﮑﻴﻨﺪي ََ َُ ﺟﻮﻫﺮ َ َ ﺟﻤﺎل ﺗﻴﻠﻲَء رو ُﻟﮅא َ ﻻﻟﻦ ﺻﺎﻓﻲ ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ ﺟﻴﮇאﻫﻴﻦ ﺗﻴﮇאﻫﻴﻦ َ ﻣﻨﮅ ﺗﺮوﻛﮣﻴﻮن ِ ِ ُ ﭰﻠﮍﻳﻮن ﮐﻮ ﭘﺮﻳﻦَء ﭘﭵﺎﮢﺎ َ وﻫﻠﻲ َ ون م وﻫﺎﻣﻲ رאﺋﻴﻨﺪﻳﺲ ﺷﻤﻊ ﺷﺐ ﮐﺎﻣﻲ 78 ﻣﭧ ﻧﻪ ﭤﻴﻞ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻗﺴﻢ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﭧ ﻧﻪ ﺳﻤﺠﮭﺎن ﺑﺮي ﮘﺎﻟﻬﻪ، ﺧﺮאب وאرﺗﺎ وڏي روپ ۾ ﺳﻮرج ﺟﺎ ﻛﺮﮢﺎ ﺟﮭﻜﻮ ﭤﻲ وﻳﻮ، ڌﻛﺎﮢﺠﻲ وﻳﻮ ﭼﻨﮉ )ﻋﺮﺑﻲ ۾( ﺗﺎرن ﺟﻮ ﻣﻴﮍ، ﺛﺮﻳﺎ، ﭘﺮوﻳﻦ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺎ ڏﺳﻨﺪي ﮔﻮﻫﺮ، ﺟﻮאﻫﺮ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺗﻬﮍي رﻳﺖ ﺳﻬﻴﻞ ﺗﺎرو، ﺟﻮ אﺳﺮ ﺟﻮ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭼﻤﻜﻨﺪڙ ﻫﻮﻧﺪو آﻫﻲ אي ﺳﻬﮣﺎ دﻟﺒﺮ! ﭼﻤﻚ، ﭔﻬﻚ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي، ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺎرڻ ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ، ﺟﻨﻬﻦ ﻃﺮف ﺗﻴﮇאﻧﻬﻦ، ﺗﻨﻬﻦ ﻃﺮف ﻣﻴﭟ، ﺷﻴﺮﻳﻨﻲ ﻧﻨﮃא ﺗﺮ ۽ ﺣﺎل ﻧﻨﮃﻳﻮن ﭰﻠﻴﻮن ﭔﻦ ﭘﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﭸﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﭘﺮﻳﻦ ﺑﻨﺎ ﺟﻠﺪ، ﺗﺮت وﻫﺎﻣﻲ ﻧﻪ وڃ رﻳﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪﻳﺲ َ ﭔﺌﻲ رאت ﺟﻠﻲ، ﺳﮍي
- 89. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﺑﺎﺑﻮﺋﻦ ﺑﺎه ﭘﺮت ِ ﭘﺘﻴﻢ ِ ِ َ ﻛﻴﻦ ﭘﺮوڙي ﻋﺎﻣﻲ دوאﻣﻲ َ ﺳﻴﺪ ﺧﺎﻣﻲ َ ُ ﻟﻨﺌﻮ ُ ﻣﺪאﻣﻲ َ ﻟﻨﺌﻮ אﻧﻬﻲَء ﻻﻣﻲ ُ ِ ِ َ ﻛﺎري ﺳﺎ ﻗﻴﺎم ِ َ ﺳﻨﺌﻴﻦ ِ ﺣﺎﻣﻲ ِ َ ﺗﻨﻬﻴﻦ ِ ﺳﺎﻣﻲ ِ 1 ﭜﻼ ﺋﻲ آﻫﻴﻦ، ﭘﺮﻳﻦ َ ِ ِ ِ ِ ﭜﻼﺋﻲَء ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻲ؛ ِ َ ِ ِ َ َ ﺳﭕﺎﺟﮭﺎ ﺳﺮ ﭼﮍﻫﻴﻮ، ڏورאﭘﻮ ﻧﻪ ڏﻳﻦ؛ ِ ِ ِ َ ُ ﻣﺎن ڏي ﻣﺪﻳﻮن ﭤﻴﻦ، ﺳﭵﮡ ﺳﭵﺎﻳﻦ ۾. ِ ِ َ َ َ َ ِ 2 َ َ ﺗﻮن ﭼﻨﮉ! ُאﻫﻮﺋﻲ، ﺟﻮ ﻫﺖ ﭘﺴﻴﻦ ﭤﻮ ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ؛ ُ ِ َ ِ ِ ِِ ِ ُ آڏت ﭼﺌﺞ ُאن ﮐﻲ، ڏﻳﺎن ﺟﻮ روﺋﻲ؛ ِ ِ ِ َ َ ُ َ َ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪيَء ﻫﻮﺋﻲ، ﺳﺎﻧﮓ م ﭘﻮي ﺳﭵﮣﻴﻦ! ِ ِ 3 َ ُ ِ َ َُ ﻣﺮ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪא ﻫﻮن ﭘﺮﻳﻦ، ﺳﺎﻧﮓ م وﭸﻦ ﺳﻴﮡ! ِ ِِ َ َ رﻫﻴﺎ آﻫﻴﻦ روح ۾، ﻧﺖ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﺎ ﻧﻴﮡ؛ ِ ُ ِِ ِ ِ وﻣﺎﺳﻴﺎ ﺟﻦ وﻳﮡ، ﭤﻮ ﺗﺎريَء َ َ ِ ﺗﮙﻲ ﺗﻦ ﻫﻨﺌﻮن. ِِ ِ ِ ِ ِ 4 ُ رאت ﺳﻬﺎﺋﻲ، ﭜﻮن ﺳﻨﺌﻴﻦ، ﭜﺎﺋﻲ! ﮔﮭﺮﺟﻲ َ ُ َ ِ ُ ﭜﻞ؛ ِ َ ِ 88 www.voiceofsindh.net ﺳﻨﻴﺎﺳﻴﻦ دوﻧﻬﻲ ﭘﺮﻳﻢ، ﭘﺮﻳﺖ ﭘﺮﻳﺘﻢ، ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻛﻴﻦ ﺳﻤﺠﮭﻲ ﻋﺎم ﺧﻠﻖ دאﺋﻤﻲ ﺳﺮدאر ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ אوﮢﺎﺋﻲ، ﻛﭽﺎﺋﻲ ﺳﻚ، ﻣﺤﺒﺖ ﻫﻤﻴﺸﻪ אﻧﻬﻲ ﻣﺤﺒﺖ ڏאﻧﻬﻦ ﻣﺎﺋﻞ ﻳﺎ ﻻڙو رﮐﻨﺪڙ ﺳﺎﻛﺎري ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺳﻨﻬﻨﺠﻲ ۽ ﺳﭥﺮي ﻣﺪدﮔﺎر، ﺣﻤﺎﻳﺖ ﻛﻨﺪڙ ِאﻧﻬﻲ دﻧﻴﺎ ۾ ﮔﮭﺎرﮢﻮ אﭤﻢ ﺟﻮﮘﻲ، ﺳﻮאﻣﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭜﻼﺋﻲ ﺟﻲ ﻛﺮي ﺳﺮאﭘﺎ )ﺳﻤﻮرא( ﭜﻼﺋﻲ آﻫﻦ. ﻫﻮ ﭔﺎﺟﮭﺎرא ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻘﺎﺑﻞ ﭤﻲ، ڏورאﭘﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ڏﻳﻦ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻃﺮف ﺑﺮאﻳﻮن ﺋﻲ آﻫﻦ، ﭘﺮ ﺳﭵﮡ ﭘﺎڻ ﭜﻼﻳﻦ ﺳﺎن ﭜﺮﻳﻞ آﻫﻦ. ُ ُ אي ﭼﻨﮉ! ﺗﻮن אﻫﻮﺋﻲ آﻫﻴﻦ، ﺟﻮ ﻫﺘﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﻮ ڏﺳﻴﻦ. ﺟﻮ ﺳﻨﻴﻬﻮ ﺗﻮﮐﻲ روﺋﻲ ڏﻳﺎن، ﺳﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﺳﮣﺎﺋﺞ. ﻫﻦ ﻫﻴﻜﻼﺋﻲ) ﻳﺎ وﺻﻞ( ۾ وﻳﭡﻞ وﭨﺎن، ﺷﻞ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺮي ﭤﻲ، ﺳﻔﺮ ﺗﻲ ﻫﻠﻴﺎ وﭸﻦ. ُ ﺷﻞ אﻫﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻧﺖ ﮔﮇ ﻫﺠﻦ ۽ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎﻧﮕﻲ ﺳﻔﺮ َ ﺗﻲ ﻧﻪ وﭸﻦ، ﺟﻦ ﺟﻮن אﮐﮍﻳﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ روح ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﺌﻮن وﺳﻦ. ﺟﻦ ﺳﭵﮣﻦ ﺟﺎ ﺳﺨﻦ ﺳﻨﺠﻴﺪא ۽ ﻓﻬﻤﻴﺪא آﻫﻦ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ آﺳﺮي ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺗﮙﻲ ﭘﻴﺌﻲ. رאت ﺳﻬﺎﺋﻲ ۽ ﭘﭧ ﺳﮅو ﺋﻲ ﺳﮅو آﻫﻲ. אي ﭜﺎﺋﻮ! ﻫﺘﻲ ُ ﻣﻬﺮ )ﻳﺎ ﻫﻤﺖ( ﮔﮭﺮﺟﻲ. אي אٺ وﭤﺎڻ ۾ אﻳﻼﭼﻴﻮن
- 90. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َُ َ َ َ ُِ َُ آﻫﺮ ۾ אﻳﻼﭼﻴﻮن، ﭼﻨﺪن ﭼﺮي ﭼﻞ؛ ِ َ َ ُ َ ﻣﻮن ﺗﻮﺋﻲ ﺳﻴﻦ ﮘﺎﻟﻬﮍي، ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻴﻦ م ﺳﻞ؛ ِ ِ ِ ِ َُ َ ُ َُ ﻫﺎﻫﺮ ﻛﻨﺪو ﻫﻞ، ﺗﻪ ﮐِﺠﺎﻳﻮن ﮐـﺮن ﮐﻲ. َ ِ 5 َ َ َ َ َ ﭼﻮڏﻫﻴﻦَء ﭼﻨﮉ! ﺗﻮن ُאﭜﺮﻳﻦ، ﺳﻬﺴﻴﻦ ﻛﺮﺋﻴﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر؛ ِ ِ ِ ﭘﻠﻚ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﻧﻪ ﭘﮍﻳﻦ، ﺟﻲ َ َ ََ َ ﺣﻴﻠﻦ ﻛﺮﺋﻴﻦ َ َ َ ﻫﺰאر؛ ِ ِ ِ ِ ِ ﺟﻬﮍو ﺗﻮن ﺳﭛ ﭴﻤﺎر، ﺗﻬﮍو َ ُ َ َ َ َ دم دوﺳﺖ ﺟﻮ. 6 ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺠﻦ ُאﭜﺮي، ﭼﻮرאﺳﻲ َ َ ِ ﭼﻨﮉن؛ ِ َ ِ ِ َِِِ َ َ ﺑﺎ ري ﭘﺮﻳﻦ، ﺳﭛ ُאوﻧﺪאﻫﻲ ﭜﺎﻧـﺌﻴﺎن ِ ِ 7 َ َ ﭼﻨﮉ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ذאت، ﭘﺎڙﻳﺎن ﻧﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﻴﻦ؛ ِ ُِِ ِ ِ َ ُ ِ َ َ َ ِ ُ ﺗﻮن אﮀﻮ ۾ رאت، ﺳﭵﮡ ﻧﺖ ﺳﻮﺟﮭﺮא. ِ 8 َ َ َ ُ ﭼﻨﮉ! ﭼﻮאن ﺳﭻ، ﺟﻲ ﻣﭡﻲ ﻧﻪ ﭜﺎﻧﺌﺌﻴﻦ؛ ِ َ ِ َ َ َ ُ َ ﻛﮇﻫﻦ ُאﭜﺮﻳﻦ ﺳﻨﻬﮍو، ﻛﮇﻫﻦ ُאﭜﺮﻳﻦ ﮘﭻ؛ ِ ِ َ ِ َ ُ ُ َ ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﭔﺮﻳﺌﻲ ﻣﭻ، ﺗﻮ ۾ ﻧﺎھ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻲ. ِ ِ ِ ِِ 9 ﮐﮣﻲ ﻧﻴﮡ ﺧﻤﺎر ﻣﺎن، ﺟﺎن ﻛﻴﺎﺋﻮن ﻧﺎز َ َ ُ َ ُ َ ُ ﻧﻈﺮ؛ َِ ُ ُ ُ َ َ ُِ َ َُ ﺳﻮرج ﺷﺎﺧﻮن ﺟﮭﻜﻴﻮن، ﻛﻮﻣﺎﮢﻮ ﻗﻤﺮ؛ َ ُِ ِ َُ ﺗﺎرא ﻛﺘﻴﻮن ﺗﺎﺋﺐ ﭤﻴﺎ، دﻳﮑﻴﻨﺪي دﻟﺒﺮ؛ ِ ِ َ َ َ َ َ َُ ﺟﮭﻜﻮ ﭤﻴﻮ ﺟﻮﻫﺮ، ﺟﺎﻧِﺐ ﺟﻲ ﺟﻤﺎل ﺳﻴﻦ. 01 َ ﺗﺎرא ﺗﻴﻠﻲَء روُ ،ﻟﮅא ﻻﻟﻦ! ُ ِ ُ َ אﭜﺮﻳﻦ؛ ِِ َ ِ َ َ ُ ﺟﻬﮍي ﺗﻮ ﺻﺒﻮح، ﺗﻬﮍي ﺻﺎﻓﻲ ﺳﭵﮣﻴﻦ. ِ َ ِ 11 ﺗﻮڏאﻧﻬﻦ ﮔﮭﮣﻮ ﻧﻬﺎرﻳﺎن، ﺗﺎرא! ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ؛ ِ ِ ﺳﭵﮡ ﺟﻴﮇאﻫﻴﻦ، ﺗﻮن ﺗﻴﮇאﻫﻴﻦ ُ َ َ ُ ِ אﭜﺮﻳﻦ. ِ ِ 21 ﻫﻦ ﺗﺎري، ﻫﻦ ﻫﻨﮅ، ﻫﺖ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ُ ُ َ ﺳﭙﺮﻳﻦ؛ ُ َ َ ِ ُ ِ َِ َ ِ َ َ َ َ ﺳﭵﮡ ﻣﺎﮐﻲَء ﻣﻨﮅ، ﻛﺆڙא ﭤﻴﻦ ﻧﻪ ﻛﮇﻫﻴﻦ. َ ِ 98 www.voiceofsindh.net ُ )ﭰﻮﭨﺎ( ۽ ﭼﻨﺪن ﭼﺮي ﻫﻞ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن ﺗﻮﺳﺎن ﺋﻲ َ ﮘﺎﻟﻬﮍﻳﻮن آﻫﻦ، ﺟﻦ ﺟﻮ ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻦ ﮐﻲ אﻧﺖ ﻧﻪ ڏج. ﻫﻮﻧﮕﺎر ﻛﻨﺪو ﻫﻞ ﺗﻪ رﻗﻴﺒﻦ )ﺣﺎﺳﺪن( ﮐﻲ ﺟﮑﺎﻳﻮن. אي ﭼﻮڏس ﺟﺎ ﭼﻨﮉ! ﺗﻮن ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻛﺮي، ﻧﺮوאر ﭤﻮ ﭤﻴﻦ؛ ﭘﺮ ﺗﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻫﻚ دم ﺑﺮאﺑﺮ ﭤﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻨﺪﻳﻦ، ﺗﻮڙي ﮐﮣﻲ ﻫﺰאرﻳﻦ ﺣﻴﻼ َ ﻫﻼﺋﻴﻦ. ﺟﻮ ﺟﻠﻮو ﺗﻮ ۾ ﺳﺎري ﻋﻤﺮ )אول ﮐﺎن آﺧﺮ ﺗﺎﺋﻴﻦ( آﻫﻲ ﺳﻮ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﻫﻞ ﭘﻞ ﺟﻲ ﺳﻮﺟﮭﺮي ۾ آﻫﻲ. ُ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻮرج ۽ ﭼﻮرאﺳﻲ ﭼﻨﮉ אﭜﺮن ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻮ ﺳﻨﻬﻦ! ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺑﻨﺎ ﺟﻴﻜﺮ ﺳﺎري ﺧﺪאﺋﻲ ﮐﻲ אوﻧﺪאﻫﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎن. אي ﭼﻨﮉ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﺴﻦ ۽ ﺧﻮﺑﻲ ﮐﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ۽ ﺳﻮﭜﻴﺎ ﺟﻮ ﻣﭧ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﻤﺠﮭﺎن. ﺗﻮن رﮘﻮ رאت ﺟﻮ ﭤﻮ ﭔﻬﻜﻴﻦ، אﺳﺎﻧﺠﻮ ﭘﺮﻳﻦُء ﭔﺎرﻫﻮﺋﻲ ﭘﻴﻮ ﭔﻬﻜﻲ. אي ﭼﻨﮉ! ﺳﭻ ﭼﻮאن ،ﺟﻲ ﺑﺮي ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻧﻪ ﺳﻤﺠﮭﻴﻦ. ُ ﻛﮇﻫﻦ ﺳﻮﮐﻴﻢ ﺗﻪ ﻛﮇﻫﻦ ﺳﺮس ﭤﻮ אﭜﺮﻳﻦ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭼﻬﺮي ۾ ﭼﻤﻚ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺳﻬﮣﻮ ﻣﺴﺘﻚ )ﻧﺮאڙ( ﺗﻮﮐﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ُ ﺟﮇﻫﻦ ﻧﺸﻴﻼ ﻧﻴﮡ ﮐﮣﻲ، ﻧﺎز وאري ﻧﻈﺮ אﮀﻠﻴﺎﺋﻮن، ﺗﮇﻫﻦ ﺳﻮرج ﺟﺎ ﻛﺮﮢﺎ ﺟﮭﻜﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ ۽ ﭼﻨﮉ ﻛﻮﻣﺎﺋﺠﻲ َ َ وﻳﻮ. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺴﻨﺪي ﺋﻲ ﺗﺎرא ۽ ﻛﺘﻴﻮن אدب ﺳﺎن َ ﭘﻴﺶ ﭘﻴﺎ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ אﮘﻴﺎن ﺟﻮﻫﺮ ﺟﻲ ﺟﻮت ﺑﻪ ﺟﮭﻜﻲ ﭤﻲ وﻳﺌﻲ. אي ﺳﻬﮣﺎ ﺳﻬﻴﻞ ﺗﺎرא! ﺗﻮن ﺑﻪ ﺗﻬﮍﻳﺎﺋﻲ رﻳﺖ )ﻣﻌﺸﻮﻗﻲ ﻧﺎز ﺳﺎن( ﭤﻮ אﭜﺮﻳﻦ. ﺟﮭﮍي ﭼﻤﻚ ﺗﻮ ۾ ﭘﺮه وﻗﺖ آﻫﻲ، َ ﺗﻬﮍي ﺋﻲ אﮀﺎﺋﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ אﺳﺎﻧﺠﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ۾ آﻫﻲ. אي ﺗﺎرא! ﻣﺎن ﺗﻮڏאﻧﻬﻦ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﮔﮭﮣﻮ ﻧﻬﺎرﻳﺎن، ﺟﻮ ﺟﻨﻬﻦ ﭘﺎر ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﻦ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﭘﺎر ﺋﻲ ﺗﻮن ﭤﻮ ﭼﻤﻜﻴﻦ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻫﻦ ڏورאﻧﻬﻴﻦ ﺗﺎري ﻫﻴﭟ آﻫﻲ. ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﻦ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ۾ ﻣﺎﮐﻲ ﺟﻮ ﻣﻴﭡﺎج آﻫﻲ ﻫﻮ ُ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﺌﻮڙא ﭤﻴﮡ ﺟﺎ ﻧﻪ آﻫﻦ.
- 91. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺳﻨﻬﺎ ﺗﺮ، ﺧﺎل ۽ ﭰﻠﻴﻮن آﻫﻦ. َﭔﻦ ُ ﭘﻮن אﻫﻲ رאﺗﻴﻮن، ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ري ﮔﮭﺎرﮢﻴﻮن ﭘﻮن. 31 ﺗﺎرא، ﺗﺮ، ﺗﺮوﻛﮣﻴﺆن، ﻣﭥﻦ ُ َ ُ َ ِ ﭰﻠﮍﻳﻮن؛ َِ ِ ِ ُ ُِ َُِ ﮐﻮ !ﺳﻲ رאﺗﮍﻳﻮن، ﺟﻲ ﻣﻮن ﭘﺮﻳﻦَء ﭘﭵﺎﮢﺎ ﭘﻴﺌﻴﻮن. ِِ אي رאت! ﺗﻮن ﺗﺮس، ﺳﺘﺖ ﺋﻲ وﻫﺎﻣﻲ ﻧﻪ وڃ. ﻣﺎن وאﺋﻲ َ ُ َ ِ َ وﻫﻠﻲ ون م وﻫﺎﻣﻲ! ره رאت! رאﺋﻴﻨﺪﻳﺲ ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ. َ ِ ِ ِ ِ َ َ ِ َ ﺷﻤﻊ ﭤﻴﻨﺪﻳﺲ ﺷﺐ ۾، אن ﺧﻮﺷﻲء ﮐﺎن ﮐﺎﻣﻲ؛ ِ ِ ِ َ َ ُ ﺑﺎﺑﻮﺋﻦ ﺳﻨﺪي ﺑﺎه ﺟﺌﻦ، ﭔﺮאن ﺷﺎل ُאﺟﮭﺎﻣﻲ! ِ ِ ِ َ ﭘﺮت ﺟﺎ ﭘﻴﺘﻢ ﺟﻲ، ﺳﺎ ﻛﻴﻦ ﭘﺮوڙي ﻋﺎﻣﻲ؛ ِ ِ ِ ِ َ ِ ِ ُ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻣﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ، آﻫﻲ درد دوאﻣﻲ؛ َ ُ َ ِ ُ َ ﱠَ آﻫﻴﺎن ﻳﺎر ﺳﻴﺪ ﺟﻮ، ﻛﺎن رﻫﻲ ﻛﺎ ﺧﺎﻣﻲ؛ ِ َ ِ َ ُ َ ِ ُ ُ ﻫﻮَء ﺟﺎ ﻟﻨﺆ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﻮﻧﮑﻲ آﻫﻲ ﻣﺪאﻣﻲ؛ ُ ِ َ ُ روﺷﻦ ﭤﻴﺎن رﭸﻦ ۾، ﺟﻲ ﻫﺌﺎن ﻟﻨﺆ אﻧﻬﻲَء ﻻﻣﻲ؛ ُ ِ َ ُ ِ ُ ُ ِ ُ ﻛﺎري ﺳﺎ ﻗﻴﺎم ﺳﻨﺌﻴﻦ، ﻫﻮت ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ ﺣﺎﻣﻲ؛ ِ ِ َ َ ِ ِ َ َ َ آﻳﻢ ﺗﻨﻬﻴﻦ ﻟﻮכ ﺳﺎن، ﺟﻴﺴﻴﻦ ﻣﺎن َ َ ﭼﻮن ﺳﺎﻣﻲ. ِ ِ ِ ﺳﺮ ﮐﻨﭝﺎٽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ رﻳﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪﻳﺲ. ﻣﺎن ِאﻧﻬﻲ ﺧﻮﺷﻲ وﭼﺎن رאت ﺟﻮ ﺟﻠﻲ، ﺧﻮد ﺷﻤﻊ ﭤﻲ ﭘﻮﻧﺪﻳﺲ. ﻣﺎن ُ ﺷﻞ ﺟﻮﮘﻴﻦ ﺟﻲ دوﻧﻬﻲ ﺟﻴﺎن אﺟﮭﺎﻣﻲ وري ﭘﻴﺌﻲ َ ﭔﺮאن. ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﺟﺎ ﭘﺮﻳﺖ אﭤﻢ، ﺳﺎ ﻋﺎم ﻣﺎﮢﻬﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭘﺮوڙﻳﻦ. ﻣﻮن ﮐﻲ دﻟﺒﺮ ﺟﻮ دאﺋﻤﻲ درد ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ﻣﺎن ﺳﻴﺪ ﺳﮙﻮري )ﻧﺒﻲ ﺳﮙﻮري( ﺟﻮ دوﺳﺖ آﻫﻴﺎن. ﻫﺎڻ ُ ﻣﻮن ۾ ﻛﺎﺑﻪ ﻛﭽﺎﺋﻲ ﻧﻪ رﻫﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺟﺎ ﺳﭽﻲ ﻟﻨﺌﻮ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ﺟﻲ ِאﻧﻬﻲ ﻣﺤﺒﺖ ڏאﻧﻬﻦ ﻧﺖ ﻣﺎﺋﻞ ﻫﺠﺎن، ﺗﻪ رﭸﻦ ۾ ﺑﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﭘﻴﻮ ﭔﻬﻜﺎن. ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺳﺎﮢﻲ ﺳﭹﮡ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻻ ﻛﺎري ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺑﻪ ﺳﻬﻨﺠﻲ آﻫﻲ. ﺧﻠﻖ ﺳﺎن ﺗﻴﺴﻴﻦ َ ﮔﮭﺎرﮢﻮ אﭤﻢ، ﺟﻴﺴﻴﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺳﻮאﻣﻲ )ﭘﻮرو ﺗﺎرכ ﻳﺎ ﺗﻴﺎﮘﻲ( ﻛﺮي ﺳﮇﻳﻦ. )ﺟﻴﺴﻴﻦ روﺣﺎﻧﻲ ﺳﺮدאر ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﻮرو ﺗﺎرכ ﻛﺮي ﺗﺴﻠﻴﻢ ﻛﻦ.( )ﻫﺘﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻗﻴﺎﻣﺖ ۽ ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﺷﻔﺎﻋﺖ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو ﻛﻴﻮ آﻫﻲ.( دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ُ אي ﭼﻨﮉ! ﺗﻮن אﭜﺮﻧﺪي ﺋﻲ، ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻧﻬﺎر ﭘﺮﻳﻦ ڏي ﻛﺞ، ۽ ﺟﮭﻴﮣﻲ آوאز ۾، אﺳﺎن ﻫﻴﮣﻦ ﺟﺎ אﺣﻮאل ﮐﻴﺲ ڏج. ُ ُ ﺳﭵﮡ ﻛﻨﻬﻦ ڏورאﻧﻬﻴﻦ ڏﻳﻬﻪ ۾، ﭼﻮﭨﺎ ﭼﻨﺪن ﺳﺎن وאﺳﻲ، ﭤﮅي ﻫﻴﺮ ۾ ﺳﺘﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﭘﺮت ۾ ﭘﭽﻨﺪڙ אﺗﻲ ﻧﻪ ﭘﻴﺮﻳﻦ ﭘﻨﮅ ُ َ ﭤﻮ ﭘﻬﭽﻲ ﺳﮕﮭﻲ، ﻧﻪ אﭤﺲ ﻛﻮ ﻛﺮﻫﻮ ﻳﺎ ﻛﻴﻜﺎن )ﮔﮭﻮڙو(، ﺟﻨﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻲ، وﭸﻲ אﺳﺮ ﺟﻮ ﮐﻴﺲ ﭘﺴﻲ. אٺ ﺑﻪ ﻛﮅאرو آﻫﻲ. ﮔﻠﻦ ﺟﻲ ﺟﺎ ﺗﻲ ﭔﮅﻳﻨﺲ ﺗﻮڙي آﻫﺮ ۾ ﭼﻨﺪن ڏﻳﻨﺲ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻟﻜﻴﻮ وﭸﻴﻮ ﻻﮢﻲ ﮐﺎﺋﻲ. ﻳﺎﻗﻮﺗﻦ ﺟﻲ ﻣﺎﻟﻬﺎ ُ ﭘﺎﺋﻴﻨﺲ ﺗﻮڙي ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺟﻲ ﻣﻬﺎر، ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن ﺑﮁﮍﻳﻮن ﺧﺼﻠﺘﻮن ﻛﻮﻧﻪ ﮀﮇﻳﻨﺪو. ﻧﻔﺲ )ﻣﻦ( ﺑﻪ ِאﺋﻴﻦ آﻫﻲ. אٺ ﮐﻲ َ ﭘﺌﺪ وﺟﮭﺒﻮ ۽ ﻣﭥﺲ ﭘﻼڻ رﮐﺒﻮ ﺗﻪ ﻫﻮﻧﮕﺎر ﻛﻨﺪو ﻫﻠﻨﺪو ۽ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﭘﻬﭽﮡ ۾ وﻳﺮم ﺋﻲ ﻧﻪ ﻛﻨﺪو. ﻣﻦ ﮐﻲ ﮀﻴﻚ ُ َ ﮀﮇﺑﻮ ﺗﻪ ﻫﺎﭸﺎ ﻛﻨﺪو، ﭘﺮ ﺟﻲ ِﻧﻴﺮ )زﻧﺠﻴﺮ( وﺟﮭﺒﺲ ﺗﻪ אڏאﻣﻲ ﻫﻠﻲ روﺣﺎﻧﻲ وﻻﻳﺖ ﺟﺎ ﺳﻴﺮ ﻛﻨﺪو. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻧﺎﺳﻴﻨﺪي ِ ﻋﺎﺟﺰن 09 ﻣﻌﻨﻰ אﭜﺮﻧﺪي ﺿﻌﻴﻔﻦ، ﻧﻤﺎﮢﻦ
- 92. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net آﮐﺞ ِ َ ﻟﮗ א ِ ﺟﮭﻴﮣﻮ ِ َ وﻟﻬﻪ ﭼﻮﭨﺎ ﭜﺮي َ ُ ﻛﭙﻮر ﭘﻴﺮﻳﻦ ُ ﭘﭵﮣﻲ َُ ﭔﺎﭔﻞ ُ ﭔﻮر َ אﺳﻮر ُ ِ َ ﺳﻨﺠﮭﻲ َ َ َ ﺳﭵﮡ ﺳﻴﭩﻴﺎن ِ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪ ُ ﻣﺸﺘﺎﻗﻦ ﻛﻲ ِ َ رﻧﺠﺎﺋﻲ ََ ڏﻳﺴﺎﻧﺪر َ ﮘﺮﻫﻴﺎن َ ِ ِ َ ﻫﻨﺌﮍي ﺳﺎرﻳﺎ ِ ﻫﻴﺮ ﻻﻟﻦ ُ َ وروﻧﻬﮡ وﻳﺮ ََ ﻛﺮﻫﻮ ُ ﻛﻴﻜﺎن َ رﺳﺎﮢﻲ َ وﻫﻴﮣﻮ ِ َ ﻧﻴﮡ ﻧﭽﻮﺋﻴﺎن َ َ َ ﻛﺴﺮ َ َ وڌﻧﺪي َ ُ وڳ ﻻﮢﻲ 19 ﭼﺌﺞ ﺧﺪא ﺟﻲ وאﺳﻄﻲ ﻋﺎﺟﺰي ﻳﺎ ﺣﻠﻴﻤﺎﺋﻲ ﺳﺎن ﮐﻠﻴﻞ ۽ ﭤﮅي ﻫﻮא وאر وאﺳﻲ ﭼﻨﺪن ﺳﺎن ﭘﻴﺮن ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ﻛﺮي ﭘﻬﭽﮡ وאري ﺑﺎﺑﻞ، ﭘﻲُء ُ ﭜﻮر )ﭜﻮري رﻧﮓ ﺟﻮ ﻳﻌﻨﻲ אٺ( אﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﻨﺠﮭﻴﺌﻲ، ﺳﻮﻳﻞ ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ڏي ﻛﺎﻫﻴﺎن وﺻﻞ، ﮔﮇﺟﺎﮢﻲ، ﻣﻴﮍאﺋﻮ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﻛﻲ آزאر، ﭘﻴﮍא ڏﻳﺴﺎور ۾ אورﻳﺎن، ﺳﻠﻴﺎن ﻫﺮدي، دل ﻳﺎد ﻛﻴﺎ، ﺳﻨﭝﺎرﻳﺎ ﻫﻴﺌﻨﺮ אي ﻣﺤﺒﻮب رﻫﺎڻ ﺟﻲ ﻣﻮﻛﻞ ُ אٺ ﮔﮭﻮڙو رﺳﺎﺋﻲ وس ۾ ﻧﻴﮣﻦ ﻣﺎن ﻧﻴﺮ ﻫﺎرﻳﺎن ڍرאﺋﻲ، ﮔﻴﺴﺮ، ﺳﺴﺘﻲ ﺗﻜﮍي وﻟﺮ ﮐﺎرو ﮔﺎﻫﻪ
- 93. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُאﭠﺎ ﻫﻮﻧﺪيَء رאت ِ ُ ﻣﮍون َ َ ﻛﻨﻮאٽ وﻧﮕﻲ ِ ﺟﮭﻮري ﺟﮭﺎٽ َ ﻣﺎن ُ ُ ﻛﮅאﺗﻮرو ﮘﻮڙﻫﺎ ﻛﻴﻮ ُ ََ ﺟﺮ ﭘﭩﻴﻮن َ َ ﻛﭣ َ َ ﺳﭣ ﻧﻴﺌﻲ ﻣﻴﮍﺋﻴﻦ ِ َ ﮘﻞ ﮘﺎﻧﺎ ِ َ ﻣﺎل َ ﻛﺪﻳﻔﻲ ﻫﻴﺪي ﺣﺎل َ ﺟﺎل ﭼﻮﭨﻴﻮن ﻧﺎﻳﻮ ﻣﻴﻨﺪيَء ڏאر َ ﺳﻨﺪي ﭘﻲ ُ ﻧﺎﺋﻚ ﻧﺎﻧﮕﻮ َ رﻧﺪ َ ﻣﻨﺠﮭﻬﻴﻦ ِ َ ﮐﭥﻮريَء ڏאر ََ ﭘﺪر َ َ ﭘﮗ َ ﻧﻪ ﻟﮗ 29 www.voiceofsindh.net ﮐﮣﻲ ﻫﻞ، ﻫﻞ ﻫﻦ رאت ﺋﻲ ﮔﮇﺟﻮن )ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ( ُ אي ﺟﻮאن אٺ ڏﻧﮕﻲ ﮔﻴﺴﺮ، ڍرאﺋﻲ ﺳﭧ، ﺗﮑﻲ ﻛﺎه ﻣﻦ، ﺷﻞ ﻛﻠﮁﮣﻮ، ﺑﮁﮍو ﻣﻨﺠﮭﺎﻳﻮ، ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻛﻴﻮ ﺟﻞ ﭤﻞ، ﭘﺎﮢﻲ ۽ ﭘﭧ ﻓﻜﺮ، ﮘﮣﺘﻲ ﻛﭽﻬﺮي، ﻣﻨﺰل ﮐﮣﻲ ﻫﻠﻲ ﻣﻼﺋﻴﻦ ُ ﮘﭽﻲ ۾ ﮘﺎﻧﺎ )אٺ ﺟﻲ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻻ ﭘﭧ ﺳﺎن ﺟﮍﻳﻞ ﻛﻮڏن ۽ ﺷﻴﺸﻦ ﺟﻮن ﭘﭩﻴﻮن( ﻣﺎﻟﻬﺎ رﻳﺸﻢ ﻣﻬﺎر ﻫﻜﺪم ﺟﺎم ﻣﮑﮍﻳﻮن، ﻛﭽﮍﻳﻮن، ﭨﺎرﻳﻮن ﻧﻤﺎﻳﻮ ﻣﻴﻨﺪي ﺟﻮن ﭨﺎرﻳﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻴﭽﺮي ﺗﻲ ﺗﻴﺮ ُ אﮔﮭﺎڙو אٺ ﭘﻴﭽﺮي ﻳﺎ وאٽ ﺗﻲ وﻟﺮ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﮐﭥﻮري )ﻣﺸﻚ( ﺟﻮن ﭨﺎرﻳﻮن ﭼﭩﻮ، ﺻﺎف ﭘﻴﺮ ﺟﻮ ﻧﺸﺎن ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﮙﻲ
- 94. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ אﮘﻴﻦَء ڍאر ﻧﻪ ﻛﺮ ﭘﺎﻫﻮڙي ﭘﭽﺎر ﭼﻨﺎﺋﻴﻦ ِ وهُ ِ ﻣﺎﻛﺎﺋﻲ ﮐﻴﭧ ڌﮢﻴﻦ ُ ِ ِ ُ وڏوڙא وאﻫﻲ َ ﻛﺎﻛﺖ ﻧﻪ وאﺋﻲ َ ﺳﻴﭧ ُ َ َ ﺳﻮٽ ُ َ وאس ورﻧﻴﻮن َ ِ ُ ﭘﻬﺮﻳﻮن َ ﭼﭧ ََِ ﭘﺌﺪ ََِ ﭘﺌﺪ ََ َ ﭘﻠﮡ ﻟﻴﮍو ََِ ﻧﻴﺮ ﻧﺌﻴﻦ ِِ אوﺑﺎﻫﻴﻮس َ אﺋﻴﻦ ِ ُﻟﻄﻒ ﺳﺎڻ َ ُאﻟﻬﻲ وﻫﺎﭨﻴﺎ ِ آر ِ ُ ﭘﻮڄ َ אڙאﺋﻴﻨﺲ ِ َ ﮀﻴﻚ ﮐﮍﻳﻮ وﭸﻲ ِِ َ ﭘﻼﮢﻲ ﭘﺎﺋﻴﻨﺲ ِ 39 www.voiceofsindh.net אﮘﻴﻦ ﻫﻠﺖ אﭼﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ ﻛﺮ ﺗﻮﺑﺮي ﺟﻲ ﺗﻤﻨﺎ ﭼﺮﻳﺎﺋﻴﻦ وک، زﻫﺮ ﺷﻮق ﻳﺎ ﻛﮇ ﻛﺮي ﭘﻮک ﺟﻲ ﻣﺎﻟﻜﻦ ڏﻣﺮﻳﺎ ﻧﮕﮭﺒﺎن ﻃﺎﻗﺖ ُ زﺑﺎن ﻣﺎن ﺣﺮف ﻧﻪ אﻛﻠﻴﺲ رﺳﻴﻮن ﭘﺨﺘﻴﻮن ﺳﺮﻫﻴﻮن ﭘﮑﮍﺟﻲ وﻳﺌﻮن ذאﺋﻘﻮ زﻧﺠﻴﺮ، ڏאﻧﻮڻ زﻧﺠﻴﺮ روﻛﮡ ﺳﺎن ُ אٺ زﻧﺠﻴﺮ ﻧﻤﻲ. ﻧﺌﮍي ﻧﻮﺑﻨﻮ ﻛﺮي ﭘﻴﺮن ﺗﻲ ﺑﻬﺎرﻳﻮس ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﻣﭥﺎن ﻟﻬﻲ ﻫﻮش ﮐﺎن ﻛﮃﻳﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﺎم رﺳﻲ ﺳﺎن ﭔﮅﻳﻨﺲ آزאد، ﺑﻲ ﻣﻬﺎر ﭨﻬﻴﻮ وﭸﻲ ﺑﺎر وﺟﮭﻴﻨﺲ )ﺟﺌﻦ ﭨﺎه ﻟﻬﻴﺲ(
- 95. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ڏאﻧﻮڻ ِ ڏאﺋﻴﻨﺲ ِ ِ ُ ﭼﻨﮕﮭﻲ ﭜﮣﻮ ِ دودَ ُ ﺳﺘﻲ ُ َ دوﭘﻴﺮ َ ﺳﻨﮕﮭﺮ ُ ﭰﻠﻦ ِ ﻛﺎﻣﮡ ﻣﻮﻧﻬﻴﻦ ُ ِ َ ﭜﻨﭝﻮ ﻟﺌﻴﻦ ِ אﮐﻴﺎ َ ﭘﮍ ِ כ ِ َََ َ ﮐﭩﮣﻬﺎر ﭼﻮﭘﺎ ﻛﺮي َََ אﮔﺮ ِ َ َ ﺳﺮﮐﻨﮉ َ َ ﻟﻐﺎر َ ﻣﻴﺎ َ ﻣﻮכ ُ ﭤﻜﻴﻮ َ ﭤﻮכ َ وﭼﺎن ﻟﻮכ َ ﻛﻬﮍي אﮐﺮ ﺟﺌﺎن ِ ﻛﻮڙ ِ ﻣﺎﮘﺎ َ ﻟﮏ ِ אﻳﻼﭼﻴﻮن َُ آﻫﺮ ُ َ ﭘﻮڄ َ ﻣﻴﻲ ﭘﺎ 49 ﻧﻮڙي ﭔﮅﻳﻨﺲ رﻧﭝﻨﺪو وﺗﻲ אﮘﻴﻦ ﭨﻨﮕﻦ ﮐﻲ ﭔﮅڻ ﺟﻲ ﻧﻮڙي ﭘﻮﻳﻦ ﭨﻨﮕﻦ ﮐﻲ ﭔﮅڻ ﺟﻲ ﻧﻮڙي زﻧﺠﻴﺮ ﺗﺎزن ﮔﻠﻦ ﮐﺎﺋﮡ ﺟﻲ ﻋﺎدت ﺟﺎدو ﻣﻮن ﺋﻲ ﭜﻨﭝﻠﺠﻲ وﺋﻴﻦ ﮐﻮﭘﺎ ﮔﮭﺎﮢﻲ ۾ ﻛﺌﻴﻦ אﮀﺎ ﮔﻞ ﭤﻮﻛﺎرون ﻛﺮي ﺳﺮﻫﻲ وڻ ﺟﻲ ﭨﺎري ﭼﻨﺪن ﭼﺸﻜﻲ ُ אي אٺ ﺟﺎﻻرو ﭘﺎﮢﻲ، وﻫﻨﺪڙ ۽ אﺟﮭﻞ ﭘﺎﮢﻲ ﭤﻮﻛﺎرﻳﻮ ﻟﺬﻳﺬ ﮐﺎڌو ﺳﺎري ﺟﮭﺎن ۾ ﻛﻬﮍي ﺳﺒﺐ ﺟﺘﺎن ﻛﺮوڙ ﻣﺎﮘﺎن، ﻫﻨﮅאن ﻟﮑﻦ ﺟﻮ، ﻟﮏ ﻟﻬﻨﺪڙ ﭰﻮﭨﺎ ﮐﺎڌي ۾ ُ ﺟﺎم، ﻣﺌﻮ ُ אٺ وﺟﮭﻪ
- 96. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ ﻛﭣ ُ َ ﺟﻪ ﭘﻼﮢﻴﻮ ﭘﺮﻳﻦَء ﻣﮍي ِ ِ ِ َ ﺳﮅﻳﻦ َ ﺳﻴﮡ ﻧﻪ ﻫﻮن ُ ِ َُ ﻣﺮ َ ﺗﮍﺋﻴﻦ ِ ﺗﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪو ُ ِ 1 ِ َ ﻧﺎﺳﻴﻨﺪي ﻧﮕﺎه، ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻛﺞ ﭘﺮﻳﻦ ڏي؛ ِ ِِ ِ אﺣﻮאل ﻋﺎﺟﺰن ﺟﺎ، آﮐـﺞ َ َ َ َ ِ ِ ﻟﮗ א؛ ِ َ ِ َ َ ُ روز ﻧﻬﺎرﻳﻦ رאه، אﮐـﻴﻮن אوﻫﺎﻧﺠﻲ آﺳﺮي. ِ ُ ِ 2 َ َ َ ﭼﮝﺎ ﭼﻨﮉ! ﭼﺌﻴﺞ، ﺳﻨﻴﻬﺎ ﮐﻲ ﺳﭵﮣﻴﻦ؛ َ َ َ ِ َِ َ َ ﻣﭥﺎن אﮜﮡ ُאﭜﺮي، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺌﻴﺞ؛ َ ِ ِ ُ ِ ِ َ ﺟﮭﻴﮣﻮ ﮘﺎﻟﮭﺎﺋﻴﺞ، ﭘﻴﺮﻳﻦ وﺟﮭﻲ ﻫﭥﮍא. ِ ِ ِ 3 ُאﭜﺮ ﭼﻨﮉ! ﭘﺲ ﭘﺮﻳﻦ، ﺗﻮ אوڏא، ﻣﻮن ُ ُ َ َ ُ ڏور؛ ِ َ ُ ِِ ِ َ َ َ َ َ ُ ﺳﭵﮡ ﺳﺘﺎ وﻟﮫ ۾، ﭼﻮﭨﺎ ﭜﺮي َ ُ ﻛﭙﻮر؛ ِ ِ ُ ﭘﻴﺮﻳﻦ آﺋﻮن ﻧﻪ ﭘﭵﮣﻲ، ﭔﺎﭔﻞ ڏﺋﻲ ﻧﻪ ُ ُ ُ ﭔﻮر؛ ِ ِ ِ َ ُ ِ َ ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻲ אﺳﻮر، ﺳﻨﺠﮭﻲ ﺳﭵﮡ ﺳﻴﭩﻴﺎن. َ َ َ ِ 4 َ ڌﮢﻲ! ﻛﺮﻳﻨﺪﻳﻦ ﻛﮇﻫﻴﻦ، ﺣﻴﺎﺗﻲَء ﻫﻴﻜﺎﻧﺪ؟ َِ ِ ِ َ ِ ِ ُ َ َ ﻣﻦ ۾ ﻣﺸﺘﺎﻗﻦ ﺟﻲ، ﻛﻲ رﻧﺠﺎﺋﻲ رאﻧﺪ؛ ِ ِ َ ِ ُ ُ َ ََ ﭘﺮﻳﻦ ڏﻳﺴﺎﻧﺪر ﭘﺎﻧﺪ، ﮘﺠﮫ ﮘﺮﻫﻴﺎن ﻛﻦ ﺳﻴﻦ؟ ِ ِ ِِ 5 ِ َ ُ َ ِ َ ﻫﻨﺌﮍي ﺳﭵﮡ ﺳﺎرﻳﺎ، ﻛﭥﻲ ﻫﻮﻧﺪم ﻫﻴﺮ؟ ِ َ َ َ ِ َ ََ َ َ َ َ َ אﭼﻲ ﻻﻟﻦ! ﻧﻪ ڏﺋﻴﻦ، ﻣﭥﻲ ﭘﻠﻨﮕﻦ ﭘﻴﺮ؟ ِ ِ 59 www.voiceofsindh.net ﮘﮡ ﮘﻮت ﺟﺎن ﺋﻲ ﭘﻼﮢﻴﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻣﻠﻲ ﺳﮑﮣﻴﻦ ﺳﮅن ﻳﺎ ﺧﻮאﻫﺸﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﻫﻜﻴﺎ ﺣﺎﺿﺮ ﻧﻪ ﭤﻴﻦ، ﻣﻠﻦ ﺑﻴﺸﻚ، ﭜﻞ ﺗﮍي ﻛﮃﻳﻦ ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ دﻳﺪאر ُ אي ﭼﻨﮉ! ﺗﻮن אﭜﺮﻧﺪي ﺋﻲ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻧﻈﺮ ﭘﺮﻳﻦ ڏي ﻛﺞ. ڌﮢﻲ ﻛﺎرڻ ﻫﻨﻦ ﻧﻤﺎﮢﻦ ﺟﺎ אﺣﻮאل ﺳﮣﺎﺋﺞ: ”ﻫﻮ ﻫﺮ روز אوﻫﺎﻧﺠﻲ وאٽ ﭘﻴﺎ ﺗﻜﻴﻦ ۽ אوﻫﺎن ﺟﻲ آﺳﺮي ﺗﻲ ﺋﻲ ﻫﻮ אﮐﻴﻮن ﮐﮣﻲ َ ﭘﻴﺎ ﻧﻬﺎرﻳﻦ.“ )ﻳﺎ ”ﻫﻨﻦ ﺟﻮن אﮐﻴﻮن אوﻫﺎن ﺟﻲ אﻧﺘﻈﺎر ۾ رאه ﭘﻴﺌﻮن ﺗﻜﻴﻦ.“( َ אي ﭜﻼرא ﭼﻨﮉ! ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ אﺳﺎن ﺟﺎ ﭘﻴﻐﺎم ﭘﻬﭽﺎﺋﺞ. ﺳﻨﺪن אﮜﮡ ﻣﭥﺎن ﻣﻬﻜﻲ، ۽ ﺳﻨﺪس ﭘﻴﺮن ﺗﻲ ﻫﭣ رﮐﻲ، ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺮﻣﺎﺋﻲ ﺳﺎن ﮘﺎﻟﻬﺎﺋﺞ. ُ ُ אي ﭼﻨﮉ! ﺗﻮن אﭜﺮ ۽ אﭤﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ درﺷﻦ ﻛﺮ؛ ﻫﻮ ﺗﻮﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ ﭘﺮ ﻣﻮن ﮐﺎن ﭘﺮي. ﻣﺤﺒﻮب، وאرن ﮐﻲ ﭼﻨﺪن ﺳﺎن وאﺳﻲ، ﮐﻠﻲ ﻫﻴﺮ ۾ ﺳﻤﻬﻴﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ﻣﺎن ﭘﻴﺮن ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ُ ﻛﺮي وﭨﻦ ﭘﻬﭽﮡ ﺟﮭﮍي ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ۽ ﺑﺎﺑﻞ ﻛﻮ אٺ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ َ ڏﺋﻴﻢ؛ ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺳﻮאر ﭤﻲ، אﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﻮﻳﺮي ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺎر ڏي ﻛﺎﻫﻴﺎن. אي ڌﮢﻲ! ﺗﻮن ﻛﮇﻫﻦ ﻫﻦ ﺣﻴﺎﺗﻲ ۾ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺎﮢﻦ ﻣﻴﻼپ َ ﻛﺮאﺋﻴﻨﺪﻳﻦ؟ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ آزאر رאﻧﺪ رﭼﺎﺋﻲ َ آﻫﻲ. ﻣﺎن ﻛﻦ ﺳﺎن وﻳﻬﻲ אﻧﺪر ﺟﻮ ﮘﺠﮭﻮ ﺣﺎل אورﻳﺎن؟ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل، ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﺳﻨﭝﺎرﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻫﻮ ﻛﭥﻲ ﻫﻮﻧﺪא؟ אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻠﻨﮕﻦ ﺗﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ ﭘﻴﺮ َ ڌرﻳﻦ؟ ﻫﻴﻨﺌﺮ رﻫﺎڻ ﺟﻲ ﻣﻬﻞ ﭤﻲ آﻫﻲ. ﻣﺎن ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎن אﻧﺪر ﺟﻮ ﺣﺎل אورﻳﺎن.
- 97. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ ُ َ ُ ﭤﻲ وروﻧﻬﮡ وﻳﺮ، ﮘﺠﮫ ﮘﺮﻫﻴﺎن ﻛﻦ ﺳﻴﻦ؟ َ ِ ِ 6 ُ ُ ََ ﻛﺮﻫﻮ ﻧﻪ ﻛﻴﻜﺎن، ﭘﻴﺮﻳﻦ آﺋﻮن ﻧﻪ ﭘﭵﮣﻲ؛ ُ ِ ُ َ َ ِ َ ﺟﻮ ﻣﻮن رאت رﺳﺎﮢﻲ، ﻧﻴﺌﻲ ﺳﺎﺟﻦ ﺳﺎڻ؛ ِ ُ ُ ﻣﻮن ﻧﻪ وﻫﻴﮣﻮ ﭘﺎڻ، وﻳﭡﻲ ﻧﻴﮡ ﻧﭽﻮﺋﻴﺎن. َ ِ ِ ِ َ ِ 7 ﻛﺮﻫﺎ! ﻛﺴﺮ ﮀﮇ، وک َ َ ََ َ َ َ َ ِ ِ َ وڌﻧﺪي ﭘﺎ؛ ِ َ ِ َ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻠﮡ ُאﺗﻬﻴﻦ، ﺟﺘﻲ ﺟﺎﻧﺐ ﺟﺎ؛ ِ ِ َ ُ ﺗﻮﮐﻲ ﭼﻨﺪن ﭼﺎرﻳﺎن، ﭔﻴﻮ وڳ، ﻻﮢﻲ ﮐﺎ؛ ِ َ َ ُ ِ َ ُ ِ ُِ אﺋﻴﻦ ُאٺ! ُאﭠﺎ ،ﺟﻴﺌﻦ ﻫﻮﻧﺪيَء رאت ﻫﺖ ﻣﮍون. ِ ِ ِ ُ אي ﮘﭝﺮو אٺ! ﺗﻜﮍﻳﻮن وﮐﻮن ﮐﮣﻨﺪو ﻫﻞ. ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ 8 ُ َ ﻛﺴﺮ ﮀﮇ ﻛﻨﻮאٽ! وﮐﻮن وﺟﮫ َ َ ُ َ ِ ُ ﺳﻨﺌﻴﻦ ۽ ﺳﻬﻨﺠﻲ رאه ﮐﻲ ڏﻧﮕﻲ ۽ ڏﮐﻲ ﻧﻪ ﺳﻤﺠﮭﻪ. אﺟﮭﺎﻣﮡ ُِ َ َ َ وڌﻧﺪﻳﻮن؛ ِ ﮐﻲ ﮀﮇ، ﺳﭧ ڏﻳﺌﻲ ﻫﻞ، ﺟﺌﻦ ﻫﻠﻨﺪڙ رאت ﺟﻮ ﺋﻲ ﻣﺤﺒﻮب َ َ ﺳﻨﺌﻴﻦ ﺳﭙﻴﺮﻳﻦ ﺟﻲ، وﻧﮕﻲ ﭜﺎن م وאٽ؛ ِ ِ َ ِ ُ ُِ ِ ِ ُ َ ﻧﻪ אٺ אﭤﻢ ﻧﻪ ﮔﮭﻮڙو، ﺟﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻠﻲ رאت ﺟﻮ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﭘﻬﭽﺎﺋﻲ. ﭘﻴﺮن ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ﻛﺮي ﻣﺎن ﭘﻬﭽﮡ ﺟﮭﮍي ﻧﻪ آﻫﻴﺎن. ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وس ۾ ﻧﻪ آﻫﻴﺎن. ﻣﺎن وﻳﭡﻲ אوﺳﻴﮍي ۾ ﻧﻬﺎرﻳﺎن. )ﻳﺎ ﻧﻴﮣﻦ ﻣﺎن ﻧﻴﺮ ﻫﺎرﻳﺎن.( ُ ُ אي אٺ ڍرאﺋﻲ ﮀﮇ! ﺗﻜﮍي وک وڌא .ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻠﮡ אﺗﻲ آﻫﻲ، ُ ﺟﺘﻲ ﺟﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﺟﻮ آﻫﻲ. ﻣﺎن ﺗﻮﮐﻲ אﺗﻲ ﭼﻨﺪن ﮐﺎرאﻳﺎن، ُ ﺟﺘﻲ ﭔﻴﻮ ﺳﺎرو وﻟﺮ ﻻﮢﻲ ﭘﻴﻮ ﮐﺎﺋﻲ. אي אٺ! ﻣﻮﻧﮑﻲ ِאﺋﻴﻦ ﮐﮣﻲ ﻫﻞ، ﺟﺌﻦ ﻫﻠﻨﺪڙ رאت ﺟﻮ ﺋﻲ ﻫﻠﻲ ﻫﺘﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻣﻠﻮن. َ ُ ِ ُِ َ ﮀﮇ ﺟﮭﻮري، ڏي ﺟﮭﺎٽ، ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺪيَء رאت ﻫﺖ ﻣﮍون. ِ ِ 9 َُ َ َ آﮢﻲ ﭔﮅم وڻ ﺟﺎ ،ﻣﺎن ﻣﮑﺮﻳﻮن َ َ ُ ُ ﭼﺮي؛ ِ ﻛﮅאﺗﻮرو َ ُ ُ َ ﻛﺮﻫﻮ، ﻟﻜﻴﻮ ﻻﮢﻲ ﮐﺎ؛ ِ ِ ُ َِ َ אن ﻣﺌﻲ ﺳﻨﺪي، ﻣﺎ !ﻣﻮن ﮐﻲ ﮘﺎﻟﻬﮍﻳﻦ ﮘﻮڙﻫﺎ ﻛﻴﻮ. 01 َ ُ ِ َ َ ﻣﻴﺎ! ﻣﭷ ﻣﻨﭣ، אڄ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ َ َ َ ﻛﺮﻫﺎ! َ َ َ َ ََ َ ُ ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪي ﺟﺮ ﭘﭩـﻴﻮن، ﻣﺘﺎن ﻛﺮﺋﻴﻦ ﻛﭣ؛ ِ ِ َ َ ُ ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﭣ، ﻣﻮن ﮐﻲ ﻧﻴﺌﻲ ﻣﻴﮍﺋﻴﻦ. ِ ِ ُ ِ 11 ُ ُ َ ﮘﻞ ﮘﺎﻧﺎ ﻳﺎﻗﻮت ﺟﺎ، ﻣﻮﺗﻴﻦ ﮘـﺘـﻴﺲ َ ُ َ َ ﻣﺎل؛ ِ ِ ِ َ َ ََ ﻛﺪﻳﻔﻲ ﺟﻲ ﻛﺮﻫﺎ! ﻫﻴﺪي ﭘﺎﻳﻦ ﺣﺎل؛ ِ َ ِ ِ َ ُ َ َ ُ َِ ﭼﻨﺪن ﭼﺎرﻳﻦ ﺟﺎل، ﺟﻲ ﻣﻮن رאت رﺳﺎﮢﺌﻴﻦ. َ ِ 21 َ َ َ ﻣﻴﺎ! ﺗﻮ ﻣﻬﺎر، ﺳﭵﻲ ﭘﺎﻳﺎن ﺳﻮن ﺟﻲ؛ َ ِ ِ َ َ َ ُِ َِ َ ﭼﺎرﻳﻦ ﭼﻨﺪن ﭼﻮﭨﻴﻮن، ﻧﺎﻳﻮ ﻣﻴﻨﺪيَء ڏאر؛ ِ ُ َ ِ ِ َ َ َ ﺳﻨﺪي ﭘﻲ ﭘﭽﺎر، ﺟﻲ ﻣﻮن رאت رﺳﺎﮢﺌﻴﻦ. َ ِ 31 َ َ ُ ُאٺ ﻧﻪ وﭸﻲ وڳ ﺳﻴﻦ، َ ﭼﺮي ﻧﻪ ﭼﺎﻧﮕﻮ؛ َ ِ ُ َ ﻟﮙﻴﺲ ﻧﺎﺋﻚ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ، ﻧﻬﻮڙﻳﻮ ﻧﺎﻧﮕﻮ؛ ِ ِ ِ َ ِ 69 ﺳﺎن ﻫﻠﻲ ﻣﻠﻮن. َ ﮔﻠﻦ ﺟﻲ وڻ ﺳﺎن אﭼﻲ ﭔﮅوﻣﺎﻧﺲ، ﺗﻪ ﻣﻦ ﻣﮑﺮﻳﻮن ﮐﺎﺋﻲ. ُ ﻛﻠﮁﮣﻮ אٺ ﻟﻜﻴﻮ ﮀﭙﻴﻮ وﭸﻴﻮ ﻻﮢﻲ ﮐﺎﺋﻲ. אي ﺟﻴﺠﻞ ُ ِאﻧﻬﻲ אٺ ﺟﻲ ﻛﺮﺗﻮﺗﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن ﻣﺘﻴﻮن ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻮن آﻫﻦ. )ﻫﺘﻲ ِאﺷﺎرو ِאﻧﺴﺎن ﺟﻲ ﻣﻦ ڏאﻧﻬﻦ آﻫﻲ.( ُ אي אٺ! אڄ ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ وﻳﻨﺘﻲ ﻣﭷ. وאﻫﮍ ۽ ﻣﻴﺪאن ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪي، ﻣﺘﺎن ﻛﺎ ﮔﮡ ﮘﻮت ﻛﺮﻳﻦ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻛﭽﻬﺮي ﺳﺎن ﻣﻼ) .ﻫﺘﻲ ﻣﻦ ﮐﻲ وﻳﻨﺘﻮن ﻛﻴﻮن ﭤﻴﻮن وﭸﻦ ۽ ﭘﻮ ﻟﺐ آﮀﻴﺎ ﭤﺎ وﭸﻦ.( אي ﻛﺮﻫﺎ! ﮘﭽﻲ ۾ ﭠﻬﻪ ﭘﻬﻪ ﻳﺎﻗﻮﺗﻦ ﺟﻮ ﻫﺎر ۽ ﻣﻮﺗﻴﻦ ﮘﺘﻲ ﻣﺎﻟﻬﺎ ۽ رﻳﺸﻤﻲ ﻣﻬﺎر ﭘﺎﻳﺎن ۽ ﮘﭻ ﭼﻨﺪن ﭼﺎرﻳﺎن ،ﺟﻲ ﺗﻮن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻠﻲ رאت ﺟﻮ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﭘﻬﭽﺎﺋﻴﻦ. אي ﭼﺎﻧﮕﺎ! ﺗﻮﮐﻲ ﺳﭵﻲ ﺳﻮن ﺟﻲ ﮔﮭﮍﻳﻞ ﻣﻬﺎر ﭘﺎﻳﺎن، ﭼﻨﺪن ُ ﺟﻮن ﻣﮑﺮﻳﻮن ﮐﺎرאﻳﺎن ،۽ ﻣﻴﻨﺪي ﻣﭥﺎن ﺟﮭﻜﺎﺋﻲ، אﻧﺠﻮن ﭨﺎرﻳﻮن ﭼﺎرﻳﺎن ،ﺟﻲ ﺗﻮن رאت ﺟﻮ ﻫﻠﻲ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻴﭽﺮي ﻻﺋﻴﻦ. ُ אٺ، وﻟﺮ ﺳﺎن ﮔﮇ وﭸﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﭼﺮي. ﮐﻴﺲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﻴﺦ ﻟﮙﻲ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﻫﻦ ﻧﺎﻧﮕﻲ ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻫﺎڻ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻻﻫﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ رאه ڏאﻧﻬﻦ ﭤﻮ ﻫﻠﻲ.
- 98. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َِ ﮀﮇي ﺳﺮ ﺳﺎﻧﮕﻮ، رڙﻫﻲ رﻧﺪ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ. َ ِ ِ 41 َ َ َ َ َ وﻫﻲ ﻣﻨﺠﮭــﻬﻴﻦ وڳ، ﮐﭥﻮريَء ڏאر ﭼﺮي؛ َُ ِ ِ ِ ََ َ َ َ ََ ﻣﺎ !ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺮﻫﻲ، ﭘﮅر ﭘﮗ ﻧﻪ ﻟﮗ؛ ِ َ َ َ َ ُ ِ َ ﺟﮗ ﺳﻴﻦ ﺟﻬﮍو ﺟﮗ، ﻫِﻨﺌﻴﻦ ﺳﻴﻦ ﻫﺖ ﭼﺮي. 51 َ َ َ ََ אڄ ﻧﻪ אﮘﻴﻦَء ڍאر، ﻛﺮﻫﻮ ﺟﻴﺌﻦ ﻛﺎﻟﮫ ﻫﻮ؛ َ َ َ َ َ אﮜﮡ آﻳﻮ ﻧﻪ ﻛﺮي، ﭘﺎﻫﻮڙي ﭘﭽﺎر؛ َ ُِ ُ ِ َ ﺟﻴﻜﺲ ﻣﻨﺠﮫ ﻗﻄﺎر، ﻛﺎ ول ﭼﻨﺎﺋﻴﻦ وه ﺟﻲ. َ ِ ِ 61 ﻣﻴﻲ ﻣﺎﻛﺎﺋﻲ، وڌو ُ َ َ ُ ِ ِ وאت وﻟﻴﻦ ﮐﻲ؛ ﺧﺒﺮ ﭤﻲ ﮐﻴﭧ ڌﮢﻴﻦ ﮐﻲ ُ َ وڏوڙא وאﻫﻲ؛ ِ ََ ِ َ ُ ِ ِ ََ ﻛﺮﻫﻲ ﻛﺎﻛﺖ ﮀﮇي، ورﻳﺲ ﻧﻪ وאﺋﻲ؛ ِ َ َ ِ َ ِ ﭼﺎﻧﮕﻲ ﭼﺮﻳﺎﺋﻲ، وﻳﺌﻲ وﻳﭽﺎري وﺳﺮي. ِ َِ ِ ِ ِ 71 وﭨﻲ ﺳﻴﭧ ﺳﻮٽ، ﭘﺎ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ َ َ ُ َ َ َ َ ﻛﺮﻫﻲ؛ َ َ َ َ ُِ َ َ ُ َ ُ وﻟﻴﻮن وאس ورﻧﻴﻮن، ﭘﻬﺮﻳﻮن ﻣﭥﻲ ﭘﭧ؛ َِ َ َ َ َِ َ َ ﭼﺎﻧﮕﻲ ﭼﭩﻲ ﭼﭧ، ﺗﻪ ﭘﻮ ﻧﻪ رﻫﻨﺪو ﭘـﺌﺪ ري. 81 ﻛﺮﻫﻲ ﮐﻲ ﻛﺌﻴﻦ، وڌم ﭘﺌﺪ َ َ َ ََ ِ َ َ َ َ ﭘﻠﮡ ﺟﺎ؛ َ ِ َ ََِ ﻟﻴﮍو ﻻﮢﻲَء ﮐﻲ ﭼﺮي، ﻧﻴﺮ ﺳﺎڻ ﻧـﺌﻴﻦ؛ َ ِ ِ ﭼﺎﻧﮕﻲ ﺳﻨﺪي َ َ ﭼﺖ ۾، ﺻﺎﺣﺐ! وﺟﮫ ﺳﺌﻴﻦ؛ َ ِ ُ َ ِ ِ אوﺑﺎﻫﻴﻮس אﺋﻴﻦ! ُﻟﻄﻒ ﺳﺎڻ َ َ ِ ُ َ ُ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. ِ 91 ﭼﺎﻧﮕﻲ ﭼﺌﻲ ﭼﻜﻴﺎس، ﻣﭥﺎن אכ ﻧﻪ ُ َ َ َ َِ ُ ِ َ אﻟﻬﻲ! َ َ ﺟﻨﻬﻦ ول ﮔﮭﮣﺎ وﻫﺎﭨﻴﺎ، ُאن ﺳﻴﻦ آر ﻟﮙﻴﺎس؛ ِ ِ ِ َ ِ ﭼﻮڌאري ﭼﻨﺪن وڻ، ﭘﭽﻲ ﭘﻮڄ ﭘﻴﺎس؛ ِ َ َ َ َ َ ِ ُ َ ِ ِ َ ُ َ ِ ِ َ ُ ُ ُ ََ رﺋﺎري رت ﻛﻴﺎس، ﻫﻦ ﻛﮅאﺗﻮري ﻛﺮﻫﻲ. 02 َ ُאﭤﻲ אڙאﺋﻴﻨﺲ، ﮀﮇﻳﻮ ﺗﻪ ﮀﻴﻚَ ﭤﻴﻮ؛ ِ ِ َ ﮐﺎرאﻳﺎن، ﮐـﮍﻳﻮ وﭸﻲ، ﭘﻼﮢﻲ ﭘﺎﺋﻴﻨﺲ؛ ِ ِ ِ ِ َ ُ ڏאﻧﻮڻ ﺗﻨﻬﻦ ڏאﺋﻴﻨﺲ، ﺟﺌﻦ ﭼﺮي ۽ ﭼﻨﮕﮭﻲ ﭜﮣﻮ. ِ ِ ِ َ ِ ِ 79 www.voiceofsindh.net ُ ﻫﺎﮢﻲ אٺ وﮘﺮ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺋﻲ ﭤﻮ وﻫﻲ ۽ ﮐﭥﻮري ﺟﻮن ﭨﺎرﻳﻮن ﭤﻮ ُ َ ﭼﺮي. אي אﻣﮍ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אٺ ﺟﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﻇﺎﻫﺮ ﻇﻬﻮر ﻧﺸﺎن ﻧﻪ َ ﭤﻮ ﭘﺴﺠﻲ. ﺟﮭﺎن ﺳﺎن ﺟﮭﺎن ﺟﮭﮍو آﻫﻲ ۽ אﻧﺪر ۾ ﻫﺘﻲ )ﭘﺮﻳﻦ وٽ( ﭤﻮ ﭼﺮي. )ﺳﮅرﻳﻞ ﻣﻦ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو( ُ َ אٺ אڄ אﮘﻴﻦ ڍאر )روش( ﺗﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﻫﻮ. אﮜﮡ ۾ َ אﭼﻲ، ﺗﻮﺑﺮي ﺟﻲ ﺑﻪ ﺗﻤﻨﺎ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺷﺎﻳﺪ وﮘﺮ ﺳﺎن وﭸﻲ، َ ﻛﻨﻬﻦ زﻫﺮي ول ﺟﻲ ﭼﺶ ورﺗﻲ אﭤﺲ. )ﻣﻦ אڄ وري ﭤﮍﻳﻞ ﭤﻮ ﻟﮙﻲ. ﺳﻨﺪس ﺷﻴﻄﺎﻧﻲ ﺳﭝﺎُء وﭸﮡ ﺟﻮ ﻧﻪ آﻫﻲ.( َ َ ﻛﺮﻫﻲ ﻛﮇ ﭘﺌﻲ، وﭸﻲ وﻟﻴﻦ ۾ وאت وڌو. ِאﻫﺎ ﺳﮅ ﭔﻨﻴﻦ ﺟﻲ ﻣﺎﻟﻜﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﺌﻲ ۽ ِאﻧﻬﻲ ﺗﻲ ﺳﻨﺪس رﮐﭙﺎل ﺑﻪ ڏﻣﺮﻳﺎ. ﻣﻴﻲ ﺟﻮ ﺳﺎرو ﺳﺖ ﻧﻜﺮي وﻳﻮ آﻫﻲ ۽ وאت ﻣﺎن ﻛﺎ ُ ﻫﻮﻧﮕﺎر ﻧﻪ ﭤﻲ ﻧﻜﺮﻳﺲ. وﻳﭽﺎري אٺ ﮐﻲ ﺳﻤﻮري ﻣﺴﺘﻲ وﺳﺮي وﻳﺌﻲ آﻫﻲ. ُ ﻣﻀﺒﻮط ﻧﻮڙﻳﻮن وﭨﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אٺ ﮐﻲ ﭘﺎ .ﺳﺮﻫﻴﻮن وﻟﻴﻮن ﭘﭩﻦ ﺗﻲ ﭘﮑﮍﻳﻮن ﭘﻴﺌﻮن آﻫﻦ. ﭼﺎﻧﮕﻲ ﺟﻲ ﭼﺸﻜﻮ ورﺗﻮ ﺗﻪ ﭘﻮ ﺑﻨﺎ ڏאﻧﻮڻ ﺟﻲ رﻫﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ ﻛﻨﺪو. )ﻣﻦ ﺟﻲ ﻫﻚ َ وאري ﺿﺎﺑﻄﻲ אﻧﺪر رﻫﻲ، روﺣﺎﻧﻲ ﺳﺎُء ورﺗﻮ ﺗﻪ ﭘﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻗﺒﻀﻲ ﻫﻴﭟ رﻫﮡ ﭘﺴﻨﺪ ﻛﻨﺪو.( ُ אٺ ﮐﻲ روﻛﮡ ﻻ ﻛﺌﻴﻦ ڏאﻧﻮڻ وڌم. ﭼﺎﻧﮕﻮ زﻧﺠﻴﺮن ﺳﻮڌو ﻧﺌﮍي، وﭸﻴﻮ ﻻﮢﻲ ۾ ﭼﺮي. אي ڌﮢﻲ! ﺗﻮن ﺋﻲ ﻛﺮﻫﻲ ﺟﻲ ﻣﻦ ۾ ﻛﺎ ﺳﻤﺖ آڻ. ﺗﻮن ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﮐﻴﺲ ﺳﻨﺌﻴﻦ رאه ﺗﻲ ﻫﻼ) .ﻣﻦ، روﻛﮡ ﺳﺎن ﺑﻪ ﺑﺎز ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ ۽ ُﺑﺮאﻳﻦ ڏאﻧﻦ ﭘﻴﻮ ﭜﭵﻲ.( َ ُ אٺ ﮐﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎﺋﻲ ﭤﻜﻴﺲ ﺗﻪ אכ ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﻧﻪ وﭸﻲ ﭘﺌﻮ. ﺟﻨﻬﻦ ول ﮔﮭﮣﻦ ﺟﻮ ﻫﻮش ﻧﻬﮍﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﺋﻲ وﭸﻲ َ ﻧﻴﻨﻬﻦ אڙﻳﻮ אﭤﺲ. ﭼﻮﻃﺮف ﭼﻨﺪن ﺟﺎ ﺟﺎم وڻ ﭘﭽﻲ رאس ﭤﻴﺎ ُ אﭤﺲ. ﻫﻦ ﻛﻠﮁﮣﻲ אٺ ﻣﻮﻧﮑﻲ رت روﺋﺎرﻳﻮ آﻫﻲ. )ﻣﭥﻴﻦ ﭔﻦ ُ ﺑﻴﺘﻦ ۾ ﻧﺠﺲ ﻣﻦ ۽ אن ﺟﻲ ﺑﺮﻳﻦ ﺧﺼﻠﺘﻦ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو آﻫﻲ.( ُ ُ אﭤﻲ אٺ ﭘﺌﺪ وﺟﮭﻪ. ﺟﻲ ﺗﻮ ﮀﮇﻳﺲ ﺗﻪ ﮀﻴﻚ ﭘﻴﻮ ﮔﮭﻤﻨﺪو. ُ ﺟﻲ ﮐﺎرאﻳﺎﻧﺲ ﭤﻮ ﭨﻬﻴﻮ وﭸﻲ )ﻫﻠﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻛﺮي(. אﭤﻲ ﻛﻮ אﻫﮍو ﭘﻼڻ ﻳﺎ ﺑﻮﺟﻮ وﺟﮭﻴﻨﺲ )ﺗﻪ ﭨﺎه ﻟﻬﻴﺲ(. אﻫﮍو ُ ﻛﻮ ڏאﻧﻮڻ وﺟﮭﻴﻨﺲ، ﺟﻮ ﭼﺮي ﺑﻪ ﭘﻴﻮ ۽ ﻫﻮﻧﮕﺎرﻳﻨﺪو ﺑﻪ وﺗﻲ.
- 99. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 12 دو دﺳﺘﻲ، دو ﭘﻴﺮ، ﺳﻴﻨﻲ َ َ َ ُ َ ُ َ ِ ُ ﺳﻨﮕﮭﺮ رכ ﺟﻲ؛ َ ِ ِ َُ ُ َ ََ ﻣﺎ !ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺮﻫﻲ، ﺗﺎزي ﭰﻠﻦ ﻫﻴﺮ؛ ِ َ ِ َ َ َ َ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺎﻣﮡ ﻛﻨﺪي ﻛﻴﺮ؟ ﺟﻮ ﻣﻮﻧﻬﻴﻦ وٽ ﻣﺲ رﻫﻲ! َ َ َ ِ ُ ِ 22 َ َ َ ََ ﻛﻨﻴﻦ ﻛﺎﻣﮡ ﻛﻴﺎ؟ ﻛﻴﺌﻦ ﭜﻨﭝﻮﻟﺌﻴﻦ؟ ﻛﺮﻫﺎ! ِ َ َ ِ ِ َ َ َ َ َ ُِ َ אﮐﻴﻦ ﻣﭥﻲ אﮐﻴﺎ، ﭘﮍ ۾ ﭘﻴﺮ ﮔﻨﺎ! ِ َ َ َ ِ َ وڳ כ وﺳﺮﻳﺎ؟ ﭔﮅو ﺟﺌﻦ ﮔﮭﺎﮢﻲ وﻫﻴﻦ. َ ِ ِ ِ ِ 32 ﮐﺎﺋﻲ ﻧﻪ ﮐﭩﮣﻬﺎر، ﭼﻨﺪن ﺟﺎ ُ َ َ َ َ َ َ ﭼﻮﭘﺎ ﻛﺮي؛ َ َ َ َ َ َََ אﮔﺮ אوڏو ﻧﻪ وﭸﻲ، ﺳﺮﮐﻨﮉ ﻟﻬﻲ ﻧﻪ ﺳﺎر؛ ِ َ َ َ ﻻﮢﻲَء ﺟﻲ َﻟﻐﺎر، ﻣﻴﻮ ﻣﺘﺎرو ﻛﻴﻮ. ِ 42 َ َ َ َ َ ُ َ ﭼﺎﻧﮕﺎ! ﭼﻨﺪن ﻧﻪ ﭼﺮﻳﻦ، ﻣﻴﺎ! ﭘﺌﻴﻦ ﻧﻪ ﻣﻮכ؛ ِ ِ ُ َ َََ אﮔﺮ אوڏو ﻧﻪ وﭸﻴﻦ، ﭤﻜﻴﻮ ﮀﮇﺋﻴﻦ ﭤﻮכ؛ َ ِ َ ِ َ َ َ ﻻﮢﻲ وﭼﺎن ﻟﻮכ، ﺗﻮ ﻛﻬﮍي אﮐﺮ آﺋﮍي؟ ِ ُِ ِ ِ 52 ﺟﺌﺎن ﻛﻮڙ ﭔﻪ ﻛﺎﭠﻴﻮن، ﭘﻨﺠﻴﻦ َ َ ُ ﻟﮑﻴﻦ ﭘﺎ؛ ِ ِ ﻣﻴﻮ ﺗﻨﻬﻦ ﻣﺎﮘﺎ ،ڏﻳﻬﺎﮢﻲ ڏאر َ َ َ ﭼﺮي. ِ 62 َ ََ ﻟﮏ ﻻﮐﻴﮣﻮ ﻛﺮﻫﻮ، ﻛﻮڙﻳﻦ ڏﻳﺌﻲ ﻛﺎه؛ ِ ِ ِ ُ َ َ َُ אﻳﻼﭼﻴﻮن آﻫﺮ ۾، ﭘﻮڄ ﻣﻴﻲ ﮐﻲ ﭘﺎ؛ َ َ ُ َ ﻛﭣ ﻧﻪ ﻛﻨﺪو ﻛﺎ ،ﺟﻪ ﭘﻼﮢﻴﻮ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦَء ﻣﮍي. ِ ِِ وאﺋﻲ 1 َ ﺳﮅﻳﻦ ﺳﻴﮡ ﻧﻪ ﻫﻮن، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻴﺎﭘﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ؛ ِ َ ُ ِ ِ ُ ِ َ َ َ ﻛﺎريَء رאت رت ﭰﮍא، ﺟﺎن ﺟﺎن ﻧﻴﮡ ﻧﻪ رون؛ ِ ُ ِ َ َ ﻣﻮﭨﮡ ﺟﻨﻴﻦ ﻣﻴﻬﮣﻮ، ﭘﮍ ﺗﻲ ﺳﻴﺌﻲ ُ ِ ﭘﻮن؛ ِ ِ ِ ِ ُ َُ ﺟﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﺳﻲ ﻣﺮ روﻳﻮ رون. ُ ِِ ُ ِ وאﺋﻲ 2 َ ُ َ ﺗﻮﮢﻲ ﺗﮍﺋﻴﻦ ﺗﻮن، ﻳﺎ אﻻ! ﺗﻮ َ ُ در ﺗﻮ ﻧﻪ ﮀﮇﻳﺎن! ِ ُ ُ ﻣﻮن ﮐﻲ ﺳﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪو، ﺟﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﻧﻪ ڏﺋﻴﻦ ﻣﻮن؛ ُ ِ ِ ِ ُ ُ ُ َ ﻣﻮن ﭔﻴﺎ در ﮔﮭﮣﺎ ﻧﻬﺎرﻳﺎ، آﻫﺌﻴﻦ ﺗﻮن ﺋﻲ ﺗﻮن. ِ ِ 89 www.voiceofsindh.net אﮘﻴﻦ ﭨﻨﮕﻦ ﺗﻮڙي ﭘﻮﻳﻦ ﭨﻨﮕﻦ ۾ ﻧﻴﺮ ۽ ﺳﻴﻨﻲ ۾ رכ ﺟﻲ ُ زﻧﺠﻴﺮ ﭘﻴﻞ אﭤﺲ. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אٺ ﮐﻲ ﺗﺎزن ﮔﻠﻦ ﭼﺮڻ ﺟﻲ ﻋﺎدت آﻫﻲ. ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻴﺮ ﮀﻞ ول ﻫﮣﻨﺪو، ﺟﻮ ﻣﻮن وٽ ﻣﺲ رﻫﮡ ﺟﻲ ﭤﻮ ﻛﺮي. אي ﻛﺮﻫﺎ! ﺗﻮﮐﻲ ﻛﻦ ﺟﺎدو وڌא آﻫﻦ ۽ ﺗﻮن ﻛﺌﻦ َ ﭜﻨﭝﻠﺠﻲ وﻳﻮ آﻫﻴﻦ؟ אﮐﻴﻦ ﺗﻲ ﮐﻮﭘﺎ אﭤﻴﺌﻲ ۽ ﮔﮭﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﭘﮍ ۾ ﭘﻴﺮ ﮔﭡﺎ אﭤﻴﺌﻲ. ﻛﺌﻦ وﮘﺮ وﺳﺮي وﻳﺎ אﭤﻴﺌﻲ، ﺟﻮ ﻗﺎﺑﻮ ﭤﻴﻮ َ ﮔﮭﺎﮢﻲ ۾ ﭘﻴﻮ وﻫﻴﻦ؟ ُ ُ ﻫﻮ ﮐﭩﮣﻬﺎر ﻧﻪ ﭤﻮ ﮐﺎﺋﻲ ۽ ﭼﻨﺪن ﻣﺎن ﭼﻮﭘﺎ ﭜﺮي אﻧﮑﻲ َ ﭤﻮﻛﺎرﻳﻮ ﮀﮇي. אﮔﺮ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻲ ۽ ﭼﻨﺪن ﮐﻲ ُ ﭘﮁﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ. ﻻﮢﻲ ﺟﻲ ﭼﺶ אٺ ﮐﻲ ﻣﭽﺎﺋﻲ ﻣﺘﺎرو ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ُ אي אٺ! ﺗﻮن ﻧﻪ ﭼﻨﺪن ﭤﻮ ﭼﺮﻳﻦ، ﻧﻪ ﭤﻮ ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن ﻛﺠﮭﻪ ُ َ ﭘﻴﻦ. אﮔﺮ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﻧﻪ ﭤﻮ وﭸﻴﻦ ۽ אﭼﺎ ﮐﺎڄ ﭤﻮﻛﺎرﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ! ﻫﻦ ﺳﺎري ﺧﻠﻘﺖ ۾ ﺗﻮﮐﻲ ﻛﻬﮍي ﻛﺎرڻ ﻻﮢﻲ وﮢﻲ آﻫﻲ؟ )אي ﻣﻦ! ﺗﻮن ﮀﻮ ﭤﻮ ﺑﺮאﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﮔﮭﻠﺠﻲ وﭸﻴﻦ؟( ﺟﺘﺎن ﻫﻚ ﻛﺮوڙ ۾ ﭔﻪ ﻛﺎﭠﻴﻮن ۽ ﭘﻨﺠﻴﻦ ﻟﮑﻴﻦ ﻫﻚ ُ ُ ﭘﺎُء ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، אﻧﻬﻲ ﻫﻨﮅאن אٺ ﻫﺮ روز ﭨﺎرﻳﻮن ﭤﻮ ﭼﺮي. ُ ُ ﻟﮏ ﻟﻬﻨﺪڙ אٺ ﻛﺮوڙ ڏﻳﺌﻲ ﺑﻪ ﻛﺎﻫﻲ وڃ. ﭼﺎري ۾ אٺ ﮐﻲ ﺟﺎم אﻳﻼﭼﻴﻮن )ﭰﻮﭨﺎ( ڏي. ﭘﻮ ﻫﻮ ﻫﻠﮡ ۾ ﻛﺎﺑﻪ ﮘﮡ ﮘﻮت ﻧﻪ ﻛﻨﺪو. ﺟﺎن ﺋﻲ ﭘﻼﮢﻴﻮ ﺗﺎن ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﭘﻬﺘﻮ. رﮘﻮ ﺳﮅن ﻛﺮڻ ﺳﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻣﻠﻦ ۽ رﮘﻮ ﻧﻴﺎﭘﻦ ﺳﺎن ﭘﺮﻳﻢ ﺟﻲ ﭘﻮرאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻴﻨﺪي آﻫﻲ. ﺟﻴﺴﻴﻦ אوﻧﺪאﻫﻲ رאت ﺟﻮ אﮐﻴﻮن رت ﻧﻪ ﭤﻴﻮن روﺋﻦ، )ﺗﻴﺴﻴﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﻧﻪ ﻣﻠﻨﺪא آﻫﻦ ۽ ﻧﻪ ﺳﭽﻲ ُ ﻣﺤﺒﺖ ﭤﻴﻨﺪي آﻫﻲ.( ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﻴﺪאن ﺗﻲ אﻫﻲ ﺋﻲ ﺳﺮ ڌرﻳﻦ، ﺟﻦ ﻻ ﻣﻮﭨﮡ ﻋﻴﺐ آﻫﻲ. ﺟﻦ ﺟﺎ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﺴﺎﻓﺮ )ﭤﻮرو وﻗﺖ رﻫﻨﺪڙ ( آﻫﻦ، ﺳﻲ ﭜﻞ روﻳﻮ روﺋﻦ. وאﺋﻲ אي ڌﮢﻲ! ﺗﻮڙي ﺗﻮن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺎڻ وﭨﺎن ﺗﮍي ﻛﮃﻳﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ در ﻧﻪ ﮀﮇﻳﺎن. ﻣﻮن ﻻِ אﻫﻮﺋﻲ دﻳﺪאر آﻫﻲ، ﺟﻲ ﺗﻮن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﻧﻪ ڏﻳﻦ. ﭔﻴﺎ در ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ ﭜﻴﭩﻴﺎ אﭤﻢ، ﭘﺮ ﺳﭻ ﺗﻪ ﺗﻮن ﺋﻲ ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ آڌאر آﻫﻴﻦ.
- 100. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ ُ ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ، ﻫﻨﺪﺳﺘﺎن ﺟﻲ ﻣﮑﻴﻪ رאﮘﻦ ﻣﺎن ﻫﻚ آﻫﻲ. אﻧﺠﻲ ﮘﺎﺋﮡ ﺟﻮ وﻗﺖ، ﺷﺎم ﺟﻮ ﭼﺌﻴﻦ ﺑﺠﻲ ﮐﺎن אﭠﻴﻦ ﺑﺠﻲ ﺗﺎﺋﻴﻦ آﻫﻲ. ﻫﻲ ﻫﻜﮍو ﺋﻲ ﻣﮑﻴﻪ رאڳ آﻫﻲ، ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻲ ۾ آﻳﻞ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾، ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻣﻬﺮאڻ، ﻣﻌﻠﻤﻦ، ﻣﻼﺣﻦ، ﻏﻮאﺿﻦ، ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ، ﭔﻴﮍﻳﻦ، ﻏﻮرאﺑﻦ ۽ ﺟﮭﺎزن ﺟﻲ ﻣﺜﺎﻟﻦ وﺳﻴﻠﻲ، ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻫﺪאﻳﺘﻮن ﭤﻮ ڏﺋﻲ. ﻣﻬﺮאڻ ﻣﺎن ﭔﭩﻲ ﻣﺮאد آﻫﻲ: ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﺑﺤﺮ ۽ ﻫﻲ ﺳﻨﺴﺎر ﻣﻬﺎﺳﺎﮔﺮ. ِאﻧﺴﺎن ﭘﺎڻ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﻳﺎ ﻣﻼح آﻫﻲ؛ ۽ ﻛﺎﻣﻞ، ﻣﺮد ﻏﻮאض ﻳﺎ ﻣﻌﻠﻢ آﻫﻦ، ﺟﻦ ﮐﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﺟﻲ آﮔﺎﻫﻲ )ﺧﺒﺮ( آﻫﻲ. ﻫﻲ دﻳﻬﻲ ﭔﻴﮍي ﻣﺜﻞ آﻫﻲ. ﺟﺌﻦ ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﻧﻪ ﻟﻬﺮن ﺟﻮ ﻟﻴﮑﻮ آﻫﻲ، ﻧﻪ آب ﺟﻮ אﻧﺖ، ﻧﻪ ﺧﻄﺮن ﺟﻮ ﺣﺴﺎب، ﺗﺌﻦ دﻧﻴﺎ ۾ ﺑﻪ ﺣﺮﺻﻦ، ﻫﻮﺳﻦ ۽ אوﻻﻛﻦ ﺟﻲ ﺣﺪ ﺋﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ﻣﻼح ﺟﻮ ﻓﺮض آﻫﻲ ﺳﭽﻴﺖ رﻫﮡ، ۽ ﺳﮑﺎن ﮐﻲ ﭘﺨﺘﻮ ﺟﮭﻠﻲ، ﭘﺎﮢﻲ ﻣﭥﺎن ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﺗﺎرڻ. ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻮ ﻫﺮ وﻗﺖ ﺑﻴﺪאر رﻫﻲ ۽ ﻧﻔﺴﺎﻧﻲ آﮀﺎرن ۽ ﻛﻨﻦ ﮐﺎن ﭘﺎڻ ﺳﻨﭝﺎﻟﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﻢ ﻻ ﻛﻨﻬﻦ ﻣﻌﻠﻢ )ﻛﺎﻣﻞ( ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ وﭠﻨﺪو ﺗﻪ ﻫﺮﮔﺰ ﺗﻮאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻴﻨﺪو. ُ ُ ﻫﻲ ﺳﻨﺴﺎر ﻣﻬﺎﺳﺎﮔﺮ ۾، אﻫﻮ ﻣﻼح )ِאﻧﺴﺎن( ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن אﻛﺮي ﭘﺎر وﻳﻨﺪو، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﭔﻴﮍي ۾ وﻳﻨﺘﻴﻦ َ ﺟﻮ وﮐﺮ ﻫﻮﻧﺪو ۽ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺟﮭﺎز אدب ۽ ِאﺧﻼص ﺟﻲ ﺳﮍﻫﻦ ﺳﺎن ﺳﻴﻨﮕﺎرﻳﻞ ﻫﻮﻧﺪو. אﻫﮍو ِאﻧﺴﺎن ﺗﻮﺑﻬﻪ ﺟﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺳﺎن ﻃﻮﻓﺎن ﺑﻪ ﺗﺮي وﻳﻨﺪو ۽ ﺳﻨﺪس ﺟﮭﺎز ﮐﻲ ﻛﻮ ﺟﻮﮐﻮ ﻧﻪ رﺳﻨﺪو. ُ َ ﺧﺪא ﺟﺎ ﻣﺮد، ﻏﻮאض ﻳﺎ ﭨﻮﭔﺎ آﻫﻦ، ﺟﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﭘﻴﻬﻲ، ﻣﺎﮢﻚ ﭤﺎ ﻣﻴﮍﻳﻦ. אﻣﻠﻬﻪ ﻣﻮﺗﻲ אﻧﻬﻦ وٽ آﻫﻦ، َ ُ ﺟﻲ ﭘﺎﺗﺎل ۾ אوﻧﻬﻴﻮن ﭨﭕﻴﻮن ﭤﺎ ﻫﮣﻦ. ﺷﺎه، אﻪﻠﻟ ﺟﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ وﻳﻨﺠﮭﺎر ﻳﺎ ﺟﻮﻫﺮي ﺑﻪ ﭤﻮ ﺳﮇي. אﻓﺴﻮس ﺟﻮ אڄ אﻫﻲ وﻳﻨﺠﮭﺎر ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺎﮘﻦ ﺗﻲ ﻧﻪ آﻫﻦ، ۽ ﺳﻨﺪن ﭘﻮﻳﺎن ﺷﻴﻬﻲ ﺟﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﺳﭹﺎﮢﻦ ۽ رﮘﻲ ﻛﭧ ﭘﻴﺎ ﻛﭩﻴﻦ. אﺳﻴﻦ َ ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺟﻲ وﮢﺞ ﮐﻲ وﺳﺎري، ﻛﺎﺋﻮ وﻳﭡﺎ ﻛﻤﺎﻳﻮن. ڌﮢﻲ ﺟﻲ אﻣﺮن ﮐﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻣﭹﻮن، ۽ ﻧﻴﭟ ﺳﻤﻮرو وﮐﺮ ﻫﭥﺎن وﭸﺎﺋﻲ، ﺟﮭﺎن ﻣﺎن رت روﺋﻨﺪא ﭤﺎ وﭸﻮن. ُ ڌﮢﻲ ﺟﺎ ﻋﺎﺷﻖ، ﺳﺎري رאت، رب ﮐﻲ رﻳﺠﮭﺎﺋﮡ ﻻ ﭤﺎ ﺟﺎﮘﻦ. ﺳﻨﺪن وﺋﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﺳﻨﺪن ﻣﭩﻲ ﺑﻪ ﻣﺎن ﭤﻲ ﻟﻬﻲ، ۽ َ ﻛﺮوڙﻳﻦ ِאﻧﺴﺎن אﭼﻴﻮ ﺳﻨﺪن آﺳﺘﺎﻧﻦ ﺗﻲ ﺳﻼم ۽ ﺳﺠﺪא ﻛﻦ. ﺑﺎﻗﻲ אﺳﺎن ﺟﻮ ﺣﺎل ﻫﻲ آﻫﻲ ﺟﻮ ﺳﻤﻮرو ﻣﻮڙي ﺑﺮﺑﺎد ُ ُ ﻛﺮي، ﻫﺘﺎن ﻫﻠﻴﺎ ﭤﺎ وﭸﻮن، ۽ ﻧﻪ ﻫﺘﻲ، ﻧﻪ ﻫﺘﻲ، ﻛﻨﻬﻦ ﻣﻠﻬﻪ ﻳﺎ ﻣﺎن ﺟﺎ ﭤﺎ ﭤﻴﻮن. ِ 99
- 101. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎر ۽ ﺳﻨﭝﺎر ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻨﺌﻴﻦ ۾ رک ﺗﻪ ﻫﻮ ﭘﮡ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎر ﻟﻬﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺣﻜﻤﻦ ﺟﻲ ﭘﻴﺮوي ُ ﻛﺮ ﺗﻪ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﭘﺎﻟﻬﻮ ﻧﻪ رﻫﻴﻦ. ﻣﻦ ﻣﺎن ﺳﻤﻮرو ﻓﺮﻳﺐ ﻛﮃي ﮀﮇ ﺗﻪ אﺗﻲ ﺟﻲ ﺧﻮف ﻣﺎن ﮀﭩﻴﻦ. دل ﮐﻲ ڌوﺋﻲ ُ ُ ُ ﺻﺎف ﻛﺮ ﺗﻪ אن ۾ روﺣﺎﻧﻲ ﺧﺰאﻧﺎ ﻟﻬﻴﻦ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ אﺟﺎر ۽ אن ﺟﺎ ﺳﮍه אﮀﺎ رک. אن ﮐﻲ ﻣﻌﻠﻢ ﺟﻲ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﺮ ﺗﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﭘﺎر ﭘﻬﭽﻴﻦ. ﻣﻮﺗﻴﻦ ۽ ﻣﺎﮢﻜﻦ ﮐﻲ وﺳﺎري، ﻛﭻ ۽ ﻛﻮڙ ﺟﻮ وﮢﺞ ﭘﻴﻮ ﻛﺮﻳﻦ. ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ َ ُ رﮘﻮ ﺳﭻ ﭤﻮ وﮢﻲ. ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﻣﺎﮢﻚ آﻫﻴﻦ. אﻧﺪر ۾ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﻣﭻ ﭔﺎر. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﭹﺮو )دﻳﻬﻲ( ﭘﺎﭘﻦ ﺳﺎن ﭼﻮﭨﻲ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﭼﻮر آﻫﻲ. ِאﻫﺎ ﺳﮅ ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﻛﺎروﻧﭝﺎر ۾ ﻫﺮ وﻗﺖ ﭔﮇڻ ﺟﻮ ﺧﻄﺮو آﻫﻲ. ﺳﺘﺎر ﺟﻲ ﭔﺎﺟﻬﻪ ﺳﺎن ﺋﻲ ﭔﻴﮍא ﺳﻼﻣﺖ رﻫﻨﺪ ۽ ﺟﮭﺎز ﺟﻮﮐﻲ ﮐﺎن ﺑﭽﻨﺪ. ﻣﺸﻜﻞ אﻟﻔﺎظ ﭘﮁﻨﺌﻲ ُ َِ ﭼﺘﺎن ِ َ ُ ﭼﺮ ُאﻧﻴﻦ ﺟﺎ َ ُ אﻣﺮ ُ ﭼﻴﺖ ُ ُ ﺳﭙﻴﺖ َ ﭘﺎر ُ ﭼﻮر ُ ﻛﻮڙو ُ َِ ﻫﻦ ﭜﺮ ُ ﻫﻮر دאﺋﻤﺎ ِ دورﺑﻲَء ُ ِ ِ ُ وﻻﻳﺘﻦ وت ِ ُ ﻧﻴﻬﻪ ﻧﻴﮑﺎري َ َ ﻣﻼح ُ َِ ﻣﻌﻠﻢ ﻛﺎﻳﻮ ﻧﻪ وﮢﺠﻴﺎ َ ِ ِ 001 ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻦ ﺗﻮﮐﻲ ﭘﮁﻦ ﭼﺖ ﻣﺎن ﻳﺎدﮔﻴﺮي، ﺳﺎر ُ אﻧﻬﻦ ﺟﺎ ﺣﻜﻢ )ﻳﻌﻨﻲ ڌﮢﻲ ﺟﺎ( ﺳﺮت، ﺳﻨﭝﺎر ﺳﻔﻴﺪ، ﺻﺎف ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﭘﺮﺋﻴﻦ ﻛﻨﺎري ﺗﻲ )آﺧﺮت( ﭘﭽﺎر ﻓﺮﻳﺐ، ﺑﺮאﺋﻲ ﻫﻦ ﭘﺎر )آﺧﺮت( ﺧﻄﺮو، ﺧﺪﺷﻮ، ﻓﻜﺮ ﻫﻤﻴﺸﻪ دورﺑﻴﻨﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺻﺎف دل وﻻﻳﺘﻦ ﺟﻮ ﺧﺰאﻧﻮ. )روﺣﺎﻧﻲ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ دوﻟﺖ( ﭔﻴﮍي ﺻﺎف ﻛﺮي אي ﭔﻴﮍي وאرא ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻮﻧﻬﻮن )ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮﺷﺪ ﻛﺎﻣﻞ ﻛﺎﺋﻮ )ﺷﻴﺸﻮ ﻳﻌﻨﻲ ﻛﭻ ﻛﻮڙ( وאﭘﺎر ﻧﻪ ﻛﻴﻢ
- 102. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﻴﻬﻲ ِ وﻫﺎﻳﻮم ِ ِ َ ﺗﻮه ُאﺑﻬﺎن َ َ ﻋﻬﺪ ﭘﭹﺮو ِ ِ ُ ُ ﭼﻮر ُ ُ ﻣﻮر ُ ﮘﻮڙﻫﺎ אور ِ ﻣﺎﮢﻚ ِ אن َ ِ ﭘﺮ ِ َ َ ﺳﻔﺮو َ َ ﻟﺲ َ ﻟﻴﭧ َ אوﻟﺌﻴﻦ ََ ﭰﺮﻫﻲ َ ﭰﻴﭧ ﻛﺎ م َ ﻟﭙﻴﭧ ِ ﻏﺎرﻳﺒﻲ ِ ُ ﻏﺮאب ُ ﻻﭴﻮ ﻣﻴﺮ َ ﺳﮣﺎوא ﺳﻴﺮ ِ ﻣﻨﺠﮭﺎن َ ُ ﻣﻜﮍيَء ُ ﺑﻮﻧﺪ ﻛﻮڙﻳﻴﻦ ِ ﭜﺎل َ ﻛﺮﻳﻢ َ ﺣﻤﺪ ﺣﻜﻴﻢ 101 ﺷﻴﻬﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺴﻴﺲ ﺷﻴﻦ وאﭘﺎر ﻛﻴﻢ ﻣﻬﺮ ﺗﮙﺎن אﻗﺮאر ﻛﺎﻳﺎ، ﺑﺪن ﻏﺮق، ﭔﮇل وﭼﻮر אي אﻟﮏ! ﺣﺎل ﺳﻞ، ڌﻳﺎ אي אﻣﻠﻬﻪ ﻣﻮﺗﻲ )ِאﻧﺴﺎن( אﻫﮍي ﻃﺮح ﺳﺠﺎﻳﻮ، ﺳﭱﻠﻮ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ אڇ ُ אﭤﻞ ﻧﻪ ڌﻛﻴﻦ ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﺗﺨﺘﻲ ﮐﻲ )ﻳﻌﻨﻲ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ( ﺿﺮب ﻛﺎﻧﻪ ﭼﭙﻴﭧ ﻣﺴﻜﻴﻦ، ﻏﺮﻳﺒﺎﮢﻲ ﺟﮭﺎز ﻧﻮڙﻳﻮن ﻣﻠﻮכ ﺳﮣﺎﺋﻲ وא ﺗﻲ وچ ﺳﻴﺮ ﺗﻲ ﻫﺎﻛﺎري ﻫﻠﻴﺎ אﻧﺪرאن ﭔﻴﮍي ۾ ﭨﻤﻚ ﺳﻬﺴﻴﻦ אﺣﺴﺎن، ﭜﻼﻳﻮن ﭔﺎﺟﮭﺎري ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺳﺎرאه ﺳﻴﺎﮢﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ
- 103. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺟﻮر ِ ﺑﺎﻃﻦ ِ ﺑﺎﻧﺎ َ ﺛﻨﺎ َُ ﻻﻟﻦ ﻟﺴﺎﻧﺎ ِ َ ﻓِﻜﺮ َ ﻓﻨﺎ ُ ﺗﺴﻲ ُ ﺗﻮه آﮔﻮ َ אﺣﺴﺎﻧﺎ ِ ﭔﺎﻧﺎ ُ دאﻧﻬﻪ َ َِ َ ﺗﺴﻠﻴﻢ َ ِ ُ ﺗﺤﻘﻴﻖ َ אﻣﺎﻧﺎ َ َ ﺟﺒﺎر َ ﺳﻤﺎﻧﺎ َ ُ ُُ ﻓﺎذﻛﺮوﻧﻲ אذﻛﺮﻛﻢ َ ﻛﻬﻴﻮ ِ ُ ﻗﺮآﻧﺎ َ َ ُ َ ُُ وאﺷﻜﺮ وאﻟﻲ وﻻﺗﻜﻔﺮون ُ ِ ُ ﻛﻔﺮאﻧﺎ َ ﺳﻨﻮرﻳﺎ ُ َ َ ﻛﻮل َ ﻛﻨﺎ َ ﻣﺪح َ ﻣﻨﺎ ِ َ ﺗﺎﺋﺐ ﺟﻮﺷﺎ 201 زور ﺳﺎن אﻧﺪر ﻳﻌﻨﻲ ﻗﻠﺐ ﺟﺎ رﻧﮓ، אﺳﺮאر وאﮐﺎڻ ﻣﺤﺒﻮب ﻳﻌﻨﻲ ڌﮢﻲ زﺑﺎن ﺳﺎن )ﻟﺴﺎن = زﺑﺎن( ﺧﻴﺎل، ڌﻳﺎن )روﺣﺎﻧﻲ( ﻣﺤﻮ، ﻏﺮق ﭘﺮﭼﻲ، رאﺿﻲ ﭤﻲ ﻣﻬﺮ، ﻟﻄﻒ ڌﮢﻲ אﺣﺴﺎن وﭼﺎن، ﭜﻼﺋﻲ ﮐﺎن אي ﭔﺎﻧﻬﺎ! אي ﺑﻨﺪא! دאﻧﺎ، ﺳﻴﺎﮢﻮ رب ﺟﻲ ﻛﺌﻲ ﺗﻲ رאﺿﻲ رﻫﮡ، ﺳﺮ ﻧﻮאﺋﮡ ﺳﭽﻲ ﻃﺮح ﺑﻲ ﻣﺎﻧﺎ ڌﮢﻲ ﺗﻌﺎﻟﻰ ﻣﺎن وאرא ﻳﺎد ﻛﺮﻳﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺗﻪ ﻳﺎد ﻛﺮﻳﺎن אوﻫﺎﻧﮑﻲ )ق. ش( ﭼﻴﻮ، ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ ﺷﻜﺮ ﻛﺮﻳﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ۽ ﻛﻔﺮ ﻧﻪ ﻛﺮﻳﻮ )ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ( ﺑﻲ ﺷﻜﺮאﺋﻲ ﺳﻨﻮאرﻳﺎ، درﺳﺖ ﻛﻴﺎ ﺑﺮﻳﻮن ﺧﺼﻠﺘﻮن ﻃﺮﻓﺎن ﺳﺎرאه ﻣﻦ ﻣﺎن ﺗﻮﺑﻬﻪ ﻛﻨﺪڙ ﺟﻮش ﻳﺎ ﺷﻮق ﻣﺎن
- 104. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ ﻟﻄﻴﻒ َ ُ אﻣﻦ אﻳﻤﺎﻧﺎ ِ 1 ﻣﺎن ﭘﮁﻨﺌﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﭼﺘﺎن ﻻهِ م َ ُ َ ﭼﺮ؛ َ ُ َِِ ُ ِِ ِ ََُ َ ُ ُאﻧﻴﻦ ﺟﺎ אﻣﺮ، ﮐﮡ ﺗﻪ ﺧﺎﻟﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻴﻦ. ِ 2 ُ َ ﻣﺎن ﭘﮁﻨﺌﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﭼﺖ ۾ رﮐﺞ ﭼﻴﺖ؛ ِ َ ُ َِِ ُ ِِ ِ ُ ِ ُ ُ ُ َ ُ ُ ﺳﮍه ڌﺋﺎري ﺻﺎف ﻛﺮ، ﺻﺎﺑﮡ ﺳﺎڻ ﺳﭙﻴﺖ؛ ُ َ ُ ِ ُ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي! ﺳﭽﻴﺖ، ﭤﻲ ﺗﻪ ﭘﻬﭽﻴﻦ ﭘﺎر ﮐﻲ. ُ ِ َ ِ 3 َ ُ ﻣﺎن ﭘﮁﻨﺌﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﭼﺘﺎن ﻻهِ م ﭼﻮر؛ َ ُ َِِ ُ ِِ ِ ُ َ ِ َ ِ َ َ ُ ﻛﮃي ﮀﮇ ﻗﻠﺐ ﻣﺎن، ﻣﺎري ﻛﻮڙو ﻛﻮر؛ ُ ُ َ َِ َ ُ ﻫﻦ ﭜﺮ ﺳﻨﺪو ﻫﻮر، ﻣﭥﺎن ﺗﻮ ﻣﻌﺎف ﭤﺌﻲ. 4 ﻣﺎن ﭘﮁﻨﺌﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﭼﻴﺘﺎرﻳﺞ ُ ﭼﺖ؛ َ ُ َِِ ُ ِِ ِ ِ ُ ِ ُ دאﺋﻤﺎ دورﺑﻲَء ۾، ﭘﺴﻴﻦ وﻻﺗﻦ وت؛ َ ِ ِ ُ ِ ُ ِ ُ َ َ َ ُ َِۡ ﻧﻴﮧ ﻧﻴﮑﺎري ﻧﺖ، ﻣﻼح! ﮔﮇ ﻣﻌﻠﻢ ﺳﻴﻦ. 5 َ ﻛﺎﻳﻮ ﻛﻤﺎﻳﻮم، ﻣﻮﺗﻲ ﻣﻮن ﻧﻪ وﮢﺠﻴﺎ! ِ َ ِ ِ َ َ ﱠُ ﺳﻴﻬﻲ ﺟﻮ ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، وﮐـﺮ وﻫﺎﻳﻮم؛ ِ ِ َ ُ ِ ُ َ ُ َ ﻫﻬﮍو ﺣﺎل ﺳﻨﺪوم، ﺗﻮه ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ُ َ אﺑﻬﺎن! ِ 6 ُ َ َ ِ َ َ َ َ ُ َ ﻛﭻ ﻛﻤﺎﻳﻮم ﻛﻮڙ، ﭜﮙﻢ ﻋﻬﺪ אَ ﺟﺎ! ِ ُ ُ ﭘﭹﺮو ﺟﻮ ﭘﺎﭘﻦ ﺟﻮ، ﺳﻮ ﭼﻮﭨﻲَء ﺗﺎﺋﻴﻦ ﭼﻮر! ِ َِ ِ ِ ﻣﻌﻠﻮم אﭤﻴﺌﻲ ﻣﻮر، ُ َ ُ َ ِ ُ ُ ﮘﻮڙﻫﺎ! אﻧﻬﻲَء ﮘﺎﻟﮫ ﺟﻮ. ِ 7 َ ُ ُ َ ُ َ ُ ﻛﻮڙ ﻛﻤﺎي ﻛﭻ، ُאﭤﻲ אور אَ ﺳﻴﻦ؛ ِ َُ ُ َ ُ ِ َ ﻛﮃ ﺗﻮن دﻏﺎ دل ﻣﺎن، ﺻﺎﺣﺐ وﮢﻲ ﺳﭻ؛ َ ِ ِ َ ِ َ ُ َ ُ َ َ ﻣﺤﺒﺖ ﺳﻨﺪو ﻣﻦ ۾، ﻣﺎﮢﻚ! ﭔﺎرج ﻣﭻ؛ ِ ِ َ َ َِ َِ ِ َ ُ َ אن ﭘﺮ ُאﭤﻲ אچ، ﺗﻪ ﺳﻮدو ﭤـﺌﻴﺌﻲ ﺳﻔﺮو. 8 301 ﭔﺎﺟﮭﺎري ڌﮢﻲ آرאم، ِאﻃﻤﻴﻨﺎن وﻳﺴﺎﻫﻪ ﺗﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﭽﺎر دل ﺗﺎن ﻧﻪ ﻻه ﺗﻪ ﻣﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺑﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎر ﻟﻬﻦ. ﺳﻨﺪن ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺣﻜﻢ ﻣﭷ ﺗﻪ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﺳﻨﺪن ﻓﻴﺾ ﮐﺎن ﭘﺎﻟﻬﻮ ﻧﻪ رﻫﻴﻦ. ﻣﻦ ۾ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻨﭝﺎر رک ﺗﻪ ﻣﻦ ﻫﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻨﭝﺎر ﻟﻬﻲ. َ ﺳﮍه، ﺻﺎﺑﮡ ﺳﺎن ڌوﺋﺎري אﮀﺎ ۽ אوﺟﻞ ﻛﺮ. אي وﮢﺠﺎرא! ِאﻫﺎ ﺳﺮت رک ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻫﻠﻲ ﭘﻬﭽﻴﻦ. )آﺧﺮت ۾ رﻫﺠﻲ אﭼﻴﺌﻲ.( ﻣﻦ ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﭽﺎر ﻧﻪ ﻛﮃ ﺗﻪ ﻣﻦ ﻫﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎر ُ ﻟﻬﻦ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﻣﺎن ﺳﻤﻮرو ﻓﺮﻳﺐ ﻛﻮري ﻛﮃ ﺗﻪ ﻫﻦ ُ ﭘﺎر )آﺧﺮت( ﺟﻲ ﺧﻮف ﮐﺎن ﮀﭩﻴﻦ. )ﻫﺘﻲ ﺟﻲ ﺳﺰא ﮐﺎن ﻣﻌﺎﻓﻲ ﻣﻠﻴﺌﻲ.( َ ﭼﺖ ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺮت رک ﺗﻪ אﻧﺪر ﺟﻲ دورﺑﻴﻨﻲ) ﺻﺎف ﻗﻠﺐ( ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ وﻻﻳﺘﻦ ﺟﻮن دوﻟﺘﻮن )روﺣﺎﻧﻲ ﺧﺰאﻧﺎ( ﭘﺴﻴﻦ. ُ ُ אي ﻧﺎﮐﺌﺎ! ﺗﻮن ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﻧﺖ אﺟﺎري، אﻧﮑﻲ ﻣﻌﻠﻢ )ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻮﻧﻬﻲ( ﺟﻲ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﺮ. ﻣﻮن ﺷﻴﺸﻲ ﺟﻮ )ﻛﻮڙ ﺟﻮ( وﮢﺞ ﻛﻴﻮ ۽ ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺟﻮ وאﭘﺎر ﻧﻪ ﻛﻴﻮ. ﺷﻴﻬﻲ )ﻛﻮڙﻳﻦ ۽ ﺧﺴﻴﺲ وﺳﺘﻦ( ﺟﻲ وﮐﺮ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻛﻴﻢ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺣﺎل אﻫﮍو ﺋﻲ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻣﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺋﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﭘﻴﻮ ﺗﮙﺎن. ﻛﭻ ۽ ﻛﻮڙ ﺟﻮ وאﭘﺎر ﻛﻴﻢ ۽ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎن ﻛﻴﻞ ِאﻗﺮאر ﭜﮙﻢ. ﻫﻲ دﻳﻬﻲ، ﺟﺎ ﭘﺎﭘﻦ ﺟﻮ ﭘﭹﺮو آﻫﻲ، ﺳﺎن ﺧﻄﺎﺋﻦ ﺳﺎن َ ُ ﭘﺮ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. אي ﺑﻲ אﻧﺖ ﻣﺎﻟﻚ! ﺗﻮﮐﻲ ِאﻧﻬﻲ ﺣﻘﻴﻘﺖ َ ﺟﻲ ﺳﻤﻮري ﭴﺎڻ آﻫﻲ. )ﻳﺎ: ﻣﻮڙﻫﻞ! ِאﻫﺎ ﻛﺎ ﭴﺎڻ אﭤﻴﺌﻲ؟( ُ ﻛﻮڙ ﺟﻮ وאﭘﺎر ﻛﻴﻮ אﭤﻴﺌﻲ، אﭤﻲ ڌﮢﻲ ﺳﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺣﺎل אور. ﺗﻮن دل ﻣﺎن ﻛﻮڙ ﻛﭙﺖ ﻛﮃي ﮀﮇ، ﮀﻮ ﺗﻪ َ َ ﺻﺎﺣﺐ وٽ رﮘﻮ ﺳﭻ ﭤﻮ אﮔﮭﻲ. אي אﻣﻠﻬﻪ ﻣﻮﺗﻲ! )ِאﻧﺴﺎن( ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ۾ ﺳﭽﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﻣﭻ ﭔﺎرج. ِאﻧﻬﻲ رﻳﺖ ﭘﻴﺶ אﭼﺞ، ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ وﮢﺞ ﺳﺠﺎﻳﻮ ﭤﺌﻲ. ﺟﺘﻲ ﻛﻨﻦ ﺟﺎ ﻛﮍﻛﺎ ﭘﻴﺎ ﭘﻮن ۽ ﻟﻬﺮن ﺟﻲ ﻟﻴﭧ ۽ ﭘﺎﮢﻲ
- 105. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ُ َ َ َ ُﻟﮍ، َﻟﻬﺮﻳﻮن، ﻟﺲ، ﻟﻴﭧ، ﺟﺘﻲ אﻧﺖ ﻧﻪ آب ﺟﻮ؛ َ ِ َ ِ َ ِ َ َِ َ א! ُאت م אوﻟﺌﻴﻦ، ﭔﻴﮍא ﻣﭥﻲ ﭔﻴﭧ؛ َ َ َ َ َ َ ََ ﺟﻮﮐﻮ ﭤﺌﻲ م ﺟﻬﺎز ﮐﻲ، ﭰﺮﻫﻲ אﭼﻲ م ﭰﻴﭧ؛ ِ ﻟﮙﻲ ﻛﺎ م ﻟﭙﻴﭧ، ﻫﻦ ﻏﺎرﻳـﺒﻲ ُ َ َ َ َ ﻏﺮאب ﮐﻲ! ِ َ ِ 9 ُ َ ِ َ َ ﺳﮍه ﺳﻨﻮאن، ﻻﭴﻮ ﻧﻮאن، ُ ِ َ ﻣﻬﺎﮢﺎ ﺳﻨﺪن ﻣﻴﺮ؛ ِ َ َ َ ِ َ ِ َ ﺳﺎﭤﻲ ﺳﻔﺮ ﻫﻠﻴﺎ، ﭤﻴﺎ ﺳﮣﺎوא ﺳﻴﺮ؛ ِ َ َ ُ ِ َ ﺟﻲ אﭼﻦ ﺳﺎڻ ُאﻛﻴﺮ، ﺳﻲ ﭔﻴﮍא رﮐﻴﻦ ﭔﺎﺟﮫ ﺳﻴﻦ. َ ِ َِ 01 ُ ِ ُ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭘﻴﺌﻲ ﻣﻜﮍيَء، ﻛﺎ ﺟﺎ ﭘﺎﮢﻲَء ﺑﻮﻧﺪ؛ َ ِ ِ ِ ُ ﺳﻴﺌﻲ ڏﭠﻢ روﻧﺪ، وﮐـﺮ ﺟﻦ وﭸﺎﺋﻴﻮ. َ َ ُ ِ ِ ِ وאﺋﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺷﻜﺮאﻧﺎ، ﻛﻮڙﻳـﻴﻦ ﭜﺎل َ َ ُ ِ َ َ ﻛﺮﻳﻢ ﺟﺎ. ِ َ ﺣﻤﺪ ﭼﺌﺞ ﺣﻜﻴﻢ ﮐﻲ، ﺟﻮر ﻫﮣﻲ ﺟﺎﻧﺎ؛ ِ ِ ِ َ ﺗﻮ ڏﻳﮑﺎري ﺗﻮ ڌﮢﻲ، ﺑﺎﻃﻦ ﺟﺎ ﺑﺎﻧﺎ؛ ِ ﻣﺘﺎن، ﻣﺮد! وﺳﺎرﺋﻴﻦ، ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ َ َ َ َ ﺛﻨﺎ؛ َ دوﺳﺖ رﮐﻲ دل ۾، ﭘﮍه ﻻﻟﻦ ﻟﺴﺎﻧﺎ؛ َ َ ُ ِ ُ ِ َ َ ِ ُ ِ َ ِ ِ َ ﺟﻔﺎ ڏﻳﺌﻲ ﺟﻲ ﮐﻲ، ﭤﻲ ﻓﻜﺮ ﻣﻨﺠﮫ ﻓﻨﺎ؛ ﺗﺴﻲ ﺗﻮ ﺳﻴﻦ ﺗﻮه ﻛﺮي، ﻣﻦ آﮔﻮ َ ُ َ َ אﺣﺴﺎﻧﺎ؛ ِ ُ ِ َُ ُ َ َ ﻛﮃ ﺗﻮن دﻏﺎ دل ﻣﺎن، ﭔﺎﻧﻬﭗ ﺳﻴﻦ، ﭔﺎﻧﺎ! َ ِ َ َ َ ِ ُ ﺻﺎﺣﺐ وﮢﻲ ﺳﭻ ﺳﻴﻦ، ﭤﻲ دאﻧﮧ، دﻳﻮאﻧﺎ! ُ ِ َ َ ِ ُ َ ِ َ ﺟﻲ ﺗﺴﻠﻴﻢ ﺳﻴﻦ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﻫﺌﺎ، ﺳﻲ ﻛﺌﻦ אﻣﺎﻧﺎ؟ ِ َ َ َ ِ َ ﺟﺎﮘﻴﺎ ﺟﻲ ﺟﺒﺎر ل ،ﺳﻴﺌﻲ ﺳﻤﺎﻧﺎ؛ َ ۡ ُ ُ ِ ۡ َۡ ُ ۡ ُ ۡ َ ُ ﻓﺎذﮐـﺮوﻧﻲ، אذﮐـﺮﮐﻢ، ﻛﻬﻴﻮ ﻗﺮآﻧﺎ؛ ِ ُ َُ َ ۡ ُ ُ ۡ ِ ۡ َ َ َ ُۡ ۡ وאﺷﮑـﺮوאﻟﻲ وﻻ ﺗﮑﻔﺮون، ﻛﮃ ﺗﻮن ﻛﻔﺮאﻧﺎ؛ ُ ِ َ ُ َ َ َ ِ َ ﺳﭛ ﺳﻨﻮرﻳﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦَء، ﻛﻮل ﺗﻮ ﻛﻨﺎ؛ ُ ِ َ َ َ ِ َ َ ﭼﮝﻲ ﭼﺌﺞ ﭼﺎه ﺳﻴﻦ، ﻣﺪح אي ﻣﻨﺎ؛ َ ِ َ ُ ِ َ ﺗﺎﺋﺐ ﭤﻴﻮ ﺗﻜﮍא، ﺟﻮﺷﺎ، ﺟﻮאﻧﺎ! َ ُ َ ِ ُ ﻧﻪ ﻟﻬﻴﻦ ﺗﻮن ﻟﻄﻴﻒ ﮐﺎن، אﻣﻦ אﻳﻤﺎﻧﺎ. ََ ُ ِ ِ 401 www.voiceofsindh.net ُ َ ﺟﻲ אڇ ۽ אﭤﻞ ﻟﮙﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ، ۽ آب ﺟﻮ אﻧﺖ ﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﭘﻮي، ﺗﺘﻲ אي ڌﮢﻲ! ﻫﻨﻦ ﺟﻲ ﭔﻴﮍن ﮐﻲ ڌﻛﻲ، ﻛﻨﻬﻦ ﺧﻮﻓﺎﺋﺘﻲ ﭔﻴﭧ ﺳﺎن ﻧﻪ وﭸﻲ ﻫﮣﺞ. ﺷﻞ ﺟﮭﺎز ﮐﻲ ﻛﻮ ﮀﻴﻬﻮ ﻧﻪ رﺳﻲ ۽ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﻛﺎ ﭼﭙﻴﭧ ﻧﻪ אﭼﻲ. ﺷﻞ ﻫﻦ ﻏﺮﻳﺒﺎﮢﻲ ﮐﻲ ﻛﺎ ﺿﺮب ﻧﻪ ﭘﻬﭽﻲ! ﺳﻨﺪن ﺳﮍه ﺳﮅא، رﺳﺎ ﻧﻮאن ۽ ﻣﻼح ُ ﻣﻠﻮכ آﻫﻦ. ﺳﻮدאﮔﺮ، ُ ُ ﺳﮣﺎﺋﻲ وא ﺗﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺳﻔﺮ ﺗﻲ אﺳﻬﻴﺎ آﻫﻦ. אﻫﻲ ﺟﮭﺎز، ﺟﻲ وڏي ﺳﻚ ﺳﺎن وאﭘﺲ ﭤﺎ ورن، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺷﻞ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﺳﻼﻣﺖ رﮐﻴﻦ! ﭔﻴﮍي ۾ אﻧﺪرאن ﺋﻲ אﻧﺪرאن ﭘﺎﮢﻲ אﻫﮍي ﻛﺎ ﭨﻤﻚ ﭨﻤﻚ َ ﻛﺮي آﻳﻮ، ﺟﻮ ﺟﻦ ﺟﻮ وﮐﺮ ﺧﺮאب ﭤﻴﻮ، ﺗﻦ ﮐﻲ אﮐﻴﻦ ﻣﺎن آب ﻫﺎرﻳﻨﺪو ڏﭠﻢ. ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺷﻜﺮאﻧﺎ ۽ ﻛﺮوڙﻳﻦ ﭜﻼﻳﻮن ﭔﺎﺟﮭﺎري ﺳﺎﺋﻴﻦ ُ ﺟﻮن. אﻧﻬﻲ ﺳﻴﺎﮢﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﺳﺎرאه، زور ﺳﺎن ﺟﺎﻧﺎ ﭜﺮي، َ ُ )ﺗﻮﺑﻬﻪ ۽ زאري ﻛﺮي(، ﻛﺞ، ﺗﻪ ﻫﻮ ﺗﻮﮐﻲ אﻧﺪر ﺟﺎ رﻧﮓ ۽ ﻟﻘﺎُء ڏﻳﮑﺎري. אي ﻣﺮد! ﻣﺘﺎن ﺗﻮن رب ﺟﻲ وאﮐﺎڻ ﮐﻲ وﺳﺎرﻳﻦ. ُ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭼﺖ ۾ رﮐﻲ، زﺑﺎن ﺳﺎن אﻧﻬﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻮ ﺳﻤﺮڻ َ َ ﻛﺮ. ﺗﻦ ﮐﻲ ﺗﺴﻴﺎ ڏﻳﺌﻲ، ﺳﻨﺪس ﺧﻴﺎل ۾ ﻣﺤﻮ ره. ﻣﻦ ڌﮢﻲ رﻳﺠﮭﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻟﻄﻒ ﺳﺎن، ﺗﻮﺗﻲ ﻛﻮ ﻓﻴﺾ ﻛﺮي. אي ﭔﺎﻧﻬﺎ! ﭔﺎﻧﻬﭗ ﺟﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺳﺎن، دل ﻣﺎن دوﻻب ﻛﮃي ﮀﮇ. אي دﻳﻮאﻧﺎ! ﺳﻴﺎﮢﻮ ﭤﻲُء، ﺻﺎﺣﺐ ﮐﻲ رﮘﻮ ﺳﭻ ﭤﻮ وﮢﻲ. ﺟﻲ رب ﺟﻲ رﺿﺎ ﺗﻲ ﺳﭽﻲ ﻃﺮح ﻫﻮא، ﺳﻲ ﻛﺌﻦ ﺑﻲ ﻣﺎﻧﺎ ﭤﻴﻨﺪא؟ ﺟﻦ ﺳﮕﮭﺎري ﺻﺎﺣﺐ ﻻ رאﺗﻴﻦ ﺟﻮ אوﺟﺎﮘﺎ ﻛﻴﺎ، ﺳﻲ ﺋﻲ َ ﻣﺎن وאرא ﭤﻴﺎ. ”ﻳﺎد ﻛﺮﻳﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ، ﺗﻪ ﻳﺎد ﻛﺮﻳﺎن אوﻫﺎﻧﮑﻲ“: ِאﺋﻴﻦ ﻗﺮآڻ ﺷﺮﻳﻒ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ آﻫﻲ. ”ﺷﻜﺮ ﻛﺮﻳﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ۽ ﻛﻔﺮ ﻧﻪ ﻛﺮﻳﻮ“: )ِאﻫﻮ ﻳﺎد رﮐﻲ( دل ﻣﺎن ﺑﻲ ﺷﻜﺮאﺋﻲ ﮐﻲ ﻛﮃي ﮀﮇ. ﺟﻴﻜﻲ ﺑﺮאﻳﻮن ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺎرאن ﻫﻴﻮن، ﺳﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺳﮅאري ﮀﮇﻳﻮن. ِאﻫﺎ ﺳﺎرאه، ﭼﺎه ﻣﺎن دل ﺳﺎن ﻛﺞ. אي ﺟﻮאﻧﻮ! ﺟﻮش ﺳﺎن )دل ﺟﻲ ﺳﭽﺎﺋﻲ ﺳﺎن( ﺗﺮت ﺗﻮﺑﻬﻪ َ ﻛﺮﻳﻮ ﺗﻪ ﭔﺎﺟﮭﺎري رب ﮐﺎن אﻣﻦ ۽ אﻳﻤﺎن )ﺳﻼﻣﺘﻲ ۽ ﺳﭽﻮ وﻳﺴﺎه( ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮﻳﻮ. )ﻫﻦ وאﺋﻲ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﺗﻮﺑﻬﻪ ﻛﺮڻ، ڌﮢﻲ ﮐﻲ وאﮐﺎﺋﮡ، ﺳﻨﺪس ﺷﻜﺮאﻧﺎ ﻣﭹﮡ ۽ ﺳﻨﺪس ﻳﺎد ۾ رאﺗﻴﻮن ﺟﺎﮘﮡ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﺷﻜﺮאﻧﻮ ﻧﻪ ﻣﭹﮡ وڏو ﻛﻔﺮ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس رﺿﺎ ﺗﻲ رאﺿﻲ رﻫﮡ ﺳﭽﻮ ﻓﻘﺮ آﻫﻲ.(
- 106. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ﺟﻴﻜﻲ ﺑﻪ ﺟﮭﺎن ۾ آﻫﻲ، ﺳﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺳﻬﺎري ﭘﻴﻮ ﺗﮙﻲ. وﭨﺲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺟﻲ ﻛﻤﻲ ﻛﺎﻧﻬﻲ. ﻋﺪل ﺳﺎن ُ ُ ﮀﭩﮡ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻟﻄﻒ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﺟﻦ ﺳﺎري رאت ﺟﺎﮘﻲ، ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻨﭝﺎرﻳﻮ، ﺗﻦ ﺟﻲ ﻣﭩﻲ ﺑﻪ ﻣﺎن ﻟﮅو. אﻧﻬﻦ ِ َ אﮘﻴﺎن ﻛﻮڙﻳﻦ אﭼﻴﻮ ﺳﺠﺪא ۽ ﺳﻼم ﻛﻦ. ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﻣﻮﺗﻲ ۽ ﻣﺎﮢﻚ آﻫﻦ؛ ﺟﻦ ﺟﻞ ﭘﻮﭴﻴﻮ، ﺗﻦ ﺟﻮאﻫﺮ ۽ ُ ُ ﻻﻟﻮن ﻫﭣ ﻛﻴﻮن. ﺳﺎﮔﺮ ﻣﺎن ﭘﻮﭴﺎري ﮐﻲ ﺟﻲ ﻣﺎل ﺟﻮ ﻣﺎﺳﻮ ﺋﻲ ﺟﮍي ﺗﻪ ﻫﻮ ﭘﺮ ﭤﻲ ﭘﻮي. ﺟﻦ ﺗﻮﺑﻬﻪ ۽ ﺗﻮﻛﻞ ﮐﻲ ﺗﺮﻫﻮ ﻛﺮي، ﺳﺎﺋﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﻴﻮﻳﻮ، ﺗﻦ ﺳﺎن وﻳﺮ ﻧﻪ ﭤﻲ وڙﻫﻲ ۽ ﻫﻮ ﻃﻮﻓﺎن ﺑﻪ آﺳﺎﻧﻲ ﺳﺎن ﺗﺮﻳﻮ ﭤﺎ وﭸﻦ. ﺳﺒﺤﺎن ﭘﺮک، ُ وﻳﻨﺘﻴﻦ ۽ ﭔﺎﻧﻬﭗ ﺟﻮ وﮐﺮ ﭔﻴﮍﻳﻦ ۾ وﺟﮭﻲ، ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻛﺎروﻧﭝﺎر ﻣﺎن ﭘﺎر ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ وﭸﻦ. ِאﻫﺎ ﺳﮅ ﭨﻮﭔﻦ )ﻏﻮאﺿﻦ( ﮐﻲ َ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺳﻤﻨﮉ ﻛﺌﻦ ﺳﻮﺟﮭﺠﻲ. ﻫﻮ ﺑﺤﺮ ۾ ﭨﭕﻴﻮن ﻫﮣﻲ، ﻣﺎﮢﻚ ۽ ﻫﻴﺮא ﻣﻴﮍﻳﻮ אﭼﻦ. ﺑﻨﺪي ﺟﻲ ﻣﻦ ۾ ﻫﻜﮍي ﺗﻪ َ ﺻﺎﺣﺐ ﻛﺎ ﭔﻲ ﭤﻮ ﺳﭩﻲ. אﺳﺎن ﺟﻲ ﻣﻜﮍي ۾ ﻣﺪאﻳﻦ ﺟﻮ ﺑﺎر آﻫﻲ. ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺋﻲ ﭔﮇﻧﺪڙن ﮐﻲ ﭔﺎر ﻣﺎن ﭤﻲ ُ אﻛﺎري. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺗﺎريَء ُﻟﻄﻒ َ ﻛﻤﻲ َُ ﻋﺪل َ ُ ﻓﻀﻞ ُ ﺳﺒﺤﺎن ﻣﭩﻲَء ِ َ آﮘﻬﻪ ِ ﺳﻴﻮא َُ ﺟﺮ َ ﺟﺎل َ ﺳﺌﻴﻦ ﻣﺎﺳﻮ ُ ﺟﮍﻳﺌﻲ َ َِ ﻋﻤﻴﻖ ُ ﺟﻮﺗﻲ ﺳﻴﻮﻳﻮ ﺗﻮﻛﻞ ﺗﻜﻴﻮ َ َۡ َ َ َ ِ 501 ﻣﻌﻨﻰ آﺳﺮي ﭔﺎﺟﮭﻪ ﮔﮭﭩﺘﺎﺋﻲ ِאﻧﺼﺎف ﻟﻄﻒ رب ﺧﺎכ، دﻳﻬﻲ آﺳﺘﺎن אﮘﻴﺎن ﺷﻴﻮא ﻳﺎ ﭘﻮﭴﺎ ﺟﻞ، ﭘﺎﮢﻲ ﮔﮭﮣﻮ، אﭤﺎه ﺳﻮﻳﻦ رﺗﻲ، ﺗﺮ ﺟﻴﺘﺮو ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻴﺌﻲ אوﻧﻬﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﮭﻮڙي، ﮀﮙﻮ ﭘﻮﭴﻴﻮ ﺗﻮﻛﻞ ﺟﻮ ﺗﻜﻴﻮ )ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭜﺮوﺳﻲ ﺟﻮ آڌאر(
- 107. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ آر ُ آﺳﺎن ُِ ﻛﺎﻣﻞ ِ ِ ُ ﻛﺸﺘﻴﺒﺎن َ وאﻫﺮو ُ ﺳﺠﺎن َ ﺟﻮپ َ ﮔﺖ ِ َ ﻏﻮאﺿﻦ ِ ﻣﻨﺠﮫ ﭘﺎﺗﺎر ﻫﻴﺮو ﻻل ﻏﻮאﺿﻦ َ ُ ﺟﮭﺮﻳﻮن َ ُ ﻛﺎروﻧﭝﺎر ﻛﻨﻦ ِ َُ َ אﻣﻞ אوﻟﻴﺎ ﻛﺎﺋﻮ ﭘﺎﺗﺎرאن َُ َ َ אﻣﻞ אﮐﮍﻳﻦ َُِ ِ ُ ﭼﻜﮡ ِ ُ ﭼﺎڙ َ ُ ﻣﻜﮍي ﻣﭡﺎﻳﻦ َ ِ َ ُ ﻛﭙﺮ ُ ﻛﺎروﻧﭝﺎر ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ ِ אﺣﺴﺎن ﺳﻴﻦ ِ 601 ﺳﻴﺮ، ﺗﻴﺰ وﻫﻚ آﺳﺎﻧﻲ ﺳﺎن ﭘﻮرن ﻣﺎﻫﺮ ﭔﻴﮍي ﻫﻼﺋﻴﻨﺪڙ، ﻧﺎﺧﺪא، ﻧﺎﮐﺌﻮ ﻣﺪدﮔﺎر ﺳﭵﺎڻ ﭘﻬﻠﻮאن، ﺟﻨﮓ ﭴﺎڻ، ﻃﺮز ﭨﻮﺑﻦ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ﺗﺮي ۾ ﻫﺘﻲ ﻫﻴﺮن ۽ ﻻﻟﻦ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ ُ ﻣﻮﺗﻲ ۽ ﻣﺎﮢﻚ آﻫﻲ، ﮀﻮﺗﻪ אﻫﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﻣﺎن ﻧﻪ ﻧﻜﺮﻧﺪא آﻫﻦ ﭘﺮ ﺟﺒﻠﻦ ﻣﺎن. ﭨﻮﭔﻦ ﺗﻴﺰ ﻟﻬﺮون )ﻣﺮزא ﻗﻠﻴﭻ ”ﺟﮭﮍﻳﻮن“ ﭤﻮ ﭼﻮي ﻳﻌﻨﻲ אوﻧﺪאﻫﺎ ﻫﻨﮅ( ﻛﺎرن ﻛﻨﻦ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻣﻮﺗﻲ ﭔﺎﻫﺮ ﻛﮃﻳﺎ ﺷﻴﺸﻮ، ﻫﺘﻲ ﺷﻴﺸﻲ ﺟﻮ ﻧﻘﺎب ﻳﺎ ﭨﻮپ ﭘﺎﺗﺎل ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺗﺮي ﻣﺎن אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻚ ﭼﻴﻜﻲ زﻣﻴﻦ، ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ درﻳﺎُء ﭘﺎﺋﻲ، ڌﭔﮡ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﭼﺎڙﻫﻪ ﭔﻴﮍي ﺑﺮאﻳﻦ ﻛﻨﺎرو אوﻧﺪאﻫﻮ ۽ ﺧﻄﺮﻧﺎכ ُ ﺗﻮن אﻛﺎرﻳﻦ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺳﺎن
- 108. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ وﻳﺮم َ آر َ אوڙאه َ אﻧﺪﻳﺸﻮ ُ אﻳﻬﻪ ُ ڏﻳﻬﻪ ُ ﻫﻦ ﭘﺎر ِ ﻫﻜﻲ ِ ﺳﭩﻲ ِ آﮔﻲ َ َ ُ ﺳﺎﺋﻴﻦَء ﺟﻮ ﺳﺒﺐ ﭔﺎر ﻣﺎن ِ وאﺣﺪ ُ وאه ﺳﺘﮍ ُ َِ َ ﺳﺎرﻳﺎن ﻛﺎن ِ ﭔﻼﭨﻲ ِ ََ אﭘﺮ ِ ﻋﺼﻴﺎنَ ِ َ ﻧﺴﻴﺎن ِ وﻫﻠﻮ َ ِ َ אرک َ ِ َ ﻧﻌﺮو ُ ﺳﮑﺎﮢﻲ َ رﺣﻤﺎن َ ﭘﻨﮣﻮ ِ ﭜﺎن ﮔﻮﻟﻦ ﭘﺎن ﺳﻤﮕﻴﺎ َ ِ وﻟﻬﺎ ِ وﻧﻬﻴﺎ َ ِ 701 ﻏﻔﻠﺖ ﭘﺎﮢﻲ، ﺳﻴﺮ אوﻧﻬﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺧﻴﺎل، وﻳﭽﺎر ِאﻫﻮ ﺳﺎرو ﺟﮭﺎن ﻫﻦ ﭘﺎر ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻜﮍي ﺟﻮڙي، رﭤﻲ ڌﮢﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ ﺣﻜﻤﺖ אﺟﮭﻞ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن ڌﮢﻲ وس، وאٽ ﺳﭡﻲ ﻳﺎ ﺳﮣﺎﺋﻲ ﺗﺮ ﺗﻲ ﭘﻬﺘﻞ ﻣﻮن ﮐﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ﺳﺠﮭﻲ ﭔﻴﭩﺎري َ אﭘﺎر، ﺑﻴﺸﻤﺎر ڏوﻫﻪ، ﭘﺎپ وﻳﺴﺮون، ﺧﻄﺎﺋﻮن ﺟﻠﺪ، ﺗﺮت ﺑﻲ ﭘﺮﻫﻴﺰ، ﺑﻲ وﻓﺎ ﭘﻜﺎر ﺳﮑﺎﻧﻲ رאه ڏﻳﮑﺎرﻳﻨﺪڙ אي ﭔﺎﺟﮭﺎرא ڌﮢﻲ ﭘﻴﻨﺎر، ﻣﮝﮣﻬﺎر ﻣﻨﮕﺘﻮ ﺑﻨﺪن )ِאﻧﺴﺎﻧﻦ( ﺧﻴﺮאﺗﻮن، دאن رאﺿﻲ ﻛﻴﺎ، ﻧﻮאزﻳﺎ ﺳﭹﺎ، ﻣﻔﻠﺲ ُ ﺳﺎﺋﻮ، ﺷﺎﻫﻮﻛﺎر
- 109. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﺟﻮد ﭔﻴﻠﻲ ﭔﺎن ِ َ وﻳﺮ دאڙو دﻳﻮאن ِ ُ ڏﻫﺎرﻳﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ِ ﺧﻴﻤﻮ َ ﺧﺎن 1 ُ َ ِ َ َ ﺟﻴﻜﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﺟﻬﺎن، ﺳﻮ ﺗﺎريَء ﺗﮙﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ؛ ِ ِ ِ ِ ُ َ َ ُﻟﻄﻒ ﺟﻲ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺗﻮ وٽ ﻛﻤﻲ ﻛﺎن؛ َ ِ َ ِ َ َ ُ َ ُ َُ َ ُ ﻋﺪل ﮀﭩﺎن آﺋﻮن ﻧﻪ، ﻛﻮ ﭰﻴﺮو ﻛﺞ ﻓﻀﻞ ﺟﻮ! 2 ُ ِ ُ ﺳﺎري رאت ﺳﺒﺤﺎن، ﺟﺎﮘﻲ ﺟﻦ ﻳﺎد ﻛﻴﻮ؛ ِ ِ ُאن ﺟﻲ، َ ۡ ُ َ ِ ُ ُ ِ ِ َ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﭩﻲَء ﻟﮅو ﻣﺎن؛ ِِ ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﻦ ﺳﻼم، آﮘﮧ אﭼﻴﻮ ُ َ َ ُ َِ َ אن ﺟﻲ. ِ 3 َ ﺳﻴﻮא ﻛﺮ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ، ﺟﺖ ﺟﺮ وﻫﻲ ﭤﻮ َ َ ُ ﺟﺎل؛ ِ َ ِ َ ِ َ َ َ َ ِ َ ﺳﺌﻴﻦ وﻫﻦ ﺳﻴﺮ ۾، ﻣﺎﮢﻚ، ﻣﻮﺗﻲ، ﻻل؛ ِ َ ُ ﺟﻲ ﻣﺎﺳﻮ ﺟﮍﻳﺌﻲ ﻣﺎل، ﺗﻪ ﭘﻮﭴﺎرא! ﭘﺮ ﭤﺌﻴﻦ. ُِ ِ ُ ِ 4 ُ ﺳﻲ ﭘﻮﭴﺎرא ﭘﺮ ﭤﻴﺎ، ﺳﻤﻨﮉ ﺳﻴﻮﻳﻮ ﺟﻦ؛ ُِ ِ ِ ِ ُ َ ِ َ ُ ِ ُ آﻧﺪאﺋﻮن ﻋﻤﻴﻖ ﻣﺎن، ﺟﻮﺗﻲ ﺟﻮאﻫﺮن؛ ِ َ َ ِ ُ ُ َ ُ ﻟﮅאﺋﻮن ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻻﺋﻮن ﻣﺎن ﻟﻬﺮن؛ ِ ِ َ ِِ ُ َ ﻛﺎﻧﻬﻲ ﻗﻴﻤﺖ ﺗﻦ، ﻣﻠﮫ ﻣﻬﺎﻧﮕﻮ ُאن ﺟﻮ. ِ 5 ُ ﺳﻴﻮﻳﻮ ﺟﻦ ﺳﺒﺤﺎن، وﻳﺮ ﻧﻪ وڙﻫﻲ ﺗﻦ ﺳﻴﻦ؛ ِ ُ ِ ِ ِ ﺗﻮﺑﮧ ﺟﻲ ﺗﺎﺛﻴﺮ ﺳﻴﻦ، َ ُ ََ ِ َ ﺗﺮي وﻳﺎ ﻃﻮﻓﺎن؛ ِ ڏﻳﺌﻲ ﺗﻮﻛﻞ ﺗﻜﻴﻮ، آر َ ُ ُ ﻟﻨﮕﮭﻴﺎ آﺳﺎن؛ ِ ِ ََ ﱠ َ َ ِ 801 ﺳﺨﺎوت وאﻫﮍ ﻛﻨﺪڙ ﭔﺎﻧﻬﻦ )ِאﻧﺴﺎﻧﻦ( ﺟﺎ אي ﺳﻮرﻫﻪ ﭘﻨﺎه ڏﻳﻨﺪڙ، ﺑﭽﺎﺋﻴﻨﺪڙ ِאﻧﺼﺎف ﺟﻲ درﭔﺎر )ﻗﻴﺎﻣﺖ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو( ڏوﻫﺎرﻳﻦ، )ﮔﻨﻬﮕﺎرن( ﺟﻮ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺗﻨﺒﻮ ﺳﺮدאر )ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ( ﺟﻴﻜﻲ ﺑﻪ ﺟﮭﺎن ۾ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺋﻲ آڌאر ﺗﻲ ﭘﻴﻮ ﻫﻠﻲ. ﺗﻮ وٽ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺟﻲ ﻛﻤﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ﻧﻴﺎِ) אﻧﺼﺎف( رو ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺰא ﮐﺎن ﮀﭩﮡ ﻛﻮﻧﻬﻲ؛ ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﻛﻮ وڙ ﻛﺮ. ﺟﻦ ﺳﺎري رאت אوﺟﺎﮘﻮ ﻛﮃي، ﺳﺎﺋﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﻨﭝﺎرﻳﻮ، ﺗﻦ ﺟﻲ ﻣﺌﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺳﻨﺪن ﺧﺎכ ﺑﻪ ﻣﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﻛﻴﻮ. َ ُ אﻧﻬﻨﺠﻲ آﺳﺘﺎن ﺗﻲ ﻛﺮوڙﻳﻦ אﭼﻴﻮ ﺳﺠﺪא ﻛﻦ. )ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ ﺧﺎכ ﻛﻴﻤﻴﺎ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪن آﺳﺘﺎن زﻳﺎرﺗﮕﺎﻫﻪ آﻫﻦ.( َ ﺗﻮن ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺷﻴﻮא ﻛﺮ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ אﭤﺎه ﺟﻞ ﭘﻴﻮ وﻫﻲ. َ ُ אﻧﺠﻲ ﺳﻴﺮ ۾ אﻛﻴﭽﺎر ﻣﺎﮢﻚ، ﻣﻮﺗﻲ ۽ ﻻل وﻫﻨﺪא ﭤﺎ وﭸﻦ. ﺟﻲ ِאﻧﻬﻲ ﺧﺰאﻧﻲ ﻣﺎن رﺗﻲ ﺋﻲ ﻣﻠﻲ وﭸﻴﺌﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ אي ﭘﻮﭴﺎرא! ﺟﻴﻜﺮ ﻣﺎﻻ ﻣﺎل ﭤﻲ ﭘﻮﻳﻦ. ُ ﺟﻦ ﭘﻮﭴﺎرﻳﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻮﭴﻴﻮ، ﺳﻲ ﻣﺎﻻ ﻣﺎل ﭤﻲ ﭘﻴﺎ. אﻧﻬﻦ אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن ﺟﻮאﻫﺮن ﺟﻮن ﺳﭥﻴﻮن ﻟﻬﻲ، ﭔﺎﻫﺮ آﻧﺪﻳﻮن. ﻫﻨﻦ َ ﻟﻬﺮن ﻣﺎن אﻫﮍﻳﻮن ﻻﻟﻮن ﮘﻮﻟﻲ ﻟﮅﻳﻮن، ﺟﻨﺠﻲ ﺑﻬﺎ ﮘﺮي، ﺑﻠﻚ ﻛﭣ ﮐﺎن ﭔﺎﻫﺮ آﻫﻲ. )ﻫﺘﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺑﺤﺮ ۽ אن ﺟﻲ ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻣﻮﺗﻴﻦ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو آﻫﻲ.( ﺟﻦ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﮐﻲ ﭘﻮﭴﻴﻮ، ﺗﻦ ﺳﺎن وﻳﺮ )دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﺧﻮﻓﻦ ۽ ﺧﻄﺮن ﺟﻲ ﺧﺮאﺑﻲ( ﻧﻪ ﭤﻲ وڙﻫﻲ. ﻫﻮ ﺗﻮﺑﻬﻪ ۽ زאري )ﭘﮁﺘﺎُء( ﺟﻲ ﺑﺮﻛﺖ ﺳﺎن ﻃﻮﻓﺎﻧﻦ ﻣﺎن ﺑﻪ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﭘﺎر ُ ُ אﻛﺮي وﻳﺎ. ﻫﻮ ﺗﻮﻛﻞ )ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭜﺮوﺳﻲ( ﺟﻮ آڌאر وﭠﻲ، ُ ُ ﺳﻬﻨﺠﺎﺋﻲ ﺳﺎن אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن אﻛﺮي وﻳﺎ. אﻧﻬﻦ ﮐﻲ وچ ﺳﻴﺮ
- 110. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُِ ِ ِ ُ ِ َ َ ُِ َُ ﻛﺎﻣﻞ ﻛﺸﺘﻴﺒﺎن، وچ ۾ ﮔﮇﻳﻦ وאﻫﺮو. 6 ﺳﺎري رאت ﺳﺠﺎن، ﺳﻮدو َ ُ َ َ َ ﻛﻦ ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻴﻦ؛ ِ َ ُ َ َ َ ُِ ﭔﺎﻧﻬﭗ ﭜﺮي ﭔﻴـﮍﻳﻮن، ﻫﻠﻴﺎ ﺟﻮپ ﺟﻮאن؛ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻬﻠﻮאن، ﻟﺤﻈﻲ ﻣﻨﺠﮫ َ َ َ ِ َ َ ِ ﻟﻨﮕﮭﻲ وﻳﺎ. ِ 7 َ َ אي ﮔﺖ ﻏﻮאﺻﻦ، ﺟﺌﻦ ﺳﻤﻨﮉُ ِ ُ َ ﺳﻮﺟﮭﻴﺎﺋﻮن؛ ِ َ ِ ّ َ ِ ِ ِ َ ُ َ ﭘﻴﻬﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﭘﺎﺗﺎر ﺟﻲ، ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻴﮍﻳﺎﺋﻮن؛ ِ َ ِ ُ آﮢﻲ ڏﻧﺎﺋﻮن، ﻫﻴﺮو ﻻل ﻫﭥﻦ ﺳﻴﻦ. َ ِ 8 َ آﮀﺎڙא ﻋﻤﻴﻖ ﺟﺎ، ﮔﮇﻳﺎ َ َ ِ َ ﻏﻮאﺻﻦ؛ ّ َ ِ َ ُ َ ُِ ُ ﺟﻬﺮﻳﻮن ﺟﮭﺎﮘﻲ آﺋﻴﺎ، ﻛﺎروﻧﭝﺎر ﻛﻨﻦ؛ ِ َِ ﺳﻤﻨﮉ ﺳﻮﺟﮭﻲ ﺟﻦ، آﮢﻲ َ ُ אﻣﻞ אوﻟﻴﺎ. ُ َ ِ َِ 9 َ ِ َ ُ وﻳﺎ ﺟﻲ ﻋﻤﻴﻖ ڏي، ﻣﻨﻬﻦ ﻛﺎﺋﻮ ڏﻳﺌﻲ؛ ِ ِ ُِ َ ُ ﺗﻦ ﺳﭙﻮن ﺳﻮﺟﮭﻲ ﻛﮃﻳﻮن، ﭘﺎﺗﺎرאن ﭘﻴﻬﻲ؛ ِ َُ َ َ َ َ ﭘﺴﻨﺪא ﺳﻴﺌﻲ، אﻣﻞ אﮐﮍﻳﻦ ﺳﻴﻦ. ِ َُِ ِ 01 ُ َ ِ َ ُ ُ ُ آڏو ﭼﻜﮡ ﭼﺎڙ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻮج ﻧﻪ ﺳﻬﻲ ﻣﻜﮍي؛ ِ َ ِ َ ُ ﻣﻴﮍي ﻣﭡﺎﻳﻦ ﺟﻮ، ﺑﻴﺤﺪ ﭼﺎڙﻫﻴﻢ ﺑﺎر؛ َ ِ َ ِ ََ َ َ ُ ُ ُ ﭼﻮڻ ﭼﺎرو ﻧﺎهِ ﻛﻮ، ﺑﺪﻳﻮن ﺑﻲ ﺷﻤﺎر؛ َ ُ ُ َ ُ ﻛﭙﺮ ﻛﺎروﻧﭝﺎر، ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ אﺣﺴﺎن ﺳﻴﻦ. ِ ِ 11 ُ وﻳﺮ م ﻻﻫﻲ وﻳﮧ، ﻣﭥﻲ آر אوڙאهَ َ َ َ ﺟﻲ؛ ﭘﺴﻲ ﭘﺎڙي وאرﻳﻮن، ﻛﺞ َ ُ ُ אﻧﺪﻳﺸﻮ אﻳﮧ؛ َ ِ ُ ََ ُ ِ َ وﻳﻨﺪو ﻧﻪ ﭘﺴﻴﻦ ڏﻳﮧ، ﭘﺘﮡ ﻫﻦ ﭘﺎر ﻣﮣﻲ؟ َ ِ ِ 21 َ ِ ُ ﻫﻜﻲ ﭔﺎﻧﻬﻲ ﭼﺖ ۾، ﭔﻲ ﺳﭩﻲ ﺻﺎﺣﺐ؛ ِ ِ ِ ِ ِ ِ َ َ َ ﻛﮃي ُאوﻧﻬﻲ ﻛﻦ ﻣﺎن، אي آﮔﻲ ﺟﻮ ﻋﺠ ُ ُ َ ﺐ؛ ِ ُ ِ ُ אي ﺳﺎﺋﻴﻦَء ﺟﻮ ﺳﺒﺐ، ﺟﺌﻦ ﭔﮇא ُאﻛﺎري ﭔﺎر ﻣﺎن. ِ َ َ ُ ِ 901 www.voiceofsindh.net ۾ ﻛﻨﻬﻦ ﻣﺎﻫﺮ ﺳﮑﺎﻧﻲ ﺟﻲ وאﻫﺮ ﺟﺎ ﻫﭣ אﭼﻲ رﺳﻴﺎ. ﺳﭵﺎڻ ﭘﺮک ﺳﺎري رאت ﺻﺎﺣﺐ ﺳﺎن ﺳﭻ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﭤﺎ ُ ﻛﻦ )ﺻﺎﺣﺐ ﭤﺎ ﺳﻨﭝﺎرﻳﻦ(. אﻫﻲ ﺟﻨﮓ ﺟﻮאن، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن ﭔﻴﮍﻳﻮن، ﭔﺎﻧﻬﭗ ﺟﻲ وﮐﺮ )ﻋﺠﺰ ۽ ﻧﻴﺎز( ﺳﺎن ﭜﺮي ﭤﺎ ﻧﻜﺮن؛ ُ ُ אﻫﻲ ﺳﻮره ﺳﺎﻋﺖ ۾ ﺳﺎﮔﺮ אﻛﺮﻳﻮ وﭸﻦ. אﻫﺎ ﭴﺎڻ ﭨﻮﭔﻦ ﮐﻲ ﺋﻲ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻛﻬﮍي ﭘﺮ ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﭘﻴﻬﻲ ُ ﺗﻼﺷﻮن ﻛﺠﻦ. ﻫﻮ אوﻧﻬﻲ ۾ ﭨﭕﻲ ﻫﮣﻲ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻴﮍي آﻳﺎ ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻫﭥﻦ ﺳﺎن ﻫﻴﺮא ۽ ﻟﻌﻠﻮن )ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻣﻮﺗﻲ( آﮢﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﻛﻴﺎﺋﻮن. )אﻫﺎ ﭴﺎڻ ﻋﺎرﻓﻦ ﮐﻲ ﺋﻲ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻛﺌﻦ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻋﻤﻴﻖ ۾ ﭨﭕﻴﻮن ﻫﮣﺠﻦ ۽ ﺳﭽﺎ ﻣﻮﺗﻲ ﻟﻬﺠﻦ.( ُ ﭨﻮﭔﻦ ﮐﻲ אوﻧﻬﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻮن ﻟﻬﺮون ﺳﺎﻣﻬﻮن آﻳﻮن. ﻫﻮ ُ ﻛﺎرن ﻛﻨﻦ ﺟﺎ ﺧﻮﻓﺎﺋﺘﺎ ﮔﮭﻴﮍ ﺑﻪ ﭘﺎر אﻛﺮي وﻳﺎ. ﻫﻨﻦ َ ﺳﻤﻨﮉ ﭰﻮﻟﻬﻲ، אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻚ ﻛﮃي ﭔﺎﻫﺮ آﻧﺪא. ﺟﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺷﻴﺸﻲ ﺟﻮ ﻧﻘﺎب ﭘﻬﺮي، אوﻧﻬﻲ ۾ ﮔﮭﮍﻳﺎ، ﺗﻦ אوڙאﻫﻪ ۾ ﭘﻴﻬﻲ، ﺗﺮي ﻣﺎن ﺳﭙﻮن ﮘﻮﻟﻲ ﻛﮃﻳﻮن. אﻫﮍאﺋﻲ َ אﮐﻴﻦ ﺳﺎن אﻣﻠﻬﻪ ﻣﻮﺗﻲ ﭘﺴﻨﺪא. )ﺟﻦ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ۾ אﮐﻴﻮن، ﻛﻦ ۽ ﭼﭗ ﭔﻮﭨﻴﺎ، ﺗﻦ ﮐﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﻠﻴﺎ.( אﮘﻴﺎن ﭼﻜﮡ ۽ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻮ ﭼﺎڙه آﻫﻲ ۽ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ۾ ﻟﻬﺮن ﺟﻲ ﺳﭧ ﺳﻬﮡ ﺟﻮ ﺳﺖ ﻧﺎﻫﻲ. ﻣﻮن ﺑﺮאﻳﻦ ﺟﻮ ﺑﻲ אﻧﺪאز ُ ﺑﺎر ﻣﻴﮍي אن ۾ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ آﻫﻲ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن ﻣﺪאﻳﻮن ﭼﻮڻ ﮐﺎن َ ﭔﺎﻫﺮ ۽ אڻ ﮘﮣﻴﻮن آﻫﻦ. אي ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﺗﻮن ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺳﺎن ﺷﻞ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻦ אوﻧﺪאﻫﻲ ۽ ﭜﻮאﺋﺘﻲ ﻛﭙﺮ ﮐﺎن ﭘﺎر ُ אﻛﺎرﻳﻦ! ﻫﻦ אوڙאﻫﻪ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﭥﺎن ﻏﻔﻠﺖ ﮀﮇي، ﻫﻮﺷﻴﺎر ﭤﻲ وﻳﻬﻪ. ﭘﺎڙي َ وאرﻳﻦ ﮐﻲ ڏﺳﻲ، ِאﻫﻮ ﺋﻲ وﻳﭽﺎر אﻧﺪر ۾ رﮐﻨﺪو אﭼﺞ. ﺳﺎرو ﺟﮭﺎن ﻫﻦ ﭘﺎر ﭘﺘﮡ ۾ وﻳﻨﺪو )ﭔﺌﻲ ﺟﮭﺎن ڏאﻧﻬﻦ ﻟﮇﻳﻨﺪو( ﻧﻪ ﭤﻮ ڏﺳﻴﻦ؟ ﭔﺎﻧﻬﻲ )ِאﻧﺴﺎن( ﺟﻲ ﻣﻦ ۾ ﻫﻜﮍي ﺗﻪ رب وري ﻛﺎ ﭔﻲ رٿ ﭘﻴﻮ رﭤﻲ. ِאﻫﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﺋﻲ ﻛﺮﺷﻤﻮ آﻫﻲ، ﺟﻮ אوﻧﻬﻲ ﻛﻦ ﻣﺎن ﺑﻪ ﻛﮃﻳﻮ ﭔﺎﻫﺮ ﻛﺮي. ِאﻫﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﺋﻲ אﻣﺮ ُ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﭔﮇﻧﺪڙن ﮐﻲ ﺑﻪ אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن אﻛﺎرﻳﻮ ﮀﮇي.
- 111. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 31 ﻫﻜﻲ ﭔﺎﻧﻬﻲ ﭼﺖ ۾، ﭔﻲ ﺟﺎ ﻛﺮي َ َ ُ א؛ ِ ِ ِ َِ َ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ وﺟﮭﻲ ﻛﻦ ۾، ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ُ ُ ُ َ ِ אﻛﺎري אوڙאه؛ ِ َ ُ ﺗﻨﻬﻦ وאﺣﺪ ﮐﻲ وאه، ﺟﻮ ﺳﺘﮍ ﺳﭝﻴﺌﻲ ﻛﺮي. ُ َِ وאﺋﻲ ﻛﻨﮅي ﺳﺎرﻳﺎن ﻛﺎن، ﻳﺎ אﻣﻦ! َ َ َ َ َ ُ אﻣﺎن! َ ِ ِ ﻳﺎ אﻻﻫﻲ! ﭔﺎﺟﮫ ﭔﻼﭨﻲ ﭜﺎﻧﺌﻴﺎن. َ ِ ِ ِ ِ ِ ََ َ َ ﮘﮣﮡ ﮘﺎﮢﻴﭩﻮ ﻧﺎه ﻛﻮ، َ َ אﭘﺮ ﭤﻴﺎ ﻋﺼﻴﺎن؛ ِ ِ َ َ َ َ ﺧﺒﺮ ﻧﺎه ﻗﺒﺮ ﺟﻲ، ﻧﺴﻮرא ﻧﺴﻴﺎن؛ ِ ِ َ ِ َ َ َ َ وאﻟﻲ! رﺳﺞ وﻫﻠﻮ، אرک ﭤﻴﺎ אﻧﺴﺎن؛ َ ِ ِ َ ِ ُ ُ َ ﺳﮡ ﺳﭕﺎﺟﮭﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﻧﻌﺮو ﻧﮕﻬﺒﺎنَ َ ! ِ ُ ِ َ َ َ َ ُِ ﻣﺪﻳﻮن ﭘﺴﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن، ﺷﺮﻣﺎﻳﺎ ﺷﻴﻄﺎن! َ ِ ِ َ َ َ َ َ َ ِ َ ﻫﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﺎل ﺗﻲ، ﻫﻲء ﻫﻲء ﻛﻦ ﺣﻴﻮאن! َِ َ ُ ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﺳﮑﺎﮢﻲ آﻫﺌﻴﻦ، ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي، ﺳﺒﺤﺎن! ُ ِ ِ ُ ِ ُ ُِ ﺗﺮﻫﻮ ﮀﻨﻢ ﺗﺎر ۾، رﺳﺞ ﺗﻮن رﺣﻤﺎنَ َ َ ! َ ِ ِ َ ﭔﻴﻠﻲ ﺟﻮ ﭔﮇن ﺟﻮ، ﻣﻮن ﺗﻲ ﻣﻮﭨﻲ ﻣﺎن؛ ِ ُ ِ وﻳﭡﻮ ﭘﻨﻲ ﭘﻨﮣﻮ، َ َ َ ﻛﺮ ﭜﻴﺮو ﻣﭥﻲ ﭜﺎن؛ ِ ِ َ َ ُ ِ َ ُ ﺧﺎﻟِﻖ ﺗﺎن ﺧﻮب ﻛﻴﺎ، ﮔﻮﻟﻦ ﺟﺎ ﮔﺬرאن؛ ِ َ ُ َ آﺋﻮن ﭘﮡ אﻧﮅو ُאن ۾، وﻳﭡﻮ ﭘﻨﺎن ﭘﺎن؛ ِ ِ َ ﺳﭛ ﺳﻮאﻟﻲ ﺳﻤﮕﻴﺎ، دאﺗﺎ ڏﻳﺌﻲ دאن؛ َ ِ ُ ِ َ ِ ِ ُ َ ُ َ وﻟﻬﺎ ﺳﭛ وﻧﻬﻴﺎ ﻛﻴﺎ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻮد، ﺟﻮאن؛ ِ ِ َ ِ ﻣﺘﺎن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﮀﮇﺋﻴﻦ، ﭔﻴـﻠﻲ ﺳﻨﺪא ﭔﺎنَ َ ُ َ ! ِ ِ ِ َ ُ وﻳﺮ! وﺳﻴﻠﻮ آﻫﺌﻴﻦ، دאڙو ۾ دﻳﻮאن؛ ِ ِ َ َ ِ َ ُ ِ ِ ِ َ َ ﻻ ڏﻫﺎرﻳﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﮐﻲ، ﺧﻴﻤﻮ אڏﻳﻮ ﺧﺎن؛ ِ ِ َُۡ َ ِ ُ َ ُ ُאﺗﻲ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺳﮣﺞ ﻛﺎ ﺳﻠﻄﺎن! ُ ِِ 011 www.voiceofsindh.net ُ ﺑﻨﺪي ﺟﻲ ﻣﻦ ۾ ﻫﻜﮍي ۽ ﭔﻲ ﺟﺎ אﻪﻠﻟ ﭘﺎڻ ﺟﻮڙي. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ُ ﺋﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻦ ۾ ﻫﮣﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺋﻲ وري אﻧﮑﻲ אوڙאه ﻣﺎن ﻛﮃي. אﻫﺎ ﭘﭵﻨﺪي ﻫﻚ رب ﮐﻲ ﺋﻲ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻣﮍﻧﻲ ﮐﻲ ﺳﮣﺎﺋﻲ ﺗﮍ ﺗﻲ ﻟﮙﺎﺋﻲ. אي ڌﮢﻲ! ﻛﻨﮅي ﻧﻪ ﭤﻲ ﺳﺠﮭﻴﻢ، ﺗﻮن אﻣﻦ ۽ אﻣﺎن )ﺷﺎﻧﺘﻲ ۽ ﺳﻼﻣﺘﻲ( ڏﻳﻨﻢ! אي ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺋﻲ ﭔﻴﭩﺎري )ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺟﻮ ﻫﻨﮅ( ﭤﻮ ﺳﻤﺠﮭﺎن. ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﮔﻨﺎه אﻧﻴﻚ آﻫﻦ؛ ُ אﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﺷﻤﺎر ﺋﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﻗﺒﺮ ﺟﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﺳﺮت ﻧﻪ آﻫﻲ، رﮘﻮ وﻳﺴﺮون ﺋﻲ وﻳﺴﺮون آﻫﻦ. אي ﺻﺎﺣﺐ! ﺗﻮن אﭼﻲ ﭜﻴﮍو ﭤﺞ، ﺑﺎﻗﻲ ِאﻧﺴﺎن ﺗﻪ ﺑﻲ وﻓﺎ آﻫﻦ. אي ﭔﺎﺟﮭﺎرא ﺳﭙﺮﻳﻦ ۽ ﻣﺎﻟﻚ ﻧﮕﮭﺒﺎن! ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻜﺎر ﺳﮣﺞ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن ﺑﺮאﻳﻮن ڏﺳﻲ، ﺷﻴﻄﺎن ﺑﻪ ﺷﺮﻣﺎﺋﺠﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻦ ﺣﺎل ﺗﻲ ﻣﺮون ﺑﻪ ”ﻫﻲ !ﻫﻲ) “ﻣﺎﺗﻢ( ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. אي رب! ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﮑﺎﻧﻲ آﻫﻴﻦ؛ אي ﺳﺒﺤﺎن َ! ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي )ﻣﻼح( آﻫﻴﻦ. אي ﭔﺎﺟﮭﺎرא! ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﺮﻫﻮ وچ ﺳﻴﺮ ۾ ﮀﭵﻲ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ، ﺗﻮن ﺋﻲ אﭼﻲ ﻫﻤﺮאه ﭤﺞ. ﺟﻮ ﭔﮇﻧﺪڙن ﺟﻮ ﻣﺪدﮔﺎر آﻫﻲ، ﺳﻮ ﺷﻞ אﭼﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ رﺳﻲ. ﻫﻲ ﻣﮝﮣﻬﺎر ﺗﻮﮐﺎن ﭤﻮ ﭘﻨﻲ. ﺗﻮن ﻫﻦ ﭘﻴﻨﻮ وٽ ﻛﻮ ﭜﻴﺮو ﻛﺞ. ﭘﺮوردﮔﺎر، אﺳﺎن ﭔﺎﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﮔﺬرאن ﻻ ُ ﺳﻬﮣﺎ وﺳﻴﻼ ﺟﻮڙﻳﺎ آﻫﻦ. آُء ﭘﮡ אﻧﻬﻦ ﻣﻨﺠﮭﻪ وﻳﭡﻮ دאن ﻣﮝﺎن. ڏאﺗﺎر، دאن ڏﻳﺌﻲ، ﻣﮍﻧﻲ ﺳﻮאﻟﻴﻦ ﮐﻲ ﻧﻮאزﻳﻮ. אي ﺳﺨﻲ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺨﺎوت ﺳﭹﻦ ﮐﻲ ﺳﺎﺋﻮ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ. אي ﭔﺎﻧﻬﻦ ﺟﺎ وאﻫﺮو! ﺗﻮن ﻣﺘﺎن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﮀﮇي ڏﻳﻦ! אي ﺳﻮره! ﺗﻮن ﻋﺪאﻟﺖ ۾ )ﺣﺴﺎب ﻳﺎ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ( ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻨﺎه آﻫﻴﻦ. ﮔﻨﻬﮕﺎرن ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ )ﻗﻴﺎﻣﺖ( ﻻ ﻧﺒﻲ ﺳﺮدאر، ﺗﻨﺒﻮ ﻫﻨﻴﻮ ُ آﻫﻲ )ﺷﻔﺎﻋﺖ ﺟﻮ ذﻣﻮ ﮐﻨﻴﻮ آﻫﻲ.( אي ﺷﺎه! ﺗﻮن אﺗﻲ ﻛﺎ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻜﺎر ﺳﮣﺞ! )ﻫﻦ وאﺋﻲ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ﻏﻔﻠﺖ ﺟﻮ ﮔﮭﺮ ﻛﺮي ﭴﺎﮢﺎﻳﻮ آﻫﻲ. אﺳﺎﻧﺠﻲ ﺳﻤﻮري ﺣﻴﺎﺗﻲ وﻳﺴﺮ ۾ ﭤﻲ ﮔﺬري. ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻣﻮت ﻳﺎ ﻗﺒﺮ ﺟﻲ ﻳﺎد ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺳﭛ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن ﺑﻲ وﻓﺎ آﻫﻦ. ﺳﭽﻮ ﻫﻚ ڌﮢﻲ آﻫﻲ.(
- 112. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن ُ ُ وﮐﺮ אﻫﻮ وﻫﺎﺋﺠﻲ، ﺟﻮ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﭘﺮאﮢﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ ۽ ﺟﻨﻬﻦ ﻣﺎن وﻻﻳﺖ ۾ ذرو ﺑﻪ ﺿﺎﻳﻊ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﻧﺎﮢﻮ ﺑﻪ אﻫﻮ ُ ُ ُ ﻛﻤﺎﺋﺠﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ آڌאر ﮀﻮﭨﻜﺎرو ﻣﻠﻲ. ﭔﻴﮍي ﺟﮭﻮﻧﻲ ﭤﻲ אﭤﻴﺌﻲ؛ ﺗﺮي ۾ ﺗﻦ אﭤﺲ، ﮐﻮﻫﻮ ﺟﮭﻮﻧﻮ ۽ ﻻﭴﻮ ﻟﮍﻳﻞ ُ َ אﭤﺲ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻓﺮض آﻫﻲ ﺗﻦ ﺗﻨﮡ، ﻣﻜﮍي ﻣﮑﮡ ۽ ﻧﻮאن رﺳﺎ وﭨﺎﺋﻲ وﺟﮭﮡ. ڌﮢﻲ ﺷﻞ ﻫﻦ ﺟﮭﻮﻧﻲ ﺟﮭﺎز ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ُ ﻟﻄﻒ ﺳﺎن رﮐﻲ وﭠﻲ ۽ אﻧﮑﻲ ﭘﻮر ﺑﻨﺪر ﭘﻬﭽﺎﺋﻲ. درﻳﺎه ﺟﻲ وچ ۾ ﭔﻴﮍي אﻻﺋﻲ אﭘﮍي، ﻛﻲ ﭔﮇي. ﻓﺮﻧﮕﻲ אﭼﻴﻮ ﻣﻨﺠﮭﺲ ُ ﭼﮍﻫﻦ ۽ ﻣﻼح ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺎڳ ﺗﺎن ﭜﻠﺠﻴﻮ وﭸﻦ. ﺟﺘﻲ ﺟﻨﮓ ﺟﮭﺎز ﺑﻪ ِﭨﻜﺎُء ﻧﻪ ﭤﺎ ﮐﺎﺋﻴﻦ ۽ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺟﻔﺎﻛﺸﻲ ﺳﺎن ﭤﺎ ﻫﻠﻦ، ﺗﺘﻲ ﺿﻌﻴﻔﻦ ﺟﻲ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ رﮐﻲ وﭠﻲ. ﻣﻌﻠﻤﻦ ﮐﺎن ﮘﺮﻳﻮن ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﺳﮣﺠﻦ. אي ﻧﺎﮐﺌﺎ! ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺑﻨﺪر ﺗﻲ ﭜﺌﻮ آﻫﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﻛﺠﻲ. ﻛﻮ ﻛﺎﻣﻞ ﻛﺸﺘﻴﺒﺎن ﻣﻠﻴﺌﻲ ﺗﻪ ﭘﻮ ﺳﻤﻬﺞ. ﺟﻦ ﺳﻔﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻣﺎن ﺳﻨﭝﺎري ﮐﻨﻴﻮ، ﺳﻲ وﭸﻲ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻋﺪن ﮐﺎن ﻧﻜﺘﺎ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻣﻌﻨﻰ ُ ﮐﻮﻫﺎ ﻛﺎﭠﻴﻮن، ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺳﮍه ﭘﮑﮍﻳﻞ ﻫﻮﻧﺪא آﻫﻦ ََ ُאﺗﺮ אﺗﺮ ﺟﻲ ﻫﻮא אوﻟﻲ ﮘﻦ )ﭔﻴﮍي ﻫﻼﺋﮡ ﺟﻮ( َ אﮢﻲ ﻧﺌﻮכ َ وﮢﻲ ﺳﻮدو ﻛﺮي وﻫﺎ ﮘﻨﻬﻪ، ﺧﺮﻳﺪ ﻛﺮ ِ وﻳﭽﻴﻨﺪي وﻛﮣﻨﺪي وﻻت ڏﻳﺴﺎور، وﻻﻳﺖ ِ ﺿﺎ زﻳﺎن، ﺿﺎﻳﻊ آﮘﻬﻪ آڌאر ُאﺑﻬﻴﻦ ﮀﻮﭨﻜﺎرو ﭘﺎﺋﻴﻦ َ ِ َ َ وه ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﺗﻴﺰ وﻫﻜﺮو َ وﻳﮅ وﻳﮅن، ﻏﻀﺐ َ وﺗﺮو ﺟﮭﺠﮭﻮ، ﮔﮭﮣﻮ ِ ُ ﺗﻦ ﺳﻮرאخ َِ ُ ﭘﺎﺳﻨﺌﻮن ﭘﺎﺳﻦ ﮐﺎن َ ُ ﻛﮍﻫﻪ ﻓﻜﺮ ﻳﺎ אوﻧﻮ رک ﻛﺎﻟﻬﻮﮢﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺳﭝﺎن ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ )روز ﻗﻴﺎﻣﺖ( ُ ُُ ﺟﮭﺮ ﺟﮭﻨﻮ ﺟﮭﻮر ۽ ﺟﮭﻮﻧﻮ ُ ﻻﭴﻮ رﺳﻴﻮن َ ﻟﮍﻳﺎس ﻟﮍي آﻳﺲ ِ 111
- 113. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺟﻴﻼن َ َُ ﺳﮅر ﺳﮑﺎﮢﻴﺎس ِ ﺗﻲ َ َ وه ﺗﻨﻴﻨﺲ ُ ِ ِ ﻣﮏ ِ ڏﻳﻬﺎﮢﻲ َ ُ ﻣﻜﮍي ُ ﻣﭥﻲ ﻧﻴﻨﮉ و ﻧﻴﻨﺲ ِ ِ َ َ وڏאﻧﺪرא ﻻﭴﻮ ُאﻫِﺮאﺋﻴﻨﺲ ََُ ﻛﭙﺮ ﺳﻮ ُ ﺳﺘﻲ ﻟﻮכ ِ ُ ﮀﺘﺮ ُ ﮀﻮﻫﻲ ﭘﻮ ﭘﺮ ﺗﻮ َِ َ َ ﺳﻴﺪ َ َ ﺑﻨﺪر ُ ﺟﺘﻮ وאن ُ ﭘﻮرﻳﻨﺪي َ َ ﺳﮅر َ ﺳﭩﺎﮢﻲ َ دﻧﮕﻲ ُאﭘﮍي وאﮢﻴﺎ ﺳﻮﻧﻬﮡَ ُ َ ُ َِ ﻣﻌﻠﻢ 211 ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺟﺒﺮو ﺳﻨﺪس ﺳﮑﺎﻧﻲ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي وﻫﻜﺮي ﺳﺎﻣﻬﻮن، אوﭜﺎري ﺑﻨﺪ ﻛﺮﻳﻨﺲ ﺗﻴﻞ ﺟﻮ ﻫﭣ ﻫﮣﻴﻨﺲ روزﻣﺮه ﭔﻴﮍي ﺳﻤﻨﮉ ﻣﭥﺎن وﭠﻲ وﭸﻴﻨﺲ ﺟﺒﺮא رﺳﺎ ﻫﺎﻛﺎرﻳﻨﺲ ﭜﻮאﺋﺘﻮ ﻛﻨﺎرو ُ ﺳﻴﻮ ﻳﺎ ﭔﮅو ﻫﻮ ﺟﮭﺎن ۾ ﻏﺎﻓﻞ رﻫﻲ ﮀﺘﻴﻮن ﭤﻴﻞ ﺟﮭﺎز ُ ﮀﻮه وﻫﻜﺮي ﭤﻴﻮ ﭘﻮي ﺗﻮﮐﻲ ﭘﺮﺗﻮ آﻫﻲ ﺳﺮدאر ﻛﺎﭠﻴﺎوאڙ ﺟﻮ ﭘﻮر ﺑﻨﺪر )ﻣﻨﺰل( ﮔﮇوﮔﮇ وچ ُ אﺳﻬﻨﺪي، ﭘﻮرﻳﻨﺪي ﻣﻀﺒﻮط زﺑﺮدﺳﺖ ﭔﻴﮍي ﭔﺎﻫﺮ ﻧﻜﺮي ﻫﻨﻴﺎ، ﺟﻮڙﻳﺎ ﻛﺎٺ ﺟﺎ ﻛﻴﻞ ۽ ﭼﭙﮍﻳﻮن ِ ﺟﮭﺎز ﺟﺎ رﻫﺒﺮ
- 114. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻓﺮﻧﮕﻲ ِ ڍﻳﻨﮓ ﺗﺎري ﭔﻴﮍﻳﺎﺗﺎ ِ ﭔﻴﺌﻲ َُ ﭜﺮ َ وڏאﻧﺪرﻳﻮن َ ﺟﮭﺠﻬﻲ زور ِ ﺟﻨﺒﻦ ُ ِ ُ ﻧﻴﮃوَء ﻧﺎﺗﺎرﻳﻮن ِ ُ ﻣﻼن َ ﮘﺮي ُ ﺳﺌﻲ ﺷﺂه ﭼﻴﭡﻲ َ ﭘﺎﮐﮍﻳﻦ ِ ِ ُﻟﻨﮉא ﻟﻴﮑﻲ ُ ﻧﺎﮐﺌﻮ َ ﺳﻨﭝﺎري َِ ُ ﻋﺎدﻧﺌﻮن ََ ُאﮐﺘﺎ ﺟﺎن َ ﭜﺌﻲ َ ﻣﻬﻲ َ ﺳﻴﺪ َ َ ﻧﻨﮅא ﺑﺎر ﭘﺎﻧﮅﻳﻦ ِ ِ ِ ُ آرس َ ﭘﮙﻬﻪ َ ﭘﺘﮡ 311 ﻳﻮروﭘﻲ )ﻫﺘﻲ درﻳﺎﻫﻲ ﭼﻮر( ُ ﺟﻨﮓ ﺟﮭﺎز آﺳﺮي ﭔﻴﮍي وאرא ﭔﺌﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن )ﺳﻤﻬﮡ ۽ ﭔﻴﮍي ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻫﻼﺋﮡ( ﭘﺎﺳﻲ ۾ ﭜﺮ ۾ وڏﻳﻮن ﭔﻴﮍﻳﻮن ﮔﮭﮣﻲ ﺟﻔﺎﻛﺸﻲ ﺳﺎن אﮘﺘﻲ وڌن ﺳﻤﻨﮉ ﮘﺮא ﻟﻮه ﺟﺎ ﭨﻜﺮ ﮐﺎن ﺧﻮﻓﺎﺋﺘﻲ ﭔﮅي ﺳﻠﻄﺎن ﺳﻤﻨﮉ ﺳﻨﻮאري ﭔﻴﮍﻳﻦ ﻗﺎﺻﺮ، ﭘﭡﺘﻲ ﺣﺴﺎب ۾ )ﻛﺮﻣﻦ ﺟﻲ ﻟﻴﮑﻲ ۾( ﭼﻜﺎس ﻛﻨﺪڙ ﺧﻼﺻﻲ )ﭘﺎرﺳﻲ ۾ ﻧﺎﺧﺪא( ﻳﺎد ﻛﺮي ﻋﺪن ﺑﻨﺪر ﮐﺎن ﻧﻜﺘﺎ ﺟﻴﺴﻴﻦ ﭜﺌﻮ، ڏر وﻟﻮڙﻳﻞ ڏﻫﻲ ﻳﺎ ﮐﻴﺮ ﻧﺒﻲ، ﺳﺮدאر ﺳﺎﻣﺎن ﺳﺮא ﭔﮅא )ﺳﻔﺮ ﻻ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﺪڙن آﻟﺲ رﺳﻴﻮن )ﻟﻨﮕﺮ ﭔﮅڻ ﻻ ﻫﺘﻲ ﻣﻮت
- 115. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﭘﻮر َ وאر ﮐﻴﻮ ِ َ ﻫﻠﮡ ﺟﻲ ﻫﺎﻛﺎرَ َ ﺳﻨﭝﺎر ُ ﺳﺎﺋﻴﻦَء ﻣﻜﻴﻦ رَء ﮔﮭﮍي ِ ﺷﺎرכ ِ َ ﺳﺘﺎر ۡ ذאﺋﻘﺔ אﻟـﻤﻮت َ َِ ُ َ ۡ ِ َ ﭘﭽﺎر ﺷﻬﺒﺎز ۡ ﻳﻮم ﻳﻔﺮ אﻟـﻤﺮ ﻣﻦ َ َ ۡ َ َ ِ ﱡ َ ۡ ِ ۡ אﺧﻴﮧ، ِِۡ َ ﭜﺎر אوﺳﺎر َ ﻟﮏ ﻫﻨﺌﻬﻴﻦ ُ َ ِ ﺟﻮﭨﻦ َِ ﺟﭩﻜﻲ ُِ ُ دﻧﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ دאر ﺟﻴﻔﻮ ِ َ ﺣﺪﻳﺚ َ אﻧﮅيَء آﭼﺎر َ وﭨﻲَء َ وﻟﻬﻦ ِ ﻧﻪ ِ َ ﻧﺒﻬﻲ ِ َ ﺟﻢ ِ ُ ﭜﺘﻴﻦ ُ ﭜﻠﻜﺎر 411 www.voiceofsindh.net ﮔﮭﻤﺮא وﻗﺖ، ﻣﻬﻞ ﮐﺎﻳﻮ ﻫﺘﺎن ﻫﻠﮡ ﺟﻲ ﻫﻜﻞ ﺳﺮت، ﺳﻮﺟﮭﻲ ﺗﻮﮐﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ دﻟﻲ ﮐﺎن ﺳﻮא ِ ﺷﻚ آﮢﻴﻨﺪڙ )ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻫﺴﺘﻲ ۾( ﭘﺮدو رﮐﻨﺪڙ ﻫﺮﻛﻮ ﭴﮣﻮ ﻣﻮت ﺟﻮ ذאﺋﻘﻮ ﭼﮑﻨﺪو ﻫﺪאﻳﺖ، ﮔﻔﺘﺎر وڏي ﺑﺎز ﻳﺎ ﺷﻜﺎري ﺟﻮ )ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻮت( ﺣﺴﺎب ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ )ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ( ﭜﺎُء ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭜﺎُء ﮐﺎن ﭜﭵﻨﺪو )ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ( ﭜﺎﺋﺮ َ אﺟﮭﺎ ۽ آﺳﺮא ﻟﮑﻴﻦ ﻗﻴﻤﺘﻲ دم אﺟﺎﻳﺎ ﮔﻮڏن ﺟﻤﻊ ﭤﻲ دوﻟﺖ، ﻣﺎﻳﺎ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮭﺮ ۾ ﻣﺮدאر ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻮ ﺳﺨﻦ אﻧﮅي دﻧﻴﺎ ﻣﺜﺎل وﻧﮉي ﻣﺴﻜﻴﻨﻦ ﮔﮭﮣﻮ وﻗﺖ ﺟﭩﺎُء ﻧﻪ ﻛﺮي ﻣﺘﺎن ﻗﺒﺮ ﺟﻲ ﭜﺘﻴﻦ ڏﻫﻜﺎر
- 116. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 ﮐﻮﻫﺎ ﻛﺎﻟﮫ ﮐـﮣﻲ، ُאن وڌא ُ ُ ََ َ ِ ِ אﺗﺮ آﺳﺮي؛ ِ َ َ ُ אﻻ ﺟﮭﺮي م ُאن ﺟﻲ، אوﻟﻲ ﺟﻲ אﮢﻲ؛ ِ َ ِ َ َ وﮢﺠﺎرن وﮢﻲ، وﮐـﺮ وڌو ﭔﻴﮍﻳﻴﻦ. ِ َ ِ َ ِ َ ُ ِ 2 ُ َ َ َ ُ وﮐـﺮ ﺳﻮ وﻫﺎ ،ﺟﻮ ﭘﺌﻲ ﭘﺮאﮢﻮ ﻧﻪ ﭤـﺌﻲ؛ ِ ِ ِ َ وﻳﭽﻴﻨﺪي وﻻت ۾، ذرو ﭤـﺌﻲ ﻧﻪ ﺿﺎ؛ َ ِ ِ ََ َ َِ َ َ ﺳﺎ ﻛﺎ ﻫﮍ ﻫﻼ ،آﮘﮧ ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ُאﺑﻬﻴﻦ. ِ 3 ُ ۡ אورﻳﺎﺋﻴﻦ آﮢﻴﻦ، ﻣﻴﮍﻳﻮ ﻣﻌﻠﻢ َ ُ ِ َ ﺧﺒﺮون؛ ِ ِ ِ ﺳﺎ ﺗﺎن ﺳﮅ ﻧﻪ ڏﻳﻦ، ﺟﺘﻲ وه وﻳﮅَ َ ُ ﻛﺮي. ُ ِ ِ ِ 4 ﭔﻴﮍي ﭘﺮאﮢﻲ، وﮐـﺮ ﭘﺎ م َ ُ ِ َ ُ َ َ وﺗﺮو؛ ِ ِ ُ َ ﺗﺮي ۾ ﺗﻦ ﭘﻴﺎ، َ ِ ُ َ ﭘﺎﺳﻨﺌﻮن ﭘﺎﮢﻲ؛ ِ ِ َ َ ُ ﻫﻲ ﻫﮇ وﻫﺎﮢﻲ، ﻛﮍھ ﻛﺎﻟﻬﻮﮢﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﮐﻲ. َ ِ ِ ِ ِ 5 َ َ ُِ ِ َ ﺗﺮي ﺗﻦ ﭘﻴﺎس، ﭘﺎﺳﻨﺌﻮن ﭘﺎﮢﻲ وﻫﻲ؛ ُ َ ِ ِ ُ ُ َ ُ ُ ﮐﻮﻫﻮ ﺟﮭﺮ ﺟﻬﻨﻮ ﭤﻴﻮ، ﻻﭴﻮ ﺳﭛ َﻟﮍﻳﺎس؛ ِ َ َ ِ َ ََُ ﺟﻴﻼن ﺳﮅر ﺳﮑﺎﮢﻴﺎس، وﻫﻲ ﺗﻲ وه ﺳﺎﻣﻬﻮن.. 6 وﻳﭡﻮ ﺗﻦ ﺗﻨﻴﻨﺲ، ﻣﮏ ڏﻳﻬﺎﮢﻲ َ ُ ِ ﻣﻜﮍي؛ ُ َ ُِ ِ َ ِ ِ َ َّ ُ َ ﺳﻨﺒﺎﻫﻲ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﻣﭥﻲ ﻧﻴﻨﮉو ﻧﻴﻨﺲ؛ ُ ِ ِ وﭨﺎﺋﻲ وڏאﻧﺪرא، ﻻﭴﻮ َ َ َ َ ُ ﻟﮙﺎﺋﻴﻨﺲ؛ ِ ِ ُ َ آﺧﺮ אﻫﺮאﺋﻴﻨﺲ، ﺗﻪ ﺟﻮﮐﻮ ﭤﺌﻲ ﻧﻪ ﺟﻬﺎز ﮐﻲ. ِ ِ ِ ِ ِ 7 َ אﭼﻲ ﺳﻮ ڏﭠﻮ ،ﺟﻮ ﻛﭙﺮ ﺳﻮَ َ ََ ُ ﻛﻨﻦ ﺳﻴﻦ؛ ِ ِ َ ِ ُ ُ ﺳﺘﻲ ﻟﻮכ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻳﺎد ﻧﻪ ذرو ﻛﻴﻮ؛ ِ َ ُِ ِ ُ َ ﻏﺎﻓﻞ ﭤﻲ ﻏﺮאب ﮐﻲ، אوڙאه ﺗﻲ آﻧﺪو؛ َُِ ُ ِ ُ ﺳﻮ ﮀﺘﺮ ﮀﻮﻫﻲ ﮐﺎن رﮐﻴﻦ! ﺟﻮ ﭘﻴﻮ ﭘﺮאﮢﻮ ﭘﻮ؛ َ ِ ُ َ َ ﺟﻬﺎز ﺿﻌﻴﻔﻦ ﺟﻮ، ﭘﺎﮢﻲَء ۾ ﭘﺮﺗﻮ! ِ ِ َِ ُ َ َّ ُ ُِ َ َِ َ ﺳﻴﺪ! ﺳﺎٿ ﺳﻨﺪو ،ﭘﺮ ﺑﻨﺪر ﭘﻬﭽﺎﺋﻴﻦ! ِ 511 www.voiceofsindh.net ُ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﻫﻨﻦ )وﮢﺠﺎرن( אﺗﺮ ﺟﻲ ﺳﮣﺎﺋﻲ ﻫﻴﺮ ﺟﻲ آﺳﺮي ﺳﮍه ﺳﻨﺒﺎﻫﻴﺎ. אي ڌﮢﻲ! ﺷﻞ ﻫﻨﻦ ﺟﻲ ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﮘﻦ ﺟﻲ ﻧﻮכ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻛﻮ ﺟﻮﮐﻮ ﻧﻪ رﺳﻲ. وﮢﺠﺎرن، ﺳﻮدي ﻛﺎڻ، وﮢﺞ ﺟﻮ ﻣﺎل ﭔﻴﮍﻳﻦ ۾ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ آﻫﻲ. ُ אﻧﻬﻲ وﮐﺮ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻛﺮ، ﺟﻮ رﮐﺌﻲ ﺧﺮאب ﻧﻪ ﭤﺌﻲ ۽ ﺟﻮ وﻻﻳﺖ ۾ وﻛﮣﻨﺪي، رﺗﻲ ﺟﻴﺘﺮو ﺑﻪ زﻳﺎن ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. אﻫﮍو ﻛﻮ ﻧﺎﮢﻮ وאﭘﺮא ،ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ آڌאر ﺗﻲ ﮀﻮﭨﻜﺎرو ﭘﺎﺋﻴﻦ. )روﺣﺎﻧﻲ ڌن ﻣﻴﮍ ﺗﻪ ﻧﺠﺎت ﻳﺎ ﻣﻮﻛﺶ ﻣﻠﻴﺌﻲ.( ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻮﻧﻬﺎن، وﻳﺠﮭﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﺳﻤﻮرو ﺳﻤﺎُء ﻫﭣ ﻛﻴﻮ אﭼﻴﻮ رﺳﺎﺋﻴﻦ، ﭘﺮ ﺟﻴﻜﻮ ﻗﻬﺮ وچ ﺳﻴﺮ ۾ ﭘﻴﻮ وﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﮅ ﻫﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ڏﻳﻦ. )ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ﻣﭗ ﺟﻲ ﺳﮅ ﻣﻼﺣﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻧﺎﻫﻲ.( ُ َ ﭔﻴﮍي ﺟﮭﻮﻧﻲ ﭤﻲ ﭼﻜﻲ אﭤﻴﺌﻲ؛ אن ۾ ﮔﮭﮣﻮ ِאﺳﺒﺎب ﻧﻪ ُ وﺟﮭﻪ. אن ﺟﻲ ﺗﺮي ۾ ﺳﻮرאخ ﭤﻲ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ ۽ ﭘﺎﺳﻦ ﮐﺎن َ אﻧﺪر ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﻬﻲ ﭘﻴﻮ אﭼﻴﺲ. ﻫﻲ وﻳﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ وﻳﺌﻲ، ﺗﻮن ﺳﭝﺎن )ﺣﺴﺎب ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ( ﺟﻮ אوﻧﻮ رک. ﺗﺮي ۾ ﺳﻮرאخ ﭤﻲ ﭘﻴﺎ אﭤﺲ ۽ ﭘﺎﺳﻦ ﮐﺎن ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﻮ وﻫﻴﺲ. ُ ُ ﮐﻮﻫﻮ ﺟﮭﻮر ۽ ﺟﮭﻮﻧﻮ ﭤﻲ وﻳﻮ אﭤﺲ ۽ ﻧﻮڙﻳﻮن ﺳﭛ ڍرﻳﻮن َ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻮن אﭤﺲ. ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺳﮑﺎﻧﻲ ﺟﺒﺮو אﭤﺲ، ﺗﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺑﻪ ﺗﺮﻧﺪي ﭤﻲ ﻫﻠﻲ. ﺳﻮرאخ ﭘﻴﻮ ﺑﻨﺪ ﻛﺮﻳﻨﺲ ۽ روز ﺗﻴﻞ ﺟﻮ ﻣﮏ ﭘﻴﻮ ڏﻳﻨﺲ. ﭘﻮري ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻲ ﺳﺎن ﺳﻤﻨﮉ ﺗﻲ ﻛﺎﻫﻲ وﭸﻴﻨﺲ. وڏא رﺳﺎ وﭨﺎﺋﻲ، ﻟﮙﺎﺋﻴﻨﺲ. ﻧﻴﭟ ﻫﺎﻛﺎرﻳﻨﺲ ﺗﻪ ﺟﮭﺎز ﮐﻲ ﻛﻮ ﺟﻮﮐﻮ ﻧﻪ رﺳﻴﺌﻲ. )ﺟﺌﻦ ﻣﻼح ﻫﺮ وﻗﺖ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي َ ﮐﻲ درﺳﺖ رﮐﻨﺪא آﻫﻦ، ﺗﺌﻦ ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﺑﻪ ﻫﻦ ﻣﻬﺎ ﺳﺎﮔﺮ ۾ ﭘﺎﮢﮑﻲ درﺳﺖ رﮐﮣﻮ آﻫﻲ.( אﮐﻴﻦ ﺳﺎن אﭼﻲ אﻫﻮ ﭜﻮאﺋﺘﻮﻛﻨﺎرو ڏﭠﻮ אﭤﻴﺌﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻮ אﺣﻮאل ﻛﻨﻦ ﺳﺎن ﭔﮅو ﻫﻮ .وﻳﺴﺮو رﻫﻲ، ﺟﮭﺎز ﮐﻲ אوڙאه ۾ آﻧﺪو אﭤﻴﺌﻲ. אي ڌﮢﻲ! ﺗﻮن ﺷﻞ ﻫﻦ ﭜﺘﻲ ۽ ﭜﮙﻞ ﺟﮭﺎز ﮐﻲ رﮐﻲ وﭠﻲ، ﺟﻮ وﻗﺖ ﭘﺌﻲ، ﺑﻨﻬﻪ ﺟﮇو ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﻫﻴﮣﻦ ﺟﻮ ﺟﮭﺎز אوﻧﻬﻲ ۾ ﭘﺮﺗﻮ אﭤﻴﺌﻲ. אي ﺳﺮدאر! ﺗﻮن ﺷﻞ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻤﻮري ﺳﺎٿ ﮐﻲ ﭘﻮر ﺑﻨﺪر )آﺧﺮﻳﻦ ﻣﻨﺰل( ﺗﻲ ﭘﻬﭽﺎﺋﻴﻦ.
- 117. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 8 ﺟﺘﻮ وאن ﺟﻬﺎز! َ ُ َ َ ﮔﮇﻳﻮ ﻏﺮאﺑﻦ ﺳﻴﻦ؛ ُ َِ َ ُ َ َ ﭘﻮرﻳﻨﺪي ﻫﻦ ﭘﺎر ڏي، ﺳﮅر ﮐـﮣـﺞ ﺳﺎز؛ َ ََ َ ِ ُ ِ َ َ ُ َ َ َ אﭼﻦ ﭤﺎ آوאز، ﺳﭩﺎﮢﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﺎ. ِ 9 دﻧﮕﻲ وچ درﻳﺎه، ﻛﻲ ﭔﮇي ﻛﻲ ُ َ ِ ُ ِ אﭘﮍي؛ َ ِ ِ ِ ُ َ َ ُ َ ﻫﻮ ﺟﻲ وאڍي وאﮢﻴﺎ، ﺳﻲ ﺳﻮﻧﻬﮡ ﺳﭛ ﺳﮍﻳﺎ؛ َ ُ َِۡ َِ ِ َ ﻣﻌﻠﻢ ﻣﺎڳ ﻧﻪ אﮘﺌﻴﻦ، ﻓﺮﻧﮕﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﭰﺮﻳﺎ؛ ِِ ِ ِ ُ َ َ ُ َ ﻣﻼح! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻜﮍيَء، אﭼﻲ ﭼﻮر ﭼﮍﻫﻴﺎ؛ ِ َ ِ ِ ﺟﺘﻲ ڍﻳﻨﮓ ڍرﻳﺎ، ﺗﺘﻲ ﺗﺎري ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ! ِ َ َِ ِ ِ ُ ِ ِ 01 ﭔﻴﮍﻳﺎﺗﺎ! ﭔﻴﺌﻲ، ﺗﻮ ﻧﻪ ﭰﭕﻨﺪﻳﻮن َ َ ُِ َ ُ ﮘﺎﻟﻬﮍﻳﻮن؛ ِ ِ ﺳﭵﻴﻮن رאﺗﻴﻮن ﺳﻤﻬﻴﻦ، ﭜـﺮ ﺳﮑﺎڻَ َُ ُ ُ ُِ َ ِ ُ ڏﻳﺌﻲ؛ ِ ِ ِ ُ َ َ َ ﺻﺒﺎح ﺳﭝﻴﺌﻲ، ﭘﺎر ﭘﮁﻨﺪ ﺧﺒﺮُ ون. ُ َ َ ِ 11 َ َ َ ِ َ َ َ َ وه ﺗﮏ وﻫﻜﺮא، ﺟﺖ َﻟﻨﮕﺮ ﻧﻪ َ ﭠﻬﺮن؛ ِ َِ ِ َ َ َ ُ ُِ َ ُ وڏאﻧﺪرﻳﻮن وه ﺳﺎﻣﻬﻴﻮن، ﺟﮭﺠﮭﻲ زور ﺟﻨﺒﻦ؛ ِ ُ َ ِ ُِ ُ ﻧﻴﮃوَء ۾ ﻧﺎﺗﺎرﻳﻮن، وﮢﺠﺎرא وﺟﮭﻦ؛ َ ِ ِ َ ِ َ ُ َِۡ ِ ُ ُ ﻣﻼن ﻣﻌﻠﻤﻦ، ﻣﻮن ﮘﺮي ﺳﺌﻲ ﮘﺎﻟﻬﮍي. ِ ُ ِ ِ 21 َ وﮢﺠﺎرא! وﻳﭡﻲ، ﺗﻮ ﻧﻪ ﺳﺮﻧﺪي ﺷﺎه ري؛ ََ ِ َ ِ َ ُ ﻣﮏ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻜﮍي، ﭼﮝﻲ ﻛﺮ ﭼﻴﭡﻲ؛ َ ِ َ ِ َ ِ َ ِ َ ُ ُ ﭘﺎﺳﺎ ﭘﺎﮐﮍﻳﻦ ﺟﺎ، ﺳﻤﻨﮉ ﭤﻮ ﺳﻴﻜﻲ؛ َِ ِ ﺟﻲ ُﻟﻨﮉא ۾ ﻟﻴﮑﻲ، وﻳﺮ وڙﻫﻨﺪي ﺗﻦ ﺳﻴﻦ. ِ ِ ِ ِ 31 ُ ﻧﺎﮐـﺌﻮ ﻧﮕــﻬﺒﺎن، ﻣﻌﻠﻢ ﻣﻨﺠﻲ َ ِ َ َ ُ ُ َِۡ ُ ُ ﺧﺒﺮون؛ َ َ َ ُ َ ََ ﺟﻦ ﺳﺎري ﮐﻨﻴﻮ ﺳﻤﻨﮉ ﺗﻲ، ﺳﻔﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻣﺎن؛ ِ َ ُﻟﻄﻒ ﺳﺎڻ َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺗﻦ ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ ُ ِ ُ َ َ ُ ﻃﻮﻓﺎن؛ ِ ﺳﻨﭝﺎري ﺳﺒﺤﺎن، وﭸﻲ ﻋﺎدﻧﺌﻮن ُ َ َ َ ُ ۡ ُ َ ِ ُ אﮐﺘﺎ. ِ 41 ُ ِ َ ُ ﺑﻨﺪر ﺟﺎن ﭜــﺌﻲ، ﺗﻪ ﺳﮑﺎﮢﻴﺎ م ﺳﻤﻬﻮ؛ َ ِ َ َِ ُ َ ََُ ﻛﭙﺮ ﭤﻮ ﻛﻦ ﻛﺮي، ﺟﺌﻦ ﻣﺎﭨﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﻣﻬﻲ؛ ِ َ ِ 611 www.voiceofsindh.net אي ﺟﮭﺎز! ﺗﻮن ﻏﺮאﺑﻦ )وڏن ﺟﮭﺎزن( ﺳﺎن ﮔﮇﻳﻮ وڃ. ﻫﻦ ﭘﺎر ڏي ﻫﺎﻛﺎرﻳﻨﺪي، ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺳﭕﺮ )ﭘﺨﺘﺎ( ﺳﺎز ﮐﮣﺞ. ﻣﺴﺖ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﺎ ڏאڍא ﺷﻮر ﭘﻴﺎ ﺳﮣﺠﻦ. )ﺟﺌﻦ روאﺟﻲ ﺟﮭﺎز، ﻏﺮאﺑﻦ ﺟﻲ ﺳﺎﻳﻲ ۾، ﺗﺌﻦ روאﺟﻲ ِאﻧﺴﺎن، ﻛﺎﻣﻠﻦ ﺟﻲ ﮀﺎﻧﻮ ﻫﻴﭟ ﺳﻼﻣﺖ آﻫﻦ.( ُ َ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ وچ ۾ ﭔﻴﮍي אﻻﺋﻲ ﭔﮇﻧﺪي ﻛﻲ אﭜﺮي ﭔﺎﻫﺮ ُ אﻳﻨﺪي. ﻫﻮ ﺟﻲ ﭼﭙﮍﻳﻮن ۽ ﻛﻴﻞ، وאڍي ﻫﻨﻴﺎ ﻫﻮא، ﺳﻲ ﺳﭛ ﺳﮍي وﻳﺎ آﻫﻦ. ﻣﻼح ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﮘﻴﻦ ﺟﺎ ﺗﻲ ﻧﻪ آﻫﻦ. ُ درﻳﺎﻫﻲ ﭼﻮر אن ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. אي ڌﮢﻲ! ﺟﺘﻲ ﺟﻨﮓ ﺟﮭﺎز ڊﻫﻲ ﭘﻴﺎ، ﺗﺘﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺋﻲ ﺗﻜﻴﻮ آﻫﻲ )ﻫﺘﻲ ِאﺷﺎرو دﻳﻬﻲ ،ﻧﻔﺲ ۽ ﺳﻨﺴﺎر ڏﻳﻨﻬﻦ آﻫﻲ. אي ﻣﻼح! ﺗﻮﮐﻲ ﭔﺌﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن )ﺳﻤﻬﮡ ۽ ﭔﻴﮍي ﻫﻼﺋﮡ( ﻫﭣ ﻧﻪ אﻳﻨﺪﻳﻮن. ﺗﻮن ﺳﮑﺎ ﮐﻲ ﭘﺎﺳﻮ ڏﻳﺌﻲ، ﺳﺎري رאت ﺳﻤﻬﻴﻮ ﭤﻮ رﻫﻴﻦ. ﺳﭝﺎن ﻫﻦ ﭘﺎر ﺗﻮﮐﺎن ﺳﻤﻮرﻳﻮن ﺧﺒﺮون )ﺣﺴﺎب( وﭠﻨﺪא. )ﭔﺌﻲ ﺟﮭﺎن ۾ ﭘﮁﺎﮢﻮ ﭤﻴﻨﺪ(. وﻫﻜﺮن ﺟﻲ ﺗﮑﻲ ﮀﻮه ۾ ﺑﺎري ﺟﮭﺎز ﺑﻪ ﺑﻴﻬﻚ ﻧﻪ ﭤﺎ ﮐﺎﺋﻴﻦ. ﺟﺒﺮﻳﻮن ﭔﻴﮍﻳﻮن ﺑﻪ ڏאڍي ﺟﻔﺎﻛﺸﻲ ﺳﺎن وﻫﻜﺮي ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﭤﻴﻮن ﭼﺮن. وﮢﺠﺎرא، ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﻟﻮه ﺟﺎ ﮘﺮא وزن ﭤﺎ وﺟﮭﻦ. )ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﻣﻴﺰאن ۾ رﮐﮡ ﻻ (ﻣﻮن ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻮﻧﻬﻦ ﮐﺎن ڏאڍي ﺧﻮﻓﺎﺋﺘﻲ ﺧﺒﺮ ﭔﮅي آﻫﻲ. אي وﮢﺠﺎرא! ﺗﻮﮐﻲ ﺷﺎه ﺳﻤﻨﮉ ﮐﺎن ﺳﻮא وﻳﭡﻲ ﻧﻪ ﺳﺮﻧﺪي. ُ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﺗﻴﻞ ﻣﮏ ۽ אن ﮐﻲ ﺳﻨﻮאري ﺳﭡﻲ ﻛﺮ. ﺳﻤﻨﮉ ﭔﻴﮍﻳﻦ ﺟﺎ ﭘﺎﺳﺎ ﻟﻬﺮن ﺳﺎن ﺳﭩﻴﻮ رﮐﻲ. ﺟﻲ ﺣﺴﺎب ۾ ﭘﻮﺋﺘﻲ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﺳﺎن وﻳﺮ ﺟﭡﻴﻮن ﻛﻨﺪي. )ﺟﻨﺠﺎ אﻋﻤﺎل ﺧﺮאب آﻫﻦ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺟﻮﮘﻲ ﺳﺰא ﻣﻠﻨﺪي.( ﻧﻈﺮ رﮐﻨﺪڙ ﻧﺎﮐﺌﻮ، ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﻣﻌﻠﻢ )ﻛﭙﺘﺎن( ﮐﻲ ﺧﺒﺮ ﺳﮣﺎﺋﻴﻨﺪو ﭤﻮ אﭼﻲ. ﺟﻦ ﺳﻔﺮ ﻻ ﺳﻨﭝﺎﻟﻲ ﭘﻮرو ﺳﺎﻣﺎن ﮐﻨﻴﻮ، ُ ُ ﺳﻲ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺳﺎن، ﻃﻮﻓﺎن ﺑﻪ אﻛﺮي وﻳﺎ. ﻫﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﻨﭝﺎﻟﻲ وﭸﻲ ﻋﺪن ﮐﺎن ﻧﻜﺘﺎ. )ﺟﻦ ﻛﺎﻣﻞ رﻫﺒﺮ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﻣﻮﺟﺐ ﻋﻤﻞ ﻛﻴﻮ ۽ ڌﮢﻲ ﮐﻲ ﻳﺎد ﻛﻴﻮ، ﺳﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﭘﻬﺘﺎ.( אي ﺳﮑﺎڻ )ﭔﻴﮍي (وאرא! ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺑﻨﺪر ﺗﻲ ﺧﻄﺮو آﻫﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﻛﺮﻳﻮ. ﻛﻨﺎري وٽ ﭘﺎﮢﻲ ِאﺋﻴﻦ ﭘﻴﻮ ﭰﺮي، َ ﺟﺌﻦ ﻣﭧ ۾ وﻟﻮڙﻳﻞ ڌﻧﺌﻮرو. אي ﻣﻼح! אﻳﮇو ﻋﺬאب
- 118. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ אﻳﮇو ﺳﻮر ﺳﻬﻲ، ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﻛﺠﻲ، ﻧﺎﮐـﺌﺎ! ُ ُ َ ِ 51 ﺳﺘﺎ ﺳﭛ ﭘـﺌﻲ، ﺳﻨﺪي ُ ۡ َِ َ ﻣﻌﻠﻢ آﺳﺮي؛ ُ َ ِ َ ِ َ ُ ُ אﺋﻴﻦ ﭘﮡ ﺳﻤﻬﻮ، ﻧﺎﮐـﺌﺎ! ﺑﻨﺪر ﻧﺎه ﭜــﺌﻲ؛ َ ِ ِ َ َِ َ َ ُ ﺟﻦ ﺟﻲ ﺳﻴﺪ ﻟﭳ ﮐﻨﺌﻲ، ﺳﻲ ﺳﭛ ﻟﻨﮕﮭﻴﻨﺪא َﻟﻜﻴﻮن. ِ َ َ َ َ ِ وאﺋﻲ ِ ِ َ ﺳﺎﭤﻴﻦ ﻧﻨﮅא ﺑﺎر، وو! ﺗﻦ ﭘﺎﻧﮅﻳﻦ َ َ َ ِ ِ ﻧﻨﮅא ﺑﺎر؛ َ ﺗﻮﮐﻲ آرس אﮐﮍﻳﻦ ۾! ِ ُ َُِ ِ َ ﭘﺎﺗﺎ ﭘﺎڙﻳﻮאرﻳـﻴﻦ، ﭘﮙﮧ ﻣﻨﺠﮫ ﭘﺎﺗﺎر؛ ِ َ َ ِ ﭘﺘﮡ ﭤﻮ ﭘﻮر ﻛﺮي، آﺋﻲ ُ َ ُ َ ُ َ ِ ﺗﻨﻬﻨﺠﮍي وאر؛ ِ ُ َ ِ ُ ُ َ ﺳﭵﻴﻮن رאﺗﻴﻮن ﺳﻤﻬﻴﻦ، ﮐﻴﻮ ﻣﻨﺠﮫ ﺧﻤﺎر؛ ِ ُ ِ َ َ כ ﺗﻮ ﻛﻨﻴﻦ ﻧﻪ ﺳﺌﻲ، ﻫﻠﮡ ﺟﻲ ﻫﺎﻛﺎر؟ ِ ُ ِ َ َ ِ ﺗﺎﺋﺐ ﭤﻴﻮ َ َ ِ ِ َ َ َ ِ َ ِ ﺗﻜﮍא، ﺳﭽﻲ אي ﺳﻨﭝﺎر؛ ِ ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﻛﺠﻲ אﻳﺘﺮي، ﺳﮣﺞ َ ِ َ ُ َ ِ אدא ﻳﺎر! ِ ُ َ َ ُ َ َ ﺳﺎﺋﻴﻦَء ﻣﻜﻴﻦ ﺳﭻ ﮐﻲ، ﺗﻮن ﻛﻮڙو ﻣﻨﺠﮫ ﻗﻄﺎر؛ ُ َ َ َََ כ ﺗﻮ ﻛﻨﻴﻦ ﻧﻪ ﺳﺌﻲ، ﻛﭙﺮ ﺟﻲ ﻛﻮﻛﺎر؟ ِ ُ ِ َ ِ ِ ُ ﮔﮭﮍאن ﭤﻲ رَء ﮔﮭﮍي، אﻻﻫﻲ ﺗﻬﺎرَ ! ِ ِ ِ َ ُ ﻫﻮ ﺟﻮ ﺷﻚ ﺷﺎرכَ َ ُ َ َ ِ ﺟﻮ، ﺗﺌﺎن رک ﺳﺘﺎر! ِ ُ ﱡ َ ۡ ٌ َ َِ ُ ۡ َ ۡ ِ َ ِ َ َ َ ﻛﻞ ﻧﻔﺲ ذאﺋﻘﺔ אﻟـﻤﻮت، ﭘﮍﻫﻮ אي ﭘﭽﺎر؛ َ َ َ ِ ِ َ ِ ُ ﺷﻜﺎر ﺗﻮن ﺷﻬﺒﺎز ﺟﻮ، ﺗﻮن ﺗﺎن ﻣﻨﺠﮫ ﺷﻜﺎر! ۡ ﻳﻮم ﻳﻔﺮ אﻟـﻤﺮ ﻣﻦ َ ِ ۡ ِ ِ َ َ َ َ ۡ َ َ ِ ﱡ َ ۡ ِ ۡ אﺧﻴﮧ، ﺟﺖ ﭜﭵﻨﺪא ﭜﺎر؛ َ ِ ُ َ َُ ﺗﺮﻫﻮ ﮀﻨﻮ ﺗﺎر ۾، אﭼﺞ ﺗﻮن אوﺳﺎر! ِ ِ َ ِ ُ َ َ ﻟﮏ ﻣﮍﻳﺌﻲ ُﻟﭩﻴﺎ، ﻫﻨﺌﻬﻴﻦ وﻳﺎ ﻫﺰאر؛ َ ِ ِ َِ َ َ َ ڏﻧـﺌﻪ ﺟﻲ א ﮐﻲ، ﻫﻮﻧﺪ ﭤﺌﻴﻦ ﭘﺮﻳـﻴﻦ ﭘﺎر؛ ُ َ ِ ِ َِ ﺟﻮﭨﻦ ﻣﭥﺎن ﺟﭩﻜﻲ، دﻧـﻲ ُ َ ُ ِ َ َ ِ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ دאر؛ ُِ ﺟﻴﻔﻮ آه ﺣﺪﻳﺚ ۾، َ ِ َ َ َ אﻧﮅيَء אي آﭼﺎر؛ ِ ِ ِ َ َ ِ َ وﭨﻲَء ﻛﻴﻦ وﻟﻬﻦ ﺳﻴﻦ، ﻛﻨﺒﻲ ﭜﺮ َ َ ِ ﻗﻬﺎر؛ َ ِ ِ ِ ِ َ َ َ َ ﺳﺎ ﻛﺌﻦ ﻫﻠﻲ ﺗﻮ ﺳﻴﻦ، ﺟﺎ ﭜﮙﻲ ﮐﺎن ﭜﺘﺎر؟ َ ِ َ ُ َ َِ ُ ِ ِ َ َ َ ﺟﻴﮡ ﺟﺎل ﻧﻪ ﻧﺒﻬﻲ، ﺳﮣـﺞ אي ﺳﻨﭝﺎر؛ ِ ُِِ ِ ُ ﺟﻢ وﺳﺎرﺋﻴﻦ وﻳﺴﺮא! ﭜﺘﻴﻦ ﺟﻲ ﭜﻠﻜﺎرَ . ِ ِ َ ِ ِ 711 www.voiceofsindh.net ﺳﻬﺠﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﻛﺠﻲ. ﻣﻌﻠﻢ )ﻛﺎﻣﻞ رﻫﺒﺮ( ﺟﻲ آڌאر ﺗﻲ ﺳﭝﻴﺌﻲ ﺳﻤﻬﻲ ﭘﻴﺎ. אي ﻧﺎﮐﺌﺎ! אوﻫﻴﻦ ﭘﮡ ﺳﻤﻬﻲ ﭘﺌﻮ، ﮀﻮﺗﻪ ﺑﻨﺪر ﺗﻲ ﻫﻴﺌﻨﺮ ﻛﻮﺑﻪ ﭜﺌﻮ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﺟﻨﺠﻲ ﻟﭳ ﺳﺮدאر ﭘﺎڻ ﮐﻨﺌﻲ، ﺳﻲ ﺳﭝﻴﺌﻲ ﻣﺸﻜﻞ رאﻫﻮن ﭘﺎر ﻛﻨﺪא. ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺳﺎﻣﺎن ﺳﻬﮍﻳﺎ آﻫﻦ )ﺳﻔﺮ ﻻ (אو! אﻧﻬﻦ ﭘﺎﻧﮅﻳﻦ )ﺳﻔﺮ ُ ﺗﻲ אﺳﻬﻨﺪڙن( ﺳﺎﻣﺎن ﺳﻬﮍﻳﺎ آﻫﻦ. ﺗﻮﮐﻲ אﮐﻴﻦ ۾ ﻧﻨﮉ ﺟﻮ ﺧﻤﺎر آﻫﻲ. ﭘﺎڙي وאرﻳﻦ אوﻧﻬﻲ ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﭘﮙﻬﻪ ﮀﻮڙﻳﺎ آﻫﻦ. ﭘﺘﮡ ﭘﻴﻮ ﮔﮭﻤﺮא ﻛﺮي؛ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﻞ آﺋﻲ، ﻛﻲ آﺋﻲ. )ﻣﻮت وאرא ﭘﻴﻮ ﻛﺮي، ﭴﺎڻ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ وאرو آﻳﻮ(. ﺗﻮن ﮐﺎﻳﻮ، ﺳﺎرﻳﻮن رאﺗﻴﻮن ﻧﺸﻲ ۾ ﭘﻴﻮ ﻧﻨﮉون ﻛﺮﻳﻦ؛ ﮀﺎ ﺗﻮ ﻫﺘﺎن ﻫﻠﮡ ﺟﻲ ﻫﻜﻞ ﻛﻨﻦ ﺳﺎن ﻧﻪ ﭔﮅي آﻫﻲ؟ ﺗﺮت ﺗﻮﺑﻬﻪ ﺗﺎﺋﺐ ﭤﻴﻮ، ِאﻫﺎﺋﻲ ﺳﭽﻲ ﺳﺮت آﻫﻲ. אي אدא ﻳﺎر! ِאﻫﻮ ﺳﮡ ﺗﻪ אﻳﺘﺮي ﻧﻨﮉ ﻧﻪ ﻛﺠﻲ. ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺗﻮﮐﻲ ﺳﭽﻲ ﻛﺎر ﻻ ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ، ﺗﻮن ﺻﻒ ۾ ﻛﻮڙو ﭤﻴﻮ ﺑﻴﭡﻮ آﻫﻴﻦ. ﮀﺎ ﺗﻮ ﻛﻨﻦ ﺳﺎن ﻛﭙﺮ ﺟﻲ دאﻧﻬﻦ ﻧﻪ ﭔﮅي آﻫﻲ؟ אﻪﻠﻟ ﺟﻲ آﺳﺮي، دﻟﻲ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺋﻲ ﭤﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﮔﮭﮍאن. אي ﭘﺮدو رﮐﻨﺪڙ! ﻫﻮ ﺟﻮ ﺷﺮכ ﻛﻨﺪڙن )ڌﮢﻲ ﮐﻲ ﻧﻪ ﻣﭹﻴﻨﺪڙن( ﺟﻮ ﺷﻚ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﻣﻮن ﮐﻲ رﮐﻲ وﭠﺞ. ”ﻫﺮﻛﻮ ﻣﻮت ﺟﻮ ذאﺋﻘﻮ ﭼﮑﻨﺪو:“ ِאﻫﺎ ﻫﺪאﻳﺖ ﭘﮍﻫﻴﻮ ﭘﻴﺎ ﭘﮍﻫﺠﻮ. ﺗﻮن ﺷﻬﺒﺎز )ﻣﻮت( ﺟﻮ ﺷﻜﺎر ﭤﻴﮣﻮ آﻫﻴﻦ ۽ ﺗﻮن ﭘﺎڻ وﺗﻴﻦ ﺷﻜﺎر ﭘﭡﻴﺎن ﭘﻮﻧﺪو! ”ﻗﻴﺎﻣﺖ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭜﺎُء ﭜﺎ ﮐﺎن ﭜﭵﻨﺪو“ ُ )ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ( אﺗﻲ )ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ( ﭜﺎﺋﺮ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ َ ﮐﺎن ﭜﭵﻨﺪא. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﺮﻫﻮ ﭘﺎﮢﻲ ۾ آﻫﻲ. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ אﺟﮭﺎ ۽ آﺳﺮא! ﺗﻮن אﭼﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ رﺳﺞ. ﻟﮏ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﻟﭩﺠﻲ وﻳﺎ ۽ ﻫﺰאر َ אﺟﺎﻳﺎ ﺑﺮﺑﺎد ﭤﻲ وﻳﺎ. )ﺣﻴﺎﺗﻲ ﺟﺎ ﻗﻴﻤﺘﻲ ﭘﻞ ﺿﺎﻳﻊ ﭤﻲ وﻳﺎ.( ُ ُ ﺟﻲ אﻫﻲ אﻪﻠﻟ ﮐﻲ ﺳﭙﺮد ﻛﺮﻳﻦ ﻫﺎ ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺪ ﭘﺮﺋﻴﻦ ﭘﺎر وﭸﻲ ﭘﻬﭽﻴﻦ ﻫﺎ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮭﺮ ۾ دوﻟﺖ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﻮڏن ﺗﺎﺋﻴﻦ אﭼﻲ ﮔﮇ ﭤﻲ آﻫﻲ. ﺣﺪﻳﺚ ۾ دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ﻣﺮدאر ﺳﮇﻳﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻦ אﻧﮅي دﻧﻴﺎ ﻻ ﺋﻲ ِאﻫﻮ ﻣﺜﺎل ڏﻧﻞ آﻫﻲ . رب ﺟﻲ ُ ڏאڍي ﺳﺮﻛﺎر ﮐﺎن ﻧﻪ ڊﭴﻲ، ﺗﻮ אﻫﺎ ﻣﺴﻜﻴﻨﻦ ﺳﺎن ﻧﻪ وﻧﮉي. ﺟﺎ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭜﺘﺎر ﮐﺎن ﭜﮙﻲ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﺗﻮﺳﺎن ﻛﺌﻴﻦ ﻧﺒﺎﻫﻴﻨﺪي؟ )ﺑﻲ وﻓﺎ دﻧﻴﺎ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو(. ﺟﻴﺌﮡ ﮔﮭﮣﻮ وﻗﺖ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺟﭩﻲ. ِאﻫﺎ ﻫﺪאﻳﺖ ﺳﮣﺞ. אي وﻳﺴﺮא! ﻣﺘﺎن ﻗﺒﺮ ﺟﻲ ﭜﺘﻴﻦ ﺟﻮ ڏﻫﻜﺎر وﺳﺎرﻳﻦ.
- 119. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭼﻮﭤﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﭛ ﻛﻢ ﺳﺒﺤﺎن ﺟﻲ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﺮ، ۽ ﻏﻢ ۽ ﻓﻜﺮ ﻣﻴﭩﻲ، ﺳﻨﺪس ﻛﺌﻲ ﺗﻲ رאﺿﻲ ره. ﭼﮝﺎ ُ ﭼﮝﺎﻳﻮن ﭤﺎ ﻛﻦ، ﺑﺮא ﺑﺮאﻳﻮن، ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻴﻜﻮ وڙ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﺗﺌﻦ ﺋﻲ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻣﺎﮢﻚ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ آڇ، ﺟﻦ ُ َ ﮐﻲ אن ﺟﻮ ﻗﺪر ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺟﻨﺠﻮ وאﻫﭙﻮ ﺳﻮن ﺳﺎن آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻛﭻ ﮐﻲ رد ﻛﻴﻮ ﮀﮇﻳﻦ. ﻫﻴﺌﻨﺮ ﻛﭻ אﮔﮭﻲ ﭤﻮ ۽ ﻣﻮﺗﻴﻦ َ ُ ُ ﺟﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﻛﻮﻧﻬﻲ. אﻫﻲ وﻳﻨﺠﻬﺎر ﺑﻪ ﻧﻪ رﻫﻴﺎ آﻫﻦ، ﺟﻲ ﻫﻴﺮو ۽ ﻻل وﻧﮅﻳﻦ! ﻫﻴﻨﺌﺮ אﻧﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎ ﺗﻲ ﻟﻬﺎر ﻛﭧ ﭘﻴﺎ ُ ﻛﭩﻴﻦ. אﻫﻲ ﺻﺮאف ﺋﻲ ﻋﺪم آﻫﻦ، ﺟﻲ ﺳﻮن ﭘﺮﮐﻴﻦ. ﺷﻞ ﭘﺎرﮐﻮ ﻧﻪ وﭸﻦ، ﺟﻲ ﭘﺎﮢﻴﭟ ﭘﺮﮐﻴﻦ. ﺟﺘﻲ ﻣﺎﮢﻚ آﻫﻲ، ﺗﺘﻲ ُ ُ ﭼﻮر ﺑﻪ ﭤﺎ ﺗﻜﻴﻦ. ﺳﭝﺎﮘﺎ אﻫﻲ آﻫﻦ، ﺟﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻮﺗﻲ ﭘﺮزא ﭤﻴﮡ ﮐﺎن ﺑﭽﺎﻳﻮ ۽ ﭼﻮرن ﮐﺎن ﺳﻨﭝﺎﻟﻴﻮ. ﺗﻮن ﺳﻮدو אﻫﻮ ﻛﺮ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﺟﻮאﻫﺮن ﺟﻮ وﻫﻨﻮאر ﻫﺠﻲ. אي ﺳﻮن! ﺟﻲ ﺻﺮאف ﻟﮇي وﭸﻦ ﺗﻪ ﺗﻮن ﺑﻪ ﻟﮇي وﭸﺞ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﻛﻮﺑﻪ ﻗﺪر ﻧﻪ ﻛﻨﺪ؛ ﻣﻮرﮘﻮ ﻧﻴﺌﻲ ﻛﭻ ﺳﺎن ﮘﮇﻳﻨﺪ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ُ ﺳﺒﺤﺎن َ ﺗﺴﻠﻴﻢ ِ ُِ ﻗﺎدر ََ َ ﻛﺮم َ ﺣﺎج َ ُ ﻣﭡﺎﻳﻮن ﻣﭡﻦ ََ ِ َ ُ وڙ ُ ﺟﮍي ََ ﻣﻴﻦ َ َ ﺳﻤﺮא ُ َِ ﮐﻬﻴﻦ ِ َ אي َ َ َ ﺳﻨﺪي ﺳﭵﮣﻴﻦ ِ ُ وت وﻳﻤﻲ ِ َُ َ אﻣﻞ ﻣﭧ َ ِ ِ َ ﺗﺘﻬﻴﻦ ﻣﭧ َ ِ 811 ﻣﻌﻨﻰ ﺳﺎرאه ﺟﻮﮘﻲ ڌﮢﻲ ﭜﺎﮢﻮ، رﺿﺎ ﺗﻲ رאﺿﻲ رﻫﮡ، ﺗﻮﻛﻞ ﺳﮕﮭﺎرو ڌﮢﻲ ﺳﮕﮭﺎرو ڌﮢﻲ ﻣﺮאد، ﻛﺎرج ﺑﺮאﻳﻮن ﺑﺮن ﺳﻠﻮכ، ورﺗﺎُء ﺳﻮﻧﻬﻲ، ﭠﻬﻲ ُ אﭠﻦ ﺳﺎﻣﺎن ﭤﻜﻠﻦ، ﻣﺎﻧﺪن ِאﻫﺎ رﻳﺖ ﻳﺎ ﻣﺮכ ﺳﭵﮣﻦ ﺟﻲ ﻣﻠﻬﻪ، ﻗﺪر وאﭘﺎر ﺑﻲ ﺑﻬﺎ ﻣﻮﺗﻲ ﻣﭩﺎ ﺳﭩﺎ ُ אﺗﻲ ﺋﻲ وﮢﺞ ﻳﺎ ﺳﻮدو ﻛﺮڻ
- 120. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﭧ َ ِ ِ ُ ري ﺳﻮﻧﺎ وאن َ َ َِ ﺻﺮאف ﺳﻴﺌﻦ َ ﻟﮇو َ ﻟﮇ ِ ُ ﺟﻪ َ ُ ﮔﮇونَء ََ ﭘﻠﻲ ﭘﺎﻳﻮ وﻳﻨﺠﮭﺎر وﻧﮅﻳﻦ ِ ِ ِ ﺳﻴﻬﻲ ِ ﻛﭧ ُ ِ ُאﻧﻴﻦ ﭜﻴﮣﻴﻴﻦ ِ ِ َ ﭘﺎﮢﻴﭟ ََ َ ﭘﺮﮐﮣﺎ َ ُِ ﻛﻨﻴﺮ َ ﺳﺎر ِ َ ﻣﺰאج ِ َ ﻛﻨﺎر َ َِ ُ َ ﺻﺮאﻓﻨﺌﻮن ڌאر ﻣﻼﺣﻈﻮ ُ ِ ُ َ ﻣﻨﮅ ﭘﻴﺘﻲَء ََ ﭘﺪ ُ ِ َ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﺎڳ ﭼﻮرאن 911 وאﻫﭙﻮ ﻳﺎ وﻫﻨﻮאر ﻣﭟ، ﻛﺞ אي ﺳﻮن وڃ ﺻﺮאف وٽ ﻟﮇو ﻻﻫﮡ = ﺳﺎﻣﺎن ﺳﮍو ﻻﻫﻲ وﻳﻬﻲ رﻫﮡ ﺳﻔﺮ ﻛﺮ ﺟﮇﻫﻦ ﻣﭟ، ﻛﭻ ﭘﻼﻧﺪ ۾ ﺟﮭﻠﻴﻮ ﻫﻴﺮא ۽ ﻻل وﻧﮅﻳﻨﺪڙ ُ ﺳﻮرאخ ﻛﻦ )אن ۾ ﻧﻔﻴﺲ ﻛﺎرﻳﮕﺮي ﮔﮭﺮﺟﻲ( ﺷﻴﻬﻲ ﺟﻮ ﺳﺎدو ڌאﺗﻮ ُ אﻧﻬﻦ ﺟﻲ آﺳﺘﺎﻧﻦ ﺗﻲ ﭘﺎﮢﻲ وאرא )ﻣﮣﻴﺎدאر( ﻣﻮﺗﻲ ﭘﺮﮐﻴﻨﺪڙ ﺧﻮردﺑﻴﻨﻲ، )ﻧﻨﮃو ﺷﻴﺸﻮ ﺟﻮ وﻳﻨﺠﮭﺎر אک ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻴﻨﺪא آﻫﻦ( ﭘﺮک ﺧﺎﺻﻴﺖ ﭔﺎﻫﺮﻳﻦ ﻛﻨﺎر ﺻﺮאﻓﻦ ڌאرאن ﺟﻮﮐﻮ، ﺑﻲ ﻗﺪرאﺋﻲ ِאﺳﺘﺮي ﺻﻨﺪوق )ﻫﺘﻲ ِאﻧﺴﺎﻧﻲ دﻳﻬﻲ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو( ﻣﻠﻬﻪ، ﻣﺮﺗﺒﻲ )ﭘﺪ ﻣﺎن ﭘﺮي = ﭘﺪم ﮐﺎن ﻣﭥﻲ( ﻣﺎﮢﻚ ﺟﻮ ﻫﻨﮅ ﭼﻮرن
- 121. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺗﻜﻴﻮ َ ﺳﻨﺌﻮن אوﺑﺎﻫﻴﻮ ِ ُ ﭼﻮر ﻟﻜﻲ ِ ﭘﺎڻ ﭘﺮﻧﺠﻲ ََ ِ ﺟﻮﺷﺎن َ َ ﺣﺒﻴﺒﻦ وﻳﻠﻮ ُאﻫﺲ ِ ُאﺳﺮي ِ ﭼﮝﻲَء ﭜﺖ َ ِ ِ َ ﻧﻜﮣﻮ َِ وאﺣﺪ َ ورﺟﻲ ُ ﮔﻮڙﻳﻮن َ َُ אﺟﻞ ﺳﭵﻲ ُאوﻧﺪאﻫﻲ آﮔﻮ َ ڍﻛﻴﺎ ُ ﭔﺠﮭﻲ ُ وﺟﻮد ڊא ﭜﻲ ِ ََ אﻣﻦُ َ אﺟﮭﻲ 021 آﺳﺘﺎن ﺳﺌﻨﻮن ﺳﭝﺎڳ = ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﻚ ﺑﺨﺘﻲ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻧﻴﻮ ﺷﻴﻄﺎن ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو، ِאﻧﺴﺎن ﺟﻲ ﺳﺎﭸﻬﻪ ﭼﻮرאﺋﻴﻨﺪڙ ﻟﻜﻞ )ﺷﻴﻄﺎن ﺟﻮ אﻧﺪر ﻟﻜﻮ وﻳﭡﻮ آﻫﻲ( ﺳﭙﺮد ﻛﺠﻲ، ﭘﺎڻ ﮐﻲ אرﭘﺠﻲ ﺟﻮش ﻳﺎ ﭼﺎه ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ دﻳﺮ، אوﻳﺮ ُ אس، ﭼﻤﻚ، ﻣﭻ ُ אڏאﻣﻲ ﭼﮝﻲ ﻃﺮح ﻧﺴﻮرو ڌﮢﻲ رﺟﻮع ﭤﺠﻲ ﮔﺠﮕﻮڙون ﻣﻮت ﺳﺠﮭﻲ، ﭔﮅﺟﻲ ﻗﺒﺮ ﺟﻮ אﻧﮅﻛﺎر ڌﮢﻲ ﮘﺠﮭﺎ ﭴﺎﮢﻲ ﺟﻲ ۾ ڊپ ﭜﺌﻮ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﭘﻨﺎه
- 122. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 َ َ َ َ َ ِ ُ ﺳﭝﻴﺌﻲ ﺳﺒﺤﺎن ﺟﻲ، ﻛﺮ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﻢ؛ ِ َ َ َ َ َ ِ ُ َ ِ ُ َ ِ َ ﭤﻲ ﺗﺤﻘﻴﻖ ﺗﺴﻠﻴﻢ ۾، ﻻﻫﻲ ﻏﻢ وﻫﻢ؛ َ َ ُ ََ َ ُِ ﻗﺎدر ﺳﺎڻ ﻛﺮم، ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮي ﺣﺎج ﺗﻮ. 2 ﭼﮝﺎ ﻛﻦ ﭼﮝﺎﻳﻮن، ﻣﭡﺎﻳﻮن َ َ َ َ ُ َ ِ َ ُ ﻣﭡﻦ؛ ِ َ َ ُ َ ُ ُ ﺟﻮ وڙ ﺟﮍي ﺟﻦ ﺳﻴﻦ، ﺳﻮ وڙ ﺳﻴﺌﻲ ﻛﻦ. ِ ِ ِ 3 ُ َ َ َ ﻣﻴﻦ ﻣﭥﻲ ﺳﻤﺮא، ﮐﻬﻴﻦ ﺳﮇ َ ََ ِ َ َ َ ﻛﺮﻳﻦ؛ ِ ِ ِ ِ َ َِ َ ِ َ َ ﺳﺎٿ ﻧﺒﺎﻫﻴﻮ ﻧﻴﻦ، אِي ﭘﺮ ﺳﻨﺪي ﺳﭵﮣﻴﻦ. ُ ِ ِ ِ ِ 4 َ َ وت وﻳﻤﻲ ﺟﻮ ﺟﻲ ﻟﻬﻴﻦ، ﺗﻪ ﭔﻲ ﻛﺎر ﻧﻪ ﻛﺮﺋﻴﻦ ﻛﺎ؛ ِ ِ ِ ُ ِ ِ ِ َ ﺳﺎ ﭘﺮوڙج ﮘﺎﻟﮭﮍي، وﮢﺠﺎرن وﭨﺎن؛ َُ ِ ِ َ ِ َ ِ ِ َ ََ َ ﻣﻮﺗﻲ ﻣﻦ ﻫﭥﺎن، آﻧﺪ ﮔﮭﮣﻲ אدب ﺳﻴﻦ. 5 َُ َ אﻣﻞ آڇ م ُאن ﮐﻲ، ﺟﻲ ﻧﻪ ﭘﺮوڙﻳﻦ ﻣﭧ؛ َُ ِ ِ َ ِ ِ َ ِ َ ِ ُ َ َ ﺟﺖ ﮔﮇﺟﻴﺌﻲ ﺟﻮﻫﺮي، ﻣﺎﮢﻚ ﺗﺘﻬﻴﻦ ﻣﭧ؛ ِ ِ ِ ِ َ ِ ِ ِ ِ َ ﺟﻨﻴﻦ ﺳﻮن ﺳﻴﻦ ﺳﭧ، ﺗﻦ ﻫﮣﻲ ري رد ﻛﻴﻮ. َ ِ ِ َِ ِ ﱡ َ ِ ِ 6 ﺳﻮﻧﺎ! وאن ﺻﺮאف ﺳﻴﺌﻦ، ﻟﮇو ﻻه م َ َ َ ِ َ ﻟﮇ؛ ِ َ َ ِ ِ َ ِ َ َ ُِ ﺳﻮدو ﺳﻮﺋﻲ ﮀﮇ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﺟﻮאﻫﺮ ﻧﺎهِ ﻛﻲ. ِ 7 ﺟﻪ ﺻﺮאﻓﻦ َﻟﮇﻳﻮ، ﺗﻪ ﺗﻮن ﭘﮡ َ ُ َ ﻟﮇج، ﺳﻮن! ِِ ُ َ َِ ِ َ َ َُ َُُ َ َ ُ َ ﻗﺪر ﻟـﻬﻨﺪ ﻛﻮن، ﻧﻴﺌﻲ ﮔﮇﻳﻨﺪ ﮔﮇونَء ﺳﻴﻦ. ِ ِ 8 َ ِ َ َ ُ אﮔﮭﻴﻮ ﻛﺎﺋﻮ ﻛﭻ، ﻣﺎﮢﻜﻦ ﻣﻮٽَ ﭤﻲ! ِ ِ ِ ََ َ ُ َ َ َ ﭘﻠﻲ ﭘﺎﻳﻮ ﺳﭻ، آﮀﻴﻨﺪي ﻟﭳ ﻣﺮאن! ِ 9 وﻳﺎ ﺳﻲ وﻳﻨﺠﮭﺎر! ﻫﻴﺮو ﻻل وﻧﮅﻳﻦ ﺟﻲ؛ َ ِ ِ ِ ِ ِ 121 www.voiceofsindh.net ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﭛ ﻛﺎرج ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺳﭙﺮد ﻛﺮ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻮن ﭼﻨﺘﺎﺋﻮن ۽ ﮔﻤﺎن ﻣﭩﺎﺋﻲ. ﺳﻨﺪس ﭜﺎﮢﻲ ۾ ﺳﭽﻮ ره ﺗﻪ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺳﮕﮭﺎرو ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻛﻢ رאس ﻛﺮي. )ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺘﻲ ﭘﻮري ﺗﻮﻛﻞ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ.( ﭼﮝﺎ زאﻧﺴﺎن ﭼﮝﺎﻳﻮن ﭤﺎ ﻛﻦ ۽ ﺑﺮא ِאﻧﺴﺎن ﺑﺮאﻳﻮن. ِ ﺟﻦ ﮐﻲ ﺟﮭﮍو ﺳﻠﻮכ )ورﺗﺎُء( ﺳﻮﻧﻬﻲ، ﺳﻲ ﺗﻬﮍو ﺋﻲ ﭤﺎ ﻛﻦ. ُ ُ ﻫﻮ )ﻛﺎﻣﻞ ِאﻧﺴﺎن( אﭠﻦ ﺗﻲ ﺑﺎر ﻧﻴﺌﻲ، ﭤﻜﻠﻦ ﮐﻲ ُ ﺳﮇﻳﻦ ﭤﺎ. ﻫﻮ ﺳﺎري ﺳﺎٿ ﮐﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﭘﻬﭽﺎﻳﻮ ڏﻳﻦ: ِאﻫﻮﺋﻲ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻮ ﻣﺮכ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮن ﺳﭽﻲ وﮢﺞ ﺟﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﺳﭹﺎﮢﻴﻦ ﺗﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﻛﻢ ﻧﻪ ﻛﺮﻳﻦ. ِאﻫﺎ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﺗﻮن وﭸﻲ ﺳﭻ ﺟﻲ ﺳﻮدאﮔﺮن ﮐﺎن ﺳﻤﺠﮭﺞ، ﺟﻨﺠﻲ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﺗﻮن ﻧﻴﺎز ﺳﺎن ﻣﻮﺗﻲ ﻟﻬﻲ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﻴﻦ. )ﺳﭻ ﺟﺎ ﺳﻮدאﮔﺮ ﻛﺎﻣﻞ ﺷﺨﺺ آﻫﻦ.( ُ َ אﻣﻠﻬﻪ ﻣﻮﺗﻲ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ آڇ، ﺟﻲ ِאﻫﻮ وﻫﻨﻮאر ﻧﻪ ﺳﭹﺎﮢﻴﻦ. ﺟﺘﻲ ﻛﻮ ﺟﻮﻫﺮي ﻣﻠﻴﺌﻲ، ﺗﺘﻲ ﻣﺎﮢﻜﻦ ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻛﺮ. ﺟﻨﺠﻮ وﻫﻨﻮאر ﺳﻮن ﺳﺎن آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻛﻮڙ ﻛﭻ ﮐﻲ رد ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ. )روﺣﺎﻧﻲ ﺷﺨﺺ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﺷﻴﻦ ﮐﻲ ﺗﺮכ ﭤﺎ ﻛﻦ.( אي ﺳﻮن! )ﺳﭽﺎ ِאﻧﺴﺎن( ﺗﻮن ﻛﻨﻬﻦ ﺻﺮאف ُ )ﻛﺎﻣﻞ( وٽ ﻛﻬﻲ وڃ. وﻳﻬﻲ ﻧﻪ ره. אﻫﻮ ﺳﻮدو ﺋﻲ ﺗﺮכ ﻛﺮ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﺟﻮאﻫﺮن )روﺣﺎﻧﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻦ( ﺟﻮ وﻫﻨﻮאر ﻧﺎﻫﻲ. אي ﺳﻮن! ﺟﮇﻫﻦ ﺻﺮאف ﻟﮇﻳﻦ، ﺗﮇﻫﻦ ﺗﻮن ﭘﮡ ﻟﮇي وﭸﺞ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﻧﻪ ﺳﭹﺎﮢﻨﺪو. ﺗﻮﮐﻲ وﭸﻲ ﻛﭻ ﺳﺎن ﮘﮇﻳﻨﺪא. َ ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻛﻮڙ ۽ ﻛﭻ אﮔﮭﻲ ﭤﻮ ۽ ﻣﺎﮢﻜﻦ ﮐﻲ ﻣﻮﭨﺎﻳﻮ ﭤﻮ وﭸﻲ. ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻼﻧﺪ ۾ ﺳﭻ ﺟﮭﻠﻴﻮ ُ ﺑﻴﭡﻮ آﻫﻴﺎن، ﭘﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ אﻧﺠﻲ آڇ ﻛﺮڻ ﮐﺎن ﻟﭳ ﭘﻴﺌﻲ אﭼﻴﻢ. אﻫﻲ وﻳﻨﺠﮭﺎر ﺋﻲ ﻟﮇي وﻳﺎ، ﺟﻲ ﻫﻴﺮو ۽ ﻻل وﻧﮅﻳﻨﺪא ُ ﻫﻮא. אﻧﻬﻨﺠﺎ ﭘﻮﻳﺎن ﺷﻴﻬﻲ ﺟﻲ ﭘﺮک ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ُ ﻛﺮي ﺳﮕﮭﻦ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﺟﺎﻳﻦ ﺗﻲ ﻫﻴﻨﺌﺮ ﻟﻬﺎر
- 123. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ َ ﺗـﻨﻴﻦ ﺳﻨﺪא ﭘﻮﻳﺎن، ﺳﻴﻬﻲ ﻟـﻬﻦ ﻧﻪ ﺳﺎر؛ ِ ِِ َ ِ ﻛﭩﻴﻦ ﻛﭧ ُﻟﻬﺎر، ﻫﺎﮢﻲ ُ ُ ُ َ אﻧﻴﻦ ﭜﻴﮣﻴﻴﻦ. ِ ِ ِ ِ ِ 01 ِ َ َ وﭸﻦ م وﻳﻨﺠﮭﺎر! ﭘﺎﮢـﻴﭟ ﺟﻲ َ َ َ َ ﭘﺮﮐﮣﺎ؛ َ ِ ﻛﻨﻴﺮ ﭘﺎﻳﻮ אﮐـِﺌﻴﻦ، َ َ َ َ َ َ َ َ َُۡ ﻟـﻬﻦ ﺳﭝﻜﻨﻬﻦ ﺳﺎر؛ ِ ِ ِ َ ِ َ ﻣﻮﺗﻲَء ﺟﻲ ﻣﺰאج ﺟﻮ، ﻗﺪر ﻣﻨﺠﮫ ﻛﻨﺎر؛ ِ َ ُ َ ِ ﺻﺮאﻓﻨﺌﻮن ڌאر، ﻣﺎﮢﻚَ َ َ ُِ َ ِ ﻣﻼﺣﻈﻮ ﭤﺌﻲ! ُ ِ ِ 11 ِ ُ ُ َ َ ُ ﻣﺎﮢﻚ، ﻣﻨﮅ ﻫﭥﺎن، ﭘﻴـﺘﻲَء ۾ ﭘﺮزא ﭤﻴﻮ! ِ َ َ َّ ُ َ ُ َ َ ﺳﭵﻮ ﺗﺎن، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﻟﻬﻲ ﻟﮏ ﺳﻮא؛ ََ َ َ ُ ﭜﮙﻲ ﭘﭵﺎﮢﺎ، ﭘﺪﻣﺎن ﭘﺮي ﭤﻴﻮ. 21 ُ ِ َ ﺟﺘﻲ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﺎڳ، ﺗﺘﻲ ﭼﻮرאن َ ﺗﻜﻴﻮ؛ ِ ِ ِ ُ ُ َ ﺳﻨﺌﻮن ﺗﻦ ﺳﭝﺎڳ، אﻣ ُ َ ُ ﻞ ﺟﻦ אوﺑﺎﻫﻴﻮ. ِ ِ 31 ﭼﻮر ُאﭜﻮ אﺋﻦ ﭼﻮ ،ﺗﻪ آﺋﻮن ُ ُ ُ אﻫﻮﺋﻲ آﻫﻴﺎن؛ ِ ِ َ َ َ ﺟﻲ אﺳﻲ אﮐﻴﻦ ﻫﻮ ،ﻧﻪ ﻟﻜﻲ ﮐﻲ ﻛﻮﻧﻪ ﻟﻬﻲ. ِ ِ ُِ ِ وאﺋﻲ ُِ ﺟﺎﮘﻮ، ﻳﺎرא! ﺟﻴﮇﻳﻮن! ﭘﺎڻ ﭘﺮﻧﺠﻲ؛ ُ ََ ِ ُِ ﺟﺎﮘﻮ ﺟﻮﺷﺎن، ﺟﻴﮇﻳﻮن! ﭘﺎڻ ﭘﺮﻧﺠﻲ. ُ ََ ِ ََ َِ َ ﻫﻠﻨﺪي ﺣﺒﻴﺒﻦ ڏي، وﻳﻠﻮ وچ ﻧﻪ ﻛﺠﻲ؛ ِ ِ َ َ ﻣﭥﺎن ُאﻫﺲ ُאﺳﺮي، ﭘﺘﻨﮓ ﺟﺌﻦ ﭘﺌﺠﻲ؛ َ ِ َ َِ ِ َ ِ ِ َ ُ َ ُ َ ِ َ ﻋﺮض אﺣﻮאل ُאن ﮐﻲ، ﭼﮝﻲَء ﭜﺖ ﭼﺌﺠﻲ؛ َ ِ ِ ِ ُ ِ َ َِ َ ﻛﺮي ﻧﻴﺎز ﻧﻜﮣﻮ، وאﺣﺪ ڏي ورﺟﻲ؛ َ َ ُ َِ ُِ آﻫﻲ ﻣﻮت ﻣﮍن ﺗﻲ، ﮔﻮڙﻳﻮن ﻛﻴﻮ ﮔﺠﻲ؛ َ َُ ُ َ אﺟﻞ אﻳﻨﺪ אوﭼﺘﻮ، ﺟﻮ ﺳﺪא ﭤﻮ ﺳﭵﻲ؛ َ ُ َ َُ אﮘﻴﺎن ُאوﻧﺪאﻫﻲَء ﺟﻮ، ﺳﻤﺮ ﺳﺎڻ ﻛﺠﻲ؛ ُ َ ُ ُ ُ َ ََ ﮐﮡ ﺗﻮن ﻗﻮت ﻗـﺒﺮ ﺟﻮ، ﮔﮭﮣﻮ ﭤﻮ ﮔﮭﺮﺟﻲ؛ َ ُ َ ُ َ آﮔﻮ ﻋﻴﺐ אوﻫﺎﻧﺠﺎ، ڍﻛﻴﺎ ﮘﺠﮫ ﭔﺠﮭﻲ؛ 221 www.voiceofsindh.net ﺧﺴﻴﺲ ڌאﺗﻮ ﭘﻴﺎ ﻛﭩﻴﻦ. ُ אﻫﻲ وﻳﻨﺠﮭﺎر ﺷﻞ ﻧﻪ ﻟﮇﻳﻦ، ﺟﻲ ﻣﻮﺗﻲ ﭘﺮﮐﻴﻨﺪڙ ُ آﻫﻦ. אﻫﻲ אﮐﻴﻦ ﺗﻲ ﺧﻮردﺑﻴﻨﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ، ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﭘﺎﮢﻴﭟ ﺟﻲ ﭘﺮک ﭤﺎ ﻟﻬﻦ. ﻣﻮﺗﻲ ﺟﻲ ﻧﻔﺎﺳﺖ ﺟﻮ ُ ﻣﻠﻬﻪ אﻧﺠﻲ ﻧﻔﻴﺲ ﻛﻨﺎرن ﺗﻲ آﻫﻲ. ﺻﺮאﻓﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﺎﮢﻚ ﮐﻲ ﺟﻮﮐﻮ )ﺑﻲ ﻗﺪرאﺋﻲ ﺟﻮ( آﻫﻲ. )ﺳﭽﻲ ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﻣﻠﻬﻪ روﺣﺎﻧﻲ ﺷﺨﺺ ﺳﭹﺎﮢﻦ.( ﻣﺎﮢﻚ )روﺣﺎﻧﻲ ﺟﻮﻫﺮ(، ِאﺳﺘﺮيِ) אﻧﺴﺎن( ﻫﭥﺎن ﭘﻴﺘﻲ) دﻳﻬﻲ (۾ ﭜﭵﻲ رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﭤﻴﻮ. ﺳﭵﻮ ۽ ُ ﺛﺎﺑﺖ ﻫﻮ ﺗﻪ אﻧﺠﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﺳﻮא ﻟﮏ ﻫﻮ، ﭘﺮ ﭜﭵﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺳﺎﮘﻴﻮ ﻣﺎﮢﻚ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺪوي) ﻣﻠﻬﻪ( ﮐﺎن ُ ﻛﺮي ﭘﻴﻮ. )ﻛﻲ ﺻﺎﺣﺐ ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ אﻧﺠﻮ ﻣﻠﻬﻪ ﭘﺪم ﮐﺎن ﻣﭥﻲ ﭤﻴﻮ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻫﺘﻲ ِאﺷﺎرو ”وﺣﺪت ﻣﺎن ﻛﺜﺮت“ ڏאﻧﻬﻦ آﻫﻲ. ”ﻣﻨﮅ“ ﻣﺎﮢﻚ ﺟﻮ ﭘﺮزא ﭤﻴﮡ آﻫﻲ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﻣﺎن ﮔﮭﮣﺎﺋﻲ.( ﺟﻨﻬﻦ ﻫﻨﮅ ﻣﺎﮢﻚ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻨﮅ ﭼﻮرن ﺟﻮ ﺑﻪ ُ ڏﻳﺮو آﻫﻲ. אﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﭜﺎڳ ﺳﮣﺎﺋﻮ آﻫﻲ، ﺟﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ُ َ אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻚ אﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﺑﭽﺎﻳﻮ. ُ ﭼﻮر ِאﺋﻴﻦ ﺑﻴﭡﻮ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﻣﺎن אﻫﻮ ﺳﺎﮘﻴﻮ ﺋﻲ آﻫﻴﺎن. ﺟﻲ אﺳﻲ אﮐﻴﻮن ﺗﻼﺷﻴﻮن ﻛﻨﺪڙ ﻫﺠﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻣﻮن ﻟﻜﻲ وﻳﭡﻞ ﮐﻲ ﻧﻪ ﮘﻮﻟﻲ ﺳﮕﮭﻦ.“ אي ﻳﺎرو! אي ﺟﻴﮇﻳﻮن! ﺟﺎﮘﻮ! ﭘﺎڻ אرﭘﮡ ﻛﺠﻲ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﺷﻮق ﻣﺎن ﺟﺎﮘﻮ! ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪي، وچ ۾ وﻳﺮم ﻧﻪ وﺟﮭﺠﻲ. ﻣﭻ ﻣﭥﺎن ُ ُ אڏאﻣﻲ، אﺗﺲ ﭘﺘﻨﮓ ﺟﺌﻦ ﻛﺮﺟﻲ. ﻫﻨﻦ )ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ( אﮘﻴﺎن ﭼﮝﻲ رﻳﺖ ﻋﺮض אﺣﻮאل ﭘﻴﺶ ﻛﺠﻲ. ﻧﺴﻮري ﻧﺌﮍت ڌאري، ﺳﺎﺋﻴﻦ ڏאﻧﻬﻦ رﺟﻮع ﭤﺠﻲ. ﻣﻮت ﻣﮍﻧﻲ ﻣﭥﺎن آﻫﻲ ۽ ﮔﺠﮕﻮڙن ﻛﻴﻮ ﭘﻴﻮ ﮔﺠﻲ. ﻣﻮت אوﭼﺘﻮ אﭼﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﭤﻴﻨﺪ ،ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ ُ ﻫﻞ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﭘﻴﻮ ﭔﮅﺟﻲ. אﮘﻴﺎن ﻗﺒﺮ ﺟﻲ אوﻧﺪאﻫﻲ ﻻ ﺳﻤﺮ ﻛﭡﻮ ﻛﺮڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻗﺒﺮ ﺟﻮ ﺗﻮﺷﻮ ﮐﮡ، ﺟﻮ אﺗﻲ ﮘﭻ ﭤﻮ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ڌﮢﻲ אوﻫﺎﻧﺠﺎ ﻋﻴﺐ ۽ ﻟﻜﻞ رאز ﭤﻮ ﭴﺎﮢﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﺟﻲ ۾ وﻫﻲ وאﭘﺮي ﭤﻮ، ﺳﻮ ﺳﭛ ﺻﺎﺣﺐ ﭤﻮ ﭴﺎﮢﻲ. ﺟﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ڏر ﮐﺎن ڏري، ﭜﻮ ﮐﺎن ﭜﭵﻲ ﭤﻮ ۽ אﻪﻠﻟ ﺟﻮ
- 124. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ُ َ َ ُ ِ َ ﺟﻴﻜﻲ وﻫﻲ وﺟﻮد ۾، ﺻﺎﺣﺐ ﺳﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ؛ َ َ ڊﭴﻲ ڊא ڌﮢﻲَء ﺟﻲ، ﺟﻴﻜﻮ ﭜﻲ ﭜﭵﻲ؛ َِ ِِ אﻣﻦ آﻫﻲ ُאن ﮐﻲ، ﺟﻮ ﻣﻨﺠﮫ א َ َ َ ََ ُ אﺟﮭﻲ. ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ אﺟﮭﻮ ﭤﻮ وﭠﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻻ ﺳﻼﻣﺘﻲ آﻫﻲ. )رאﺗﻴﻮن ﺟﺎﮘﻲ، رب ﺳﻨﭝﺎرڻ، ﻣﻮت ﮐﻲ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻳﺎد رﮐﮡ ۽ ڌﮢﻲ ﮐﺎن ڊﭴﮡ: ِאﻫﻲ وאﭨﻮن آﻫﻦ ﺳﭽﻲ ﺗﺮﻗﻲ ﺟﻮن.( دאﺳﺘﺎن ﭘﻨﺠﻮن אي ﻧﺎﮐﺌﺎ! ﺳﺠﺎڳ ره ۽ ﺳﭽﻴﺘﺎﺋﻲ ﺳﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ﻟﻬﺮن ﻣﭥﺎن ﺗﺎري وڃ. ﻟﻬﺮن ﺟﻮ ﺣﺴﺎب ﺋﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ ۽ ﻛﻦ ﭜﻮאﺋﺘﺎ ۽ ﻛﺎرא אﭤﻴﺌﻲ. ﺗﻮﮐﻲ ﻛﺌﻦ ﻧﻨﮉ ﻣﺎن ﺳﺎُء آﻳﻮ آﻫﻲ؟ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻮﻧﻬﺎن رﮘﻮ ﺳﭻ ﭤﺎ ﺳﻮدﻳﻦ ۽ ﻛﻮڙ ﮐﻲ ُ وﻳﺠﮭﺎ ﺋﻲ ﻧﻪ آﻫﻦ. אﻧﻬﻦ ﮐﻲ رﮘﻮ وﻳﻨﺘﻴﻦ ﺟﻮ وﮐﺮ ﺳﺎڻ آﻫﻲ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ رﻫﺒﺮي ﻣﻮﺟﺐ ﻫﻞ ﺗﻪ ﺳﺎﮔﺮ ﻣﺎن ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻟﻨﮕﮭﻲ وﭸﻴﻦ. ﺟﻲ ﭘﺎرﭼﻦ ۽ ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺟﻮ ﻣﻠﻬﺎﺋﺘﻮ وﮐﺮ ﮐﮣﻲ ﻫﻠﻴﺎ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﮐﻲ ڌﮢﻲ ﺷﻞ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺳﺎن رﮐﻲ وﭠﻲ. ُ אﻫﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻣﺤﺎﺑﻲ ﻛﭥﻲ ﻣﺤﺼﻮل ﻛﺮي روﻛﺠﻲ ﻧﻪ وﻳﺎ ۽ وﭸﻲ وﻻﻳﺘﻦ ﮐﻲ رﺳﻴﺎ. ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﺟﮙﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ۾ ﻛﺎﻣﻠﻦ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ وﭠﻲ ۽ وﻳﺴﺮو ﭤﻲ ﻧﻪ وﻫﻲ، ﻧﻪ ﺗﻪ אﮘﻴﺎن ﺣﺴﺎب ڏאڍو ﺟﺒﺮو ڏﻳﮣﻮ אﭤﺲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻟﻴﮑﻮ َََ ﻛﭙﺮ آﮀﺎڙא َ אﺳﺎرא وﻳﺴﺮא ِ ﺟﺎڏא ُ ﺟﻨﮓ َ ﺗﺮאر َ آر אﮐﻴﻦ َ ُِ ِ ُ ﻣﻼﺣﻈﻮ َ ﻣﻨﺎ ﺳﺎَء ََ ﺟﺮ وאن ُאوﻧﻬﻲ َ آﮔﺎه ُ ﺳﻮﻧﻬﻦ 321 ﻣﻌﻨﻰ ﺣﺴﺎب ُ אﺗﺎﻫﺎن ۽ ﺧﻄﺮﻧﺎכ ﻛﻨﺎرא אﮀﻮن ﻟﻬﺮون אي ﻏﺎﻓﻞ אي وﻳﺴﺮ ﺟﺎ ﻣﺎرﻳﺎ، ﺳﺴﺖ، ﻏﺎﻓﻞ وڏא زﺑﺮدﺳﺖ ﭔﻴﮍي ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ אﮐﻴﻦ אﻧﺪﻳﺸﻮ ﻣﻦ ﺗﺎن ﺳﻮאد ﭘﺎﮢﻲ ﻣﭥﺎن وڃ אوﻧﻬﻲ ﺳﻤﻨﮉ، ﻋﻤﻴﻖ ﭴﺎﮢﻮ، وאﻗﻒ رﻫﺒﺮن
- 125. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﮅﻳﻮن َ ِ ﻋﺠﺰ ِ ِ ُ ﺳﺎٿ َ ُ ﻗﺮﭰﻞ ﭘﺎرﭼﺎ ﭘﺎﮢﻴﭟ ِ ُ ﭘﺎﺗﺎﺋﻮن ََ ﺗﺮ ﺗﺎﻛﻴﺎﺋﻮن ِ ُ ﻻﭴﻦ ﭔﻴﮍא َ ُ ﻧﺬر َ َ ﻧﺒﻲَء ﭴﺎم َ ُ ﭼﻴﺎﺋﻮن ُ ﮀﻮﻫﻲ ﮀﻮڙﻳﺎﺋﻮن وﭼﻴﻦَء ِ َ َ ﺟﺮ َ ﭘﻠﺌﻮ ﭘﺎﺋﻴﺎن אوﺳﻬﻪ َ ِ َ َ وﮐﺮﻳﻦ ُ َ َ ﺣﺮﻣﺖ ﺣﺒﻴﺐ َِ ﺳﻮﻧﮕﻴﺎ ُ ِ ُ ُאو َ ﮐﻨﮉ ُ ﮐﻴﮍאﺋﻮ 1 َ ُِ ِ ِ َََ ُ َ ﻟﻬﺮﻳﻦ ﻟﻴﮑﻮ ﻧﺎهِ ﻛﻮ، ﺟﺖ ﻛﭙﺮ ﻛﻦ ﻛﺎرא؛ َ َ ِ َ آﮀﺎڙא ﻋﻤﻴﻖ ﺟﺎ، אﭼﻦ אوﭜﺎرא؛ َِ َ َ ُאﭤﻲ אﺳﺎرא! وﻳﺮ وڙﻫﻨﺪي وﻳﺴﺮא! ِ ِ ِ ِ ِ 421 www.voiceofsindh.net ﺧﺒﺮون، آﮔﺎﻫﻴﻮن آزي، ﻧﻴﺰאري ﺟﻤﺎﻋﺖ، ﭨﻮﻟﻲ ﻟﺌﻮﻧﮓ ﻛﭙﮍא )ﭘﺎرﺳﻲ : ﭘﺎرﭼﻪ( آﺑﺪאر ﻣﻮﺗﻲ ﺟﮭﺎز ۾ وڌאﺋﻮن ﺟﮭﺎز ﺟﻲ ﺗﺮي ۾ ﭘﺨﺘﻴﻮن ﻛﻴﺎﺋﻮن ﻧﻮڙﻳﻦ ﮔﻞ ﭰﻞ ﻧﺬرאﻧﻮ ﻧﺒﻲ ﺳﺮدאر ﺑﺎﺳﻴﺎﺋﻮن ﺗﮑﻲ وאُء ﻳﺎ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ ﭔﻴﮍﻳﻮن ﻫﺎﻛﺎرﻳﻮن ﭨﭙﻬﺮي ﺟﻞ، ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻠﺌﻮ وﺟﮭﺎن אوﻧﻮ، ﺳﻮڻ وﮐﺮن ﺳﺎن ﻋﺰت، ﻣﺤﺎﺑﻲ، ﺻﺪﻗﻲ ﻣﺤﺒﻮب )ﻧﺒﻲ ﺳﺮدאر( ﻣﺤﺼﻮل ﺳﺒﺐ ﻧﻪ روﻛﻴﺎ ُ אﻫﻲ وﻻﻳﺘﻮن ﮐﻴﮍﻳﻨﺪڙ، ﮔﮭﻤﻨﺪڙ ُ ﺟﺘﻲ ﻟﻬﺮن ﺟﻮ ﺣﺴﺎب ﺋﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ ۽ אﺗﺎﻫﺎن ﻛﻨﺎرא َ ُ ۽ אوﻧﺪאﻫﺎ ﻛﻦ آﻫﻦ ۽ אوﻧﻬﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻮن אﮀﻮن ﻟﻬﺮون אوﭜﺎرﻳﻮن ﭘﻴﺌﻮن אﭼﻦ، ﺗﺘﻲ אي ﻏﺎﻓﻞ! ﺳﺠﺎڳ ره ﻧﻪ ﺗﻪ وﻳﺮ ﺟﭡﻴﻮن ﻛﻨﺪ) .ﻫﺘﻲ ِאﺷﺎرو دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﭜﻮﺳﺎﮔﺮ ڏאﻧﻬﻦ آﻫﻲ.(
- 126. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 2 ُ َ َ َ ُ َ ﻛﺎﻟﮫ وڌאﺋﻴﻦ ﻛﻦ ۾، ﺟﺎڏא ﺟﻨﮓ ﺟﻬﺎز؛ ِ ِ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ אڄ ﺗﺮאز، آﻫﻲ آر َ ُ ِ َ ُ َ َ َ אﮐﻴﻦ ۾. ُِ ِ 3 َ َ َ ُ ِ َ ﻣﻼﺣﻈﻮ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻮ، ﻣﻮر م ﻻهِ ﻣﻨﺎ؛ ُ ِ ُ َ َ ُ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي! ﺳﻨﭝﺎل ﻛﻲ! ﺳﻤﻬﮡ آي ﺳﺎ؛ َ ِ ِ ُ ِ َ َ ِ ََ َ ﺟﺎﮘﻲ ﺟﺮ ﻣﭥﺎ ،ﺗﺎري وאن ﺗﺮאز ﮐﻲ. 4 َ َ ﺗﺎري وאن ﺗﺮאز ﮐﻲ، ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻣﻮج، ﻣﻼحَ َ َ َ َ ! َ ُ َ َ دאﻧﻬﻮن ﻛﻦ درﻳﺎه ﺟﻮن، ُאوﻧﻬﻲ ﺟﺎ آﮔﺎه؛ ِ َ َ َ َ ُ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﺻﻼح، وٺ ﺗﻪ وﻳﺮ ﻟﻨﮕﮭﻲ وﭸﻴﻦ. ُ َ ِ َ ِ ِ ِ 5 َ ُ ِ ِ ِ َ ﺳﻮﻧﻬﺎن ﺳﮅﻳﻮن ڏﻳﻦ، ﻫﻦ دﻳﻮאﻧﻲ درﻳﺎه ﺟﻮن؛ َ ِ ُ َ َ ُ ُ ﻛﻮڙ אوڏאﺋﻲ ﻛﻴﻦ ﻛﻲ، رﮘﻮ ﺳﭻ ﺳﻮدﻳﻦ؛ ِ ِ َ ِ ِ ِ ََ ِ َِ ﻋﺠﺰ ﺟﻲ אڌ رאت ﮐﻲ، وﮐـَﺮ وﻫﺎﺋﻴﻦ؛ ِ َ ُ ِ ِ ُ ِ َ ﺳﺎٿ ﻧﺒﺎﻫﻴﻮ ﻧﻴﻦ، ﺛﺎﺑﺖ אﻧﻬﻲَء ﺳﻴﺮ ﻣﺎن. ُ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ِ 6 َ ُ َ َِ َ ﻗﺮﭰﻞ ﭰﻮﭨﺎ، ﭘﺎرﭼﺎ، ﭘﺎﮢﻴﭟ ُ ﭘﺎﺗﺎﺋﻮن؛ ِ ُ ِ َ َ َ ُِ ُ ََ ﻛﻮﭠـﻴﻮن ﻗﻴﻤﺖ ﺳﻨﺪﻳﻮن، ﺗﺮ ۾ ﺗﺎﻛﻴﺎﺋﻮن؛ َ ِ ُ َ ُ ُ ِ َ ﻻﭴﻦ ﻣﻨﺠﮫ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭔﻴﮍא ﭔﮅאﺋﻮن؛ ِ َ َ َ ُ ََ َ ﻧﺬر ﻧﺒﻲَء ﭴﺎم ﺟﻮ، ﭼﮍﻫﻨﺪي ﭼﻴﺎﺋﻮن؛ ُ ِ ُ ُ َ ُِ ﺟﻲ ﮀﻮﻫﻲ ﮀﻮڙﻳﺎﺋﻮن، ﺳﻲ ﭔﻴﮍﻳﻮن رﮐﻴﻦ ﭔﺎﺟﮫ ﺳﻴﻦ! َ ِ 7 َ وﭼﻴﻦَء ﺟﺎن وﻳﻬﻲ، ﺟﺮ َ َ ﭘﻠﺆ ﭘﺎﺋﻴﺎن؛ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ َ ”ﺗﮍ ﭔﻴﮍא! ﮔﮭﺮ ﺳﭙﺮﻳﻦ!“ ُאوﺳﮧ אيَ ِ ِ ﭘﻴﺌﻲ؛ ِ ِ ِِ َ َ ََ ﺟﺌﻦ وﮢﺠﺎرو ﺳﻴﻦ وﮐﺮﻳﻦ، ﺳﺮﻫﺎ ﺳﭝﻴﺌﻲ؛ َ ِ َ ِ ِ ُ َ َ ﺣﺮﻣﺖ ﺳﺎڻ ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻲ، ُ ُ َِ َ ﺳﻮﻧﮕﻴﺎ ﻧﻪ ﺳﻴﺌﻲ؛ ِ ِ َ َ َ ُ ُ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ ُאو ﭘﻴﻬﻲ، ﮐﻨﮉ ﮐﻴﮍאﺋﻮ آﺋﻴﺎ. ِ ِ ِ 521 www.voiceofsindh.net ُ אوﻧﻬﻲ ﺳﺎﮔﺮ، ﻛﺎﻟﻬﻪ ﭘﺮﺑﺖ ﺟﻴﮇא ﺟﮭﺎز ﻛﻦ ۾ ﻟﻴﭩﺎﺋﻲ وڌא. אڄ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ אﮐﻴﻦ ۾، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي آﻫﻲ. )אڄ ﺳﻤﻨﮉ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﺗﺎﮢﻴﻮ وﻳﭡﻮ آﻫﻲ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻮت ﺗﻮﮐﻲ ﺗﺎﮢﻴﻮ وﻳﭡﻮ آﻫﻲ.( ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻮ אﻧﺪﻳﺸﻮ ﻫﺮﮔﺰ دل ﺗﺎن ﻧﻪ ﻻﻫﺞ. אي ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي! ﺗﻮن ﻛﻲ ﭘﺎڻ ﺳﻨﭝﺎل! ﺗﻮﮐﻲ ﻧﻨﮉ ﻣﺎن ﺳﻮאد אﭼﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ. ﭘﺎﮢﻲ ﻣﭥﺎن ﺟﺎﮘﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﺗﺎري وڃ. )رب ﺟﻲ ﻳﺎد ۾ رאﺗﻴﻮن ﺟﺎﮘﮡ، ﮀﻮﭨﻜﺎري ﺟﻲ وאٽ آﻫﻲ.( אي ﻧﺎﮐﺌﺎ! ﻟﻬﺮن ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﺗﺎري وڃ. אوﻧﻬﻲ ُ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﺎ ﭴﺎﮢﻮ אن ﺟﻲ ﺧﻄﺮي ﺟﻮن دאﻧﻬﻮن ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. رﻫﺒﺮن ﺟﻲ ﻣﺖ وٺ ﺗﻪ وﻳﺮ ﻣﺎن ﭘﺎر وﭸﻴﻦ. ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻮﻧﻬﺎن ﻫﻦ ﻣﺴﺖ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻮن ڏאڍﻳﻮن ﮘﺮﻳﻮن ﺧﺒﺮون ﭤﺎ ﺳﮣﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻮ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﻮڙ ﮐﻲ َ وﻳﺠﮭﺎ ﻧﻪ آﻫﻦ ۽ رﮘﻮ ﺳﭻ ﭤﺎ وﻫﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻮ אڌ رאت ﺟﻮ آزي ﻧﻴﺮאزي ﺟﻮ وﮐﺮ ﭤﺎ ﺳﻮدﻳﻦ. ﻫﻮ ﺳﻤﻮري ﺳﺎٿ ﮐﻲ ُ ﺻﺤﻴﺢ ۽ ﺳﻼﻣﺖ ﺳﻴﺮ ﻣﺎن אﻛﺎرﻳﻮ وﭸﻦ. )ﻫﺘﻲ ِאﺷﺎرو ﻛﺎﻣﻞ ﺷﺨﺺ ڏאﻧﻬﻦ آﻫﻲ.( ﭔﻴﮍﻳﻦ ۾ ﻟﻮﻧﮓ، ﭰﻮﭨﺎ، ﻗﻴﻤﺘﻲ ﻛﭙﮍא ۽ ﻣﻮﺗﻲ وڌאﺋﻮن. ُ אﻧﺠﻲ ﺗﺮي ۾ ﻣﻠﻬﺎﺋﻴﺘﻮن ﺷﻴﻮن ﻛﻮﭠﻴﻦ ۾ ﻗﺎﺑﻮ ﻛﻴﺎﺋﻮن. رﺳﻦ ۾ ﮔﻞ ﭰﻞ ﭔﮅאﺋﻮن ۽ ﭔﻴﮍي ۾ ﭼﮍﻫﻨﺪي، ﻧﺒﻲ ﺳﺮدאر ﺟﻮ ﻧﺬرאﻧﻮ ﺑﺎﺳﻴﺎﺋﻮن. ﺟﻲ ﭔﻴﮍي ﺗﮑﻲ وه ۾ ﮀﻮڙي ﮀﮇﻳﺎﺋﻮن، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺷﻞ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن رﮐﻲ وﭠﻴﻦ. )ﻣﻼح ﭔﻴﮍﻳﻮن ﺳﻴﻨﮕﺎري، ﻗﻴﻤﺘﻲ ﻣﺎل ﻫﻴﭟ ﻛﻮﭠﻴﻦ ۾ ﺣﻔﺎﻇﺖ ﺳﺎن رﮐﻲ، ﻧﺒﻲ ﭴﺎم ﺟﻮ ُ ﻧﺬرאﻧﻮ ﺑﺎﺳﻲ אﺳﻬﻨﺪא ﻫﻮא.( ﺳﻨﺠﮭﺎ ﺟﻮ ﺟﻞ ﭘﻠﺌﻮ ﭘﺎﺋﻲ ِאﻫﺎﺋﻲ آرאڌﻧﺎ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮﻳﺎن ﺗﻪ ”ﺷﻞ ﭔﻴﮍא ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﺗﮍ ﺗﻲ رﺳﻦ ۽ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﮔﮭﺮ ۾ ﭘﻬﭽﻦ.“ ِאﻫﺎﺋﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ אون ﻟﮙﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ﺟﺌﻦ وﮢﺠﺎرو ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وﮐﺮ ﺳﺎن ﺳﺮﻫﻮ آﻫﻲ، ﺗﺌﻦ ﺷﻞ ﺳﭛ ﺳﺮﻫﺎ ﻫﺠﻦ. ﭘﻴﺎري ﻧﺒﻲ ﺳﺮدאر ﺟﻲ ﻣﺤﺎﺑﻲ، ﻫﻮ ﻣﺤﺼﻮل ُ ﺳﺒﺐ ﻛﭥﻲ روﻛﺠﻲ ﻧﻪ ﭘﻴﺎ. אﻫﻲ وﻻﻳﺘﻮن ﮔﮭﻤﻨﺪڙ ﻧﻴﭟ ﭘﺎﮢﻴﻬﻲ ﮔﮭﺮ ۾ ﭘﻴﻬﻲ آﻳﺎ.
- 127. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ دאﺳﺘﺎن ﮀﻬﻮن ﺗﺎﻧﮕﮭﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﺋﻲ ﺳﺎڻ ﺗﺮﻫﻮ ﮐﮡ. אوﻧﻬﻲ ۾ ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ آﮢﻲ ﻧﻪ ڏﻳﻨﺪ .ﻏﺎﻓﻞ ﻧﻪ ﭤﻲُء، ﻫﺮ وﻗﺖ ﻫﻮﺷﻴﺎر ره. َ אﺟﻞ ﺟﻲ وڄ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ وﻗﺖ אﭼﻲ ﻣﭥﺎن ﻛﮍﻛﻨﺪ .ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﻣﻮﻧﺠﮭﺎرو آﻫﻲ، ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﮑﺎن ﮐﻲ ﭘﺨﺘﻮ َ ﺟﮭﻞ. روﺣﺎﻧﻲ وאٽ ﻧﻬﺎﻳﺖ אڙאﻧﮕﻲ آﻫﻲ. ﺟﻦ وﭸﻲ ﺣﻘﻴﻘﻲ وﻻﻳﺖ ڏوري ﻟﮅي آﻫﻲ، ﺗﻦ ﺟﻮن ﭘﮡ ﻣﺘﻴﻮن ﻣﻮڙﻫﻞ آﻫﻦ. ﺗﻮن אدب ۽ אﺧﻼص )ﺳﭽﺎﺋﻲ (ﺟﺎ ﺳﮍه ﭔﮅ ۽ وﻳﻨﺘﻴﻦ ﺟﻮ وﮐﺮ ﮐﮡ ﺗﻪ ﻋﺪن ﮐﺎن אوري ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻜﮍي ﺗﻮאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﻗﺪرت ۾ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﭼﻴﺰ ﮐﻲ آرאم ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺗﺎرن ۽ ﻧﻬﺮن ﮐﻲ ﻛﻮ ﺳﮏ ﺋﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﺗﻮن ﮀﻮ ﺳﻤﻬﻲ ﭤﻮ ﭘﻮﻳﻦ؟ ﺟﻲ ﮐﻲ ﺟﻔﺎ ڏﻳﮡ ﺑﻨﺎ ﻛﺌﻦ ﻧﺎﮢﻮ ﻣﻴﮍﻳﻨﺪﻳﻦ؟ ﺟﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻮﭴﻴﻮ، ﺗﻦ ﻣﺎﮢﻚ ﻣﺎﮢﻴﺎ. ﺟﻦ ﻛﻨﺎري ﺗﻲ وﻳﻬﻲ ﭴﺎرﻳﻮن ﺳﻮﺟﮭﻴﻮن، ﺗﻨﮑﻲ رﮘﻮ ﺳﻨﮏ ۽ ﺳﺘﻴﻮن ﭘﻠﺌﻪ ﭘﻴﺎ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻣﻌﻨﻰ ﺗﺎﻧﮕﮭﻲ ﺗﺎﮢﻲ ُאوﻧﻬﻲ ُ ڏאﺗﺎر ِ َ ﺟﻢ وﻫﻴﻦ ِ وﻳﺴﺮو ِ ﮐﻨﻮڻ ِ َ ﺗﻮאﺋﻲ َ َ ﺳﻨﺒﻬﻴﻦ ﺳﺎﭴﻮ وא َ َ ﻧﮑﭩﻴﻦ وﻳﺴﺎﻧﺪ ِ َ ﻧﺌﻴﻦ ُ ﻣﻮڙي َ ﻣﺌﻴﻦ ﭜﺖ َ ِ ﺗﺎﻧﮕﮭﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﻛﺸﻲ אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ڌﮢﻲ ﻣﺘﺎن وﻳﻬﻴﻦ ﻏﺎﻓﻞ وڄ )ﻣﻮت( ﺑﻴﺘﺎﺑﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﻀﺒﻮط، ﺧﺒﺮدאري ﺳﺎن زﺑﺮدﺳﺖ ﻃﻮﻓﺎن ﺗﺎرن ﮐﻲ آرאم، وﺳﺮאم ﻧﻬﺮن ﮐﻲ. ﻧﺎﮢﻮ، ڌن َ ﮘﮣﻴﻦ، ﻛﭥﻴﻦ ﻃﺮح ڏﻳﻬﻪ ﺟﺎ رﻫﺎﻛﻮ ﺳﻔﻴﺪ ﻟﻬﺮن ُ ﺳﺎﻣﻬﻮن، אﺑﺘﮍ ڏﻳﻬﺎﺋﻲ آﮀﺎڙאن ُאﺑﺖ َ ِ 621
- 128. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ ﺗﺮאز َ ﺗﻮه ﮔﮭﻮري אﺧﻼص ِ ﺳﻮري ﻋﺎدﻧﺌﻮن َِ ُ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ َ ﺗﻮאﺋﻲ ﺳﻴﻮﻳﻦ ِ ِ َ ﮀﻠﺮ ﭼﻮﺋﻴﻦ ﺳﺎﻧﮑﻮﭨﺎ ُ ﺳﺘﻴﻮن ﭔﻴﮍي ﻣﻬﺮ، ﭔﺎﺟﮭﻪ ﮘﻮﻟﻲ ﺳﭽﺎﺋﻲ ﺗﺎﮢﻲ ﻋﺪن ﺑﻨﺪر ﮐﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﮭﺎز ﺑﺘﺎل، ﮔﻤﺮאه ﭘﻮﭴﻴﻦ ﭴﺎرﻳﻮن، ﻫﻠﻜﻴﻮن ﭔﻴﮍﻳﻮن ﮘﻮﻟﻴﻦ ﺳﻨﮏ، ﻛﻮڙ ﺳﺘﻲ ﺟﻮ ﺟﻤﻊ )ﺳﻨﮏ ۽ ُ ُ ﺳﺘﻴﻮن ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﻛﻨﺎري ﻟﭝﻨﺪא آﻫﻦ( 1 ﺗﺎﻧﮕﮭﻲ ۾ ﺗﺎﮢﻲ، ﭔﮅُ َ ُ َ َ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗـﺮﻫﻮ؛ ُ َ ُאوﻧﻬﻲ ۾ آﮢﻲ، ﻛﻮ ﻧﻪ ڏﻳﻨﺪ ﻛﻮ ﭔﻴﻮ! ﺗﻮن ﺗﺎﻧﮕﮭﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﺮﻫﻮ ﮀﻜﻲ ﭔﮅ. ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﺗﻮﮐﻲ אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﺗﺮﻫﻮ آﮢﻲ ﻧﻪ ڏﻳﻨﺪو. 2 َ ُ ڏوري ﻟﮫ ڏאﺗﺎر، ِ َ ُ ﺟﻢ وﻫﻴﻦ وﻳﺴﺮو! ِ ِ ِ ِ َ ﻫﻜﻴﻮ ﻫﻮﺋﺞ ﻫﻮﺷﻴﺎر، ﮐﻨﻮڻ ﮐﻨﻮﻧﺪي אوﭼﺘﻲ. ِ َ ِ ُ ِ ِ 3 ﮐﻨﻮڻ ﮐﻨﻮאﻳﻮ، آي ﻧﻨﮉ َ َ َ ِ َ אﭜﺎڳ ﮐﻲ! ِ ِ ِ َ ﺟﻨﻴﻦ ﻧﻪ ﭜﺆ ﭜﺎﻧﻴﻮ، ﻛﺮي َ َ ﺗﻮאﺋﻲ ﺗﻦ ﮐﻲ. ِ ِ ِِ 4 ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي! ﭤﻮ ﺳﻨﺒﻬﻴﻦ، ﺳﺎﭴﻮ ﺟﮭﻞ ُ ُ َ ِ ﺳﮑﺎڻ؛ ُ ِ َ َ ِ َ ُ َ َ َ ُ ﻟﮙﻲ وא وڏאﻧﺪرو، ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻲ ﻣﻬﺮאڻ؛ ُ َ ﺟﻨﻴﻦ ﭜﺎﻧﻴﻮ ﭘﺎڻ، ﻛﺮي ﺗﻮאﺋﻲ ﺗﻦ ﮐﻲ. ِِ َ ِ ِِ 5 َ َ ﻧﻜﻮ ﺳﮏ ﻧﮑـﭩﻴﻦ، ﻧﻪ وﻳﺴﺎﻧﺪ َ َ ُ ِ ﻧـﺌﻴﻦ؛ ڌﮢﻲ ﮐﻲ ﮘﻮﻟﻲ ﻟﻬﻪ، ﻣﺘﺎن ﻏﺎﻓﻞ ﭤﻲ وﻳﻬﻴﻦ. ﺗﻮن ﻫﺮ َ ﺳﺎﻋﺖ ﺳﺠﺎڳ رﻫﺞ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺗﻮﺗﻲ אوﭼﺘﻮ وڄ )אﺟﻞ ﺟﻲ آﻓﺖ( אﭼﻲ ﻛﮍﻛﻨﺪي. 721 وڄ ﭘﻴﺌﻲ ﮐﻨﻮي، ﺗﻮﮐﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﻧﭝﺎڳ ﺟﻲ ﻛﺮي ﻧﻨﮉ ﮐﭵﻴﻮ وﭸﻲ. ﺟﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻻ ﻛﻮﺑﻪ ﺧﻄﺮو ﻧﻪ َ ﭴﺎﺗﻮ، ﺗﻦ ﺟﻮن אﭼﻴﻮ ﻣﺘﻴﻮن ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻲ. אي ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي! אﭸﺎ ﭘﻴﻮ ﺳﻨﭝﺮﻳﻦ، ﻛﻲ ﺳﮑﺎن ﮐﻲ ﭘﺨﺘﻮ ﺟﮭﻞ. وڏو ﻃﻮﻓﺎن ﻟﮙﻲ ﺗﻪ ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﻣﻮﻧﺠﮭﺎرو ﻣﭽﻴﻮ وﭸﻲ. ﺟﻦ ﺧﻮدي ڏﻳﮑﺎري، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺗﺎﻻن ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. ﻧﻪ ﺗﺎرن ﮐﻲ ﺳﮏ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﻟﻬﺮن ﮐﻲ ﻛﻮ آرאم آﻫﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺑﻨﺎ ﻛﺸﺎﻟﻲ ﻣﻠﻴﺌﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺳﻬﻨﺠﻲ )ﻧﻌﻤﺖ( ﻛﻴﻮ ﺳﻤﺠﮭﻴﻦ. ﺗﻮن ﻧﺎﮢﻮ
- 129. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ ﺟﻴﻜﺎ אﭼﻴﺌﻲ ﺳﺎﻣﻬﻴﻦ، ﭜﺎﻧﺌﻴﻦ ﺳﺎ ﺳﻨﺌﻴﻦ! ِ َِ ُ ِ َ ُِ َ ُ ﻣﻮڙي ﻛﻮه ﻣﺌﻴﻦ؟ ﺟﺌﻦ ﺳﭵﻴﻮن رאﺗﻴﻮن ﺳﻤﻬﻴﻦ! ُ ِ ِ 6 َ َ אﻫﮑﻲ رאه א ﺟﻲ، אﻫﮑﻲ، َ ُ َُ ِ אﻫﮑﻲَء ﭜﺖ؛ ِ ُ ِ َ ِ َ َ ِ ُ َ ُ ﻫﻮ ﺟﻲ ڏﻳﻬﺎﺋﻲ ڏﻳﮧ ﺟﺎ، ﺗﻦ ﭘﮡ ﻣﻮڙﻫﻲ ﻣﺖ؛ ِ َ ِ ِ َ آﮀﺎڙאن ُאﺑﺖ، ﮔﮭﮍج ﮔﮭﺎﭨﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺳﻴﻦ. ِ َ ِ ِ ِ ِ 7 َ َ ﺗﻦ ۾ ﺗﺮאز ﺗﻮه ﺟﻲ، ﮔﮭﮣﻮ ﻟﮧُ َ َ ﮔﮭﻮري؛ َ َ َ ِ אدب ۽ אﺧﻼص ﺟﺎ، ﺳﮍه ﭔﮅج ﺳﻮري؛ ََ َ ِ ِ ِ َ َ ِ َ َ َُِ وﮐـَﺮ وﻳﻨﺘﻴﻦ ﺟﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ۾ ﭘﺎﺋﺞ ﺗﻮري؛ ُ َُِ ﺗﻪ ﻋﺎدﻧﺌﻮن אوري، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻮאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤـﺌﻲ. ِ َ ِ 8 ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺳﻴﻮﻳﻦ، ﺗﻨﻴﻦ ﻣﺎﮢﻚَ ُ ﻣﻴﮍﻳﺎ؛ ِِ ِ ُ ِ َ ﮀﻠﺮ ﺟﻲ ﭼﻮﺋﻴﻦ، ﺗﻦ ﺳﺎﻧﮑﻮﭨﺎ ۽ ﺳﺘﻴﻮن. ِ ِ 821 www.voiceofsindh.net )روﺣﺎﻧﻲ ڌن( ﻛﺌﻦ ﭤﻮ ﮘﮣﻴﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ﺳﺎرﻳﻮن رאﺗﻴﻮن ﺳﻤﻬﻴﻮ ﭤﻮ رﻫﻴﻦ. َ אﻪﻠﻟ ﺟﻲ وאٽ )روﺣﺎﻧﻲ رאه( ڏﮐﻲ ﺑﻪ ڏﮐﻲ ﻃﺮح آﻫﻲ. ُ ﻫﻮ ﺟﻲ אﻧﻬﻲ دﻳﺲ )روﺣﺎﻧﻲ وﻻﻳﺖ( ﺟﺎ رﻫﺎﻛﻮ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﺟﻮ ﭘﮡ אﺗﻲ ﻋﻘﻞ ﻣﻨﺠﮭﻴﻞ آﻫﻲ. ﺗﻮن ﻟﻬﺮن ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﮘﻮڙﻫﻲ ﻋﻘﻞ ﺳﺎن ﮔﮭﮍي ﭘﺌﻮ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻳﺎ ۾ ﺋﻲ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺟﻲ ﭔﻴﮍي ُ ﮔﮭﮣﻲ ﺟﻔﺎ ﺳﺎن ڏوري ﻟﻬﻪ. אن ۾ ﻧﻴﺎز ۽ ﺳﭽﺎﺋﻲ ﺟﺎ ﺳﮍه ﮀﻜﻲ ﭔﮅج. ﻣﻨﺠﮭﺲ ﻧﻴﺰאرﻳﻦ ﺟﻮ وﮐﺮ ﺗﻮري وﺟﮭﺞ ﺗﻪ ﻋﺪن ﺑﻨﺪر )روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻨﺰل( ﮐﺎن אڳ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ َ ﭔﻴﮍو ﺑﺘﺎل ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. )ﻫﺘﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻋﺒﺎدت، אدب، ﺳﭽﺎﺋﻲ ۽ ﺗﻮﺑﻬﻪ زאري ﺗﻲ زور ڏﻧﻮ آﻫﻲ.( ﺟﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻮﭴﻴﻮ، ﺗﻦ ﺋﻲ ﻣﻮﺗﻲ ﻣﻴﮍي ﻫﭣ ﻛﻴﺎ. ﺟﻲ رﮘﻮ ﭴﺎرﻳﻮن ۽ ﻫﻠﻜﮍﻳﻮن ﭔﻴﮍﻳﻮن ﭘﻴﺎ ﭰﻮﻟﻴﻦ ﺗﻦ ﻻ ﺳﮑﮣﻴﻮن ﺳﺘﻴﻮن ۽ ﺳﻨﮏ آﻫﻦ.
- 130. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ُ ﻫﻦ ﺳﺮ ﮐﻲ ِאﻫﻮ ﻧﺎﻟﻮ אن ﺟﻲ ﻣﻀﻤﻮن ﻣﻄﺎﺑﻖ ڏﻧﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ אن ۾ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﭤﻮ אﭼﻲ. ”ﺳﺮ ﺳﺮﻳﺮאڳ“ ۾ آﻳﻞ ﺗﺼﻮﻳﺮ ﺟﻮ ﭔﻴﻮ ﭘﺎﺳﻮ ”ﺳﺮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي“ ۾ ﭘﻴﺶ ﭤﻴﻞ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ وﮢﺠﺎرن ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻔﺮ ﺟﻮ وﺳﺘﺎر آﻫﻲ. ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﻗﺮﭰﻞ، ﭰﻮﭨﺎ ۽ ﭘﺎرﭼﺎ )ﻗﻴﻤﺘﻲ ﻛﭙﮍא( ﮐﮣﻲ، ُ ﻟﻨﻜﺎ ۽ ﻋﺪن ﺟﮭﮍن ڏﻳﺴﺎورن ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪא ﻫﻮא، ۽ אﺗﺎن ﻣﻮٽ ۾، ﻗﻴﻤﺘﻲ وﮐﺮ ﺟﮭﮍوכ ﻣﺎﮢﻚ، ﻣﻮﺗﻲ ۽ ﺳﻮن آﮢﻴﻨﺪא ُ ُ ُ ﻫﻮא. ﻫﻮ אﺗﺮ ﺟﻲ ﻫﻮא ﻟﮙﻲ אﺳﻬﻨﺪא ﻫﻮא ۽ ﺑﻬﺎر ۾ وאﭘﺲ ورﻧﺪא ﻫﻮא. אﺳﻬﮡ ﮐﺎن אڳ، ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺧﺒﺮدאري ﺳﺎن ﺳﮍ ﺳﺒﻲ ﺳﺎﭴﺎ ُ ﻛﻨﺪא ﻫﻮא، ۽ ﭔﻴﮍﻳﻦ ﮐﻲ ﻧﻮאن ﻻﭴﻮ ﻟﮙﺎﺋﻲ، ﻋﺎج ﺟﻮن אوﻟﻴﻮن ﮐﮣﻨﺪא ﻫﻮא. ﻣﻌﻠﻤﻦ ﮐﺎن ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻮن ﺧﺒﺮون ﭘﮁﻲ، ﭘﮙﻬﻪ َ َ ُ ﮀﻮڙﻳﻨﺪא ﻫﻮא. ﻫﻮ ﮐﻨﮉ ﮐﻴﮍي، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ وﻃﻦ ﮐﻲ ﺳﻮن، رﭘﻲ ۽ ﻫﻴﺮن ﺳﺎن ﻣﺎﻻ ﻣﺎل ﻛﻨﺪא ﻫﻮא، ۽ ِאﻧﻬﻲ ﻫﻮس ۾، ﺟﺎن ﺟﻮ ﺑﻪ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﻛﻨﺪא ﻫﻮא. ﻧﻮﺟﻮאن وﮢﺠﺎرא، ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻦ َ ُ وﻫﻦ ﮐﻲ ﭰﻮه ﺟﻮﭜﻦ ۾ ﮀﮇي، ۽ ﮔﮭﺮ ﺟﺎ ﺳﮏ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺟﻲ ﻃﻤﻊ ۾ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﮭﺎﮘﻲ وﭸﻲ ڏورאﻧﻬﻦ ﺑﻨﺪرن ﺗﻲ ﻧﻜﺮﻧﺪא ﻫﻮא. وﻳﭽﺎرﻳﻮن ﻧﻮ ورﻧﻴﻮن ﭘﭡﻴﺎن ﮘﭻ ﭘﻴﺌﻮن ﮘﺎرﻳﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن، ۽ ﭔﻴﻦ ﺟﻲ ورن ﮐﻲ ڏﺳﻲ، ﺳﻴﻜﺎرא ﭘﻴﺌﻮن ﭜﺮﻳﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن. وﮢﺠﺎرن ﺟﻲ אﺳﻬﮡ وﻗﺖ، ﺳﻨﺪن ِאﺳﺘﺮﻳﻮن ﺑﻨﺪر ﺗﻲ ﺑﻴﻬﻲ ﮘﻮڙﻫﺎ ﮘﺎرﻳﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن، ۽ وﻧﺠﮭﻪ ﮐﻲ ور وﺟﮭﻲ، ﻳﺎ ﮘﺮﻳﻲ ﮐﻲ ﺟﮭﻠﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻛﺎﻧﮅن ڏאﻧﻬﻦ ﺳﻚ ﭔﮇﻳﻮن אﮐﻴﻮن ﮐﮣﻲ ﭘﻴﻮن ﻧﻬﺎرﻳﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن ۽ ﮐﻴﻦ ﻧﻪ وﭸﮡ ۽ رﻫﻲ ﭘﻮڻ ﻻ ﭘﻴﺌﻮن ﻟﻴﻼﺋﻴﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن. وﮢﺠﺎرن ﮐﻲ אﻫﺎﺋﻲ ﭘﺮﺋﻴﻦ ﭘﺎر ﺟﻲ وאﺋﻲ وאت ۾ ﻫﻮﻧﺪي ﻫﺌﻲ، ۽ ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻦ ِאﺳﺘﺮﻳﻦ ﮐﻲ روﺋﻨﺪو ۽ ﭘﭽﻨﺪو ﮀﮇي، ﺟﮭﺎز ﻫﺎﻛﺎري ﻫﻠﻴﺎ وﻳﻨﺪא ﻫﻮא. ﺳﻨﺪن ﺳﻚ ۽ ﺳﺎر ۾ وﮢﺠﺎرن وﮢﻦ ﭨﮣﻦ ۾ وאﺋﻨﭩﻴﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﭔﮅﻧﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن ۽ ڏﻳﺎ ﻣﻮﻫﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﮐﻲ ﻣﺸﻚ ۽ ﻋﻄﺮ ﺟﺎ َ ُ אﮐﺎ ﭘﻴﺌﻮن ڏﻳﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن. ﻫﻮ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﮑﺎﺋﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﻛﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ورن ﻻ ﺳﺎﺋﻴﻦ در دﻋﺎﺋﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﭘﻨﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن: ”ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ، ﺳﺎﺋﻴﻦ! وאُء ﺳﮣﺎﺋﻮ ورאﺋﻴﻦ.“ ﺳﮑﺎﺋﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﭘﺮڏﻳﻬﻴﻦ ﺟﻮن ﭘﮁﺎﺋﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﻛﻨﺪﻳﻮن ﻫﻴﻮن. ﻫﺮﻛﺎ وﮢﺠﺎري، ﺑﻨﺪر ﺗﻲ ﺟﺎﭨﻮن ﭘﻴﺌﻲ ڏﻳﻨﺪي ﻫﺌﻲ، ۽ ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ אﻳﻨﺪڙ ﺟﮭﺎز ﮐﻲ ﭘﺮﻳﺎن ڏﺳﻲ، אﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮﻧﺪي ﻫﺌﻲ َ ﺗﻪ ”ﻣﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻮ ﺟﺎﻧﻲ ﻫﻦ ﺟﮭﺎز ۾.“ دل ﺟﻮ دل ۾ ﭘﻴﺌﻲ روﺋﻲ ﭼﻮﻧﺪي ﻫﺌﻲ ﺗﻪ ”وﮢﺠﺎري ﻛﺎﻧﮅ ﺟﻴﻜﺮ وﻳﭡﻲ ﮔﮭﺎرﻳﺎن ﻫﺎ ﺗﻪ ﻫﻬﮍو ڏﺟﮭﻪ ﻧﻪ ڏﺳﺎن ﻫﺎ. ڍوﻟﻴﻮ אﭼﻲ ﺗﻪ ﺳﺎﮢﺲ ﺟﮭﻴﮍﻳﺎن ۽ ﭘﻮ ﮘﺮ ﻟﮙﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﻛﺮﻳﺎن.“ ﻧﻴﭟ ﻛﺎﻧﮓ ﻟﻨﻮﻧﺪو ﻫﻮ، ۽ ڌאڙﻳﭽﺎ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻛﺮي، אﭼﻲ ﺟﮭﺎز ﻣﺎن ﻟﻬﻨﺪא ﻫﻮא، ﭘﺮ وري ﺑﻪ ”ﻻﻫﻴﻨﺪאﺋﻲ ﻛﻦ، ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﻫﻠﮡ ﺳﻨﺪﻳﻮن.“ 921
- 131. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن وﮢﺠﺎرو ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ِאﺳﺘﺮي ﮐﻲ ﺑﻨﺪر ﺗﻲ روﺋﻨﺪو ۽ ﭘﭽﻨﺪو ﮀﮇي، ڏﻳﺴﺎورن ﺗﻲ ﭤﻮ وﭸﻲ. ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺟﻮ ﺳﮛ ﺳﻮرن ﮔﺎڏﺋﻮن آﻫﻲ. وﻳﭽﺎرﻳﻮن وﮢﺠﺎرﻳﻮن ڏﻫﺎڙي ڏﻧﭛ ﭤﻴﻮن ڏﺳﻦ ۽ ﺟﻴﺌﺮي ﺋﻲ ﭼﮑﻴﺎ ﺗﻲ آﻫﻦ. ﮔﻮﻧﺪر ﺟﻮن ﻣﺎرﻳﻮن ورﻳﻦ ﮐﻲ ﺟﮗ ﭘﻴﺌﻮن ﺳﻤﺠﮭﻦ. وﮢﺠﺎري ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﻟﻴﻼﺋﻲ ﺗﻪ ”ﻻﻟﻦ! ﻣﻮن ﻛﺎڻ ﻫﻚ رאت ره“، ﭘﺮ ڍوﻟﻴﻮ رﮘﻮ ﻫﻠﮡ ﺟﻮن وאﻳﻮن ﭘﻴﻮ ﻛﺮي. ﺳﺮ ﻧﺴﺮﻳﺎ آﻫﻦ، ۽ אﺗﺮ ﺟﻮ وאُء ﻟﮙﻮ آﻫﻲ، ﺗﻪ وﮢﺠﺎرو وאﭘﺲ ﻧﻪ ورﻳﻮ آﻫﻲ. وﻳﭽﺎري وﮢﺠﺎري، ﺟﺮ ﺗﻲ ﺟﺎﭨﻮن ﭘﻴﺌﻲ ڏﺋﻲ ۽ ڏﻳﺎ ﭘﺌﻲ ﻣﻮﻫﻲ ۽ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﮑﺎﺋﻮن ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮي. دل ۾ ﭘﻮر ﭘﻴﺎ ﭘﻮﻧﺲ. ﭼﻲ: ”وﮢﺠﺎري ﻛﺎﻧﮅ ﺳﺎن ﻻﺋﻮن ﻟﻬﮡ ﮐﺎن אﻧﻬﻴﻦ ﺋﻲ وﻳﭡﻲ ﮔﺬאرﻳﺎن ﻫﺎ ﺗﻪ ﭼﮝﻮ. אﻻﺋﻲ، ﻣﭥﺲ وﻳﺮ ﺗﻪ ﻧﻪ وري وﻳﺌﻲ آﻫﻲ! אﭼﻲ ﺗﻪ ﮔﮭﮣﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻻﺋﮡ ﻛﺮي َ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺟﮭﻴﮍو ﻛﺮﻳﺎﻧﺲ، ۽ ﭘﻮ ﮘﺮ ﻟﮙﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﻛﺮﻳﺎﻧﺲ.“ ﻧﻴﭟ ﻛﺎﻧﮕﻞ ﻟﻨﻮي ﭤﻮ ۽ وﮢﺠﺎرو ڌڄ ﻣﭳ ﺳﺎن אﭼﻲ ﭤﻮ ﺳﻬﮍي، ﭘﺮ وري ﻟﻬﮡ ﺳﺎن ﺋﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﻫﻠﮡ ﺳﻨﺪﻳﻮن ﭤﻮ ﻛﺮي. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ َ َ ﭘﮙﻬﻪ ﭘﺎﺳﻲ ﮔﮭﺎر ﺟﻨﺠﺎر َ ِ ِ َ ﺟﻢ אوﻫﺮي ِ ُ ﭘﻮرﻳﻨﺪא ُ ﺳﺎﮢﻴﻬﻪ ُ ﻛﻮه ﻧﻪ ََ ََ ُ ﻧﻨﮕﺮﺋﻮن ﻧﻴﮣﻦ אوﻟﻲَء אوﻫﺮي ﺳﭕﺎﺟﮭﻴﻦ ُ َ ﭘﺎﺋﻲ ﮘﮡ ﮘﻬﻴﻮ ِِ ﻫﻨﺌﻮن ِ َِ ﭼﻴﺌﻦ ﻫﻮڙאכ ﭼﺎכ 031 ﻣﻌﻨﻰ ﻟﻨﮕﺮ ﺟﻲ ﻧﻮڙي ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﮔﺬאر ﺟﻨﺠﺎل ﻣﺘﺎن ﻫﺎﻛﺎري ُ אﺳﻬﻨﺪא وﻃﻦ ﮀﻮ ﻧﻪ ﻟﻨﮕﺮ ﮐﺎن אوري ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﮘﻦ ﻣﺎن ﭤﻴﻠﻬﺠﻲ، ڌﻛﺠﻲ ﻣﻬﺮ ﭜﺮﻳﻦ، ﺳﭙﺮﻳﻦ رﺳﺎ )ﭘﺎﺋﻲ ﮘﮡ = ﮔﮡ ﻳﺎ رﺳﺎ ﭔﮅي( ﮔﮣﻦ ﺳﺎن ﻣﻮﻫﻲ ﺳﻮﮔﮭﻮ ﭔﮅو ﻫﺮدو، دل ﭼﮑﻴﺎ ﺗﻲ ﭔﻴﮍﻳﻮن ﭰﭧ
- 132. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﭘﺎڙﻳﭽﻴﻮن ُ ﮔﻮﻧﺪر وﻳﻦ َِِ אوﻧﻬﻲ אوﻫﺮي ِ ﮐﺎرو ُ ﺟﻴﻜﺲ َ ُ وه ُאﻫﺮﻳﺎ ﺟﺌﺎﺋﻴﻦ ِ ِ ُ ڍﻛﻦ َ ﺗﮍאﺋﻴﻴﻦ ِ َ ﺳﮛ ُ ََ ُ ﮔﻮﻧﺪر ﮔﺎڏﺋﻮن אﻧﮕﻦ َ ُ אک אوﻫﺮي َ ﺳﻨﺒﻬﻴﻦ ﮘﺮﻳﻮ ِِ ُُ ﻣﻬﺮي ﮐﻮ ڍوﻟﻴﺎ ُאﻟﻮڙڻَ َ َ ُ ور ﭰﻮڙאﺋﻲ ُ ﺟﻴﻜﺲ َُِ ﻧﭕﺮ ﭤﻴﻠﻴﻮ َ אﮘﻬﻴﻦ ِ َ ﻣﻨﺠﮫ ورאﻛﻲ رس َ ِ 131 www.voiceofsindh.net אي ﭘﺎڙي وאرﻳﻮن درد، ﻏﻢ ﭘﺮدﻳﺲ ۾ وﻳﻠﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﭔﻴﮍﻳﻮن ﻫﺎﻛﺎري ﺳﻤﻨﮉ ﺷﺎﻳﺪ ﺗﮑﻮ وﻫﻜﺮو، وﻳﺮ ُ אﺳﻬﻴﺎ ﺟﺘﺎن אﭼﻲ ﭘﻬﭽﻦ ﺗﻦ ﺗﮍن ﺗﻲ رﺷﺘﻮ، ﻧﺎﺗﻮ ﺳﻮرن ﮔﮇﻳﻞ ﺳﻮري ﺗﻲ ﺳﺮﻳﺮ ﻫﺎﻛﺎري ﺳﻨﭝﺮﻳﻦ ﻛﻠﻮ، ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﮔﻦ ﭔﮅڻ ﻻ ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﻣﻬﮍ وٽ ﭔﻦ ﭘﻮي אي ﭘﻴﺎرل אوﻟﻲ ﺳﺎن ﻫﻼﺋﮡ ﭜﺎﻛﺮ وﮀﻮڙو ڏﻳﺌﻲ ﺷﺎﻳﺪ ﻧﭕﻞ، ﻛﭽﻮ ڌﻛﻲ ﻫﻼﻳﻮ )ﭔﻴﮍي ﮐﻲ( אﮘﻲ ﺋﻲ ﭔﻴﮍي ﻣﻨﺠﮭﻪ ورאﻛﻮ ڏﻳﺌﻲ ﭔﻴﮍي ﺟﻲ رﺳﻲ ﺳﺎن
- 133. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ﭜﮣﻦ ُ ِ َُ ڏﺗﮍ ََ ﻛﺮﻻﻫﻮ ََ ﺳﺮ ﻧﺴﺮﻳﺎ ِ ِ ﭘﺎﻧﺪَ روح رﭼﻨﺪﻳﻮن ُ ُ َ ِ َ ﮘﺮ ﻟﮙﻲ ِ ﺟﮭﻴﮍﻳﺎن َ َ وه َ ُ َ ﻛﻮٽ ﺑﺮج َ ُ ڌﭴﻮن ڌאڙﻳﭽﻦ ِ ُאﻧﻴﻦ َ َ ﭘﭽﺎر ََ ﻛﺎﻟﻬﻮﻧﻜﺮ ََ אﭘﻠﻴﻮ َِ ﭼﻴﺌﻦ َِ ﭼﻮﭨﻲَء ﺳﺌﻦ ُ ﮔﻮﻧﺪر ُ ُ ﭘﺎﺋﻲ ﻣﻨﮉﻳﻮن ﻫﺎديَء َِ ﺳﻴﺌﻦ 1 َ ََ ﭘﮙﮧ ﭘﺎﺳﻲ ﮔﮭﺎر، آﻳﻞ! ُ ُ ِ َ ِ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ؛ وﺟﮭﻲ ﺟﻲ ﺟﻨﺠﺎر، ﺟﻢ وﭸﻨﺌﻲ אوﻫﺮي. ِ ُ َ ِ ِ َ َ َِِ ِ ِِ 2 َ ُ َ ََ ُ ُ ﭘﮙﮧ ﭘﺎﺳﻲ ﭘﭻ، آﻳﻞ! ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ؛ َ ِ َ َ ﻣﻦ ۾ ﭔﺎري ﻣﭻ، ﺟﻢ وﭸﻨﺌﻲ אوﻫﺮي. َ ُ ِ َ َ َِِ ِِ 231 www.voiceofsindh.net ﮔﻬﻤﻦ، ﮔﮭﺎرﻳﻦ ﺧﺮאب ﺗﮍ ﺳﻨﭝﺎل ﻟﻬﻨﺪڙ ﺳﺎوא ﺳﻼ )وאﻫﻦ ﺗﻲ אﭜﺮﻧﺪڙ( ُ אﭜﺮﻳﺎ ﭼﻮﭨﻴﻮن روح رﻳﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﮔﻠﻲ ﺳﺎن وﭼﮍي ﺟﮭﻴﮍو ﻛﺮﻳﺎن ﺗﮑﻲ وﻫﻜﺮي ۾ ﻗﻠﻌﻲ ﺟﻲ ﭠﻠﻬﻪ ﺟﮭﻨﮉﻳﻮن ڌﻧﻮאﻧﻦ )ﺷﺎﻫﻮﻛﺎر وאﭘﺎرﻳﻦ( ُ אﻧﻬﻦ ﺟﻲ وאﺋﻲ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﮐﺎن ﮘﺠﮭﻮ، אڻ روﻛﺠﻨﺪڙ ﭼﮑﻴﺎ ﺗﻲ ﭼﻮﭨﻲ ﺗﺎﺋﻴﻦ ڏک ﭔﺌﻲ ﻫﭣ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن وﻛﻮڙي ﻣﺮﺷﺪ، ﮔﺮو وٽ، دאﻧﻬﻦ ُ אي ﻣﻨﮅ! ﺗﻮن ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﮙﻬﻪ )ﻟﻨﮕﺮ ﭔﮅڻ ﺟﻲ رﺳﻲ (ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ وﭸﻲ ﮔﺬאر. ﻣﺘﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻲُء ﺟﻨﺠﺎل ۾ وﺟﮭﻲ، ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ﻫﺎﻛﺎري ﻫﻠﻴﺎ وﭸﻦ. ُ אي ﻣﻨﮅ! ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﮙﻬﻪ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ وﭸﻲ درد ۽ ﺳﻮز ۾ ﭘﭻ، ﻣﺘﺎن ﻫﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ۾ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ آگ אﭤﺎري، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﮍي ﻫﺎﻛﺎري ﻫﻠﻴﺎ وﭸﻦ
- 134. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 3 َ ََ ُ ُ ﭘﮙﮧ ﭘﺎﺳﻲ وﻳﮧ، آﻳﻞ! ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ؛ ُ َ ِ ََ ُ ﺗﻮن وﻳﺴﺮي وک ﮐـﮣﻴﻦ، ﻫﻮ ﭘﻮرﻳﻨﺪא ﭘﺮڏﻳﮧ؛ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ ِ ُ ُ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻦ ﺳﺎﮢﻴﮧ، ﻛﻮه ﻧﻪ وﻳﺌﻴﻦَء ﺗﻦ ﺳﻴﻦ؟ ِ ِ َ ُ ُ ِ 4 َ َ َُ ﻧﻨﮕـﺮﺋﻮن ﻧﻴﮣﻴﻦ، ﻣﻦ אوﻟﻲَء ﻧﻪ אوﻫﺮي؛ َ ُ ِ ِ ُ َ َ ﺳﭕﺎﺟﮭﻴﻦ ﺳﻴﮣﻴﻦ، ﭘﺎﺋﻲ ﮘﮡ ﮘﻬﻴﻮ ﻫﻨﺌﻮن. ِ ِِ 5 ﺳﻴﺌﻲ ﺟﻮﭜﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ﺳﭵﮡ َ َ َ َ َ ِ َ َ َ َ ﺳﻔﺮ ﻫﻠﻴﺎ! ِ ِ رﺋﺎن رﻫﻦ ﻧﻪ ﺳﭙﺮﻳﻦ، آﻳﻞ! َ ُ َ ِ ﻛﺮﻳﺎن ﻛﻴﺌﻦ؟ ِ َ ِ ُ ِ ِ َ ُ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ ﭼﻴﺌﻦ، وﻳﻮ وﮢﺠﺎرو אوﻫﺮي! ِ َ ِ 6 َ َ ِ َ ِ ُ ُ ﻧﻪ ﺳﻲ ﺗﮍ ﻫﻮڙאכ، ﻧﻪ وאﻳﻮن وﮢﺠﺎرن ﺟﻮن! ِ َ َ ُ ُ ُ ﺳﺮﺗﻴﻮن ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﺎ، אڄ ﭘﮡ ِ ِ َ َ ُ ِ ﭼﻜﻴﻢ ﭼﺎכ؛ ِ ِ ِ ِ ِ َ ُ ﻣﺎرﻳﻨﻢ ﻓﺮאق، ﭘﺎڙﻳﭽﻴﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ. ِ ُ ِ 7 وﻳﺎ אوﻫﺮي אو ،ﻣﻮﻧﮑﻲ ﮀﮇي َ ُ ﻣﺎﮘﻬﻴﻦ؛ ِِ ِ ِ ُ َ ﺟﮙﻦ ﺟﺎ ُ َ ِ ﺟﮗ ﭤﻴﺎ، ﺗﺌﺎن ﻧﻪ ﻣﻮﭨﻴﻮ ﻛﻮ! ِ ُ َُ ﮔﻮﻧﺪر ﻣﺎرﻳﻨﺪو ،وﻳﭽﺎري! وﻳﻦ ﺟﻮ. ِ َِِ 8 ُאوﻧﻬﻲ ۾ אوﻫﺮي، ﺟﮇﻫﻦ وﻳﺎ ﺟﻲ؛ ِِ ﻣﻮﭨﻲ ﻣﺎڳ ﻧﻪ آﺋﻴﺎ، ﻣﺎ !ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻲ؛ ِ ِ ُ ِ ِ ﮐﺎرو ﺗﻨﻴﻦ ﮐﻲ، ﺟﻴﻜﺲ وهُ ُ ِ َ وري وﻳﻮ! ِ ِ 9 ُ َ ُאﻫﺮﻳﺎ ﺟﺌﺎﺋﻴﻦ، ڍﻛﻦ ﺗﻦ َ ِ ِ ﺗﮍאﺋﻴﻴﻦ! ِِ ِ ِ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ، ﺳﺎﺋﻴﻦ! وאَ ُ ﺳﮣﺎﺋﻮ وאرﺋﻴﻦ! ِ ِ ِ 01 َ ُ ُ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻜﻮ ﺳﮛ، آﻫﻲ ﮔﻮﻧﺪر ُ ُ َِ َ َ ﮔﺎڏﺋﻮن؛ َ ُ אﻧﮕﻦ ﭼﺎڙﻫﻲ אﻧﮓ، وﻳﻮ وﮢﺠﺎرو אوﻫﺮي!! َ ِ ِ ِِ 11 وﭸﻴﺌﻲ وﺳﺮي ﺷﺎل! ﺟﻮ ﺗﻮ ﺳﻮدو ﺳﮑﻴﻮ؛ ِ ِ ِ ِ ِ َ אﭸﺎ آﺋﻴﻦ ﻛﺎل، ﭘﮡ ﭤﻮ َ َ َ ﺳﻔﺮ ﺳﻨﺒﻬﻴﻦ! ِ َ ِ 331 www.voiceofsindh.net ُ אي ﻣﻨﮅ! ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﮙﻬﻪ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ وﭸﻲ وﻳﻬﻪ. ُ ﺗﻮن ﻏﻔﻠﺖ ۾ ﭘﻴﺌﻲ ﻫﻠﻴﻦ، ﻫﻮ ﭘﺮدﻳﺲ ڏאﻧﻬﻦ אﺳﻬﻲ ﻫﻠﻴﺎ وﻳﻨﺪא. ﺟﻦ ﺟﻮ وﻃﻦ ﺋﻲ ﺳﻤﻨﮉ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﺗﻮن ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﻲ وﻳﺌﻴﻦ؟ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻦ، ﻟﻨﮕﺮ ﺟﻲ ﭜﺮ ﮐﺎن، ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﮘﻦ ﺳﺎن ﺑﻪ، ﭘﺮي ڌﻛﺠﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﻲ. ﺳﭕﺎﺟﮭﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻨﺌﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﮔﮣﻦ ﺳﺎن ﻣﻮﻫﻲ ﺳﻮﮔﮭﻮ آﻫﻲ. )ﻳﺎ رﺳﻦ ﺳﺎن ﻗﺎﺑﻮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ.( ُ אﻫﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺟﻮאﻧﻲ ﺟﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺋﻲ ﻫﻮא، ﺟﮇﻫﻦ ﺳﭵﮡ ُ ﺳﻔﺮ ﺗﻲ אﺳﻬﻴﺎ. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن ﻛﻴﺌﻦ ﻛﺮﻳﺎن، ﺟﻮ روﺋﺎن ﭤﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻳﻦ وﭸﮡ ﮐﺎن ﻧﻪ ﭤﺎ رﻫﻦ. ﻣﻮن ﮐﻲ ﺟﻴﺌﺮي ﺋﻲ ﭼﮑﻴﺎ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ، وﮢﺠﺎرو ﭔﻴﮍي ﻫﺎﻛﺎري ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ. ُ ُ ﺑﻨﺪر ﺗﻲ ﻧﻪ אﻫﻲ ﭔﻴﮍﻳﻮن آﻫﻦ، ﻧﻜﻲ وﮢﺠﺎرن ﺟﻮن אﻫﻲ َ رﻫﺎﮢﻴﻮن ﺋﻲ آﻫﻦ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! אڄ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ ﭰﻮڙאﺋﻲ ﺟﺎ ﭰﭧ ﭘﻴﺎ ﻛﮍﻫﻦ. אي ﭘﺎڙي وאرﻳﻮن! ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﮀﻮڙي ﺟﺎ ﺳﻮر ﭤﺎ ﻣﺎرﻳﻦ. ُ ﻫﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﮀﮇي، אﻧﻬﻲ ﭘﺎر ﭔﻴﮍي ﻫﺎﻛﺎري وﻳﺎ آﻫﻦ، ﺟﺘﺎن ﺟﮙﻦ ﻧﺒﺮﺋﻲ ﺑﻪ ﻛﻮ ﺟﻴﻮ ﻛﻮﻧﻪ ﭤﻮ ﻣﻮﭨﻲ. אي ﻣﻌﺬوري! ﺗﻮﮐﻲ ﭘﺮدﻳﺲ ۾ وﻳﻠﻦ ﺟﻮ ﺳﻮر ﻧﻬﻮڙي ﻧﻴﻨﺪو. ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ אوﻧﻬﻲ ﺳﺎﮔﺮ ۾ ﭔﻴﮍي ﻫﺎﻛﺎري وﻳﺎ، ﺳﻲ אي ﺟﻴﺠﻞ! وري ﻣﺎڳ ﺗﻲ وאﭘﺲ ﻧﻪ ورﻳﺎ. ﺷﺎﻳﺪ ُ ُ אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﺗﮑﻲ وﻳﺮ ﭼﮍﻫﻲ وﻳﺌﻲ. )אﻫﻲ ﻋﻤﻴﻖ ۾ ﻏﺮق ﭤﻲ وﻳﺎ.( ُ ﺟﻦ ﺗﮍن ﺗﺎن אﺳﻬﻴﺎ، ﺗﻦ ﺗﮍن ﺗﻲ ﺷﺎل وري ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن אﭼﻲ رﺳﻦ. אي ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﺷﻞ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﻻ ﻛﻮ ﺳﮣﺎﺋﻮ وאُء ﻟﮙﺎﺋﻴﻦ. ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺟﻮ ﺳﮛ ﺳﻮرن ﭜﺮﻳﻮ آﻫﻲ. وﮢﺠﺎرو ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﺴﻢ ﺳﻮري ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ ﭔﻴﮍي ﻫﺎﻛﺎري ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ. אي ڍول! ﺷﻞ ﺗﻮﮐﻲ ِאﻫﻮ وﮢﺞ وﺳﺮي وﭸﻲ، ﺟﻮ ﺗﻮن ﺳﮑﻴﻮ آﻫﻴﻦ. אﭸﺎ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﻣﺲ آﺋﻴﻦ ﺗﻪ אﻳﺘﺮي ۾ وري ﺳﻔﺮ ﻻ ﭤﻮ ﺳﻨﭝﺮﻳﻦ.
- 135. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 21 َ ُُ َ َ ﮘﺮﻳﻮ ﺟﮭﻠﻴﻮ رو ،ﻣﭥﻲ ﻣﻬﺮي ﻫﭥﮍא؛ ِِ ﮐﻮ !ﺳﻮدو َ ﺳﻨﺪو ،ﺟﻮ ﺗﻮن، ڍوﻟﻴﺎ! ﺳﮑﻴﻮ. ِ ِ 31 ُאﻟﻮڙڻ ﻧﻪ ڏﺋﻲ، ور وڌאﺋﻴﻦ َ َ وﻧﺠﮫ ﮐﻲ؛ َ َ ِ َ ُ ِ َ ُ َ َ َ ُ ره אﭴﻮﻛﻲ رאﺗﮍي، ﻻﻟﻦ! ﻣﻮن ﻻﺋﻲ؛ ِ ِِ َ َ ُ َ وڃ م ﭰﻮڙאﺋﻲ، אﻳﮇي ﺳﻔﺮ، ﺳﭙﺮﻳﻦ! َ ِ ُ ِ 41 ُ ُ ِ َُِ ِ ُ َ ﺟﻴﻜﺲ ﻧﭕﺮ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺳﻨﺪوم؛ ﺟﺌﻦ ﻣﻮن ﺑﻴﭡﻲ ﻫﻦ ﭤﻴﻠﻴﻮ؛ ِ ِ ِ َ َ ُ ُِ ﺳﻌﻴﻮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺳﻴﻦ، אﮘﻬﻴﻦ ﺗﺎن ﻧﻪ ﻛﻴﻮم؛ ِ ُ َ ُ َ ِ ُ وﺟﮭﮡ ﻣﻨﺠﮫ ﻫﺌﻮم، ﭘﺎڻ ورאﻛﻲ رس ﺳﻴﻦ. َ ِ ِ ِ 51 ﭔﻴﮍيَء ﺟﻲ ﭜﮣﻦ، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻪ َ َُ ِ ِ ُ ﻛﺠﻲ ﺗﻦ ﺳﻴﻦ؛ ِ ِ ُאﭜﻴﻮن ڏﻧﭛ ڏﺳﻦ، ﺟﻪ ﺳﮍهُ َ َ ِ َ ِ ُ ُ ِ ِ َ ِ ڏﻳﺌﻲ ﺳﻴﺮ ﭤﻴﺎ. 61 ﻫﻨﺌﮍو ﭔﻴﮍيَء ﺟﺎن، ُ َ ِ َ ڏﺗﮍ ﭘﺌﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭤﻴﺎ! ِ ِ ُ ﭘﮁﻴﻮ ﺗﺎن ﻧﻪ ﭘﺮﻳﺎن، ﻛﺮﻻﻫﻮ ﭤﻲ ﻛﮇﻫﻴﻦ. ََ ُ ِ ِ 71 َ ََ ﺳﺮ ﻧﺴﺮﻳﺎ ﭘﺎﻧﺪ، ُאﺗﺮ ﻟﮙﺎ، آ ﭘﺮﻳﻦ! ِِ ََ ِ ِ َ َ َ َ ُ ُ ُ ﻣﻮن ﺗﻮ ﻛﺎرڻ، ﻛﺎﻧﮅ! ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﮑﺎﺋﻮن ﻛﻴﻮن. َ ِ 81 َ ُ َ ُ َ ُِ ﺟﻴﻜﺮ אﭼﻲ ﻫﺎڻ، ﺗﻪ ﻛﺮﻳﺎن روح رﭼﻨﺪﻳﻮن؛ ِ َ َ َ ُ آﻳﻞ! ڍوﻟﺌﻲ ﺳﺎڻ، ﻫﻮﻧﺪ ﮘﺮ ﻟﮙﻲ ﮘﺎﻟﮭﻴﻮن ﻛﺮﻳﺎن. ِ َ ِ ِ ِ 91 آﻳﻞ! ڍوﻟﺌﻲ ﺳﺎڻ، َ ُ אﭼﻲ ﺗﻪ ﺟﮭﻴﮍﻳﺎن؛ ِ ِ َ ِ َ َ ﻻي ڏﻳﻨﻬﻦ ﮔﮭﮣﺎ، ﻣﻮن ﺳﻴﻦ ﻛﻲ ﭤﻮرڙא. َ ِ 02 ََ َ ﻻﻫﻴﻨﺪא ﺋﻲ ﻛﻦ، ﮘﺎﻟﮭﻴﻮن ﻫﻠﮡَ َ ُِ ُ ﺳﻨﺪﻳﻮن؛ ِ ِ ڏﻳﻨﺪא ﻣﻮن ڏﮐﻦ، وهَ ُ ُ َ ِ َ وﺟﮭﻨﺪא ﺟﻨﺪڙو! ِ ِ ِ 12 431 www.voiceofsindh.net ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﻣﻬﮍ وٽ ﮘﺮﻳﻲ ﮐﻲ ﺟﮭﻠﻴﻮ، وﮢﺠﺎري ﻫﻨﺠﻮن ﭘﻴﺌﻲ ﻫﺎري، ۽ אﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”אي ﻻﻟﻦ! ِאﻫﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻮدو ﺋﻲ ﭔﻦ ﭘﻴﻮ، ﺟﻮ ﺗﻮن ﺳﻮدو ﺳﮑﺌﻴﻦ“ وﮢﺠﺎري ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ﻫﻠﮡ ﺋﻲ ﻧﻪ ڏﺋﻲ. وﻧﺠﮭﻪ ﮐﻲ ﮐﮣﻲ ﭜﺎﻛﺮ ﭜﻴﮍﻳﺎﺋﻴﻦ. ِאﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”אي ڍوﻟﮡ! ﻣﻮن ﻛﺎرڻ אﭴﻮﻛﻲ رאت رﻫﻲ ﭘﺌﻮ. אي ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﻣﻮﻧﮑﻲ وﮀﻮڙو ڏﻳﺌﻲ ﺗﻮن אﻳﮇي ﺳﻔﺮ ﺗﻲ ﻧﻪ وڃ. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﭕﻞ )ﻛﭽﻮ( ﻫﻮ، ﺟﻮ ﻫﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﻴﭡﻲ ﺋﻲ ﭔﻴﮍي ﮐﻲ ڌﻛﻲ، אن ﮐﻲ ﻫﺎﻛﺎري وﻳﻨﺪو رﻫﻴﻮ. ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ وﭸﮡ ﻻ אﮘﻲ ﺋﻲ ﺳﻌﻴﻮ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﻴﻢ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﮔﮭﺮﺑﻮ ﻫﻮ ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﮐﻲ رﺳﻲ ﺳﺎن وﻛﻮڙي، وﭸﻲ ﭔﻴﮍي ﭘﺌﺠﻲ رﻫﺎن ﻫﺎ. ﺟﻲ ﭔﻴﮍي ﺗﻲ ﮔﮭﺎرﻳﻦ ۽ ﮔﮭﻤﻦ، ﺗﻦ ﺳﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻪ ُ َ אڙאﺋﺠﻲ. ﺟﮇﻫﻦ ﻫﻮ )وﮢﺠﺎرא( ﺳﮍه אﭘﭩﻲ، ﭔﻴﮍﻳﻮن ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﭤﺎ ﮀﻮڙﻳﻦ، ﺗﮇﻫﻦ ﻛﻨﺎري ﺗﻲ ﺑﻴﭡﻞ ﺳﻨﺪن وﻫﻮن ڏﻧﭛ ﭤﻴﻮن ﺳﻬﻦ. ﺧﺮאب ﺗﮍ ﺗﻲ ﭘﻴﻞ ﭔﻴﮍي ﺟﻴﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﮐﻲ ڏﺗﮍﺋﻲ )ﺑﻴﺤﺎل ﭤﺌﻲ( ﮔﮭﮣﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭤﻴﺎ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﺒﻦ، ﺳﺎر ﻟﻬﻨﺪڙ ﭤﻲ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭘﮁﻴﻮ. ُ َ َ ﺳﺮ ﺟﻲ ﺳﻠﻦ ﮘﭛ ﺟﮭﻠﻴﻮ آﻫﻲ ۽ אﺗﺮ ﺟﻮ وאُء ﻟﮙﻮ آﻫﻲ. אي ڍوﻟﻴﺎ! ﺗﻮن ﻣﻮﭨﻲ אچ. אي ﭜﺘﺎر! ﺗﻮ ﻛﺎرڻ ﻣﻮن َ אﻧﻴﻚ ﺳﮑﺎﺋﻮن ﺳﮑﻴﻮن آﻫﻦ. ُ ﻫﻮ ﺟﻴﻜﺮ ﻣﻮﭨﻲ אﭼﻲ ﺗﻪ ﺳﺎﮢﺲ روح رﻳﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪڙ ُ رﻫﺎﮢﻴﻮن ﻛﺮﻳﺎن. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن ﻫﻮﻧﺪ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﮔﻠﻲ ﻟﮙﻲ ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﻛﺮﻳﺎن. َ אي אﻣﮍ! ﭘﺮﻳﻦ אﭼﻲ ﺗﻪ ﺳﺎﮢﺲ ﺟﮭﻴﮍو ﻛﺮﻳﺎن ۽ ﭼﻮאﻧﺲ ﺗﻪ ”ﻣﻮن ﺳﺎن ﭤﻮرن ڏﻳﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻛﺮي، وﭸﻲ ﮔﮭﮣﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻻﺗﺌﻪ“. ﺟﮭﺎز ﺗﺎن ﭘﻴﺮ ﻫﻴﭟ رﮐﻨﺪي ﺋﻲ وري وﭸﮡ ﺟﻮن ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ڏﮐﻦ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﺮي، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﮐﻲ وري ﺟﮭﻮري ۾ وﺟﮭﻲ وﻳﻨﺪא. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻛﺮي، ﻣﻮن ۾ ﻧﺌﻴﻦ ﺟﺎن وﺟﮭﻮ.
- 136. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﮫ ﻛﺮي؛ ُِِ ِ ِ َ َ َ َ ُ ڊﭠﻮ אڄ אڏﻳﻮ، ﻫﻨﺌﮍو ﻛﻮٽ ﺑﺮجَ ﺟﺌﻦ. ِ ُ ِ 22 َ َ َ ُ ِ ُ ﭼﻤﻜﻴﻮن ﭼﻮڌאر، ڌﭴﻮن ڌאڙﻳﭽﻦ ﺟﻮن؛ ِ ﻣﺎ !ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي آﺋﻴﺎ، ﺳﻬﺴﻴﻦ َ َ ُ َ ﻛﺮي ﺳﻴﻨﮕﺎر؛ ِ ِ ُאﻧﻴﻦ ﺟﻲ ﭘﭽﺎر، ﻛﺎﻟﮭﻮﻧﻜﺮ ﻛﺎﻧﮓ َ ُ َ َ ََ ﻛﺮي. ِ وאﺋﻲ آﻳﻞ! ﻛﺮﻳﺎن ﻛﻴﺌﻦ؟ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ َ َ ِ ُ אﭘﻠﻴﻮ ﻧﻪ رﻫﻲ. ِ َ ِ ِ َ وﻳﻮ وﮢﺠﺎرو אوﻫﺮي، ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ ﭼﻴﺌﻦ؛ َ ِ ِِ َ َ ُ ُ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﮛ ﮐﻲ، رﺋﺎن رאﺗﻮ ڏﻳﻨﻬﻦ؛ ِ َ ُ َ َ ِ َ ُאڏوﻫﻲَء ﺟﺌﻦ ڏﮐﮍא، ﭼﮍﻫﻴﺎ ﭼﻮﭨﻲَء ﺳﻴﺌﻦ؛ ِ ُ َ ﮔﻮﻧﺪر ﻣﭥﺎن ﺟﻨﺪڙي، ورﻳﺎ وﻟﻴﻦ ِ َ َ ُ َ َ ﺟﻴﺌﻦ؛ ِ ِ َ ِ َ ُ ُِ ﻣﺎدر! ﭘﺎﺋﻲ ﻣﻨﮉﻳﻮن، وﭸﺎن ﻫﺎديَء ﺳﻴﺌﻦ. ِ ﺳﺮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي َ َ ﺟﺌﻦ ﻗﻠﻌﻲ ﺟﻮ ڊﭠﻞ ﭠﻞ אڏﺟﻲ، ﺗﺌﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﮭﺮﻳﻞ دل ﮐﻲ ﻧﺌﻴﻦ ﺳﺮ ﺟﻮڙي رאس ﻛﺮﻳﻮ. ﺷﺎﻫﻮﻛﺎرن ﺟﻲ ﺟﮭﺎزن ﺟﻮن ﺟﮭﻨﮉﻳﻮن ﭼﻮﻃﺮف َ ﭘﻴﺌﻮن ﭔﻬﻜﻦ. אي ﺟﻴﺠﻞ! אڄ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي، אﻧﻴﻚ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻛﺮي، ڏﻳﺴﺎورن ﺗﺎن ﻣﻮﭨﻴﺎ آﻫﻦ. ﻛﺎﻧﮕﻞ، ُ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﮐﺎ وﭠﻲ، אﻧﻬﻦ ﺟﻲ وאﺋﻲ ﻛﻨﺪو ﭘﻴﻮ אﭼﻲ. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن ﻛﺌﻴﻦ ﻛﺮﻳﺎن، ﺟﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﻢ ﻟﻜﻮ ﻧﻪ ﭤﻮ رﻫﻲ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺟﻴﺌﺮي ﭼﮑﻴﺎ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ، َ وﮢﺠﺎرو ﻧﻜﺮي ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ. ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺳﺎن ﺳﮛ אڙאﺋﮡ ُ ﻛﺮي، رאت ۽ ڏﻳﻨﻬﻦ روﺋﻨﺪي وﺗﺎن. ڏک، אڏوﻫﻲ ُ وאﻧﮕﺮ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭼﻮﭨﻲ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﭼﮍﻫﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. ﻣﺎن ﭔﺌﻲ َ ﻫﭣ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن وﻛﻮڙي )ﻫﭣ אدب ﺟﺎ ﭔﮅي( ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ رﻫﺒﺮ )ﻣﺮﺷﺪ( ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪﻳﺲ. دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ُ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻔﺮ ﻻ ﺳﻨﭝﺮﻳﺎ آﻫﻦ. ﻫﻮ روﻛﮡ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ روﻛﺠﻦ. وﮢﺠﺎري ﺟﻲ دل ﺗﺎن ﻛﺎﻧﮅ ﺟﻲ ﺳﻨﭝﺎر ُ ُ ُ ﻣﻮر ﻧﻪ ﭤﻲ وﭸﻲ. ﺳﻨﺪس ﺟﻲُء ﭜﺘﺎر ﺳﺎن ﺟﮍﻳﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. אﺗﺮ ﺟﻲ ﻫﻴﺮ ﻟﮙﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﭘﮙﻬﻪ ﮀﻮڙڻ ﻻ ﺳﻨﺒﻬﻴﺎ ﻧﻪ آﻫﻦ. ﺳﮍه ﺳﺒﻲ ﺳﺎﭴﺎ ﭤﺎ ﻛﻦ ۽ ﭘﻮ ﺑﺤﺮ )ﺳﻤﻨﮉ( ۾ ﺑﻴﺮﻗﻮن )وאﺋﻨﭩﻴﻮن( ﮀﻮڙي، ﮐﻨﮉ ﮐﻴﮍڻ ﭤﺎ وﭸﻦ. وري ﺑﻬﺎر ۾ وאﭘﺲ ورﻧﺪא. ﻣﻌﻠﻤﻦ ﮐﺎن ﺧﺒﺮون ﭘﮁﻲ، ﺳﮣﺎﺋﻲ وא ﺗﻲ ﺟﮭﺎزن ﮐﻲ ﮀﮇﻳﻦ ﭤﺎ. وري ﺟﮇﻫﻦ ﻣﻮﭨﻦ ﭤﺎ، ﺗﮇﻫﻦ ﺳﻨﺪن ﮔﻬﺮ ۾ ﻋﻴﺪ ﭤﻴﻮ وﭸﻲ. ﺟﻴﺴﻴﻦ ﻧﻪ آﻳﺎ آﻫﻦ، ﺗﻴﺴﻴﻦ وﮢﺠﺎرﻳﻮن وﮢﻦ ﭨﮣﻦ ﮐﻲ وאﺋﻨﭩﻴﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﭔﮅن، ۽ ﺟﺮ ﭤﺮ ڏﻳﺌﺎ ﭘﻴﺌﻮن ﭔﺎرﻳﻦ، ﺳﻨﺪن ﺳﻼﻣﺘﻲ ﻻ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﮑﺎﺋﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﻛﻦ. ﺟﺎ ِאﺳﺘﺮي אﺋﻴﻦ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﺮي؛ ﺳﺎ ﮀﻮ ﭤﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻧﮅ ﻻ ُ َ ﺳﮅون ﻛﺮي؟ ﺑﻨﺪر دﻳﺴﺎن دﻳﺲ آﻫﻦ، ﭘﺮ אﻧﻬﻦ ﻣﺎن ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺎﮢﻚ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻣﻠﻦ. ﻓﻘﻴﺮي ﻣﺎن ﺋﻲ אﻫﻲ אڻ ﺗﻮرﻳﺎ אﻣﻞ ﭤﺎ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻴﻦ. ﺳﭽﻲ ﻛﻴﻤﻴﺎ دروﻳﺸﻦ وٽ آﻫﻲ؛ وﮢﺠﺎرن وٽ رﮘﻲ دﻧﻴﻮي ﻧﺎﮢﺎ آﻫﻦ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﭼﺘﺎن ِ ﻣﮍﻫﻴﻮ َِ َ ﻣﻨﺠﮭﺎرאن َ ﺗﻨﻮאرﻳﻦ ِِ אوﻫﺮﻳﺎ ِ ُ وאﻫﻮﻧﺪي 531 ﻣﻌﻨﻰ ﭼﺖ ﻳﺎ ﻣﻦ ﺗﺎن ﺟﮍﻳﻮ، ﺟﻜﮍﻳﻮ אﻧﺪرאن ﺋﻲ אﻧﺪرאن ﺗﻨﻮאرون ُ ﺳﻔﺮ ﺗﻲ אﺳﻬﻴﺎ ﺑﻬﺎر
- 137. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ورن َ َ ِ ﮔﻬﻮرﻳﺎن ِ ِ َ ﻋﻴﺪ ورﺗﻲ َُ אﻣﻞ ﭔﺮﻛﻴﻮ َ ِ ﺳﺎﭴﺎ ﺑﻴﺮﻗﻮن ُﻟﻄﻒ ُ َ ُ ﻣﻼن ﻣﻌِﻠﻢ ُ ﭘﻮرﻳﺎﺋﻮن ِ ُ ﺳﻮﭠﻴﺎﺋﻮن אوﻟﻴﺎ ِ وאرﺋﻴﻦ ِ َُ َ אﻣﻞ َ אﺗﻮرﻳﺎ ُ ُאﭜﻴﻮن َ ُ وﻫﻮن ُ ﮐﭥﻮري ََ ََ ﺟﺮ ﭤﺮ آﺳﺎﺋﺘﻲ ُ ﺟﺎﭨﻮن ﻣﻮﻫﻲ 1 אڄ ﭘﮡ وאﻳﻮن ﻛﻦ، وﮢﺠﺎرא وﭸﮡَ ُ َ ُ ُ َ ﺟﻮن؛ َ ِ َ ِ َ َ ُ ﻫﻠﮡ ﻫﺎرא ﺳﭙﺮﻳﻦ، رﺋﺎن ﺗﺎن ﻧﻪ رﻫﻦ؛ َ َ ِ ُ ِِ ُ ُ آﺋﻮن ﺟﮭـﻠﻴﻨﺪي ﻛﻴﺘﺮو؟ آﻳﻞ! ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ؛ َ ِ ِ َ ِ َ ََ ﭘﮙﮧ ﮀﻮڙي ﺟﻦ، وڌא ﭔﻴﮍא ﭔﺎر ۾. ِ َِ ِ 2 ﻻﻫﻴﺎن ﺟﻲ ﻧﻪ ﭼﺘﺎن، אﻻ! ُ َ אن م وﺳﺮאن! ِ ِ َ ِ ِ ِ ُ ُ َ ﻣﮍﻫﻴﻮ ﻣﻨﺠﮭﺎرאن، ﺟﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻦ ﺳﻴﻦ َِ 3 631 www.voiceofsindh.net ﻣﻮﭨﻦ ﭔﻦ وﺟﮭﺎن ﻋﻴﺪ ﻳﺎ ﺧﻮﺷﻲ ﺟﻮ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭤﻴﻮ אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻚ ﮔﮭﻮري ﭘﻜﺎ ۽ ﭘﺨﺘﺎ ﺟﮭﻨﮉﻳﻮن ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻓﻀﻞ ﻳﺎ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﻣﻌﻠﻢ )ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﭴﺎﮢﻮ (ﮐﺎن ﻫﺎﻛﺎرﻳﺎﺋﻮن ﻟﮅאﺋﻮن ﺗﻮאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻴﺎ وאري ﺗﻲ אﻣﻠﻬﻪ ﻣﻮﺗﻲ אڻ ﺗﻮرﻳﺎ ﺑﻴﭡﻲ )אدب ﺳﺎن ﮘﭽﻲ ۾ ﭘﻠﺌﻮ ﭘﺎﺋﻲ( ِאﺳﺘﺮﻳﻮن ﻣﺸﻚ ﺟﻞ ۽ ﭰﻞ ﮐﻲ، ﺳﻤﻨﮉ ۽ ﭘﺮﭤﻮي ﮐﻲ آس رﮐﻨﺪڙ ﻳﺎﺗﺮאﺋﻮن، زﻳﺎرﺗﻮن َ אرﭘﻲ َ אڄ ﭘﮡ وﮢﺠﺎرא ﺳﻔﺮ ﺗﻲ وﭸﮡ ﺟﻮن ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. وﭸﮡ وאرא ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ روﺋﮡ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ رﻫﻦ. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن ﺗﻦ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﮐﻲ ﻛﻴﺘﺮو روﻛﻴﻨﺪﻳﺲ، ﺟﻦ رﺳﺎ ﮀﻮڙي، ﭔﻴﮍא ﻫﺎﻛﺎرﻳﺎ آﻫﻦ. ُ אي ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﺟﻨﮑﻲ ﻣﺎن ﻣﻦ ۾ ﻣﻮر ﻧﻪ ﭤﻲ وﺳﺎرﻳﺎن، ﺗﻨﮑﻲ ُ َ ﺷﺎل ﻣﺎن ﻧﻪ وﺳﺮאن. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻲُء ﻫﻦ ﺳﺎن אﻧﺪرאن ﺋﻲ אﮢﻴﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ُ אي אﻣﮍ! ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي אﭼﻲ ﺳﻬﮍﻳﺎ آﻫﻦ ۽ ﺗﮍن ﺗﻲ ﺗﻨﻮאرون )ﻣﭡﻴﻮن ﻻﺗﻴﻮن( ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻣﻮﻧﮑﻲ وﮢﺠﺎرن ﺟﻮن ﮘﺎﻟﻬﻴﻮن
- 138. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ﺗﮍﻳﻦ ﺗﻨﻮאرﻳﻦ، ﻣﺎ !ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي آﺋﻴﺎ؛ ُ ِ ِ َ ِ ِ ُ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻦ، وאﻳﻮن وﮢﺠﺎرن ﺟﻮن. ِ ِ ِ َ ِ َ ِ 4 َ ﻟﮙﻲ ُאﺗﺮ אوﻫﺮﻳﺎ، ُ ََ ِ وאﻫﻮﻧﺪي ورن؛ َ َ ِ ُ ُ َِ آﺋﻮن ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﮔﮭﻮرﻳﺎن، ﺳﺆدو ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ؛ ِ ِ َ َ َ אﮜﮡ ﺟﻦ אﭼﻦ، ﻋﻴﺪ ورﺗﻲ ُאن ﮐﻲ. َِ ِ َ َ ِ ِ ِ 5 َ َ אﮜﮡ آﺋﻴﺎ ﺟﺎن، ﺗﻪ ﺳﺮﺗﻴﻮن ﻣﻮن ﺳﮏَ َ َ ُِ ُ ﭤﻴﺎ؛ ِ ِ َ َ אﻣﻞ ﭘﺮﻳﻦَء ﻣﭥﺎن، ﭔﺮﻛﻴﻮ ﭔـﻴﻦ ڏﻳﺎن. َ ِ ُ ِِ 6 ﺳﮍه ﭤﻲ ﺳﺒﻴﺎﺋﻮن، ﺑﻨﺪر ﺟﻦ َ َ َ ِ ُ ِ َ َ َ ﺗﮍن ﺗﻲ؛ ِ ُ َ ُ ﺳﮍه ﺳﺒﻲ ﺳﺎﭴﺎ ﻛﺮي، ﮐﻮﻫﺎ ﮐﻨﻴﺎﺋﻮن؛ ِ َ ِِ َُ َ ُ ﺑﻴﺮﻗﻮن ﺑﺤﺮن ۾، ﮀﻮڙي ﮀﮇﻳﺎﺋﻮن؛ ِ َ َ ِ ُ َ ُ َ ُ ﻟﻬﺮﻳﻮن ﻟﻨﮕﮭﻴﺎﺋﻮن، ُﻟﻄﻒ ﺳﺎن ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. 7 َ ََ ِ َ ِ ُ ِ َ ﺳﮍه ﭤﻲ ﺳﺒﻴﺎﺋﻮن، ﺑﻨﺪر ﺟﻦ ﺗﮍن ﺗﻲ؛ ِ ُ ُ َِ ُ ِ ُ ُ ﻣﻼن ﻣﻌﻠﻢ ﺧﺒﺮون، ﭘﮁﻲ ﭘﻮرﻳﺎﺋﻮن؛ َ َ ِ ُ ُ َُ ﺳﺘﮍ ﺳﻮﭠﻴﺎﺋﻮن، אوﺗﮍ ﻛﻨﻬﻦ ﻧﻪ אوﻟﻴﺎ. ِ َ ِ 8 ِ ُ َ ََ ﺑﻨﺪر دﻳﺴﺎن دﻳﺲ، ﻣﻠﮫ ﻧﻪ ﻣﻠﻲ وאرﺋﻴﻦ؛ ِ ِ َُ َ َ َ ﻓﻘﻴﺮאﮢﻲ وﻳﺲ، אﻣﻞ ڏﻳﻦ אﺗﻮرﻳﺎ. َِ ِ ِ 9 َ ِ َ ُ ُ َ ُאﭜﻴﻮن ﺗﮍ ﭘﻮﭴﻴﻦ، وﻫﻮن وﮢﺠﺎرن ﺟﻮن؛ ِ َ ُ ِ َ ُ آﮢﻴﻮ אﮐﺎ ڏﻳﻦ، ﮐﭥﻮري، ﺳﻤﻮﻧﮉ ﮐﻲ. ِ ِ َُ ِ 01 َ َ ِ َ َ ُ ِ ُ ﺟﺮ ﭤـﮍ ڏﻳﺎ ڏي، وڻ ﭨﮡ ﭔﮅي وאﻧﺌـﭩـﻴﻮن؛ ََ َ َ ِ َ ُ אﻻ! ﻛﺎﻧﮅ אﭼﻲ، آﺳﺎﺋﺘﻲ آﻫﻴﺎن! ِ 11 ََ ُ ﺟﺎ ﺟﺮ ﺟﺎﭨﻮن ﻧﻪ ڏﺋﻲ، ڏﻳﺎ ﻧﻪ ﻣﻮﻫﻲ؛ ِ ِ َ َُ ُ َ ﺳﮅون ﻛﻮه ﻛﺮي، ﺳﺎ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻧﮅ ﺟﻮن؟ 731 www.voiceofsindh.net ﻧﺌﻴﻦ ﺳﺮ ﭤﻴﻮن ﺟﻴﺎرﻳﻦ. ُ ُ ﻫﻮ אﺗﺮ ﻟﮙﻲ אﺳﻬﻴﺎ ۽ وري ﺑﻬﺎر ۾ وאﭘﺲ אﻳﻨﺪא. ﻣﺎن َ ُ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺟﻲ وﮢﺞ ﮐﻲ ﮔﮭﮣﻮ ﭔﻦ وﺟﮭﺎن. ﺟﻨﺠﻲ אﮜﮡ ۾ ﻫﻮ ﭘﻴﻬﻲ ﭤﺎ אﭼﻦ، ﺗﻦ ﻻ ﻋﻴﺪ ﻟﮙﻴﻮ وﭸﻲ. )ﺟﻨﺠﺎ ﻛﺎﻧﮅ ڏﻳﺴﺎورن ﺗﺎن ﭤﺎ ﻣﻮﭨﻦ، ﺗﻦ ﻻ ﺟﺸﻦ ﻟﮙﻴﻮ وﭸﻦ.( אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﺟﺎن ﺋﻲ ﻫﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﮜﮡ ۾ ﭘﮅאرﻳﺎ، ﺗﺎن ﺋﻲ ﻣﻮن ﻻ ﺳﮏ ﭘﻴﻬﻲ آﻳﺎ. ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﭥﺎن ﺟﻴﻜﺮ َ אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻜﻦ ﺟﻮن ﮔﮭﻮرون ﮔﮭﻮري ﭔﻴﻦ ﮐﻲ ڏﻳﺌﻲ ﮀﮇﻳﺎن. ﺑﻨﺪر ﺟﻲ ﺗﮍن ﺗﻲ ﺳﮍه ﭘﺌﻲ ﺳﺒﻴﺎﺋﻮن. ﺳﮍه ﺳﺒﻲ، ﭘﻜﺎ ۽ ُ ﭘﺨﺘﺎ ﻛﻴﺎﺋﻮن، ۽ ﮐﻮﻫﺎ ﮐﮣﻲ، ﺳﻤﻨﮉ ۾ وאﺋﻨﭩﻴﻮن אﭘﭩﻲ ﮀﮇﻳﺎﺋﻮن. ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﺳﺎن ﻟﻬﺮون ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ُ אﻛﺮي آﻳﺎ. )ﺷﺎه ﻫﻤﻴﺸﻪ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻟﻄﻒ ﻻ ﭤﻮ ﭔﺎڏאﺋﻲ، ُ ﮀﻮﺗﻪ אﻧﮑﺎن ﺳﻮא ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﮣﺎﺋﻲ ﭤﻴﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ.( ﺑﻨﺪر ﺟﻲ ﺗﮍن ﺗﻲ ﺳﮍه ﺳﺒﻲ رאس ﻛﻴﺎﺋﻮن. ﻣﻌﻠﻢ )ﺑﺤﺮي ﭴﺎﮢﻮ (ﮐﺎن ﺳﻤﺎُء وﭠﻲ، ﺟﮭﺎز ﻫﺎﻛﺎرﻳﺎﺋﻮن. ﻧﻴﭟ ﺳﮣﺎﺋﻮ ﺗﮍ ُ ڏوري ﻟﮅאﺋﻮن ۽ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ אﺑﺘﻲ ﺗﮍ ﺗﻲ ﺗﻮאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻴﺎ. دﻳﺲ دﻳﺲ ۾ ﺑﻨﺪر آﻫﻦ، ﭘﺮ وאري ﺗﻲ )ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﻛﻨﺎري ُ ﺟﻲ وאري ﺗﻲ( אﻫﻮ ﻣﻠﻬﺎﺋﺘﻮ ﺧﺰאﻧﻮ )روﺣﺎﻧﻲ ﺧﺰאﻧﻮ( ﻧﻪ ﭤﻮ َ َ ﻣﻠﻲ. ﻓﻘﻴﺮي وﻳﺲ ۾ ﺋﻲ אڻ ﺗﻮرﻳﺎ אﻣﻠﻬﻪ ﻣﺎﮢﻚ ﭤﺎ ﻣﻠﻦ. َ وﮢﺠﺎرن ﺟﻮن ِאﺳﺘﺮﻳﻮن ﻛﻨﺎري ﺗﻲ אدب ﺳﺎن ﺑﻴﻬﻲ، ﺟﻞ ُ ﮐﻲ ﭤﻴﻮن ﭘﻮﭴﻴﻦ. ﻫﻮ ﺳﻤﻨﮉ ﮐﻲ ﻣﺸﻚ ۽ ﻋﻨﺒﺮ ﺟﺎ آﮐﺎ ﭤﻴﻮن ڏﻳﻦ. وﮢﺠﺎري، ﺟﻞ ۽ ﭤﻞ ﺗﻲ )ﭘﺎﮢﻲ ۽ ﭘﺮﭤﻮي ﺗﻲ( ڏﻳﺌﺎ ﭘﻴﺌﻲ ﭔﺎري َ َ ۽ وﮢﻦ ﭨﮣﻦ ﮐﻲ ﺟﮭﻨﮉﻳﻮن ﭘﻴﺌﻲ ﭔﮅي. ِאﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ َ َ َ ”אي אﻪﻠﻟ! ﺷﺎل ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻛﺎﻧﮅ ﻣﻮﭨﻲ אﭼﻲ! ِאﻫﺎﺋﻲ آس אﻧﺪر ۾ אﭤﻢ.“ ﺟﺎ ِאﺳﺘﺮي، ﺟﻞ ۽ ﭤﻞ ﺟﻮن ﻳﺎﺗﺮאﺋﻮن )زﻳﺎرﺗﻮن( ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﺮي َ ۽ ڏﻳﺌﺎ ﭔﺎري، ﺳﻤﻨﮉ ﮐﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ אرﭘﻲ، ﺳﺎ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺘﻲ ﮐﻲ ﻣﻠﮡ ﺟﻮن ﺳﮅون ﮀﻮ ﭤﻲ ﻛﺮي؟
- 139. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن وﮢﺠﺎري ﺟﻲ وﭸﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﺳﻨﺪس ِאﺳﺘﺮي ﺟﻮ ﺣﺎل ﻫﻴﮣﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﺳﺎﮢﺲ وﭸﻲ ﻣﻠﮡ ﺟﻲ ﻛﺮي، ﭘﺮ ﺑﻨﺪر ڏور آﻫﻦ ۽ ﮐﻴﺲ ﻫﮍ ۾ ﺑﻪ ﻛﻴﻨﻬﻲ، ﺟﻮ ﺟﮭﺎز ﺗﻲ ﭼﮍﻫﮡ ڏﻳﻨﺲ. ﻫﻮ ﭔﻴﻦ ﺟﺎ ور ڏﺳﻴﻮ، ﭤﮅא ﺳﺎه ﭘﻴﺌﻲ ُ ﮐﮣﻲ. ﺳﻨﺪس ﮔﮭﺮ ۾ ﺑﻪ אڻ ﻫﻮﻧﺪ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ﺑﺮﺗﻦ ﺑﻪ ﭔﻴﻦ ﮐﺎن אڌאرא وﭠﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ. ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺳﻴﺎرא ﭤﺎ אﭼﻦ. ﮐﻴﺲ وڏو ﺳﻲُء وﮀﻮڙي ﺟﻮ ﺑﻪ آﻫﻲ. وﮢﺠﺎرن ﮐﻲ ﻟﻨﻜﺎ ﺟﻲ ﺳﻮن ۽ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ﻣﻮﺗﻴﻦ ﺳﺎن ﻣﻮه آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﻛﺮي َ ﮐﻲ אﺟﮭﺎڳ ﺳﺎﮔﺮ ﺗﻲ ﻧﻜﺮي ﭤﺎ ﭘﻮن. ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ وﻳﭽﺎري وﮢﺠﺎري، ﭜﺘﺎر ﮐﻲ ﻣﺎري ﺳﺎري ﭴﮡ ﻣﺮڻ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺳﺲ ﮐﻲ ور ور ﻛﺮي ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”אي وﮢﺠﺎري ﺟﻲ ﻣﺎ !ﺗﻮن وﮢﺠﺎري ﮐﻲ ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭘﻠﻴﻦ؟ ﭔﺎرﻫﻴﻦ ﻣﺎه ﭤﻮ אﭼﻲ َ ﺗﻪ وري وﭸﮡ ﺟﻮن وאﻳﻮن ﭤﻮ ﻛﺮي.“ אﻧﺪر ۾ ِאﺋﻴﻦ ﺋﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”وﮢﺠﺎري ﺳﺎن ﻻﺋﻮ ﻟﻬﮡ ﮐﺎن ﻧﻪ ﭘﺮﮢﺠﺎن ﻫﺎ ﺗﻪ ﭼﮝﻮ. ﭘﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻬﮍو ڏﺟﮭﻪ ڏﺳﮣﻮ ﻧﻪ ﭘﻮي ﻫﺎ.“ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ُ ﭘﺮאن َ ﭼﺌﻲ ُ ﻛﺎرون ﺳﺘﮍ ُ َِ َ َ آوﻧﮓ ﺳﻴﻜﺎرא ِ ڏﻳﭟ َ ﺗﮍ َ َ א ﻫﺎر ُאﻫﺮﻳﺎ ِِ آهَ َ ﻣﺎن ﮘﺮي ُ ﮐﺎري ﮐﻴﮍאﺋﻮ ﻣﭡﻲ ِ وﻫﺎﺋﻮ ِ ﻃﺎﻣﺎﻋﻮ ُ ﺳﺎﺋﻮ َ ﻟﻨﻜﺎ ﻟﻮﭘﻲ 831 ﻣﻌﻨﻰ אﮘﺘﻲ ﭘﻮאن ﺑﺎﺳﻲ ﭘﻜﺎرون، ﻧﻴﺰאرﻳﻮن ﺳﮣﺎﺋﻲ ﺗﮍ ﺗﻲ رﺳﻴﺎ َ ﭤﺎﻧﻮ ﭤﮅﻳﻮن آﻫﻮن ڏﭠﻲ وאﺋﭡﻲ وڏ، ﭘﮅرو ﻋﻴﺐ ﺗﮍ ﻳﺎ ﺑﻨﺪر وٽ َ אﻪﻠﻟ ﺟﻲ آﺳﺮي ُ ﺳﻤﻨﮉ ﺗﻲ אﺳﻬﻴﺎ آس ﻣﻮن وٽ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪڙ، ﺳﻤﻨﮉ ۾ وﻟﻮڙون وﺟﮭﻨﺪڙ ﻣﭡﻲ ﭘﺎﮢﻲ ،ﺳﻨﮅو ﻧﺪي ﺳﻮدאﮔﺮ ﻃﻤﻊ رﮐﻨﺪڙ ڌﻧﻮאن ﺳﺮאﻧﺪﻳﭗ )ﺳﻠﻮن( ُ ﻟﭩﻲ
- 140. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﭜﮍن ِ ِ َ ﻛﻬﻴﺎ ﺳﺎري ﻧﻪ ﭘﻠﺌﻴﻦ َِ وﮢﺠﺎري ﻛﺎﻧﮅא َ ُ ور ﻻﺋﻮن ُ ﺳﺎﻧﮓ وﺟﮭﻴﻮ ﻣﺎري َِِ ﭘﺮه 1 ﭘﺮאن، ﻣﺎن ﭘﭵﺎن؛ ﺑﻨﺪر ﻣﻮن ُ َ َ َ ُ ُ َ ڏور ﭤﻴﺎ؛ ِ ِ َِ َ ُ ََ ُ ﻧﻪ ﻣﻮن ﻫﮍ ﻧﻪ ﻫﻨﺞ ﻛﻲ، ﺟﻮ آﺋﻮن ﭼﺌﻲ ﭼﮍﻫﺎن؛ َ َ ِ אﻳﻬﻴﻦ ﻛﺞ، ﭘﺎﺗﮣﻲ! ﺟﻨﻬﻦ ﭘﺮ ﭘﺮﻳﻦَء ﻣﮍאن؛ َ ِ ِ ِ ِِ َِ ِِ َ ﻛﺎرون ﺗﻲ ﻛﺮﻳﺎن، ﺗﻮ در ُאﭜﻲ، ُ ُ َ ِ ِ ﻧﺎﮐـﺌﺎ! 2 ﻫﮍ ۾ ﻛﻴﻦ ﻫﺌﻮن، ﻫﻨﺌﻴﻦ ُ ُ ِ َ ُ ََ ِ ﻫﻦ ﻧﻪ ﭼﺎڙﻫﻴﺎ؛ ِ ِ َ ِ ُ ﺳﺎرو ڏﻳﻨﻬﻦ ﺳﻤﻨﮉ ﺗﻲ، ﻟﻬﻲ ﺳﺞ وﻳﻮن؛ ِ ِ ُ ِ ِ َ ُ َ َ ﱠ ُ ﺟﮇﻫﻴﻦ ﺳﺎﺋﻴﻦَء ﺳﺒﺐ ﻛﻴﻮن، ﺗﮇﻫﻦ ﺳﺘﮍ ﭤﻴﺎ ﺳﻴـﺪ ﭼﺌﻲ. ُ َِ ِ 3 אﺳﺎن ُאڌאرא، آﮢﻲ آوﻧﮓَ َ ﭼﺎڙﻫﻴﺎ؛ ِ ُ ُ ِ ُ َ ُ ﻣﻨﻬﻦ ڏﻳﺌﻲ ﻣﻮن آﺋﻴﺎ، ﺳﻤﻬﺎن ﺳﻴﺎرא؛ ِ ِ َ َ َ ُאﭜﺮن ﺳﻴﻜﺎرא، ﭘﺴﻮ ور ﭔـﻴﻦ ﺟﺎ. َِ ِ ِ 4 ُ َ َ ََ ﻣﻮن ُאﭜﻲ ﺗﮍ ﻫﻴﭟ، ﭘﺮﻳﻦ ﭘﮙﮧَ ﮀﻮڙﻳﺎ؛ ِ ِ ِ ِ َ َ َ َ َ ﻛﺎ ﻣﻮﻧﻬﻴﻦ ۾ ڏﻳﭟ، ﻧﺎت ﺳﭵﮡ ﺳﭕﺎﺟﮭﺎ ﮔﮭﮣﻮ. ِ ُ ِ 5 931 www.voiceofsindh.net وאﭘﺲ ورن ُ אﺳﻬﻴﺎ ﻳﺎد ﻛﻨﺪي ﻧﻪ ﭤﻲ روﻛﻴﻦ وﮢﺠﺎري ﻣﮍس ﮐﺎن َ ُ ﭜﻞ، ﻣﺮ ﭘﺮﮢﻴﺲ ﺳﺎﻧﮕﻮ، ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻮ ﭜﺎﻛﺮ وﺟﮭﻴﻮ ُ אي ﻣﺌﻲ َ אﺳﺮ ﺟﻮ ُ ﻣﺎن ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ אﮘﺘﻲ ﭼﺮאن ﺗﻪ وﭸﻲ رﺳﺎن، ﭘﺮ ﺑﻨﺪر ﻣﻮﻧﮑﺎن ﭘﺮي آﻫﻦ. ﻧﻜﻲ وري ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﻲ ﻫﮍ ﻳﺎ ﮔﻮڏ ۾ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺑﺎﺳﻲ، ﭔﻴﮍي ﺗﻲ ﭼﮍﻫﺎن. אي ﭘﺎﺗﮣﻲ! אﻫﮍي ﻛﺎ رٿ ﻛﺞ، ﺟﺌﻦ ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻫﻠﻲ ﻣﻼن. אي ﻧﺎﮐﺌﺎ! ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ در ﺗﻲ ﺑﻴﻬﻲ، ﭘﻴﺌﻲ ﻧﻴﺰאرﻳﻮن ﻛﺮﻳﺎن. ﻫﻨﻦ )ﻣﺴﺎﻓﺮن( ﮐﻲ ﻫﮍ ۾ ﻛﻲ ﻛﻴﻦ ﻫﻮ ۽ ﻧﻪ وري ﻫﻨﻦ )ﻣﻼﺣﻦ( ﮐﻴﻦ ﻣﻔﺖ ۾ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ. ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﻛﻨﺎري ﺗﻲ ﺳﺎرو ڏﻳﻨﻬﻦ وאﺟﮭﺎﺋﻴﻨﺪي، ﺳﺞ ﺑﻪ ﻟﻬﻲ وﻳﻦ. ﺟﮇﻫﻦ ﺳﺎﺋﻴﻦ وאه ﭘﭩﻴﻦ ﺗﮇﻫﻦ وﭸﻲ ﺳﮣﺎﺋﻲ ﺗﮍ ﭜﻴﮍא ﭤﻴﺎ. ُ َ َ אﺳﺎن אڌאرא ﭤﺎﻧﻮ وﭠﻲ אﭼﻲ ﭼﻠﻬﻪ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻴﺎ. ﺳﻴﺎري ﺟﻮن ﺳﺮد وﻟﻬﻮن ﺑﻪ ﺷﺮوع ﭤﻴﻮن آﻫﻦ. ﭔﻴﻦ ﺟﺎ ﻛﺎﻧﮅ ﭘﺴﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ﻣﺎن ﭤﮅא ﺷﻮﻛﺎرא ﻧﻜﺮﻳﻮ وﭸﻦ. )وﮢﺠﺎري ﺟﻲ ﮔﮭﺮ ۾ ﻧﺴﻮري ﺳﭷ آﻫﻲ.( ﺗﮍ وٽ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﻴﭡﻲ ﺋﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﭔﻴﮍي ﺟﺎ ﭘﮙﻬﻪ ﮀﻮڙي ﻫﻠﻴﺎ وﻳﺎ. ﻣﻮن ۾ ﻛﺎ ڏﭠﻲ وאﺋﭡﻲ وڏ ﻫﺌﻲ ﻧﻪ ﺗﻪ ﺟﺎﻧﺐ ڏאڍא ﭔﺎﺟﮭﺎرא آﻫﻦ ﺑﻨﺪر ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﻴﭡﻲ ﺋﻲ، ﭘﺮﻳﻦ، ﭘﮙﻬﻪ ﮀﻮڙي ُ ﻧﻜﺮي وﻳﺎ. ﻫﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ آﺳﺮي אﺳﻬﻴﺎ آن ۽ ﻣﺎن
- 141. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ِ ِ ُ ِ َ ََ ﻣﻮن ُאﭜﻲ ﺗﮍ ﭘﺎس، ﭘﺮﻳﻦ ﭘﮙﮧ ﮀﻮڙﻳﺎ؛ ِ َ َ ُ َ ِ َ ِ ُ ﻫﻮ א ﻫﺎر ُאﻫﺮﻳﺎ، آﺋﻮن دم دم دﻋﺎ ﻛﻨﺪﻳﺎس؛ َ ِِ َ َ آه ﻧﻪ ﻻﻫﻴﻨﺪﻳﺎس، ﻣﻮﭨﻲ אﻳﻨﺪא ﻣﺎن ﮘﺮي. ِ ِ 6 ُ َ ﮐﺎري ﮐﻴﮍאﺋﻮ، ﻣﭥﻲ ﻣﭡﻲ ﻣﻮﭨﻴﺎ؛ ِ َ ُ َ َ ﺳﻮدو ﻛﻦ ﻧﻪ ﺳﻮن ﺟﻮ، وڏא وﻫﺎﺋﻮ؛ ِ َ ِ َ ُ َ ﻣﻮﺗﻲ ﺟﻲ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﺎ، ﺗﻦ ﺟﺎ ﻃﺎﻣﺎﻋﻮ؛ ِ ِ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﺎﺋﻮ، َ ُ ﻟﻨﻜﺎ ﻟﻮﭘﻲ آﺋﻴﺎ. ِ ُ ِ 7 ﻟﻨﻜﺎ ﻟﻨﻜﺎ ﻛﻦ، ﻟﻲء َ َ َ َ ِ َ ﻟﻨﻜﺎ ﺟﻲ אوﻫﺮﻳﺎ؛ ِِ ُ َ ُ ُ ﺳﮣﻲ ﺳﻮن ﻟﻨﻜﺎ ﺟﻮ، ﺳﮏ ﻧﻪ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ؛ ُ ِ ُ ُ ِ ﭘﺮه َ َ َ ِ ِ َ ﭘﮙﮧ ﮀﻮڙﻳﺎ، ﮐﺎري ﮐﻴﮍאﺋﻦ؛ ُ ِ ِ َ َ ُ وڏي ﭜﺎڳ ﭜﮍن، ﺟﻲ ﻛﻬﻴﺎ ﻛﺎروﻧﭝﺎر ڏي. ِ ِ 8 َ َ َ وﮢﺠﺎرن وري، ﭘﺮه ﭘﮙﮧَ َ ﮀﻮڙﻳﺎ؛ ِ ِ ِ ِِ ََ َ َ َ ُِ אوﻟﻴﻮن ﭘﺴﻲ ُאن ﺟﻮن، ﭘﻴﮍم ﮘﭻ ﮘﺮي؛ َ ِ ِ ِ ِ ِ وﻳﻨﺪﻳﺲ، ﻣﺎ !ﻣﺮي، ﺳﺎري ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﮐﻲ. ِ ُ ُ ِ َ ِ 9 َ َ وﮢﺠﺎري ﺟﻲ ﻣﺎ ،وﮢﺠﺎرو ﻧﻪ ﭘـﻠﺌﻴﻦ؟ َ ِ ِ َ َ َ َ آﻳﻮ ﭔﺎرﻫﻴﻦ ﻣﺎه، ﭘﮡ ﭤﻮ ﺳﻔﺮ ﺳﻨﺒﻬﻲ! ِ ِ 01 ُ َ َ ُ وﮢﺠﺎري ﻛﺎﻧﮅא ،ﻣﻮن ور وﻳﭡﻲ ﮔﮭﺎرﻳﻮ! ِ َ ﻟﮙﻲ ُ ِ َ َ ََ אﺗﺮ وא ،ڍوﻟﻴﻮ ﻫﻠﮡ ﺟﻮن ﻛﺮي. 11 ُ ُ َ ُ َ َ ِ َ ﺟﻲ ﺗﻮن وﮢﺠﺎرو ﻛﺎﻧﮅ، ﺗﻪ ﻣﻮن ﻫﮇ م ﻻﺋﻮن ﻟﮅﻳﻮن! ََ َ ُ َ ِ َ َ ﭘﺮ ڏﻳﮧ ﻣﭥﻲ ﺳﺎﻧﮓ، אﭠـﺌﻲ ﭘﻬﺮ ﺟﻨﻬﻦ ﻛﻴﻮ. 21 ڏﭠﻲ ڏﻳﺎري، ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺳﮍهَ ُ ُ ِ ِ ﺳﻨﺒﺎﻫﻴﺎ؛ َ ِ ِِ ِ َ وﺟﮭﻴﻮ ور وﻧﺠﮫ ﮐﻲ، روﺋﻲ َ َ ُ وﮢﺠﺎري؛ ِ ِ ِ َ ﻣﺎرﻳﻨﺪ ﻣﺎري! ﭘﺮه ﺳﻮر ِ ُ َِِ ُ َ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ. ِ ِ 041 www.voiceofsindh.net ﭘﻞ ﭘﻞ ﮐﻴﻦ دﻋﺎ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﻨﺪﻳﺲ. ﻣﺎن ِאﻫﺎ آس ﻣﻮر ﻧﻪ ﻻﻫﻴﻨﺪﻳﺲ ﺗﻪ ﻣﻮن وٽ ﺷﻞ وري ﻣﻮﭨﻲ אﻳﻨﺪא. ﮐﺎرو )ﺳﻤﻨﮉ( ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪڙ وري ﻣﭡﻲ ﭘﺎﮢﻲ )ﺳﻨﮅو ﻧﺪي (رﺳﺘﻲ ﻣﻮﭨﻲ آﻳﺎ. وڏא ﺳﻮدאﮔﺮ ﺳﻮن ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻧﻪ ﭤﺎ ﻛﻦ، ﭘﺮ ﺳﺎﮔﺮ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺟﻲ ﻣﻮﺗﻲ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﺟﺎ ُ آﺳﺎﺋﻮ آﻫﻦ. ﭜﺎﮘﻴﺎ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﻟﻨﻜﺎ )ﺳﻠﻮن( ﻟﭩﻲ ﭔﻬﺎري آﻳﺎ آﻫﻦ. ﺳﺎرو وﻗﺖ ”ﻟﻨﻜﺎ!“ ﻟﻨﻜﺎ! ﭘﻴﺎ ﻛﻦ ۽ ﻟﻨﻜﺎ ُ ڏאﻧﻬﻦ ﺋﻲ ﻫﺎﻛﺎرﻳﻮ אﭤﻦ. ﻟﻨﻜﺎ ﺟﻲ ﺳﻮن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﺳﮣﻲ، ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﮐﻲ ﻫﺖ ﺳﮏ ﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ. َ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪڙن، אﺳﺮ ﺟﻮ ﺋﻲ ﭘﮙﻬﻪ ﮀﻮڙي، ﭔﻴﮍא ُ َ ﻫﺎﻛﺎرﻳﺎ آﻫﻦ. ﺟﻲ אﺟﮭﺎڳ ﺳﺎﮔﺮ ﺗﻲ אﺳﻬﻴﺎ، ﺳﻲ وري ﻛﻨﻬﻦ وڏي ﻧﺼﻴﺐ ﺳﺎن ﻣﻮﭨﻦ. َ وﮢﺠﺎرن وري אﺳﺮ ﺟﻮ ﭘﮙﻬﻪ ﮀﻮڙﻳﺎ آﻫﻦ. ﻫﻨﻦ ﺟﻮن َ אوﻟﻴﻮن ﭘﺴﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻲُء ﻫﭙﺎﮢﺠﻲ وﻳﻮ. אي אﻣﮍ! ﻣﺎن ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﮐﻲ ﺳﻨﭝﺎري، ﻣﺮي ﭘﻮري ﭤﻲ وﻳﻨﺪﻳﺲ. אي وﮢﺠﺎري ﺟﻲ ﻣﺎُء! وﮢﺠﺎري ﮐﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ﺟﮭﻠﻴﻦ! ﻫﻮ ﭔﺎرﻫﻴﻦ ﻣﻬﻴﻨﻲ وאﭘﺲ ورﻳﻮ ۽ وري ﭤﻮ ﺳﻔﺮ ﺗﻲ ﺳﻨﭝﺮي. )وﮢﺠﺎري، ﺳﺲ ﮐﻲ ﭤﻲ ﭼﻮي.( ِ وﮢﺠﺎري ﮔﮭﻮٽ ﺳﺎن ﻻﺋﻮن ﻟﻬﮡ ﮐﺎن، ﻣﺎن ﻣﺮ ري َ ُ ﭘﺮﮢﻲ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﮔﺬאرﻳﺎن ﻫﺎ. אﭸﺎ אﺗﺮ ﻟﮙﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺟﺎﻧﺐ وﭸﮡ ﺟﻮن وאﻳﻮن ﭘﻴﻮ ﻛﺮي. אي ﭜﺘﺎر! ﺟﺌﻦ ﺗﻪ ﺗﻮن ﺳﻮدאﮔﺮ ﻫﺌﻴﻦ، ﺗﺌﻦ ﻣﺎن ﺟﻴﻜﺮ ﺗﻮﺳﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭘﺮﮢﺠﺎن ﻫﺎ. ﻫﻨﻦ )وﮢﺠﺎرن( َ ﮐﻲ אٺ ﺋﻲ ﭘﻬﺮ ﭘﺮدﻳﺲ وﭸﮡ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻮ ﻟﮙﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ڏﻳﺎري ڏﭠﻲ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉﻳﻦ ﺳﮍه )ﭔﻴﮍא( ﺳﻨﭝﺮאﻳﺎ آﻫﻦ. وﮢﺠﺎري، وﻧﺠﮭﻪ ﮐﻲ ﭜﺎﻛﺮ ۾ وﻛﻮڙﻳﻮ، ﮘﻮڙﻫﺎ ِ َ ﭘﻴﺌﻲ ﮘﺎري. אي ﻣﺌﻲ َ! ﺗﻮﮐﻲ אﺳﺮ ﺟﻮ ﺟﺎﻧﻲ ﺟﻲ ِ ُ َ ﺟﮭﻮري ﺟﮭﻮري ﻣﺎرﻳﻨﺪي.
- 142. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ )ﺳﻬﮣﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ ﻗﺼﻮ ۽ אﻧﺠﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻌﻨﻰ( ُ ﺳﻬﮣﻲ، ﺗﻼ ﻧﺎﻟﻲ ﻫﻚ ﻫﺎﻛﺎري ﻛﻨﭝﺮ ﺟﻲ ڌي ﻫﺌﻲ، ﺟﻮ ﺷﺎه ﺟﮭﺎن ﺟﻲ زﻣﺎﻧﻲ ۾ ﭘﻨﺠﺎب ﺟﻲ ﮔﺠﺮאت ﺷﻬﺮ ۾ رﻫﻨﺪو ﻫﻮ. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻮ ﺟﻨﻢ ﺷﺐ ﻗﺪر ﺟﻲ ﺳﮙﻮري رאت ﺟﻮ ﭤﻴﻮ ﻫﻮ. ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ אﺻﻞ ﻧﺎﻟﻮ ﻋﺰت ﺑﻴﮓ ﻫﻮ. ﻫﻮ ﺑﺨﺎرא ﺟﻲ ﻫﻚ ﺷﺎﻫﻮﻛﺎر وאﭘﺎري ﻣﻴﺮزא ﻋﺎﻟﻲ ﺟﻮ ﭘﭧ ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ﺟﻨﻢ ﺑﻪ ﺷﺐ ﻗﺪر ﺗﻲ ﭤﻴﻮ ﻫﻮ. ﻫﻮ ﻫﻚ دروﻳﺶ ﺟﻲ دﻋﺎ ﺳﺎن ﭴﺎﺋﻮ ﻫﻮ ۽ ﻧﺎز ﺳﺎن ﭘﻠﻴﻮ ﻫﻮ. َ ُ ﻋﺰت ﺑﻴﮓ ﻧﻮﺟﻮאن ﭤﻴﻮ ﺗﻪ وאﭘﺎر ﺳﺎﻧﮕﻲ אﭼﻲ دﻫﻠﻲ ۾ ﻧﻜﺘﻮ. ﺗﻼ ﺟﻲ ﻓﻦ ﺟﻲ ﻫﺎכ ﭔﮅي، ﻫﻦ َ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻚ ﻧﻮﻛﺮ ﮐﻲ، ﮐﺎﺋﻨﺲ ﻛﻲ ﺳﻬﮣﺎ ﭤﺎﻧﻮ ﺧﺮﻳﺪ ﻛﺮڻ ﻻ ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ. ﺳﻮدو ﻛﻨﺪي، ﻧﻮﻛﺮ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ وﭸﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺗﻲ ﭘﻴﺌﻲ. ﻫﻦ ﻣﻮﭨﻲ אﭼﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺎﻟﻚ ﺳﺎن ﺳﻨﺪس ﺣﺴﻦ ﺟﻲ وאﮐﺎڻ ﻛﺌﻲ. ﻋﺰت ﺑﻴﮓ ﭘﻮ ﭘﺎڻ ُ אﺗﻲ ﻛﻬﻲ وﻳﻮ ۽ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ڏﺳﻨﺪي ﺋﻲ ﻫﻮش وﭸﺎﺋﻲ وﻳﭡﻮ. ﺑﺨﺎرא ڏאﻧﻬﻦ وאﭘﺲ ورڻ ﺟﻮ وﻳﭽﺎر ﺋﻲ ﻻﻫﻲ ﮀﮇﻳﺎﺋﻴﻦ ۽ ُ ُ ﻧﻴﭟ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻤﻮرو ﺧﺰאﻧﻮ ﻫﺎري ﭘﻮرو ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﭘﻮ ﺳﭹﻮ ﭤﻲ وﭸﻲ ﺗﻼ ﮐﺎن ﻗﺮض ﮐﻨﻴﺎﺋﻴﻦ ۽ ﻗﺮض ﻻﻫﮡ ﺟﻲ ﻻ ُ ﺳﻨﺪس ﻧﻮﻛﺮ ﭤﻲ وﭸﻲ ﺑﻴﭡﻮ. ﺗﻼ ﮐﻴﺲ ﻣﻴﻬﺎرﻛﻮ ﻛﻢ ڏﻧﻮ. ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ وﺟﮭﻪ وﭠﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺳﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻮ ﺣﺎل אورﻳﺎﺋﻴﻦ. ﻫﻮ ﺑﻪ ﻣﭥﺲ ﻓﺪא ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ. ﻣﺎﮢﺲ ﮐﻲ ﻛﻨﻬﻦ رﻳﺖ ِאﻫﺎ ﺳﮣﺲ ﭘﺌﺠﻲ وﻳﺌﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎﻳﺲ ۽ ﻧﻴﭟ ﺳﻨﺪس ﺳﻮٽ ڏم ﺳﺎن ﭘﺮﮢﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﺎﺋﻴﻨﺲ. ﻋﺰت ﺑﻴﮓ ﮐﻲ وﻳﺮאڳ وﭠﻲ وﻳﻮ ۽ ﻫﻮ ﭼﻨﺎب ﻧﺪي ﺟﻲ ﭔﻲ ﭜﺮ دوﻧﻬﻲ دﮐﺎﺋﻲ ﺟﻮﮘﻲ ﭤﻲ وﻳﭡﻮ. ﻣﻼﺣﻦ ﺟﻲ وאﺗﺎن ﺳﻨﺪس ﻫﺎכ ﭰﻬﻠﺠﻲ وﻳﺌﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺑﻪ ﻫﻚ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻦ ﺳﺮﺗﻴﻦ ﺳﺎن ﺳﻨﻴﺎﺳﻲ ﺟﻲ درﺷﻦ ﻻ وﻳﺌﻲ ۽ ﭠﻬﻪ ﭘﻬﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﭹﺎﺗﺎﺋﻴﻦ. ﭘﻮ ﺗﻪ ﻫﺮ رאت دﻟﻲ ﺗﻲ ﺗﺮي، وﭨﺲ وﻳﻨﺪي ﻫﺌﻲ. ﻗﻀﺎ ﺳﺎن ﻫﻚ رאت ﻧﺮאﻧﺲ ﮐﻲ ﺟﺎڳ َ ﭤﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺳﺎرو رﻧﮓ אﮐﻴﻦ ﺳﺎن ڏﭠﻮ. ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎﻳﺎﺋﻮن، ﭘﺮ ﻫﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮ ﻧﻪ ﮀﮇي. ﻧﻴﭟ ﻫﻚ ُ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻧﺮאﻧﺲ ﺳﻨﺪس دﻟﻮ ﭼﻮرאﺋﻲ، אﻧﺠﻲ ﺟﺎ ﺗﻲ ﻫﻚ رﻧﮓ ڏﻧﻞ ۽ ﮔﻠﻦ ﭼﭩﻴﻮ ﻛﭽﻮ دﻟﻮ رﮐﻲ ﮀﮇﻳﻮ. ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ אن ُ ﺟﻲ ﺳﻤﻚ ﻧﻪ رﻫﻲ ۽ ﺟﺌﻦ ﺋﻲ درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍي، ﺗﺌﻦ دﻟﻮ ﭜﺮي ﭘﻴﻮ ۽ ﭘﺎڻ وﭸﻲ ﭘﺎﺗﺎر ۾ ﭘﻴﺌﻲ. وﻳﭽﺎري ﭔﮇﻧﺪي ﺳﺎﻫﮍ ﮐﻲ ُ ﺳﮇ ﻛﻴﺎ، ﺟﻨﻬﻦ وري ﻣﻼﺣﻦ ﮐﻲ وאﻫﺮ ﻻ ﭘﻜﺎرﻳﻮ. ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻮ زور ڏﺳﻲ، ﻣﻬﺎﮢﺎ ﺑﻪ ﻣﻨﺠﮭﻲ ﭘﻴﺎ. ﻧﻴﭟ ﻣﻴﻬﺎر ﭘﺎڻ ﺳﻴﺮ ۾ ﮔﮭﮍي ﭘﻴﻮ ۽ وﭸﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﻮ. ﺳﺎﻫﮍ ۽ ﺳﻬﮣﻲ ﭔﺌﻲ ﺳﺎﺋﺮ )ﺳﺎﮔﺮ( ۾ ﺳﻤﺎﺋﺠﻲ وﻳﺎ. ﺳﺎﺋﺮ، ﺳﻬﮣﻲ ۽ ﺳﺎﻫﮍ ﭨﻴﺌﻲ ﻫﻚ ﭤﻲ وﻳﺎ. ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺳﭽﻲ ﺳﻚ ﺟﻮ وﺳﺘﺎر ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ِﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ِﺗﮏ، ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ِﺗﮏ ﮐﺎن وڌﻳﻚ ُ ﺟﺒﺮي آﻫﻲ. ﺳﭽﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻋﻤﻴﻖ ۾ ﭔﮇل آﻫﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻫﻦ ﻻ ﻇﺎﻫﺮي ﻣﻬﺮאڻ ﺳﻜﻲ ﭘﭧ ُ َُ ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﺳﻜﻨﺪﻳﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ ﺟﺮ ﺟﮭﻠﻲ، ﻧﻪ ﺟﮭﻨﮓ . אﻫﻲ ﺧﻮد ﻣﻬﺮאڻ ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ. ﺟﺌﻦ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﺳﻴﺮ ۾ ﺳﻴﺴﺎر َ ۽ وאﮔﻬﻮ ورאﺋﻲ وﻳﺎ، ﺗﺌﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ ﺑﻪ روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾ אﺟﮕﺮ ﺟﮭﮍא ﺧﻮف ۽ ﺧﻄﺮא وﻳﮍﻫﻲ ﭤﺎ وﭸﻦ. ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ وﺟﻮد ﺑﻪ َ ُ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﻣﺜﻞ آﻫﻲ؛ ﭔﺎﻫﺮאن ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﺳﻬﮣﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ אﻧﺪرאن ﻣﻨﺠﮭﺲ ﻧﻪ ﺳﺖ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺳﺎر. ﻫﻲ دﻧﻴﺎ درﻳﺎه ﻣﺜﻞ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﻛﻴﺌﻲ درﻧﺪא آﻫﻦ. ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ وﺟﻮد ﺋﻲ ﺳﻨﺪس ۽ ڌﮢﻲ ﺟﻲ وچ ۾ ﺣﺠﺎب آﻫﻲ. ﮔﮭﮍو ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﺳﺎن ﺳﺎﺋﺮ ۾ אﭼﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻠﻴﻮ. ِאﻧﺴﺎن ﺟﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﮔﻢ ﻛﺌﻲ ﭘﻮ ﺣﻖ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﻮ. ﻫﻲ ﺟﮭﺎن ﻫﻚ ُ ُ ﻛﻮڙو وﻫﻢ آﻫﻲ. אﻧﮑﻲ ﻛﺎ ﺳﭽﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾، ﺣﻖ، ِאﻧﺴﺎن ۽ ﻛﺎﺋﻨﺎت ﺟﻲ وچ ۾ ﻛﻮ ﻓﺮق 141
- 143. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻛﻮﻧﻬﻲ. ِאﻧﺴﺎن ۽ ﻛﺎﺋﻨﺎت ﭔﺌﻲ ﺣﻖ ﻣﺎن ﺋﻲ ﻧﻜﺘﺎ آﻫﻦ. ﭨﻴﺌﻲ ﻫﻚ آﻫﻦ. ِאﻫﻮ رאز ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻫﺌﻦ ﺳﻤﺠﮭﺎﺋﻲ: ”ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎ ﺳﻬﮣﻲ، ﺳﺎﺋﺮ ﭘﮡ ﺳﻮﺋﻲ.“ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻮ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎن אزﻟﻲ )آدي( ﻧﺎﺗﻮ ﻫﻮ. ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺑﻪ אزﻟﻲ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﺳﭽﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻋﺠﻴﺐ ذﻛﺮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ”ﻋﺪد ﻧﺎه ﻋﺸﻖ، ﭘﭵﺎﺋﻲ ﭘﺎڻ ﻟﻬﻲ.“ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺎﺋﺮ ﮔﺠﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﭽﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮀﭵﮡ ﺟﻮ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﻲ ﭤﺎ ﭘﮁﻦ، ﺗﻨﮑﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺑﻪ ﭤﻮ ﭘﮁﻲ. ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺷﻴﻮن ”אﻧﺎאﻟﺤﻖ“ ﭘﻴﺌﻮن ﺗﻨﻮאرﻳﻦ. ﻣﻠﻚ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ ﻣﻨﺼﻮر ۽ ﺳﻮري ﺳﺰאوאر آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺋﻲ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ِאﺷﺎرو ﻛﻴﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﻛﻼم ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ ِאﻟﻬﺎم آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮ ﺑﻴﺖ ﭜﺎﺋﻨﻴﺎ، ﺳﻲ آﻳﺘﻮن آﻫﻴﻦ، ِ ِ ِﻧﻴﻮ ﻣﻦ ﻻﺋﻴﻦ، ﭘﺮﻳﺎن ﺳﻨﺪي ﭘﺎر ڏي. ِ ِ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن درﻳﺎه ۽ ﻟﻬﺮن ۾ ﺗﮏ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺟﺘﻲ ﻋﺸﻖ آﻫﻲ، ﺗﺘﻲ ﺗﮏ ﺋﻲ ﻧﺮאﻟﻲ آﻫﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﻫﻤﻴﺸﻪ وﺣﺪت ﺟﻲ ُ ﺧﻴﺎل ۾ ﻣﺤﻮ آﻫﻦ. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻴﻜﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﻮرت ۾ ڏﭠﻮ، ﺳﻮ ﺟﻲ ﺳﻨﺪس ﺳﺮﺗﻴﻮن ڏﺳﻦ ﻫﺎ ﺗﻪ ﻫﻮ ﺑﻪ ﮔﮭﮍא ﮐﮣﻲ، ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﻛﮇي ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻮن ﻫﺎ. אﻫﮍي ﻛﺎ ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ڏﺳﺠﻲ، ﺟﺎ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﺪﻗﻲ ﻛﻨﻦ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻮي. ﺳﻬﮣﻲ، ﺳﺎﻧﺠﮭﻲ ﺟﻲ ﭔﺎﻧﮓ ﺳﮣﻲ، درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍي ﭤﻲ ﭘﻮي ۽ ِאﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻗﺪﻣﻦ ۾ ﺳﺮ ﻗﺮﺑﺎن ﭤﻴﻮ ﺗﻪ ﮀﺎ ﭤﻴﻮ“. ﺳﻚ وאرﻳﻦ ﻻ ﻧﻪ درﻳﺎه ۾ ﻛﻮ ﺧﻄﺮو آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺟﮭﻨﮓ ۾ ﻛﻮ ﺧﻮف. ﺟﻲ ﺧﻮدي ﮀﮇي ۽ ﺗﺮﻫﻲ ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﺑﻴﭡﻴﻮن، ﺳﻲ ﻛﻨﻦ ﻛﻴﻦ روﻛﻴﻮن. ﺳﭽﻦ ﻣﺤﺒﺘﻴﻦ ﻻ ﺗﺮﻫﻮ ﺑﺎر آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ، ﭴﺮﻛﻦ ۽ ﺳﻴﺴﺎرن ﺟﻲ ور ﭼﮍﻫﻲ ﺑﻪ ﺳﺎﻫﮍ ﮐﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ وﺳﺎري. ﺳﭽﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﻤﻮرא وﻫﻢ ۽ ﻏﻢ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺗﻼش ۾ ﻧﻜﺮي ﭤﻮ ﭘﻮي، ۽ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﻛﺮي، ﻧﻴﭟ وﭸﻴﻮ ﺳﺎﮢﺲ ﻫﻚ ﭤﺌﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ َ وه ُ وאﻫﮍ َ َ ﻋﻤﻴﻖ ِ َ َ ﺧﻠﻮت ﺧﻴﺎﻟﻲ ِ وאرﺋﻴﻦ ِ َ َ َ ﺳﮛ ﺳﻨﻮאن آن َ ﭘﻠﻴﻮ 241 ﻣﻌﻨﻰ درﻳﺎه ﺟﻲ وﻫﻜﺮي ۾ ﻧﻬﺮ، وאه ﺳﻤﻨﮉ )روﺣﺎﻧﻲ ﺑﺤﺮ( ﻫﻴﻜﻼﺋﻲ ﺧﻴﺎل ۾ ﻓﻨﺎ وאﭘﺲ آﮢﻴﻦ ﺳﻬﻨﺠﻲ ﻧﺎﺗﻲ ﺟﺎ دم אوﻫﺎن )ﻻڙي( ﺟﮭﻠﻴﻮ، روﻛﻴﻮ
- 144. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﮔﮭﻮرﻳﺲ ﮔﮭﺎﮔﮭﺎﺋﻲ وﭼﻴﻦ ِ ِ وﻳﻼ ﻛﺮي ﺳﺎﻧﮓ َ ُ ﭔﻬﻮن َ ُ ﭔﻨﮓ ﻗﺮﺑﺎن ﻳﺎ ﺻﺪﻗﻲ ﭤﻴﺲ ﻣﺸﻜﻨﺪي ﭨﭙﻬﺮي ﮔﺬري وﭸﻲ ﻫﻨﮅ ۽ ﻣﺎڳ ﮔﮭﮣﻮ درﻳﺎه ﺟﻮ ور ﻳﺎ ﭘﻴﭻ َ ُ ِ ُ ﺳﺮ در ﻳﺎر ﻓﺪא ﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺠﺎ ﺷﺪ دوﺳﺖ ﺟﻲ ﻗﺪﻣﻦ ۾ ﺳﺮ ﻗﺮﺑﺎن ﭤﻴﻮ ﺗﻪ ﮀﺎ ﭤﻴﻮ )ﺷﺎه ﻋﻨﺎﻳﺖ ﺟﻮ ﺷﻌﺮ( رﻣﺰ، ﭘﻴﭻ ﻣﻮج ﭘﺎر ﭘﻬﭽﺎﺋﻴﻦ ﺟﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ رب אﮘﻴﺎن ﺑﻴﻬﮡ ﮐﺎن ڏﻛﻲ ﭤﻮ )ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ( ڏﮐﻴﻮ ﻟﻚ ﺧﻮف ۽ ﺧﻄﺮي وאرو ﻳﺎ ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﻫﻨﮅ אي אﻪﻠﻟ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ آﺳﺮي وڏي ﻣﮁﻲ ﺳﺎﺋﻲ رﻧﮓ ﺟﻮ وאﮔﮭﻮ )ﺳﻴﺴﺮ( ﭔﻴﮣﺎ، ﭼﭕﺎ ﻟﮍאﭨﻴﻞ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﮁﻲ ﺟﻮ ﻗﺴﻢ ﺧﻄﺮﻧﺎכ ﻣﮁﻴﻮن אﺻﻠﻮﻛﻦ ﻣﺎﮘﻦ ﺗﺎن ﻣﺎﻧﮕﺮ ﻣﭿ ﭔﻴﺮא ﭔﻴﺮא ﭜﻞ رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﻣﻮﻟﻰ ﺟﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺮد آﻫﻲ )ﺣﺪﻳﺚ( ﮔﺎه ﺟﻮ ﭤﭓ، ﺗﺮﻫﻮ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻮ ﻣﮍس )ﻧﻔﺲ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو( َ وﻧﮓ َ ُ رﻧﮓ ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ ِ و אﻣﺎﻣﻦ ﺧﺎف َ َ َ َ َّ َ ۡ َ َ ﻣﻘﺎم رﺑﮧ َ َ ِّ ٖ ُ ﻟﻨﮕﮫ َ ﺟﮭﻨﮓ ُ َ אﻻﻫﻲ ﺗﻬﺎر ِ َ ﭴﺮﻛﻲ َ ﺳﻴﺴﺎر ُ ﭼﻮڙא ﭔﻴﮍא ِ ُ َ ﻟﮍ ِ ُ ﻟﻮﻫﮣﻴﻮن ُ ﭤﻴﻠﻬﻴﻮن ََ ِ ُ ﭤﺮﻧﺌﻮن َ َ ﻣﭿ ﭜﺎﮜﺎ َُ ﻣﺮ ُ ﭼﻮر ُ ُ ﻃﺎﻟﺐ אﻟﻤﻮﻟﻰ ﻣﺬﮐﺮ ُ ﭔﻮڙو ُ َ ڏم 341
- 145. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﭘﺎﮢﺎن ﺣﺠﺎب َ وאﭴﭧ ُ ُ َ وﺟﻮد َ ُ رﺑﺎب ﺳﺎﻫﮍ رَء ََ ِ َ ُ ﺻﻮאب ﻫﻨﻴﺎن ِ َ َ ُ אدب ﻣﻴﻬﺎرن ﻣﻴﺎن َ ِ ِ ُ ﺳﻮﻧﻬﺎﻳﻢ ََ آﺳﺮ َ ََُۡ ِ ﻻ ﺗﻘﻨﻄﻮ א ﻣﻦ رﺣﻤﺔ א، ِ ۡ َّ ۡ َ ِ َ ﺣﺒﻴﺒﺎﮢﻲ ﻫﻴﺞ ِ ﺗﻨﻬﺎن ﭘﻮ ِ ُ ﺳﺌﺎ ُ ﭘﺎڻ ﭘﺮت ِ ِ وﺟﮭﻨﺪي ﭘﺎر ِ ِ ﺗﺎر ِ َ ُאﻛﻨﮃَ َ ُ آﮘﻬﻪ وאن َِ ﺳﺎﺋﺮ ﭘﺎن َ ﭘﺎر ڏي َ َ ﻛﮏ ِ ُ ﻧﻴﮍ آﻛﺮو ِ ُ ََ ﮘﺠﮭﺎﻧﺪر ﺣﺴﺎب ِ ُ ُ ﺳﻮل 441 www.voiceofsindh.net ُ אﭨﻠﻨﺪو ﭘﺮدو، رﻧﮉכ وאﭴﻮ، ﺳﺎز אﻧﺪر ﺳﺮﻧﺪو ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻇﺎﻫﺮي ﭘﺎﻛﺎﺋﻲ אي ﻫﻨﺌﺎن، אي دل ﭘﺮﻫﻴﺰ، روכ ﻣﻴﻬﺎرن ﺟﻮ ﺳﺮدאر )ﺳﺎﻫﮍ( ڏﻳﮑﺎرﻳﻢ آﺳﺮو، אﻣﻴﺪ ُ אﻪﻠﻟ ﺟﻲ رﺣﻤﺖ ﻣﺎن אﻣﻴﺪ ﻧﻪ ﻻﻫﻴﻮ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺳﻚ ﺳﺎن ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻮ ﭔﮅא ﺧﻮدي ﭘﺮﻳﺖ، ﺳﻚ ُ ﭘﺎر אﻛﺎرﻳﻨﺪي ﺳﻴﺮ، ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ُ אﻛﻴﺮ آڌאر، ﺳﻮﻧﻬﻮن وڃ ﺳﺎﮔﺮ ﭘﻴﺮ אورﻳﻦ ﭜﺮ ﺗﺮﻫﻮ ﻧﻨﮃي ﻧﻬﺮ ﺟﺒﺮو، زور אوﻧﻬﻮ رאز ﻟﻴﮑﻲ ﻟﻄﻒ، ﺳﺎُء
- 146. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ ﺛﻮאب ﺗﻘﺎوت َ َ رﺑﺎب ﺧﺪﻳﺎﺋﻲ ُ ِ ُ ُ ﺧﻮب ُﻟﻌﺎب ُ ﺟﻨﺒﻴﻮ ِ َ ﺟﻨﺎب ُ َ ﺗﺮאب َ ﺟﺮﻛﻴﺎ ََ ﺟﺮ ُ َ ﺣﺒﺎب ﻫﺎديَء َ ﺳﺎڻ رﻛﺎب ُ ِ َ ﭼﻮر ََ ﮀﮍ ُ َ ﻋﻘﺎب ُِ دﻳﺪ ِ َ ﺣﺠﺎب َ َ َ ﻛﺴﺮت ُ َ ﻗﺮب ِ َ אدﻏﺎم َ אﻋﺮאب ِ ََ ﻓﻢ َ ﻛﺎرڻ َ ُ ﻃﻬﻮرא ﺟﺎوא 1 وه ﺗﮏ، وאﻫﮍ ﺗﮏ، ﺟﺖ ﻧﻴﻨﻬﻦ، ﺗﮏَ َ َ ِ َ َُ ِ َ ِ ِ ُ ِ ﻧﺮאﻟﻲ؛ ِ ِ ُ َ ََِ ﺟﻦ ﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﻋﻤﻴﻖ ﺟﻮ، ﺧﻠﻮت ﺧﻴﺎﻟﻲ؛ ِ َ َ ِ ِ ِ وאرﺋﻴﻦ ﺳﺎ، وאﻟﻲ! ﻫﻨﺌﮍو ﺟﻦ َ َِ ِ ﻫﭣ ﻛﻴﻮ. ِ ِ ِ 541 www.voiceofsindh.net ﻧﻴﻚ ﻛﻤﻦ ﭘﺎﻛﺎﺋﻲ ﺳﺎز ﺳﺮود ﭘﺎڻ ﻣﺎن ﺋﻲ ﺳﻬﮣﻮ ﮐﻨﺌﻮر )ﻣﺎٺ( ﻧﺎﭘﺎכ ﻧﺎﭘﺎﻛﺎﺋﻲ ﺧﺎכ، ﻣﭩﻲ ﭼﻤﻜﻴﺎ ﺟﻞ ﭰﻮﻛﮣﺎ، ﭘﭙﻮﭨﺎ ﻣﺮﺷﺪ رﻛﺎب ﺳﺎن رﻫﮡ = ﺧﺪﻣﺖ ﻛﺮڻ ﻧﻔﺲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺗﻴﺰ ﻋﻘﺎب، ﭘﮑﻲ، ُ אﻧﺴﺎن ﻳﺎ ﻣﺮﺷﺪ ﭘﺮدي ﻧﻔﺲ ﮐﻲ ﻧﻬﻮڙڻ وﻳﺠﮭﺎﺋﻲ، وﺻﻞ ﭔﻦ ﺣﺮﻓﻦ ﺟﻮ ﻣﻠﻲ وﭸﮡ ﻣﺎﺗﺮאﺋﻮن وאت ﭘﺮﻳﻦ ﻛﺎرڻ ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻮ ﺷﺮאب אﺟﺎﻳﺎ درﻳﺎه ﺟﻲ وﻫﻚ ۾ ﺗﮏ آﻫﻲ ۽ ﻧﻬﺮن ۾ ﺑﻪ ﺗﮏ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺟﺖ ﻋﺸﻖ آﻫﻲ، ﺗﺖ ﺗﮏ ﺋﻲ ﻧﺮאﻟﻲ آﻫﻲ. ﺟﻦ ﮐﻲ אوﻧﻬﻲ )وﺣﺪت( ﺟﻮ ﻋﺸﻖ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻫﻴﻜﻼﺋﻲ ۾ ُ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺧﻴﺎل ۾ ﻣﺤﻮ آﻫﻦ. אي ﺳﺎﺋﻴﻦ! ﺷﻞ ﺗﻮن אﻧﻬﻨﮑﻲ
- 147. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 2 وאﻫﮍ وﻫﻦ ﻧﻮאن، אﭸﺎ وه َ َ َُ َ َ ِ َ َ ُ אﮘﻲ ﭤﻴﻮ؛ َ َ َ َ َ َ َ ُِ ﮔﮭﺮ وﻳﭡﻴﻮن ﮔﮭﮣﺎ ﻛﺮﻳﻮ، ﺳﺮﺗﻴﻮن ﺳﮛ ﺳﻨﻮאن؛ ِ ُ َ َ ﺻﻮرت ﺟﺎ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ، ﺳﺎ ﺟﻲ ڏﭠﻲ آن؛ ِ ََ ِ َ ُ َ َ ﻫﻮﻧﺪ ﻧﻪ ﭘﻠﻴﻮ ﻣﺎن، ﮔﮭﮍو ﺳﭛ ﮔﮭﮍא ﮐـﮣﻲ. ِ ِ 3 ﻛﻨﮅي ُאﭜﻴﻮن ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن، ”ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﻫﮍ“ َ َُ ُ ُ َ ُ ﻛﻦ؛ َ ِ ِ www.voiceofsindh.net وאﭘﺲ آﮢﻴﻦ، ﺟﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻨﺌﻮن ﭘﺎڻ وٽ ﻗﺎﺑﻮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﭘﺎﮢﻲ ﺟﺎ ﻧﻮאن ﻧﻮאن وﻫﻜﺮא ﭘﻴﺎ وﻫﻦ، ﭘﺮ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ אﭸﺎ َ ﺑﻪ אﮘﺎﻫﻮن آﻫﻲ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! אوﻫﻴﻦ ﮔﮭﺮن ۾ وﻳﭡﻴﻮن ﻛﺎﻧﮅن ﺟﻲ ﺳﻬﻨﺠﻲ ﻧﺎﺗﻲ ﺟﺎ دم ﻫﮣﻮ. ﺟﻲ אوﻫﺎن ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﻮرت ڏﭠﻲ ﻫﺠﻲ ﻫﺎ، ﺗﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ روﻛﻴﻮ ﻫﺎ، ﭘﺮ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﮔﮭﮍא ﮐﮣﻲ، درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍي ﭘﺌﻮ ﻫﺎ. ﻛﻨﮅي ﺗﻲ ﺑﻴﻬﻲ، ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن ﺋﻲ ”ﺳﺎﻫﮍ! ﺳﺎﻫﮍ!“ ﭘﻴﺌﻮن ُ ﭘﻜﺎرﻳﻦ. אﻧﻬﻦ ﻣﺎن ﻛﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﺟﻮ אوﻧﻮ ﻛﻨﻴﻦ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﺳﺎه ﺟﻮ، ﻛﻲ ”ﮔﮭﻮرﻳﺲ“ ﻛﻴﻮ ﮔﮭﮍن؛ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻛﻲ ”ﻣﺎن ﻣﻴﺲ ﺗﻪ ﺻﺪﻗﻲ ﭤﻴﺲ“ ﭼﺌﻲ درﻳﺎه ۾ ِ ِ َ َ ِ ُ ِ َ ِ ﮔﮭﮍﻳﻮ ﭘﻮن. ﺳﺎﻫﮍ אﻧﻬﻦ ﺟﻮ آﻫﻲ، ﺟﻲ ﻣﺸﻜﻨﺪي אوﻧﻬﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﻨﺪو َ َُ َ ﺗﻦ، ﮔﮭﺎﮔﮭﺎﺋﻲ ﮔﮭﮍن ﺟﻲ. ِ ِ ِ ۾ ﮔﮭﮍﻳﻮ ﭘﻮن. َ وﮢﻦ ﺗﻲ ﻛﺎﻧﻮ وﭸﻲ آرאﻣﻲ ﭤﻴﺎ آﻫﻦ ۽ ﺳﻨﺠﮭﺎ אﭼﻲ ﺳﻬﮍي 4 َ َ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺳﺎﻧﺠﮭﻲ ﺟﻲ ﻧﻤﺎز ﺟﻲ ﭔﺎﻧﮓ ﺳﮣﻲ، ﮔﮭﮍو وﮢﻦ وﻳﭡﺎ ﻛﺎﻧﮓ، وﭼﻴﻦ ﭤﻲ وﻳﻼ ﻛﺮي؛ ِ َ ِ ِ ِ ُ َ ﻫﭣ ﻛﺮي، درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍي ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ﻫﻮ אﻫﻲ ﻣﺎڳ َ ﮔﮭﮍي ﮔﮭﮍو ﻫﭣ ﻛﺮي، ﺳﮣﻲ ﺳﺎﻧﺠﮭﻲَء ﭔﺎﻧﮓ؛ ُ ِ َ ِ ِ ِ ِ ﭤﻲ ڏوري، ﺟﺘﻲ ﺳﻨﺪس ﻣﺤﺒﻮب ﺳﺎﻫﮍ آﻫﻲ. ِ ُ َ َُ ﺳﻴﺌﻲ ڍوﻧﮃي ﺳﺎﻧﮓ، ﺟﺘﻲ ﺳﺎﻫﮍ ُ ﺳﭙﺮﻳﻦ. ِ ِِ َ ﺳﻬﮣﻲ، درﻳﺎه ﺟﻮ ﭘﻴﭻ ﭼﮝﻲ ﻃﺮح ﺟﺎﭼﻲ ﮔﮭﮍو ﮐﮣﻲ אﻧﺪر 5 َ َُ ﮔﮭﮍي ﮔﮭﮍو ﻫﭣ ﻛﺮي، ﭔﻬﻮن ﻧﻬﺎري َ ُ ﮔﮭﮍي ﭘﻴﺌﻲ. ”دوﺳﺖ ﺟﻲ ﻗﺪﻣﻦ ۾ ﺳﺮ ﻗﺮﺑﺎن ﭤﻴﻮ ﺗﻪ ﮀﺎ ﭔﻨﮓ؛ ِ َ ِ ِ ِ ِ ُ ﺳﺮ در ﻳﺎر ﻓﺪא ﺷﺪ ﭼﻪ ﺑﺠﺎ ﺷﺪ، وﺻﻞ אﻫﻮﺋﻲ وﻧﮓ؛ ﭤﻴﻮ.“ ِאﻫﺎﺋﻲ وﺻﻞ )ﻣﻴﻼپ( ﻣﺎﮢﮡ ﺟﻲ رﻣﺰ آﻫﻲ. אي ڌﮢﻲ! َ ُ َ ۡ َ ِ ِ َ ُ ُ ُ ﺟﻨﺠﻲ ﻣﻮج ﺟﻲ ﻣﻬﻞ رאت آﻫﻲ، ﺳﻲ ﺷﻞ ﭘﺎر אﻛﺎرﻳﻦ. َ ُ رאت ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮ رﻧﮓ، אﻻ! ﺳﻲ אﻛﺎرﺋﻴﻦ. ِ ِ 6 َ َُ ﮔﮭﮍي ﮔﮭﮍو ﻫﭣ ﻛﺮي، ﭔﻬﻮن ﻧﻬﺎري َ ُ ﭔﻨﮓ؛ ِ َ ِ ِ ِ و אﻣﺎﻣﻦ ﺧﺎف ﻣﻘﺎم رﺑﮧ، אي َﻟﻨﮕﮭﻴﺎﺋﻴﻦ ُ ُ َ َ َّ َ ۡ َ َ َ َ َ َ ِّ ٖ ِ ُ ِ ِ ﻟﻨﮕﮫ؛ ِ َ َ َّ ُ َ ُ َ ﺳﻜﻨﺪﻳﻦ ﮐﻲ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﻛﻴﻦ ﺟﮭﻠﻴﻨﺪو ﺟﮭﻨﮓ؛ ِ َ َ ِ َِ ِ َ ُ رאت ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮ رﻧﮓ، אﻻ! ﺳﻲ ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ. ِ ِِ ِ 7 َ ﮔﮭﮍي ﮔﮭﮍو ﻫﭣ ﻛﺮي، אﻻﻫﻲ ُ َ ِ ِ ﺗﻬﺎر! َ ِ ِ ِ ﭴﻨﮕﮫ ﭴﺮﻛﻲ َ َ َ َ َ وאت ۾ ﺳﺴﻲَء ﮐﻲ ﺳﻴﺴﺎر؛ ِ ِ َ ُ َ ِ َ ﭼﻮڙא ﭔﻴﮍא ﭼﻚ ۾، ُﻟﮍ ۾ ُﻟﮍﻫﻴﺲ َ وאر؛ ِ ِ َ ُ َ َ ُِ ُ ِ ُ َ ﻟﮑﻴﻦ ﭼﻬﭩﻴﺲ ﻟﻮﻫﮣـﻴﻮن، ﭤﻴﻠﻬﻴﻮن ﭤـﺮﻧﺌﻮن ڌאر؛ ِ َ َ َ ﻣﮍﻳﺎ ﻣﭿ ﻫﺰאر، ﭜﺎﮜﺎ ﭤﻴﻨﺪي ﺳﮭﮣﻲ. ِ ِ ِ ُ ِ 8 َ ﮔﮭﮍو ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، ﻣﺮ ﭼﻮر ﭤﺌﻲ ُ ِ َُ ُ َ ُ ِ ﭼﻮڙو؛ 641 ﺳﻬﮣﻲ درﻳﺎه ﺟﻮ ﭘﻴﭻ ﭼﮝﻲ ﻃﺮح ﺟﺎﭼﻲ، ﮔﮭﮍو ﮐﮣﻲ אﻧﺪر ﮔﮭﮍي. ”ﺟﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ رب אﮘﻴﺎن ﺑﻴﻬﮡ ﮐﺎن ڊﭴﻲ ﭤﻮ“: ِאﻧﻬﻲ אڙאﻧﮕﻲ ﻟﻚ ﮐﺎن ﻟﻨﮕﮭﻲ وﻳﺌﻲ. ﺳﻚ وאرﻳﻦ ﮐﻲ ﻛﻮﺑﻪ ﺧﻄﺮي وאرو )ﻳﺎ ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻴﻨﺪڙ( ﻫﻨﮅ )ﺟﮭﻨﮓ( ﻧﻪ روﻛﻲ ﺳﮕﮭﻨﺪو. ﺟﻨﺠﻲ ﻣﻮج ﺟﻲ ﻣﻬﻞ رאت آﻫﻲ، ﺳﻲ ُ ﺷﻞ ﭘﺎر אﻛﺎرﻳﻦ. َ ﺳﻬﮣﻲ، ﮔﮭﮍو ﮐﮣﻲ، ڌﮢﻲ ﺟﻲ آﺳﺮي ﺗﻲ درﻳﺎه אﻧﺪر ﮔﮭﮍي. ﺳﻨﺪس ﭴﻨﮕﮭﻪ ﭴﺮﻛﻲ ﺟﻲ وאت ۾ ﻫﺌﻲ، ۽ ﺳﺴﻲ ﺳﻴﺴﺮ ﺟﻲ ﺣﻮאﻟﻲ. ﭼﻮڙא ﭼﻜﮡ ۾ ﭼﭕﺎ ﭤﻲ وﻳﺲ ۽ وאڙ ﻟﮍאﭨﻴﻞ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﭘﺌﻲ ﻟﮍﻫﻴﺲ. ﻟﮑﻴﻦ ﻟﻮﻫﮣﻴﻮن ۽ ﭤﻴﻠﻬﻴﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻣﺎﮘﻦ ﮐﺎن ﮀﭵﻲ، אﭼﻲ ﮐﻴﺲ ﭼﻬﭩﻴﻮن ۽ ﻫﺰאرﻳﻦ ﻣﭿ אﭼﻲ ﭼﻮڌאري ﻣﮍﻳﺲ. ﻫﺎڻ ﺳﻬﮣﻲ ﭼﻴﺮﺟﻲ ﭔﻴﺮא ﭔﻴﺮא ﭤﻴﻨﺪي. دﻟﻮ ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﺻﺪﻗﻲ ﭤﻴﻮ، ﭜﻞ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ُ ﭼﻮڙو ﭜﭵﻲ رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﭤﻲ ﭘﻮي. ”ﺧﺪא ﺟﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﭽﻮ ﻣﺮد آﻫﻲ“: ِאﻫﻮﺋﻲ
- 148. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ۡ ٰ ُ َ َّ ٌ ِ ُ ُ َ َ ُ ُ ﻃﺎﻟﺐ אﻟﻤﻮﻟﻰ ﻣﺬﻛﺮ، אي ﭔﮇﻧﺪن ﭔﻮڙو؛ ِ َُ ُ ُ َ ُ ﻛﻮڙﻫﻴﻮ ڏم ﻛﻮڙو، ﻣﻮن ﻣﻴﻬﺎر ﻣﻦَ ۾. ِ 9 َ َ ِ ُ ﮔﮭﮍو ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، ﭘﺎﮢﺎن ﻫﻮ ﺣﺠﺎب؛ ِ َ ُ ُ ُ َ ُ َ َ ُ وאﭴﭧ وﭴﻲ وﺟﻮد ۾، رﻫﻴﻮ روح رﺑﺎب؛ ََ ِ َ ُ ﺳﺎﻫﮍ رَء ﺻﻮאب، آ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﮔﮭﻮرﻳﺎن. ِ ِ 01 َ ﮔﮭﮍو ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، ﺗﺎن ﻛﻲ َ َ ِ ﺗﺮ، ﻫﻨﻴﺎن! ُ ِ ِ َ َ אدب אﮐﮍﻳﻦ ﮐﻲ، ڏﻳﻬﺎﮢﻲ ڏﻳﺎن؛ ِ ِ َ ُ َُِ ِ ُ َ َ ﻣﻴﻬﺎرن ﻣﻴﺎن، ﺳﺌﻮن ﺳﻮﻧﻬﺎﻳﻢ ﭘﻴﭽﺮو. َ ِ ِ ِ 11 َ َ ََ َ ﮔﮭﮍو ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﮔﮭﻮرﻳﻮ، آﺳﺮ م ﻻﻫﻴﺞ؛ ِ ِ َ ََُۡ ِ ُ ﻻ ﺗﻘﻨﻄﻮ א ﻣﻦ رﺣﻤﺔ א، ﺗﺮﻫﻲ אن ﺗﺮﻳﺞ؛ َِ َ ِ ِ ۡ َّ ۡ َ ِ ُ ُ َ ﺣﺒﻴﺒﺎﮢﻲ ﻫﻴﺞ، ﭘﺴﻴﻦ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ. ِ َ ِ َِ ِ 21 َ َ ﮔﮭﮍو ﭜﮙﻮ، ﻣﻨﮅ ﻣﺌﻲ، وﺳﻴﻼ وﻳﺎ؛ ُ َ ُ ِ َ ِ ِ َ َ ُ َ ﺗﻨﻬﺎن ﭘﻮ ﺳﺌﺎ، ﺳﻬﮣﻲَء ﺳﮇ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﺎ. ِ ُ ِ 31 ُ َ َ ِ َ ﭘﺎڻ م ﮐـﮣـﺞ ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ، َ وﺳﻴﻼ وﺳﺎر؛ ِ ِ ِ ُ ُﻟﮍ ﻟﻨﮕﮭﺎﺋﻲ، ﺳﻬﮣﻲ! ﭘﺮت وﺟﮭﻨﺪي ﭘﺎر؛ ُ ِ ِ ِ ِ ِ َ َ َُ ُ ﺳﻲ ﺗﺮت ﻟﻨﮕﮭﻴﻨﺪﻳﻮن ﺗﺎر، ُאﻛﻨﮃ آﮘﮧ ﺟﻦ ﺳﻴﻦ. ُ ُ ِ ِ 41 ُ َ َ ِ َ ﭘﺎڻ م ﮐـﮣـﺞ ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ، ر وﺳﻴﻠﻲ وאن؛ ِ َ ِ َ ﻣﭥﺎن ﺳﺎﺋﺮ، ﺳﻬﮣﻲ! ﭘﺮت وﭠﺠﻲ ﭘﺎن؛ ِ ِ َِ ُ ِ َ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮘﻨﻬﻨﺪي ﻧﺎن ،ون ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﭘﺎر ڏي. ِ ِ 51 َ َ ِ ُ ﻛﻮﻧﻬﻲ آﮘﮧ אﻫﮍو، ﺟﻬﮍي ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻦ؛ ُ ِ َ َ ِ َ ُ ُ ُ َ אُﭜﻴﻮن אورﺋﻴﻦ ﭘﺎر ڏي، ﻛﻮڙﻳﻮن ﻛﮏ ﭘﮁﻦ؛ َ ُ َ ِ َ ُ ﻧﺪي ﺗﻦ ﻧﻴﮍ ﭤﺌﻲ، ﺟﻲ ريَء ﺗﺮﻫﻲ ﺗﺮن؛ ُ ِ َِ ِ ِ َ ِ َ َ ۡ ِ َ َ ﺳﻚ رﺳﺎﮢﻲ، ﺳﻬﮣﻲ! אﺻﻞ ﻋﺎﺷﻘﻦ؛ ُ ِ ِ ِ ِ ُ َ ُ َ ﺳﻲ ﺟﮭﻠﻴﻮن ﻛﻴﻦ ﻛﻨﻦ، ﭘﮁﻦ ﺟﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﻲ. َ َِ ُ َ ِ 741 www.voiceofsindh.net ﭔﮇﻧﺪڙن ﻻ ﺗﺮﻫﻮ آﻫﻲ. ڏم ﻛﻮڙﻫﻴﻮ ۽ ﻛﻮڙو آﻫﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ۾ ﻣﻴﻬﺎر ﺋﻲ ﭘﻴﻮ وﺳﻲ. )ﻫﺘﻲ ڏم ﻣﺎن ﻣﺮאد ﻧﻔﺲ آﻫﻲ.( َ دﻟﻮ ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﺻﺪﻗﻲ ﭤﻴﻮ؛ ﻣﻮن ﻻ ﭘﺎڻ אﻫﻮ ﻫﻚ )אﭨﻜﺎُء( ﻫﻮ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲ ۾ وאﭴﭧ ﭘﻴﻮ وﭴﻲ ۽ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ روح ﺧﻮد رﺑﺎب ﭤﻲ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﺎن ﻇﺎﻫﺮي ﭘﺎﻛﺎﺋﻲ ﮐﻲ ﺟﻴﻜﺮ ﮔﮭﻮري ﭰﭩﻮ ﻛﺮﻳﺎن )ﺟﺴﻢ دﻟﻮ آﻫﻲ، وאﭴﭧ אﻧﻬﺪ ﺷﺒﺪ آﻫﻲ ۽ ﺻﻮאب آﻫﻲ دﻳﻨﻲ ﻳﺎ ڌرﻣﻲ ﻓﺮض.( دﻟﻮ ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﺻﺪﻗﻲ ﭤﻴﻮ. אي دل! ﺗﻮن ﻛﻲ ُאﭤﻲ َﺗﺮُ . ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻦ אﮐﻴﻦ ﮐﻲ روز ﭘﻠﻴﻮ ﭘﻴﺌﻲ ﭘﻠﻴﺎن. ﻣﻴﻬﺎرن ﺟﻲ ﺳﺮدאر ﻣﻮﻧﮑﻲ درﺳﺖ وאٽ ڏﻳﮑﺎري. )ﻫﺘﻲ ﻣﻌﻨﻰ ﭘﺮﻫﻴﺰ ۽ ﺳﻨﺌﻴﻦ وאٽ ڏﻳﮑﺎرﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮ.( دﻟﻮ ﭜﮙﻮ ﺗﻪ ﻗﺮﺑﺎن ﭤﻴﻮ، آﺳﺮو ﻧﻪ ﻻﻫﺞ. ”ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﭔﺎﺟﮭﻪ ُ ُ ﮐﺎن ﻧﺎאﻣﻴﺪ ﻧﻪ ﭤﻴﻮ:“ אﻧﻬﻲ ﺗﺮﻫﻲ ﺗﻲ ﺗﺮج. ﻋﺎﺷﻘﺎﮢﻲ ﺷﻮق ۽ ﺳﻚ ﺟﻲ وﺳﻴﻠﻲ ﺋﻲ ﺗﻮن ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪو )درﺷﻦ( ﻣﺎﮢﻴﻨﺪﻳﻦ. دﻟﻮ ﭜﭵﻲ ﭘﺮزא ﭤﻴﻮ، ﺳﻬﮣﻲ ﻣﺮي ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺌﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﺳﻤﻮرא وﺳﻴﻼ ۽ وאﺳﻄﺎ ﻣﻴﺴﺎرﺟﻲ وﻳﺎ. ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺋﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﺎ ﺳﮇ ﭔﮅא. ُ َ אي ﺳﻬﮣﻲ! ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺧﻮدي ﻧﻪ ﮐﮡ ۽ ﺳﭛ ﻇﺎﻫﺮي אﭘﺎو ُ ﺗﺮכ ﻛﺮ. ﺗﻮﮐﻲ ﺳﭽﻲ ﺳﻚ אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن אﻛﺎري ﭘﺎر ُ ﻛﻨﺪي. אﻫﻲ ﺳﮕﮭﻮﺋﻲ ﺳﻴﺮ ﻟﻨﮕﮭﻲ وﻳﻨﺪﻳﻮن، ﺟﻨﺠﻮ ﺳﻮﻧﻬﻮن ﮔﮭﺎﭨﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ آﻫﻲ. ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺧﻮدي ﻧﻪ ﮐﮡ ۽ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻬﻦ وﺳﻴﻠﻲ ﺟﻲ אﮘﺘﻲ وڌ. אي ﺳﻬﮣﻲ! ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻮ ﭘﻴﺮ ﮐﮣﻲ ﻫﻠﺠﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺋﻲ ﻧﺎﻟﻮ وﭠﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺎر ڏي وڃ. אﻫﮍو ﭔﻴﻮ ﻛﻮ آڌאر ﻛﻮﻧﻬﻲ، ﺟﮭﮍو دل ۾ ﻋﺸﻖ. ﻛﻮڙﻳﻮن ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻴﻮن ﺋﻲ אورﻳﻦ ﭜﺮ ﺑﻴﻬﻲ، ﺗﺮﻫﻲ ﺟﻲ ﭘﮁﺎ ﭤﻴﻮن ﻛﻦ. ﺗﻦ ﻻ ﻧﺪي ﻫﻚ ﻧﻨﮃي ﻧﻬﺮ ﭤﻴﻮ ﭘﻮي، ﺟﻲ ﺗﺮﻫﻲ ﺑﻨﺎ ﭤﻴﻮن ﺗﺮن. אي ﺳﻬﮣﻲ! ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ אﺻﻞ ﮐﺎن ﺳﻚ ﺋﻲ ﻫﻠﻴﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ وٽ رﺳﺎﺋﻲ. ﺟﻨﮑﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ُ ﻟﻨﺌﻮ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﮑﻲ ﻛﻨﻦ ﻛﻴﻦ روﻛﻴﻮ.
- 149. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 61 ُ َ َ ﭘﮁﻦ ﺟﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﻲ، ﭘﮁﻲ ﺳﻲ ﻣﻴﻬﺎر؛ ُ َ ِ َُ ﺗﺮﻫﻮ ﺗﻨﻴﻦ ﺑﺎر، ﻋﺸﻖ ﺟﻨﻴﻦ ﮐﻲ آﻛﺮو. ُ ِ ُ ِ ِِ ِ 71 َُ ُِ ﺳﺎﻫﮍ، ﺳﺎ ﺳﻬﮣﻲ، ﺳﺎﺋﺮ ﭘﮡ ﺳﻮ ﺋﻲ؛ ِ ُ ِ ُ ُ ُ ََ אﻫﻲ ﻧﺠﻮ ﺋﻲ، ﮘﺠﮫ: ﮘﺠﮭﺎﻧﺪر ﮘﺎﻟﮭﮍي. ِ ِ ِ وאﺋﻲ ُ ُ َ َ כﻫﮍي ﻣﻨﺠﮫ ﺣﺴﺎب؟ ﻫﺌﮡ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻮت ري، ﻻ! ِ ُ ِ َ ُ ُ َ ُ ُ َ َ ﮔﻮﻟﻲ! ﭜﭳ ﮔﻨﺎه ﮐﺎن، ﻛﻮﻧﻬﻲ ﺳﻮل ﺛﻮאب؛ ِ ِ َ َ َ ﻧﻜﻲ ﺗﻘﺎوت ۾، ﻧﻜﻲ ﻣﻨﺠﮫ َ َ ِ َ ِ رﺑﺎب؛ َ ﺧﺪﻳﺎﺋﻲ ﺧﻮب ﭤﺌﻴﻦ، ﻻﺋﻴﻦ ﺟﻲ ُﻟﻌﺎب؛ ِ ُ ِ ِ ُ ُ ِ ُ ِ َ ِ ِ َ ﭘﻠﻴﺖ ﺋﻲ ﭘﺎכ ﭤـﺌﻲ، ﺟﻨﺒﻴﻮ ﻣﻨﺠﮫ ﺟﻨﺎب؛ ُ ِ َِ ُ ِ َ َ ِ َ ِ ُ َ ﺳﻮ ﻧﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﺷﻲ ۾، ﺟﻴﻜﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﺗﺮאب؛ ُ ُ َ َ َ ِ ََ ﻫﻮ ﺟﻲ ﺟﺮﻛﻴﺎ ﺟﺮ ﺗﻲ، ﺳﻲ ﺗﺎن ﺳﭛ ﺣﺒﺎب؛ ُ َ َ َ ﻫﺎديَء ﺳﻴﻦ ﻫﻦ ﭘﺎر ڏي، رڙﻫﻴﻦ ﺳﺎڻ رﻛﺎب؛ ِ ِ ِ ُ ِ َ ﭼﻨﺒﻮ وﺟﮭﻲ ﭼﻮر ﮐﻲ، آ ﮀﮍ، ُ ََ َ َ ﻋﻘﺎب! ِ ِ ُ َ َ دﻳﺪ وﭸﺎ م دوﺳﺖ ﺟﻮ ﻫﻠﻲ ﻣﻨﺠﮫ ِ َ َِ َ َ ِ ﺣﺠﺎب؛ ِ ِ َ َ َ ِ ۡ َ ُ َ ِۡ َ ﻛﺴﺮت آﻫﻲ ﻗﺮب ۾، אدﻏﺎم ۾ אﻋﺮאب؛ َ َ ِ ِ ُ َ َ َ َ ﻓﻨﺎ وﺟﻬﻲ ﻓﻢ ۾، ﻛﺎرڻ ﭤﻲ ﻛﺒﺎب؛ ِ َ َ ُ َ َ ڏي ﻃﻬﻮرא ﺗﻦ ﮐﻲ، ﺟﻲ ﺳﻜﻦ ﻻ ﺷﺮאب؛ ِ ِ َ َ ِ َ َ ﻣﭡﻲَء ﻛﻴﺎ ﻣﺮض ۾، ﺟﺎوא ﺳﭛ ﺟﻮאب. ُ ِ 841 www.voiceofsindh.net ﺟﻨﮑﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﺗﺎر ﻟﮙﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﺠﻲ ﺗﺎر ﻣﻴﻬﺎر ﮐﻲ ﺑﻪ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ﺟﻨﺠﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﮔﮭﺎﭨﻲ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﺗﺮﻫﻮ ﺑﻪ ﺑﺎر آﻫﻲ. ﺟﻮ ﺳﺎﻫﮍ آﻫﻲ، ﺳﻮﺋﻲ ﺳﻬﮣﻲ ۽ ﺳﻤﻨﮉ آﻫﻲ. ِאﻫﺎ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻫﻚ ﻧﺠﻮ ۽ ﮘﻮڙﻫﻮ אﺳﺮאر آﻫﻲ. )ڌﮢﻲ، ِאﻧﺴﺎن ۽ ﻛﺎﺋﻨﺎت ﭨﻴﺌﻲ ﻫﻚ آﻫﻦ( وאﺋﻲ ﻛﻬﮍي ﻟﻴﮑﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﻴﺌﮡ ﭘﺮﻳﻦ ﺑﻨﺎ ﭤﻴﻨﺪو! אي ﭔﺎﻧﻬﻲ! ﮔﻨﺎه ﮐﺎن ﭘﺮي ﭜﭳ. ﻧﻴﻚ ﻛﻤﻦ ۾ ﺑﻪ ﻛﻮ ﺳﺎُء ﻧﻪ آﻫﻲ )ﮔﻨﺎه ۽ ﺛﻮאب ﮐﺎن ﻧﻴﺎرو ره.( ﻧﻪ ﭔﺎﻫﺮﻳﻦ ﭘﺎﻛﺎﺋﻲ ۾ ﻛﻲ رﮐﻴﻮ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺳﺎز ﺳﺮود ۾. ﺟﻲ ﭼﭙﻦ ﮐﻲ ﮐﺌﻮﻧﺮ ُ ﻟﮙﺎﺋﻴﻦ )ﺳﻦ ِאﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮﻳﻦ(، ﺗﻪ אﻧﺪر ۾ ﺳﻬﮣﻮ ﭤﻲ ﭘﻮﻳﻦ. ِאﺋﻴﻦ ﻧﺎﭘﺎכ ِאﻧﺴﺎن ﺑﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﭘﺎכ ﭤﻲ ﭘﻮي، ﭘﻮ ﮐﮣﻲ ﻫﻮ ﻣﻴﺮאﺋﻲ ۾ ﻣﺒﺘﻼ ﻫﺠﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﻣﭩﻲ ۾ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﭔﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﺷﻲ ۾ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺟﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﻣﭥﺎن ﭘﻴﺎ ﭼﻤﻜﻦ، ﺳﻲ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﭰﻮﻛﮣﺎ آﻫﻦ. )ﻇﺎﻫﺮي ﺷﻴﻦ ﮐﻲ ﻛﺎ ﻫﺴﺘﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ.( ﻣﺮﺷﺪ ﺟﻲ ﺧﺪﻣﺖ ﺟﻲ ﺑﺮﻛﺖ ﺳﺎن ﭘﺮﺋﻴﻦ ﭘﺎر وﭸﻲ رﺳﻨﺪﻳﻦ. אي ﺗﻴﺰ ﻋﻘﺎب! ﺗﻮن אﭼﻲ ﻫﻦ ﭼﻮر )ﻧﻔﺲ( ﮐﻲ ﭼﻨﺒﻮ وﺟﮭﻲ، ﺟﮭﭧ. ﭘﺮدي )אﭴﺎﮢﭗ( אﻧﺪر ﻫﻠﻲ، ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻮ دﻳﺪאر ﻫﭥﺎن ﻧﻪ وﭸﺎ. وﺻﻞ ۾ ﭔﻦ ﻫﺴﺘﻴﻦ ﺟﻮ ﻧﻬﻮڙﺟﻲ ﭘﺎڻ ۾ ﻣﻠﮡ אﺋﻴﻦ آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ ِאدﻏﺎم ۾ ﻣﺎﺗﺮאﺋﻦ ﺟﻮ ﭘﺎڻ ۾ ﻣﻠﮡ. وאت ۾ ﻓﻨﺎ )ﻣﺎٺ( وﺟﮭﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﻛﺎرڻ ﭘﭽﻲ ﻛﺒﺎب ﭤﻲُء. ﻃﻬﻮرא ُ )ﺑﻬﺸﺖ ﺟﻮ ﺷﺮאب( אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ڏي، ﺟﻴﻜﻲ ﺷﺮאب ﻻ ُ ﺳﻜﻨﺪא ﻫﺠﻦ. ﺑﻴﻤﺎري ۾ ﻫﻦ ﻣﭡﻲِ אﻫﻲ ﺳﭛ ﺑﺎﺗﻴﻮن َ אﺟﺎﻳﻮن ﻛﻴﻮن آﻫﻦ. )ﻫﻲ ﺳﺨﻦ ِאﺋﻴﻦ آﻫﻦ. ﺟﺌﻦ ﺑﻴﻤﺎري ﺟﻲ ﻏﺸﻲ ۾ ﮔﻔﺘﺎر.( )ﭼﻮن ﭤﺎ ﺗﻪ ﻫﻲ وאﺋﻲ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ وﻓﺎت ﮐﺎن אڳ אﻛﺜﺮ ﭘﻴﻮ ﭼﻮﻧﺪو ﻫﻮ.(
- 150. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ُ ُ درﻳﺎه ۾ دﻫﺸﺖ آﻫﻲ ۽ ﻛﻨﻦ ﺟﺎ ﻛﮍﻛﺎ ﭘﻴﺎ ﭘﻮن ۽ ﺑﻴﺸﻤﺎر وאﮔﮭﻮ אﻧﻬﻦ ۾ ﭘﻴﺎ ﭰﺮن، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﺎن ﺟﻲ ﭘﺮوאه ﻧﻪ ﻛﺮي، ﺳﻴﺮ ۾ ﮔﮭﮍي ﭤﻲ ﭘﻮي ۽ אﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭘﻜﺎري ﺗﻪ ”ﺻﺎﺣﺐ ﭴﺎم ﺳﺘﺎر! ﺳﮕﮭﻮ رﺳﺞ ﺳﻴﺮ ۾!“ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ِ ِ ُ ُ ﻣﭗ ﺟﻲ ﻛﻞ ﻣﻼﺣﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ آﻫﻲ ۽ ﻟﻬﺮن ﺟﺎ ﻟﻮڏא ﺗﺎرن ﮐﻲ ﺑﻪ ﻛﻨﺒﺎﻳﻮ ﮀﮇﻳﻦ. ﻛﻨﻦ ۾ אﻫﮍو ﻛﻮ ﻗﻬﺮ ﭘﻴﻮ ُ وﺳﻲ، ﺟﻮ وﻳﺎ ﻛﻴﻦ ورن ۽ وڏא ﭔﻴﮍא ﺑﻪ ﻣﻨﺠﮭﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﻏﺮق ﭤﻴﻮ وﭸﻦ. وري אﻧﻬﻦ ﻣﺎن ﻛﻮ ﺗﺨﺘﻮ ﺑﻪ ﭘﻴﺪא ﻧﻪ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ِאﻫﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺋﻲ آﻫﻲ ﺟﺎ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻲ ﻣﺴﺘﻲ ﮐﻲ ﻣﺎت ﻛﻴﻮ ﮀﮇي، ۽ ِאﻫﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻟﻄﻒ ﺋﻲ آﻫﻲ، ﺟﻮ אﭼﻴﻮ ﺳﻜﺎﻳﻠﻦ ﺳﺎن ﺳﺎﭤﻲ ﭤﺌﻲ. ﺟﻲ אﺻﻞ ﮐﺎن ﺗﺎرو آﻫﻦ، ﺳﻲ درﻳﺎه ﮐﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ ﻫﺮﭔﻮ )ﭨﭙﻮ( ﭤﺎ ﺳﻤﺠﮭﻦ. ﺟﻨﮑﻲ ڌﮢﻲ אزل ُ ﮐﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻋﺸﻖ ﺳﺎن ﻧﻮאزﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻨﮑﻲ دﻧﻴﺎ ﺗﻮڙي ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﺎ ﺧﻄﺮא ﻧﻪ ﭤﺎ ﺳﺘﺎﺋﻴﻦ ۽ ﻫﻮ آﺳﺎﻧﻲ ﺳﺎن وﭸﻴﻮ ﭘﺎر ﭘﻬﭽﻦ. ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ََ ََ ﻛﮍﻛﺎ ﻛﺮﮘﻞ َ ﻛﻮﻻﻫﻞ ﻛﻮچ ُ ََ ﺟﻞ ﺟﺎ وאﮔﻬﻮ ﺟﺮ وאﮘﻮ ﺟﺘﻲ ﺟﺌﺎﺋﻴﻦ ِ ِ وﻫﻜﺮي ﺣﻮאﻟﻲ ﺳﺮ ِ ِ َ ﺟﺒﺮא ﺳﭩﺎﮢﺎ ُ وאﮔﮭﻮ ﺑﺎﮘﻮ َ َ ﺳﻤﻨﮉ ﺑﺤﺮ ﺗﻮﮐﺎن ﺳﻮא ﺗﻮﻫﺎن ڌאر ﺳﻬﮣﻲ ﺗﻮڏي ُ ﺗﻜﻴﻨﺪڙن )ﺟﺎﻧﻮرن( ﺗﺎﻛﻦ ﭘﺮﻳﺖ وﭼﺎن ﭘﺮﺗﺎن ِِ אي رﻫﺒﺮ ﻫﺎدي َ ﺟﻮش ۽ ﺟﺌﻮﻻن ﺳﮍﻛﻮ َ ُ ﭤﻮرو، אﺣﺴﺎن وڙﻛﻮ َ ﺟﺎﻧﻮرن ﺟﺎﻧﺎرن َ َ אﻧﺖ، ﺣﺪ ﺳﻨﺪو َ ُ ﻣﺎپ )אوﻧﻬﺎڻ( ﻣﭗ َ ﺧﻮﻧﺨﻮאر ﺣﻴﻮאن درﻧﺪא ﻣﻮﭨﻦ ورن َ َ ِ 941
- 151. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َََ َ درﻫﮍ َ َ ڌﻧﺲ ﻟﻮڙא ﺳﻴﮣﺎﻳﺎ ِ ﺳﻮڙא ﺗﻮڙא َ ﻫﺮﭔﻮ 1 ﻛﺮﮘﻞ ﻛﻮچ ﻛﻦ ﮔﮭﮣﺎ، ﺟﺖ ﺟﺮ ُ ََ ََ َ ُ َ ِ ِ َ َ وאﮘﻮ ﺟﺌﺎﺋﻴﻦ؛ ِ ِ َ ﭘﺎڻ ُאﮀﻠﻲ آب ۾، وه ﺳﺮ وڌאﺋﻴﻦ؛ ُ ِ َ َ ِ ِ ِ ِ َ َ َ ُ ﻟﻬﺮﻳﻮن ﻟﻨﮕﮭﻴﺎﺋﻴﻦ، ُﻟﻄﻒ ﺳﺎڻ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. ِ ُ ِ ِ 2 َ َ َ َ َّ َ َ دﻫﺸﺖ دم درﻳﺎه ۾، ﺟﺖ َ َ ِ ِ ﺳﭩﺎﮢﺎ ﺳﻴﺴﺎر؛ ََ ِ َ َ َ ِ ُ َ َ ﺑﻴﺤﺪ ﺑﺎﮘﻮ ﺑﺤﺮ ۾، ﻫﻴﺒﺘﻨﺎכ ﻫﺰאر؛ َ َ َ َ َ ِ َ ﺳﺎرﻳﺎن ﻛﺎن ﺳﺮﻳﺮ ۾، ﻃﺎﻗﺖ ﺗﻮﻫﺎن ڌאر؛ ِ َ ﺳﺎﻫﮍ ﭴﺎم! َ َ ِ ِ َ َ ﺳﺘﺎر! ﺳﮕﮭﻮ رﺳﺞ ﺳﻴﺮ ۾. َ ِ 3 دﻫﺸﺖ دم درﻳﺎه ۾، ﺟﺖ ﻛﮍﻛﻮ ُ ِ َ َ َ َ َ َّ َ َ ُ ﻛﻦ ﻛﺮي؛ ِ ُ ِ َ َ ِ َ َ ﺗﻮڏي ﺗﺎﻛﻦ وچ ۾، ﻣﭥﺎن وﻳﺮ وري؛ َ َ َ آ ،ﺳﺎﻫﮍ! ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﭘﺮﺗﺎن ﭘﻴﺮ ﭜﺮي؛ ُ ِِ ِِ َ ُ ِ َ َ ﻫﺎديَء، ﻫﭣ ڌري، אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ. ِ ِ 4 دﻫﺸﺖ دم درﻳﺎه ۾، ﺟﺖ ﻛﻨﻦ ﺟﻮ َ ِ ِ ُ َ َ َ َ َ َّ َ َ ﻛﮍﻛﻮ؛ ِ َ ِ َ َ آﻫﻴﻢ ُאﻧﻬﻴﻦ ﭘﺎر ﺟﻮ، دل אﻧﺪر دڙﻛﻮ؛ ِ ِ ِ َ َّ َ َ َ َ ِ َ َ ﭜﭹﻲ ﺳﻚ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﺳﻴﺮ ﺳﻨﺪو ﺳﮍﻛﻮ؛ ِ َ َ َ ُ وאﻟﻲ! ﻛﺞ وڙ ﻛﻮ، ﺗﻪ ﭔﺎر ﻟﻨﮕﮭﻴﺎن ﭔﺎﺟﮫ ﺳﻴﻦ. ِ ِ 5 َ َ َ َ َّ َ َ ُ دﻫﺸﺖ دم درﻳﺎه ۾، ﺟﺖ ﺟﺎﻳﻮن ﺟﺎﻧﺎرن؛ ِ ِ َ ِ َ َ َ ُ ِ َ ﻧﻜﻮ ﺳﻨﺪو ﺳﻴﺮ ﺟﻮ، ﻣﭗ ﻧﻪ ﻣﻼﺣﻦ؛ َ َ ِ َ َ ََ درﻧﺪא درﻳﺎه ۾، وאﻛﺎ ﻛﻴﻮ ورن؛ َ َ ِ َ َ ﺳﭵﺎ ﭔﻴﮍא ﭔﺎر ۾، ﻫﻠﻴﺎ ﻫﻴﭟ وﭸﻦ؛ ِ َ َِ 051 ﮔﻮڙ ﮔﮭﻤﺴﺎن ﻫﻞ ﻫﻼﭼﻮ، ﻛﻮﻻﻫﻞ وڏא آوאز ﺳﻴﮣﺎه وאرא ﺳﻮڙﻫﺎ )ﺣﻴﺮאن ۽ ﭘﺮﻳﺸﺎن( ﺗﻮڙ ﻳﺎ אﺻﻞ ﮐﺎن ﭨﭙﻮ ُ درﻳﺎه ۾، ﺟﺘﻲ ﺑﻴﺸﻤﺎر ﻛﮍﻛﺎ، ﻛﻮﻻﻫﻞ، ﻛﻦ ۽ وאﮔﮭﻮ ﻫﻮא، ﺗﺘﻲ ﺳﻬﮣﻲ ،ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ. ﻫﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﻟﻬﺮون ﻟﻨﮕﮭﻲ وﻳﺌﻲ. ُ ﺟﺘﻲ درﻳﺎه ﺟﻲ אﭤﻞ ﺟﻲ دﻫﺸﺖ ۽ زﺑﺮدﺳﺖ ﺳﻴﺴﺮ آﻫﻦ ۽ ﻫﺰאرﻳﻦ ﺑﻠﻚ، ﺑﻴﺸﻤﺎر وאﮔﮭﻮ ﭘﻴﺎ ورن، ﺗﺘﻲ אوﻫﺎن ﮐﺎن َ ُ ﺳﻮא ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ ﻛﻮ ﺳﺖ ﻧﻪ ﭤﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎن. אي ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺘﺎر! )ﭘﺮدو رﮐﻨﺪڙ(! ﺗﺮت אﭼﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺳﻴﺮ ۾ رﺳﺞ. ِ ُ ُ ﺟﺘﻲ درﻳﺎه ﺟﻲ אﭤﻞ ﺟﻲ دﻫﺸﺖ آﻫﻲ ۽ ﻛﻦ ﻛﮍﻛﺎ ﭘﻴﺎ ﻛﻦ، ﺗﺘﻲ ﺳﻬﮣﻲ درﻧﺪن ﺟﻲ وچ ۾ آﻫﻲ، ۽ ﻣﭥﺎﺋﻨﺲ وﻳﺮ ﭘﻴﺌﻲ وري. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﺳﺎﻫﮍ! ﺗﻮن ﭘﺮﻳﺖ وﭼﺎن ﭘﻴﺮ ﭜﺮي אچ. אي رﻫﺒﺮ! ﻣﻮن ﺗﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻫﭣ ُ ڌري، ﻣﻮﻧﮑﻲ אﭼﻲ ﻋﻤﻴﻖ ﻣﺎن ﭘﺎر אﻛﺎر. ُ ُ ﺟﺘﻲ درﻳﺎه ﺟﻲ אﭤﻞ ﺟﻲ دﻫﺸﺖ آﻫﻲ ۽ ﻛﻨﻦ ﺟﻮ ُ ﻛﻮﻻﻫﻞ ﭘﻴﻮ ﭘﻮي، ﺗﺘﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ אﻧﻬﻲ ﭘﺎر ﺟﻮ دل ۾ ﺧﻮف آﻫﻲ. درﻳﺎه ﺟﻲ ﺟﻮش ۽ ﺟﻮﻻن ﮐﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﺎت ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. אي ڌﮢﻲ! ﻛﻮ אﺣﺴﺎن ﻛﺞ، ﺟﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن درﻳﺎه ﻣﺎن ﭘﺎر אﻛﺮي وﭸﺎن. )ﺳﭽﻲ ﺳﻚ אﮘﻴﺎن ﺑﺤﺮ ﺑﻪ ﺑﻴﻮس آﻫﻲ.( ُ ﺟﺘﻲ درﻳﺎه ﺟﻲ אﭤﻞ آﻫﻲ ۽ ﺟﺎﻧﻮرن ﺟﺎ آﺳﺘﺎن آﻫﻦ، ﺟﺘﻲ ُ آب ﺟﻮ אﻧﺖ ﺋﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ ۽ ﻣﻼﺣﻦ ﮐﻲ אوﻧﻬﺎڻ ﺟﻲ ﺳﮅ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﺘﻲ ﺧﻮﻧﺨﻮאر ﺟﺎﻧﻮر درﻳﺎه ۾ وאﻛﺎ ﻛﻴﻮ ﭘﻴﺎ ُ ﭰﺮن، ﺟﺘﻲ ﺳﺎرא ﭔﻴﮍא ﻫﻴﭟ ِאﺋﻴﻦ ﻏﺮق ﭤﻴﻮ وﭸﻦ، ﺟﻮ אﻧﻬﻦ ﺟﻮ ﻛﻮ ﺗﺨﺘﻮ ﻳﺎ ﭘﺮزو ﺋﻲ وري ﻧﻪ ﭤﻮ ﻟﭝﻲ؛ ﺟﺘﻲ ﻛﻨﻦ ۾ אﻫﮍو ﻗﻬﺮ ﭘﻴﻮ وﺳﻲ، ﺟﻮ אﻧﺪر وﻳﻠﻦ ﺟﻮ ﻣﻮﭨﮡ ﺋﻲ
- 152. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ ُ ﭘﺮزو ﭘﺌﺪא ﻧﻪ ﭤـﺌﻲ، ﺗﺨﺘﻮ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺗﻦ؛ ِ َِ َ ُ ُ ﻛﻮ ﺟﻮ ﻗﻬﺮ ﻛﻨﻦ، وﻳﺎ ﻛﻴﻦ ورن؛ َِ ِ َ َ َ ِ َ َ َ ُ ُאﺗﻲ אﮢﺘﺎرن، ﺳﺎﻫﮍ! ﺳﻴﺮ ﻟﻨﮕﮭﺎ ﺗﻮن. ََ ِ ُ ِ 6 َ درﻫﮍ ڌﻧﺲ درﻳﺎه ۾، ﺟﺖ ﻟﻬﺮﻳﻮن َ ََ ََ َۡ َ َ َ ُ ﻛﻦ ﻟﻮڙא؛ ِ ِ ِ َ ُ َ َ ﺳﺌﻴﻦ אﭼﻲ ﺳﻤﻮﻧﮉ ۾، ﭤﻴﺎ ﺳﻴﮣﺎﻳﺎ ﺳﻮڙא؛ ِ ِ َ ُ ُ ﺟﻲ ﺗﺎرو ﻫﺌﺎ ﺗﻮڙא، ﺗﻦ ﻫﺮﭔﻮ ﭜﺎﻧﻴﻮ ﻫﻴﻜﮍو. ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ، ﺗﺘﻲ אي ﺳﺎﻫﮍ! ﺗﻮن אڻ ﺗﺎرن ﮐﻲ אﭼﻲ ﺳﻴﺮ ﻣﺎن ِ ُ ﭘﺎر אﻛﺎرج. )ﻫﺘﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﻫﻴﺒﺘﻨﺎכ ﺻﻮرت وﺳﻴﻠﻲ، ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﭜﻮ ﺳﺎﮔﺮ ﮐﺎن آﮔﺎه ﻛﻴﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ.( ﺟﺘﻲ درﻳﺎه ﺟﻲ ُאﭤﻞ ﺟﻲ دﻫﺸﺖ آﻫﻲ ۽ ﻟﻬﺮون وڏא ُ ﻫﻞ ﭘﻴﺌﻮن ﻣﭽﺎﺋﻴﻦ؛ ﺟﺘﻲ ﺳﻮﻳﻦ ﺳﻴﮣﺎه وאرא אﭼﻲ ﺣﻴﺮאن ۽ ُ ﻋﺎﺟﺰ ﭤﻴﻮ ﭘﻮن، ﺗﺘﻲ אﻧﮑﻲ )درﻳﺎه ﮐﻲ( ﺟﻴﻜﻲ אﺻﻞ ﮐﺎن ﺗﺎرو ﻫﺌﺎ، ﺗﻦ ﻫﻚ ﺋﻲ ﭨﭙﻮ ﺳﻤﺠﮭﻴﻮ. )ﻛﺎﻣﻞ ﺷﺨﺺ دﻧﻴﺎ ﺗﻮڙي ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﻲ ﺧﻮﻓﻦ ۽ ﺧﻄﺮن ﻣﺎن ﺳﺎﻋﺖ ۾ ﭘﺎر ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ وﭸﻦ.( دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن ﺗﮍ ﻟﻬﮡ ﺑﻨﺎ אوﻧﻬﻲ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻮڻ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ ﺋﻲ ﻛﻢ آﻫﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ אﻫﮍي ﺷﻲ آﻫﻲ، ﺟﺎ ﻋﻘﻞ، ﻣﺖ ۽ ﺷﺮم ُ ُ ﮐﻲ ﻧﻬﻮڙﻳﻮ ﮀﮇي. ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ آڌي ﺟﻮ ﻛﻨﻦ ۾ ﭘﻮرن ﻣﭥﻲ ﭘﻮر آﻫﻦ. ڏﻳﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻇﺎﻫﺮي ﻃﺮح ﺟﺴﻢ ڏم ﺳﺎن אﭤﺲ، ُ ُ ﭘﺮ ﻣﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﺳﺎن ﻣﮍﻫﻴﻞ אﭤﺲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﺘﺎن ﺑﻪ ﮔﮭﮍي، ﺗﺘﺎن ﺳﻨﺪس ﻻ وאٽ آﻫﻲ. ﻛﻮڙﻳﻮن ﻛﭙﺮ ﭘﮁﻦ، ﺳﭽﻴﻮن ﻧﻪ ﭘﮁﻦ ﮔﮭﻴﮍ ﻧﻪ ﮔﮭﺎٽ. ﺳﻬﮣﻲ אﺻﻞ ﮐﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﻧﻮאزﻳﻞ ﻫﺌﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﮐﻴﺲ ﺣﻖ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻴﻮ. ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻃﺎﻟﺐ ﺑﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﻣﺜﻞ آﻫﻲ. ﮐﻴﺲ ﮔﮭﺮﺟﻲ ﺗﻪ ﻫﺘﻲ ﺟﺎ ﻫﺮﮐﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﺣﺮص ﮀﮇي، ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺗﻲ ﭘﻮرو رﻫﻲ، ۽ ﭘﻮ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﻲ ﻫﻠﻲ، ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﺣﻖ ﭘﺮوڙي ۽ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺎﮢﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺧﺒﺮ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﺎن ﭘﮁﺠﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ”رאﺗﻮ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﺋﻲ ﻣﻦ ۾.“ درﻳﺎه ۾ ﻛﻮ درد ﻳﺎ دאد ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻛﻨﻬﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﮐﻴﺲ ﺑﻪ ﺣﺴﺎب ڏﻳﮣﻮ آﻫﻲ. אڄ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺳﭝﺎن ﭘﺎڻ ﺳﻜﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﻨﺪو. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ َ ﺗﻜﮍ ِ ﺗﺎر ِ ﻛﺎﮢِﻴﺎرن ﻧﻬﻮڙﻳﺎ ِ ِ ﮔﮭﻴﮍאن ُ ﮔﮭﻮر َ ﻟﻬﻲ وﻫﻤﻦ َ ََ ِ َ ُ َ وﻫﻠﻮر ََ ﻛﭙﺮ 151 ﻣﻌﻨﻰ ﻫﻜﺪم، ﻓﻮرن ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﻏﺮض وאرﻳﻦ ﻓﻨﺎ ﻛﻴﺎ ﮔﮭﻴﮍ ﺗﺎن ﺟﺎچ، ﻧﻈﺮ ﮘﻮﻟﻲ ُ ﭘﻮرن، ﺧﻴﺎﻟﻦ ﺣﻴﺮאن ۽ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﻛﻨﺎري
- 153. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﻇﺎﻫﺮא ِ ﻣﻴﮍُ ُ ﻧﻴﮍ ﺟﺌﺎن ِ َ وﻫﻲ ﺗﺌﺎن ِ ﮔﮭﺎٽَ َ َ وﮐﮍي ََ َ אوﺗﮍאن َُ ﺗﮍ ُאﻫﺲ ِ َ ﺣﻘﺎن َ ﺣﻖ َ ﺣﻖ َ ُ ﻻﻛﻮن ﺗﻮڙ َ ﻧﻮڙ َ ﭘﻨﻲَء ﭔﻮڙ ِ ُ ﺳﻬﮣﻲَء ﻟﻴﮑﻲ ﺗﻮڙאﺋﻴﻦ ِ ِ َ َ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻮאزي َ ِ َ ﺣﺒﻴﺐ ﺳﻮﭠﺎﺋﻴﻦ ِِ َ َ ﻋﺎﻟﻢ ُ ﺗﻬﺎﺋﻴﻦ ِ َ ﮐﺮﺳﻦ ِ َ ورس َِ َ ﺷﺮﻳﻌﺖ ِ َ ﻃﺮﻳﻘﺘﺎن ِ ﺷﺎﻛﺮن َِ ِ ُ وאﺻﻞ وﺻﺎل ِ ِ َ وﻳﺒﺖ 251 www.voiceofsindh.net ﻇﺎﻫﺮي ﻃﺮح ﻣﻴﻼپ ﻧﻨﮃي ﻟﻬﺮ ﺟﺘﺎن ﻫﻠﻲ ﺗﺘﺎن ﺗﮍ ﻧﻨﮃي وک َ אﮢﺎﺋﻲ ﺗﮍ ﻣﺎن ﺳﮣﺎﺋﻮ ﺗﮍ ﺗﺠﻠﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻃﺮﻓﺎن ﻧﻴﺎُء ﭜﺘﺎر، ڌﮢﻲ، ﺳﭻ ﺗﻮڙ ﻳﺎ אﺻﻞ ﮐﺎن رﺳﺎ ﻣﺲ ﮔﻮڏي ﺗﺎﺋﻴﻦ، رﮘﻮ ﭘﻨﻲ ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻨﺪڙ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ ﺣﺴﺎب ۾ אﺻﻞ ﮐﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﻮאزﻳﻞ ﭘﺮﻳﻦُء ﮘﻮﻟﻲ ﻫﭣ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ ﺳﺎري ﻋﺎﻟﻢ ﻳﺎ ﺟﮭﺎن ﺟﻮ آڌאر )روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮ( ﻫﺮﮐﺎﺋﻴﻦ ﻣﺎﮢﺎ ﻏﻠﻄﻲ ﻣﺬﻫﺐ ﺟﻲ ﭘﻴﺮوي، ڌرم ﻧﻴﺘﻲ )ﭘﻬﺮﻳﻦ ﻣﻨﺰل( ﻃﺮﻳﻘﺖ ﮐﺎن ﺷﻜﺮ ﻛﻨﺪڙن ﻣﺤﻮ ﻣﻴﻼپ ﺳﻮא
- 154. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ِ َ ﻫﻨﺌﮍא َ ﻫﭵﻲ وﻳﺎ ََ ﻛﺮ ََ ﺳﺮﻫﻲ َ َ אروאح آري وאﻫﮍ َ ﭜﺮﻳﻮن م ﭘﺎ وﻫﺎﮢﻲ ََ אوﭜﺮ ُ دوﻧﻬﻴﻮن ُ ﻟﻬﺎﮢﻮ ُ ُ ﻟﻮﻫﻴﻮن ُ ﺳﻮﻧﻬﻴﻮن ﺳﺮאڙو ِ َ אﺗﺎﻧﮓ אوﻟﻲ ُ ڏﻫﻼ ِ ﭔﮁﻞ ِ َ ِ َ אت ِ َ آﮘﻬﻪ ر َ ِ ﻛﻲ َ ُ ﺳﻨﭝﻮڙو אورאرאن َ ﭘﺮאر ﺳﮣﻴﻮ ﺟﮭﺎن ُ ِ ﺳﺎﻧﭝﺎرא َ َ ﺳﻨﭝﺎر رﻳﻠﻲ ريَء ﺗﻮ آﻫﺎر َ َ وﮀﺎر 351 www.voiceofsindh.net ﻗﻠﺐ، دﻟﻴﻮن ﻣﺤﻮ ﻳﺎ ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ ﭘﺮوڙ، ﭴﺎڻ ﺧﻮش ﻣﺤﺒﺖ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ ۾ אي وאه ﻳﺎ درﻳﺎه ﻛﻨﮅﻳﻮن ﻧﻪ ﭘﺎ ﻳﺎ ﻛﻴﺮא אﺳﺮ ﺟﻮ )ﺗﺮت ﺋﻲ( ُ ُ אﺗﺎﻧﻬﻴﻮن، אوﻧﻬﺎﻳﻮن، אﭨﻠﻮن ﻣﭻ ﺟﻼﺋﻴﻨﺪڙ )ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺸﻖ( ﺟﻠﻴﻞ )ﻋﺸﻖ ۾( ﭴﺎڻ ﺳﭹﺎڻ وאرﻳﻮن روﻫﻲ، ﻟﺴﻮ ﭘﭧ אوﻧﻬﺎ وאﻫﺮ ﻛﺮ ڏﮐﻴﺎ ﮀﻮه ﻣﺎن وﻫﻨﺪڙ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺑﻨﺎ ﺳﻮﻧﻬﻲ ﻳﺎ آڌאر َ ﻛﺌﻲ ﺗﻴﺎر אورﻳﻦ ﭜﺮ ﮐﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ آوאز ﺳﺎﻣﻬﺎن ﻳﺎدﮔﻴﺮي ڏﻳﺎرﻳﻨﺪڙ )ﻳﻌﻨﻲ ﮔﮭﻨﮉ( ُ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ אﭤﻞ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ آﺳﺮي ﻣﻴﻬﺎر
- 155. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ِ َ ﭘﻮرﻳﻨﺪﻳﺲ ِ َ ﭘﺎر ﻣﮣﻲ ﮔﮭﺎﮔﮭﺎﺋﻲ 1 ﺗﮍ ﺗﻜﮍ ﺗﺎر ﮔﮭﮍڻ، אي ﻛﺎﮢﻴﺎرن َ ُ ََ َ َِ ِ ِ َ ِ ُ ِ ِ ِ ﻛﻢ؛ ِ َ ََ ََ َُ ڏه ڏه ﭜﻴﺮא ڏﻳﻨﻬﻦ ۾، ڏي ڏورאﭘﺎ ڏم؛ َُ َ ِ َ َ ُ ﻋﻘﻞ، ﻣﺖ، ﺷﺮم، ﭨﻴﺌﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻬﻮڙﻳﺎ. ِ ِ َ ِ ِ 2 ﮔﮭﻴﮍאن ﻛﺮي ﻧﻪ ﮔﮭﻮر، ﺗﮍ ﺗﻜﮍ ﮐﺎن ﻧﻪ َ َ ُ َ َُ َ َ ﻟﻬﻲ؛ ِ ِ َ ُ َ ِ َ ُ َ ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﺳﻚ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ، ﭘﻮرن ﻣﭥﻲ ﭘﻮر؛ ََ ِ َ ِ ُ َ ََ ِ ِ َ ُ َ ﻛﺎريَء رאت ﻛﻨﻦ ۾، وﻫﻤﻦ ﻛﻲ وﻫﻠﻮر؛ ِ ِ َِ ُ َ َ ُ ِ َ ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﺳﺎڻ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﺎ ﺳﻮر، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﻧﺪي ﻧﺎهِ ﻧﮕﺎه ۾. َِ ِ َ ِ ِ 3 ُ ََ ُ َ ِ ُ ُِ ﺟﺌﺎن ﮔﮭﮍي ﺗﺌﺎن ﮔﮭﻴﮍ، ﻛﭙﺮو ﭘﮁﻦ ﻛﻮڙﻳﻮن؛ ِ ِ ِ ُ ُ َ َ ََ َ ڏم ﺳﻴﻦ ﺟﺴﻮ ﻇﺎﻫﺮא، ﻣﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﺳﻴﻦ ﻣﻴﮍ؛ ِ ِ َ ﺳﺎ ﻧﺪي ﭜﺎﻧﺌﻲ ﻧﻴﮍ، ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﺳﻚ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ. َِ ََ ِ ُ َ ِ 4 ﺟﺌﺎن وﻫﻲ ﺗﺌﺎن وאٽ، َ ُ َ َ ﻛﭙﺮو ﭘﮁﻦ ﻛﻮڙﻳﻮن؛ ِ َ ُ َ ِ ِ ِ َ َ َ ََ ﺟﻦ ﮐﻲ ﺳﻚ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ، ﺳﻲ ﮔﮭﻴﮍ ﻧﻪ ُ َ ﭘﮁﻦ ﮔﮭﺎٽ؛ ِ ِ َ َ ُُ ﺟﻦ ﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ُאﺳﺎٽ، ﺳﻲ وאﻫﮍ ﭜﺎﻧـﺌﻴﻦ وﮐﮍي. ِ َ ِ ِ ِ ِ ِ 5 َ ََ َ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻨﻬﻦ ﮔﮭﻴﮍ ﮔﮭﮍي، ﺟﺌﻦ אوﺗﮍאن ﺗﮍُ ﭤﻴﻮس؛ ِ ِ َ ِ ِ ِ َ َ ُ ُ ﺳﺎﻟﻢ وﻳﺌﻲ ﺳﻬﮣﻲ، ﻛﻨﻦ ﻛﻴﻦ ﻛﻴﻮس؛ ِ ِ ُ ِ َِ َ ُאﻫﺲ אﮐﮍﻳﻦ ۾، ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻮ ﭘﻴﻮس؛ ِ ِ ِ ُ َُِ ِ ِ َﱠ ﺣﻘﺎن ﺣﻖ ﭤﻴﻮس، ﻫﺌﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻖ ﺟﻲ. َ ُّ ِ ِ ُ ِ ِ ِ َ ﱡ ِ 6 ُ ﻫﺌﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﺣﻖ ﺟﻲ، ﺗﻮڏي ﻻﻛﻮن َ ﺗﻮڙ؛ ُ ِ ِ ِ َ َ ُّ ِ ُ َ ِ َ َ ُ ﻧﻪ ﻣﻼح ﻧﻪ ﻣﻜﮍي، ﻧﻜﻲ ﭔﮅي ﻧﻮڙ؛ َ ِ ِ َ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻨﻲَء ﭔﻮڙ، ﺳﻬﮣﻲَء ﻟﻴﮑﻲ ﺳﻴﺮ ۾. ِ ِِ َ ُ ِ 451 وﻳﻨﺪﻳﺲ ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ ڏאﻧﻬﻦ ﻣﺮﻛﻲ، ﻛﮇي ﺗﮍ ﺗﺎن ﺗﻜﮍ ۾ ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻮڻ، אﻫﻮ ﻏﺮض وאرﻳﻦ )ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻴﻦ( ﺟﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ، ڏم ڏﻳﻨﻬﻦ ۾ ﻣﻮﻧﮑﻲ ڏﻫﻪ ڏﻫﻪ ﭜﻴﺮא ﻣﻬﮣﺎ ﭤﻮ ڏﺋﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻋﻘﻞ، ﻫﻮش، ﺗﻮڙي ﺣﻴﺎ ﮐﻲ ﻧﺎﺑﻮد ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﮔﮭﻴﮍ ﺗﻲ ﭘﻮري ﻧﻈﺮ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﺮي ۽ ﺗﻜﮍ ﮐﺎن ﺗﮍ )ﺳﻼﻣﺘﻲ وאري ﻫﻨﮅ( ﺟﻲ ﺑﻪ ﺟﺎﻧﭻ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻟﻬﻲ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ُ ُ ُ ﺳﺎﻫﮍ ﻻ אﻛﻴﺮ آﻫﻲ، ﺗﻨﮑﻲ ﭘﻮرن ﻣﭥﺎن ﭘﻮر ﭘﻴﺎ ﭘﻮن. ُ ﻫﻨﮑﻲ אﻧﮅאري رאت ﺟﻮ ﻛﻨﻦ ۾ ﭘﻮرن ﺣﻴﺮאن ﻛﺮي وڌو آﻫﻲ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺳﻮز ﺳﺎڻ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﻈﺮ ۾ ﻧﺪي ﮐﻲ ﻛﺎ ﻫﺴﺘﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺟﺘﺎن ﻫﻮ) ﺳﭽﻲ ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻲ( ﮔﮭﮍي ﭤﻲ، ﺗﺘﺎن ﺋﻲ ﻫﻦ ﻻ ﮔﮭﻴﮍ ﭠﻬﻴﻮ ﭘﻮي. ﻛﻮڙﻳﻮن ﺋﻲ ﻛﻨﮅي ﺟﻲ ﺗﺎﻧﮕﮭﻪ ﭤﻴﻮن ﻛﻦ. ﻇﺎﻫﺮي ﻃﺮح ﺳﻨﺪس ﺳﺮﻳﺮ ڏم ﺳﺎن آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺳﻨﺪس ﻣﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﺳﺎن ﻣﻠﻴﻞ آﻫﻲ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﺳﺎﻫﮍ ُ ﺟﻲ אﻛﻨﮉ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﻧﺪي ﮐﻲ ﻧﻨﮃي ﻧﻬﺮ ﭤﻲ ﺳﻤﺠﮭﻲ ﺟﺘﺎن ﺑﻪ درﻳﺎه ﺟﻲ وﻫﻚ آﻫﻲ، ﺗﺘﺎن ﺳﻬﮣﻲ ﻻ وאٽ ُ آﻫﻲ؛ ﻛﻨﮅي ﺟﻲ ﺗﺎﻧﮕﮭﻪ ﻛﻮڙﻳﻦ ﮐﻲ ﺋﻲ آﻫﻲ؛ ﺟﻦ ُ ﮐﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﻻ אﻛﻴﺮ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻧﻪ ﮔﮭﻴﮍ ﮘﻮﻟﻴﻦ، ﻧﻪ ﮔﮭﺎٽ. ﺟﻦ ﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ אڃ آﻫﻲ، ﺳﻲ درﻳﺎه ﮐﻲ ﻫﻚ وک ﭤﻴﻮن ﺳﻤﺠﮭﻦ. ﺳﻬﮣﻲ אﻫﮍي ﻛﻨﻬﻦ ﮔﮭﻴﮍ ﮐﺎن ﮔﮭﮍي، ﺟﻮ ﻫﻦ ﻻ َ אڙאﻧﮕﻮ ﺗﮍ ﺑﻪ ﺳﮣﺎﮢﻮ ﭤﻲ ﭘﻴﻮ. ﺳﻬﮣﻲ، ﺳﻼﻣﺖ ﻟﻨﮕﮭﻲ وﻳﺌﻲ ۽ ﻛﻨﻦ ﮐﻴﺲ ﻛﻲ ﻛﻴﻦ ﻛﻴﻮ. ﺳﻨﺪس אﮐﻴﻦ ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺗﺠﻠﻲ )ﻧﻮر( אﭼﻲ وאﺳﻮ ﻛﻴﻮ. ﺣﻖ )אﻳﺸﻮر( ُ ﻃﺮﻓﺎن ﺳﺎﮢﺲ ﺣﻖ )ﻧﻴﺎُء( ﭤﻴﻮ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﺑﻪ ﺣﻖ )ﭜﺘﺎر( ﻻ ﺳﻜﻨﺪڙ ﻫﺌﻲ. ﺳﻬﮣﻲ אﺻﻞ ﮐﺎن ﭜﺘﺎر ﻻ ﺳﻜﻨﺪڙ ﻫﺌﻲ. ﻫﻮ ﻧﻪ ﻣﻼح ﭤﻲ ﭘﮁﻲ، ﻧﻪ ﭔﻴﮍي، ﻧﻪ ﭘﺘﮡ ﻻ ﻧﻮڙي. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ۾ ﺳﻴﺮ ۾ ﮔﻮڏي ﺟﻴﮇو ﭘﺎﮢﻲ آﻫﻲ. )ﺟﻨﺠﻲ ﺳﭽﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﻛﺎﺑﻪ ڏﮐﻴﺎﺋﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ.(
- 156. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 7 ِ َ ﺗﻮڏي ﺗﻮڙאﺋﻴﻦ، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻮאزي ﺳﻬﮣﻲ؛ ِ ِ ُ ِ ِ ﮘﭽﻲَء ﻫﺎر ﺣﺒﻴﺐ ﺟﻮ، ﻻﺋﻖ َ ُ َِ َ ِ ُ ﻟﮅאﺋﻴﻦ؛ ِ ِ ِ َُ ﺳﻮ ﺗﮍ ﺳﻮﭠﺎﺋﻴﻦ، ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ َ َ ﻋﺎﻟﻢ آﺳﺮو. ِ ِ 8 َ ِ ِ َ ﺗﻮڏي! ﺗﻬﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ، ﺳﻲ ﻫﺘﻲ ﮀﮇ ﺣﺮص؛ ِ ُ ِ ِ ﺳﺎﻫﮍ ڌאرאن ﺳﻬﮣﻲ! ﮐﻮﭨـﻴﻮن َ ََ ِ ِ َ ِ ُ ﻛﻦ ﮐﺮس؛ ُ ِ َ ُ َ وڏي אي ورس، ﺟﻴﺌﻦ ڏم وٽ ڏﻳﻨﻬﻦ ﮔﺬאرﺋﻴﻦ. ِ َ َ ِ ِ َ ِ ِ َ ِ َ ِ 9 ِ ُ َ َُ ﺳﺎري ﺳﮏ ﺳﺒﻖ، ﺷﺮﻳﻌﺖ ﺳﻨﺪو، ُ ِ َ َ َ ﺳﻬﮣﻲ! ِ َ َ ِ َ َ َُ َ ﻃﺮﻳﻘﺘﺎن ﺗﮑﻮ وﻫﻲ، ﺣﻘﻴﻘﺖ ﺟﻮ ﺣﻖ؛ ِ ِ ﻣﻌﺮﻓﺖ ﻣﺮכ، َ ُ َ َ َ ََ ُ אﺻﻞ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ. ِ ِ ِ 01 ُ َ ُُ ﺻﺒﺮ ﺷﺎﻛﺮن، آﻫﻲ אوﻃﺎﻗﻦ ۾؛ ِ َِ ِ َ ُِ ﺟﻲ وאﺻﻞ ﭤﻴﺎ وﺻﺎل ۾، ﺳﻲ ذرو ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻪ ﻛﻦ؛ ِ ُ ِ ِ َ َ َ ََ ََ ِ ِ َ وﻳﺒﺖ وאﻫﺮ ﺗﺮن، ﻫﻨﺌﮍא، ﺟﻦ ﻫﭵﻲ وﻳﺎ. ِ َِ ِ 11 ﺳﻴﺎري ﺳﮧ رאت ۾، ﺟﺎ ﮔﮭﮍي وﺳﻨﺪي ِ َ َِ َ ﻣﻴﻨﻬﻦ؛ ِ ِ ِ َ ﻫﻠﻮ ﺗﻪ ﭘﮁﻮن ﺳﻬﮣﻲ، ﺟﺎ ﻛﺮ ﭴﺎﮢﻲ ِ َ َ ُ ُ ُ َ ﻧﻴﻨﻬﻦ؛ ِ ِ َ ُ ِ َ َ ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ رאﺗﻮ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﻣﻴﻬﺎر ﺋﻲ ﻣﻦ ۾. www.voiceofsindh.net ﺳﻬﮣﻲ אﺻﻞ ﮐﺎن ﻧﻴﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﻮאزﻳﻞ ﻫﺌﻲ. ﻫﻦ ﻧﻴﭟ ﭘﺮﻳﺘﻢ ُ ﺟﻮ ﭠﺎﻫﻮﻛﻮ ﻫﺎر )وﺻﻞ ﺟﻮ ﺳﻴﻨﮕﺎر( ﻫﭣ ﻛﻴﻮ. אﻫﻮ ﺗﮍ ﮘﻮﻟﻲ ﻟﮅאﺋﻴﻦ، ﺟﺘﻲ ﺳﺎري ﺟﮗ ﺟﻮ آڌאر ﻳﻌﻨﻲ ﺳﻨﺪس ﻣﺤﺒﻮب ﻫﻮ. אي ﺳﻬﮣﻲ! ﺟﻴﻜﻲ ﺣﺮص )ﺗﺮﺷﻨﺎﺋﻮن( ﻫﺮﮐﺎﺋﻴﻨﺪڙ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﻫﺘﻲ ﺋﻲ ﺗﺮכ ﻛﺮ. ﺳﺎﻫﮍ )ﭘﺮﻳﻦ (ﮐﺎن ﺳﻮא ُ ُ ﻛﻮڙﻳﻮن ﺋﻲ ﻧﺎز ﻧﺨﺮא ﭤﻴﻮن ﻛﻦ. ِאﻫﺎ وڏي ﭜﻞ آﻫﻲ، ﺟﻮ ڏم ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ۾ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭤﻲ ﻛﺎﭨﻴﻦ. )ﻫﺘﻲ ڏم = ﻧﻔﺲ( אي ﺳﻬﮣﻲ! ﺗﻮن ﺷﺮﻳﻌﺖ )ﻣﺬﻫﺒﻲ ﻳﺎ ڌرﻣﻲ ﻓﺮﺿﻦ( ﺟﻮ ﺳﺒﻖ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﮏ. ﻃﺮﻳﻘﺖ )روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅﺟﻲ وאٽ( ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﺟﺒﺮو ﺣﻘﻴﻘﺖ َ)ﺣﻖ ﭘﺮوڙڻ( ﺟﻮ ﮔﻴﺎن آﻫﻲ. ﻣﻌﺮﻓﺖ )אﻳﺸﻮري ﮔﻴﺎن ﻳﺎ ﺧﺪאﺋﻲ ﻋﻠﻢ( ﭘﺮאﺋﮡ، אﺻﻞ ﮐﺎن ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻮ ﻓﺮض آﻫﻲ. )ﺻﻮﻓﻴﻦ ﺟﻮن ﭼﺎر ﻣﻨﺰﻟﻮن.( ﺷﻜﺮ وאرن ﺟﻲ آﺳﺘﺎﻧﻦ ﺗﻲ ﺻﺒﺮ ﺋﻲ ﺻﺒﺮ آﻫﻲ. )ﻫﻮ ﺳﭽﺎ ﺻﺎﺑﺮي آﻫﻦ( ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻣﻠﻲ ﻣﻨﺠﻬﺲ ﻣﺤﻮ ﭤﻲ َ وﻳﺎ آﻫﻦ، ﺳﻲ ِﺗﺮ ﺟﻴﺘﺮو ﺑﻪ ﻛﻲ ﻇﺎﻫﺮ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻛﻦ. ﺟﻨﺠﺎ ﻫﻨﺌﺎن ﻣﺤﺒﺖ ﻫﭵﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ، ﺳﻲ ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻬﻦ ِِ ﻣﺪد ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺗﺮﻳﻮ وﭸﻦ. ﺗﻬﻪ ﺳﻴﺎري ﺟﻲ رאت ۾ ۽ ﻣﻴﻨﻬﻦ وﺳﻨﺪي، ﺟﺎ ﺳﻬﮣﻲ درﻳﺎه ۾ ﭤﻲ ﮔﮭﮍي، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﻫﻠﻮ ﺗﻪ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﺧﺒﺮ ﭘﮁﻮن، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻫﻨﮑﻲ ﺋﻲ ﺳﭽﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﮅ آﻫﻲ. ﻫﻨﮑﻲ رאت ۽ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﺋﻲ ﻣﻦ ۾ ﭘﻴﻮ وﺳﻲ. 21 َ َ ﺳﺎﻧﻮڻ ﮔﻬﮍي ﺳﭝﻜﺎ، ﻫﻲ ﺳﺮﻫﻲ ﺳﻴﺎري؛ َ َ ِ ََ ِ ِ ِ َ َ ﺗﻦ وڌאﺋﻴﻦ ﺗﺎر ۾، אروאح ﺟﻲ آري؛ َ ُ ِ ِ ِ ُ َ َ ﻣﺤﺒـﺘﻲ ﻣﺎري، ﻛﻮﻧﻬﻲ دאد درﻳﺎه ۾. ُ َ ِ ﺳﺎﻧﻮڻ ﺟﻲ رت ۾ ﺗﻪ ﻫﺮﻛﺎ درﻳﺎه ۾ ﭤﻲ ﮔﮭﮍي، ﭘﺮ ﻫﻲ )ﺳﻬﮣﻲ( ﺳﻴﺎري ۾ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﮔﮭﮍﻧﺪي، ﺑﻬﺎر ﭘﻴﺌﻲ ﭤﺌﻲ. ﻫﻦ ﮔﮭﺎﭨﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺳﺒﺐ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﺴﻢ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ ۾ ﮐﮣﻲ אﮀﻠﻴﻮ. درﻳﺎه وٽ ﻛﻮ ﻧﻴﺎُء ﻛﻮﻧﻬﻲ؛ ﺳﭽﻦ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻮ ﻓﻨﺎ ﻛﻴﻮ ﮀﮇي. 31 ُ َُ َ ُ َ وאﻫﮍ! ﭜﺮﻳﻮن م ﭘﺎ ،ﺗﻮ ﭘﮡ ﻟﻴﮑﻮ ڏﻳﮣﻮ؛ ِ ُ َ َ ِ َ ﺳﺪא ﺳﺎﻧﻮڻ ڏﻳﻨﻬﮍא، ﻫﺌﻦ ﻧﻪ ﻫﻮﻧﺪא؛ ِ َ ََ وﻫﺎﮢﻲ وﻳﻨﺪא ،אوﭜﺮ ُאﺗﺎﻫﺎن ﻟﻬﻲ. ِ אي درﻳﺎه! ﻛﻨﮅﻳﻮن ﻧﻪ ﻛﻴﺮא ،ﺗﻮﮐﻲ ﭘﮡ ﺣﺴﺎب ڏﻳﮣﻮ آﻫﻲ. ﺗﻮ ﻻ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﻧﻮڻ ﺟﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻧﻪ ﻫﻮﻧﺪא. ﺻﺒﺢ ُ ﺟﻮ )ﺗﺮت ﺋﻲ( ﺗﻨﻬﻨﺠﻮن ِאﻫﻲ אﭤﻠﻮن ﻏﺎﺋﺐ ﭤﻲ وﻳﻨﺪﻳﻮن. )ِאﻫﻮ، ﺷﺎﻋﺮ ﺟﻮ درﻳﺎه ﮐﻲ ﺳﻬﮣﻮ ﺳﺮאپ آﻫﻲ. ﺳﻴﺎري ۾ درﻳﺎه ﺟﻮ ﭰﻮه ﺟﻮﭜﻦ ﺑﻪ ﻧﺎس ﭤﻴﻮ وﭸﻲ.( ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ۾ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﺎ ﻣﭻ ﭘﻴﺎ ﭔﺮن. 41 551
- 157. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ ِ ِ َ ِ ُ ُِ ﻣﺤﺒـﺘﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮن، دل אﻧﺪر دوﻧﻬﻴﻮن؛ ُ َ َّ ِ آﮢﻴﻮ وﺟﮭﻲ آر ۾، ُﻟﻬﺎﮢﻮ ُ ُ َ ﻟﻮﻫﻴﻮن؛ ِ ﺟﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻮن ُ ُ ُ ﺳﻮﻧﻬﻴﻮن، ﺳﻴﺮ ﺳﺮאڙو ﺗﻦ ﮐﻲ. ِ ِ وאﺋﻲ َ ﻣﺪت ﭤﻲ، ﻣﻴﻬﺎر! ﻳﺎر! ﺳﺎﻫﮍَ َ َ َِ ِ َ ََ َ ِ ُ ! ﺳﺎﺋﺮ ﺳﻴﺮ ۾. ُ َ َ ِ َ ُ َ ََ َ ُאوﻧﻬﺎ ﻛﻦ، אﺗﺎﻧﮓ ﺗﮍ، אوﻟﻲ ﻫﮡ، آڌאر! َ ِ َ ُ ِ ََ َ ڏﻳﻨﻬﻦ ڏﻫﻼ ڏم ﺳﻴﻦ، آﻫﻴﺎن אوﻫﺎن ڌאر؛ ِ ِ َ َ ِ َ َ ﭔﮁﻞ ﭔﺎﻧﮉي ﭔﺎر ﻛﺮي، אت ُאﺑﺘﺎ آر؛ ِ ِ َ ِ َ َ ﺗﺘﻲ ﮔﮭﮍي ﺳﻬﮣﻲ، آﮘﮧ رَء آڌאر؛ ِ ِ ِ ُ ِ َ ِ َ ِ َ ”ﻛﺎري رאت، ﻛﭽﻮ ﮔﮭﮍو“، ﺗﻮڏيَء ﻛﻲ َ َ ِ ﺗﻨﻮאر؛ ِ ِ َ ُ َ ُ َ َ ﺳﻨﭝﻮڙو ﺳﻴﮣﺎهِ ﺳﻴﻦ، ﺳﮕﮭﻮ رس، ﺳﻨﮕﮭﺎر! ِ ِ َ َ َ ُ َ אورאرאن آﻫﻮن ﻛﺮﻳﺎن، ﭘﻬﭽﺎن ﺷﻞ َ ﭘﺮאر؛ ِ ﺳﮣﻴﻮ ﺟﮭﺎن ﺟﮭﭵﻲ ﻫﻨﺌﻮن، ﺳﺎﻧﭝﺎرא َ َ ﺳﻨﭝﺎر؛ ِ ُ ِ ِ َ َ َ َ آﻳـﻢ رﻳﻠﻲ ريَء ﺳﻴﻦ، א ﺗﻮ آﻫﺎر؛ ﺗﺎر ﺗﺮﻧﺪﻳﺲ، ُﻟﮍ َ َ ِ ِ َ ِ َ ِ َ َ ِ َ َ َ َ ِ َ ﻟﻨﮕﮭﻴﻨﺪﻳﺲ، وﻳﻨﺪﻳﺲ وٽ وﮀﺎر؛ ِ َ َ َ ﭘﻮرﻳﻨﺪﻳﺲ ﭘﺎر ﻣﮣﻲ، ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﻴﺴﺎر؛ ُ ِ َ ِ ِ َ ِ َ َ ﮔﻮﻟﻲ ﮔﮭﺎﮔﮭﺎﺋﻲ ﮔﮭﮍي، ﺟﮑﻦ ﭤﺎ ﺟﺎﻧﺎر. ِ ِ َ ِ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ ُ ﻫﻲ ﺟﻼﺋﻮ )ﺟﻼﺋﻴﻨﺪڙ ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺸﻖ(، ﺟﻠﻴﻠﻴﻦ )ﻋﺸﻖ ﺟﻲ آگ ۾ ﺟﻠﻴﻞ ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻴﻦ( ﮐﻲ אﭼﻴﻮ ﮀﻮه ﭜﺮﺋﻲ ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ُ ۾ אﮀﻠﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﻫﻴﭟ آﻫﻦ، )ﻳﺎ ﺟﻦ ﺟﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎن ﺳﭹﺎﮢﭗ آﻫﻲ(، ﺗﻦ ﻻ وچ ﺳﻴﺮ ﺑﻪ روﻫﻲ )ﻟﺴﻲ ﭘﭧ( ﻣﺜﻞ آﻫﻲ. אي ﺟﺎﻧﺐ ﻣﻴﻬﺎر! אي ﺳﺎﻫﮍ! ﺗﻮن אﭼﻲ ﺳﺎﻣﻮﻧﮉي ﺳﻴﺮ ۾ ُ وאﻫﺮو ﭤﻲُء! אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﭜﺮوﺳﺎ! ﻛﻦ אوﻧﻬﺎ آﻫﻦ ۽ ﺗﮍ אوڙאه ﺟﮭﮍא، ﺗﻮن אﭼﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ אوڄ ڏي. ﻣﺎن אوﻫﺎن ﮐﺎن ﺳﻮא ڏم ﺳﺎن ڏﮐﻴﺎ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﮔﺬאرﻳﺎن. ﺗﺎر درﻳﺎه ۾ ﮀﻮه ﻣﺎن ُ ُ ﺑﻨﮉ ﻟﮍﻫﻨﺪא وﭸﻦ ۽ אت ﻧﻬﺎﻳﺖ אﺑﺘﺎ وﻫﻜﺮא آﻫﻦ. אﺗﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﻮﻧﻬﻲ ﺟﻲ وאﻫﺮ ﺑﻨﺎ ﮔﮭﮍي ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ُ ﺗﻮڏي) ﺳﻬﮣﻲ( אﺗﻲ ﻫﻲ ﻣﭡﻲ ﭘﻜﺎر ﻛﺌﻲ: ”رאت ِ ﻛﺎري آﻫﻲ ﮔﮭﮍو )دﻟﻮ( ﻛﭽﻮ آﻫﻲ.“ אي ﺳﻨﮕﮭﺎر )ڌﻧﺎر(! ﺗﻮن ﺗﺮت ﺳﻴﮣﺎه ﺳﻮڌو אﭼﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ رﺳﺞ. אورﻳﻦ ﭜﺮ אﻫﻲ ﺋﻲ ﭘﻜﺎرون ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮﻳﺎن ﺗﻪ ﺷﺎل ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ ﭘﻬﭽﺎن. אي ڌﮢﻲ! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺋﻲ آﺳﺮي ﻫﻦ ﺗﮑﻲ وﻫﻚ ۾ َ ﭘﺎڻ وڌو אﭤﻢ. ﻣﺎن ﭘﺎر درﻳﺎه ﺗﺮي ﻛﺎروﻧﭝﺎر ﻟﻨﮕﮭﻲ، ﻣﻴﻬﺎر وٽ ﭘﻬﭽﻨﺪﻳﺲ. ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ ﻫﻠﻨﺪي ﻫﻠﻨﺪﻳﺲ، ﺗﻮڙي وچ ۾ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﻴﺴﺎر )وאﮔﮭﻪ( ﻫﺠﻦ. ﻫﻲ ﭔﺎﻧﻬﻲ، ﻣﺮﻛﻨﺪي، ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﮔﮭﮍي ۽ ﺟﺎﻧﻮر ﮐﻴﺲ ڏﺳﻲ ﺟﮑﻦ ﭘﻴﺎ. دאﺳﺘﺎن ﭼﻮﭤﻮن َ ُ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﮔﮭﻨﮉن ﻣﺴﺖ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. אﻧﻬﻦ ﺳﻨﺪس ﺳﭛ אﻧﺪאم ﭼﻮرﻳﺎ آﻫﻦ. ﻛﺎري رאت ُ ﺟﻮ ﻛﺎرن ﻛﻨﻦ ۾ ﻛﺎرﻳﻬﺮن ﺟﮭﮍא ﻛﮍﻛﺎ ﭘﻴﺎ ﭘﻮن ۽ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﺟﮭﻮل ﺟﮭﭩﻜﺎ ﭘﻴﺌﻲ ڏﻳﺌﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻫﻮ ﮔﮭﻨﮉن ﺟﻲ آوאز ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻮﻧﻬﻮن ﻛﺮي، ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ ڏאﻧﻬﻦ ﺗﺮﻧﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎر ﺋﻲ ﮐﻴﺲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ آﻫﻲ. ُ َ ﮐﻴﺲ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺳﺮﻫﺎڻ ﭘﻴﺌﻲ אﭼﻲ. ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ אﻫﮍي ﻛﺎ ﭘﻚ ﭘﻴﺘﻲ אﭤﺲ، ﺟﻮ ﻫﻮ ﺑﻲ ﺳﮅ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ ُ آﻫﻲ. ﮔﮭﻮﺗﻦ )ﻏﻮﻃﻦ( ﮐﺎﺋﻴﻨﺪي، ﺳﻨﺪس ﺳﺮت ﺟﮭﻜﻲ ِﭤﻲ ﭤﻲ وﭸﻲ ۽ ﻫﻮِ אﺋﻴﻦ ﺋﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ”ﻣﻴﻬﺎر ۽ ﺳﻨﺪس ُ َ َ دوﻧﻬﻲ ﻛﭥﻲ آﻫﻦ ۽ ﻛﭥﻲ ﺳﻨﺪس ﮔﮭﻨﮉ ﭘﻴﻮ ﮘﮍي، ﺟﻮ ﻣﺎن אﻧﻬﻦ ﺗﻲ ﻣﺴﺖ ﭤﻲ، ﻫﻴﺌﻦ ﺟﺮ ۾ ﺟﮭﻮﺗﻮن ﭘﻴﺌﻲ ڏﻳﺎن!“ ُ ﻫﻮ ﻣﻴﻬﺎر ۽ ﺳﻨﺪس ﻣﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ وڏي وڏي ﺣﻴﺎﺗﻲ ﻻ دﻋﺎﺋﻮن ﭘﻴﺌﻲ ﭘﻨﻲ. אﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﭔﻴﻼ ﭔﻬﻪ ﭔﻬﻪ ﭘﻴﺎ ُ ﻛﻦ. ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ آﺳﺮي ﺋﻲ ﺳﻨﺪس ﻣﻴﻨﻬﻮن ﭘﻴﻮن ﺗﮙﻦ، ۽ ﻫﻮ ﺋﻲ ﮐﻴﻦ ﻟﮍ ۽ ﻟﻴﭧ ﻟﻨﮕﮭﺎﺋﻲ، ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺟﻲ ﭔﻴﭧ ﺗﻲ ﭤﻮ آﮢﻲ. 651
- 158. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ אﻧﺪאم َ ﭼﮍن َ ِ ُ ﻻرن َ ﻟﻨﺌﻮ ﻻﺋﻲ َ ﻻم ُ ﺗﮙﻲ َِ َ ﻛﺎرﻳﻬﺮ َ َ ﻣﺌﻲ ﻣﺘﻲ ُ دﭘﺎرא َ ﺟﮭﮍﻛﺎ ﮐﺮﻛﻦ َِ ِ ِ َ ﮐﮍﻛﺎ ُ ﺳﻮﻧﻬﺎن ُ ُ ﻛﻬﻪ َ وﻳﺮ و ﺗﺎر َُ ﺣﻞ َ ُ ﺳﺘﻲ ﺷﺎخ ﺟﻬﻮכ ﭘﺎرﻳﭽﻦ َ ِ َ ﺟﺆﻧﻚ َ ﭤﻴﮍم ﺟﻮ ﺑﺎא ُ ﺑﻮ دﻳﮑﻴﺎن ََ ﺟﺮ ﺟﮭﻮﺗﻮن ﻣﻴﻬﺎرאن ﻣﺮכ ِِ ﺳﺎَء َ ﻛﺎم 751 ﻣﻌﻨﻰ אﻧﮓ، ﻋﻀﻮא ﮔﮭﻨﮉن ﮔﮭﻨﮉن ﺟﻲ زﺑﺎن ﭘﺮﻳﺖ ﺟﺎﮘﺎﺋﻲ آﺳﺮي، ﭘﻨﺎري رאت وאﺳﻴﻨﮕﻦ وאﻧﮕﺮ ﺗﺎر ۽ ﻣﺴﺖ ﭔﻨﻬﻲ ﭘﺎﺳﻦ ﮐﺎن ﺳﭩﻜﺎ ﮔﮭﻨﮉن آوאز رﻫﺒﺮ ﮀﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻤﺎﻳﻞ، ﻫﻚ ﭤﻴﻞ ﺳﺘﻞ ﻧﻴﻨﻬﻦ آﺳﺘﺎن ﭘﺮﺋﻴﻦ ﭘﺎر رﻫﻨﺪڙن )ﻳﻌﻨﻲ ﻣﻴﻬﺎر( ﺷﻮق )ذوق ﺟﻲ ﺑﮕﮍﻳﻞ ﺻﻮرت( ﻣﻮن ۾ دﻳﺮو ﻛﻴﻮ אﻪﻠﻟ ﺟﻮ ﻗﺴﻢ ﺧﻮﺷﺒﻮ ڏﺳﺎن ﺟﻞ ڍوﻣﺎﺋﻮن ﻣﻴﻬﺎر ﮐﺎن ﺳﺮﻛﻲ، ﭘﻚ ﺳﻮאد ﻋﺸﻖ
- 159. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ِ َ ﻛﺮכ ِ ﻟﻮﻫﺎن َ وﻟﻬﻮ ِ َ وﮀﻦ ِ ِ َ َ وﮀﺎر ﭼﺎﻫﻚ َ َ َ ﺳﻤﻦ ََ َ אﻣﻦ 1 َ َ ََ َ ُِ َ אدﻳﻮن! ﺳﭛ אﻧﺪאم، ﭼﮍن ُ ِ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎر ﭼﻮرﻳﺎ؛ ِ ِ َ َ ﻻرن ﺟﺎ ﻟﻨﺆ ﻻﺋﻲ، ﺳﺎ ﻛﻴﺌﻦ آﮀﻴﺎن ﻋﺎم؟ ِ ِ ُ ِ ِ َ ُ َ ﻟﮙﻴﺲ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻻم، ﺳﻮ دﻻﺳﺎ دوﺳﺖ ﻣﻨﺠﻲ. ِ ِ 2 ﻛﺎرא ﻛﻦ، ﻛﺎري ﺗﮙﻲ، ﺟﺖ ﻛﺎرﻳﻬﺮ َ ُ ِ ُ ِ َ َ ﻛﮍﻛﺎ؛ ِ َ َ َ ِ ُ َ َ ﻣﺌﻲ ﻣﺘﻲ ﻣﻬﺮאڻ ۾ ، אﭼﻦ دﭘﺎرא دڙﻛﺎ؛ ِ ََ َ ِ ِ َ وﻳﻨﺪي ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﻣﻬﺎن، ﺟﮭﻮل ڏﻧﺲ ﺟﮭﮍﻛﺎ؛ ِ َ ََِ ُ ﮐﺮﻛﻦ ﺟﺎ ﮐﮍﻛﺎ، ﺳﻮﻧﻬﺎن ﭤﻴﮍس ﺳﻴﺮَ ِ ِ ۾. ِ ِ ِ 3 ﺟﻴﺎرﻳﺲ ﺳﻨﭝﺎر، ﻛﮧ َ َ ِ َ ِ َ َ ُ ُ ﻛﺮﻳﻨﺪم ﮔﮇﺟﻲ؟ ِ ِ ِ َ ُ ُ َ َ َ وﻳﺮوﺗﺎر وﺟﻮد ۾، ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻲ ﭘﭽﺎر؛ ُِِ ِ َ َ َ ُ ِ َ ﺳﭵﮡ ﻫﻮن ڌאر، ﺟﻲ ﻫﻨﺌﻴﻦ ۾ ﺣﻞ ﭤﻴﺎ. َُ ِ ِ 4 َ ﭔﻴﻠﻲ ﭘﺎر ﭔﺮي، ﻣﻮن ﮐﻲ ﭼﮍن ﭼﻮرﻳﻮ؛ ِ ِ ُِ َ ِ َ ُ ﻣﺤﺒـﺘﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ، ﺳﺘﻲ ﺷﺎخ ﭼﺮي؛ ُ ِ ُ َ َّ ِ َ ِ ِ َ َ ﻣﭥﻲ ﺟﮭﻮכ ﺟﮭﺮي، ﭘﻮﻧﺪﻳﺲ ﭘﺎرﻳﭽﻦ ﺟﻲ. ََ َِ ِ َ ِ ُ ِ 5 ُ َ َ ُ َ ِ ُ ُ ﻫﻦ ﭜﺮ ﺳﻴﻢ ﻫﻮ ،ﺳﺘﻲ ﺳﻨﭝﺎرن ﺟﻲ؛ َ َ ِ ِ ِ َ ََِ ِ ُ ََ ﭼﺖ ﭼﮍن ﭼﻮرﻳﻮ، ﺟﺆﻧﻚ ﭤﻴﮍم ُ ِ ﺟﻮ؛ ِ ِ ﻣﺤﺒـﺘﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ، ﺑﺎ ﭘﻴﻴﻢ ُ ِ ِ ِ َ ِ ﺑﻮ؛ ُ َ َّ ِ َ ِ َ َ ِ ُ َُ وﭸﻲ رو ﺑﺮو ،دﻳﮑﻴﺎن دوﺳﺖ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﻲ. 6 851 ﺗﻴﺮ ﻟﻮه ﮐﺎن ﺳﭹﻮ، وﻳﺮאن ﻣﻴﻨﻬﻦ ﻣﻴﻬﺎر ﭼﺎرو، ﮔﺎﻫﻪ ﭘﭡﻮ אﻗﺮאر، אﻧﺠﺎم ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﮔﮭﻨﮉﮢﻴﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﻣﮍﻳﺌﻲ אﻧﮓ ﻟﺮزش ۾ آﻧﺪא آﻫﻦ. ﻣﺤﺒﺖ، ﺟﺎ ﮔﮭﻨﮉن ﻣﻮن ۾ ﺟﺎﮘﺎﺋﻲ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﻛﺌﻦ ﻣﺎن ﻋﺎم ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺳﺎن ﺳﻠﻴﺎن؟ ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ آﺳﺮي ﻣﺎن ﻟﮙﻲ آﻫﻴﺎن، ﺳﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ دﻻﺳﺎ ﭘﻴﻮ ﻣﻮﻛﻠﻲ. ﻛﺎرא ﻛﻦ ۽ ﻛﺎري رאت، ﺟﺘﻲ وאﺳﻴﻨﮕﻦ ﺟﮭﮍא ڌﻛﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﻛﮍﻛﺎٽ ﭘﻴﺎ ﭘﻮن؛ ﻣﺴﺖ ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﭔﭙﺎرא )ﭔﻨﻬﻲ ﻃﺮﻓﻦ ﮐﺎن( ﺧﻄﺮא ﭘﻴﺎ ﭘﺴﺠﻦ. ﺳﺎﻫﮍ ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪي، ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺟﮭﻮل، ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﺳﭩﻜﺎ ڏﻧﺎ آﻫﻦ. ﮔﮭﻨﮉن ﺟﺎ آوאز ﺋﻲ ﺳﻴﺮ ۾ ﺳﻨﺪس رﻫﺒﺮ ﭤﻴﺎ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎر ﺋﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻮ آﻫﻲ، ﭘﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻮ َ ﮔﮇﺟﻲ ﮀﺎ ﻛﻨﺪא؟ אﻧﺪر ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺗﺎت אﭤﻢ. ُ אﻫﻲ دﻟﺒﺮ ﺟﺪא ﻧﻪ ﭤﻴﻨﺪא، ﺟﻲ دل ۾ ﺳﻤﺎﻳﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. )ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻮ ڌﮢﻲ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻲ ڏאﻧﻬﻦ אﺷﺎرو.( ﭔﻴﻠﻲ ﺟﻲ ﻃﺮف وﭴﻲ، ﮔﮭﻨﮉن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺟﻨﺒﺶ ۾ آﻧﺪو. ﭘﺮﻳﺘﻢ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮃﻳﻞ ﻧﻴﻨﻬﻦ אﭼﻲ ﺟﺎﮘﻴﻮ. ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ وﻳﭡﻞ ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﺟﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ وﭸﻲ ڊﻫﻲ ﭘﻮﻧﺪﻳﺲ. ُ ُ ﻫﻦ ﭜﺮ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺳﺘﻲ، ﻫﻞ ﭔﮅم. ﮔﮭﻨﮉن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭼﺖ ُ אﭤﺎرﻳﻮ ۽ ﺳﻨﺪس ذوق )ﻋﺸﻖ( ﻣﻮن ۾ دﻳﺮو ﻛﻴﻮ. ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻗﺴﻢ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺳﺮﻫﺎڻ آﺋﻲ. ﻣﺎن ﺷﻞ وﭸﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ روﺑﺮو درﺷﻦ ﻛﺮﻳﺎن. ﻛﭥﻲ آﻫﻲ ﻣﻴﻬﺎر ۽ ﻛﭥﻲ ﭘﻴﻮ ﮔﮭﻨﮉ وﭴﻲ؟ ﻛﭥﻲ آﻫﻲ
- 160. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ُ ُ ﻛﭥﻲ ﭤﻴﻮ ﻣﻴﻬﺎر؟ ﻛﭥﻲ ﭤﻮ ﮔﮭﻨﮉ ﮔﮍي؟ ِ ِ ِ ِ َ ُ َ ﻛﭥﻲ دوﻧﻬﻲ دوﺳﺖ ﺟﻲ؟ ﻛﭥﻲ ﭘﺮﻳﻮن ُ ﭘﺎر؟ ِ ِ ِ ِ ِ ُ َ ُ ِ ُِ َ ِ َ َ ََ ﺟﻨﻬﻦ ﻣﻮن ﺳﭛ ﭴﻤﺎر، ﺟﺮ ۾ ﺟﮭﻮﭨﻮن ڏﻧﻴﻮن. 7 ﻣﻴﻬﺎرאن ﻣﺮכ، ﭘﻴﺘﺎﺋﻴﻦ ِ َ ِ ِ َ ِ ِ ﭘﺮﻳﻢ ﺟﻲ؛ ِ ﺗﻨﻬﻦ ﻣﻨﮅ ﻣﺘﻮאﻟﻲ ﻛﻲ، ﺳﻨﺪيَء ﺳﺎَء ُ َ ﺳﺮכ؛ ُ َ َ ِ ِ ِ ِ َ ِ َ ِ ِ َ ِ ُ َ ِ َ ﻟﮙـﻴﺲ ﻛﺎم ﻛﺮכ، ﻟﻮﻫﺎن ﺗﮑﻲ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. ِ 8 ﻣﺮي ﺗﺎن م ﻣﻴﻬﺎر، وﭤﺎڻ َ ُ َ ُ َ َ وﻟﻬﻮ م ﭤـﺌﻲ؛ َ ِ ِ َ ُ َ َ وﮀﻦ ﺟﻲ وﮀﺎر ﺟﻮ، وﻧﮕﻮ ﭤـﺌﻲ م وאر؛ ِ َ ِ ِ ِ ُ َُ ُ ُ ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻮن ﺳﻴﻨﮕﺎر، ﻣﺎﮢﻬﻦ ﻟﻴﮑﻮ ﻣﻬﮣﻮ. ِ ِ ِ 9 َ َ َ َ َ َ ُ ﭼﺎﻫﻚ ﭼﺮي، ﺗﺎر ﺗﺮي، آﻳﻮن ﻣﭥﻲ ﭔﻴﭧ؛ ِ ِ ِ ُ ِ ُ َ ِ َ َ ِ ُِ ُﻟﮍ َﻟﻨﮕﮭﻴﻨﺪﻳﻮن ﻟﻴﭧ، ُﻟﻄﻒ ﺳﺎڻ َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. 01 ﭼﺎﻫﻚ ﭼﺮي، ﺗﺎر ﺗﺮي، آﻳﻮن ﻣﭥﻲ ُ َ َ َ َ ُ َ َ ﻛﻦ؛ ِ ِ ِ ََ َ َ َ ُِ َ َ َ ﻛﻮڙﻳﻴﻦ ﻛﺮ ﮐﮣﻨﺪﻳﻮن، ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺳﻤﻦ؛ ِ ﻣﻴﻨﻬﻮن ﺳﺎڻ אﻣﻦ، ﭘﺮﭼﻲ ﭘﺎر َ ُ َ ُ ِ ُِ ِ ﻟﻨﮕﻬﻴﻨﺪﻳﻮن. َ َ َ ِ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ دوﻧﻬﻲ ۽ ﻛﭥﻲ آﻫﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻨﮅي، ﺟﻨﻬﻦ ﻻ ﻣﻮن ﺳﺎري ﭴﻤﺎر ﭘﺎﮢﻲ ۾ ڍوﻣﺎﺋﻮن ﮐﺎڌﻳﻮن آﻫﻦ؟ ُ ﺳﻬﮣﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﺎن ﭘﺮﻳﻢ ﺟﻲ אﻫﺎ ﭘﻚ ﭘﻴﺘﻲ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ذאﺋﻘﻲ ﻣﻨﮅ ﮐﻲ ﻣﺴﺖ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ. ﮐﻴﺲ ﻟﻮه )رכ( ﮐﺎن ﺋﻲ ﺗﻴﺰ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﻛﺎن ﻟﮙﻮ. )ﻫﺘﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ ﻣﺮﺷﺪ ﮐﺎن ُ ﻣﻠﻴﻞ ﺳﺮﻛﻲ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو آﻫﻲ.( ﺷﻞ ﻣﻴﻬﺎر ﻧﻪ ﻣﺮي ۽ وﭤﺎڻ ﺳﭹﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﺷﻞ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ َ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ وאر ﺑﻪ وﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻻ ﺳﭽﻮ زﻳﺐ )ﺳﻴﻨﮕﺎر( آﻫﻲ، ﺟﻴﺘﻮﮢﻴﻚ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ۾ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺎﮢﺲ ﻧﺎﺗﻮ ﻫﻚ ﻣﻬﮣﻮ ﻳﺎ ﻋﻴﺐ آﻫﻲ. ُ ﻣﻴﻨﻬﻮن ﭼﺎرو ﭼﺮي ۽ אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن אﻛﺮي، אﭼﻲ ﮐﻮه ﺗﻲ ﭘﻬﺘﻴﻮن. ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺳﮇ ﺗﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ אﭼﻲ אوﭼﻲ ﮘﺎٽ ﺳﻬﮍﻧﺪﻳﻮن. ﻫﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن ﻟﮍ ۽ ﻟﻴﭧ ﻟﻨﮕﮭﻲ ﭘﺎر ﭘﻮﻧﺪﻳﻮن. ُ ُ ﻣﻴﻨﻬﻮن ﭼﺎرو ﭼﺮي، ۽ אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن אﻛﺮي، ﮐﻮه ﺗﻲ آﻳﻮن. ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺳﮇ ﺗﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ אﭼﻲ אوﭼﻲ ﮘﺎٽ ﺳﻬﮍﻧﺪﻳﻮن. ُ ﻣﻴﻨﻬﻮن رאﺿﻲ ﭤﻲ، ﺧﻴﺮ ﺳﺎن ﭘﺎر אﻛﺮﻧﺪﻳﻮن. )ﻛﻦ ﺻﺎﺣﺒﻦ ﺟﻮ رאﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻣﭥﻴﻦ ﭔﻦ ﺑﻴﺘﻦ ۾ ِאﺷﺎرو ﭘﻴﻐﻤﺒﺮ ﺻﺎﺣﺐ ﺟﻲ ﺷﻔﺎﻋﺖ ڏאﻧﻬﻦ آﻫﻲ.( دאﺳﺘﺎن ﭘﻨﺠﻮن ﺳﺎﻧﺪه ﺳﭛ درﻳﺎه آﻫﻲ ۽ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻨﮅي ﺟﻮ ﻛﻮ ﭘﺮو ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﭘﻮي. ﺳﻴﺮ ۾ ﺳﺎه ﺟﻲ ﺳﻮڙه אﭼﻴﻮ ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻲ ۽ ُ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ڏوﻫﻪ ﺳﺎري، ﺟﺎن ﻛﻨﺒﻴﻮ وﭸﻲ. אﻫﮍي ﻫﻨﮅ ﻫﻲ دﻳﻮאﻧﻲ )ﺳﻬﮣﻲ( ﮔﮭﮍي ﭤﻲ ﭘﻮي. ﺳﻚ وאرن ﺟﻮ وאﻫﺮو ﺳﭙﺮﻳﻦ آﻫﻲ. ﻫﻨﻦ ﻻ ﺗﺮڻ آﺳﺎن آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺑﻨﺎ ﺳﻴﮣﺎه ﺟﻲ ﮔﮭﮍن ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﺋﺮ ﮐﻴﻦ ﭔﻮڙي ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﻲ. ﺟﻲ ﺳﺎه ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ُ ﻻﻫﻲ، ﻣﺌﻲ ﻣﺘﻲ ﻣﻬﺮאڻ ۾ ﮔﮭﮍﻳﺎ، ﺳﻲ ﭘﺎر ﭘﻴﺎ. ﺟﻦ ﮐﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﻻ ﺳﻚ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﻫﻦ ﭜﺮ وﭸﮡ وאﺟﺐ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ُ آڌي رאت ﺟﻮ ﻛﻨﻦ ۾ ﭤﻲ ﮔﮭﮍي، ﺟﮇﻫﻦ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﻲ ذري ﺑﻪ ﺟﺎڳ ﻧﻪ ﻫﺌﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ آڌي ﺟﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﺳﻔﺮ ﭤﺎ ﻛﻦ. ﻫﻮ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺎﻧﺪ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭘﺴﺎﺋﻴﻦ. ﺳﻬﮣﻲ ﻣﺮي ﺗﻪ ِאﺋﻴﻦ ﺋﻲ ﭔﻴﻦ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺳﻨﺌﻮن ﻫﺎ، ﭘﺮ ﻋﺸﻖ ۾ ﭔﮇي ﻣﺌﻲ ﺗﻪ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﮭﺎﻧﻦ ۾ ﺳﺮﺧﺮو ﭤﻲ. ﺟﻦ ﺟﻮن אﮐﻴﻮن ﺳﭙﺮﻳﻦ ۾ آﻫﻦ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﮀﻬﻲ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ُ ﺳﮕﮭﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﻻ درﻳﺎه ۾ ﻛﻮﺑﻪ ﺧﻄﺮو ﻧﻪ ﻫﻮ، ﭘﺮ ﻫﺮﻛﺎ ﻟﻬﺮ ﻟﻌﻠﻦ ﺳﺎن ﭘﺮ ۽ ﮐﭥﻮري ﮐﺎن ﺳﺮس ﻫﺌﻲ. ﺧﺪא ﺟﻲ ﻣﺮدن ﻻ ﺑﻪ روﺣﺎﻧﻲ ﺳﻔﺮ ِאﺋﻴﻦ آﻫﻲ. 951
- 161. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﮀﻜﻲ ﮀﻮﻟﻲَء ّ ِ ُ ﺟﻲ وڙאه ُ ﺗﻮه ِ َ وﻳﺮ وﻫﻴﮣﻮ َ אوڙכ َ آر َِ َ אروאح ُ ﱠ ﺣﺐ ﺳﺎﮢﻲ َ ﻣﺌﻲ َ ُ ﺳﻨﭝﻮرو ِ َ ﺳﻴﮣﺎه ِ َ َ رَء ﺳﻨﮉ ﺗﺎر ِ آر َ ُ وﭸﻲ وه ﭘﻠﻴﺎن َِ ِ ُ ﻧﺮﺗﻮن ِ ُ ﻧﺒﺎر ََ ُאﭤﻞ َ َ ُ ڏﻫﻜﺎر َ ﻫﮇﻫﻴﻦ َ ِ َ َ ﺟﻴﻬﺮ َ ﺟﮭﭗ ََ אوﻫﻴﺮ َ ُ ﭘﻬﻪ ﭘﻮ َ ﻛﭽﻮ َ ُ ﻣﺮכ ُ ﺳﺌﻲ 061 www.voiceofsindh.net ﻣﻌﻨﻰ دﻳﻮאﻧﻲ ﻟﻬﺮ ﺟﺎن ﺟﻮ ﺧﻄﺮو ﭔﺎﺟﮭﻪ، ﻟﻄﻒ وﻳﺮ ﺟﻲ ﺣﻮאﻟﻲ آﺧﺮ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎﮢﻲ روح ﺟﻮ ﺟﻤﻊ ﻧﻴﻨﻬﻦ وאﻫﺮ ﻛﻨﺪڙ ﭨﻤﭩﺎر، ﺗﺎر ﻫﻜﻴﻮ، ﺗﻜﻴﻮ ﭔﻜﺮي ﺟﻲ ﭰﻮﻛﻴﻞ ﮐﻞ )ﺗﺮڻ ﻻ( ﺑﻨﺎ ﺳﻴﮣﺎه ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺗﮏ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ وﻫﻚ روﻛﻴﺎن ﻧﻈﺮ ﻳﺎ ﺧﻴﺎل ﺳﺎن ﻧﺞ، ﺧﺎﻟﺺ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﺟﻮﻻن ڏﻫﻜﺎُء، ڊپ ﻫﺮﮔﺰ، ﺑﻨﻬﻪ ﺟﮇﻫﻦ ﻧﻨﮉ، آرאم אوڏي ﻣﻬﻞ ﺧﻴﺎل ﭘﻮي ﻣﻬﮣﻮ ﻓﺨﺮ ﭔﮅڻ ۾ آﺋﻲ
- 162. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﭼﻜﻲ ﻫﻨﺌﻴﻦ ُ ِ ﭔﻴﮣﺎ ﻛﺎ ﺟﺎ َ ﻛﺮﻳﻦ ِِ ُ ﭜﮡ ﺟﮭﮡ ُ ِ ُאﻛﻴﺮﻳﻦ ِ ِِ ِ ُ ﺗﻜﻮن َ ُ אﻧﺪوه ُ ﻻل َ َ ُ وﻫﮡ ﮐﭥﻮرﻳﺎن َ ُ ِ َ وﺗﺮو אوﭔﻬﺎرא َ ﺟﺎل َ ﻛﺎل َُ ﺟﺮ ﺟﮭﺎﺟﮫ ﺳﺎﮜﺎﻫﻴﺞ ََ ﻫﮍ ََ ِ ﱠ ﺳﺎﻫﮍ ري ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻴﮍ ََ ِ َ ِ َ ﺳﻤﻴﻊ ََ ﻫﮍ 1 ﺳﺎﻧﺪه ﺳﭛ درﻳﺎه، ﭘﺮي َ َ َ َ ُ َ ﻛﻨﮅي ﭘﺎر ﺟﻲ؛ ِ َ ِ ﮀﻜﻲ ﮀﻮﻟﻲَء ۾ ﮔﮭﮍي، ﺟﺘﻲ ﺟﻲ ِ ُ ِ َّ وڙאه؛ ِ ِ ِ ِ َ ﭘﺴﻴﻮ ڏوه ڏﻛﻲ ﻫﻨﺌﻮن، آر ﻣﭥﻲ َ ِ َ َ ِ َ אروאح؛ ِ 161 ﺳﺮﻛﻲ ِאﻫﻨﺌﻴﻦ ُ ﭔﻴﮣﻮ ِאﻧﻌﺎم )ﻫﻦ ۽ ﻫﻦ ﺟﮭﺎن ۾( ِ אﻫﮍي ُ ﻛﻦ ُ ﺳﺮ ﭘﺮ ُ ﺳﻜﻦ، אﻛﻴﺮ ﻛﻦ ِ ﮘﻴﺘﻮن ﻓﻜﺮ، ﮘﮣﺘﻲ، ﻏﻢ ﻻﻟﻮن، ﻫﻴﺮא ﺟﻮאﻫﺮ درﻳﺎه ﮐﭥﻮري ﻳﺎ ﻣﺸﻚ ﮐﺎن زﻳﺎده، ﺳﺮس ﺧﻮﺷﺒﻮﻳﻮن، ﻫﭕﻜﺎرﻳﻮن ﺟﺎم، ﮔﮭﮣﻴﻮن ﻛﺎﻟﻬﻪ ﭘﺎﮢﻲ، ﺟﻞ ﺟﻞ ﺟﻲ ﺟﮭﺠﮭﺎڻ ﺳﺎﭸﻬﻪ رﮐﺞ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﮘﻨﮃ ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎن ﻣﻼ אي ﭔﮅﻧﺪڙ )אي رب! ِאﻫﻮ ﻧﺎﻟﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﺻﻔﺎﺗﻲ ﻧﺎﻟﻦ ﻣﺎن ﻫﻚ آﻫﻲ.( ﻣﺸﻜﻼت، ﻣﻮﻧﺠﮭﺎرو ﺳﺎﻧﺪه ﺋﻲ ﺳﺎﻧﺪه درﻳﺎه ﭘﻴﻮ ﭘﺴﺠﻲ ۽ ﭔﻲ ﻛﻨﮅي ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﺮي ُ آﻫﻲ. ﻫﻲ دﻳﻮאﻧﻲ אﻧﻬﻦ ﻟﻬﺮن ۾ ﮔﮭﮍي ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ، ﺟﺘﻲ ِ ﺟﺎن ﺟﻮ ﺧﻄﺮو آﻫﻲ. وه ۾ ﺳﺎه ﺟﻲ ﺳﻮڙه ﻣﻬﻞ، ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ڏوﻫﻪ ﺳﺎري، ﻫﻨﺌﻮن ﻛﻨﺒﻴﻮ وﭸﻲ. אي ڌﮢﻲ! ﺟﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻃﺮﻓﺎن ﻣﻬﺮ ﭤﺌﻲ ﺗﻪ ﻛﻮ ﺑﻪ وﻳﺮ ﺣﻮאﻟﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ.
- 163. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﺟﻲ ﺗﻮه ﭤـﺌﻲ ﺗﻮڏאﻧﻬﻦ، ﺗﻪ وﻳﺮ وﻫﻴﮣﻮ ﻧﺎهِ ﻛﻲ. ِ َ َ ِ ُ ِ 2 َ َ َ َِ ُ ﺳﻜﮡ وאرن ﺳﭥﺮو، ﺟﻲ دﻫﺸﺖ ﺳﺎن درﻳﺎه؛ ِ َ َ َ ِ ُ ِ َ ِ َِ َ אوڙכ ُאﻧﻴﻦ ﺟﻮ ﻧﻪ رﻫﻲ، آر ﺑﻨﺎ אروאح؛ َ ِ ِ ََ ُ َ وﻳﻨﺪي ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﻣﻬﻮن، ﺻﺪﻗﻮ ﻛﻨﺪﻳﻮن ﺳﺎه؛ َُ ﺟﻦ ﮐﻲ ﺣﺐ ُאﻧﻬﻴﻦ ﺟﻲ آه، ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﮢﻲ ﺗﻦ ﺟﻮ. ِ ِ ِ ُ َّ ِ 3 ﮔﮭﮍﻳﺎ ﺳﻲ ﭼﮍﻫﻴﺎ، אﺋﻴﻦ َ َ ِ אﭤﻴﺌﻲ؛ ِ ِ ﻣﺌﻲ ﻣﺘﻲ ﻣﻬﺮאڻ ۾، َ َ ﭘﺆ ﭨﭙﻮ ڏﻳﺌﻲ؛ ِ ِ َ َ ُ ﺗﻪ ﻣﻴﻬﺎر ﻣﻠﻴﺌﻲ، ﺳﻨﭝﻮڙو ﺳﻴﮣﺎه ﺳﻴﻦ. ُ ِ ِ 4 ُ َ ُ َ ُ َ אﮐـﻴﻮن ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻴﻬﺎر ڏي، رﮐـﻴﻮن ﺟﻦ ﺟﻮڙي؛ ِ َ َ َ َّ ُ ِ ِ َ رَء ﺳﻨﮉ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﺗﺎر ﮔﮭﮍن ﺗﻮڙي؛ ُِ َ ﺗﻨﻴﻦ ﮐﻲ ﭔﻮڙي، ﺳﺎﺋﺮ ﺳﮕﮭﻲ ﻛﻴﻦ ﻛﻲ. ِ َ ِ 5 ِ َ ُ ُ ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ ﭼﺖ ﭼﺎه ﮔﮭﮣﻮ، آر ﺑﻪ אوڏאﻧﻬﻴﻦ؛ ِ ِ َ ُ وﭸﻲ وه وאﻛﺎ ﻛﻴﻮ، ﺗﮑﻮ ﺗﻴﮇאﻧﻬﻴﻦ؛ ِ ِ َ ِ َ ِ ُ ﻣﻴﻬﺎر ﻣﻼﺋﻴﻦ، ﻟﻬﺮن ﻣﻨﺠﮫ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. ُ ِ ِ ُ ِ 6 ِ ُ ِ ُ ِ ُ ﭘـﻠﻴﺎن، ﭘـﻠﻴﻮ ﻧﻪ رﻫﻲ، ﻧﺮﺗﻮن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﺒﺎر؛ َ ِ َ ِ ُ ََ ُ َ ُ ﮔﮭﮍאن، ﮔﮭﻮرﻳﻮ ﭴﻨﺪڙو! ُאﭤﻞ ﻣﻮن אﭘﺎر؛ ِ ِ ِ ُ ََ ُ ﺟﻨﻴﻦ ﻣﻦ ﻣﻴﻬﺎر، ﻫﻠﮡ ﺗﻦ َ ُ ِ ﺣﻖ ﭤﻴﻮ. ِ ِ َ ِ 7 َ َ َ َ ِ َ ﺳﻨﺪو ڏم ڏﻫﻜﺎر، ﻫﮇﻫﻴﻦ ﻛﻮﻧﻬﻲ ﻫﻦ ﮐﻲ؛ َ َ ُ َ ِ ُ ُ ﻫﻲَء ﭘﺎﮢﻲَء ﺳﻴﻦ ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻮ، ﭘﺴﺎﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﻴﻨﮕﺎر؛ ِ ِ ِ َ ُ َ ِ ُ ﻛﺎرڻ ﻣﻨﮅ ﻣﻴﻬﺎر، ﻛﺎريَء رאت ﻛﻦ َ ُ َ ﺗﺮي. ِ ِ 8 َ ُ َ َ َ ﺟﻴﻬﺮ ﻟﻮכ ﺟﮭﭗ ﻛﺮي، َ َ َ ذرو ﺟﺎڳ ﻧﻪ ﻫﻮ؛ ََ َ َ ُ אوﻫﻴﺮ אﭼﻴﻮ، אدﻳﻮن! ﭘﮧ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻮ ﭘﻮ؛ َُ ِ َ َ ُ ﺟﻲ ﻛﭽﻮ ﭼﻮﻧﻢ ﻛﻮ ،ﺗﻪ ﻣﺮכ ﭜﺎﻧﻴﺎن ﻣﻬﮣﻮ. ِ ََ ِِ 9 ِ َ ﺗﻪ ﻛﺮﻛﻴﻦَء ﺳﺌﻲ؟ ﺟﻲ ﺳﻴﺮ ﻧﻪ ﮔﮭﮍي ﺳﻬﮣﻲ؛ ُ ِ ِ ِ ِ ُ ِ َ َ ِ ََ ُ ِ َ ﻫﺖ ﺣﻴﺎﺗﻲَء ڏﻳﻨﻬﮍא، ﻫﮇﻫﻦ ﺗﺎن ﻧﻪ ﻫﺌﻲ؛ ِ ِ ِ 261 www.voiceofsindh.net ﺗﻮڙي درﻳﺎه ﻛﻨﺒﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﻫﺠﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻋﺸﻖ وאرن ﻻِ אﻫﻮ ﺗﺮي َ ُ وﭸﮡ آﺳﺎن آﻫﻲ. אﻧﻬﻦ ﺟﻮ روح אﻧﺖ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎﮢﻲ ﺑﻨﺎ ﻧﻪ ﭤﻮ رﻫﻲ. ﻋﺸﻖ وאرﻳﻮن ﺳﺎﻫﮍ )ﭘﺮﻳﺘﻢ( ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪي، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﻗﺮﺑﺎن ﻛﻨﺪﻳﻮن. ﺟﻦ ﮐﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ آﻫﻲ، ﺗﻦ ُ ﺟﻮ ﺳﺎﻫﮍ وאﻫﺮو آﻫﻲ. ِאﺋﻴﻦ אﭤﻴﺌﻲ ﺗﻪ ﺟﻴﻜﻲ درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍﻳﺎ، ﺳﻲ ﭘﺎر ﭘﻬﺘﺎ. ﺗﻮن ﺗﺎر درﻳﺎه ۾ ﭨﭙﻮ ڏﻳﺌﻲ، ﮔﮭﮍي ﭘﺌﻮ ﺗﻪ ﻣﻴﻬﺎر ﺳﻴﮣﺎه ﺳﻮڌو ﻫﻜﻴﻮ ﺣﺎﺿﺮ ﻣﻠﻴﺌﻲ. )ﺟﻲ ﺳﺮ ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﻛﺮي، ﻣﺸﻜﻞ رאه ۾ ﭘﻮن ﭤﺎ، ﺗﻦ ﮐﻲ אﭼﻴﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻫﭣ ﭘﻬﭽﻲ.( َ ﺟﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻮن אﮐﻴﻮن ﻣﻴﻬﺎر ۾ ﮐﻮڙﻳﻮن، ﺳﻲ ﮐﮣﻲ ﺳﻴﮣﺎه ﺑﻨﺎ ﭰﻮه درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍن ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﺎﮔﺮ ﺗﻦ ﮐﻲ ﭔﻮڙي ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﻲ. )ﺟﻦ ڌﮢﻲ ﺗﻲ ﭜﺮوﺳﻮ رﮐﻴﻮ، ﺗﻦ ﮐﻲ دﻧﻴﺎ روﭘﻲ ﻣﻬﺎ ﺳﺎﮔﺮ ﻛﻮب ﻧﻘﺼﺎن ﻧﻪ ﭤﻮ رﺳﺎﺋﻲ.( ﺟﻨﻬﻦ ﻃﺮف ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﮐﻲ ﻛﺸﺶ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻃﺮف ﺋﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺗﮏ آﻫﻲ. אﻧﻬﻲ ﻃﺮف ﺋﻲ درﻳﺎه زوم ﻣﺎن ﮔﮍﮔﺎٽ ﻛﻨﺪو ﭘﻴﻮ وﭸﻲ. אي ڌﮢﻲ! ﺗﻮن ﺷﻞ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻟﻬﺮن ۾ ﻣﻴﻬﺎر ﺳﺎن ﻣﮑﺎﻣﻴﻠﻮ ﻛﺮאﺋﻴﻦ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﺞ ﻋﺸﻖ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﻈﺮ ﮐﺎن ﭘﻠﮡ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ َ َ ُ ﭘﻠﺠﻲ. אﻧﺪر ۾ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺟﻨﺒﺶ אﭤﻢ. درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍאن ﭤﻲ؛ ﺟﻲ ﺟﺎن ﻗﺮﺑﺎن ﭤﻲ ﺗﻪ ﮔﮭﻮري! ﺟﻦ ﺟﻲ ﻣﻦ ۾ ﻣﻴﻬﺎر ﭘﻴﻮ ِ وﺳﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻨﮅي ڏאﻧﻬﻦ وﭸﮡ وאﺟﺐ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ڏم ﺟﻮ ڏﻫﻜﺎُء ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻫﻦ ﭘﺎﮢﻲ )دﻧﻴﻮي ﻫﻮس( ﺳﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻟﺒﺎس ﺟﻮ زﻳﺐ )ﭘﺎﻛﺎﺋﻲ( ﻧﻪ ﭤﻲ وﭸﺎﺋﻲ. ﻫﻲِ אﺳﺘﺮي، ﻣﻴﻬﺎر ﻛﺎڻ אوﻧﺪאﻫﻲ رאت ﺟﻮ ُ ﻛﻦ ﺗﺮﻧﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. َ ﺟﻨﻬﻦ وﻗﺖ ﻣﺎﮢﻬﻮ ﻧﻨﮉ ۾ آﻫﻦ ۽ ذري ﺑﻪ ﺟﺎڳ ﻧﻪ אﭤﻦ، َ ﺗﻨﻬﻦ وﻗﺖ אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻣﻮﻧﮑﻲ אﭼﻴﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺧﻴﺎل ُ ﺳﺘﺎﺋﻲ. ﺟﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﮐﮣﻲ ﻛﻲ ﻃﻌﻨﺎ ﻫﮣﻦ ﺗﻪ אن ﮐﻲ ﻓﺨﺮ ﻛﺮي ﭤﻲ ﺳﻤﺠﮭﺎن. )ﻋﺎﺷﻘﻦ ﻻ ﻣﻼﻣﺖ ﻣﺮכ آﻫﻲ.( ﺟﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺳﻴﺮ ۾ ﻧﻪ ﮔﮭﮍي ﻫﺎ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﻧﺎﻟﻮ ﻛﺌﻦ ﮘﺎﺋﺠﻲ ﻫﺎ؟ ﻫﺖ )ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ۾( ﺗﻪ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻴﺎت ﻧﻪ ﻫﺠﻲ ﻫﺎ. ِ ﮐﻴﺲ ﺟﺎ ﻣﻴﻬﺎر ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﺳﺮﻛﻲ ﭘﻴﺎري، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻴﺲ
- 164. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ َ ُ ﭼﻠﻲ ﺗﻨﻬﻦ ﭼﺮي ﻛﺌﻲ، ﺟﻮ ڏﻧﺲ ُאن ڏﻫﻲ؛ ُِ ُ َ ِ ِ ِ ُ َ ُ َ َّ ُ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، وڌو ﻗﺮب ﻛﻬﻲ؛ ُ ِ ِ ُ َ ُ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﻫﻮﻧﺪ ﻣﺌﻲ، ﭘﺮ ﭔﮇيَء ﺟﺎ ﭔﻴﮣﺎ ﭤﻴﺎ. ََ ُ ِ ُ ِ ِ 01 ُ ﻛﺎ ﺟﺎ ﻛﻦ ﻛﺮﻳﻦ، ﭜﻨﻲَء ﭜﮡ ُ َ ِ ِ ِِ ُ ِ ﺟﮭﮡ ﭘﺎڻ ۾؛ ِ َ َ ُ אﮐـﻴﻮن ﺗﻨﻬﻦ آب ﮐﻲ، آڌيَء ُאﻛﻴﺮﻳﻦ؛ ِ ِ ِ ِ َ ﺗﻮﮢﻲ ﺗﻜﻮن ڏﻳﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ُאڃ ُאﻧﻴﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ ﻟﻬﻲ. َ ِ ِ ُ ِ ِ 11 ُ َِ َ َِ دאﺋﻢ ﺟﺎ درﻳﺎه ۾، ﺳﺎ َ ﻣﮁﻲ ﻛﻨﻲ ﻛﻮه؟ ِِ ِ ِ ُ َ آﻫﺲ אي אﻧﺪوه، ﭘﺎﮢﻲ ﻛﭥﻲ ﭘﻴﺎن. ُ ِ ِ ِ 21 ﻟﻬﺮ ﻣﮍوﺋﻲ ﻻل، وﻫﮡ ﮐﭥﻮرﻳﺎن َ َ َ َ ُ َُ ِ وﺗﺮو؛ َ ِ ِ َ אوﭔﻬﺎرא ﻋﺒﻴﺮ ﺟﺎ، ﺟﺮ ﻣﺎن אﭼﻦ َ ََ َ َ ﺟﺎل؛ ُ َ ِ َ ﻛﻨﻦ ﮔﮭﮍي ﻛﺎل، ﺳﻚ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﻬﮣﻲ. ُ ِ َِ ِ ِ ِ 31 ﺟﻴﻜﻲ ڏٺ ﺗﺎر ۾، ﻛﻨﮅي ﺳﻮ َ َ ِ ِ ُ ﻛﻬﻴﺞ؛ ِ ِ َ َ ُ َ ُ َُ ﺟﺮ وڏو، ﺟﮭﺎﺟﮫ ﮔﮭﮣﻲ، ﭘﺎﻧﺪ م ﭘﺴﺎﺋﻴﺞ؛ ِ ِ ُ َ َُ ِ َ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﮜﺎﻫﻴﺞ، ﺗﻪ ﺛﺎﺑﺖ ﻟﻨﮕﻬﻴﻦ ﺳﻴﺮ ﻣﺎن. ِ ِ ِ 41 ََ ﺟﺎ ﻫﮍ אﻧﺪر ﺟﻲ، ﺳﺎﻫﮍ ڏﻧﻲ ﺳﺎهَ َ َ َ َ ِ ِ َّ ﮐﻲ؛ ِِ ََ ََ ُ َ َ ِ َّ ﺳﺎ ﻫﮍ ﮀﮍي ﻧﻪ ﺳﺎه ﺟﻲ، ﺳﺎ ﻫﮍ ﺳﺎﻫﮍ ري؛ َ ِ ََ ُ ََ ِ َ ِ َ ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻴﮍ، ﺳﻤﻴﻊ! ﺗﻪ ﺳﺎ ﻫﮍ ﮀﮍي ﺳﺎه ﺟﻲ. َ ِ وאﺋﻲ َ َ َ َ َ אﮐﻴﻮن ﭘﻴﺮ ﻛﺮي، وﭸﺠﻲ، وو! وﭸﺠﻲ. ِ َ ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﮍي، ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﻛﻴﻦ ﻛﺠﻲ؛ ِ ِ ُ ِ ُ َ ﻟﻜﺎﺋﻲ ﻟﻮכ ﮐﺎن، ﮘﺠﮭﮍي ﮘﻮٺ ﻧﺠﻲ؛ ِ ِ ِ َ ِ َ ُ َ ﻣﺤﺒـﺘﻲَء ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ، ﺳﻮر ﻧﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﻠﺠﻲ. ُ َ ﱠ ِ 361 www.voiceofsindh.net ﻣﺴﺖ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ. ﻣﺮي ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺌﻦ ﺑﻪ ﻫﺎ، ﭘﺮ ﭔﮇي ﻓﻨﺎ ﭤﻴﮡ ﻛﺮي، ﮐﻴﺲ ﭔﻴﮣﻮ ﺛﻮאب ﻣﻠﻴﻮ. )ﺷﻬﻴﺪ ﺟﻮ ﻣﺎن ﻫﺘﻲ ﺗﻮڙي ِ ُ ﻫﺘﻲ آﻫﻲ. ﺳﭽﻲ ﻋﺸﻖ ۾ ﺷﻬﺎدت ﻣﻠﮡ وڏو ﺷﺮف آﻫﻲ.( َ ُ אﺳﺮ وﻳﻞ درﻳﺎه ﺟﺎ ﻛﻦ אﻫﮍي ﻛﺎ ﭘﺎڻ ۾ ﺳﺮ ﭘﺮ ﭤﺎ ﻛﻦ، ُ َ ﺟﻮ آڌي رאت ﺟﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن )ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻮن( אﮐﻴﻮن אﻧﻬﻲ ُ ﭘﺎﮢﻲ ﻻ ﺳﻜﻦ ﭘﻴﺌﻮن. ﺗﻮڙي ﮐﮣﻲ אﻫﻲ )ﺳﭽﺎ ﻋﺎﺷﻖ( ُ ﮘﻴﺘﻮن ڏﻳﺌﻲ ﭘﻴﺌﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺪن אﺳﺎٽ ﭔﺠﮭﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻣﮁﻲ، ﺟﺎ ﻫﻤﻴﺸﻪ درﻳﺎه ۾ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﮀﻮ ﺑﺪﺑﻮ وאري آﻫﻲ؟ ُ אن ﮐﻲ ﻓﻜﺮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﭘﺎﮢﻲ ﻛﭥﺎن ﭘﻴﺌﺎن! )ِאﻧﺴﺎن ﺑﻪ אﻧﻬﻲ ﻛﺮي ذﻟﻴﻞ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻫﺮ ﻫﻨﮅ وﺳﻨﺪڙ ﻧﻮر ﮐﻲ ﻧﭥﻮ ﺳﭹﺎﮢﻲ ۽ وﺗﻲ ﭜﭩﻜﻨﺪو.( ﺳﻬﮣﻲ ﻛﺎرڻ درﻳﺎه ﺟﻲ ﻫﺮ ﻫﻚ ﻟﻬﺮ ﻟﻌﻠﻦ ﺳﺎن ُ ﭘﺮ آﻫﻲ ۽ ﺳﻤﻮرو درﻳﺎه ﻣﺸﻚ ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﺧﻮﺷﺒﻮدאر آﻫﻲ. ﮐﻴﺲ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن ﻋﻄﺮت ﺟﻮن ﺑﻴﺤﺪ ﻫﭕﻜﺎرون ﭘﻴﺌﻮن אﭼﻦ. אﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻫﻮ) ﺳﻬﮣﻲ( ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻚ ۾ ﻛﺎﻟﻬﻪ ﻛﻨﻦ ۾ ﮔﮭﮍي. אي ﺳﻬﮣﻲ! )אي ﺳﺎﻟﻚ!( ﺟﻴﻜﻲ ﺗﻮ ﺳﺎﮔﺮ ۾ ڏﭠﻮ ، ﺗﻨﻬﻦ َ َ ﺟﻮ ﺗﻮن אﺣﻮאل ﻛﺞ. ﭘﺎﮢﻲ אﭤﺎه آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﻼﻧﺪ ﻧﻪ ﭘﺴﺎﺋﺞ. ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺳﺎﭸﻬﻪ رﮐﺞ ﺗﻪ وچ ﺳﻴﺮ ﻣﺎن ﺳﻼﻣﺖ ﻟﻨﮕﮭﻲ وﭸﻴﻦ. ﺟﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﮘﻨﮃ، ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲ ﮐﻲ ڏﻧﻲ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﺟﺎن ﺟﻲ ﮘﻨﮃ ﺳﺎﻫﮍ ﺑﻨﺎ ﻧﻪ ﮐﻠﻨﺪي. אي ﺳﭛ ﻛﺠﮭﻪ ﭔﮅﻧﺪڙ! ُ )אي ڌﮢﻲ!( ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎن ﻣﻼ ﺗﻪ אﻫﺎ ﺳﺎه ﺟﻲ ﻣﻮﻧﺠﮭﻪ )ﺟﺎن ﺟﻲ ﻣﺸﻜﻼت( ﻟﻬﻲ. َ َ ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ وﭸﺠﻲ ﺗﻪ אﮐﻴﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﺮ ﻛﺮي وﭸﺠﻲ )אﮐﻴﻦ ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ﻛﺠﻲ(. ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ وאرﺗﺎ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎن ُ ﻛﺌﻴﻦ ﻛﺠﻲ. אﻧﮑﻲ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﮐﺎن ﻟﻜﺎﺋﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮘﻮٺ ُ )ﻧﺠﮭﺮي ﻳﺎ ﮔﮭﺮ ۾( ﻧﺠﻲ. ﺳﺎﻫﮍ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻚ ﺟﻮ ﺳﻮر ﻛﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻧﻪ ﺳﻠﺠﻲ. )ﺷﺎه ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻋﺸﻖ ﮐﻲ אﻧﺪر ۾ ﺳﺎﻧﮃڻ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﭤﻮ ﻛﺮي.(
- 165. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﮀﻬﻮن ﺟﮇﻫﻴﻦ ڌﮢﻲ אﭸﺎ ﻫﻲ رﭼﻨﺎ ﻧﻪ رﭼﻲ ﻫﺌﻲ، ﺗﮇﻫﻴﻦ رﮘﻮ ﺳﻨﺪس ﺋﻲ ﺣﺴﻦ ﻣﻮﺟﻮد ﻫﻮ ﺳﺎﻟﻜﻦ ﺳﺎﮢﺲ ﺗﮇﻫﻦ ﺋﻲ ﭘﻴﭻ אڙאﻳﻮ ﻫﻮ. ﺟﮇﻫﻦ ﭘﺎڻ رون ﮐﺎن ﭘﮁﻴﻮ ﻫﻮאﺋﻴﻦ ﺗﻪ ”ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ﻣﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب؟“ ﺗﮇﻫﻦ ﮐﺎن ﻋﺎرﻓﻦ ﻣﻦ ۾ ﺳﻨﺪس َ ﺳﺮت رﮐﻲ آﻫﻲ. ﺗﻤﺜﻴﻞ ۾ ﭼﺌﺠﻲ ﺗﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﺗﮇﻫﻦ ﮐﺎن، ﺑﻠﻚ אن ﮐﺎن אﮘﻲ، ﻣﻴﻬﺎر ﺳﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ אڙאﻳﻮ ﻫﻮ. ﺟﻴﻜﻲ אزل ۾ ﺳﻨﺪس ﺣﻖ ۾ ﻟﮑﻴﻞ ﻫﻮ، ﺳﻮ ﺋﻲ ﮐﻴﺲ ﺑﺮﺳﺮ ﻛﺮﮢﻮ ﭘﻴﻮ. ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ אزل ﮐﺎن ﺋﻲ ﺷﻬﺎدت ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻲ. ُ َ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ אﻫﮍي אڃ ﻟﮙﻞ آﻫﻲ، ﺟﺎ ﺳﻤﻨﮉ ﭘﻴﺌﮡ ﺳﺎن ﺑﻪ ﻟﻬﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺳﺎﮔﺮ ﭴﮡ ﻫﻦ ﻻ ﻫﻚ ُ ُ ﺳﺮﻛﻲ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ אﻧﻬﻲ وﻗﺖ ﻛﻨﻦ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ، ﺟﮇﻫﻦ ﭼﻨﮉ ﺟﻮ ﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﻧﻪ ﻫﻮ ۽ درﻳﺎه ۾ ﻫﻴﺒﺘﻨﺎכ ُ ﻫﻞ ﻫﻮ. درﻳﺎه ﮔﮭﮣﻦ ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻮپ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻫﻦ ﺧﻮد درﻳﺎه ﮐﻲ ﭔﻮڙي ﮀﮇﻳﻮ. אي ﺳﻬﮣﻲ! )אي ﺳﺎﻟﻚ!(، ﺳﺎﻫﮍ )ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺤﺒﻮب( ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪي، ﻛﻮ ﺗﺮو ﺳﺎڻ ﻧﻪ ﮐﮡ. ﻫﻮ ﭔﮇﻧﺪڙن ﮐﻲ ﺳﻴﺮ ﻣﺎن ﻛﻠﻬﻦ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ ﭘﺎر ﭤﻮ ﻧﺌﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺳﻴﻨﮕﺎر ِ َ אڻ ﻟﮑﻴﺎ َ ِ ِ ُ ََ َ َ ﻛﻦ ﻓﻴﻜﻮن َ ﻣﻠﻜﻨﺌﺎن َ َِ ﻣﻬﻨﺪ ََ ِ ﺗﻮڏيَء ﮔﮭﻴﮍ ﻣﻴﺜﺎﻗﺎن ِ אﻟﺴﺖ َ ﱢ ُ ۡ َ َ ۡ ُ ﺑﺮﺑﻜﻢ ِ َ ُۡ َ ٰ ﻗﺎﻟﻮא ﺑﻠﻰ َ ﭘﺮ ﭘﺮت ِ ﭘﺮﻳﺎن ِ ََ ُ אﻟﺴﺖ َ אروאﺣﻦ ُ ُ ﻣﻮن ﻻﺋﻮن ُ ﭘﺎﻧﻬﻮن َ ُ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎن 461 ﻣﻌﻨﻰ ﺣﺴﻦ ۽ ﺟﻤﺎل ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺟﻲ ﻟﮑﺠﮡ ﮐﺎن אﮘﻲ َ ”ﭤﻲُء“ )ڌﮢﻲ אﺋﻴﻦ ﭼﻴﻮ( ”ﭘﻮِ אﺋﻴﻦ ﭤﻲ ﭘﻴﻮ“ )ﺳﺎري رﭼﻨﺎ رﭼﻲ وﻳﺌﻲ( ﻓﺮﺷﺘﻦ ﮐﺎن אﮘﻲ ﺳﻬﮣﻲ درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍڻ ﺟﻮ ﻫﻨﮅ אزل ﮐﺎن ”ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ﻣﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب؟“ )ڌﮢﻲ ﺷﺮوﻋﺎت ۾ روﺣﻦ ﮐﺎن ﭘﮁﻴﻮ( ﻫﻨﻦ )روﺣﻦ( ﭼﻴﻮ: ”ﻫﺎﺋﻮ“ رﻣﺰ، رﻳﺖ ﻧﻴﻨﻬﻦ، ﭘﺮﻳﺖ ﻣﺤﺒﻮب، ﭘﺮﻳﻦ אزل ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ روﺣﻦ ﻣﻮن ﺷﺎدي ﻛﺌﻲ ﭘﻮﺋﺘﻲ אزل ﮐﺎن
- 166. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﻣﻌﺎف َ َ אﺣﺪ َ َ ﻣﻦ ﻛﺎڍو אِرאﺳﻲ َ ﻋﻬﺪ َ َ ﺟﻠﻴﻞ ِ ﺳﻮﭠﺎﺋﻮن ﺳﺒﻴﻞ َ ِ َ وﺣﺪت ﺟﻲ وאديَء ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﻲ َ َ ﻗﻠﻴﻞ ِ َ دﻟﻴﻞ ﻟﻮﭼﺎن َ َ ﺗﺌﻮﻧﺲ ﺳﺮﻛﻴﺎﺋﻲ ُ ِ ََ دڙ ﺳﻴﮣﻬﻪ ِ ََ َ وﻳﺮم אورאر َ ﭘﺮאر وه وچ َ ِ َ ڏﻧﻲَء ﻧﻴﭿ ِ ُ ﱠ ﺗﻦ ُ ُ ﱠ ﺳﺎڻ אﻣﮡ آرאن ﻛﻨﻬﻦ ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ ِ ﺗﻮ َ َ َ ﺳﻬﺞ َ ﻣﭩﻲ َ ﭘﺮﺗﻬﻴﻦ َ ِ 561 www.voiceofsindh.net אﻣﺮ ﭤﻴﻞ ڌﮢﻲ ﻣﻦ ﺟﻮ ﻻڙو ﺗﻘﺪﻳﺮ אزل ﮐﺎن ﺟﻼل وאري )ڌﮢﻲ( ﮘﻮﻟﻴﺎﺋﻮن رאه )ﺧﺪאﺋﻲ وאٽ( ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﭤﺮي ﻛﺮوڙن ۾ ﻛﻲ ﭤﻮرא وﻫﻢ، ﮔﻤﺎن ﮘﻮﻟﻴﺎن ُ אڃ، ﺗﺸﻨﮕﻲ ُ ﻫﻚ ﺳﺮﻛﻲ ﻳﺎ ﭘﻚ ﮔﻮڙ ﮔﮭﻤﺴﺎن ﺳﻴﮣﺎه )ﭔﻜﺮي ﺟﻲ ﭰﻮﻛﻴﻞ ﮐﻞ، ﺟﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺗﺮﺑﻮ آﻫﻲ( دﻳﺮ אورﻳﻦ ﻛﻨﮅي ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻨﮅي درﻳﺎه ﺟﻲ وﻫﻜﺮي ﻛﻨﮅي ﮔﮭﮍو، دﻟﻮ ﺳﻮرאخ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺳﺎن ﻛﻨﻬﻦ آر ﻳﺎ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ ﺗﮏ ﮐﺎن ُ ﭘﺎر אﻛﺎرﻳﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﭝﺎُء ﻣﭩﺎﺋﻲ، ﺑﺪﻻﺋﻲ ِאﻧﻬﻲ رﻳﺖ، ﺗﻨﻬﻦ ﻧﻤﻮﻧﻲ
- 167. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ َ ﺻﺒﺎح ﻣﮍאن ِ ُ ﭘﻮر َ ُ وڳ َ ُ ﭘﮗ ِ ُ ﻧﺠﻬﺮو َُ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﮢﻲ ﻧﻲ َ אورﻫﻮن ﻣﻴﮍي َُ ﻣﮇ ُ ﺳﭵﻲ ُ آﻳﺘﻮن ﭘﺎر www.voiceofsindh.net ﺳﭝﺎﮢﻲ، آﺧﺮت ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻣﻼن وﻫﻜﺮي وڃ ﻗﺪم َ אﺟﮭﻮ وאﻫﺮ ﻛﻨﺪڙ وﭠﻴﻮ ﻫﻠﻲ אوري ﮔﮇ ﻳﺎ ﻛﭡﺎ ﻛﺮي ﺗﺮﻫﻮ ﭔﮇﺟﻲ روﺣﺎﻧﻲ אﺷﺎرא ﻃﺮف ﺳﺎﻫﮍ )ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺤﺒﻮب( ﺟﻮ ﺣﺴﻦ ۽ ﺟﻤﺎل )ﺳﻨﺪرﺗﺎ(، ﺗﻘﺪﻳﺮ 1 َ َ َ َ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﺎ ﺳﻴﻨﮕﺎر، אڻ ﻟﮑﻴﺎ אﮘﻲ ُ ََ )ورڌאﺗﺎ(، ﺟﻲ אﻧﮓ ﻟﮑﺠﮡ ﮐﺎن ﺋﻲ אڳ ﻣﻮﺟﻮد ﻫﻮ. ”ﻛﻦ ﻫﺌﺎ؛ ِ ِ ﻓﻴﻜﻮن“ )ﭤﻲُء ۽ ِאﺋﻴﻦ ﺋﻲ ﭤﻲ ﭘﻴﻮ( ﺟﻲ وאﺋﻲ ﻛﺎﻧﻪ ﻫﺌﻲ ۽ ُ ۡ ََ ُ ۡ ُ ُ ِ َ ِ َ َ ﻧﻜﺎ ﻛﻦ ﻓﻴﻜﻮن ﻫﺌﻲ، ﻧﻜﺎ ﭔﻲ ﭘﭽﺎر؛ َ ﻧﻜﺎ ﻛﺎ ﭔﻲ وאرﺗﺎ ﻫﺌﻲ، ﺑﻠﻚ ﻓﺮﺷﺘﻦ )دﻳﻮﺗﺎﺋﻦ( ﺟﻲ ﭘﻴﺪא ِ َ َ َ ﻣﻠﻜﻨﺌﺎن ﻣﻬﻨﺪ ﻫﺌﻲ، ﺗﻮڏيَء ﺟﻲ ﺗﻨﻮאر؛ ََ ِ ُ ِ َ َِ ِ ﭤﻴﮡ ﮐﺎن אﮘﻲ ﺋﻲ، ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ ﻣﭡﻲ ﻻت ﭘﺌﻲ ﭔﮅڻ ۾ آﺋﻲ. ﻫﻦ ُ ِ َ ِ ُ ُ َ َّ َ ُ َ ُ ﻣﺤﺒﺖ ﺳﺎڻ ﻣﻴﻬﺎر، ﻻﻳﺎﺋﻴﻦ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. אﻧﻬﻲ دم ﻣﻴﻬﺎر ﺳﺎن ﭘﺮت ﺟﻮ ﭘﻴﭻ אڙאﻳﻮ ﻫﻮ. ُ ﺳﻬﮣﻲ אزل ﮐﺎن ﺋﻲ درﻳﺎه ﺟﺎ ور ۽ ﭘﻴﭻ ﺳﭹﺎﮢﻲ ﮀﮇﻳﺎ ﻫﻮא. אﻧﻬﻲ 2 َ َ ڏﻳﻨﻬﻦ ڌﮢﻲ روﺣﻦ ﮐﺎن ﭘﮁﻴﻮ ﻫﻮ ﺗﻪ ”ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ﻣﺎن אوﻫﺎن ﺟﻮ َ ﮔﮭﻴﮍ ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ ﮔﮭﺎري، ﻣﻴﺜﺎﻗﺎن ﻣﻴﻬﺎر ڏي؛ ِ ُ َ رب؟“ ۽ روﺣﻦ ﺟﻮאب ڏﻧﻮ ﺗﻪ ”ﻫﺎ“. ﺳﻬﮣﻲ ﺑﻪ אﻫﻮ ﺋﻲ ﻗﻮل ﭘﻴﺌﻲ אﻟﺴﺖ ﺑﺮﺑﻜﻢ ﻗﺎﻟﻮא ﺑﻠﻰ، ﭘﺮ אﻫﺎ ﭘﺎري؛ َ ۡ ُ َِ ﱢ ُ ۡ َ ۡ َ ٰ َ ِ ﭘﺎڙي. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﭘﻴﭽﺮو ڏﺳﻲ، ﭔﻴﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﺌﻲ ڏﻳﮑﺎري. ڏﺳﻴﻮ ڏﻳﮑﺎري، ﭘﺮت ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻮ ﭘﻴﭽﺮو. ِ ِ ِ ِ َ אزل ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ڌﮢﻲ روﺣﻦ ﮐﺎن ﭘﮁﻴﻮ ﺗﻪ ”ﻧﻪ آﻫﻴﺎن 3 ََ ۡ ُ َ َ ِ َ ُ ﻣﺎن אوﻫﺎﻧﺠﻮ رب؟“ ۽ روﺣﻦ ﺟﻮאب ڏﻧﻮ ﻫﻮ ﺗﻪ ”ﻫﺎ“. ﺳﻬﮣﻲ ﺑﻪ אﻟﺴﺖ אروאﺣﻦ ﮐﻲ، ﺟﮇﻫﻦ ﭼﻴﺎﺋﻮن؛ َ ِ אﻫﻮﺋﻲ ﻗﻮل ﭘﻴﺌﻲ ﭘﺎڙي. ﻫﻮ ﭘﺎڻ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﭘﻴﭽﺮو ڏﺳﻲ، ﭔﻴﻦ ُ ُ ُ َ ﻣﻴﺜﺎﻗﺎن ﻣﻴﻬﺎر ﺳﻴﻦ، َﻟﮅﻳﻮن ﻣﻮن ﻻﺋﻮن؛ ِ ﺳﻮ ﻣﻮﭨﻲ ﻛﻴﺌﻦ ﭘﺎﻧﻬﻮن؟ ﺟﻮ ﻣﺤﻔﻮﻇﺎن ﻣﻌﺎف ﭤﻴﻮ. ﮐﻲ ﭘﻴﺌﻲ ڏﻳﮑﺎري. ُ ُ َ ُ ُ ِ ِ אﻟﺴﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ڌﮢﻲ روﺣﻦ ﮐﺎن ﺳﻮאل ﭘﮁﻴﻮ ﻫﻮ، 4 ََ ۡ ُ َ אﻟﺴﺖ אروאﺣﻦ ﮐﻲ، ﺟﮇﻫﻦ אﻣﺮ ﻛﻴﻮ َ َ َ ﺗﮇﻫﻦ ﮐﺎن ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻮ ﻻڙو ﺳﺎﻫﮍ ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻮ ۽ ﮐﻴﺲ ﺳﺎﮢﺲ َ ِ َُ ُ אﺣﺪ؛ َ ِ ِ َ َ َ َ ﻫﻮ ﻣﻦ ﻛﺎڍو ﻣﻴﻬﺎر ڏي، ﺳﻬﮣﻲَء ﺳﻜﮡ ﺳﮅ؛ ﻧﻴﻨﻬﻦ אڙאﺋﮡ ﺟﻲ آرزو ﻫﺌﻲ. ﻟﮑﺌﻲ ﺳﻨﺪس دﻟﻲ ﮐﻲ درﻳﺎه ﺟﻲ َ َ َ ُ ِ وه ۾ ﭔﻪ אڌ ﻛﺮي ﮐﮇﻳﻮ. ﺟﻴﻜﻲ אزل ﮐﺎن ﺳﻨﺪس ﺑﺎري ۾ ََ ِ َ َ َِ َ دﻟﻮ دؤر درﻳﺎه ﺟﻲ، ﻛﻴﻮ אرאدي אڌ؛ ِ رﭤﻴﻞ ﻫﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﭘﻮﺋﻮאري ﻫﻦ ﻋﻮرت אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ 661
- 168. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ َ َ َ َ ﺟﻴﻜﻲ آﻳﺲ ڏאﻧﻬﻦ ﻋﻬﺪ، ﺳﻮ ﭘﺎري ﻣﻨﮅ ﭘﺎﺗﺎر ۾. ِ ِ 5 ََ ۡ َ َ ’אﻟﺴﺖ‘ אروאﺣﻦ ﮐﻲ، ﺟﮇﻫﻦ ﺟﺎﮘﺎﻳﻮ َ ِ َ ﺟﻠﻴﻞ؛ َ ِ َ ِ َ َ َ َ َّ ُ ُ ﺳﻨﺌﻴﻦ رאه، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﺳﻮﭠﺎﺋﻮن ﺳﺒﻴﻞ؛ َ ِ ِ َِ َ وﺣﺪت ﺟﻲ وאديَء ۾، ﻛﻮڙﻳﻦ ﻛﻲ ﻗﻠﻴﻞ؛ ِ َ َ َ ِ َ َ َ َِ َ درﻳﺎه ﺟﻲ دﻟﻴﻞ، ﻟﮑﻴﻦ َﻟﻬﻮאرא ﻛﻴﺎ. ِ 6 ﮐﺎﻣﺎن، ﭘﭽﺎن، ﭘﭵﺮאن، ُ َ ُ َ ﻟﮁﺎن ۽ ﻟﻮﭼﺎن؛ َ َ َ ﺗﻦ ۾ ﺗﺆﻧﺲ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻲ، ﭘﻴﺎن ﻧﻪ ڍאﭘﺎن؛ ِ َ ِِ ِ َ ُ َ ُ ﺟﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﻣﻨﻬﻦ ﻛﺮﻳﺎن، ﺗﻮ ﺳﺮﻛﻴﺎﺋﻲ ﻧﻪ ﭤـﺌﻲ. ِ ِ ُ ِ 7 َ ﻛﺎري رאت، ﻛﭽﻮ ﮔﮭﮍو، ُאﮢﭩﻴﮧ ُ ِ َ ِ َ אوﻧﺪאﻫﻲ؛ ِ ِ ﭼﻨﮉ ﻧﺎﻟﻮ ﻧﺎهِ ﻛﻮ، درﻳﺎه دڙَ َ َِ َ َ ﻻﺋﻲ؛ ِ ََ ﺳﺎﻫﮍ ﻛﺎرڻ ﺳﻬﮣﻲ، آڌيَء ﭤﻲ آﺋﻲ؛ ِ ِ َ ُ ِ َ ُ َ אي ﻛﻢ אﻻﻫﻲ، ﻧﺎت ﻛﻨﻦ ۾ ﻛﻴﺮ ﮔِﮭﮍي؟ ِ َ ُ ِ ِ َِ 8 َ ِ َ ﻛﺎري رאت، ﻛﭽﻮ ﮔﮭﮍو، ﻧﻜﺎ ﺳﻴﮣﮧ ُ ِ َ ﺳﺎڻ؛ ِ وﺟﮭﻲ وﻳﺮم ﻧﻪ ﻛﺮي، ﭘﺮﻳﺎن ﻛﺎرڻ ُ َ َ َ َ ِ ﭘﺎڻ؛ ِ ِ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻲ ﻣﻬﺮאڻ، ﺳﻜﻲ ﺳﭛ َ ُ ُ َ َّ َ ُ ُ ِ َ ُ ﭘﭧ ﭤﻴﻮ. ِ 9 ِ َ َ ِ َ אورאر ﻧﻪ ﭘﺮאر، وﻳﭽﺎري وه وچ ۾! ِ َ ِ َ ﺳﻜﻲ ڏﻧﻲَء ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﭔﻴﻮ ﻣﮍوﺋﻲ ﺗﺎر؛ ُ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ُ ِِ ُ ِ ُ ِ َ ِ ِ ُ َ ُ ﺗﻮن ﮔﮭﮍ، ﻛﻴﻢ ﻧﻬﺎر، ﭔﮇﻧﺪن ﺳﻴﻦ ﭔﺎﺟﮭﻮن ﻛﺮي. ِ www.voiceofsindh.net ﻛﺌﻲ. َ אﻟﺴﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ، ﺟﮇﻫﻦ ﺷﺎن وאري ڌﮢﻲ روﺣﻦ ﮐﻲ ﺳﺠﺎڳ َ ﻛﻴﻮ، ﺗﮇﻫﻦ ﻫﻨﻦ ﺳﻨﺌﻴﻦ رאه ﻳﻌﻨﻲ ﺧﺪאﺋﻲ وאٽ ﮘﻮﻟﻲ ﻟﮅي. ﭘﻮ ﻫﻴﻜﮍאﺋﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﭤﺮ ۾ ﻛﺮوڙن ﻣﺎن ﻛﻲ ﭤﻮرא وﭸﻲ رﻫﻴﺎ. دﻧﻴﺎ ﺟﻲ وﻫﻤﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﻟﮑﻦ ﮐﻲ ﻟﻮڙﻫﻲ ﮀﮇﻳﻮ. )دﻧﻴﺎ ۾ ُ אﭼﮡ ﮐﺎن ﭘﻮِ אﻧﺴﺎن אﻫﺎ ﺳﺮت ﭜﻠﺠﻲ وﻳﻮ ۽ ﺣﺮﺻﻦ ﺟﻲ درﻳﺎه ۾ ﻟﮍﻫﻲ وﻳﻮ.( ﮐﺎﻣﺎن، ﺳﮍאن، ﭘﭽﺮאن ۽ ﭰﭥﻜﺎن َ ﭘﻴﺌﻲ ۽ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ڏورﻳﺎن ﺑﻪ ُ ﭘﻴﺌﻲ. ﺳﺮﻳﺮ ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻚ ﺟﻲ אﻳﺘﺮي אﺳﺎٽ אﭤﻢ، ﺟﻮ ﭘﻴﺌﮡ ﺳﺎن ﺑﻪ ﭘﻴﺎس ﻧﻪ ﭤﻲ ﭔﺠﮭﻴﻢ. ﺟﻲ ﺳﺎرو ﺳﻤﻨﮉ ﮐﮣﻲ وאت ۾ אوﺗﻴﺎن ﺗﻪ ﺑﻪ ﻣﻮن ﻻ ﺟﻴﻜﺮ ﻫﻚ ڍכ ﺑﻪ ﻛﻴﻦ ﭤﺌﻲ. ُ אﮢﭩﻴﻬﻴﻦ ﺗﺎرﻳﺦ ﺟﻲ אوﻧﺪאﻫﻲ رאت آﻫﻲ ۽ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﻛﭽﻮ دﻟﻮ ﺳﺎڻ آﻫﻲ. ﭼﻨﮉ ﺟﻮ ﻧﺸﺎن ﺑﻪ ﻛﻮﻧﻬﻲ ۽ درﻳﺎه ۾ ﻛﮍﻛﺎ ﭘﻴﺎ ﭘﻮن. ﺳﻬﮣﻲ، ﺳﺎﻫﮍ ﻛﺎڻ آڌي رאت درﻳﺎه ﺗﻲ آﺋﻲ آﻫﻲ. ِאﻫﻮ ﺳﭛ ڌﮢﻲ ﺟﻲ אﻣﺮ ﻣﻮﺟﺐ ﻫﻮ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﺟﻴﻜﺮ َ ﻛﻴﺮ ﻫﻴﺌﻦ ﻛﻨﻦ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻮي؟ رאت אوﻧﺪאﻫﻲ ۽ ﻛﭽﻮ دﻟﻮ، ﻧﻜﺎ ﻛﺎ ﺳﻴﮣﺎه ﺳﺎڻ אﭤﺲ. ﻫﻮ ذرو ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻲ ﺗﺮﺳﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻣﺤﺐ ﺧﺎﻃﺮ ﮐﮣﻲ آب ۾ ﭤﻲ ُ אﮀﻠﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ אﮘﻴﺎن ﺳﺎﮔﺮ ﺳﻜﻲ ﻣﻴﺪאن ﭤﻲ ﭘﻴﻮ. )ﺳﭽﻮ ﻋﺸﻖ ﻣﻬﺮאڻ ﺗﻮڙي ﺟﺒﻞ ﮐﻲ ﻣﺎت ﻛﻴﻮ ﮀﮇي.( وﻳﭽﺎري ﺳﻬﮣﻲ ﻧﻪ אورﻳﻦ ﭜﺮ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ، ﭘﺮ وچ ﺳﻴﺮ ۾ آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﺳﻜﻲ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ آﻫﻲ، ۽ وچ ۾ رﮘﻮ ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ﻟﮙﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. אي ﺳﻬﮣﻲ! )אي ﺳﺎﻟﻚ!( ﺗﻮن ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻫﻮڏאﻧﻬﻦ ﻧﻪ ﻧﻬﺎر، ﭘﺮ אﻧﺪر ﮔﮭﮍي ﭘﺌﻮ. ڌﮢﻲ، ﭔﮇﻧﺪڙن ﺗﻲ ﻣﻬﺮون ﭤﻮ ﻛﺮي. ﺳﻤﻨﮉ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺟﻴﻮن ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻫﻦ ِאﺳﺘﺮي )ﺳﻬﮣﻲ (ﺧﻮد ﺳﻤﻨﮉ ﮐﻲ ﭔﻮڙي ﮀﮇﻳﻮ. ﺳﺎﮔﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻛﻨﮅ، ﻛﻨﮅي ﺳﺎن ﻫﮣﻲ، ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺑﻴﺤﺎل ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. )ﻫﺘﻲ ﺷﺎه ﺣﺴﻦ אﻟﺘﻌﻠﻴﻞ ﺳﻬﮣﻲ אﻧﺪאز ۾ ﻛﻢ آﻧﺪي آﻫﻲ.( َ אﻧﻴﻚ ﺳﺎﮔﺮ ﮔﺠﮕﻮڙون ﻛﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭝﺎُء ﻣﭩﺎﺋﮡ وאري ﻧﻪ آﻫﻲ. ِאﻧﻬﻲ رﻳﺖ ﺑﻪ ﻛﻲ ﻣﺤﺒﺘﻮن ﮀﭵﮡ ﺟﻮن آﻫﻦ؟ )ﺳﭽﻮ ﻋﺸﻖ ﻛﻬﮍﻳﻦ ﺑﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻦ ﻫﻴﭟ ﻧﻪ ﭤﻮ ﮀﭵﻲ.( 01 ﻫﻦ ﭘﺎر، ﻧﻪ ﻫﻦ، وﻳﭽﺎري وه وچَ ِ َ َ ُ َّ ِ ۾! ِ َ ِ ﻧﻴﭿ ﻧﻬﺎري ﻧﻪ ﮔﮭﮍي، ﺗﻨﻬﻦ ۾ ﭘﻴﺲ ُ َّ ﺗﻦ؛ ِ ُ ِ ِ ِ َ ُ َ ُ َّ א! ﺳﺎڻ אﻣﻦ، آرאن ﻛﻨﻬﻦ ُאﻛﺎرﺋﻴﻦ. ِ 11 َ َِ َ َ ﱢ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺎﺋﺮ ﮔﺠﻦ، ﺗﻮ ﺳﻬﺞ ﻧﻪ ﻣﭩﻲ ﺳﻬﮣﻲ؛ َ َ َ َ ِ ُ ِ َ ِ َ ﺗﻪ ﻛﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮀﭵﻦ، ﭘﺮﺗﻬﻴﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ؟ ِ ُ ِ ِ َ ﱢ َِ ِ אي ﭔﮇﻧﺪڙ ﻣﻨﮅ! ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ آﮀﻴﻞ ﺗﺮﻫﻲ ﮐﻲ ﻧﻪ ﮀﻬﻪ. ﺳﭝﺎﮢﻲ 21 ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺗﺮﻫﻲ، ﭔﮇي! َ ُ )آﺧﺮت ۾ ﻳﺎ ﭘﮁﺎﮢﻲ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ( ﺗﻮﮐﻲ ﭼﻮﻧﺪא ﺗﻪ ”אﺳﺎن ﺗﻮﮐﻲ ُ ُ َ َُ ِ ﻫﭣ م ﻻ؛ 761
- 169. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ َ ََ ﺻﺒﺎح ﺗﻮ ﭼﻮﻧﺪא” :אﺳﺎن ﺗﻮ ُאﻛﺎرﻳﻮ.“ ِ 31 ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺗﺮﻫﻲ، ﭔﮇﻳﻦ، ﺗﻮ م َ ُ ُ َُ َ ﻟﮗ؛ ُ ِ َ ُ ُ ﺟﻲ ﭜﺎﻧـﺌﻴﻦ ﭘﺮﻳﻦَء ﻣﮍאن، ﺗﻪ ﭘﻮر ُאﺑﺘﻲ وڳ؛ ِ ِ ِِ ِ َ ُ ﭘﺎ ﺗﻴﮇאﻫﻴﻦ ﭘﮗ، ﻧﺎهِ ﺟﻴﮇאﻫﻴﻦ ِ ُ ِ ﻧﺠﮭﺮو. 41 َ َُ ﺳﻜﻲَء ﭔﮇن ﺟﻲ، ﺳﺎﻫﮍ ﺳﺎﮢﻲ ﺗﻦ ﺟﻮ؛ ُ ِ ِ ُ ِ َ ُ ِ ِ ُ ﻟﻬﺮن ﺳﺮ َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻛﻠﻬﻦ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ ﻧﻲ؛ ِ ِ ِ ُ ُ َ ِ َ ُ َ ﺟﻲ ﭘﮁﻦ ﭘﻨﮅ ﭘﺮي، ﺗﻦ ُאﻣﺎﮢﻲ אورﻫﻮن. ِ 51 ُُ َ ﺳﻜﻲَء ﺟﻲ ﺳﺎﻧﺒﺎه ۾، ﭔﮇﻳﻦ، ﺗﻮ ﭔﮇ؛ ُ ِ ُ ِ َُ َ َُ َ َ ُ ﻛﮏ، ﻛﺎﻧﮉﻳﺮא، ﻛﺎﭠـﻴﻮن، ﻣﻴﮍي، ﭔﮅ م ﻣﮇ؛ َُ َُ ُ ﻧﻜﻮ ﺳﺎﻫﮍ ﺳﮇ، ﻧﻜﺎ ﺳﭵﻲ ﺳﻬﮣﻲ. ُ ِ 61 ُ َ ﺟﻲ ﺗﻮ ﺑﻴﺖ ﭜﺎﻧﻴﺎ، ﺳﻲ آﻳﺘﻮن آﻫﻴﻦ؛ ِ ِ َ َ ﻧﻴﻮ ﻣﻦ ﻻﺋﻴﻦ، ﭘﺮﻳﺎن ﺳﻨﺪي ﭘﺎر ڏي. ِ َ ُ ِ ِ ِِ ُ ﭘﺎر אﻛﺎرﻳﻮ.“ ﺟﻲ ﺗﻮن ﭔﮇﻳﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺗﺮﻫﻲ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ آڌאر ﻧﻪ ﻛﺮ. ﺟﻲ ﭼﺎﻫﻴﻦ ﺗﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﺳﺎن ﻣﻼن ﺗﻪ אوﭜﺎرو وڃ )وﻫﻜﺮي ﺟﻲ ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺗﺮ(. ﭘﻴﺮ אوڏאﻧﻬﻦ ﮐﮡ، ﺟﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻛﻮ ُ ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺟﻮ ﻣﺎڳ ﻧﻪ ﺳﺠﮭﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﺳﻜﻲ ۾ ﭤﺎ ﭔﮇن )ﺟﻲ درﻳﺎه ۾ ﮔﮭﮍڻ ﮐﺎن אﮘﻴﺌﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﺗﺎن ﻫﭣ ﭤﺎ ﮐﮣﻦ(. ﺗﻦ ﺟﻮ ﻣﺪدﮔﺎر ﺳﺎﻫﮍ )ڌﮢﻲ( ُ آﻫﻲ. ﻫﻮ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ ﻛﻠﻬﻦ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ، ﻟﻬﺮن ﻣﭥﺎن ُ ُ אﻛﺎري ﭤﻮ وﭸﻲ. ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻨﺰل ﺟﻮ ﭤﺎ ﭘﮁﻦ، ﺗﻨﮑﻲ אﺗﻲ ِאﺋﻴﻦ ُ وﭸﻴﻮ رﺳﺎﺋﻴﻢ، ﭴﮡ אﻫﺎ אورﻳﺎن ﻫﺌﻲ. ﺳﻜﻲ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ ﭘﻬﭽﮡ )ﺳﺎﻫﮍ وٽ رﺳﮡ ﺟﻲ ﺳﺎﻧﺒﺎﻫﻲ ۾ ﺟﻲ ﭔﮇﻳﻦ ﺗﻪ ﭜﻞ ﭔﮇ. ﻛﮏ ۽ ﻛﺎﻧﮉﻳﺮي ﺟﻮن ﻛﺎﭠﻴﻮن ﻣﻴﮍي، ﺗﺮﻫﻮ ﻧﻪ ﭔﮅ. ﭘﻮ ﻧﻪ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻮ ﻛﻮ ﺳﮇ )آوאز( ﭔﮅﺑﻮ، ﻧﻪ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ ﻛﺎ وאﺋﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮ ﺑﻴﺖ ﺳﻤﺠﮭﻴﺎ، ﺳﻲ آﻳﺘﻮن )روﺣﺎﻧﻲ ﻫﺪאﻳﺘﻮن( آﻫﻦ. ُ אﻫﻲ ﻣﻦ ﮐﻲ وﭸﻴﻮ ﻣﺤﺒﻮب )ڌﮢﻲ (ﺟﻲ ﻃﺮف ﻟﮙﺎﺋﻴﻦ. ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ دאﺳﺘﺎن ﺳﺘﻮن ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﭔﻮڙڻ ۽ ﭼﺎڙﻫﮡ وאرو ڌﮢﻲ ﺋﻲ آﻫﻲ. ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺑﻪ ﻫﺖ ﺣﺠﺖ ﻳﺎ ﻫﺎم ﻧﻪ ﭤﻲ ﻫﻠﻲ. ﻫﻮ ﺋﻲ ﺷﻞ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﻛﺎروﻧﭝﺎر ۾ ﻫﭣ ڏﻳﺌﻲ رﮐﻲ، ﺑﺎﻗﻲ ﭔﺌﻲ ﺟﻲ ﻫﺖ وאٽ ﺋﻲ ﻛﺎﻧﻬﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ۾ درﻳﺎه ۾ ﭔﮇي ﻓﻨﺎ ﭤﻲ. ن ﮐﻴﺲ ﻛﻮ ﻛﺎﻧﮅي ﻣﻠﻴﻮ، ﻧﻪ ﻛﻔﻦ. ﻛﻨﮓ ۽ ﭔﮕﮭﻪ ﺳﻨﺪس ﻛﺎﻧﮅي ﭤﻴﺎ ۽ درﻳﺎه ﺳﻨﺪس ﺟﻨﺎزو. ﺳﻨﺪس ﭔﮇڻ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺋﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﮐﻴﺲ ﺳﮇ ﻛﻨﺪو، אﭼﻲ ﭤﻮ ﺳﻴﺮ ۾ رﺳﻲ. ﻫﻮ ﻣﻼﺣﻦ ﮐﻲ ﻣﺪد ﻻ ﭤﻮ ﭘﻜﺎري ۽ درد َ وﭼﺎن درﻳﺎه ﺗﻲ دאﻧﻬﻲ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﻓﺮﻳﺎد درﻳﺎه ﺗﻲ ﻫﻮﻧﺪو. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ ﺳﻚ ﺟﻲ אزﻟﻲ آﻫﻲ ِ ُ َ ﺗﻪ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻮ ﺳﺎﮢﺲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺑﻪ אﺑﺪي ﭤﻲ ﭤﻮ ﭘﻮي. ﺗﮑﻮ ﻃﻮﻓﺎن ﻫﺠﻲ ﻳﺎ ﺗﺎر درﻳﺎه، ﺗﻪ ﺑﻪ אﻫﻲ ﻧﻪ ﭔﮇﻧﺪﻳﻮن، ﺟﻨﺠﻮ ﺻﺎﺣﺐ ُ ﺳﺎﮢﻲ آﻫﻲ. אي ﺳﺎﻟﻚ ﺗﻮن ﺑﻪ אﻧﺪر، آﺋﻴﻨﻲ ﺟﻴﺎن אوﺟﻞ ﻛﺮ ﺗﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﻣﺎﮢﻴﻦ. ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺣﺠﺖ دﻋﻮى َ َُ ﭘﺮوڙ، ﭴﺎڻ ﻣﻌﻠﻢ دﻟﻲ ﭜﻴﻠﻲ ََ ُ ﺷﺮم ﭜﺮم 861
- 170. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ אﺟﮭﻮر َ َ ﻛﻨﮓ َ َ وﻫﮡ ََ َ ﻣﻠﻚ ﺗﻮ َ َ ﻣﻦ ﻛﺎڍو ُ ﮔﮭﻮرﻳﻮن ُ ُ ﻛﺎروﻧﭝﺎر ﻛﺎﻧﻬﻦ ُ آﻫﻮن ﭔﺎﻧﻬﻦ ﭜﻴﺮ ﭜﺮن َِ ِ ُ ُ ﭜﺮﻳﻮن َ ُ ﭜﻮאرﻳﻮن ﺗﺎﻧﮕﮭﻪ ُ ﺗﺎرﺋﻴﻦ َ ُ ﻣﭗ ﻣﺎﭨﻴﮍن ِ َ ِ ﺳﻴﮣﺎﻫﻴﺎ ِ ِ َ ﺳﻨﻜﻦ َ אﺳﺎري ﺳﺎﮢﻲ ُ ﭔﺠﮭﺎن ﻫﺎري َ ﱠ ﺣﻖ آﺋﻴﻨﻮ ِ ﭘﺮ َِ َ رﻣﻴﺞ ُ ﻣﺸﺎﻫﺪو ِ ُ ﻃﺎﻟﺒﻮ 961 َ אﺟﮭﺎڳ ﭘﺎﮢﻲ ۾ درﻳﺎه ﺟﺎ ﭘﮑﻲ وﻫﻜﮍو ﻓﺮﺷﺘﺎ )ﻣﻨﻜﺮ ۽ ﻧﻜﻴﺮ ﺟﻲ ﺣﺴﺎب ﭘﮁﻨﺪڙ ﻓﺮﺷﺘﺎ آﻫﻦ.( ﺗﻪ ﺑﻪ ﻣﻦ ﺟﻮ ﻻڙو ﮘﻮﻟﻴﻮن אوﻧﻬﻮ درﻳﺎه ﮔﺎﻫﻪ ﻳﺎ ﺳﺮ دאﻧﻬﻮن، ﭘﻜﺎرون زאل درﻳﺎ ﺟﺎ دﺋﻮر ﭰﻴﺮא ﻳﺎ ﭼﻜﺮ ﻫﮣﻦ ﭜﻜﻮن ﭜﻮאﺋﺘﻴﻮن ﺗﺮو ﺗﺎرن ﻣﺎپ ﻣﺎﭨﻲ ﺗﻲ ﺗﺮﻧﺪڙن )ﻣﻬﺎﮢﻦ( ﺳﻴﮣﺎه وאرא ڊﭴﻦ َ وﺳﻮڙي ﻣﻮﮘﻲ! ﻣﺪدﮔﺎر ﺳﻤﺠﮭﺎن ﭤﻮ ﻧﺎدאن! ﻓﺮض، ﺷﻨﺎس آرﺳﻲ אﻧﺪر ۾ ﻫﻠﺞ دﻳﺪאر ﺳﻜﻨﺪڙ، ﮘﻮﻻﺋﻮ
- 171. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭘﮙﻬﻴﻮ ِ ﭘﺎڻ َ ﮘﺮي ﭘﮙﻬﻪ ﻳﺎ رﺳﻲ ﺳﺎن ﭔﮅو ﭘﺎڻ وٽ אي ڌﮢﻲ! ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻦ ﺑﻪ ﺗﻮن، ﺗﺎرﻳﻦ ﺑﻪ ﺗﻮن؛ 1 ُ ﭔﻮڙﺋﻴﻦ، ﭼﺎڙﻫﺌﻴﻦ، ﺗﻮن ڌﮢﻲ! ﭔﺌﻲ ﺟﻮ دﻋﻮى رﺳﻲ ﻧﻪ دم؛ ﭔﺌﻲ ﺟﻲ ﻫﺖ ﻧﻪ ﺣﺠﺖ ﭤﻲ ﻫﻠﻲ، ﻧﻪ ﻫﺎم. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ َُ ٰ َ َِ ِ ِ ِ ﻫﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺣﺎل ﺟﻮ، ﻣﻴﻬﺮ ﺗﻲ َ ۡ َ َ َ ﻫﻦ ﺣﺎل ﺟﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﻲ ﺳﻤﻮري ﭴﺎڻ آﻫﻲ. אي ُ َ ﻣﻌﻠﻢ؛ َ ِ ُ ِ رک ﭜﻴﻠﻲ ﺟﻮ ﭜـﺮم، ﺟﻮ אﭼﻲ ﭘﻴﻮ َ َ ڌﮢﻲ! ﺗﻮن ﻫﻦ دﻟﻲ ﺟﻲ ﻟﭳ رﮐﺞ، ﺟﻮ אﭼﻲ אﺟﮭﺎڳ َ ُ َ َ ُ ِ ِ אﺟﮭﻮر ۾. ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﺎ ﻛﺎﻧﮅي ﻛﻨﮓ ﭘﮑﻲ ﭤﻴﺎ ۽ درﻳﺎه 2 ﺳﻨﺪس ﺟﻨﺎزو )ڏوﻟﻲ ﻳﺎ ﮐﭩﻮﻟﻮ( ﭤﻴﻮ. ﭔﻴﭧ ﺗﻲ رﻫﻨﺪڙ َ َ ِ ِ َ َ ُ َ ﻛﺎﻧﮅي ﻛﻨﮓ ﭤﻴﺎس، وﻫﮡ ﺟﻨﺎزو ُ ﺳﻬﮣﻲ؛ ِ ِ ﭔﮕﮭﺎ ﺟﻲ ﭔﻴﭩﻦ ﺟﺎ، ُ ﭔﮕﮭﻦ ﮐﻴﺲ ﻛﻠﻬﺎ ڏﻧﺎ. אﮐﻴﻦ ﺳﺎن ﺣﺴﺎب ﭘﮁﻨﺪڙ َ َ ﻛﻠﻬﺎ ﺗﻦ ڏﻧﺎس؛ ِ ِ ِ َ ﻓﺮﺷﺘﺎ )ﻣﻨﻜﺮ ۽ ﻧﻜﻴﺮ( ڏﭠﺎﺋﻴﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﻣﻦ َ َ َ َ אﮐﺌﻴﻦ ﻣﻠﻚ ڏﭠﺎس، ﺗﻮ ﻣﻦ ﻛﺎڍو ﻣﻴﻬﺎر ڏي. َ َ ِ ِ ﺟﻮ ﻻڙو ﻣﻴﻬﺎر ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻮ. ﻣﻴﻬﺎر، ﺗﮍ ﺗﻲ ﺑﻴﻬﻲ، ﻣﻴﺮ ﺑﺤﺮن ﮐﻲ ﺳﮇ ﻛﺮي ﭘﻴﻮ 3 َ َ َ ﭼﻮي ﺗﻪ ”آُء ﺑﻪ ﻫﭣ ﭤﻮ وﺟﮭﺎن ۽ אوﻫﻴﻦ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ُ َ ُאﭜﻮ ﺗﮍ ﻣﻴﻬﺎر، ﻣﻼﺣﻦ ﺳﮇ ﻛﺮي؛ ِ ِ ََ َ ﭴﺎر وﺟﮭﻮ. אﭼﻮ ﺗﻪ ﻫﻦ אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﮘﻮﻟﻴﻮن، ُ ُ ُ آ ﭘﮡ وﺟﮭﺎن ﻫﭥﮍא، אﺋﻴﻦ ﭘﮡ وﺟﮭﻮ ﭴﺎر؛ ِ ِ ِ ِ َ ِ ﻣﻦ אﺳﺎن ﮐﻲ ﻣﺤﺒﻮب )ﺳﻬﮣﻲ( ﻫﭣ אﭼﻲ. َ ِ ُِ ُ ُ ُ ﮔﮭﻮرﻳﻮن ﻛﺎروﻧﭝﺎر، ﻣﺎن ﻣﻠﻨﺌﻮن ﺳﭙﺮﻳﻦ. ُ ِِ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ َ َ ﺳﺮن )ﮔﺎه( ﮐﻲ ﺟﻬﻠﻲ، ﻋﺎﺷﻖ )ﻣﻴﻬﺎر( 4 َ ﻛﻨﮅي ﺟﮭﻠﻴﻮ ﻛﺎﻧﻬﻦ، ﻋﺎﺷﻖ ُאﭜﻮ ُ ُِ َ ِ َ آﻫﻮن ﻛﺮي؛ َ ﺗﻮ ﻛﻴﺌﻦ ﭔﻮڙي ﺳﻬﮣﻲ؟ ﭔﻴﻠﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﺎﻧﻬﻦ؛ ِ ُ ِ ِ ِ ُ ِ ِ ِ ُ درﻳﺎه! ﺗﻮ ﺗﻲ دאﻧﻬﻦ، ڏﻳﻨﺪس ِ َ َ َِ َ ِ َ ِ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻗﻴﺎم ﺟﻲ. 5 َ َ َِ ِ ُ ُ َ ُ ﺟﺘﻲ ﭜـﻴﺮ ﭜﺮن، ﭜﺮﻳﻮن ﭘﻮن ﭜﻮאرﻳﻮن؛ ِ َ ﺗﺎﻧﮕﮫ ﻧﻪ ﻟﮅي ﺗﺎرﺋﻴﻦ، ﻣﭗ ﻧﻪ ِ َ َ َ ُ ُ ﻣﺎﭨﻴﮍن؛ ِ ِ ﻛﻨﮅيَء ُאﭜﺎ ﻛﻴﺘﺮא، ﺳﻴﮣﺎﻫﻴﺎ َ َ ِ ِ ﺳﻨﻜﻦ؛ َ ِ ِ ِ َ ََ َ ُ ﺗﻮن ﻛﻴﺌﻦ ﺗﻦ ﺗﮍن، אﭼﻴﻮ، אﺳﺎري! ﮔﮭﮍﻳﻦ؟ ِ ِ ِ ِ ِ 6 َ َ ﺳﺎﻧﭝﺎرא ﺳﮇ ﻛﻴﻮ، ُאﭜﺎ َ ﭼﻮﻧﻢ: ”آ“؛ َ ِِ ُ َ ُ ِ َ ﻫﻚ ﺗﮑﻮ ﺋﻲ ﺗﺎر وﻫﻲ، ﭔﻴﻮ ُﻟﮍ، ﻟﻬﺮﻳﻮن ۽ وא؛ ِ ِ ِ ِ ﺳﺎﮢﻲ ﺟﻦ َ ُ ُ ُ ُِ א، ﭔﺠﮭﺎن ﺳﻲ ﻧﻪ ﭔﮇﻧﺪﻳﻮن. ِ 071 ﺑﻴﭡﻮ ورﻻپ ﻛﺮي ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﭔﻴﻠﻲ درﻳﺎه! ﺗﻮ ﻛﺌﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﮛ وאري ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﭔﻮڙﻳﻮ؟ ﺗﻮﺗﻲ ﻣﺎن ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻓﺮﻳﺎد ﻛﻨﺪس.“ ُ ﺟﺘﻲ ﮔﺮدאب )ﻛﻦ( ﭘﻴﺎ ﭰﺮن ۽ ﭜﻮאﺋﺘﻴﻮن ﭜﻜﻮن ِ ِ ُ ُ ﭘﻴﺌﻮن ﻛﺮن، ﺟﺘﻲ ﺗﺎرن، ﺗﺮي ﺟﻲ ﺳﮅ ﻧﻪ ﻟﮅي ۽ ﻣﺎﭨﻲ ﺗﻲ ﺗﺮﻧﺪڙن )ﻣﻼﺣﻦ( ﮐﻲ אوﻧﻬﺎڻ ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﻧﻪ ﭘﻴﺌﻲ، ﺟﺘﻲ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ ﺳﻴﮣﺎه وאرא ﺑﻪ ﺑﻴﭡﻲ ﻛﻨﺒﻴﻮ وﭸﻦ، אﻫﮍن ﻫﻨﮅن ﺗﻲ אي وﺳﻮڙي! )ﺳﻬﮣﻲ!( ﺗﻮن ﻛﺌﻦ אﭼﻲ ﭤﻲ ﮔﮭﮍﻳﻦ؟ ﺳﺎﻣﻬﻴﻦ ﭘﺎر ﮐﺎن ﺑﻴﻬﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺳﮇ ﻛﺮي ﭘﻴﻮ ﭼﻮي ﺗﻪ ”אچ“. ﻫﻚ ﺗﻪ درﻳﺎه ﺗﮑﻮ ۽ ﺗﺎر ﭘﻴﻮ وﻫﻲ ۽ ﭔﻴﻮ ﺗﻪ ﭘﺎﮢﻲ ﻟﮍ ۽ ﺗﻴﺰ ﻟﻬﺮون آﻫﻦ ۽ ﻃﻮﻓﺎن ﻟﮙﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﺟﻨﺠﻮ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﻫﻤﺮאه آﻫﻲ، ﺳﻲ ﭜﺎﻧﻴﺎن ﭤﻮ )ﻳﻘﻴﻦ ﺳﺎن ﭴﺎﮢﺎن ﭤﻮ( ﺗﻪ ﻧﻪ ﭔﮇﻧﺪﻳﻮن.
- 172. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net 7 ََ ﻫﺎري! ﺣﻖ رﮐﻴﺞ، ﺳﺎﻧﭝﺎرא ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻮ؛ َ ُّ َ ِ ِ ﺧﻮאب، ﺧﻴﺎل، ﺧﻄﺮא، ﺗﻦ ﮐﻲ ﺗﺮכُ َ َ َ َ َ ڏﺋﻴﺞ؛ ِ ِ َ אﻧﺪر آﺋﻴﻨﻮ ﻛﺮي، ﭘﺮ ۾ ﺳﻮ ﭘﺴﻴﺞ؛ َ ِ َُ ِ َِ אﻧﻬﻲَء رאه رﻣﻴﺞ، ﺗﻪ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﻣﺎﮢـﺌﻴﻦ. َ َ ِ ِ ُ ِ ِ ِ 8 ُِ ﺳﺎﻧﭝﺎرא ﺳﻴﺌﻲ، ﺗﻦ ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮ ﻃﺎﻟـﺒﻮ؛ ِ َ ُ ِ َ ﻣﻦ ﭘﺮﻳﺎن ﻧﻴﺌﻲ، ﭘﮙﻬﻴﻮ ﭘﺎڻ ﮘﺮي. ِ ِ َ ُ ِ אي ﻧﺎدאن ﻧﺎري! ﺳﺎﻣﻬﻴﻦ ﭜﺮ ﺗﻲ ﺑﻴﭡﻞ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺷﻨﺎس رﮐﺞ. ﻣﮍﻳﺌﻲ وﻫﻢ، وﺳﻮﺳﺎ ۽ ﺧﻮف ﺟﻴﻜﻲ دل ۾ אﭤﺌﻲ، ﺗﻨﮑﻲ ﺗﺮכ ﻛﺞ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ﻗﻠﺐ ﮐﻲ آرﺳﻲ ﺟﻴﺎن אوﺟﻞ ﻛﺮي، אﻧﺪر ۾ אﻫﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺴﺞ. ِאﻧﻬﻲ وאٽ ﺗﻲ ﻫﻠﺞ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس دﻳﺪאر ﻣﺎﮢﻴﻦ. ُ אﻫﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺳﺎﻣﻬﻮن آﻫﻦ، ﺟﻨﺠﻲ ﻻ ﺗﻦ ﺳﻜﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻦ ﮀﻜﻲ، ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺟﻜﮍﻳﻮ آﻫﻲ. ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ دאﺳﺘﺎن אﭠﻮن ُ ُ ﭔﮇڻ وﻳﻞ ﻛﻲ ﺳﭽﻴﺖ ﭔﻮڙن ۾ ﻫﭣ ﭤﺎ وﺟﮭﻦ. ڏﺳﻮ ﺗﻪ ﻛﮑﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﻛﻴﮇو ﻧﻪ ﻣﺮم آﻫﻲ. אﻫﻲ ﻳﺎ ﺗﻪ ﭔﮇﻧﺪڙ َ ﮐﻲ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ ﭤﺎ آﮢﻴﻦ ﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﻮز ۽ ﺳﭽﺎﺋﻲ وﭼﺎن ﺳﺎﮢﺲ ﺳﻴﺮ ۾ ﭤﺎ ﻫﻠﻦ. ﺳﺮ ﺟﻮ ﻛﻤﺰور ﻛﺎﻧﻮ ﺑﻪ אوﻧﻬﻲ ﻣﺎن ِ ُ אﻛﺎرﻳﻮ ﮀﮇي. ِאﻫﺎ ﻛﮑﻦ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻫﻨﮅﻳﻦ ﻣﺎﮘﻴﻦ ﻣﺸﻬﻮر آﻫﻲ. אي ﻃﺎﻟﺐ! ﺗﻮن ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﺮﻫﻮ ﺳﻮﮔﮭﻮ ﺟﻬﻞ؛ אوﻧﻬﻲ ۾ ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ آﮢﻲ ﻧﻪ ڏﻳﻨﺪ .ﺟﺌﻦ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﺟﻲ ﭔﺎﻫﺮﻳﻦ رﻧﮓ ۽ روپ ﭜﻼﻳﻮ، ﺗﺌﻦ ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﺑﻪ ﺟﻮאﻧﻲ ﺟﻲ دور ۾ ﭔﺎﻫﺮﻳﻮن ﺣﺴﻦ ﭜﻼﻳﻮ ﮀﮇي. ِאﻧﺴﺎﻧﻲ ﺟﻮﭜﻦ ۽ ﺟﻤﺎل ﮐﻲ אﻫﮍوﺋﻲ ﺟﭩﺎُء آﻫﻲ، ﺟﻬﮍو ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﻛﭽﻲ ﮔﮭﮍي ﮐﻲ. ِאﻧﺴﺎن وﻳﭽﺎرو ﻋﺎﺟﺰ ۽ ﺑﻴﻮس آﻫﻲ. رﮘﻮ ﻣﭥﺲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﭘﻜﻲ ﻧﻈﺮ ﻫﺠﻲ ﺗﻪ وﻳﺮ وﻫﻴﮣﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﻼح ﺋﻲ ﭔﮇن ﮐﻲ ﭔﺎر ﻣﺎن ﭤﻲ ﻛﮃي، ﻧﻪ ﺗﻪ ﻫﻨﻦ وﻳﭽﺎرن ۾ ﺳﻴﺮ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﻛﻮﺑﻪ ﺳﺖ ﻧﻪ ﭤﻮ رﻫﻲ. ﺳﭽﻦ ِ ﺳﺎﻟﻜﻦ אﮘﻴﺎن ﻣﻮت אﭼﻴﻮ ﺑﻴﻬﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻬﮣﻲ وאﻧﮕﺮ ﺳﻨﺪن ﻣﻦ ﺟﻮ ﻻڙو ﻣﺤﺒﻮب ڏאﻧﻬﻦ آﻫﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ُ ﭔﻮڙن ِ َ ﻫﺎﺗﻚ َ ﻧﺎت ﻛﺎﻧﻲ َ ﻛﺎﻧﻬﻦ ﭔﺎر ِ ُ ڌرﻳﺎن َ ََ ﱡ ﻛﻤﺎ ﺣﻘﮫ َ َ אﮘﺎﻧﻬﻪ ُאﻣﺎڻ 171 ﻣﻌﻨﻰ ﮔﺎه ﺟﻲ ﭔﻮﭨﻦ ﺣﺎذق، ﺣﺮﻓﺖ وאرא ﻧﻪ ﺗﻪ ﻛﺎﻧﻮ ﮔﺎﻫﻪ ﻳﺎ ﺳﺮ ﺟﻮ אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ڌر ﻳﺎ ﻣﻨﮉ ﺟﺌﻦ وאﺟﺐ آﻫﻲ ﭘﮅري ﻣﺸﻬﻮر ُ َ אﻣﺎﻧﺖ، אﻣﺎﮢﮡ وאرو
- 173. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ َ ﺟﻮאڻ آﮔﮭﭩﻴﺎ َ ِ آڏي ﭘﺎﺋﻲ آڻ ﭔﺎﻧﮉﻳﻦ ُِ ِ َ ﻛﻬﻲ َ وﮀﺎرن َ ﻧﻬﻲ َ ﻧﮅو ُ ﻛﻼل ﺧﺎل ڌא َ ڌﻣﺎل َ َ ﺳﭙﻚ َ َ َ َ ﺟﻮﭜﻦ ﺟﻲ ﺟﻤﺎل آﻛﻲ َ ُُ ﻣﻌﻠﻢ ُ ﺗﺎن ﻛﻮه َ ﮀﭩﻮ ُ ﮀﻮه ُ ِ َِ ﭘﻮرﻳﻨﺪﻳﺲ ِ َ ﭘﺎر ﻣﮣﻲ َ ﻛﭽﻲ َ ُ ﻛﭧ َ ﺟﮭﻠﻴﻮ ﭜﻴﻠﻮ َ ﺳﺎر ُ ﭔﺮي َِ ﻣﺎﻫﻴﺖ ََ َ َ َ ﻣﻠﻚ אﻟﻤﻮت ﭔﺮ! ﭔﺮ! َِ َِ وﻳﺮن ۾ وאﺋﻲ ُِ ِ 271 www.voiceofsindh.net ﺟﻮאن روﻛﻴﺎ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻘﺎﺑﻞ، ﺳﺎﻣﻬﻮن آڻ ﻣﭹﻲ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﻟﮍﻫﻨﺪڙ ﺑﻨﮉن، ﭘﺎﻧﮅﻳﮍن وﭸﻲ وﮀﺎرن )ﻣﻴﻬﺎرن( ڏאﻧﻬﻦ وﭸﻲ ﻗﺎﺑﻮ ﻛﺮي، ﭔﮅي ﻗﺎﺑﻮ ﻛﻴﻮ، ﻳﺎ ﭔﮅو ﻛﻨﭝﺎر ﮔﻠﻜﺎرﻳﻮن ﮔﻴﮍو رﻧﮓ َ ﺳﭧ ﭼﮝﻲ ﻃﺮح ﺑﻠﻜﻞ ﺟﻮאﻧﻲ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﺸﻲ ۾ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﺗﻪ ﮀﺎ ﺳﺨﺖ ﻃﻮﻓﺎن ﺗﮑﻮ وﻫﻜﺮو وﻳﻨﺪﻳﺲ ﭘﺮﻳﻦ ﭜﺮ ڏאﻧﻬﻦ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﻫﺮﮔﺰ زور ﻧﻪ ﺟﮭﻠﻴﻮ دﻟﻮ ﺳﮕﮭﻪ، ﺳﺖ ﺳﺎﮢﻲ ﭤﻲ، ﭤﻜﺠﻲ ﺻﻮرت ﻣﻮت ﺟﻲ ﻓﺮﺷﺘﻲ )ﻋﺰرאﺋﻴﻞ( َ אﻓﺴﻮس! אﻓﺴﻮس! وﻳﺮن ﻣﺎن آﻻپ
- 174. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﻻل ُ ﻛﻼل ُِ ﻓﺎﺋﻖ ُ ﻣﻮﺟﻮن ُِ ﭜﺮ ﺑﻴﺮאه ﺗﻮرَء ِ ﺗﺎري وאﻟﻲ َ ﺻﻼح ﺗﺎر ِ َ ﭔﻴﻠﻴﭙﻮ َُ אوﻛﺮ آر ﺳﻬﮣﻲ ﻧﺎر )ﺳﻬﮣﻲ( ﻛﻨﭝﺎر אﻋﻠﻰ ڌﮢﻲ ﻟﻬﺮون ﻣﻮٽ، ور אوﺟﮭﺮ ﺗﻮ ﺑﻨﺎ آڌאر אي ﻣﺎﻟﻚ! رאﺿﭙﻮ، ﻟﻄﻒ אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﺳﺎٿ، وאﻫﺮ ﮀﻮﭨﻜﺎرو אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن ُ ﭔﮇڻ وﻳﻞ، ﻛﻲ ﻋﻘﻞ ۽ ﺣﺮﻓﺖ وאرא ﮔﺎﻫﻪ ﺟﻲ ﭔﻮڙن ﮐﻲ 1 َُ ِ َ ﭔﮇﻧﺪي ﭔﻮڙن ﮐﻲ، ﻛﻲ ﻫﺎﺗﻚ َ َ َ ﻫﭥﻦ ۾ ﭤﺎ ﭘﻜﮍﻳﻦ. ڏﺳﻮ ﺗﻪ ﻛﮑﻦ ﮐﻲ ﻛﻴﮇو ﻧﻪ ﺣﻴﺎُء ﻫﭣ وﺟﮭﻦ؛ ِ َ ِ ُ ِ ُ َ َ ۽ ﻣﺮم آﻫﻲ. אﻫﻲ ﭔﮇﻧﺪڙن ﮐﻲ وﭸﻴﻮ ﻳﺎ ﺗﻪ ﻛﻨﮅي ﺗﺎﺋﻴﻦ َ َ َ ِ ُ َ ﭘﺴﻮ ﻟﭳ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﮝﻲ، ﻛﻴﮇي ﮐﻲ ﻛﮑﻦ؛ ِ ُ ِ رﺳﺎﺋﻴﻦ، ﻧﻪ ﺗﻪ אﻧﻬﻦ ﺳﺎن ﮔﮇوﮔﮇ ﺳﻴﺮ ۾ ﺳﻨﺪن ﺳﺎﭤﻲ ﭤﻲ َ َ ِ َ ﺗﻮﮢﻲ ﻛﻨﮅيَء ﻛﻦ، ﻧﺎت ﺳﺎﮢﻦ وﭸﻦ ﺳﻴﺮ ۾. َ ِ ِ ِ ﭤﺎ وﭸﻦ. َ َ ﺳﺮ ﺟﻮ ﻛﭽﻴﻮ ۽ ﻛﻤﺰور ﻛﺎﻧﻮ ﭔﮇﻧﺪڙن ﮐﻲ אوﻧﻬﻲ 2 ُ ﻛﭽﻲ ﻛﺎﻧﻲ ﻛﺎﻧﻬﻦ، ﭔﮇא َ َ ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن ﭘﺎر ﭤﻮ אﻛﺎري ﻳﺎ ﺗﻪ ﻣﻨﮃ ۾ ﺋﻲ درد ﺟﻲ دאﻧﻬﻦ َ ُ ﻛﮃي ﭔﺎر ﻣﺎن؛ ِ ِ َ ِ ُ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﻛﮑﻦ ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻣﺸﻬﻮر آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ وאﺟﺐ َ َ ِ ُ ﻳﺎ ﻟﻨﮕﮭﺎﺋﻲ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻳﺎ ڌرﻳﺎن ﻛﺮي دאﻧﻬﻦ؛ َ ََ ﱡ َ َ آﻫﻲ. ﻳﺎ ﺗﻪ ﭔﮇﻧﺪڙن ﺟﻲ وאﻫﺮ ﭤﺎ ﻛﻦ، ﻳﺎ ﺗﻪ ﺳﺎﮢﻦ ﮔﮇ ﺳﻴﺮ َ َ ﻛﻤﺎ ﺣﻘﮧ ﻛﮑﻦ ﺟﻲ، آﻫﻲ ﮘﺎﻟﮫ אﮘﺎﻧﮧ؛ ِ ِ ۾ ﭤﺎ وﭸﻦ. َ َ َ ِ َ ﺟﻴﻜﻲ ڏي ﭔﮇن ﮐﻲ ﭔﺎﻧﻬﻦ، ﻧﺎت ﺳﺎﮢﻦ وﭸﻦ ﺳﻴﺮ ۾. ِ ِ ُ ِ ﺗﻮﮐﻲ آﺧﺮ ُ ﻫﺘﻲ )ﭔﻲ دﻧﻴﺎ ۾( وﭸﮣﻮ آﻫﻲ، ﺗﻮن אوﻧﻬﻲ ﭘﺎﮢﻲ 3 َ َُ آﻫﺌﻴﻦ ﻫﺖ ُאﻣﺎڻ، ﭔﮅ ُ َ ﺗﺮﻫﻮ ﺗﺎر ﺟﻮ؛ ِ ُ ِ ِ ﻟﻬﺮﻳﻮن، ُﻟﮍ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺟﮭﻠﻴﺎ ﺟﻨﮓ ُ َ َ َ ِ ُ ُ َ َ َ ُ ﺟﻮאڻ؛ َ َ َ ُאوﻧﻬﻲ ﺗﮍ آﮔﮭﭩﻴﺎ، آڏي ﭘﺎﺋﻲ آڻ؛ ِ ِ ُ َ ﺟﻲ ﭘﻴﺎ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻬﺮאڻ، ﺗﻦ ﭔﺎﻧﮉﻳﻦ ﭔﻴﭧ ﻧﻪ ُ َ ِ ُ ُِ אﭴﻬﻲ. ِ 4 ُ َ َ ُ َ ﻛﭽﻲ ﺳﺎڻ ﻛﻬﻲ، ﭘﻜﻮ ﭘﮁﻲ ﻧﻪ ﺳﻬﮣﻲ؛ ُ ِ َ ُ َ ِ ُ َ َ ِ َ ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ ُﻟﮍ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، وﮀﺎرن وﻫﻲ؛ 371 ۾ ﺗﺮﻫﻮ ﭔﮅ. ﻫﻨﻦ ﻟﻬﺮن ۽ ﻟﮍن، ﺟﺒﺮن ﺟﻮאﻧﻦ ﮐﻲ روﻛﻲ ُ ﮀﮇﻳﻮ. אﻫﻲ אﮘﻴﺎن آڻ ﻣﭹﻲ، אوﻧﻬﻲ ﮔﮭﻴﮍ ۾ روﻛﺠﻲ ﺑﻴﻬﻲ رﻫﻴﺎ. ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ۾ ﮔﮭﮍﻳﺎ، ﺗﻦ ﭘﺎﻧﮅﻳﮍن ﮐﻲ ﭔﻴﭧ )ﺳﻼﻣﺘﻲ ﺟﻮ ﻫﻨﮅ( ﻧﻪ ﭤﻮ وﮢﻲ. ﺳﻬﮣﻲ، ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﺳﺎن ﺋﻲ درﻳﺎه ڏي وﭸﻲ ۽ ﭘﻜﻲ ُ دﻟﻲ ﺟﻲ ﻛﺎڻ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﮃي. ﻫﻮ ﻟﮍ ﻣﺎن ﻟﻨﮕﮭﻲ ﻣﻴﻬﺎر )ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﭙﺮﻳﻦ (ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. ﺳﺎ ﻛﺌﻦ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻗﺎﺑﻮ ﻛﺮي، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻗﺎﺑﻮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ.
- 175. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ِ َ َ ِ َ َ ﺳﺎ ﻛﺌﻦ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻬﻲ؟ ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﮅو ﮐـﮣﻲ. ِ ِ 5 ﻛﮃﻳﺎ ﺟﻲ ﻛﻼل، ﺳﻲ ﭘﺴﻲ َ ُ َ َ ِ ﺧﺎل ﺧﻮش ﭤـﺌﻲ؛ ُ ِ ِ َ ِ َ َ ﭘﺎﮢِﻲَء ﭼﭧ ﭘﺴﺎﺋﻴﺎ، ڌאَء ﻧﻪ ﺟﮭﻠﻲ ڌﻣﺎل؛ ِ َ ُ ِ َ َ َ َ َ َ ﺳﭙﻚ ﭜﺎﻧﻴﺎ ﺳﻬﮣﻲَء، ﺟﻮﭜﻦ ﺟﻲ ﺟﻤﺎل؛ ُ ِ َ َ َ َ ُۡ ُ آﻛﻲ ﺟﺎ אﺣﻮאل، ﻣﻌﻠﻢ ﭤﻴﺎ ﻣﻬﺮאڻ ۾. 6 َ ﻛﭽﻮ ﺗﺎن ﻛﻮه؟ ﭘﻜﻮ َ َ ُ َ ُ ِ ُ ِّ ﻧﻈﺮ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ؛ َ َ ُ ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ڏم ڏﭠﻴﺌﻲ ڏوه؛ َ ِ ِ ُ ِِ ُ ُ ِ ُ َ ﺟﻲ ﮀﭩﻮ ﺟﻲ ﮀﻮه، ﺗﻪ ﭘﻮرﻳﻨﺪﻳﺲ ﭘﺎر ﻣﮣﻲ. ُ ِ َِ ِ ِ َ ِ 7 َ َ ُ َ ﻛﭽﻲ ﻛﭧ ﻧﻪ ﺟﮭﻠﻴﻮ، ﭜﻴﻠﻮ ﭘﻴﻮ ﭜﺮي؛ ِ ُِ ِ َ ﺳﺎر ﮀﮇﻳﺎﺋﻴﻦ ﺳﻴﺮ ۾، ﭔﺎﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﭔﺮي؛ َ َ ِ ُ ِ ُ ِ َ ُ ُِ َ ُ ﻟﭩﻲ ﻟﻬﺮﻳﻮن وﻳﺌﻴﻮن، ﭼﺆڌאري ﭼﺮي؛ ِ ۡ ِ ُ َِ َ ََ َ َ َ ِ َ َ ﻫﻨﺌﮍي ﻣﻨﺠﮫ ﻫﺮي، ﻣﺎﻫﻴﺖ ﻣﻠﻚ אﻟﻤﻮت ﺟﻲ. ِ 8 َ ﭜﻴﻠﻲ ﭜﻼﺋﻲ، ﭘﺴﻲ ﭼﭧ َ ُ ِ َ ِ ِ ﭼﺮي ﭤـﺌﻲ؛ ِ ِ ِ ”ﭔﺮ! ﭔﺮ! ﭔﮇي ﺳﻬﮣﻲ!“ وﻳﺮن ۾ وאﺋﻲ؛ ِ َِ َِ ُ ِ ُ ِ ِ ُ ِ َ ِ ِ َ ﻛﭽﻲ ﻛﻴﺮאﺋﻲ، ﻻل َﻟﻬﺮن وچ ۾. ِ 9 َ ِ ِ َ َ َ ﭘﻜﻮ ﮐـﮣـﺞ ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ، ﭼﮝﻮ ﭼﭩﺎﺋﻲ؛ ِ َ ِ ُ َ ُ ﻛﭽﻮ ڏﻳﺞ ﻛﻼل ﮐﻲ، ﻣﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﻣﻮﭨﺎﺋﻲ؛ ُِ َ ﺳﻮ ﺳﮡ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﺳﻴﻦ، ﺳﻬﮣﻲ! ﺟﻴﻜﻲ ﻓﺎﺋﻖ ﻓﺮﻣﺎﺋﻲ؛ ِ ُ ُ ِ ُ ِ َ ُ ِ ِِ َ ُ ﻣﺆﺟﻮن ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻲ، ﻣﺎرﻳﻨﺌﻲ ﻣﻬﺮאڻ ﺟﻮن. 01 َ َ ﭜﺮ، ﭜـﻠﻴﺮא ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﭜﻼ ۾ ﺑﻴﺮאه؛ ُِ َ ِ ُ ِِ َ ﺗﻮ رَء ﺗﺎري ﻧﺎهِ ﻛﺎ، وאﻟﻲ! ﺗﻮ رَء وאه؛ ِ ِ ِ ِ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﻼح، ﺗﻦ ﮐﻲ َ َ َ َ ََ َ ﻛﮃي ﺗﺎر ﻣﺎن. ِ ِ 11 َ َ ﺗﻦ ﮐﻲ ﻛﮃي ﺗﺎر ﻣﺎن، ﺻﻠﺢ ﺳﺎﻫﮍَ ُ ُ َ َ ﺟﻮ؛ ِ َ ُאت آڏو אﭼﻲ ﻛﻴﻦ ﻛﻲ، ﭔﻴﻠﻴﭙﻮ ﭔﺌﻲ ﺟﻮ؛ ِ ِ ِ َ ِ ََ ِ َ ُ َ ُ َ َ ﻣﻴﻬﺮ! ﻛﺞ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ، ﻛﻮ אوﻛﺮ ﻛﻨﻬﻴﻦ آر ﺗﺎن. ِ 471 www.voiceofsindh.net ﺟﻲ ﭼﭧ ۽ ﮔﻞ ﻛﻨﭝﺮ دﻟﻲ ﺗﻲ ﻛﮃﻳﺎ ﻫﻮא، ﺗﻨﮑﻲ ڏﺳﻲ ُ ﺳﻬﮣﻲ ﺧﻮش ﭤﻲ. ﭘﺎﮢﻲ אﻫﻲ ﻧﻘﺶ ﻣﭩﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﺎ ۽ رﻧﮓ ﺑﻪ ﺳﭧ ﻧﻪ ﺟﮭﻠﻲ. ﺟﻮאﻧﻲ ﺟﻲ ﺣﺴﻦ ﺟﻲ ﻧﺸﻲ ۾، ﺳﻬﮣﻲ ُ אﻧﮑﻲ ﭘﻜﻞ دﻟﻮ ﺳﻤﺠﮭﻴﻮ. ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﺟﻲ ﻛﻴﻔﻴﺖ )ﺣﺎﻟﺖ( ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﭘﻴﺌﻲ. ﺟﻲ دﻟﻮ ﻛﭽﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﮀﺎ ﭤﻴﻮ؟ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﻧﻈﺮ ﭘﻜﻲ ۽ ﭘﺨﺘﻲ آﻫﻲ )ﺟﻲ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻟﻄﻒ ﻫﺠﻲ ﺗﻪ ﻓﻜﺮ ﻧﻪ آﻫﻲ.( ﺳﺎﻫﮍ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﺘﻢ آﻫﻲ، ڏم ﮐﻲ ڏﺳﮡ ﺋﻲ ﮔﻨﺎﻫﻪ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺗﻴﺰ ﻃﻮﻓﺎن ﻫﻮﻧﺪو ﻳﺎ ﮀﻮﻫﻪ درﻳﺎه، ﺗﻪ ﺑﻪ َ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻨﮅي ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪﻳﺲ. ِ َ ُ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﭘﭩﻲ ڌכ ﻧﻪ ﺟﮭﻠﻴﻮ، אڻ ﭘﻜﻞ ﮔﮭﮍو ﭜﺮي رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﭤﻲ ﭘﻴﻮ. ﺳﻬﮣﻲ ،ﭔﺎﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﺳﺎﮢﻲ ﭤﻲ، َ ُ ﺳﻤﻮرو ﺳﺖ ﺳﻴﺮ ۾ ﮀﮇي ڏﻧﻮ. ﻟﻬﺮن ﭼﺌﻨﻲ ﻃﺮﻓﻦ ﮐﺎن ﭼﺮي، ﮐﻴﺲ ﻟﭩﻲ ﮀﮇﻳﻮ. ﺳﻨﺪس دل ۾ ﻫﺎڻ ﻣﻮت ﺟﻲ ُ ﻓﺮﺷﺘﻲ )ﻋﺰאﺋﻴﻞ( ﺟﻲ ڏﻳﮑﺎري ﺳﺠﮭﻲ آﺋﻲ. ُ ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﭜﻼﻳﻮ؛ ﻫﻮ אن ﺟﻲ ﮔﻠﻜﺎري ڏﺳﻲ ﭼﺮي ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ. وﻳﺮن ﻣﺎن אﻫﺎ ﺋﻲ ﺗﻨﻮאر آﺋﻲ ﺗﻪ ”ﻫﻲ! ِ ﻫﻲ !ﺳﻬﮣﻲ ﭔﮇي وﻳﺌﻲ!“ ﻛﭽﻲ دﻟﻲ ﻫﻦ ﻟﻌﻞ ﺟﮭﮍي ﺳﻨﺪري ﮐﻲ ﻟﻬﺮن ۾ ﻛﻴﺮאﻳﻮ. אي ﺳﻬﮣﻲ! )אي ﺳﺎﻟﻚ!( ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﭘﻜﻮ دﻟﻮ، ﭼﮝﻲ َ ﭘﺮ رﮜﺎﺋﻲ رﮐﺞ. ﻛﭽﻮ دﻟﻮ ﺑﺮ وﻗﺖ ﻛﻨﭝﺎر ﮐﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﻣﻮﭨﺎﺋﻲ ڏج. אي ﺳﻬﮣﻲ! ﺟﻴﻜﻲ ڌﮢﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ آﻫﻲ، ﺳﻮ دل ﺳﺎن ﻫﻨﮉא ،ﻧﻪ ﺗﻪ ﺗﻮ ﮐﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻮن ﻟﻬﺮون ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻲ ﻣﺎرﻳﻨﺪﻳﻮن. )ڌﮢﻲ ﺑﻪ ﭤﻮ ﭼﻮي ﺗﻪ ﭘﻜﻮ وﺳﻴﻠﻮ ﻫﭣ ﻛﺮي، ﭘﻮ ﻣﻮﻧﺘﻲ رﮐﻮ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﺸﺎن ﭤﻴﻨﺪא.( אي ﭔﺎﺟﮭﺎرא ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﺗﻮن ور ۽ אﭼﻲ אوﺟﮭﮍ ۾ رس. אي ﻣﺎﻟﻚ! ﺗﻮﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻧﻪ وﺳﻴﻠﻮ آﻫﻲ، ﻧﻪ وאٽ. ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻮ رאﺿﭙﻮ ﺋﻲ ﺗﺎر ﭘﺎﮢﻲ ﻣﺎن ﭤﻮ ﺗﺎري. )ﺳﺎﻫﮍ ﻣﺎن ﻣﺮאد آﻫﻲ ”ﻫﺎدي“ ﻳﺎ ”ڌﮢﻲ“.( ُ ُ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻮ رאﺿﭙﻮ ﺋﻲ ﺳﺮﻳﺮ ﮐﻲ ﺳﻴﺮ ﻣﺎن ﭤﻮ אﻛﺎري. אﺗﻲ ِ َ ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺎٿ ﻛﻢ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ. אي ﻣﻴﻬﺎر! ﺗﻮن ﺋﻲ ﻫﻦ درﻳﺎه ﻣﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻛﻮ ﮀﻮﭨﻜﺎرو ﻛﺞ. )ﻫﻦ ﺟﮭﺎن ۾ ڌﮢﻲ ﺟﻮ ﻟﻄﻒ ﺋﻲ ﮔﮭﺮﺟﻲ.(
- 176. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ دאﺳﺘﺎن ﻧﺎﺋﻮن ﺟﻞ ﭤﺮ ۽ وڻ ﭨﮡ ۾ ﻫﻚ ﺋﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ وאﺋﻲ آﻫﻲ. ﻫﺴﺘﻲ رﮘﻮ ﺣﺒﻴﺐ ﮐﻲ آﻫﻲ، ﭔﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﭼﻴﺰ ﮐﻲ ُ وﺟﻮد ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﺮ ﻛﺎ ﺷﻲ ،ﻣﻨﺼﻮر وאﻧﮕﺮ، ”אﻧﺎ אﻟﺤﻖ“ ﺟﻮ ﻧﻌﺮو ﭘﻴﺌﻲ ﻫﮣﻲ. ﻣﻨﺼﻮر ﺗﻪ ﻫﻚ ﻫﻮ، ﺟﻮ ﻛﭡﻮ وﻳﻮ، ﭘﺮ ُ ﻫﺘﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﻣﻨﺼﻮر آﻫﻦ. ﺳﻮري ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﺠﻲ، ﺗﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭼﺎڙﻫﺠﻲ! ﭘﺎﮢﻲ ﻫﻚ آﻫﻲ ﭘﺮ ﻟﻬﺮن ﮐﻲ ﻟﮑﻴﻦ ﻟﺒﺎس آﻫﻦ. ﺣﻖ ﻳﺎ אﻳﺸﻮر ﻫﻚ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﮐﻴﺲ ﺳﻬﺴﻴﻦ رﻧﮓ ۽ روپ آﻫﻦ. ﺳﻨﺪس אﻧﺖ ۽ ﭘﺎر ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﺳﻨﺪس ﻣﺸﺎﻫﺪي ﻣﺎﮢﮡ ﻻ ﻫﺮ ﻛﺎ ﺧﻮאﻫﺶ ﺗﺮכ ﻛﺮﮢﻲ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻣﻠﮡ ﻛﻮ ﺳﻮﻟﻮ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻗﻴﺎﻣﺖ ڏﻳﻨﻬﻦ وﺻﺎل ﻣﻠﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ َ وﻳﺠﮭﻮ ﭼﺌﺒﻮ. ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ وس ۾ رﮘﻮ ﺳﻬﮣﻲ وאرو ذوق آﻫﻲ. ﻧﻪ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ אﻧﺖ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﻣﻌﺸﻮق ﺟﻮ. ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ۾ ﺑﻴﺤﺪ َ َ ﺳﻚ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ري ﺳﺮאﻫﻲ ﺳﻞ ﺳﻬﮣﺎ آﻫﻦ ۽ ري ﮐﻮري ﺟﻠﮣﻮ آﻫﻲ. ﻛﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻔﺎ، ﻛﻲ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ ﻫﻤﺮאﻫﻲ؛ ِ ُ ُ ﺷﻞ ﻫﻮ ﻛﺎ رﻧﮉכ אﮘﻴﺎن ﻧﻪ ڏﺋﻲ. ﻋﺎﺷﻖ אﻫﻮ ﺟﻮ ﺳﺎﻋﺖ ﺟﻲ ﺟﺪאﺋﻲ ﮐﻲ ﺑﻪ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﺠﻦ ﺟﻮ אﻟﻬﮡ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺟﺮ ﭤﺮ ِ َ ﺷﻲ ُ ﺳﻮريَء َ ﺳﺰאوאر ََ َ ﻫﻤﻬﻪ َ ُ ﻣﻨﺼﻮر َ ﻫﺰאر َ َ ﺳﭝﺖ ُ ُ ُ ﺣﻀﻮر ﻟﺒﺎس ِ َ ﻋﻤﻴﻖ وאري وﻣﺎس ِ ﻧﻬﺎﻳﺖ ِ َ ﮐﺎس َ َ ﺗﻼس َ ﻟﮗ ِ َ وري 571 ﻣﻌﻨﻰ ﭘﺎﮢﻲ ۽ ﭘﺮﭤﻮي ﺗﻲ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﭰﺎﺳﻲ ﻻﺋﻖ )ﻣﻨﺼﻮر وאﻧﮕﺮ ﭰﺎﺳﻲ ﻻﺋﻖ( ﺳﭝﻴﺌﻲ ﻣﻨﺼﻮر ﮐﻲ ”אﻧﺎ אﻟﺤﻖ“ ﭼﻮڻ ﺟﻲ ﻛﺮي ﭰﺎﺳﻲ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻴﻮ وﻳﻮ. ﻫﺰאرﻳﻦ ﻫﺮ ﻫﻨﮅ ﺣﺎﺿﺮي، ﻣﻮﺟﻮدﮔﻲ وﻳﺲ، روپ אوﻧﻬﻲ ﺳﻤﻨﮉ دل ﺗﺎن ﻻﻫﻲ ﮀﮇ ﺧﻴﺎل، وﻳﭽﺎر َ ﺣﺪ، אﻧﺖ ﺧﻮאﻫﺶ ﺗﻼش ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﻣﻮﭨﻲ
- 177. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ﭼﺖ ِ وﺻﺎﻻن ِ َ ﮘﺮي ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ ُ ﻣﻨﻬﻦ ﮘﻨﻴﻮ ِ ﻗﻴﺎم ِ ﻣﮍن ِ ََ ﻛﺮ ﺳﭵﻦ ُ َ ِ ﺟﺮ ﮔﮭﮍي ََ ِ َ َِ ﻛﺮﻳﻢ ﻟﮑﺌﻲ ِ ِ אوﻟﻴﺲ אول ﻛﺎﻧﻦ َ ﱠ אﻧﮓ َ ﻗﻀﺎ َ ﺳﻨﮅو ََُ ﻋﺪد ُ ﭘﭵﺎﮢﻲ ُ ﺳﮣﻲ ﺳﺎﮢﻲ ََ ﻣﻬﻨﺪאن َ َ َ אﺟﮭﻞ ﭔﺮﻛﻴﻮ َ ِ ُ ﮐﻮري ﮐﺎﻧﺌﻲ ﺳﻴﺮאﻫﻲَء ِ َ ﺳﻞ ﻛﻲ ﺳﮕﮭﺎن َ ُ ﻛﻲ ﺳﮕﮫ َ ُ ﻟﮗ 671 www.voiceofsindh.net دل )ﻧﻴﻨﻬﻦ( وﺻﺎل )ﮔﮇﭴﺎﮢﻲ (ﮐﺎن وڌﻳﻚ وزن وאري ﺗﻨﻬﻦ ﻛﺮي ﻣﻨﻬﻦ ﮐﻨﻴﻮ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﻠﻦ ﭴﮡ ﺳﭵﮣﻦ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﮔﮭﮍڻ ﻛﺮي ﭔﺎﺟﮭﺎري ڌﮢﻲ ﺗﻘﺪﻳﺮ، وאرﺗﺎ ڌﻛﻲ ﻫﻨﻴﺲ درﻳﺎه ﺟﻲ ﻛﻨﺪ ﻛﻠﻚ )ﻗﻀﺎ ﺟﻲ ﻗﻠﻢ( ﺗﻘﺪﻳﺮ، ﭜﺎڳ ﺗﻘﺪﻳﺮ َ ﺣﺪ، אﻧﺖ ﻛﭣ ﭘﮁﺎڙي ﭔﮅي وﻳﺠﮭﻲ )ﻧﻴﻨﻬﻦ( ﮐﻲ אﮘﻴﺎن، אورﻳﺎن אڻ ﺟﮭﻞ، אﭤﺎه ﭜﮍﻛﺎ ڏﻳﻮ ُ ﮐﻮري ۾ ﺳﮍﻳﻞ ﺳﺮאﻫﻲ) ﺳﻮرאخ ﻛﺮڻ ﺟﻲ אوزאر( ﮐﺎن ﺳﻮא ﺳﻮرאخ ﻛﻲ ﻛﻮﺷﺶ ﻛﺮﻳﺎن ﻛﻲ وאﻫﺮ ﻛﺮ אڏ، رﻧﮉכ
- 178. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ََ وﻟﻬﺎ ُאﻟﻬﻲ 1 ﺟﺮ ﭤﺮ ﺗﮏ ﺗﻨﻮאر، وڻ ﭨﮡ وאﺋﻲ ﻫﻴﻜﮍي؛ َِ َِ ِ َ َ َ َ ِ ِ ِ ُ ِ َ َ َ ﺳﭝﻴﺌﻲ ﺷﺊ ﭤﻴﺎ، ﺳﻮرئ ﺳﺰאوאر؛ ِ َ ِ ِ ََ َ َ ُ َ َ َ َ ﻫﻤﮧ ﻣﻨﺼﻮر ﻫﺰאر، ﻛﻬﮍא ﭼﺎڙﻫﻴﻮ ﭼﺎڙﻫﺌﻴﻦ. 2 ﺳﭝﺖ ﭘﭽﺎر ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ، ﺳﭝﺖ ﻫﻮت ُ ُ َ َ ِ َ ُ ﺣﻀﻮر؛ َ َ ِ ِ ُ ِ ِ َ ُ ُ ُ ُ َ ﻣﻠﻚ ﻣﮍﻳﻮ ﻣﻨﺼﻮر، ﻛﻬﻲ ﻛﻬﻨﺪﻳﻦ ﻛﻴﺘﺮא؟ ُ ُ ِ ِ 3 ﻟﻬﺮن ﻟﮏ ﻟﺒﺎس، ﭘﺎﮢﻲ ﭘﺴﮡُ َ ِ َ َ ِ َ ِ َ َ ﻫﻴﻜﮍو؛ ِ َ ِ ِ َ ُאوﻧﻬﻲ ﺗﻨﻬﻦ ﻋﻤﻴﻖ ﺟﻲ، وאري ﮀﮇ وﻣﺎس؛ َ ِ َ ِ َ ِ ُ َ ﺟﺖ ﻧﺎهِ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ، ﮐﻮ אت ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮐﺎس؛ ِ ِ ِ ِ ِ َ ِ َ ِ َ َ ََ ِ ِ َ َ ﺗﮍن ﺟﻲ ﺗﻼس، ﻻهِ ﺗﻪ ﻻﻟﻦ ﻟﮗ ﭤـﺌﻴﻦ. َ ِ ِ 4 ُ َ ِ َ َ َ ِ َ وﭸﺎن ﻛﻴﻦ وري، ﻫﻮﻧﺪ رَء ﭼﺌﻲ رﻫﻲ رﻫﺎن؛ ِ َ َ ِ َ َ َ دوﻧﻬﻴﻦَء ﭘﺎﺳﻲ دوس ﺟﻲ، ﻣﺎﮘﻬﻴﻦ ﭘﺌﺎن ﻣﺮي؛ َ ِ ِ ُ ِ َ َ َ ُ َ َ ُ ﺻﻮرت ﻧﻪ ﺳﻨﻬﻦ ﻛﺎ، ﻛﻴﺲ ﭼﺖ ﭼﺮي؛ ِ ِ ِ ُ وﺻﺎﻻن ﻓﺮאق ﺟﻲ، ﺳﭵﻲ ﮘﺎﻟﮫ ﮘﺮي؛ ِ َ ِ ِ ِ ِ َ ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ ﺗﺮي، ُ ِ ﻣﻨﻬﻦ ﮘﻨﻴﻮ ﻣﻮﭨﻴﻮ وﭸﺎن. ِِ 5 ﺟﻲ ﻗﻴﺎم ﻣﮍن، ﺗﻪ َ َ ِ َ ِ َ ِ ﻛﺮ אوڏא ﺳﭙﺮﻳﻦ؛ ُ ِِ ِ َ ُ َ ُ ﺗﻬﺎن ﭘﺮي ﺳﭵﻦ، وאڌאﻳﻮن وﺻﺎل ﺟﻮن. ِ ُ َ ِ 6 ُ آﺋﻮن כ ﻧﻪ ﭴﺎﮢﺎن אﻳﺌﻦ؟ ﺗﻪ ﺟﺮ ﮔﮭﮍي ﺟﻮﮐﻮ ﭤﺌﻲ؛ ِ ِ ََ ِ َ ُ َ َ َ َ ﻗﻀﺎ ﺟﺎ ﻛﺮﻳﻢ ﺟﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﻛﻨﮅ ﻛﮃﺑﻮ ﻛﻴﺌﻦ؟ ِ ِ َ ِ ِ 771 אي ﻛﺎﻧﮅ ﻟﻬﻲ ُ ﭘﺎﮢﻲ ﺗﻮڙي ﭘﺮﭤﻮي ﺗﻲ )ﻫﺮ ﻫﻨﮅ( ِאﻫﺎﺋﻲ ﭘﺮﺟﻮش ﺗﻨﻮאر ﭘﻴﺌﻲ ﭔﮅﺟﻲ ۽ وڻ وٽ ۾ ِאﻫﺎﺋﻲ وאﺋﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﺳﮣﺠﻲ. )”אﻧﺎאﻟﺤﻖ“ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺎن ﺣﻖ ﻳﺎ אﻳﺸﻮر آﻫﻴﺎن.( ﺳﭝﻴﺌﻲ وﺳﺘﻮ، ِאﻧﻬﻲ ﺣﺴﺎب ﺳﺎن ﻣﻮت ﺟﻲ ﺳﺰא ﺟﻮن ﻻﺋﻖ آﻫﻦ. )ﺟﺌﻦ ﻣﻨﺼﻮر ﺣﻼج ﺳﺎن ﭤﻴﻮ.( ﻫﺰאرﻳﻦ ﺑﻠﻚ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺷﻴﻮن ﻣﻨﺼﻮر آﻫﻦ، ﻛﻨﻬﻨﮑﻲ ﭰﺎﺳﻲ ﺗﻲ ﭼﺎڙﻫﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭼﺎڙﻫﻴﻨﺪﻳﻦ؟ ﺳﭝﻨﻲ ﻫﻨﮅن ﺗﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻮ ذﻛﺮ ﺟﺎري آﻫﻲ ۽ ﻫﺮ ﺟﺎ ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻲ. ﺳﺎرو ﺟﮭﺎن ﻣﻨﺼﻮر آﻫﻲ، ُ ُ ﺗﻮن ﻛﻴﺘﺮא ﻛﻬﻲ ﻛﻴﺘﺮא ﻛﻬﻨﺪﻳﻦ؟ ﻟﻬﺮن ﮐﻲ ﻟﮑﻴﻦ روپ ۽ وﻳﺲ آﻫﻦ، ﭘﺮ ﭘﺎﮢﻲ ڏﺳﮡ ۾ ﻫﻚ آﻫﻲ. ِאﻧﻬﻲ אوﻧﻬﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻮ ﺳﻮچ ﺋﻲ دل ﺗﺎن ﻻﻫﻲ ﮀﮇ. ﺟﺘﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻛﺎ ﺣﺪ ﺋﻲ ﻛﺎﻧﻬﻲ، ﺗﺘﻲ ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻤﻮري ﺧﻮאﻫﺶ ﻧﺎﺑﻮد ﻛﺮي ﮀﮇ. ﺗﮍن )ﺳﻼﻣﺘﻲ وאرن ﻫﻨﮅن( ﺟﻲ ﺗﻼش ﮀﮇي ڏي ﺗﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭤﻴﻦ. ﺳﻬﮣﻲ ﭤﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﻣﺎن ﺟﻴﻜﺮ وري ﻣﻮﭨﻲ ﮔﮭﺮ ﻛﻴﻦ وﭸﺎن ۽ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ ﭼﻮڻ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺋﻲ وﭨﺲ رﻫﻲ ﭘﻮאن، ﺑﻠﻚ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ دوﻧﻬﻲ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﺋﻲ ﻫﻮﻧﺪ دم ڏﻳﺎن. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﻮ ﻫﺮوﭜﺮو ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺻﻮرت ﻳﺎ ﺣﺴﻦ ﺣﻴﺮאن ﻧﻪ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ ﭘﺮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ﺟﻲ ذوق ﺋﻲ ﻣﺴﺘﺎن ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﻣﻴﻼپ ﮐﺎن ﺳﺮس ﻣﻠﻬﺎﺋﺘﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ وﮀﻮڙي ﺟﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﭔﮅﺟﻲ. )ﺟﻴﻜﻲ ﺟﺪאﺋﻲ ۾ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﮔﮇﺟﺎﮢﻲ ۾ ﻧﻪ آﻫﻲ.( ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻛﻨﮅ ورאﺋﻲ، ﺗﺮي ﻣﻮﭨﻴﻮ ﭤﻲ وﭸﺎن. ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻗﻴﺎﻣﺖ ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﻠﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﭴﮡ ُ وﻳﺠﮭﺎ ﭼﺌﺒﺎ. ﻣﻴﻼپ ﺟﻮن ﻣﺒﺎرﻛﻮن אﻧﮑﺎن ﺑﻪ ﭘﺮي ﭘﻴﺌﻮن ﭔﮅﺟﻦ. )ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﮡ ﻣﺸﻜﻞ ﮘﺎﻟﻬﻪ آﻫﻲ.( ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﻬﮍي ﭴﺎڻ ﺗﻪ ﭘﺎﮢﻲ ۾ ﮔﮭﮍڻ ﻛﺮي ﺟﺎن ﮐﻲ ﺟﻮﮐﻮ رﺳﻨﺪو. ﺟﻮ ڌﮢﻲ ﺟﻮ אﻣﺮ آﻫﻲ ﺗﻨﻬﻦ ﮐﺎن َ ﻛﺌﻦ ﻧﭩﺎﺋﺒﻮ. ﻫﻚ ورڌאﺗﺎ )ﻧﺼﻴﺐ( ﺟﻲ אﻧﮓ ۽ ﭔﻴﻮ
- 179. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ِ َ ﻫﻚ ﻟﮑـﺌﻲ، ﭔﺌﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ، آﮢﻲ אوﻟﻴﺲ אول ۾. ِ ُ ِ ِ َِ ِ ِ 7 ﻧﻪ ﻛﺎﺗﻲَء ﻧﻪ ﻛﺎﻧﻬﻦ، ﻧﻜﻮ ڏوه َ َ َ َ ُ ﻗﻠﻢ ﺟﻮ؛ ِ אﻧﮓ ُאﺗﻴﺌﻲ ﻟﮑﻴﻮ، ﺟﺖ ﻧﻪ رﺳﻲ َ َ ُ ِ ِ َ ﭔﺎﻧﻬﻦ؛ ِ ِ ِ َ َ َ َ ﻛﻨﻬﻨﮑﻲ ڏﻳﺎن دאﻧﻬﻦ؟ ﻗﻀﺎ ﻗﻠﻢ وﻫﺎﺋﻴﻮ. َ ُ َ ِ ِ ِ 8 ﻧﻜﻮ ﺳﻨﮅو ﺳﻮر ﺟﻮ، ﻧﻜﻮ ﺳﻨﮅو ِ َ َ َ َ َ ُ َ ﺳﻚ؛ َ َ ََُ ﻋﺪد ﻧﺎهِ ﻋﺸﻖ، ﭘﭵﺎﮢﻲ ﭘﺎڻ ﻟﻬﻲ. ِ َ ُ ِ 9 ِ َ ََُ ﻋﺪد ﻧﺎهِ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ، ُ ِ ُ ﺳﮣﻲ ﭤﻲ ﺳﺎﮢﻲ، ُ َ ََ ُ َ ﻛﺎﻧﻬﻲ ﭘﺠﺎﮢﻲ، ﻣﻬﻨﺪאن، ﻣﻨﮅ! ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ. 01 َ ﺳﻚ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ، ﺳﭙﺮﻳﻦ! אﻧﺪر ﭤﻲ אﺟ َ ِ َ ِ َ َ ﮭﻞ؛ ُ ِ ِ ُ ِِ ِ ََ ُ ﭔﺮﻛﻴﻮ ﭔﺎﻫﺮ ﻧﻜﺮي، ﮐﻮري ﮐﺎﻧـﺌﻲ ﮐﻞ؛ ِ َ ِ ِ َ َ َ ُ رَء ﺳﻴﺮאﻫﻲَء ﺳﻞ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ڏﻧﺎ ﺳﭵﮣﻴﻦ. ِ ِ ِ 11 َ ُ ِ َ ِ ُ ﻛﻲ ﺗﺮאن ﻛﻲ ﺗﺎر ﻣﻮن، ﻛﻲ ﺳﮕﮭﺎن ﻛﻲ ﺳﮕﮫ؛ ِ ِ ِ ََ ِ َ َ ُ ُ آڏو ڏﻳﺞ م ﻟﮗ، ﻣﻮن ﻫﻴﻜﻠﻲَء، وﻟﻬﺎ. ِ 21 ُ ِ َ ِ َ ڏﭠﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭤﻴﺎم، ﻛﻮه ﭴﺎﮢﺎن ﻛﻬﮍא ﭘﺮﻳﻦ؟ ِ ِِ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﭳ ُ َ َ ِ َ אﻟﻬﻲ، وאﺟﮭﺎﺋﻴﻨﺪي وﻳﺎم؛ ِ ِ ِ ِ َ َ َ َ ِ َ ﺗﻨﻴﻦ ﺳﺎل ﭤﻴﺎم، ﺟﻨﻴﻦ ﺳﺎﻋﺖ ﻧﻪ ﺳﻬﺎن. ِ ِ 871 www.voiceofsindh.net َ ﻋﺸﻖ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ڌﻛﻲ אﭼﻲ آر ۾ ﻫﻨﻴﻮ. ﻧﻪ ﻛﺎﻧﻲ) ﺟﻨﻬﻦ ﻣﺎن ﻗﻠﻢ ﭠﻬﻴﻮ( ﺟﻮ ڏوﻫﻪ آﻫﻲ، ﻧﻪ ُ َ َ ﻗﻠﻢ ﺟﻮ ۽ ﻧﻪ وري ﻛﭗ ﺟﻮ، ﺟﻨﻬﻦ אﻧﮑﻲ ﮔﮭﮍﻳﻮ. ﺗﻘﺪﻳﺮ ُ אﺗﻲ ﻟﮑﻲ وﻳﺌﻲ، ﺟﺘﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺑﻪ ﭔﺎﻧﻬﻦ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭘﭵﻲ. ُ )ﻛﻮ ﺑﻪ אﻧﮑﻲ ڊאﻫﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﻲ.( ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺗﻘﺪﻳﺮ )ورڌאﺗﺎ( ﺧﻮد ﻗﻠﻢ ﻫﻼﻳﻮ، ﺗﻨﻦ ﺻﻮرت ۾ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺷﻜﺎﻳﺖ ڏﻳﺎن؟ َ َ ﻧﻪ درد ﮐﻲ ﺣﺪ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺳﻚ ﮐﻲ. ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﻛﭣ َ ﺋﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻋﺸﻖ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ אﻧﺖ ﭘﺎڻ ﭴﺎﮢﻲ. )ﻧﻴﻨﻬﻦ ُ َ ﻛﻬﮍو ﺑﻪ ﮔﮭﺎﭨﻮ ﻫﺠﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ אﮢﭙﻮرو آﻫﻲ. אﻧﺠﻲ ﭘﭵﺎﮢﻲ َ ﻟﻬﮡ ﻣﺸﻜﻞ آﻫﻲ. ﻋﺸﻖ ﺑﻲ אﻧﺖ آﻫﻲ.( ﻋﺸﻖ ﺟﻮ אﻧﺖ ﺋﻲ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ِאﻫﻮ ُﭔﮅي، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﭜﻴﮍي َ ُ ﭤﻲُء. אي ﻣﻨﮅ! אﮘﻴﺎن وري ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ ﺑﻪ אﻧﺖ ﻧﻪ آﻫﻲ. َ َ אي ﻣﺤﺒﻮب! ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻚ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ אﭤﺎه آﻫﻲ. ُ ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﮐﻮري ۾ ﺟﻠﻴﻞ ﭼﻤﮍي ﻣﺎن אﻫﺎ ﭜﮍﻛﺎ ﮐﺎﻳﻮ ﭔﺎﻫﺮ ﭘﻴﺌﻲ ﻧﻜﺮي. ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻮن ۾ ﺳﻴﺮאﻫﻲ ﺑﻨﺎ ﺋﻲ ﺳﻮرאخ ﻛﻴﺎ آﻫﻦ. ﻛﻲ ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮ ﭤﻲ ﺗﺮאن، ﻛﻲ ﺗﻮن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺗﺎر. ﻛﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺮ ﭤﻲ ﭘﺘﻮڙﻳﺎن، ﻛﻲ ﺗﻮن ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺘﻮڙ ۾ وאﻫﺮ ﻛﺮ. אي ﻛﺎﻧﮅ! ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ آڏو ﻛﺎ رﻧﮉכ אﭼﮡ ﻧﻪ ڏﺟﺎن. ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﮐﻲ ڏﭠﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﺌﻴﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭤﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. ُ ُ ﻛﺌﻦ ﭴﺎﮢﺎن ﺗﻪ אﻫﻲ ﻛﻬﮍא آﻫﻦ؟ אﻧﻬﻦ ﻻ وאﺟﮭﺎﺋﻴﻨﺪي، ﺑﻴﺸﻤﺎر ﺳﺞ ﻟﻬﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. ﺗﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא َ ورﻫﻴﻪ ﮔﺬري وﻳﺎ אﭤﻢ، ﺟﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻫﻚ ﭘﻞ ﺑﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﻧﻪ ﺳﻬﺎري ﺳﮕﮭﺎن.
- 180. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﻬﮣﻲ www.voiceofsindh.net אﺑﻴﺎت ﻣﺘﻔﺮﻗﻪ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺳﻬﮣﻲ ﻧﺴﻮري ﻧﺎﭘﺎכ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ آﻫﻲ ﺗﻪ ﭴﮡ ﺗﮍ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﺳﺎﻫﮍ ﺑﻨﺎ ﺳﻨﺪس ﺣﺎل ﻫﻴﮣﻮ آﻫﻲ ۽ ﺗﭗ ورﺗﻞ آﻫﻲ. ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﺗﻮڏي ﺟﻲ ﺗﻦ ﻻ دوא آﻫﻲ. ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺟﻴﺌﺮي ﻫﺌﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻫﺮ رאت ﺟﻮ אوﻧﺪאﻫﻲ ۾ درﻳﺎه ﺗﺮي، ﻣﺤﺐ ﻣﻴﻬﺎر وٽ ﭘﻴﺌﻲ وﻳﺌﻲ ۽ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ورﭼﻲ ﻧﻪ وﻳﭡﻲ. ﭼﻨﮉ ﺟﻲ ُ ﭼﺎﻧﮉאڻ ﻫﻦ ﻻ ﻋﺬאب ﻫﺌﻲ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻲ אورﻳﺎن ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺑﻪ ﻣﻨﻬﻦ ڏﺳﮡ ﺳﻮر ﻫﻬﻮ. ﻣﺌﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺑﻪ ﻟﻬﺮن ﺟﻲ ُ ﭘﺎﻧﺪ ۾ ﻟﮍﻫﻲ، ﺳﺎﻫﮍ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﺌﻲ ﻟﮍﻫﺪي ﻫﻠﻲ. ﺳﻨﺪس אﮐﻴﻦ ۾ ﻣﻴﻬﺎر ﻻِ אﻫﺎﺋﻲ אﻛﻴﺮ ﻫﺌﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﺎ ﻋﺎﺷﻖ ﺑﻪ ﺟﻴﺌﺮي ﻛﮇﻫﻦ وﻳﺴﺎﻧﺪ ﻧﻪ ﭤﺎ وﭠﻦ ۽ ﻣﺌﻲ ﺑﻌﺪ ﺑﻪ رﺟﻮع رب ڏאﻧﻬﻦ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ. אﺳﺎن ﺗﻲ ڌﮢﻲ ﺟﻮن ﭜﻼﻳﻮن ﺳﻤﻨﮉ ﺟﻲ ﻟﻬﺮن ۽ ﭤﺮ ﺟﻲ وאري ﺟﻲ ﻛﮣﻦ ﮐﺎن ﺋﻲ אﭘﺎر آﻫﻦ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ َ َ ﻧﺠﺎﺳﺖ ﻧﺎهِ ﻛﺮي ﮐﻴﺮ ﭘﻴﺎכ ِ َ ِ ُ ﺟﻨﺒﻲ ڌو ﻫﻮ َ ﺗﮍ ُ ﺟﮭﻜﻲ ِ َ َ ر ﺟﻤﺎل آزאر ُ َ ڏﮐﻨﺪو َ ﺳﻨﮕﮭﺎر ﺳﮕﮭﻴﺎﺋﻲ ِ َ ﺳﮕﮭﻲ ﭘﺮﻳﻢ ِ ِ ﭜﻮن وﻳﺴﺎﻧﺪ َ ﻟﻬﺮن ﭘﺎﻧﺪ ِ ِ ُ ور ُ ﭼﺎﻧﮉوﮢﻲَء 971 ﻣﻌﻨﻰ ﻧﺎﭘﺎﻛﺎﺋﻲ ﻧﻴﺴﺖ و ﻧﺎﺑﻮد، ﻧﺎس ﮐﻴﺮ ﭘﻴﺌﻨﺪڙ )ﻣﻴﻬﺎر( ﻧﺎﭘﺎכ ڌوﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﻫﺠﻲ ﺳﻨﺎڻ ﺿﻌﻴﻒ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﺮض )ﻋﺸﻖ ﺟﻲ ﺑﻴﻤﺎري( َ אﮔﮭﺎﺋﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺗﺮت ﺋﻲ ﺗﻨﺪرﺳﺖ אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﺮﻳﻦ! ﭘﺎﺗﺎل، زﻣﻴﻦ آرאم ۾ ﻟﻬﺮن وچ ۾ ﻣﺒﺎرכ ﭼﻨﮉ ﺟﻲ
- 181. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﭼﻨﮉאن אوري ﻣﻴﻬﺎر ڍوري َ ُאﻛﻨﮃ אﻧﻬﺎن ِ ﻛﻮڏُ ُ ﺳﭵﻲ ﺳﻴﺒﺎ ََ ﺣﻤﺪ َ َ ﻻﻟﻦ َ وڏאﻳﺎ ﺳﭵﻴﻮن َ ِ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺳﺎ ِ ﻟﻮﭼﻦ ِ ِ ُ ﺟﮙﺎ 1 َ ََ ﺳﺎﻫﮍ ڌאرאن ﺳﻬﮣﻲ، ﻧﺴﻮري ﻧﺎﭘﺎכ؛ ُ ِ ِ ِ َ َ َ َ ﻧﺠﺎﺳﺖ ﻧﺎهِ ﻛﺮي، ُאﻧﻴﻦ ﺟﻲ אوﻃﺎق؛ ِ ِ َ ُ ﻫﻮ ﺟﻲ ﮐﻴﺮ ﭘﻴﺎכ، ﭘﺎﺳﻲ ﺗﻨﻴﻦ ﭘﺎכ ﭤـﺌﻲ. َ ِ ِ ِ َ ِ 2 ََ ﺳﺎﻫﮍ ڌאرאن ﺳﻬﮣﻲ، ﻫﻲَء ﺗﺎن ُ ﺟﻨﺒﻲ ﺟﻮ؛ ِ ُ ِ ِ ُ ِ َ ﻫﻦ ﭘﺎﮢﻲَء ﺳﻴﻦ ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻮ، ﻣﻮر ﻧﻪ ﻣﭥﻮ ڌو؛ ِ َ ِ َ ِ َُ ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦَء ﭘﺎﺳﻲ ﻫﻮ ،ﺗﻪ ﻛﺮ ﺗﻮڏيَء ﺗﮍ ﻛﻴﻮ. ِِ 3 ﺳﺎﻫﮍ ڌאرאن ﺳﻬﮣﻲ، ﻫﻲ ﺗﺎن ﺟﮭﻜﻲ َ ََ ُ ِ زאل؛ ِ ُ ِ َ ِ َ ُ ُ ﺗﻮڏيَء ﺗﭗ ﺷﺮوع ﭤﻴﻮ، ﻫﺊ! ﻫﻴﮣﻲَء ﺟﻲ ﺣﺎل؛ َ ِ ِ ِ َ ِ ُ ﺟﮇيَء رَء ﺟﻤﺎل، אﮔﮭﻲ ﭤﻲ آﻫﻮن ﻛﺮي. ِ َ َ ِ َ ِ 4 ََ َ ﺳﺎﻫﮍ ڌאرאن ﺳﻬﮣﻲ، آﻫﻲ ۾ آزאر؛ ُ ِ ُ َ ِ َ َ َ ِ َ ََ َ ڏم ﭘﺎﺳﻲ ۾ ڏﮐﻨﺪو، ﺻﺤﺖ وٽ ﺳﻨﮕﮭﺎر؛ َ َ ِ َ ﺗﻮڏيَء ﺳﻨﺪي ﺗﻦ ﺟﻲ، دوא ۾ دﻳﺪאر؛ ِ َ َ ِ 081 َ ﭼﺎﻧﮉوﻛﻲ، אﮀﺎڻ ﻣﻴﻬﺎر ﮐﺎن אوري ﻧﻬﺮ ُ אﻛﻴﺮ، ﺳﻚ ِאﻧﻬﻲ ﮐﺎن ﺧﻮﺷﻲ ﺳﮣﺠﻲ وﮢﻲ ﺳﺎرאه ﻣﺤﺒﻮب ﺗﻨﻬﻨﺠﻮن وڏאﻳﻮن ﺳﺎﻣﻬﻮن ﺑﻴﭡﻞ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻟﻄﻒ ﻻ ﮘﻮﻟﻴﻦ، ﺗﻼش ﻛﻦ ﺟﮙﺎﺋﻲ. َ ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺳﻬﮣﻲ אﭘﻮﺗﺮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻫﻦ )ﻣﻴﻬﺎر( ﺟﻲ ُ آﺳﺘﺎن ﺗﻲ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﺎﭘﺎﻛﺎﺋﻲ وﭸﺎﺋﻴﻨﺪي. ﻫﻮ ﺟﻲ ﮐﻴﺮ ﭘﺌﻨﺪڙ )ﻣﻌﺼﻮم ۽ ﭘﺎכ( آﻫﻦ، ﺗﻨﺠﻲ ﭜﺮ ۾ ﺋﻲ ﻫﻮ ﭘﻮﺗﺮ رﻫﻨﺪي. ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻫﻲِ אﺳﺘﺮي )ﺳﻬﮣﻲ( ﻣﭥﻲ ﻣﻴﺮي )ﻧﺎﭘﺎכ( آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻫﻦ ﭘﺎﮢﻲ) ڏم ﻳﺎ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﭘﺎﮢﻲ( ﺳﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﻣﭥﻮ ﻧﻪ ﭤﻲ ڌوﺋﻲ ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﻫﺠﻲ ﺗﻪ ﭴﮡ ﺳﻬﮣﻲ ﺳﻨﺎڻ ﻛﻴﻮ. ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺳﻬﮣﻲ، ﻫﻚ ڊﭠﻞ ﻋﺎﺟﺰא آﻫﻲ. אﻓﺴﻮس آﻫﻲ ﻫﻦ ﻫﻴﮣﻲ ﺟﻲ ﺣﺎل ﺗﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺗﭗ אﭼﻲ ﺷﺮوع ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻲ ﺳﺮﻳﺮ ۾ ڊﭠﻞ، ﺳﻮﻧﻬﻦ ۽ ﺻﺤﺖ وﭸﺎﻳﻞ، درد ﺟﻮن ﺟﻮن دאﻧﻬﻮن ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮي. َ ﺳﺎﻫﮍ ﮐﺎن ﺳﻮא ﺳﻬﮣﻲ אﮔﮭﺎﺋﻲ ۾ ورﺗﻞ آﻫﻲ. ڏم ﺟﻲ َ ﭜﺮ ۾ ﻫﻦ ﻻ ﻋﻠﻴﻼﺋﻲ )אﮔﮭﺎﺋﻲ( آﻫﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻲ ﺳﺮﻳﺮ ُ ﺟﻲ ﺳﺘﻲ ﺳﺎﻫﮍ ﺟﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪي ۾ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﻣﻴﻬﺎر ﺟﻮ ﻣﻨﻬﻦ ڏﺳﻲ ﺗﻪ ﺗﺮت ﺋﻲ ﻧﻮﺑﻨﻲ ﭤﺌﻲ.
- 182. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ َ َ ﺟﻲ ﭘﺴﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﻣﻴﻬﺎر، ﺗﻪ ﺳﮕﮭﻴﺎﺋﻲ ﺳﮕﮭﻲ ﭤـﺌﻲ. ِ َ ِ ِ 5 ُ ََ َ ُ َ ِ ِ ََُ ڏﻳﻬﺎﮢﻲ ڏﻣﺮ ﻛﺮي، ﻣﭥﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻣﻮن؛ َ ُ ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ אﭼﻲ ﺗﻮن، ﭘﺮﻳﻢ! ﻛﻮه ﻧﻪ ﭘﻠﺌﻴﻦ. َِِ ِ ُ َ ِ ِ ِ 6 ُ ﺟﺎن ﺟﺎن ﻫﺌﻲ ﺟﺌﺮي، ورﭼﻲ ﻧﻪ وﻳﭡﻲ؛ ِ ِ ِ َِ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ وﭸﻲ ﭜﻮن ﭘﻴﭡﻲ، ﺳﻜﻨﺪي ﮐﻲ ﺳﭵﮣﻴﻦ. ِ َ ِ ِ 7 ُ ﺟﺎن ﺟﺎن ﻫﺌﻲ ﺟﺌﺮي، وﻳﭡﻲ ﻧﻪ وﻳﺴﺎﻧﺪ؛ ِ ِ ِ ِ َِ َ َ ُﻟﮍﻫﻲ ﻟﻬﺮن ﭘﺎﻧﺪ، ﻣﻴﺎﺋﻲ ﻣﻴﻬﺎر ڏي. ِ ُ ِ ِ ِ 8 َ ُ َ ُ ور ُאوﻧﺪאﻫﻲ رאﺗﮍي، ﮐﻮ ﭼﺎﻧﮉوﮢﻲَء ﭼﻨﮉאن؛ ِ ِ ِ َ َ ُ َ אوري ﻣﻴﻬﺎرאن، ﻣﻨﻬﻦ م ﭘﺴﺎن ﻛﻮ ﭔﻴﻮ! 9 ﺳﺎﺋﺮ ﭔﻮڙي ﺳﻬﮣﻲ، ﻧﻪ ڍوري ﻧﻪ ڍﻧﮃ؛ ِ ِ ُ ِ ِ َ َ َ אﮐﻴﻦ ﻣﻨﺠﮫ ُאﻛﻨﮃ، ُ َ ﻣﻴﺎﺋﻲ ﻣﻴﻬﺎر ڏي. ِ 01 َ َ ُِ َِ َ ﺳﺎﻧﻮڻ ﻟﻬﺮﻳﻮن، ﭤﺮ وאري، ﺗﺮ وאر؛ ََ ِ َ َ ِ َ َ ُ אﻧﻬﺎن ﺋﻲ אﭘﺎر، ﻣﻮن ﺳﻴﻦ ﭜﻠﻲ ﭜﺎل ﻛﻴﺎ. ِ وאﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮن ﺳﭝﻴﺌﻲ، آﻳﻞ! ﻣﺎ ،ﻣﻦ ُ ُ ُ ِ ُ ُ ُ َ َ ﻣﺮאدون ﭘﻨﻴﻮن. ِ َ ِ َ ﺟﻬﮍي ﭘﺮﻳﺎن ﮘﺎﻟﮭﮍي، ﺗﻬﮍي ﭔﻲ ﻧﻪ ﻛﺎ؛ ِ ِ ِِ ِ ِ ُ ﻛﺠﻲ ﺗﺎن ﻛﻮڏ ﭤـﺌﻲ، ُ ﺳﭵﻲ ﺗﺎن ﺳﻴﺒﺎ؛ ِ وﻳﮫ دאﺗﺎ ﺟﻲ در ﺗﻲ، ُ ُ ُ ُ َ ََ ﺷﻜﺮ ﺟﻨﻬﻦ ﺟﮙﺎ؛ ﻛﺎﻧﻬﻲ ﺣﺪ ﺣﻤﺪ ﺟﻲ، ﺗﻪ ﻛﺮﻳﺎن َ َ َ ِ ﻻﻟﻦ ﻻ؛ ََ ََ َ ِ َ َ َ ُ ُ َ ﮘـﮣﻴﻮ، ﮘـﮣﻴﺎن ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن، وڏﻳﻮن وڏאﻳﺎ؟ ِ ِ َ ُ ُ ﺳﻮ ﻣﻮن ﻫﭥﺎن ﻧﻪ ﭤـﺌﻲ، ﺟﻴﻜﻲ ﺗﻮ ﺟﮙﺎ؛ ِ ِ ِ َ َ ُ َ ِ ُ ﺗﻮ ﺳﭵﻴﻮن، ﺗﻮ ﺳﻨﺪﻳﻮن، ﺳﻜﻦ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺳﺎ؛ ِ ُ ُ ُאڃ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ُאﭸﻴﻮن، ﻟﻮﭼﻦ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﻻ؛ ِ ِ ِ َ ِ ِ ُ ُ دل دאﻧﻬﻦ ري ﻧﻪ رﻫﻲ، ﻣﻮن ﮐﻲ ﻣﺎٺ ﺟﮙﺎ. ِ ِ ُ ِ 181 www.voiceofsindh.net ﺳﻚ ڏﻫﺎڙي ﻣﻮﻧﺘﻲ ﺷﻮﺧﻲ ﭘﻴﺌﻲ رﮐﻲ. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺗﻮن ُ ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ אﻧﮑﻲ روﻛﻴﻦ ۽ ﺟﮭﻠﻴﻦ؟ )ﻫﻲ ﻧﺎزכ ﺧﻴﺎﻟﻲ آﻫﻲ. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﭻ ﺗﻲ ﭠﺎر ﺗﮇﻫﻦ ﭘﻮي، ﺟﮇﻫﻦ ﻣﺤﺐ درﺷﻦ ڏﺋﻲ.( ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺟﻴﺌﺮي ﻫﺌﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﻚ ﭤﻲ وﻳﻬﻲ ﻧﻪ رﻫﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻻ ﺳﻜﻨﺪي، ﻧﻴﭟ وﭸﻲ ﭘﺎﺗﺎر ۾ ﭘﻴﺌﻲ. ﺳﻬﮣﻲ ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺣﻴﺎت ﻫﺌﻲ، ﺗﻴﺴﻴﻦ آرאم ۾ ﻧﻪ وﻳﭡﻲ. ﻣﺌﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺑﻪ ﻫﻮ ﻟﻬﺮن ﺟﻲ ﭘﻼﻧﺪ ۾ ﻣﻴﻬﺎر ڏאﻧﻬﻦ ﻟﮍﻫﻨﺪي وﻳﺌﻲ. ﭜﻞ ﺗﻪ אوﻧﺪאﻫﻲ رאت ﻫﺠﻲ؛ ﭼﻨﮉ ﺟﻲ ﭼﺎﻧﮉאڻ ﭔﻦ ﭘﻮي. ﻣﻴﻬﺎر ﮐﺎن אوري ﺷﻞ ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﺷﺨﺺ ﺟﻲ ﺷﻜﻞ ﻧﻪ ڏﺳﺎن. ﺳﻬﮣﻲ ﮐﻲ ﺳﻤﻨﮉ ﭔﻮڙﻳﻮ، ﻧﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﻧﻬﺮ ﻳﺎ ڍﻧﮃ. ﻣﺌﻲ ُ ﮐﺎن ﭘﻮ ﺑﻪ ﻫﻮ אﮐﻴﻦ ۾ אﻛﻴﺮ رﮐﻲ، ﻣﻴﻬﺎر ڏאﻧﻬﻦ ﻟﮍﻫﻨﺪي وﻳﺌﻲ. ُ ﺳﺎﻧﻮڻ ﺟﻲ رت ۾، ﺟﻴﺘﺮﻳﻮن درﻳﺎه ﺟﻮن ﻟﻬﺮون آﻫﻦ، ﭤﺮ ﺟﻲ وאري ۾ ﺟﻴﺘﺮא ﻛﮣﺎ آﻫﻦ ۽ ِﺗﺮن ﺗﺮ وﻛﮍن ﻣﭥﺎن َ ﺟﻴﺘﺮא وאر آﻫﻦ، ﺗﻦ ﻣﮍﻧﻲ ﮐﺎن وڌﻳﻚ ﻳﻌﻨﻲ אﻛﻴﭽﺎر ﭜﻼﻳﻮن ﻣﻮﻧﺴﺎن ﭔﺎﺟﮭﺎري ﻛﻴﻮن آﻫﻦ. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺟﺎ ﺳﭛ ﻣﻄﻠﺐ ﭘﻮرא ﭤﻴﺎ. ﺟﮭﮍي ﺳﻬﮣﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وאرﺗﺎ آﻫﻲ، ﺗﻬﮍي ﭔﻲ ﻛﺎ ﺑﻪ ﻧﻪ آﻫﻲ. ِאﻫﺎ ﻛﺠﻲ ﭤﻲ ﺗﻪ ﺧﻮﺷﻲ ﭤﻲ ﭤﺌﻲ، ﺟﻲ ﭔﮅﺟﻲ ﭤﻲ ﺗﻪ وﮢﻲ ُ ﭤﻲ. ﺗﻮن אﻧﻬﻲ ڏאﺗﺎر ﺟﻲ در ﺗﻲ ﺳﺌﻦ ﻫﮡ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻮ ُ ﺷﻜﺮ ﻛﺮڻ ﺟﮙﺎﺋﻲ. אﻧﻬﻲ ﺳﺎرאه ﺟﻲ ﺣﺪ ﺋﻲ ﻛﺎﻧﻬﻲ، ﺟﺎ ﻣﺤﺒﻮب )ڌﮢﻲ (ﺟﻲ ﺑﺎري ۾ ﻛﺠﻲ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮن وڏﻳﻮن وڏאﻳﻮن ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن ﮘﮣﻲ ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن ﮘﮣﻴﺎن؟ ﺟﻴﻜﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺑﺎري ۾ ﻛﺮڻ ﺟﮙﺎﺋﻲ، ﺳﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭥﺎن ﭤﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻨﺪو. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮن ﺳﻜﺎﻳﻠﻴﻮن ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻨﻤﮏ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺻﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻟﻄﻒ ﻻ ﭘﻴﺌﻮن ُ ُ ُ ﺳﻜﻦ. אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺋﻲ אڃ אﭸﺎﻳﻮ آﻫﻲ ۽ אﻫﻲ ﺗﻮﮐﻲ ﺋﻲ ﭘﻴﺌﻮن ﮘﻮﻟﻴﻦ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل دאﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻧﻪ ﭤﻲ رﻫﻲ، ﭘﺮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺻﺒﺮ ﻛﺮڻ ﺟﮙﺎﺋﻲ.
- 183. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ ُ آﺑﺮي )ﺳﺴﺌﻲ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﻗﺼﻮ ۽ אﻧﺠﻲ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻌﻨﻰ( رאﺟﺎ دﻟﻮ رא ﺟﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ۾، ﻧﺎﻧﻮن ﻧﺎﻟﻲ ﻫﻚ ﭔﺎﻧﭝﮡ، ﭜﺎﻧﭝﺮ وאه ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ رﻫﻨﺪو ﻫﻮ. ﺳﻨﺪس ِאﺳﺘﺮي ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ َ ُ ﻣﻨﮅر ﻫﻮ. ﭘﻴﺮي ۾ ﮐﻴﺲ ﻫﻚ ﻧﻴﺎﮢﻲ ﭴﺎﺋﻲ ، ﺟﺎ ﺳﻮﻧﻬﻦ ۾ ﺳﺞ ۽ ﭼﻨﮉ ﻣﺜﻞ ﻫﺌﻲ. ورڌאﺗﺎ ﺳﻨﺪس אﻧﮓ ﻫﻚ אﺟﻨﺒﻲ ﺳﺎن ﻟﮑﻲ ﮀﮇﻳﻮ ﻫﻮ. ِאﻫﻮ ڏﺳﻲ، ﻧﺎﻧﻮن ۽ ﺳﻨﺪس ِאﺳﺘﺮي ﻫﻦ ﻣﺎﮢﻚ ﮐﻲ ﻫﻚ ﺻﻨﺪوق ۾ ﺟﮍي، درﻳﺎه ﺣﻮאﻟﻲ ﻛﻴﻮ. ﻗﻀﺎ ﺳﺎن ِאﻫﺎ ﺻﻨﺪوق ﻟﮍﻫﻨﺪي ﭜﻨﭝﻮر ﺟﻲ ﭜﺮ ۾، درﻳﺎه ﺟﻲ ﻛﻨﺎري ﻟﮗ אﭼﻲ ﭘﻬﺘﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﺷﻬﺮ ۾ ﻣﺤﻤﺪ ﻧﺎﻟﻲ ﻫﻚ ﻫﺎﻛﺎرو ڌوﭔﻲ رﻫﻨﺪو ﻫﻮ، ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ”ﻻﻻ“ ﺑﻪ ﭼﻮﻧﺪא ﻫﺌﺎ. ﺳﻮﻳﻦ ﻛﺎرﻳﮕﺮ وﭨﺲ ﻛﻢ ﻛﻨﺪא ﻫﺌﺎ. ﻫﻮ ﺑﻪ אوﻻد ﺟﻮ ﺳﻜﺎﻳﻞ ﻫﻮ. ِאﻫﺎ ﭘﻴﺘﻲ ﺳﻨﺪس ﻛﺎرﻳﮕﺮن آﮢﻲ ﺳﻨﺪس אﮘﻴﺎن رﮐﻲ. ﺻﻨﺪوق ۾ ﻫﻲ ﻣﻠﻮכ ﭔﺎر ڏﺳﻲ، ﻫﻮ ﺧﻮﺷﻲ ۾ ﻣﺴﺖ ﭤﻲ وﻳﻮ. ﭔﺎر ﮐﻲ ﮔﻮد ۾ ورﺗﺎﺋﻴﻦ ۽ ﻣﭥﺲ ”ﺳﺴﺌﻲ“ ﻧﺎﻟﻮ رﮐﻴﺎﺋﻴﻦ، ﺟﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻌﻨﻰ آﻫﻲ ”ﭼﻨﮉ“. ﺳﺴﺌﻲ َ ﭤﻮري وڏي ﭤﻲ ﺗﻪ ڌوﭔﻲ ﺳﻨﺪس ﻻ ﻫﻚ ﻋﺎﻟﻴﺸﺎن ﻣﺤﻞ אڏאﻳﻮ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﻫﻮ ﺻﺒﺢ ۽ ﺷﺎم ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻦ ﺳﻬﻴﻠﻴﻦ ﺳﺎن ﭘﻴﺌﻲ ﭨﻠﻨﺪي ﻫﺌﻲ. ُ אن زﻣﺎﻧﻲ ۾ ﻛﻴﭻ ﻣﻜﺮאن ﺟﺎ ﻗﺎﻓﻼ، وאﭘﺎر ﺳﺎﻧﮕﻲ، ﭜﻨﭝﻮر ۾ אﻳﻨﺪא ﻫﻮא. ﻛﻦ ﻣﺎﮢﻬﻦ وﭸﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن َ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﺎرאه ﻛﺌﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﺣﺴﻦ ﺟﻲ ﻫﺎכ ﺳﮣﮡ ﺳﺎن، ﻣﺸﻚ ۽ ﻋﻨﺒﺮ ﺳﺎڻ ﮐﮣﻲ، َ ﻗﺎﻓﻠﻮ ﺳﻨﺒﺎﻫﻲ، אﭼﻲ ﭜﻨﭝﻮر ﻧﻜﺘﻮ. ﺳﺴﺌﻲ ﺑﻪ ﻗﺎﻓﻠﻲ ﺟﻮ ﭔﮅي ﺳﻬﻴﻠﻴﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ ﮐﭥﻮري ﺟﻮ ﺳﻮدو ﻛﺮڻ وﻳﺌﻲ. ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﮐﻲ ڏﺳﮡ ﺳﺎن ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻮ ﭘﺎڻ ۾ ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻮ ﭘﻴﭻ ﭘﺌﺠﻲ وﻳﻮ. ُ ﺳﺴﺌﻲ ،ﻫﻚ ﺳﻬﻴﻠﻲ ﺳﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺟﻮ ﺣﺎل אورﻳﻮ. אﻧﻬﻲ وﭸﻲ ﭘﮣﺲ ﺳﺎن ﮘﺎﻟﻬﻪ ﭼﻮري، ﭘﺮ ڌوﭔﻲ ﺳﻨﮛ ڏﻳﺌﮡ ﮐﺎن אﻧﻜﺎر ﻛﻴﻮ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺮدﻳﺴﻲ ﻫﻮ ۽ ﺳﻨﺪس ذאت ﺟﻮ ﻧﻪ ﻫﻮ. ﺳﻬﻴﻠﻲ ﺑﻬﺎﻧﻮ ﻛﺮي ﭼﻴﺲ ﺗﻪ ”ﭘﻨﻬﻮن ﺑﻪ ذאت ﺟﻮ ڌوﭔﻲ آﻫﻲ. ﺟﻲ אﻋﺘﺒﺎر ن אﭼﻴﻮ ﺗﻪ آزﻣﺎﺋﻲ ڏﺳﻮس.“ ﻣﺤﻤﺪ ِאﻫﺎ ﮘﺎﻟﻪ ﻗﺒﻮل ﻛﺌﻲ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﻫﻚ ﮐﻴﭗ ڌوﺋﮡ ﻻ ڏﻧﺎﺋﻴﻦ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ﻧﻔﻴﺲ ﻫﭣ، ﻛﭙﮍن ﺳﭩﻴﻨﺪي، ﮀﻠﺠﻲ ﭘﻴﺎ ۽ ﻛﭙﮍא ﺑﻪ ﭰﺎﭨﻲ ﺗﻬﺒﺎرون ﭤﻲ ﭘﻴﺎ. ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﻣﻠﻮل ڏﺳﻲ، ﺳﺴﺌﻲ ﭼﻴﺲ ﺗﻪ ”ﻓﻜﺮ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﺮ ﻫﻚ ﻛﭙﮍي ﺟﻲ ﺗﻬﻪ ۾ ﻫﻚ אﺷﺮﻓﻲ وﺟﮭﻲ ﮀﮇ ﺗﻪ ﭘﻮ ﻛﻨﻬﻦ وﭨﺎن ﺑﻪ ﺷﻜﺎﻳﺖ ﻧﻪ رﺳﻨﺪي.“ آﺧﺮ ﭔﻨﻬﻲ ﺟﻲ ﺷﺎدي وڏي ﻃﻮﻣﺎن ﺳﺎن ﭤﻲ. ﺷﺎدي ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﭘﻨﻬﻮن وﻃﻦ ورڻ ﺟﻮ ﺧﻴﺎل ﺋﻲ دل ﺗﺎن ﻻﻫﻲ ﮀﮇﻳﻮ. ﺳﻨﺪس ﭜﺎُء ﭼﻨﺮي ﺳﺎرو ﺣﺎل وﭸﻲ ﭘﻲُء آري ﭴﺎم ﺳﺎن ﻛﻴﻮ، ﺟﻮ ﭔﮅﻧﺪي ﺋﻲ ﺑﻴﺤﺎل ﭤﻲ ﭘﻴﻮ. ﭘﻮ ﺳﻨﺪس ﭨﻦ ﭘﭩﻦ ﭼﻨﺮي، ﻫﻮﺗﻲ ۽ ﻧﻮﺗﻲ ﮐﻴﺲ دﻟﺪאري ڏﻳﺌﻲ ﭼﻴﻮ ﺗﻪ ”ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ دﺳﺘﻮر ﺳﺎڻ وﭠﻴﻮ ﭤﺎ אﭼﻮن“. ﺟﮇﻫﻦ ﭨﻴﺌﻲ ﺧﺎن ﭜﻨﭝﻮر ۾ ﭘﻬﺘﺎ، ﺗﮇﻫﻦ ﺳﻨﺪن ﮔﮭﮣﻲ ﻣﺮﺣﺒﺎ ۽ ﺧﺎﻃﺮ دאري ﭤﻲ ۽ ﻛﻴﺌﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻣﺠﻠﺴﻮن ُ َ ﺟﺎري رﻫﻴﻮن. ﻫﻚ رאت ﻣﺠﻠﺲ ۾ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ﭜﺎﺋﺮ، ﮐﻴﺲ ﺷﺮאب ۾ אﻟﻮٽ ﻛﺮي، אڌ رאت ﺟﻮ אٺ ﺗﻲ ﮐﮣﻲ ﻛﻴﭻ ڏאﻧﻬﻦ ورﻳﺎ. ُ ﺳﺴﺌﻲ אن وﻗﺖ ﻧﻨﮉ ۾ ﻫﺌﻲ ۽ ﮐﻴﺲ ﺻﺒﺢ ﺟﻮ ﺟﮇﻫﻴﻦ ﺳﺎري ﻣﺎﺟﺮא ﺟﻲ ﭴﺎڻ ﭘﻴﺌﻲ، ﺗﮇﻫﻴﻦ زאرو زאر روﺋﻲ، ﭜﻨﭝﻮر ﺳﺎن ﺳﭛ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﻻﻫﻲ، אﻛﻴﻠﻴﺎﺋﻲ אﻛﻴﻠﻲ، ﭘﻨﻬﻮ ﺟﻲ ﭘﭡﻴﺎن ﺑﺮﭘﭩﻦ، ﺟﺒﻠﻦ ۽ ﺟﮭﻨﮕﻠﻦ ۾ ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي ﻫﻠﻲ. ُ ُ ﺟﮇﻫﻴﻦ ﭘﭓ ﺟﺒﻞ وٽ ﭘﻬﺘﻲ، ﺗﮇﻫﻦ אڃ ۽ ﭤﻚ ﮐﺎن ﻣﺎﻧﺪي ﭤﻲ ﻛﺮي ﭘﻴﺌﻲ. ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻗﺪرت ﺳﺎن אﺗﻲ ﻫﻚ ﺻﺎف ُ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﭼﺸﻤﻮ ﭘﺌﺪא ﭤﻴﻮ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻴﺎس ﻣﭩﺎﺋﻲ، ﺳﺴﺌﻲ وري ﺳﻔﺮ ﺗﻲ ﻫﻠﻲ. ﻫﺎڙي ﺟﺒﻞ وٽ ﭰﻮڙ ﻧﺪي ﺟﻲ אﭤﻞ ڏﺳﻲ، ُ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﺎﻳﻮس ۽ در ﻣﺎﻧﺪي ﭤﻲ. ﻧﻴﭟ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪي، وאﭘﺲ אﭼﻲ ﻣﺎﺑﺎڙﻧﻲ ﺟﻲ ﻧﺰدﻳﻚ ﭘﻬﺘﻲ. אﺗﻲ ﭘﺮﻳﺎن ﻫﻚ ﭘﻬﺎڙ ﺗﻲ 281
- 184. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﻫﻚ ﭘﻨﻬﻮאر ﺟﻲ ﺟﮭﻮﭘﮍي ﺗﻲ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺲ. אﺗﻲ وﭸﻲ ﻫﻦ ﮐﺎن، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ڏس ﭘﮁﻴﺎﺋﻴﻦ. ﭘﻨﻬﻮאر ﺟﻮ ﮐﻴﺲ ڏﺳﮡ ۽ ﻣﭥﺲ ﻣﺴﺖ ﭤﻴﮡ. ﺳﺴﺌﻲ ﺳﻨﺪس ﺑﺪ ِאرאدو ڏﺳﻲ، ڌﮢﻲ در ﭔﺎڏאﻳﻮ. ﺳﺘﺎر ﺳﻨﺪس ﺳﺘﺮ ڍﻛﻴﻮ. ﭘﻬﺎڙ ﭰﺎﭨﻮ ۽ ﺳﺴﺌﻲ אﻧﺪر ُ ُ ﭘﻴﻬﻲ وﻳﺌﻲ. ﭘﻨﻬﻮאر אﻫﻮ ﻛﺮﺷﻤﻮ ڏﺳﻲ، ﻧﻬﺎﻳﺖ ﭘﺸﻴﻤﺎن ﭤﻴﻮ ۽ ڌﮢﻲ در ﺗﻮﺑﻬﻪ زאري ﻛﺮي، אﺗﻲ ﻫﻚ ﻗﺒﺮ ﭠﺎﻫﻲ، אﻧﺠﻮ ُ ﻣﺠﺎور ﭤﻲ وﻳﻬﻲ رﻫﻴﻮ. ﻫﻮڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﺧﻤﺎر ﻟﭥﻮ ﺗﻪ ﭜﺎﺋﺮن ﮐﺎن ﭜﭵﻲ، ﭜﻨﭝﻮر ڏאﻧﻬﻦ وאﭘﺲ ورﻳﻮ. وאٽ ﺗﻲ אﻧﻬﻲ ﻗﺒﺮ ُ ﺗﻲ ﻧﻈﺮ ﭘﻴﺲ ۽ אﺗﻲ ﭼﺘﻲ ﭘﺎﻧﺪ ڏﺳﻲ، دل ۾ ﺳﻨﺴﻮ ﺟﺎﮘﻴﺲ. ﭘﻮ ﭘﻬﻨﻮאر ﮐﻴﺲ ﺳﺮﺑﺴﺘﻮ אﺣﻮאل ﻛﺮي ﭔﮅאﻳﻮ. ﭘﻨﻬﻮن زאر زאر روﺋﻲ ڌﮢﻲ در ﺳﻮאل ﻛﻴﻮ ”אي رب! ﺗﻮن وﮀﮍﻳﻦ ﮐﻲ ﻣﻼ “.ڌﮢﻲ ﺳﻨﺪس وﻳﻨﺘﻲ ﻗﺒﻮل ﻛﺌﻲ. وري ﭘﻬﺎڙ ﭰﺎﭨﻮ ۽ ﭘﻨﻬﻮن وﭸﻲ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﻫﻚ ﭤﻴﻮ. ﺷﺎه، ﺳﺴﺌﻲ ﺗﻲ ﺳﭵﺎ ﺳﺎرא ﭘﻨﺞ ﺳﺮ ﭼﻴﺎ آﻫﻦ: ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي، ﻣﻌﺬوري، دﻳﺴﻲ، ﻛﻮﻫﻴﺎري ۽ ﺣﺴﻴﻨﻲ. ﺳﭝﻨﻲ ﺳﺮن ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ڏאﮐﮍن ۽ وﻻﻳﺖ ﺟﻮ אﺣﻮאل آﻫﻲ. َ ”آﺑﺮي“ ﻟﻔﻆ، ”אﭜﺮي“ )ﻛﻤﺰور ﻳﺎ ﻧﺎﺗﻮאن( ﺟﻲ ﻣﭩﻴﻞ ﺻﻮرت آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﺿﻌﻴﻔﺎﺋﻲ ﺟﻮ ذﻛﺮ آﻳﻞ آﻫﻲ. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻫﻦ ﺳﺮ ﮐﻲ ِאﻫﻮ ﻧﺎﻟﻮ ڏﻧﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ﺟﻮ ﻣﻀﻤﻮن ﻫﻲ آﻫﻲ ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ِאﻫﻮ رאز ﺳﻤﺠﮭﺎﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ﭘﺎڻ ۾ ﭘﻴﻬﻲ، روح رﻫﺎڻ ﻛﺮڻ ﺳﺎن، ِאﻧﺴﺎن ﭘﺎڻ ﺧﺪא ﭤﻴﻮ وﭸﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ وﻫﻢ ورﺳﺎﻳﻮ ﻧﻪ ﺗﻪ ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎڻ ﻫﺌﻲ. ﻫﺘﻲ ﺟﻲ ﻫﺌﮡ ﺟﻮن ﺳﭛ وﭤﻮن وﺳﺎري ۽ ﺳﻤﻮري ﺳﺮﻛﺎر ”ﻧﺎه“ ۾ رﮐﻲ، روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾ ﭘﻮڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ. אي ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻮن روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮن ﺟﻮن ﻫﺪאﻳﺘﻮن ﺳﮡ ﺗﻪ ﺳﺮﺧﺮو ﭤﻴﻦ. ﺟﻲ ِאﻧﻬﻲ رאه ۾ ﻣﺮﻳﻦ ﻓﻨﺎ ﭤﺌﻴﻦ ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺑﺨﺖ وڏو ﭼﺌﺒﻮ. אﻫﻮ ِאﻧﺴﺎن ﭜﻠﻴﻞ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺟﺎﻧﻲ ﮐﻲ ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﮘﻮﻟﮡ ﭤﻮ وﭸﻲ. אﻫﻮ ﺷﺨﺺ ﺑﻪ ﮔﻤﺮאﻫﻲ ۾ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﺳﻤﺠﮭﻲ ﭤﻮ ﺗﻪ ﻛﺘﺎﺑﻲ ﻋﻠﻢ ﺳﺎن ﺣﻘﻴﻘﺖ ﮐﻲ ﭘﺮوڙي ﺳﮕﮭﺒﻮ. ﭘﺮﻳﻦ אﻧﺪر ۾ ﺋﻲ آﻫﻲ، ۽ ﺳﻨﺪس ﭘﺴﮡ ﺑﻨﺎ، ﻋﻠﻢ ﺟﻲ ﻫﻚ رﺗﻲ َ ﺑﻪ ﻛﺎرאﺋﺘﻲ ﻧﺎﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ ﻫﻚ آﻫﻦ، ﭘﺮ אﭴﺎﮢﭗ ﺟﻲ ﻛﺮي ﭔﻪ آﻫﻦ. ِאﻧﺴﺎن ۽ ڌﮢﻲ ﺟﻲ وچ ۾ ﻛﻮﺑﻪ ﺣﺠﺎب ﻳﺎ وﻳﮁﻮ ﻧﺎﻫﻲ. ﺟﺪאﺋﻲ ﻫﻚ وﻫﻢ آﻫﻲ: ُ ﻛﻮﻧﻬﻲ אت ﻛﻮﻫﻴﺎر، ﺟﺖ ﺗﻮ ﭜﻮري! ﭜﺎﻧﺌﻴﻮ، َ ﻟﻨﮅ م ﻛﺮ ﭘﻬﺎڙ ڏي، وﺟﻮد ﺋﻲ وﮢﻜﺎر. 381
- 185. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮيَء دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ُ ُ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ אﺳﺎٽ ﻋﺠﻴﺐ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻧﻴﺎڻ ۾ ﭘﺎﮢﻲ ﭘﻴﺌﻦ، ﺗﻦ ﺟﻲ אڃ ﻣﻮرﮘﻮ אﮘﺮي ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﺟﻦ ََ ُ ُ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﻣﺎن ﺳﺮﻛﻲ ﭘﻴﺘﻲ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﮐﻲ אﭘﺮ אڃ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻮ ﭘﻨﮅ ﻧﺴﻮري ﺳﭷ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﮭﮍא ﻋﺎﺷﻖ ُ ُ ﺋﻲ ِאﻫﻮ ﭘﻨﮅ ﺳﺎﺟﻦ ﻛﺎرڻ ﻗﺒﻮل ﭤﺎ ﻛﻦ. ﺟﻦ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﻲ ﻻ אڃ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﭘﺎﮢﻲ ﮐﻲ ﺑﻪ אڃ آﻫﻲ. ﺟﺎﻧﺐ אﺳﺎن ﮐﻲ َ ﺳﺎه ﮐﺎن ﺑﻪ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ. אﭴﺎڻ ﮐﻴﺲ ﮘﻮﻟﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻟﻬﻦ ۽ ﺳﮑﮣﻴﻮن دאﻧﻬﻮن ﺋﻲ دאﻧﻬﻮن ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪي، ﻋﺎﺟﺰي ﮐﻲ אﮘﻴﺎن ﻛﺮﮢﻮ آﻫﻲ. روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾ وﭼﻴﻦ وאٽ وﭠﺠﻲ. ﻧﻪ ﺟﻲ ﮐﻲ ﺟﻔﺎ ڏﺟﻲ، ﻧﻪ ﺟﺎن ﮐﻲ ﺟﻴﺌﺎرﺟﻲ. ﻧﻪ ُ َ ُ ﻧﺠﮭﺮي ﮐﻲ ﭘﭩﺠﻲ، ﻧﻪ אﻧﮑﻲ אڏﺟﻲ. ﻧﻪ دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ﮀﮇﺟﻲ، ﻧﻪ אﻧﮑﻲ ﭼﻬﭩﺠﻲ. ﻧﻪ ڏﮐﻦ ﮐﺎن ڏرﺟﻲ، ﻧﻪ ﺳﮑﻦ ﻻ ﺳﻜﺠﻲ. ِ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺳﺠﮭﺎﺋﻲ ِ َ ﻫﮇ ِ َ ﻫﻚ ََ ﺗﮍ ِ َ ﺗﻚ ﺟﮭﺎﺟﮫ َ אﮘﺎﻧﺠﮭﻮ ِ َ ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺗﺎر ِ ُאﭤﻴﺎر ُאﺟﮭﺎﺋﻴﺎن ِ ََ ﭘﺮﭼﺎ ڏאه ََ ڏﭜﻦ ِ َ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺳﺎﻫﺎن َُ دم آريَء ِ ﭘﻴﮏ 481 ﻣﻌﻨﻰ ﭘﭽﺎﺋﻲ ﻛﺒﺎب ﻛﺌﻲ ﺑﻨﻬﻪ ﺳﻚ ﮔﮭﻴﮍ )ﻋﺸﻖ ﺟﻲ( ﮘﻴﺖ ﺟﮭﺠﮭﺎﺋﻲ ﺟﮭﺠﮭﻮ ُ אڃ ﭨﻤﭩﺎر ﺟﺎﮘﺎ ﺑﺠﮭﺎﻳﺎن ڍﺋﻮ ﺑﺎﻫﻪ ﺟﻠﻦ ﺣﺪ ﺳﺎه ﮐﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﻳﺎ ﺳﺎﻫﻪ ﭘﺴﺎﻫﻪ )ﺟﻨﻬﻦ ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻲ( ﺧﺎﻧﺪאﻧﻲ ﻗﻮم، ﺟﻨﻬﻦ ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﻫﻮ )ﺧﻮد ﭘﻨﻬﻮن( وאﻗﻔﻴﺖ
- 186. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﭘﺎڌאرﻳﺎﺋﻴﻦ ِ ِ ُ ﭴﺎڻ َ ﻟﻬﺴﻴﻮ ِ ُ ﻫﮙﺎ ﻃﻴﻮرن َ ﺷﺒﺎن ُ ُ َ َ وﺣﻮﺷﻦ وﭨﺎ אﭘﺮ َ אﻓﺴﻮﺳﺎ ََ ﺑﺮ ُ ﺑﻜﺎ ُאﻛﻨﮃﻳﺎ ﻣﻬﻨﺪ َ ِ ُ ﻣﺤﺘﺎﺟﻲ ُ ﻛﭕﻴﻠﻴﺎﮢﻲ ُ ﺣﺞ ﭘﺎﮢﺎ ڌאر َِ ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ ِ َ ﻋﺰאزﻳﻞ ﻫﺎڙﻫﻲ ََ ﺳﻨﺮي َ َ ﭘﭩﻲ ﻛﺮ ﮔﮭﻮري ﻣﺎري َ ُ ﻣﮁﮡ 1 َ ُ ﺟﻲ ﺳﺠﮭﺎﺋﻲ ﺳﻚ، ﺗﻪ ﭘﮡ ﺳﻜﻲ َ ُ ﺳﺴﺌﻲ؛ ِ ِ ِ ِ ﭘﻴﺘﺎﺋﻴﻦ ﭘﻨﻬﻮنَء ﮐﻲ، ﻫﮇ ﻧﻪ ﭜﮙـﻴﺲ َ ِ ِ ُ ِ َ ِ َ ِ ﻫﻚ؛ ِ ََ َ َ َ אن ﺗﮍ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺗﻚ، ڏﻧﻲ ﭘﺎڻ ُאڃ ﭤﺌﻲ. ِ َ ِ 581 www.voiceofsindh.net ﭘﮅرو ﻳﺎ ﻇﺎﻫﺮ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ ﺧﻮدي ﺟﻠﻴﻮ وאس، ﭘﮍﻻُء ﭘﮑﻴﻦ )ﻃﻴﺮ ﺟﻮ ﺟﻤﻊ( رﻳﮃאر ﭘﺴﻦ وﭨﺎن َ אﭤﺎه َ אﻓﺴﻮس وﭼﺎن ﺑﺮﭘﭧ روڄ، دردن ﺳﻜﻨﺪڙ َ אﮘﺘﻲ ﻧﻴﺰאري َ ﺑﺮن ﺳﺎﭤﻴﻦ وאري، אﻛﻴﻠﻲ ﺣﺠﺖ ﺧﻮدي ﮐﺎن ﺧﺎﻟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺷﻴﻄﺎن، ِאﺑﻠﻴﺲ ﺟﺒﻠﻦ ﺟﻲ ﻗﻄﺎر )ﻣﻜﺮאن ﺳﺮﺣﺪ ﺗﻲ( ﺳﺮﻫﻲ، ﺧﻮش ﻧﺎﺑﻮد، ﻓﻨﺎ ﻓﺪא ﭤﻴﻞ )ﻋﺸﻖ ﺟﻲ رאه ۾( ﻓﻨﺎ ﭤﻴﻞ ﻣﺘﺎن ﺟﻲ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﻚ ۾ ﺳﺠﮭﻲ ﻛﺒﺎب ﭤﺌﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻫﻮ ﺟﻴﻜﺮ ِ ﺳﻜﮡ ﮐﻲ ﻧﻪ ﮀﮇي. ﻫﻦ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺻﺤﺒﺖ ۾ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ِ ﺟﺎم ﭘﻴﺘﻮ آﻫﻲ. ﺟﻨﻬﻦ ﻛﺮي ﻫﺮﮔﺰ ﭘﻴﺎس ﻧﻪ ﭤﻲ ﭔﺠﮭﻴﺲ. ِאﻧﻬﻲ ﭼﺸﻤﻲ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺟﻨﻬﻦ ﮘﻴﺖ ڏﻧﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ُ ُ ﭘﺎڻ אڃ אﭼﻴﻮ אﺳﺮي.
- 187. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 2 َ َ ﭘﺴﻲ ﺟﮭﺎﺟﮫ ﺟﻤﺎل ﺟﻲ، ﺟﻨﻴﻦ ﭘﻴﺘﻲ ﭘﻚ؛ َ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ََ َ ِ َ אﭘﺮ אﮘﺎﻧﺠﮭﻮ ﭤﻴﻮ، ﺳﻮر ُאﻧﻴﻦ ﮐﻲ ﺳﻚ؛ ُ ُ ِ ِ َ َ ِ َ ِ َ ﻫﮇ ﻧﻪ ﭜﮙﻴﻦ ﻫﻚ، ﺳﺪא ﺳﺎﺋـﺮ ﺳﻴﺮَ َِ ِ ۾. ِ 3 ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻦ ﺟﻲ ﻣﻦ ۾، ﺗﻦ ۡ ُ َ ﱠ َ َ َ ﺗﺸﻨﮕﻲ ﺗﺎر؛ ِ َ ِ ِ َ ﭘﻲ ﭘﻴﺎﻟﻮ ُאڃ ﺟﻮ، ُאڃ ﺳﻲ ُאڃ ُאﭤﻴﺎر؛ َ ِ ِ ِ ِ َ َ َ ُ ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎڻ ﭘﻴﺎر، ﺗﻪ ُאڃ ﺳﻴﻦ ُאڃ ُאﺟﮭﺎﺋﻴﺎن. ِ ِ ِ ِ 4 َ َ ﱠ َ َ َ َ ﻣﺤﺒﺖ ﺳﻨﺪو ﻣﻦ ۾، ﭘﺮ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﺟﻦ؛ ُُ ِ ِ ََ َِ َ ََ ِ ﭘﻴﮡ ﭘﺮﭼﺎ ﻧﺎہ ﻛﻮ، ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻨﻬﻦ ڏאہ ڏﭜﻦ؛ ُ َ ُ ﺗﻨﻬﻦ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺎہ ﻛﺎ، ﺟﻨﻬﻦ ﺳﭹﺎ ﺳﭷ وﭸﻦ؛ ِ َ ِ ِ َ ََ ِ َ َِ ِ َ ﺗﻴﻼن ُאڃ ﻣﺮن، ﺳﺪא ﺳﺎﺋﺮ ﺳﻴﺮ ۾. 5 َ ﺳﺪא ﺳﺎﺋﺮ ﺳﻴﺮ ۾، אﻧﺪر ﻟﻬﻲ ﻧﻪ ُ َ َ َ َِ ِ َ אڃ؛ ِ َ َ ُ َ ِ ُ َ ﭘﺴﮡ ﺟﻮ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻮ، ﺳﺎ ﺳﭝﺎﺋﻲ ﺳﭷ؛ ِ ََ ِ َ َ َِ ِ َ ﺗﻴﻼن ﻣﺮن ُאڃ، ﺳﺪא ﺳﺎﺋﺮ ﺳﻴﺮ ۾. 6 َ ِ ُ َ َُ َُ ﺳﺎﺟﻦ ﻛﺎرڻ ﺳﭷ، ﻣﺮ ﻗﺒﻮﻟﻲ َ ُ َ َ ﺳﺴﺌﻲ؛ ِ َ َ َ אﻧﺪر ﺟﻨﻴﻦ ُאڃ، ﭘﺎﮢﻲ ُאﭸﻴﻮ ُאن ﮐﻲ. ِ َُ ِ ِ 7 ﭘﺎﮢﻲَء ﻣﭥﻲ ﺟﮭﻮﭘﮍא، ﻣﻮرک ُ َ ُ َ אڃ ﻣﺮن؛ ِ َ ََ ِ ﺳﺎﻫﺎن אوڏو ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﻟﻮﭼﻲ ﺗﺎن ﻧﻪ َ ُ َ ﻟﻬﻦ؛ ِ ِ ُ َ دم ﻧﻪ ﺳﭹﺎﮢﻦ، دאﻧﻬﻮن ﻛﻦ ُ َ َُ ﻣﭡﻦ ﺟﺌﻦ. ِ ِ 8 ﺳﺴﺌﻲَء ﻛﻴﻦ ﺳﻤﺠﮭﻴﻮ، אوري آريَء ُ ِ َ َ ﺳﺎڻ؛ َ ُ ِ ُ ُ ُ ﻛﺮي ﭘﻴﮏ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺳﻴﻦ، ﭘﺎڌאرﻳﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎڻ؛ ِ ِ ُ ﭴﭧ وﭸﺎﻳﻮ ﭴﺎڻ، ﭔﺎﻧﭝﮡ ﭔﺮوﭼﻦ ﺳﻴﻦ. َ ِ َ َِ َ ِ ِ 9 ﻟﮙﻲ ﻛﻮﺳﻮ وא ،ﻟﻮכ ﻣﮍوﺋﻲ َ َ ُ ِ ِ ﻟﻬﺴﻴﻮ؛ ِ َِ َ ُאﭜﻦ ﻣﻨﺠﮭﺎن آﻳﻮ، ”ﻫﻲ !ﻫﻲ “!ﺟﻮ ﻫﮙﺎ؛ ُ ُ ﻃﻴﻮرن ﺗﻨﻮאرﻳﻮ، ﭘﻨﻬﻮنَء ﭘﭵﺎﮢﺎ؛ ُ َ ِ َ ِ 681 www.voiceofsindh.net ُ َ ﺟﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺣﺴﻦ ﺟﻮ אﭤﺎه ﺳﺎﮔﺮ ڏﺳﻲ، אن ﻣﺎن ﺳﺮﻛﻲ ُ َ ﭘﻴﺘﻲ، ﺗﻨﮑﻲ ﺑﻴﺤﺪ ﺳﻮز ۽ ﺳﻚ אﭼﻲ ورﺗﻮ. אﻫﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎﮔﺮ ُ ﺟﻲ ﺳﻴﺮ ۾ آﻫﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻫﺮﮔﺰ אﺳﺎٽ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻟﻬﻴﻦ. ُ َ ُ َ ﻋﺸﻖ ﺟﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ آﻫﻲ، ﺗﻨﮑﻲ אﭤﺎه אڃ آﻫﻲ. ﺗﻮن אڃ )ﺳﻚ( ُ ُ ﺟﻮ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﻲ، אن ﺳﺎن אڃ )ﺳﻚ( ﮐﻲ ﺟﺎﮘﺎ) وڌא .(אي ﭘﻨﻬﻮن! ُ ُ ُ ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﻣﻮﻧﮑﻲ אڃ )ﺳﻚ( ﺟﻮ ﺟﺎم ﭘﻴﺎر ﺗﻪ אڃ ﺳﺎن אڃ ﮐﻲ ﭔﺠﮭﺎﻳﺎن. ﺟﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﺗﺎر ﭘﻴﺎﻟﻮ آﻫﻲ، )ﺟﻨﺠﻲ ﺳﻚ ﺗﺎر آﻫﻲ(، ﺳﻲ אﻫﮍي ﻛﻨﻬﻦ ﻣﭻ ۾ ﭘﻴﺎ ﺟﻠﻦ، ﺟﻮ ﺳﻨﺪن ﺟﻲ ﮐﻲ ﻓﺮﺣﺖ ﺋﻲ ﻛﺎﻧﻬﻲ. ﺟﻨﻬﻦ ﺳﭷ )وﻳﺮאﻧﻲ (ﻣﺎن ﻫﻲ ﺳﭽﺎ )ﻋﺎﺷﻖ( ﭘﻨﮅ ﭘﻴﺎ ﻛﻦ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎ ﭘﭵﺎﮢﻲ ﺋﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻮ ُ ﺳﺪאﺋﻴﻦ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻲ ﺳﻴﺮ ۾ آﻫﻦ، ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ אڃ ﭘﻴﺎ ﻣﺮن. ِ ُ ُ ﻫﻮ ﺳﺪאﺋﻴﻦ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻲ ﺳﻴﺮ ۾ آﻫﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺪن אﻧﺪر ﻣﺎن אڃ ِ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻟﻬﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺴﮡ آﻫﻲ ﺳﻤﻮرو ﺳﭷ ﺟﻮ ﺳﻔﺮ ﻛﺮڻ. ﻫﻮ )ﻋﺎﺷﻖ( ﺳﺪאﺋﻴﻦ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻲ ﺳﻴﺮ ۾ آﻫﻦ، ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ ِ ُ אڃ ۾ ﭘﻴﺎ ﺳﺠﮭﻦ. ِ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﺳﭷ ﺟﻮ ﺳﻔﺮ ﭜﻞ ﺗﻪ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﮭﮍي ﻋﺎﺷﻘﻴﺎﮢﻲ ُ ُ ﻗﺒﻮﻟﻲ. ﺟﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ אڃ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﺧﻮد ﭘﺎﮢﻲ ﮐﻲ ﺑﻪ אڃ آﻫﻲ. )ﺳﻚ وאرن ﻻ ﺧﻮد ﺳﺎﺟﻦ ﺑﻪ ﺳﻜﻲ ﭤﻮ.( ُ ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﺟﮭﻮﭘﮍא אڏي ﺑﻪ ﻣﻮرک אڃ ﭘﻴﺎ ﻣﺮن. ﻣﺤﺒﻮب ﺳﺎه ﮐﺎن ﺑﻪ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻫﻮ ﻫﻨﮑﻲ ﮘﻮﻟﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻟﻬﻦ. ﻫﻨﻦ ُ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺴﺎه ﻳﺎ ﺟﺎن ﺟﻲ ﭘﺮور ﻧﻪ آﻫﻲ، رﮘﻮ وﺗﻦ ﻣﭡﻠﻦ ﺟﻴﺎن دאﻧﻬﻮن ﻛﻨﺪא. ﺳﺴﺌﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭤﻲ، ﻋﺸﻖ ﺟﻮ رאز ﻧﻪ ﭘﺮوڙﻳﻮ. ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ڏﻳﭟ رﮐﻲ، ﭘﺎڻ ﭘﮅرو ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. )ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﭘﺮﻳﻦ ۾ ﮔﻢ ﻧﻪ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ.( ﻫﻦ אڻ ﭴﺎڻ ﭔﺎﻧﭝﮡ ﻧﻴﭟ ﭘﺮوﭼﻦ ۾ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺧﻮدي ﮔﻢ ﻛﺌﻲ. )وﺻﺎل ۾ ﻫﺌﻲ ﺗﻪ ﺧﻮدي ﻫﻴﺲ؛ ُ ﻓﺮאق ۾ אﻫﺎ ﮔﻢ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ.( )ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﻓﺮאق ۾ ﺟﻮ ﺳﺴﺌﻲ ﻣﺎﺗﻢ ﻛﻴﻮ، ﺗﻨﻬﻦ ﺟﻮ אﺛﺮ ُ ﺳﺎري ﺳﺮﺷﺘﻲ ﺗﻲ ﭤﻴﻮ.( אﻫﮍي ﻛﻮﺳﻲ ﻟﻮه ﻟﮙﻲ، ﺟﻮ ﺳﺎري ﺟﮭﺎن ﮐﻲ ﻟﻬﺲ رﺳﻲ. آﺳﻤﺎن ﻣﺎن ”ﻫﺎ !ﻫﺎ “!ﺟﻮ ﭘﮍﻻُء ﭔﮅڻ ۾ آﻳﻮ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ وﭸﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ﭘﮑﻴﻦ ﺑﻪ ورﻻپ ﻛﻴﺎ. رﻳﮃאر ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭼﻮﭘﺎﺋﻲ ﻣﺎل ﮐﻲ ﻟﻬﺴﻴﻞ ڏﺳﻲ، درد
- 188. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ُ َ َ ُ ُ َ ِ َ رﺳﻴﻮ ﺳﻮر ﺷﺒﺎن ﮐﻲ، وﺣﻮﺷﻦ وﭨﺎ؛ َ ِ ﻣﺮوﺋﻦ ﻣﻮت ﻗﺒﻮﻟﻴﻮ، אﭘﺮ َ َ َ ِ אﻓﺴﻮﺳﺎ؛ ُ َُ ِ ُِ َ ِ َ ََ ُ ُ ﺑﺮ ﭘﮡ ﻛﻦ ﺑﻜﺎُ ،אﻛﻨﮃﻳﺎ آريَء ل ﮔﮭﮣﻮ. َ ِ ِ ِ ۰۱ َ ﻣﻬﻨﺪ ﻣﺤﺘﺎﺟﻲ ﻛﺮي، ﭘﭡﻲَء ُ َ ُ َ ِ ُ ِ ﭘﻴﺮﮐـﮣﻴﺞ؛ ِ ِ َ ُ َ َ ﻛﭕﻴﻠﻴﺎﮢﻲ! ﻛﻴﭻ ڏي، ﺣﺞ م ﻫﻼﺋﻴﺞ؛ ِ ُ ِ ِ َ ﭘﺎﮢﺎ ڌאر ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ، ﺳﺴﺌﻲ! ﺳﺎڻ ﮐﮣﻴﺞ؛ ُ َ ِ َ ُ ِ َ ِِ َ אوڏي ﻋﺰאزﻳﻞ ﮐﻲ، وﻳﺠﮭﻲ ﺗﺎن م وﭸﻴﺞ؛ َ َ ِ ِ َ ِ َ ﻧﺎ ُאﻣﻴﺪي ﻧﻴﺞ، ﺗﻪ אوڏي ﭤﺌﻴﻦ ُאﻣﻴﺪ ﮐﻲ. ِ ِ ِ ِ 11 وﻳﮧ م ﻣﻨﮅ! ﭜﻨﭝﻮر ۾، ﻫﺎڙﻫﻲ ﻫﮇ م ُ ُ َ ُ َ َ َ ِ َ ﻫﻞ؛ َ َ ُ ُ َ ِ َ ﻛﻮڙي ﻛﺞ م ﻛﮇﻫﻴﻦ، ﺳﭽﻲ ﮘﺎﻟﮫ م ﺳﻞ؛ ِ َ ِ ِ َ ﺟﺎﻧﺐ ل م ﺟﻞ، ﺳﻮر وﺳﺎر م ﺳﺴﺌﻲ! َ َُ ُ َ ِ ِ َ َ ُ ِ 21 ﺳﮑﻴﻦ ﭤﻲ م ﺳﻨﺮي، ﭘﺴﻲ ڏک م َ ُ ُ ُ َ َ ڏر؛ َ ِ ِ ُ َ ََِ َ َِ َ َ َ ُ ﭘﭩﻲ ﻛﺮ م ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻮ، ﮔﮭﻮري! אڏ م ﮔﮭﺮ؛ ِ ﻣﺎري! ﻫﮇ م ﻣﺮ، ﻣﮁﮡ ﺟﻲ ﺟﻴﺎرﺋﻴﻦ. ِ َ َُ َ ُ ِ ِ ُ ِ ِ ِ ُِ رﺳﻴﻮ. ﻣﺮن ﺑﻴﺤﺪ אﻓﺴﻮس وﭼﺎن ﻣﺮڻ ﻗﺒﻮل ﻛﻴﻮ. ﺑﺮﭘﭧ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﻻ ﮔﮭﮣﻮ ﺳﻜﻨﺪي روڄ رאڙو ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. )ﻫﺘﻲ ”ﻣﺠﺎز ﻋﻘﻠﻲ“ ﻳﻌﻨﻲ pathetic fallaeyﻛﻢ آﻳﻞ آﻫﻲ.( ُ ﻋﺎﺟﺰي ﻳﺎ ﻧﻴﺰאري אﮘﻴﺎن ﻛﺮي، אﻧﺠﻲ ﭘﭡﻴﺎن ﻫﻠﺞ. אي ﻛﺴﻨﮕﮡ! ﻛﻴﭻ ڏאﻧﻬﻦ وﻳﻨﺪي ﻛﺎ ﺣﺠﺖ ﻧﻪ ﻫﻼﺋﺞ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﺧﻮدي ﺑﻨﺎ ﻣﺤﺒﺖ ﮐﮣﺞ. ﺷﻴﻄﺎن ﮐﻲ אوڏو ﻧﻪ وﭸﺞ. ﭘﺎﮢﺴﺎن ﻧﺎ אﻣﻴﺪي ﮐﮣﺞ ﺗﻪ אﻣﻴﺪ ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭤﻴﻦ. )ﻫﺘﻲ ﺷﻴﻄﺎن ﮐﺎن ﻛﻨﺎرو ﻛﺮڻ ۽ ﻻﻃﻤﻊ ﭤﻴﮡ ﺟﻲ ﻫﺪאﻳﺖ آﻫﻲ.( אي ﻋﻮرت! ﺗﻮن ﭜﻨﭝﻮر ۾ وﻳﻬﻲ ره، ﻧﻜﻲ ﻫﺎڙﻫﻲ ﺟﺒﻞ ڏאﻧﻬﻦ ُ ﻫﻞ. ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﻮڙي ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻧﻪ ﻛﺞ، ﻧﻜﻲ ﺳﭽﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﺳﻠﺞ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﻧﻜﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﭘﭻ، ﻧﻜﻲ درد ﮐﻲ وﺳﺎر. ﺳﮑﻦ ۾ ﺳﺮﻫﻲ ﻧﻪ ﭤﻲُء، ﻧﻜﻲ ڏک ڏﺳﻲ ڊڄ. אي ﻓﺪא ﭤﻴﻞ! َ ُ ﻧﻜﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﮔﮭﺮ ﻧﺎس ﻛﺮ، ﻧﻜﻲ אﻧﮑﻲ אڏ. אي ﻣﭡﻲ! ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﻣﺮج، ﻣﺘﺎن وري ﻛﻲ ﭘﻨﻬﺠﻲ ﺟﻲُء ﮐﻲ ﺟﻴﺌﺮو رﮐﻴﻦ. ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ﭘﺮﻳﻦ، ﺟﻮ ﺣﺴﻦ ﻛﻤﺎل ﻳﺎ ﭘﻮرن ﺳﻨﺪرﺗﺎ آﻫﻲ ﺳﻮ אﺳﺎن ﮐﻲ وک ﮐﺎن ﺋﻲ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ. ﺟﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭼﺖ ﻫﻦ ُ َ دﻧﻴﺎ ﺗﺎن ﮐﮣﻲ روﺣﺎﻧﻲ دﻧﻴﺎ ڏאﻧﻬﻦ ﻛﻴﻮ، ﺳﻲ ﺗﺮت وﭸﻲ ﮐﻴﺲ رﺳﻴﺎ. ﺟﺒﻞ ۽ ﺑﺮ ﺟﻮ ﭘﻨﮅ ﻧﻬﺎﻳﺖ אڙאﻧﮕﻬﻮ آﻫﻲ. אﺗﻲ ﻟﻜﻮن ﭘﻴﺌﻮن وﺳﻦ ۽ ﺗﻴﺰ ﺗﺎﺑﺶ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﭘﺎﮢﺴﺎن ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﭘﺎُء ﺑﻪ ﻧﻪ ﮐﻨﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ وﮢﻜﺎر ﺟﻲ ﺑﻪ وאﻗﻒ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ۾ ﻧﻪ ﻛﭩﻨﺐ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﻗﺒﻴﻠﻮ. ﻫﺖ ﻫﻴﻜﻠﻲ ﺋﻲ ﺣﻴﻼ ﻫﻼﺋﮣﺎ آﻫﻦ. ﻫﻚ وڻ אوﭼﺎ، ﭔﻴﻮ ﭨﭗ ﭨﭗ ﺗﻲ ﺗﻲ ﻧﻴﻼ ﻧﺎﻧﮓ ﭘﻴﺎ ﺳﺮن. ﭼﻮڌאري אﻧﮅﻛﺎر ﻟﮙﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ ۽ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻲ دل ۾ ﺑﻪ ﻛﺎ ﻣﻬﺮ ﻧﻪ آﻫﻲ. אﻫﮍي ﭜﻮאﺋﺘﻲ ﻫﻨﮅ ﻫﻚ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺋﻲ رﻫﺒﺮي ﮐﭙﻲ. אﻫﺎﺋﻲ وﭸﻴﻮ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﮭﮍي ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ ﻛﻴﭻ رﺳﺎﺋﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ﻫﻴﮣﻲ وﻫﻴﻦ ﻻﻧﭽﻲ 781 ﻣﻌﻨﻰ ڍر ﻛﺮﻳﻦ ڏوري
- 189. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﭘﻮرج وڙאﺋﺘﻲ َ ِ ََ آﺳﺮ ُ َ ﺳﻮﻧﻬﻦ ُ ﺳﺮت وﮐﺎن ِ ُ ﺟﻴﻜﺲ َ ور َ وﮢﻜﺎر ﺟﺮﻳﺪي َ ِ ُ ﭘﻨﻴﺎس َ ُ ﺟﻠﺪאﻳﻮن ﻣﻌﺬورن ُ ِ ِ ُ ِ َ ﻛﮍم ﻗﺒﻴﻼ ِ ِ ُ ُ ﻫﻨﺪوﻛﺎر ُ ﺳﻮﻧﻬﺎرא وﻫﻴﮣﺎ َ ِ ﺳﮝﻴﮣﺎ َ ِ َِ אه ﭘﺎرא َ ُ ﭨﻠﻴﻮن َ َ ﭨﺆﻧﺮ ََِ ُ ﻫﻠﻮﻳﻮن ﻣﻴﻦ ﺳﺮ ََ ِ ِ ُ ﻛﺮ ُאﺟﺎرא 1 َ َ ﭘﺴﻲ ڏوﻧﮕـﺮ، ڏאہ! ﺟﻢ ﻫﻠﮡَ ِ َ َ ِ ُ َ َ ۾ ﻫﻴﮣﻲ وﻫﻴﻦ؛ ِ ِ َ َ َ ِ ُ ﻻﻧﭽﻲ ﻟﻚ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭘﭡﻲَء ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻛﺎہ؛ ُِ ُِ ِ َ ُ ِ ُ ﭘﮁﻲ ﭘﻮرج، ﺳﺴﺌﻲ! ﺑﻠﻮﭼﺎﮢﻲ ﺑﺎہ؛ ِ َ ُ ِ ََ ِ َ אن وڙאﺋﺘﻲ ور ﺟﻲ، آﺳﺮ ﻫﮇ م ﻻہِ؛ َِ َ ِ َ َ ِ 881 ﭘﻨﮅ ﻛﺞ ﮔﮣﺎﺋﺘﻲ آﺳﺮو ﭘﻮرن ﺳﻨﺪرﺗﺎ، ﺣﺴﻦ ﻣﻄﻠﻖ ﻋﻘﻞ، ﻛﻞ ﻫﻚ وک ﻳﺎ ﻗﺪم ﮐﺎن ﺷﺎﻳﺪ ﻛﺎﻧﮅ وﮢﺮאه ﻫﻴﻜﻠﻲ ﭘﻬﺘﻴﺲ ﺟﺒﺮאﻳﻮن، ڏאڍאﻳﻮن ﻋﺎﺟﺰ ﻋﻮرﺗﻦ ﻛﭩﻨﺐ ﺧﺎﻧﺪאن אﻧﮅوﻛﺎر ﻣﻮﭼﺎرא ﻫﭣ وس رﺷﺘﻴﺪאر ُ ِאﻧﻬﻦ אﻫﭹﺎﮢﻦ ﺳﺎن، אﻧﻬﻲ ﻃﺮف ﮐﺎن ﮔﮭﻨﮕﮭﮣﺎ ﭰﻨﺪڻ ُ زﻳﻮر )אﭠﻦ ﮐﻲ ﺳﻴﻨﮕﺎرڻ ﻻ( ُ אﭠﻦ ﺗﻲ ﻛﻞ אﺟﺎرﻳﻨﺪڙ אي ﭔﺎﻧﻬﻲ! ﺗﻮن ﺟﺒﻞ ڏﺳﻲ، ﻣﺘﺎن ﭘﻨﮅ ﭘﻮﺋﺘﻲ ﭘﻮﻳﻦ. ﻟﻚ ڏوري ﻛﻴﭽﻦ ﭘﭡﻴﺎن ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي وڃ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ آگ ﻣﺎن وאﻗﻒ ﭤﻲ، אﮘﺘﻲ ﻫﻠﺞ. ُ ِאﻧﻬﻲ ﮔﮣﺎﺋﺘﻲ ﭜﺘﺎر ﺟﻮ آﺳﺮو ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﻻﻫﺞ. ﺟﻮ ﭘﺮﻳﻦ אﮐﻴﻦ ﮐﺎن ﺑﻪ אوري آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭘﺮي ﻧﻪ ﭼﺌﻮ.
- 190. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َُِ َ َ ﺟﻮ אﮐـﻨﺌﻮن אوڏو آہ، ﺳﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺮאﻫﻮن م ﭼﺌﻮ. ِ ُ ُ ﺟﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻬﻮ ﭼﺖ ﻫﺘﺎن )ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ﺗﺎن( ﮐﮣﻲ، ﻫﺖ ِ 2 ِ )ﺣﻘﻴﻘﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻳﺎ آﺧﺮت ڏאﻧﻬﻦ( ﻛﻴﻮ، ﺳﻲ وﭸﻲ ﺗﺮت َ ُِ ﻫﺘﺎن ﮐﮣﻲ ﻫﺖ، ﺟﻦ رﮐﻴﻮ، ﺳﻲ رﺳﻴﻮن؛ َ ِ ِ َِ ﺳﺎﺟﻦ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺮت، وﮐﺎن ﺋﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﮔﮭﮣﻮ. ﻣﻨﺰل ﺗﻲ رﺳﻴﻮن. ﺳﺎﺟﻦ )ڌﮢﻲ( ﺟﻮ ﭘﻮرن ﺳﻨﺪرﺗﺎ )ﺣﺴﻦ َ ُ ُ ِ ُ ِ ِ ُ ُ 3 ﺟﻴﻜﺲ ﻳﺎد ﻛﻴﺎس، ور وﭸﻲ وﮢﻜﺎر ۾؛ ُ ِ ِ َ ِ َ ُ ِ َ ِ ِ َ َ ُ َ ُِ ﺟﻠﺪ ﺟﺮﻳﺪي ﭘﻨﮅ ۾، אدﻳﻮن! אڄ ﭤﻴﺎس؛ َ ُ ِ ِ َِ َ ِ وﭸﻲ ﻛﻴﭻ ﭘﻨﻴﺎس، ﭔﺎروﭼﺎﮢﻲ ﭔﺎﺟﮫ ﺳﻴﻦ.. ِ ُِ ِ ِ َ ِ 4 ُ ُ وאﻗﻒ ﻧﻪ وﮢﻜﺎر ﺟﻲ، ﭘﺎﮢﻲ ﮐﻨﻴﻢ ﻧﻪ ﭘﺎ؛ ِ َ ُ ِ َ ِ َ ِ ِ َ ََُ َ ُ ﺟﺒﻞ ﺟﻠﺪאﻳﻮن ﻛﺮي، ﺗﮏ ڏﻳﮑﺎري ﺗﺎ؛ َ َ ِ ُ ُ ِ ِ َ ﻟﮙﻲ ُﻟﻚ َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﻌﺬورن ﻣﭥﺎ؛ َ ُאﺗﻲ אوڏو آ ،ﺟﺖ ﻫﻮت ﻫﻴﻜﻠﻲ آﻫﻴﺎن. ِِ ِ ِ 5 وڏא وڻ وﮢﻜﺎر ﺟﺎ، ﺟﺖ ﻧﺎﻧﮓَ ﺳﭵﻦ ﻧﻴﻼ؛ ُ َ ِ ِ ِ ِ َ َ َ َ ِ ِ َُۡ َ ِ ُ ُאﺗﻲ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻛﻴﺎ ﻫﻴﻜﻠﻴﻦ ﺣﻴﻼ؛ ِ ُِ ِ ِ َ َ ِ ِ ُ ِ َ ِ َ ِ َ ََ ﺟﺖ ﻛﮍم ﻧﻪ ﻗﺒﻴﻼ، ُאت رﺳﺞ، رﻫﺒﺮ! رאہ ۾. ِ 6 وﻳﭽﺎريَء وﮢﻜﺎر، َ ُ َ ِ ُ אڳ ﻧﻪ ڏﭠﻮ ﻛﮇﻫﻴﻦ؛ ِ ِ ﻣﻬﺮ ﻧﻪ ﻫﺌﻲ ﻣﺎڙﻫﻴﻦ، ﻫﻮ ﺳﭛ ُ ُ َ ُ ُ َ َ ﻫﻨﺪوﻛﺎر؛ ِ َ ُ َ ِ َ َ ُِ ﺟﺖ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ ﻳﺎر، ﺳﻮرن ﻛﺎرڻ ﺳﺮﺗﻴﻮن! ِ ُ ُ َ ِ وאﺋﻲ َ ﻫﻮ ﺟﻲ ﻫﻠﻴﺎ ﻫﻮت ُ ﺳﻮﻧﻬﺎرא؛ ُ َ ﻣﻮن ﻧﻪ وﻫﻴﮣﺎ، ﭘﻨﻬﻮنَء ﺳﮝﻴﮣﺎ. َ ِ ُ َ َ ُ ِ ُ ﺳﺴﺌﻲ ﭘﮁﻲ ﺳﺎٿ ﺟﺎ، אوﻃﺎﻗﻮن אوﺗﺎرא؛ ِ ِ َِ آن ﻛﻲ وﻳﻨﺪא ﮔﮇﻳﺎ؟ آرﻳﺎﮢﻲ אہ ﭘﺎرא؛ َ َ َُِ َُِ ﭨﻠﻴﻮن ﭨﺆﻧﺮ ﻫﻠﻮﻳﻮن، ﻣﻴﻦ ﺳﺮ ﻣﻮﭼﺎرא؛ ََ ِ ِ ِ َ ُ َِ ُ َ ﻣﻮن ﮐﻲ ﻧﻴﻨﺪא ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ، ﻛﺎﻣﻞ ﻛﺮ ُאﺟﺎرא؛ ِ אدﻳﻮن! َ ۡ ُ َ ِ ُ َ ُِ َ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، دوس آﻳﺎ دﻟﺪאرא. ِِ 981 ﻛﻤﺎل( ۽ ﭘﻮرن ﺳﺮت )ﻋﻘﻞ ﻛﻞ( آﻫﻲ، ﺳﻮ ﻫﻚ وک ﺑﻪ وڌﻳﻚ אوري آﻫﻲ. ﺷﺎﻳﺪ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭜﺘﺎر وﭸﻲ وﮢﻜﺎر ۾ ﻳﺎد ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. אي َ ﺳﺮﺗﻴﻮن! ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي אڄ אﻛﻴﻠﻲ ﭘﻨﮅ ۾ ﺗﻜﮍي ﭤﻲ آﻫﻴﺎن. ﭔﺮوچ )ﭘﻨﻬﻮن (ﺟﻲ ﻣﻬﺮ ﺳﺎن وﭸﻲ ﻛﻴﭻ ﭘﻬﺘﻴﺲ. ُ ﻣﺎن وﮢﻜﺎر ﺟﻲ ﭴﺎﮢﻮ ﻧﻪ آﻫﻴﺎن ۽ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﭘﺎﮢﻲ ﺟﻮ ﭘﺎُء ﺑﻪ ﻧﻪ ﮐﻨﻴﻮ אﭤﻢ. ﺟﺒﻞ ﺗﭙﮡ ۾ ﺗﮑﺎﻳﻮن ﭘﻴﻮ ﻛﺮي ۽ َ ُ ﺗﻴﺰ ﺗﺎب ﭤﻮ ڏﻳﮑﺎري. وﻳﭽﺎرﻳﻦ אﭔﻼﺋﻦ ﻣﭥﺎن ﻟﻚ ﭘﻴﺌﻲ وﺳﻲ. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺟﺘﻲ אﻛﻴﻠﻲ آﻫﻴﺎن، ﺗﺘﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ وﻳﺠﮭﻮ אﭼﻲ رس. ُ ُ وﮢﻜﺎر ﺟﺎ وڻ אوﭼﺎ آﻫﻦ ۽ אت ﻧﻴﻼ ﻧﺎﻧﮓ ﭘﻴﺎ ﺳﺠﮭﻦ َ ُ אﺗﻲ وﻳﭽﺎرﻳﻦ אﻛﻴﻠﻴﻦ ڏאڍא وس ﻫﻼﻳﺎ. ﺟﺘﻲ ﻧﻪ ﻛﭩﻨﺐ آﻫﻦ، ﻧﻪ آﻛﻬﻴﻮن، ﺗﺘﻲ אي ﺳﻮﻧﻬﺎن! אﭼﻲ رﺳﺘﻲ ۾ رﺳﺞ. وﻳﭽﺎري ﺳﺴﺌﻲ אڳ ۾ وﮢﻜﺎر אﮐﻴﻦ ﺳﺎن ﻧﻪ ڏﭠﻮ ﻫﻮ. ُ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻲ دل ۾ ﻛﺎ ﭔﺎﺟﮭﻪ ﻧﻪ ﻫﺌﻲ، אﺗﻲ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ ِ َ َ َ אﮢﮅﻛﺎر ﻟﮙﻮ ﭘﻴﻮ ﻫﻮ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﺟﺖ )ﭘﻨﻬﻮن (ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﺘﻢ، ﺳﻮرن ﭘﺮאﺋﮡ ﻻ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ُ ﻫﻮ ﺳﻬﮣﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻫﻠﻴﺎ وﻳﺎ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ﻣﭧ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ وس ِ ۾ ﻧﻪ ﻫﻮא. ﺳﺴﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺳﺎﭤﻴﻦ ﺟﺎ ﮔﮭﺮ ۽ ﻣﻜﺎن ﭘﻴﺌﻲ ﭘﮁﻲ. אوﻫﺎن ﮐﻲ ﻛﻲ آرﻳﺎﮢﻲ ِאﻧﻬﻲ ﭘﺎر وﻳﻨﺪא ﮔﮇﻳﺎ؟ ﺳﻨﺪن ﺗﻮڏن ﮐﻲ ﺳﻬﮣﺎ ﮔﮭﻨﮕﮭﮣﺎ، ﭰﻨﺪڻ ۽ زﻳﻮر ُ ﭔﮅل ﻫﻮא. ﻣﻮﻧﮑﻲ אﻫﻲ אوچ ﻧﺴﻞ وאرא )אﺻﻴﻞ( ﻛﺎﻣﻞ ﭘﺎڻ ﺳﺎن وﭠﻲ وﻳﻨﺪא. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ دل ﮔﮭﺮﻳﺎ دوﺳﺖ אﭼﻲ ﺳﻬﮍﻳﺎ آﻫﻦ.
- 191. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ رﻟﮡ ﺳﺎن ﻧﻪ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، ﭘﺮ ﻫﻚ ﻫﻨﮅ ﺧﻴﺎل ۾ وﻫﮡ ﺳﺎن. ﺳﺴﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ אﺟﺎﻳﻮ وﭸﻲ ﭤﻲ ُ ﻫﺎڙﻫﻲ ۽ وﮢﻜﺎر ۾ ﮘﻮﻟﻲ. ﺟﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲ ۾ ﺟﻬﺎﺗﻲ ﻫﮣﻲ ﺗﻪ ﺟﺎﻧﺐ ﮐﻲ אﺗﻲ ﺋﻲ ﻟﻬﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ڏس ﭔﻴﻦ ﮐﺎن ﻧﻪ ُ ﭘﮁﮡ ﮔﮭﺮﺟﻲ، ﻧﻪ وري אﻧﻬﻦ وﭨﺎن ﺳﻨﺪس ﻛﻮ ﭘﺮوﺋﻲ ﭘﺮﮢﻮ آﻫﻲ. ﻛﺎﻧﮅ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻳﺎ ۾ ﺋﻲ ﮘﻮﻟﮣﻮ آﻫﻲ. ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺳﻤﺎُء رﻟﮡ ﻣﺎن ﻧﻪ ﻣﻠﮣﻮ آﻫﻲ. ﻣﺤﺒﻮب ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﺟﻮ ﭘﻨﮅ ﻛﺮڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ، ﻧﻪ ﭘﻴﺮن ﺟﻮ. ﺟﺎﻧﻲ ﻛﻮ ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﻫﻨﮅ ﻟﻜﻞ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﺋﻲ آﻫﻲ. رﮘﻮ ﺳﺎﮢﺲ ﭘﺮﻳﺖ ﻧﺒﺎﻫﮣﻲ آﻫﻲ، ۽ ﺳﺖ ﺗﻲ ﻫﻠﮣﻮ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺑﺮ ﺟﻲ ﭘﻨﮅ ۾ ﭘﺎڻ وﺳﺎري ﻫﻠﮣﻮ آﻫﻲ ۽ ﺳﻚ ﮐﻲ ﺳﺎڻ ِאﺋﻴﻦ رﮐﮣﻮ آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ ﺟﺎڙא ﭔﺎر ﮔﮇ ﭴﻤﻦ، ۽ ﻣﺸﻚ ﺟﻮ ﻛﮣﻮ ﻣﻨﻬﻦ ۾ ﻣﮍﻫﺠﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﺗﻴﻼﻧﻬﻴﻦ ِ َ ُ ﺗﻨﮕﻮن ﺟﻴﻼﻧﻬﻴﻦ ﺟﻮ َ ﭘﺎر ڏﻳﻞ ِ ﭜﻮري ُ ُ وﺟﻮد ﮔﮭﻮر ِ َ َ درא ﻣﻨﺠﮭﻪ ُ َ ﭴﻠﮡ ﭴﺎڻ َ ﻣﻨﺠﮭﻲ َ ُ ﭘﻨﺌﻦ َ ﺗﻜﻴﻮ رאﺋﻲ َ ُ رﻧﺪ ُ روﺣﺎﻧﻲ ﺳﻴﺌﻦ ِ ﭴﺎﮢﺎ 091 ﻣﻌﻨﻰ ﺗﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺳﭩﻮن ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ زאل )ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ( ڏس دﻳﻬﻲ אي ﭜﻮرڙي! ﺟﺎن ﮘﻮل، ڏور در אﻧﺪر، وﺟﻮد ۾ ﻫﻠﮡ ﭔﻮﺟﮭﻪ، ﭘﺮوڙ َ אﻧﺪر ۾ ﺟﻬﺎﺗﻲ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪڙ ﭘﺎڻ، ﻧﻘﻄﻮ )ِאﺷﺎرو( دﻳﺮو ﺟﺒﻞ ﺟﻲ وאري ۾ وאٽ، رאه روﺣﺎﻧﻲ ﻃﺮح ﺗﺎﺋﻴﻦ ﺟﺎڙא ﭔﺎر )ﮔﮇ ﭴﺎول(
- 192. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﮐﭥﻮريَء َ ُ ِ َ ﻛﮣﻮ ﻣﮍﻫﺞ َ ِ 1 ﭘﻨﻬﻮنَء ﮀﮇﻳﻮ ﭘﻮ ،ﺟﺎﻧﺐ َ َ ُ ُ ِ ُ ﺟﺒﻞ ﮘﻮﻟﺌﻴﻦ؛ ﺗﻴﻼﻫﻴﻦ َ ُ َ ﺗﻨﮕﻮن ﻛﺮﺋﻴﻦ، ﺟﻴﻼﻧﻬﻴﻦ ﺗﻮن ﺟﻮ؛ ُ ُ ﺳﺎﭴﻦ ﺳﭷ ﻧﻬﺎرﺋﻴﻦ، ڏﮐﻲ! ڏوہ ﻛﻴﻮ؛ ِ َ ُ ُ َ ِ ِ ُ ﻫﺎڙﻫﻲ ﻫﻮت ﻧﻪ ﻫﻮ ،وري ﭘﭿ وﻳﭡﻴﻦ ﮐﻲ. ُ ُ ُِ ِ 2 ﻛﻮﻧﻬﻲ ُאت ﻛﻮﻫﻴﺎر، ﺟﺖ ﺗﻮ، ﭜﻮري! ﭜﺎﻧـﺌﻴﻮ؛ ِ ِ ُ ِ ِ ِ ﭘﻨﮅ م َ َ َ ُ ُ ُ ِ َ ِ ُ َ ُ َ ﻛﺮ ﭘﻬﺎڙ ڏي، وﺟﻮد ﺋﻲ وﮢﻜﺎر؛ ِ ڌאرﻳﺎ ﭜﺎﻧـﺌﺞ ڌאر، ﭘﭿ ﭘﺮﻳﺎن ﻛﺮ ﭘﺎڻُ ِِ َ ُ ُ ََ ﺗﻮن. ِ ِ 3 ﺳﭝﻴﺌﻲ ﺳﺎري، ﺳﺴﺌﻲ! ﮔﮭﺮ ُ ُ َ ﻛﻨﮉون ﺗﻮن ﮔﮭﻮر؛ َ ُ ِ َ ِ ِ ِ ُ َ ِ ُ ِ َ وﭸﻲ ڏور م ڏور، درא ﻣﻨﺠﮫ دوﺳﺖ ﭤﻴﻮ. ِ 4 ِ َ ُ ﺳﻮﺋﻲ ﮐـﮣﻴﻮ ﺳﺎڻ، ﺳﻮﺋﻲ ڏورﺋﻴﻦ، َ ُ ﺳﺴﺌﻲ! ِ ِ ِ َ َ ُ َُ َ َ ﻛﮇﻫﻦ ﻛﻨﻬﻴﻦ ﻧﻪ ﻛﻴﻮ، ﭴﻠﮡ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭴﺎڻ؛ َ ََ ُ ﭘﭿ ﭘﺮﻳﺎن ﻛﺮ ﭘﺎڻ، ﺗﻪ ﺗﻮن ﺗـﺌﺎﺋﻴﻦ ﻟﻬﻴﻦ. ِ ِ ِ ُ ُ ِ 5 ُ ُ ُ َ ﺟﻮ ﺗﻮن ڏورﺋﻴﻦ ڏور، ﺳﻮ ﺳﺪא آﻫﻲ ﺳﺎڻ ﺗﻮ؛ ِ ِ ِ ِ َ ُ َ َ َ َ ِ ُ َ ﻻﻟﻦ ل ،ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﻨﺠﮭﻲ ﭤﻲ ﻣﻌﺬور! ِ َ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭘﻨﺌﻦ ﭘﺮوڙ، ﺗﻮ ﻣﻨﺠﮫ آﻫﺲ ﺗﻜﻴﻮ. ِ َ ِ َ ُ َُ ِ 6 َ وﭸﻴﻦ ﮀﻮ وﮢﻜﺎر؟ ﻫﺖ ﻧﻪ ﮘﻮﻟﺌﻴﻦ ﻫﻮت ﮐﻲ؛ ِ ِ َ ِ ِ َ ِ ِ َ َ ِ ُ ﻟﻜﻮ ﻛﻴﻦ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭔﺎروﭼﻮ ﭔﺌﻲ ﭘﺎر؛ ِ ِ َ ِ َُ َ ﭤﻲ ﺳﺘﻲ، ﭔﮅ ﺳﻨﺪرو، ﭘﺮت ُ ِ ِ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺳﻴﻦ ﭘﺎر؛ ِ ِ ِ ﻧﺎﻧﺌﻲ ﻧﻴﮡَ َ َ ﻧﻬﺎر، ﺗﻮ ۾ دﻳﺮو دوﺳﺖ ﺟﻮ. ِ ِ 191 ﻣﺸﻚ )ﻋﺸﻖ ﮐﻲ ﻣﺸﻚ ﺳﺎن ﭜﻴﭩﻴﻮ وﻳﻨﺪو آﻫﻲ( رﻗﻲ ﻟﮙﺎﺋﺞ ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﭘﭡﺘﻲ ﮀﮇي، ﺗﻮن ﺟﺎﻧﻲ ﮐﻲ وﭸﻴﻮ ﺟﺒﻞ ۾ ﮘﻮﻟﻴﻦ! ﺟﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺗﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ﻻﺋﻮن ﻟﮅﻳﻮن آﻫﻦ، ﺗﻨﻬﻦ ﺻﻮرت ۾ ﺋﻲ ﺗﻮن ﺳﭷ ۾ ﺳﭩﻮن ﭤﻲ ڏﻳﻦ. אي ُ ڏﮐﻦ ڏڌي! ﺗﻮن ﺟﻮ ﺳﺎﺟﻦ ﮐﻲ رﭸﻦ ۾ ﭤﻲ ﮘﻮﻟﻴﻦ، ﺳﻮ وڏو ﻗﺼﻮر ﭤﻲ ﻛﺮﻳﻦ. ﻣﺤﺒﻮب ﻫﺎڙﻫﻲ ﺟﺒﻞ ۾ ﻧﻪ ُ آﻫﻲ؛ ﺗﻮن ﻣﻮﭨﻲ وﭸﻲ ﺳﻨﺪس ﺳﻤﺎُء אﻧﻬﻦ ﮐﺎن وٺ، ﺟﻲ ﻫﻚ ﻫﻨﮅ وﻳﭡﺎ آﻫﻦ. אي ڏﮐﻲ! ﺗﻮن ﺳﺎري ﻋﻤﺮ دﻟﺒﺮ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دﻳﻬﻲ ۾ ﮘﻮﻟﺞ. ُ אي ﭜﻮرڙي! אﻧﻬﻲ ﻫﻨﮅ ﭘﻨﻬﻮن ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﺘﻲ ﺗﻮ ﺳﻤﺠﮭﻴﻮ. ﺟﺒﻞ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻧﻪ ﻛﺮ، ﮀﻮ ﺗﻪ وﮢﻜﺎر ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺴﻢ ۾ ﺋﻲ آﻫﻲ. ڌאرﻳﻦ ﮐﻲ ﺗﻮن ڌאرﻳﻮ ﺳﻤﺠﮭﻪ؛ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺳﻤﺎُء ﺗﻮن ﭘﺎﮢﮑﺎن ﺋﻲ ﭘﮁﺞ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮭﺮ ﺟﻮن ﺳﭛ ﻛﻨﮉون ﭘﺎﺳﺎ ﺟﺎﭼﻲ ڏس. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺮي ﻧﻪ وﭸﻲ ﮘﻮل، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﺋﻲ ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻲ. ُ ُ אي ﺳﺴﺌﻲ! אﻫﻮ ﺋﻲ ﭘﺎﮢﺴﺎن ﮐﻨﻴﻮ ﭤﻲ ﮔﮭﻤﻴﻦ ۽ وري אﻫﻮ ﺋﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﮘﻮﻟﻴﻦ! ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ رﻟﮡ ﻣﺎن ﭘﺮوڙ ﻧﻪ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ﺗﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﺳﻤﺎُء ﭘﺎﮢﮑﺎن ﺋﻲ ﭘﭿ ﺗﻪ ﺗﻮن ُ ﻫﻨﮑﻲ אﺗﺎن ﺋﻲ ﻫﭣ ﻛﺮﻳﻦ. ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﺗﻮن ﮘﻮﻟﻴﻦ ﭤﻲ، ﺳﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺗﻮ ﺳﺎن ﮔﮇ آﻫﻲ. אي ﻫﻴﮣﻲ! ﺗﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﺋﻲ ﺟﮭﺎﺗﻲ ﭘﺎ. ﭘﺎڻ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺋﻲ ﺳﻨﺪس ﺳﻤﺎ ﻟﻬﻪ. ﻫﻨﺠﻮ دﻳﺮو ﺗﻮ ۾ ﺋﻲ آﻫﻲ. ﺗﻮن وﮢﻜﺎر ڏאﻧﻬﻦ ﮀﻮ ﭤﻲ وﭸﻴﻦ؟ ﻫﺖ ﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دﻟﺒﺮ ﮐﻲ ﮘﻮﻟﻴﻦ! ﭔﺎروﭼﻞ )ﭘﻨﻬﻮن (ﻛﻨﻬﻦ ﭔﺌﻲ ﻃﺮف ﻟﻜﻞ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺗﻮن ﺳﺖ ﺗﻲ ﻗﺎﺋﻢ رﻫﻲ، ﺳﻨﺪرو ﭔﮅ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ﭘﺮﻳﺖ ﻧﺒﺎه. ﺗﻮن ﻧﻈﺮ ﻧﻮאﺋﻲ، אﻧﺪر ۾ ﺟﮭﺎﺗﻲ ﭘﺎ .ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﺟﻮ آﺳﺘﺎن ﺗﻮ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﺋﻲ آﻫﻲ.
- 193. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net 7 ﻫﻞ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﺳﻴﻦ ﻫﻮت ڏي، ﭘﻴﺮﻳﻦ ﻛﺮ م َ ُ ُ َ َ ِ َ ﭘﻨﮅ؛ ُ ُ َ َ ُ ِ ُِ ُ رאﺋﻲ ﭘﭿ م رﻧﺪ، رڙہ روﺣﺎﻧﻲ ﺳﺴﺌﻲ! ِ َ ُ ِ 8 َ ﻛﺠﻲ ﭘﻨﮅ، ﭘﮁﺎن ﺗﻮ، ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻛﺎرڻ ِ َ َ ُ ُ ُِ َ ِ ﻛﻴﺌﻦ؟ ِ ُ ََ ِ َ ِِ ََ ﺑﻴﺨﻮد ﻫﻠﺞ ﺑﺮ ۾، آﺋﻮن ﭤﻮ ﭼﻮאن אﻳﺌﻦ؛ ِ َ َ َ ِ َ َ ﺳﻜﮡ ﺳﺎﭴﻦ ﺳﻴﺌﻦ، ﻣﺘﺎن، ﻣﭡﻲ! ﮀﮇﺋﻴﻦ. َ ِ ُ ِ 9 َ َ ﻣﺘﺎن، ﻣﭡﻲ! ﮀﮇﺋﻴﻦ، ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ ﭘﺎڻ َ ِ ُ ِ ُ َ َِ َ ﭴﺎﭘﻦ ﺟﺌﻦ ﭴﺎﮢﺎ، ﺗﻮن ﭘﮡ ﻫﻮﺋﺞ ﺗﻦ ﺟﺌﻦ. ِِ ِ 01 َِ َ ﻣﺘﺎن، ﻣﭡﻲ! ﮀﮇﺋﻴﻦ، ﭘﺎﮢﺎن ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ؛ َ ِِ ُ ِ ِِ َ َ ِ ُ َ ﮐﭥﻮريَء ﻛﮣﻮ، ﻣﮍﻫﻲ ﻣﮍﻫﺞ ﻣﻨﻬﻦ ۾. َُ ِ ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي ﺗﻮن ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺮدي ﺳﺎن ﻫﻞ ۽ ﭘﻴﺮن ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ﻧﻪ ﻛﺮ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﺟﺒﻞ ﺟﻲ وאري ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﭘﻴﭽﺮو ﻧﻪ ﮘﻮل، ﭘﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﻃﺮح ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻞ. آُء ﺗﻮﮐﺎن ﭘﮁﺎن ﭤﻮ ﺗﻪ ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻻ ﭘﻨﮅ ﻛﺌﻦ ﻛﺠﻲ؟ آُء ﺗﻮﮐﻲ ِאﺋﻴﻦ ﭤﻮ ﭼﻮאن ﺗﻪ ﺑﺮﭘﭧ ﻣﺎن ﭘﺎڻ وﺳﺎري ﻫﻠﻨﺪي ﻫﻞ. אي ﻣﭡﻲ! ﻣﺤﺒﻮب ﮐﻲ ﻣﻠﮡ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﻣﺘﺎن ﺳﻚ ﮐﻲ ﻫﭥﺎن ﮀﮇﻳﻦ. ُ אي ﻣﭡﻲ! ﻣﺘﺎن ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﮑﺎن ﭘﺮي ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻦ. ﺟﺌﻦ ﺟﺎڙא ﭔﺎر ﮔﮇ ﭴﻤﻦ، ﺗﺌﻦ ﺗﻮن ﭘﺮﻳﺖ ﺳﺎن ﮔﮇ ﻫﺠﺞ. ُ אي ﻣﭡﻲ! ﻣﺘﺎن ﻣﺤﺒﺖ ﮐﻲ ﭘﺎﮢﮑﺎن אﻟﮗ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻦ. ِאﻫﻮ ﻣﺸﻚ ﺟﻮ ذرو، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻨﻬﻦ ﭤﻲ ﻣﻬﭩﻲ ﻟﮙﺎﺋﺞ. )ﻋﺸﻖ ۽ ﻣﺸﻚ ﮐﻲ ﻫﻚ ﭔﺌﻲ ﺳﺎن ﭜﻴﭩﻴﻮ وﻳﻨﺪو آﻫﻲ.( دאﺳﺘﺎن ﭼﻮﭤﻮن ﺟﻨﮑﻲ אﻧﺪر ۾ ﺳﭽﻲ ﺳﻚ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻛﺌﻦ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﻮ ڏﮐﻴﻮ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪא. ﻛﻮڙي ﺳﮅ ﻛﻨﺪڙ وچ ۾ ُ ﺋﻲ رﻫﺠﻴﻮ وﭸﻦ. ﺳﮅ ﻫﺮﻛﻮ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﭘﺮ ﺑﮏ ۽ אڃ ﻛﻮﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﺑﺎﺳﻲ. ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺟﺎن ﭘﻴﺎري آﻫﻲ. ﻫﻲُء ﭘﻨﮅ אﻫﻮ ﻛﺮي، ﺟﻮ ﺟﻲُء ﻣﭡﻮ ﻧﻪ ﻛﺮي. ﺟﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ آگ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﺋﻲ ﺟﺒﻞ ﺟﮭﺎﮘﻴﻦ. ﻓﺮאق ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ وﺻﻞ ﮐﺎن ﻣﭥﻲ آﻫﻲ. ﺟﺪאﺋﻲ ۾ ﺋﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﻣﭻ وڌي ﭤﻮ. ﺳﺴﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ وره ۾ ﺟﻮﮘﻴﺎﮢﻲ ﭤﻲ آﻫﻲ. ﺳﻔﺮ ۾ ﻧﻪ ﻛﻮ ﺳﺎﭤﻲ אﭤﺲ، ﻧﻪ ﻛﻮ ﺳﻮﻧﻬﻮن، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻛﻴﭻ ڏאﻧﻬﻦ ﻣﻮڙﻫﻴﺎﺋﻲ ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺗﻪ ﺳﺎﮢﺲ ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ ﻗﻮل ﻛﻴﺎ، ﭘﺮ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﭘﺎرڻ ﺳﺴﺌﻲ ﺗﻲ آﻫﻲ. رﻫﺒﺮ ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ دﻻﺳﺎ ڏﺋﻲ، ﭘﺮ ﺟﻔﺎ ۽ ﺟﮭﺪ ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ ﺳﺮ ﺗﻲ آﻫﻲ. ﻫﻨﮑﻲ ﺳﺴﺌﻲ وאري ﺳﻚ ۽ ﺳﭽﺎﺋﻲ ﻫﺌﮡ ﺟﮙﺎﺋﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﻫﺎڙﻫﻲ ﮐﻲ رﺗﻴﻮن ﻛﺮي، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﺮن ﺗﻲ ﺟﺎن ڏﻳﮡ ﻻ ﺗﻴﺎر آﻫﻲ. ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ אﻫﮍي ﺻﺪאﻗﺖ ﻫﺌﮡ ﮔﮭﺮﺟﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ِ ُ وﻧﺪر ﺳﮅאﺋﺘﻲ َ ِ َُ ﺟﻨﺒﺶ ُ َ ورﻳﺘﻴﻮن َ َ ورﻧﺪي 291 ﻣﻌﻨﻰ َ ﺟﺒﻞ ۽ ﻧﺌﻦ ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ َ َ ﺳﮅ ﻳﺎ ﺧﻮאﻫﺶ ﻛﻨﺪڙ ﻫﻠﮡ ورن وאرﻳﻮن ﻣﻮﭨﻨﺪﻳﺲ
- 194. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ ور ﺟﺎڏي َ ﺗﺎﻧﮕﮭﻴﻨﺪﻳﺲ ﻧﺒﻴﺮڻ ِ َ אﺋﻴﻦ ِ ﻓﺮאق ِ ُ ﭔﻨﭝﺎن ﻣﻠﻴﻨﺪﻳﺲ ڌאﭴﺎ َ َ ﺟﮭﻞ َ ﻛﻨﻴﻦ ُ َِ ﻛﻨﺮ ﭜﺎڄ ُ ڏورאﮢﺎ َ آپ ﮘﺎچ َ אﻛﺎڄَ ُ ﭔﻮل َ وﺗﺮو ِ َ ﭔﻬﻮن َ ُ ﻛﻬﻮن ﻛﻴﮣﺎن ُ ﺟﻪ אورאﻧﮕﮭﻴﺎ ُאﻟﭥﻲ َ َ َ َ رت ورﮢﻮ رو َ ﭘﻬﻲ ﻟﻮ ُ ﻣﻮڙﻫﻲ ﺗﻮ ُ ﮀﻼن َ ﮀﺎכ 391 www.voiceofsindh.net ﭜﺘﺎر، ﻛﺎﻧﮅ ڏﮐﺌﻲ ﮘﻮﻟﻴﻨﺪﻳﺲ ڌאر ﻛﺮڻ אوﻫﻴﻦ ﺟﺪאﺋﻲ ﮔﮭﺮ אﻧﺪر ﺻﺎف ﻛﻨﺪﻳﺲ ﮔﻴﮍو رﺗﺎ روכ ﻛﻨﻦ ۾ ﻛﻨﮃل ﺳﺮﻳﺖ ڏورאﻧﻬﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻮن ﮔﻴﺖ، رאڳ ﻧﻜﺎر אﻧﺠﺎم، אﻗﺮאر ﺳﺮس ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ ﻛﺎﻫﻮن ﮐﻴﻦ ﺟﮇﻫﻦ ﭨﻮڙﻳﺎ ﺳﺞ ﻟﭥﻲ رت ﺟﺎ ﮘﻮڙﻫﺎ ﻗﺎﺻﺪ دﻳﺲ )ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ( ﻣﻨﺠﮭﻴﻞ ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ ﮀﺎﻟﻮن ﻣﺎرﻳﺎن ﻃﺎﻗﺖ
- 195. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﭘﺮאن ُِ ﭘﺮﻛﮣﺎ َ ُ َ ﻣﺬﻛﻮر ُ َ ﭘﻬﺮﻳﺌﻴﻦ ﭘﻮر ِ ﭘﻴﺮ ﺗﻲ َ ﻗﺪﻳﻤﻲ َ ﺟﺪﻳﺪي ُ آﻟﻮدي َ ﻏﺮﻳﺐ َ אﻫﺌﺎن ِ َِ ﻛﺎﻫﻞ ُ َ ﻛﻮڙي َ رﺳﻲ رﻗﻴﺐ ﺣﺎذق ِ ﻛﻮڙي ﻻ َ ِ َ ﻗﺮﻳﺐ 1 ُ ِ ُ ِ ُِ ﻫﻴﺞ ﻧﻪ ﻫﻮﻧﺪو ﺟﻦ، ﺳﻲ ﻛﻴﺌﻦ وﻧﺪر وﻳﻨﺪﻳﻮن؟ ِ ِ َ ِ َ َُ ِ ُِ وﻫﻮ وچ رﻫﻦ، ﺳﻬﺴﻴﻦ ﺳﮅن وאرﻳﻮن. ِ 2 ﺳﮅאﺋﺘﻲ ﺳﭝﻜﺎ، ﺑﮏَ َ ِِ َ َ ُ ﻧﻪ ﺑﺎﺳﻲ ﻛﺎ؛ ﺟﻴﻬﻲَء ﺗﻴﻬﻲَء ذאت ﺟﻲ، ﺟﻨﺒﺶ ﻛﺎﻧﻬﻲ ﻛﺎ؛ ِ ِ ُ َ ِ َ ﻣﻮن ﺳﻴﻦ ﻫﻠﻲ ﺳﺎ، ﺟﺎ ﺟﻲ ﻣﭡﻮ ﻧﻪ ﻛﺮي. ِ ﱡ ِ 3 ُ ُ َ َ َ َ ِ َ َ ورﻳﺘـﻴﻮن! ورو، آﺋﻮن ﻧﻪ ورﻧﺪي ور ري؛ َ ََ َ َِ ِ َ ﺟﺎڏي ﻫﻦ ﺟﺒﻞ ﺟﻮ، ﺗﺎﻧﮕﮭﻴﻨﺪﻳﺲ ﺗﺮو؛ ُ َ ﺟﺘﻦ ﺳﺎڻ ذرو، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﺒﻴﺮڻ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ِ ِ ِ ُ ِ ََ ِ 491 www.voiceofsindh.net ﻫﻼن ﭰﻮﻛﮣﺎ ﺻﻼﺣﻮن َ َ ﺳﭧ، دﻓﻌﻲ ﭘﻴﺮ ﺟﻲ ﻧﺸﺎن ﺟﮭﻮﻧﻮ ﻧﺌﻮن ﻣﺒﺘﻼ אي ﻋﺠﻴﺐ אوﻫﺎن ﺟﻲ ﻛﺮي ﺳﺴﺖ ﻛﻠﮁﮣﻲ ﭔﻨﺪن אي ﻧﮕﮭﺒﺎن ﻫﻮﺷﻴﺎر ﮔﻠﻲ ﻳﺎ ﮀﺎﺗﻲ ﺳﺎن ﻟﮙﺎ ﺳﭙﺮﻳﻦ ُ ﺟﻨﮑﻲ אﻧﺪر ۾ אﻛﻴﺮ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﻛﺌﻴﻦ وﻧﺪر ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ َ ﻛﻨﺪﻳﻮن؟ אﻧﻴﻚ ﻛﻮڙي ﺳﮅ ﻛﻨﺪڙ وچ ۾ ﺋﻲ ورﭼﻴﻮ وﻫﻴﻮ رﻫﻦ. ﺳﮅ ﻛﻨﺪڙ ﻫﺮ ﻛﺎ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﺑﮏ ﻛﮃڻ ﻛﺎﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻗﺒﻮﻟﻲ. ﺟﮭﮍي ﺗﻬﮍي ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ۾ ﻫﻠﮡ ﺟﻲ ﻣﺠﺎل ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻣﻮن )ﺳﺴﺌﻲ (ﺳﺎن ﮔﮇ אﻫﺎ ﻫﻠﻲ، ﺟﺎ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﭘﻴﺎري ﻧﻪ ﺳﻤﺠﮭﻲ. אي ﺳﻬﺎﮘﮣﻴﻮن )ورن وאرﻳﻮن(! אوﻫﻴﻦ ﭘﭡﺘﻲ ﻣﻮﭨﻮ. ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ور ﺑﻨﺎ ﭘﭡﺘﻲ ﻧﻪ ورﻧﺪﻳﺲ. ﻫﻦ אڙאﻧﮕﻬﻲ ﺟﺒﻞ ﺟﻮ ﻣﺎن ﺗﺮو ﺑﻪ ﮘﻮﻟﻴﻨﺪﻳﺲ. ﺟﺘﻦ ﺳﺎن ﺗﺮ ﺟﻴﺘﺮو ﺑﻪ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﮀﻨﮡ ﻣﻮﻧﮑﺎن ﻧﻪ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ.
- 196. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 4 َ ُِ َ َ وﭸﻮﺳﭛ وري، אﺋﻴﻦ ﺟﻲ ورن وאرﻳﻮن؛ ِ َ ِ َ ُ ﭰﻮڙאﺋﻲ ﻓﺮאق ﺟﻲ، ﺳﭵﻲ ﮘﺎﻟﻪ ﮘﺮي؛ ِ َ ِ ِ ُ َ ُ ُ ِ ُِ ﭔﻨﭝﺎن ﺟﻦ ﭔﺮي، ڏوﻧﮕﺮ ﺳﻲ ڏورﻳﻨﺪﻳﻮن. َِ 5 َ אڄ ﻣﻠﻨﺪﻳﺲ، ﻣﺎ !ڌאﭴﺎ ﻛﻨﺪﻳﺲ َ َ َِ َ ِ ﻛﭙﮍא؛ َ َ ﺟﻴﺠﺎن! ﺟﻮﮘﻴﺎﮢﻲ ﭤﻴﺎن، ﻣﻮن ﮐﻲ ﺟﮭﻞ م ﭘﺎ؛ ِ ِ ِ ِ ﻫﻮت ﭔﺮوﭼﻲ ﻻ ،ﻛﻨﻴﻦ ُ َ َ َ ﻛﻨﺮ ﭘﺎﺋﻴﺎن. َِ ِ 6 ﻣﻮن ﮐﻲ ﭜﺎﻧـﺌﻲ ﭜﺎڄ، ڏﻳﺮ ُ َ ُ َ ڏورאﮢﺎ ﻫﻠﻴﺎ؛ ِ َ ُ ُ אﮘﻴﺎن ُאﭤﻲ ُאن ﺟﻲ، ﺧﻮب ﻧﻪ ﭘﻜﻢ ﮐﺎڄ؛ َ َ ِ ِ ِ ِ َ َ ﻣﻴﮍي آپ ﺳﺮﺗـﻴﻮن، ﻧﻜﻲ َ َ ََ ُِ ِ ﮘﺎﻳﻢ ﮘﺎچ؛ ِ َ َ َ َ ُ ﺳﺎ ﻣﻮن ﻫﭥﺎن ﻧﻪ ﭤﻲ، ﺟﻴﻜﺎ رﺳﻢ رאڄ؛ ِ َ َ َ ُ َ آﻳﻞ! آ אﻛﺎڄ، ﭔﻮل ﭔﺮوﭼﻲ وﺗﺮو. َ ِ ِ 7 ُ َ ُ ُ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺗﻮن ﭘﺎرﻳﺞ، ﭘﺎرڻ ﭘﻮ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺗﻲ؛ ِ ِ ﭔﻮل م وﺳﺎرﻳﺞ، ﻫﻮ ﺟﻮ َ َ ُ َ ُ ﻛﻲ ﻫﻮت ﺳﻴﻦ. ِ ِ 8 ﺗﻮﺳﻴﻦ ﭔﻮل ﭔﻬﻮن، ﺳﻬﺴﻴﻦ َ َ َ َ ُ ﺳﺎﺟﻦ ﺟﻲ ﻛﺮي؛ َ ﻛﻨﺪﻳﻦَء ﺗﻮ ﻛﻬﻮن، ﺟﻲ ﻧﺎﻟﻮ ﮘـﻴﮍ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ. ِ َُ ِ َ ِ 9 َ َ ِ ِ َ ُ ﺳﮣﻲ ﭔﻮل ﺳﻨﺪאن، ﺟﻢ ﺳﻤﻬﻴﻦ ﺳﺴﺌﻲ! َ ُ ِ ُ ِ ﻛﻨﺪﻳﻦَء ﻛﻮہ ﻛﻴﮣﺎن؟ ﺟﻪ ﺳﻲ ُ ُ אن אورאﻧﮕﮭﻴﺎ. َ ِ ِ ِ 01 َ َ َ ُ ِ َ َ َ َ ﺳﭳ ُאﻟﭥﻲ ﺳﺴﺌﻲ، رت ورﮢﻮ رو؛ ِ َ ﭘﻬﻲ ﻧﻪ ﭘﺎﻧﮅي ﻛﻮ، ﺟﻨﻬﻦ ﻛﺮ ُ َ َ ﭘﮁﻲ ﻟﻮ؛ ِ َ ﻣﻮڙﻫﻲ وﭸﻲ ﺗﻮ ،ﻣﻮﭨﮡ ﺟﻲ ﻛﺎن ﻛﺮي. ُ ِ َ َ ِ 11 ﮀﻼن، ﻣﻨﺠﮭﻢ ﻧﻪ ﮀﺎכ، ﭘﺮאن، ﭘﻮﻧﻢ ُ َ ُ َ ُ َ َ َ ِ ِ ﭘﺮﻛﮣﺎ؛ ِ ِ ُ َ َ َ َ َ ِ َ َ ﻣﺘﺎن ﻛﺎ ﻣﻨﮅ ﻛﺮي، ﻣﻮﭨﮡ ﺟﻲ ﻣﺰאכ؛ َ ِ ُ َ ُ ﭼﺖ ﺳﻨﺪو ﻣﻮن ﭼﺎכ، ﻫﺎڙﻫﻲ ﻫﮇ ﻫﮣﻲ ﻛﻴﻮ. ِ ِ 21 591 www.voiceofsindh.net אوﻫﻴﻦ ﺟﻲ ورن وאرﻳﻮن آﻫﻴﻮ، ﺳﻲ ﭘﭡﺘﻲ ﻣﻮﭨﻮ. ﺟﺪאﺋﻲ ۽ ﻓﺮאق ﺟﻲ ﮘﺎﻟﻬﻪ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻣﻠﻬﺎﺋﺘﻲ ﻳﺎ אڙאﻧﮕﮭﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﭔﮅﺟﻲ. ﺟﻨﺠﻲ ﮔﮭﺮ )אﻧﺪر( ۾ آگ ﭤﻲ ﭔﺮي، ﺳﻲ ﺋﻲ ﺟﺒﻞ ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪﻳﻮن. אي אﻣﮍ! אڄ ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻛﭙﮍא ﺻﺎف ﻛﺮي ﮔﻴﮍو رﺗﺎ ﻛﻨﺪﻳﺲ. אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن ﺟﻮﮘﻴﺎﮢﻲ ﭤﻴﻨﺪﻳﺲ، ﺗﻮن ﻣﻮﻧﺘﻲ روכ ﻧﻪ وﺟﮭﻪ. ﻣﺎن دﻟﺒﺮ ﺑﻠﻮچ ﻻ ﻛﻨﻦ ۾ ﺳﻨﻴﺎﺳﻴﻦ وאرא ﻛﻨﮃل ﭘﺎﺋﻴﻨﺪﻳﺲ. ُ ُ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﺎ ﺳﺮﻳﺖ ﺳﻤﺠﮭﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ڏﻳﺮ ڏور ﻫﻠﻴﺎ وﻳﺎ. ُ ُ ﻣﻮن אﻧﻬﻦ ﺟﻲ אﮘﻴﺎن אﭤﻲ ﺳﻨﻴﺎﺳﻲ ﻃﻌﺎم ﺗﻴﺎر ﻧﻪ ﻛﻴﺎ، ﻧﻜﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻮن ﺳﺎﻫﻴﮍﻳﻮن ﻣﻴﮍي، ﻛﻲ ﮘﻴﺖ ﮘﺎﻳﻢ. ُ אﻓﺴﻮس ﺟﻮ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭥﺎن אﻫﺎ رﺳﻢ אدא ﻧﻪ ﭤﻲ، ﺟﺎ אﺳﺎن ﺟﻲ رאڄ ﺟﻲ آﻫﻲ، אي ﺟﻴﺠﻞ! ﻣﺎن ﻧﻜﺎر ﭼﺌﺒﻴﺲ؛ ﭔﺎروﭼﻲ )ﭘﻨﻬﻮن (ﺟﻮ ﻛﻴﻞ ﻗﻮل وڏي ﻣﻠﻬﻪ وאرو آﻫﻲ. ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻗﻮل ﭘﺎرج. ﭘﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﺗﻲ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻗﻮل ﭘﺎري. ﺟﻴﻜﻮ ِאﻗﺮאر ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻛﻴﻮ ﻫﻮ، ﺳﻮ ﺗﻮن ﻧﻪ وﺳﺎرج. ﺗﻮ ﺳﺎن ﺳﭙﺮﻳﻦ ﮐﮣﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﻗﻮل ﻛﺮي، ﺗﻪ ﺑﻪ ﺟﻲ ﺗﻮ ُ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﻧﺎﺗﻮ ﮘﮅو آﻫﻲ ﺗﻪ ﺳﻔﺮ ﻛﺎﻫﻮن ﻛﺮﮢﻴﻮن ﭘﻮﻧﺪي. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﻫﻨﻨﺠﺎ ﻗﻮل ﭔﮅي، ﺗﻮن وﻳﺴﺮي ﭤﻲ ﺳﻤﻬﻲ ﻧﻪ ﭘﺌﺞ. ﺗﻮن ﻫﻨﻨﮑﻲ ﮀﺎ ﻛﻨﺪﻳﻦ ﺟﻲ ﻫﻨﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ِאﻗﺮאر אورאﻧﮕﮭﻲ ﮀﮇﻳﺎ. )ﻧﻪ ﭘﺎڙﻳﺎ( ﺳﺞ ﻟﭥﻲ ﻣﻬﻞ، ﺳﺴﺌﻲ رت ﺟﺎ ﮘﻮڙﻫﺎ ﭘﺌﻲ ﮘﺎڙي. ﻧﻪ ﻛﻮ ﻗﺎﺻﺪ آﻫﻲ ﻧﻪ ﻛﻮ وאﭨﻬﮍو ﺟﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ دﻳﺲ ﺟﻮ ڏس ﭘﮁﻲ ﻫﻮ ﻣﻨﺠﮭﻴﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ ﭘﭡﺘﻲ ﻣﻮﭨﮡ ﺟﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﺮي. ﺟﻲ ﮀﻮه ﻣﺎن ﭤﻲ وﭸﺎن ﺗﻪ ﻣﻮن ۾ ﺳﮕﮭﻪ ﻛﺎﻧﻬﻲ، ﺟﻲ ﻫﻼن ﭤﻲ ﺗﻪ ﭰﻮﻛﮣﺎ ﭤﻲ ﭤﺎ ﭘﻮﻧﻢ. ﻣﺘﺎن ﻛﺎ ﻋﻮرت ﻣﻮن ﺳﺎن ﻣﻮﭨﻲ وﭸﮡ ﺟﻲ ﻣﺬאق ﻛﺮي. ﻫﺎڙﻫﻲ ﺟﺒﻞ ﻫﮣﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﮐﻲ ﭼﺎכ ﭼﺎכ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﺳﺮﺗﻴﻦ ﮔﮭﮣﻴﺌﻲ ﻣﻮﭨﮡ ﺟﻮن ﺻﻼﺣﻮن ڏﻧﻴﺲ، ﭘﺮ ڌوﭔﻴﺎﮢﻲ َ َ )ﺳﺴﺌﻲ (ﮐﻲ ﭘﻬﺮﻳﻦ ﺳﭧ ﺋﻲ وﭸﻲ ﭘﻨﻬﻮن وٽ ﭘﻬﭽﺎﻳﻮ.
- 197. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ َ ُ َ ﻣﻮﭨﮡ ﺟﺎ ﻣﺬﻛﻮر، ﺟﺎن ﻛﻲ ﭼﻴﺲ ﺟﻴﮇﺋﻴﻦ؛ ِ ِ ََ ِ ِ ُ ُ َ ﭘﺮﻳﭧ ﭘﻬﺮﺋﻴﻦ ﭘﻮر، ﻧﻴﺌﻲ ﭘﻬﭽﺎﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮنَء ﮐﻲ. ِ ََ ِ ِ 31 ﻣﻮﭨﻲ ﻣﺮאن م ﻣﺎ !ﻣﻮﭨﮡ ﮐﺎن َ َ َ َ َ ِ َ َ אﮘﻲ ﻣﺮאن! َ َ ُﻟﮁﻲ ﻻﻟﻦ ﻻ ،ﺷﺎل ﭘﻮﻧﺪﻳﺲ ﭘﻴﺮﺗﻲ! َ َ َ ِ ِ وאﺋﻲ ﻣﻌﻠﻮم ﺣﺎل ﺣﺒﻴﺐ! ﻣﻮن ﮐﻲ درد َ ُ َِ َ ُ َ ُ ُ َ ِ ُ ﻗﺪﻳﻤﻲ، وو! ِ ِ درد ﺟﺪﻳﺪي، ﺣﺐ ﺣﺒﻴﺒﻲ. َِ ُ َ ِ ِ ُ ﱠ َِ ِ ُ ِ َ َ آﻟﻮدي آزאر ﮐﺎن، ﺗﻮل ﭤـﻴﺲ، ﻃﺒﻴﺐ! ِ َ ِ َ ِ َ ِ َ ﺷﺎدي ڏﺋﻴﻦ ﺻﺤﺖ ﺟﻲ، ﻏﻤﻲ ﻻہِ، ﻏﺮﻳﺐ! ِ َ ِ ِ ِ َ َ ِ َ َ אﻫﺌﺎن ﭤﻲ آﻫﻮن ﻛﺮﻳﺎن، ﻧﻌﺮو ﻣﻨﺠﮫ َ َ َ ِ َ ﻧﺼﻴﺐ! ِ ِ ُ َ ِ َ ﻛﺎﻫﻞ آﻫﻴﺎن ﻛﻮڙي، رﺳﻲ ﻻہِ، رﻗﻴﺐ! َ ِ َ ِ ِ َ َ ُِ ﺣﺎذق آﻫﺌﻴﻦ ﻫﻦ ﺟﻮ، אﭼﻴﻦ ﺷﺎل، َ ِ َ َ ﻋﺠﻴﺐ! َ ُ ِ ُ ِ َ َ ِ َ ِ َ دوא آﻫﺌﻴﻦ دل ﺟﻲ، ﭘـﭿ ﭘـﭿ رﻫﻴﺲ ﻃﺒﻴﺐ؛ ِ ِ ِ ِ َ َُۡ َ ِ ُ َ ِ َ אﻻ! ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﮐﻲ، ﻛﻮڙي ﻻ ،ﻗﺮﻳﺐ! ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي אي אﻣﮍ! ﻣﺎن ﺷﻞ ﭘﭡﺘﻲ ﻣﻮﭨﻲ ﭘﻮ ﻧﻪ ﻣﺮאن، ﭘﺮ ﻣﻮﭨﮡ ﮐﺎن אﮘﻲ ﺋﻲ ﺷﻞ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﺎن. ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﻟﮁﻨﺪي ﻟﮁﻨﺪي ﺷﻞ ﺳﻨﺪس ﭘﻴﺮن ﺟﻲ ﻧﺸﺎﻧﻲ ﺗﻲ ﻛﺮي ﺟﺎن ڏﻳﺎن. אي ﺟﺎﻧﺐ! ﺗﻮ ﮐﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﻬﻲ ﺣﺎل ﺟﻲ ﭴﺎڻ آﻫﻲ ﺗﻪ ﻣﻮن ﮐﻲ ﻫﻚ ﺟﮭﻮﻧﻮ درد ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﺳﻚ، ُ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻫﻚ ﻧﺌﻮن ﺳﻮر ﺑﻪ آﻫﻲ. אي ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ وﻳﭳ! )אي ﭘﺮﻳﻦ!( ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻫﻦ ﻣﺮض ۾ ﻣﺒﺘﻼ آﻫﻴﺎن. אي ﻋﺠﻴﺐ! ﻣﻮن ﮐﻲ ﭼﮝﭝﻼﺋﻲ ﺟﻲ ﺧﻮﺷﻲ ڏي ۽ ﻣﻮن ﺗﺎن ڏک ﻻه. אوﻫﺎن ﺟﻲ ﻻ ﺋﻲ آﻫﻮن ﭤﻲ ﻛﺮﻳﺎن ۽ אوﻫﺎن ﺟﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﭜﺎڳ ۾ دאﻧﻬﻦ ﺋﻲ دאﻧﻬﻦ ﻟﮑﻴﻞ אﭤﻢ. ﻣﺎن ﺳﺴﺖ ۽ ﻛﻠﮁﮣﻲ آﻫﻴﺎن. אي ﭘﺮﻳﺘﻢ! ﺗﻮن ﻣﻮﻧﺘﺎن ﭔﻨﮅن ﻻه. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺷﺎل אﭼﻴﻦ؛ ﺗﻮن ﺟﻮ ﻫﻮﺷﻴﺎر ﻃﺒﻴﺐ آﻫﻴﻦ. ﻣﺎن وﻳﭳ ﭘﮁﻲ ﭘﮁﻲ ﭤﻜﻲ آﻫﻴﺎن. ﺗﻮن ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺟﻲ دوא آﻫﻴﻦ. אي ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﺗﻮن אﭼﻲ ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻴﻨﻲ ﺳﺎن ﻟﮙﺎ. دאﺳﺘﺎن ﭘﻨﺠﻮن ﺟﻦ ﭜﻨﭝﻮر )دﻧﻴﺎ( ﭜﭵﻲ، ڏوﻧﮕﺮ ڏورﻳﻮ، ﺗﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ وﺻﺎل ﻧﺼﻴﺐ ﭤﻴﻮ. ﻫﻮ אﻧﺪر ۾ ﺟﮭﺎﺗﻲ ﭘﺎﺋﻲ ﭤﻮ ڏﺳﻲ ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻮ ڏﺳﻲ. ﭘﻮ ﻧﻪ ڏوﻧﮕﺮ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺳﺴﺌﻲ. ﻣﮍﻳﻮ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﻏﻢ ۾ ﺣﺠﺎب، ﺳﻴﻨﮕﺎر ۽ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﻴﻮ ﺗﻪ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ. ﭘﺎڻ ﺳﭹﺎﮢﮡ ڌאرאن ﭔﻴﻮ ﺳﭛ ﻋﻠﻢ ﻓﻀﻮل آﻫﻲ. אي ﻃﺎﻟﺐ! ﻫﻴﻜﺮ ﻫﺌﮡ )ﺧﻮدي( ﮀﮇ ﺗﻪ ﻋﺠﻴﺐ ﺳﺎن ﻣﻠﻴﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻋﺎﺷﻖ ۽ ﻣﻌﺸﻮق ﺟﻲ وچ ۾، ﺧﻮدي ﺋﻲ ﺣﺠﺎب ُ آﻫﻲ. ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ אﺳﺎن ﮐﻲ ﮘﭽﻲ ﺟﻲ رﮘﻦ ﮐﺎن ﺋﻲ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻫﺮ ﻫﻚ وﺳﺘﻮ ۾ ﺳﻤﺎﻳﻞ آﻫﻲ. ﺳﭛ ۾ ﻫﻮ ﭘﺎڻ آﻫﻲ، ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﭼﻴﺰ ﮐﻲ ﻛﻮ وﺟﻮد ﻳﺎ ﻫﺴﺘﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ َ ﺳﭝﺖ َ ﻗﻀﺎ َ ُ ﺳﺴﺌﻲ ََ ﭜﺮم 691 ﻣﻌﻨﻰ ﺳﭝﻨﻲ وﺳﺘﻦ ۾، ﻫﺮ ﻫﻨﮅ، ﻫﺮ ﺟﺎ ﻗﺎﺿﻲ ﺟﻮ ﻓﺘﻮى، ﻣﻮت ﺟﻲ ﺳﺰא )ﻣﻨﺼﻮر ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو( َ ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺳﺴﺌﻲ ﻫﻴﺲ ﭘﺮدو
- 198. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ وﻫﻨﻮאر ورم َ ُِ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻴﺲ ﺳﺮﻳﺲ َ َ َ ُ ڌﮢﻲ ،آدم ﻳﺎ ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ روپ אﻧﻮﺳﺎر ﻳﺎ ﺧﻠﻖ آدم ﻋﻠﻲ ﺻﻮرﺗﮧ َ َ ََ َ ٰ ُ َۡ ِٖ ﺻﻮرت ﻣﻮאﻓﻖ ﺧﻠﻘﻴﻮ آﻫﻲ. ُِ َ ﺗﻨﻮאر وروﻧﻬﻪ ُ ُ ﭼﺎه، ﭼﻮڻ ﭼﻮﻧﻬﻪ َ ﻣﺎڳ ُאﻣﺎڻ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﭜﺎڻ رﻧﮉﻛﻮن آڏא אﮔﻴﺎن وﻫﻢ َ ِ ﭜﻼﻳﺲ ورﺳﺎﻳﺎس ِ ِ ﭘﺎڻُ ﺧﻮدي ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺮﻳﺎن ِِ ﭜﺮم ﭘﺎس ِ ﺑﺤﺎل رאس ِ ﻣﺎرאﻳﺖ ﺷﻴﺌﺎً אﻻ ﱠ َ َ َ ۡ ُ َ َ َ ۡ ُ َ ۡ ِ ورאﻳﺖ אَ אﻫﮍي ﻛﺎ ﺷﻲ ﻧﻪ ڏﭠﻴﻢ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ אﻪﻠﻟ ﺟﻮ ﺣﺴﻦ ﻧﻪ ڏﭠﻢ. َ ِ َُۡ ۡ ُ ۡ ََ ُ ۡ ِ ُ ۡ َ و ﻓﻲ אﻧﻔﺴﻜﻢ، אﻓﻼ ﺗﺒﺼﺮون، אوﻫﺎن ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ آﻫﻦ )ڌﮢﻲ ﺟﻲ ﻗﺪرت ﺟﻮن ﻧﺸﺎﻧﻴﻮن( ﭘﻮ ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ﺟﺎﭼﻲ ڏﺳﻮ؟ َ َ وﻳﺌﻲ وﻫﻲ َ ُ ﭘﺮﻳﺘﮣﻮ ﭘﺮﻳﺎڻ ِ َ َ ۡ ُ َ ۡ َ ُ َِ ۡ ِ ِ ۡ َ ۡ وﻧـﺤﻦ אﻗﺮب אﻟﻴﮧ ﻣﻦ ﺣﺒﻞ ۡ َ ِ ۡ ِ אﻟﻮرﻳﺪ אﺳﻴﻦ ﻫﻨﮑﻲ )ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ( ﺳﻨﺪس ﮘﭽﻲ ﺟﻲ ِ رﮘﻦ ﮐﺎن ﺑﻪ وﻳﺠﮭﺎ آﻳﻮن )ﻗﺮآن ﺷﺮﻳﻒ( ُ ﺧﻮدي ﭘﺎڻ ﮘﻮﻟﻴﻢ، ڏورﻳﻢ ووڙﻳﻢ ِ ِ َ آﺳﺘﺎن، ﻣﻜﺎن وﭤﺎڻ َ َ ُ ُ ﱢ َ ٍۡ ُ ِ ُۡ אﻪﻠﻟ ﺳﭝﻨﻲ ﺷﻴﻦ ﮐﻲ ﭼﻮڌאري ﭰﺮﻳﻞ آﻫﻲ. )ﻗﺮآن א ﺑﻜﻞ ﺷﻲء ﻣﺤﻴﻂ، ِ ﺷﺮﻳﻒ( َ َ ُ אوﮐﻲ ۾ وﺳﻴﻠﻮ אﻫﮑﻲَء آﮘﻬﻪ َِ ﭘﭡﺘﻲ ﭘﻴﻠﻦ ﭘﻮ ﭘﻴﻦ َ ﺑﺎر ﻻﻫﻲ ﻟﮇ ﻻﻫﻲ َ ﭘﻬﺮאﺋﻲ ﭘﺮאﻫﻲ 791
- 199. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 ﭜﭵﻲ ﺟﺎن ﭜﻨﭝﻮر ﮐﺎن، ڏوﻧﮕـﺮ ُ ُ َ ِ ُ َ َ ُ ڏورﻳﻮ ﻣﻮن؛ َ ِ َ َ ُ َ َِ ﻛﺎﻫﻲ رﺳﻴﺲ ﻛﻴﭻ ﮐﻲ، ﺟﺘﻲ ﭘﺎڻ ﭘﻨﻬﻮن؛ ِ َ َ ُ ﺳﭝﺖ آﻫﺌﻴﻦ ﺗﻮن، ﻗﻀﺎ ﻛﻨﺪﻳﻦ ﻛﻦ ﺳﻴﻦ؟ َ َ ِ ِ ِ 2 ﭘﻴﻬﻲ ﺟﺎن ﭘﺎڻ ۾، َ َ ﻛﻴﻢ روح رﻫﺎڻ؛ َ ِ ُ َ ِ ِ َ َ َ ُ َ ُ َ ﺗﻪ ﻧﻜﻮ ڏوﻧﮕـﺮ ڏﻳﮧ ۾، ﻧﻜﺎ ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻛﺎڻ؛ ُِ ِ ِ ُ ُ َ ﭘﻨﻬﻮن ﭤـﻴﺲ ﭘﺎڻ، ﺳﺴﺌﻲ ﺗﺎن ﺳﻮر ﻫﺌﺎ. َ َ ُ ِ َِ ِ 3 َ ﭘﻨﻬﻮن ﭤـﻴﺲ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ، وﻳﻮ ﺳﺴﺌﻲَء ﺟﻮ َ ُ َ ُ َِ َ ُ ﺷﺮم؛ ِ َ َ ِ ُ َ َ ُ ﻫﻴﻜﻠﻴﻮن ﻫﻠﻦ ﺟﻲ، ﭜﭵﻲ ﺗﻦ ﭜـﺮم؛ ِ ُ َ َ ِ َ َ َ ُ ﺟﻮ وﻧﺪر۾ ورم، ﺳﻮ ﺳﻮدو ﺳﺮﻳﺲ ﻫﺘﻬﻴﻦ. ِ ِ 4 ُ ُ ﭘﻨﻬﻮن ﭤـﻴﺲ ﭘﺎﮢﻬﻴﻦ، وﻳﺌﻲ ﺳﺴﺌﻲَء ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ؛ ِ َ ُ ِ َِ ِ ُِ َ َََ ََ َ ٰ ُ ۡ َ ِٖ ِ َ َ ِ َ ﺧﻠﻖ آدم ﻋﻠﻲ ﺻﻮرﺗﮧ، אﺋﻦ وﮢﻦ ﻣﻨﺠﮫ وروﻧﮧ؛ َِ َ ﭼﺮي ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭼﻮﻧﮧ، ﮐﮣﻲ ﻫﻮت ﻫﻨﺞ ﻛﻴﻮ. َ ِ ُ َ َِ 5 َ ِ ُ ُ ِ َ وﻳﺌﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺳﺴﺌﻲَء ﺟﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﭤـﻴﺲ ﭘﺎڻ؛ َ ُ ِ ِ َ َ ِ ِ َ ﱠُ ﺳﭝﻦ ﺟﻲ ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، آﻫﻲ ُאت ُאﻣﺎڻ؛ ِ ِ َ َ ِ َ َ َ ﭜﻨﭝﻮر ﺟﺎ ﭜﺎڻ، آڏא ﻋﺠﻴﺒﻦ ﮐﻲ. ِ 6 ُ َ ُ وﻫﻢ ورﺳﺎﻳﺎس، ﻧﺎت ﭘﻨﻬﻮن آﺋﻮن ﭘﺎڻ ﻫﺌﻲ؛ ِ َ ِ َ َ ِ ﭘﺎڻ وﭸﺎﻳﻢ ﭘﺎﻧﻬﻨﺠﻮ، ﭘﺌﻲ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﭘﺎس؛ ُ ِ ُ ِ ِ َِ ِ َ َ ِ ِِ َ رﺗﻲ ﻋﻠﻢ ﻧﻪ رאس، ڌאرאن ﭘﺴﮡ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻲ. ِ َ َ ِ 7 َ ِ َ ََ ﻫﻴﻜﺮ ﻫﺌﮡ ﮀﮇ، ﺗﻪ אوڏي ﭤﺌﻴﻦ ﻋﺠﻴﺐ ﮐﻲ؛ ِ ِ ُ َ ِ 891 www.voiceofsindh.net ﺟﺎن ﻣﻮن ﭜﻨﭝﻮر ﮐﺎن ﭜﭵﻲ ﺟﺒﻞ ﭰﻮﻟﻴﻮ، ﺗﺎن ﺳﭩﻮن ڏﻳﺌﻲ ﻛﻴﭻ ﭘﻬﺘﻴﺲ، ﺟﺘﻲ ﭘﻨﻬﻮن آﻫﻲ. אي ڌﮢﻲ! ﺳﭝﻨﻲ ﺷﻴﻦ ۾ ﺗﻮن ﻣﻮﺟﻮد آﻫﻴﻦ، ﭘﻮ ﻛﻬﮍن ﺟﻲ ﺧﻼف )ﻣﻨﺼﻮر ﺟﻴﺎن( ﻣﻮت ﺟﻲ ﻓﺘﻮى ڏﻳﻨﺪﻳﻦ؟ ﺟﺎن ﺋﻲ ﻣﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﺪر ۾ ﺟﮭﺎﺗﻲ ﭘﺎﺋﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ روح ﺳﺎن رﻫﺎڻ ﻛﺌﻲ، ﺗﺎن ﺋﻲ ڏﺳﮡ ۾ آﻳﻢ ﺗﻪ ﻧﻪ ﺟﮭﺎن ۾ ﻛﻮ ﺟﺒﻞ آﻫﻲ، ﻧﻪ ﺋﻲ وري ﻣﻮن ﮐﻲ ﻛﺎ َ ﻛﻴﭽﻴﻦ ﺟﻲ ﻏﺮض آﻫﻲ. ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺳﺴﺌﻲ ﻫﻴﺲ )ﺟﻴﺴﻴﻦ ﭘﺎﮢﮑﻲ אﻟﮗ ﻫﺴﺘﻲ ﭜﺎﻧﻴﻢ.( ﺗﻴﺴﻴﻦ وﮀﻮڙي ﺟﻮ درد ﻫﻮ، ﭘﺮ ﺟﮇﻫﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ وﺟﻮد وﭸﺎﻳﻢ، ﺗﮇﻫﻦ ﭘﺎڻ ﺋﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﭤﻲ ﭘﻴﺲ. ﻣﺎن ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﭤﻴﺲ ۽ ﺳﺴﺌﻲ وאرو ﺣﺠﺎب )ﭘﺮدو( ﭘﺮي ﭤﻲ وﻳﻮ. ﺟﻲ אﻛﻴﻠﻴﻮن ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﭘﻨﮅ ﭤﻴﻮن ﻛﻦ، ﺗﻦ ﺟﻮ ﭘﺮدو ﻫﭩﻴﻮ وﭸﻲ. ﺟﻮ وﻧﺪر ۾ ﺳﻮدو ﻛﺮﮢﻮ ﻫﻮس، ﺳﻮ ﻫﺖ ﺋﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻴﺲ. ﻣﺎن ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﭤﻴﺲ ۽ ﺳﺴﺌﻲ وאرو ﺣﺴﻦ ﮔﻢ ﭤﻲ وﻳﻢ. )ِאﻧﺴﺎن ﺟﻮ ﺣﻘﻴﻘﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻮ ﺟﺰو ُ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﭘﺎڻ ﺳﭹﺎﮢﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ،אن ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﻮ وﭸﻲ.( ”ڌﮢﻲ آدم )ِאﻧﺴﺎن( ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺻﻮرت ﻣﻮﺟﺐ ﺧﻠﻘﻴﻮ آﻫﻲ“، ِאﻫﺎ ﺋﻲ وﮢﻦ ﻣﺎن ﺗﻨﻮאر ﭘﻴﺌﻲ ُ ﭔﮅﺟﻲ. ﻫﻦ دﻳﻮאﻧﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭼﻮڻ )אﻧﺪر( ﻳﺎ ﭼﺎﻫﻪ ﻣﺎن ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻫﭣ ﻛﺮي، ﻫﻨﮑﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﺞ ۾ وﻫﺎرﻳﻮ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮ ﺟﻤﺎل ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﻮ ۽ ﻣﺎن ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﭤﻴﺲ. ﺳﻴﺪ ﺷﺎه ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﭤﻮ ﻓﺮﻣﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﺳﭝﻨﻲ ﺟﻮ آﺧﺮﻳﻦ ﻣﺎڳ אﻫﻮ ﺋﻲ آﻫﻲ )ﺳﭛ ﺷﻴﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ אﺻﻞ ﻣﺎڳ ڏאﻧﻬﻦ ﻣﻮﭨﻨﺪﻳﻮن.( ﭜﻨﭝﻮر ﻳﻌﻨﻲ دﻧﻴﺎ ﺟﺎ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﺋﻲ אﺳﺎن ﻻ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ אورﻳﺎن رﻧﮉﻛﻮن آﻫﻦ. ُ ﭜﺮم )אﮘﻴﺎن( ﺋﻲ ﭜﻼﻳﻢ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﻣﺎن ﭘﺎڻ ﻫﻴﺲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭜﺮ ۾ ﭘﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺧﻮدي وﭸﺎﻳﻢ. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺴﮡ ﺑﻨﺎ ﻋﻠﻢ ﺟﻮ ذرو ﺑﻪ ﺑﺤﺎل ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻜﻮאري ﺧﻮدي ﺗﺮכ ﻛﺮ ﺗﻪ ﻣﻌﺸﻮق ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻲ ﭤﻴﻦ. אﻫﮍي ﻛﺎ ﺷﻲ ﻧﻪ ڏﭠﻴﻢ، ﺟﻨﻬﻦ ۾ ِ
- 200. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ َ َۡ ُ َ ۡ ِ َ َ َۡ ُ َ ﺳﺎﺋﻴﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﻦ ڏﺳﮡ ۾ ﻧﻪ آﻳﻢ. ﺗﻮن وﭸﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﺎرאﻳﺖ ﺷﻴﺌﺎً אﻻ ﱠ ورאﻳﺖ א، ﻧﻴﺌﻲ אﺟﮭﺎ אوڏאﻧﻬﻴﻦ אڏ؛ ِ َ ُ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﭘﮑﮍא אڏ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺗﻮﮐﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﺟﺪא ﻳﺎ ﭘﺮي ﻧﻪ ﺗﻪ ﻫﻮت ﺗﻮﻫﻴﻦ ﮐﺎن ﻫﮇ، ﭘﺮﻳﻦ ﭘﺎﺳﻲ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ِ ِ ِِ ﭤﺌﻲ. ﻣﺤﺒﻮب ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ آﻏﻮش )אﻧﺪر( ۾ ﺋﻲ آﻫﻲ، ﺗﻮن ﮀﺎ 8 ﺟﻲ ﻻ ﭘﻴﺌﻲ ﻗﺎﺻﺪ ﭘﮁﻴﻦ؟ ُ ُ ُ َ ﻫﻨﺠﻮن ﻧﺸﺎﻧﻴﻮن אوﻫﺎﻧﺠﻲ ُ َ ﻫﻮت ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﺞ ۾، ﭘﮁﻴﻦ ﻛﻮه ﭘﻬﻲ؟ ُ ِ אﻧﺪر ۾ ﺋﻲ آﻫﻦ، ﭘﻮ ﮀﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ ﺟﺎﭼﻲ ﻧﻈﺮ ﻛﺮﻳﻮ ِאﻫﺎ َ ِ َ َ ِ َُۡ ۡ ُ ۡ ََ ُ ۡ ِ ُ ۡ َ ُ و ﻓﻲ אﻧﻔﺴﻜﻢ، אﻓﻼ ﺗﺒﺼﺮون، ﺳﻮﺟﮭﻲ ﻛﺮ ﺳﻬﻲ؛ َ َ َ ﺣﻘﻴﻘﺖ ﭘﺮوڙي، ﻫﻨﮑﻲ ﺳﭹﺎڻ. ﻛﻮﺑﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﻣﺤﺒﻮب ُ َ ﻛﮇﻫﻦ ﻛﺎﻧﻪ وﻫﻲ، ﻫﻮت ﮘﻮﻟﮡ ﻫﭧ ﺗﻲ. ﮐﻲ ﻛﻨﻬﻦ دوﻛﺎن ﺗﻲ ﮘﻮﻟﮡ ﻛﻮﻧﻪ وﻳﻮ. ﭘﺮﻳﺘﻢ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﺞ )אﻧﺪر( ۾ ﺋﻲ آﻫﻲ، ﺗﻮن ﮀﻮ ﭤﻮ 9 ﻫﻮت ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﻨﺞ ۾، ﭘﮁﻴﻦ ُ ُ ُ ُ َ ُ َ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﺳﻜﻴﻦ؟ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺗﻮ ﺳﺎڻ ﺋﻲ آﻫﻲ، ُ ﻛﻮہ ﭘﺮﻳﺎڻ؟ ِ ۡ َۡ ۡ ۡ َ َ ِ ِۡ ُ ُ وﻧـﺤﻦ אﻗﺮب אﻟﻴﮧ ﻣﻦ ﺣﺒﻞ אﻟﻮرﻳﺪ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻮﻫﻴﻦ ﺳﺎڻ؛ ﺟﺌﻦ ﻓﺮﻣﺎﻳﻞ آﻫﻲ: ”אﺳﻴﻦ ﻫﻨﮑﻲ )ِאﻧﺴﺎن ﮐﻲ( ﺳﻨﺪس َ َ ۡ ُ َ َ ُ ِ ِۡ ِ ِ ﮘﭽﻲ ﺟﻲ رﮘﻦ ﮐﺎن ﺋﻲ وﻳﺠﮭﺎ آﻫﻴﻮن.“ אﺳﺎﻧﺠﻲ ُ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ آﻫﻲ ﭘﺎڻ، آڏو ﻋﺠﻴﺒﻦ ﮐﻲ. َ َ ِ َ ِ ﺧﻮدي ﺋﻲ אﺳﺎن ۽ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ وچ ۾ ﭘﺮدو ﻳﺎ אﭨﻚ آﻫﻲ. َ َ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﺖ )ﭘﻨﻬﻮن ﻳﻌﻨﻲ ڌﮢﻲ (ﻻ ﺳﭛ ﻣﻜﺎن 01 َ ووڙﻳﻢ ﺳﭛ وﭤﺎڻ، ﻳﺎر ﻛﺎرڻ َ ﺟﺎﭼﻴﻢ. ”אﻪﻠﻟ ﺳﭝﻨﻲ ﺷﻴﻦ ﺟﻲ ﭼﻮﮔﺮد آﻫﻲ.“ ِאﻫﻮ َِ ِ َ َ َ َ َ ِ ﺟﺖ ﺟﻲ؛ َ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻮ ﻧﺸﺎن آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎڻ ﺋﻲ )ﺣﻘﻴﻘﻲ َ א ﺑﻜﻞ ﺷﻲء ﻣﺤﻴﻂ، אي آرﻳﺎﮢﻲَء ُאﻫﭹﺎڻ؛ ُ ِ ُ ﱢ َ ٍۡ ُ ِ ُۡ ِ ِ ﻣﺤﺒﻮب( ﺳﭛ ۾ ﺳﻤﺎﻳﻞ آﻫﻲ، ﮐﺎﻧﺌﺲ ﺳﻮא ﭔﻴﻮ َ َ ُ َ َ ﺳﭛ ۾ ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎڻ، ﻛﻴﻨﻬﻲ ﭔﻴﻮ ﭔﺮوچ ري. َ ِ ﻛﻲ ﺑﻪ ﻛﻴﻨﻬﻲ. ﻫﻮ אوﮐﻲ ۾ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ وﺳﻴﻠﻮ آﻫﻲ؛ אﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻫﻮ وאﺋﻲ َ אﻫﮑﻲَء آﮘﮧ آﻫﻲ، وو! ﻣﻮن ﮐﻲ ﺗﺎن ﻧﻪ ﮀﮇﻳﻨﺪوﺗﮏَ َُ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﺳﺎﮔﺮ ﺟﻲ ﺗﻴﺰ وﻫﻚ ۾ ﮀﮇي ِ ۾. ِ ﻧﻪ ڏﻳﻨﺪو. ُ ََ َ َ ﻫﻮ ﭘﭡﺘﻲ ﭘﻴﻠﻦ ﺟﺎ ﻟﻜﻦ ۾ ﺑﺎر ﻻﻫﻲ، ﭘﮁﻲ ﭘﻮ ﭘﻴﻦ ﮐﻲ، ﻟﻜﻦ ۾ ﻟﮇ ﻻﻫﻲ؛ ِ َِ ِ َ ﺳﻨﺪن وאﻫﺮ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎڻ ﻧﻨﮕﻦ ﮐﻲ אوﮀﮡ ﭤﻮ ُ َ ُ آري ُאﮔﮭﺎڙن ﮐﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﭴﺎم ﭘﺮאﻫﻲ. ِ ِ ﭘﻬﺮאﺋﻲ. )ڌﮢﻲ ﺑﻴﻮﺳﻠﻦ ۽ ﻣﺤﺘﺎﺟﻦ ﺟﻮ אﭼﻴﻮ ﭘﺮدو رﮐﻲ.( ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن ﮀﻬﻮن ُ ﭘﻨﻬﻮن، ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ آزאر ﺟﻮ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﻴﺎري وﻳﻮ آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس אﻧﺪر ۾ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻮ ﮐﻮرو ﭔﺎري وﻳﻮ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ ﺳﻬﮣﺎ وאر ڏﺳﻲ، ﻫﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻤﻮرو آرאم وﭸﺎﻳﻮ آﻫﻲ. ﺟﻨﮑﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ زﻟﻔﻦ ﻛﭡﻮ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﺷﻬﻴﺪن ﺟﻲ ﺻﻒ ُ ۾ ﺷﻤﺎر آﻫﻦ ۽ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻏﺴﻞ ﺟﻲ ﻛﺎﺑﻪ ﻏﺮض ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻧﺎزכ ﺑﺪن ﺳﺴﺌﻲ رﻳﺸﻢ ﮐﺎن ﺋﻲ وڌﻳﻚ ﻧﻔﻴﺲ ﭘﻴﺮن َ َ ﺳﺎن ڏوﻧﮕﺮ ﺟﮭﺎﮘﻴﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ ۽ دل ۾ ِאﺋﻴﻦ ﺋﻲ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮﻧﺪي وﭸﻲ ﺗﻪ ”אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ אوﻫﺎﻧﺠﻲ ﻧﺎﻟﻲ ﻧﻮאزﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ אوﺟﮭﮍ ۾ אﻛﻴﻠﻮ ﻧﻪ ﮀﮇﺟﻮ. ﺷﻞ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﺘﻢ ﻣﻮن وٽ وאﭘﺲ وري ۽ אﭼﻲ ﻣﻮﻧﺴﺎن ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﺎﺗﻮ ﻧﺒﺎﻫﻲ“. 991
- 201. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ُ ﺟﺎم َ ُ ﻣﻨﮕﻞ ُ ﺣﻤﺎم َ אرک ِ ُ ُ ﻛﺎﻛﻞ ُ رﺧﺴﺎري َ ڏﮐﺎ وﻧﻬﻴﺎ َ ِ َ َ ﻋﻼم َ אﻫﻨﺠﻲ ِ َ ﭘﭩﺎﻧﺌﻲ َ َ ﭰﮡ ُ ﺳﻴﺮون ُ ﭘﺮي َ ُ ﭔﻨﮅڻ 1 ﺟﺪאﺋﻲَء ﺟﻮ ﺟﺎم، ڏﻧﺎﺋﻮن ُ ُ ِ ُ ڏﮐﻲَء ﮐﻲ؛ ُ ِ ِ َ َُ ُ َ َ َ َ ُ ﻣﻨﮕﻞ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ۾، ﭔﺎرﻳﻮ ﻫﻮت ﺣﻤﺎم؛ ِ َ َ ُ אرک ﭤﻴﻮ آرאم، ﻛﺎﻛﻞ ﭘﺴﻲ ﻛﺎﻧﮅ ﺟﻮ. ُ ُ َ ِ ِ ِ 2 َ ُ َ درد ﻧﻪ ﻟﻬﻲ دאروﺋﻴﻦ، ُ ِ َ ُ زﻟﻒ زور ڏﻧﻮم؛ ِ ُ ِ ِ ُ ُ ﻛﺎﻛﻞ ﻛﺎل ڏﭠﻮم، رﺧﺴﺎري ﺗﻲ روپَ ُ َ ِ ِ ُ ﺳﻴﻦ. 3 ﻛﺎﻛﻞ ﻛﭡﻲ ﺟﺎ، َ َ ِ َ ُ ﻛﻔﻦ ﺗﻨﻬﻦ ﻛﻴﻦ ﭤﺌﻲ؛ ُ َ ُ ِ َ َ َ َ ﻣﻨﺠﮫ ﺷﻬﺎدت ﺳﺎن، ُﻟﮇي ۽ ﻻڏ ﻛﺮي. 4 َ ڏﮐﺎ، ڏوﻧﮕﺮ ﭴﺎم! م ﻛﺮ َ ُ ُ ََ َ َ َ ِ ﻣﻌﺬورن ﺗﻲ؛ ِ ِ َ َ ِ ُ َ ﺗﻮﺗﻲ ﻟﭳ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، آﻫﻲ ﺳﻨﺪي ﻋﺎم؛ َ ِ َ َِ َ ُ َ َ َ َ ﻣﺎر م ﭼﺌﻲ ﻣﻌﺬور ﮐﻲ، وﻧﻬﻴﺎ ﻛﺎﻧﮅ! ﻛﻼم؛ ِ ِ ﭘﺮﭼﺞ ﭘﻴﺎدن ﺳﻴﻦ، א َ َ ِ َ َ َ ﻟﮗ، ﻋﻼم! َِ ِ ِ ِ ِِ 002 www.voiceofsindh.net ﻣﻌﻨﻰ ﭘﻴﺎﻟﻮ، ﺳﺎﻏﺮ ُ ﮐﻮرو، ﻣﭻ ﮔﺮم ﭘﺎﮢﻲ وאرو ﻏﺴﻞ ﺧﺎﻧﻮ، ﮔﺮﻣﺎﻳﺶ َ אﻟﮗ، ﺟﺪא وאر ﮘﻠﻦ دﻫﺸﺘﻮن ﺷﺎﻫﻮﻛﺎر، ﺳﭝﺎﮘﺎ ﺣﺎل ﺟﺎ وאﻗﻒ ﻳﺎ ﭴﺎﮢﻮ אوﻫﺎن ﺟﻲ ﭘﭧ ﻳﺎ رﻳﺸﻢ ﮐﺎن ﭘﭓ، ﭘﻴﺮن ﺟﻮن ﺗﺮﻳﻮن ﭼﻴﺮون، ﭰﺎﻛﻮن ﻫﻠﻲ، ﭘﻨﮅ ﻛﺮي ﻧﺎﺗﻮ، ﺳﻨﭕﻨﮅ ﻣﺤﺒﻮب ﻫﻦ درد ﺟﻲ ﻣﺎري ﮐﻲ ﭘﻴﮍא ﺟﻮ ﭘﻴﺎﻟﻮ ﭘﻴﺎرﻳﻮ آﻫﻲ. ُ ﭘﺮﻳﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ۾ آﺗﺶ ﺟﻮ ﮐﻮرو ﭔﺎرﻳﻮ آﻫﻲ. ﻛﺎﻧﮅ ﺟﻲ وאرن ڏﭠﻲ، ﻣﻮن ﮐﺎن آرאم ﺋﻲ ﮀﮇאﺋﺠﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ. زﻟﻔﻦ ﻣﻮﻧﺘﻲ آزאر ﺟﻮ زور رﮐﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﺎڻ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻋﺬאب ﻛﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﻋﻼج ﺳﺎن ﻧﻪ ﻟﻬﻨﺪو. ﻣﻮن ﻛﺎﻟﻬﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﮘﻠﻦ ﺗﻲ زﻳﺒﺎﺋﺘﻲ ﻧﻤﻮﻧﻲ ۾ ﻟﮍﻳﻞ زﻟﻒ ڏﭠﺎ آﻫﻦ. ُ ﺟﺎ وאرن ﺟﻲ ﻛﭡﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻔﻦ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ. ﻫﻮ ﺷﻬﺎدت ﺟﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﺟﺎﻣﻲ ﺳﺎن אﮘﻴﺌﻲ ﺳﻴﻨﮕﺎرﻳﻞ آﻫﻲ. אي ڏوﻧﮕﺮ ﺟﺎ ﺳﺮدאر! ﺗﻮن ﺟﮇﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻴﻮن دﻫﺸﺘﻮن ﻧﻪ ڏﻳﮑﺎر. ﺗﻮن ﻣﮍﻧﻲ ﺟﻲ ﻟﭳ آﻫﻴﻦ. אي ﺧﻮش ﻗﺴﻤﺖ ﭜﺘﺎر! َ ﻛﻲ ﺑﻪ ﺳﺨﻦ ﭼﺌﻲ، ﻫﻦ ﺟﮇي ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﻧﻪ ﻛﺞ. אي ﺣﺎل ﻣﺤﺮم! ﺗﻮن ڌﮢﻲ ﺟﻲ وאﺳﻄﻲ אﭼﻲ ﭘﻴﺎدﻳﻦ )ﻋﺸﻖ ﺟﻲ رאه ۾ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﺪڙن( ﺳﺎن ﭘﺮﭼﻲ ﻣﻠﺞ. ﺟﺎ אوﻫﺎﻧﺠﻲ ﻧﺎﻟﻲ ﺳﺎن
- 202. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ ﺟﺎ ﻧﻮאزي אﻫﻨﺠﻲ ﻧﺎم، ﺳﺎ، ﻫﻮت! م ﮀﮇج ﻫﻴﻜﻠﻲ. ﻧﻮאزﻳﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ אي ﭘﺮﻳﻦ! אﻛﻴﻠﻮ ﻧﻪ ﮀﮇج. ِِ َ َ َ ِِ َ ِ ﺳﺴﺌﻲ، رﻳﺸﻢ ﮐﺎن ﺋﻲ وڌﻳﻚ ﻧﻔﻴﺲ ۽ ﻧﺎزכ ﭘﻴﺮن ﺳﺎن، 5 ﭘﻴﺮ ﭘﭩﺎﻧـﺌﻲ ﻛﻨﺌﺮא، ُ َ ﺟﺒﻠﻦ ﺟﺎ ﺳﻔﺮ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮي. ﺳﻨﺪس ﭘﻴﺮن ﺟﻮن ﺗﺮﻳﻮن َ َ ُ ۡ َ ڏوﻧﮕـﺮ ﻣﭥﻲ ڏي؛ َ َ ِ َ ِ َ َ َ ﭰﭩﺠﻲ رﺗﻮ رت ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻮن آﻫﻦ. ﻫﻮِ אﻧﻬﻲ ﻋﺎﺟﺰي ﺟﻲ ِ َ ُ ﭰﭩﻴﺎ ﭰﮡ ﻓﻘﻴﺮ ﺟﺎ، ﺳﻴﺮون ﭤـﻴﮍא ﺳﻲ؛ ِ ِ ﺣﺎل ۾ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ ﻫﻠﻲ ۽ אﺋﻴﻦ ُ ُ ﺟﻬﮍي ﺗﻬﮍي ﺣﺎل ﺳﻴﻦ، ﭘﺮي ﭘﻨﻬﻮنَء ڏي؛ ُ ﭘﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﺷﺎل ﻫﻮ وאﭘﺲ وري، ﺟﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﭘﻴﻮﻧﺪ )ﻧﺎﺗﻮ(، َ َ ُ َ َ َ وﭸﻲ، ﻣﺎن وري، ﭔﺎﻧﻬﻲَء ﭔﻨﮅڻ ﺟﻨﻬﻦ ﺳﻴﻦ. ِ ﻫﻦ ﺟﻮ ﭔﺎﻧﻬﻲ ﺟﻮ آﻫﻲ. ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن ﺳﺘﻮن ﺟﻲ وﻧﺪر ڏאﻧﻬﻦ وﭸﮡ ﻻ ﺗﻴﺎر ﻫﺠﻦ )ﺟﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ڏﮐﻴﻮ ﺳﻔﺮ ﻛﺮڻ ﻻ ﺗﻴﺎر ﺟﻦ(، ﺳﻲ ﭜﻞ ﺳﻨﺪرא ﭔﮅن. ﭔﻴﻦ ُ ﺟﻮ ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ۾ ﻫﻠﮡ ﻣﺤﺎل آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻮن אﺗﻲ ﭤﻮ وﺳﻲ، ﺟﺘﻲ ﻛﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﺋﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺳﺎري ﻋﻤﺮ ﺳﻨﺪن ﻋﺸﻖ ۾ َ ُ ﭤﻴﻮن رﻟﻦ، ﺗﻦ ﺳﺎن رﻳﺬאﻟﻦ ﺟﻲ رﻳﺲ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﺟﻮ ﻫﻦ ﻣﺎرگ ۾ ﻣﺮي ﭤﻮ، ﺳﻮ وڏي ﺑﺨﺖ وאرو آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﻻزوאل آﻫﻲ. رאﺋﻲ ۽ رﭸﻦ ﺟﻲ ﭘﻨﮅ ﮐﻴﺲ رﻧﺠﻮر ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﺳﻨﺪس ﺳﻤﻮرو ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻧﺎس ﭤﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﻫﻮ ﻟﻚ ﻻﭼﻴﻨﺪي ۽ ﭨﻜﺮ ﭨﺎﻛﻴﻨﺪي، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺟﺴﺘﺠﻮ ۾ ﻛﻴﭻ ڏאﻧﻬﻦ ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ، ُ وﻳﭡﻲ ﻳﺎ ﺳﺘﻲ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، ﭘﺮ ووڙڻ ۽ ڏאﮐﮍن ﺳﺎن ﭤﻮ ﻫﭣ אﭼﻲ. ﺗﻮن ﺧﻮدي ﺳﺎن ﺟﺎﻧﺐ ﮐﻲ ﻧﻪ ﻣﻠﻨﺪﻳﻦ، ﭘﺮ ﻋﺠﺰ ۽ ﻧﻴﺎز ﺳﺎن. ﺟﻲ ﺳﺎﮢﺲ وﺻﺎل ﭼﺎﻫﻴﻦ ﺗﻪ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ ﺳﻤﻮري ﻛﺎروﺑﺎر ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﺮ ۽ ﻧﻴﺴﺘﻲ ِאﺧﺘﻴﺎر ﻛﺮ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ﭘﺮאﻧﻬﻴﻦ ﭘﻮر ُ ِ ُ ﺣﻀﻮر ﺟﻴﻼﻧﻬﻴﻦ ِ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪي ﻫﻮﺋﻲ َ روאن َ ﻗﻀﺎ ُ ُِ ﺳﮅﻳﺮ َ درﻣﺎﻧﺪي ِ ُ ﺟﺎﮘﻴﺮ ِ َ ﻣﻠﻚ ِ ُ رﻳﺬאﻟﻴﻮن 102 ﻣﻌﻨﻰ دور ﻣﺴﺎﻓﺮي، ﻣﻨﺰل درﭔﺎر ۾ )آري ﭴﺎم ﺟﻲ( ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺧﺎﻃﺮ وﺻﻞ ۾، ﻣﻴﻼپ ۾ ﭤﻲ ﻛﺮي روאﻧﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ، ورڌאﺗﺎ ڌﻳﺮج ۾ وﻳﺎﻛﻞ ﻣﺎل אﺳﺒﺎب، ڌن دوﻟﺖ ﻣﻠﻜﻴﺖ ﻫﻠﻜﮍﻳﻮن
- 203. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ﻣﺎرڳ ﻃﺎﻟﻊ ِ رאﺋﻲ َ ُ رﻧﺠﻮر ُ ﺣﻀﻮر ُ ﺳﺎﻟﻮر َ ﭘﻦ ڌﮢﻲ ُِ ُ ﻣﻮڙ َ ﭘﻨﺪ ََ אﻧﺒﺮﻳﻦ ﺳﺮﻛﺎر َ ِ ِ ﻧﺎهِ ََ ﻗﺪ ﭔﮅي ﻛﻴﻦ ِ َِ ُ ﺗﻬﻮאرون ﺗﻴﻦ ِ ِ َ ﻫﻤﺖ َ ﭔﻠﺮ ِ ِ َ ﺟﺮא َ ﺳﻨﭝﻮڙي 1 وﻧﺪر ﺟﻲ وﭸﻦ، ﺳﻲ ﻣﺮ َ َ َ ُ ﭔﮅن ﺳﻨﺪرא؛ ِ َ ِ ِ ُ ِ َ َِ َ َ ِ ُ ُِ ﭔﻴﻮن ﻛﻮہ ﭔﮅن، ﮀﻮڙي ﺟﻲ ﮀﮇﻳﻨﺪﻳﻮن ُ َ ِ 2 ڏﻳﮧ ڏﻳﻬﺎن ﺋﻲ ڏور، َ َ ُ َ ِ ُ ِ ﭘﺮڏﻳﻨﻬﺎن ﭘﺮي ﭤﻴﺎ؛ ِ َ ِ َ ﺳﻴﮣﻦ ﻛﺎرڻ ﺳﺴﺌﻲ، ﭘﻴﺌﻲ ﭘﺮאﻧﻬﻴﻦ ﭘﻮر؛ َ ِ َ ُ ِ ُ ِ ِ وאٽ ۾ ﻧﺼﻴﺐ، ﭜﺎڳ ﺟﺒﻞ ﺟﻲ وאري ﭰﭩﻴﻞ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺣﻀﻮري ۾ رﻳﺸﻤﻲ وﮘﺎ، ﻫﺎر ﺳﻴﻨﮕﺎر ﭘﺎڻ، ِאﺷﺎري ﮀﺎﮢﻲ، ﺻﺎف ﻛﺮي ﻣﻮڙي، ﺧﺰאﻧﻮ ﺻﻼح، ﻧﺼﻴﺤﺖ ﻋﺮﺷﻴﻦ، آﻛﺎس ﺳﺎن دﻧﻴﻮي ﻛﺎروﺑﺎر ﻧﺎﺑﻮدي، ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺳﻴﻨﻮ ﺳﺎﻫﻲ، אوﭼﻲ ﮘﺎٽ ﻛﺌﻦ ﮀﻴﻬﻮن ﮀﻴﻬﻮن ﺗﺌﻦ ﮔﻴﺮب، وڏאﺋﻲ َ ﻣﻌﺼﻮﻣﮍي ﮐﻲ، אﭔﻼ ﮐﻲ ذرא ﺳﻨﭝﺮي، ﺗﻴﺎر ﭤﻲ ﺟﻲ وﻧﺪر ڏאﻧﻬﻦ ﺳﻔﺮ ﻛﺮڻ ﻻ ﺗﻴﺎر ﻫﺠﻦ، ﺳﻲ ﭜﻞ ﺳﻨﺪرو ُ ﭔﮅن. ﭔﻴﻮن ﺳﻨﺪرא ﮀﻮ ﭤﻴﻮن ﭔﮅن، ﺟﻲ ﭘﻮ אﻫﻲ ﮀﻮڙي ﻻﻫﻲ ﮀﮇﻳﻨﺪﻳﻮن. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ دﻳﺲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دﻳﺲ ﮐﺎن ﺗﻪ دور آﻫﻲ، ﭘﺮ ُ ﭘﻨﻬﻮن ﺧﻮد ﭘﺮدﻳﺲ ﮐﺎن ﺑﻪ ﭘﺮي آﻫﻲ ) ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻘﻴﻘﻲ אﺗﻲ آﻫﻲ، ﺟﺘﻲ ﻛﺎ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﻪ آﻫﻲ.( ﺳﺴﺌﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﺎڻ ﺗﻮن وﭸﻴﻦ، ﻫﻮت! ﺣﻀﻮر، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮﺟﺌﮡ ﺟﻴﻼﻧﻬﻴﻦ ﭤﺌﻲ. ﻛﻨﻬﻦ ﭘﺮﺋﻴﻦ ﺳﻔﺮ ﻻ ﺳﻨﭝﺮي آﻫﻲ. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺗﻮن ﺟﻨﻦ ُ ُ َ ُ ِ ُ ِ َ ِ ِ ﻛﺎڻ آُء ﺟﻴﺎن ﭤﻲ، ﺳﻮ ﻫﻠﻴﻮ ﭤﻮ وﭸﻴﻦ آري ﺟﻲ درﭔﺎر ۾. ﻣﻮن ﺳﺎن وﺻﺎل ۾ رﻫﻲ، ﭘﻮ رאﺗﻮ وאه روאﻧﺎ ﭤﻴﺎ. ﭘﻨﻬﻮن 3 ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺎه درد ﺟﻲ ڌאﮘﻲ ۾ ﭘﻮﺋﻲ وﻳﻮ. אي ﺗﻘﺪﻳﺮ! ﻛﺠﮭﻪ ِ َ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪيَء ﻫﻮﺋﻲ، ُאﭤﻲ رאت روאن ﭤﻴﺎ؛ ِ ِ ِ وﻗﺖ ﺗﺮس )ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺟﻴﺌﮡ ﺟﻲ ﻣﻬﻠﺖ ڏي( ﺗﻪ ﻫﻜﻮאري 202
- 204. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ َ ُ ُ َ ﺳﺎہ ﺳﮙﻲ ۾ ﺳﻮر ﺟﻲ، ﭘﻨﻬﻮن وﻳﻮ ﭘﻮﺋﻲ؛ ِ ِ َ ُ َ َُ َ رہ، ﻗﻀﺎ! دم ﻛﻮﺋﻲ، ﺗﻪ ﻫﻴﻜﺮ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪي ﭤﻴﺎن. ِ ِ ِ 4 ﻫﮇ ﻧﻪ ﺳﺎہ ﺳﮅﻳﺮ، دل َ َ ُ ُ ِ ُ ِ ِ درﻣﺎﻧﺪي دوس ري؛ ِ َ ِ َ َ َ ِ ُ ﭘﺎﺋﻲ وﻳﮍא ﭘﺮت ﺟﻮ، زورאور زﻧﺠﻴﺮ؛ َِ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ ُ ِ ُ ﺟﻲ ﺟﺴﻮ، ﺟﺎﮘﻴﺮ، ﻫﺎﮢﻲ ﻣﻠﻚ ﻫﻮت ﺟﻲ. 5 ِ َ ُ ُ ﻋﻤﺮ ﺳﭛ ﻋﺸﻖ ﺳﻴﻦ، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﮁﻦ؛ ُ َ ِ ِ ِ َ ِ َ ُ ِ َ ُِ رﻳﺲ رﻳﺬאﻟﻴﻮن ﺗﻦ ﺳﻴﻦ، ﻛﭵﺎڙي ﮐﻲ ﻛﻦ؟ ِ ُِ ﻣﺎرڳ ﺟﻲ ﻣﺮن، وڏو ﻃﺎﻟﻊ ﺗﻦ ﺟﻮ. ََ ِ َ ِ 6 َ وﻳﭡﻲ ور ﻧﻪ ﭘﻮن، ﺳﺘﻲ ﻣﻠﻦ ﻧﻪ ُ َ ِ ََ ِ ُ ِ ِ ﺳﭙﺮﻳﻦ؛ ِِ َ ﺟﻲ ﻣﭥﻲ رﻧﺪن رﺋﻦ، ﺳﺎﭴﻦ ﻣﻠﻲ ﺗﻦ ﮐﻲ. َ ُ ِ َ َ ِ ُ َِ 7 رאﺋﻲ ﻛﻲ رﻧﺠﻮر، َ َ َ ِ َ ُ َ ﭨﻜﺮ ﺗﻮ ﭨﺎﻛﻴﻮ ﭼﮍﻫﻲ؛ ِ َ َ ِ ُ ُ ُ َ ﻻﻧﭽﻲ ﻟﻚ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻫﻠﻲ ڏאﻧﻬﻦ ﺣﻀﻮر؛ ُ َ َ رﻫﻴﺎ ﺳﭛ رﭸﻦ ۾، ﺳﺴﺌﻲَء ﺟﺎ ﺳﺎﻟﻮر؛ َ ُ ِ َ ِ ُ ُ ِ ُ ِ ُ َ ُ َ َ ُ ﺳﺎﭴﻦ ﻣﻴﮍﻳﺲ ﺳﻮر، ﺳﮏ ﻧﻪ ﻣﻴﮍﻳﺲ ﺳﭙﺮﻳﻦ. ُ ِ ُ ِِ 8 َ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭘﻦ ﭘﺮوڙ، ﺳﭛ م ﭘﮁﺞ، ﺳﺴﺌﻲ! َ َُ ِ َ َ َ ُ ِ ِ َ ُ ِ َ ِ ُ ُ َ وﻳﻬﻲ وڏي ڍڳ ﻣﺎن، ڌﮢﻲ وﺟﮭﺞ ڌوڙ؛ ِ ِ ِ ِ ﺗﻪ ﺗﻮن ﻣﺎﮢﺌﻴﻦ ﻣﻮڙ، ﺟﻲ ﭘﻨﺪ אﻫﺎﺋﻲ ﭘﺎرﺋﻴﻦ. َ ِ ِ ِ ِ ِ ُ ِ www.voiceofsindh.net ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎﻧﺐ ﺳﺎن ﮔﮇﺟﺎن. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﻫﺮﮔﺰ ﺻﺒﺮ ۾ ﻧﻪ آﻫﻲ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل دوﺳﺖ ﺑﻨﺎ ﺑﻲ ﻗﺮאر آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ زور آور ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ زﻧﺠﻴﺮ ﺳﺎن ﺟﻜﮍي وﻳﺎ آﻫﻦ. ﻫﺎڻ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺟﺴﻢ، ﺟﺎن ۽ ﺳﻤﻮرو ﻣﺎل ِאﺳﺒﺎب، ﺟﺎﻧﻲ ﺟﻲ ﻣﻠﻜﻴﺖ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺳﺎري ﭴﻤﺎر ﻋﺸﻖ ۾ وﺗﻦ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ﭘﺎر ﭘﮁﻨﺪﻳﻮن، ﺗﻦ ﺳﺎن ﻫﻠﻜﮍﻳﻮن ﻋﻮرﺗﻮن ﮀﺎ ﺟﻲ ﻻ ﭤﻴﻮن رﻳﺲ ﻛﻦ؟ َ ﺟﻲ روﺣﺎﻧﻲ وאٽ ۾ ﭤﻴﻮن ﻣﺮن، ﺗﻦ ﺟﻮ ﺑﺨﺖ وڏو ﭼﺌﺒﻮ. ُ ﺳﭙﺮﻳﻦ وﻳﭡﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ، ﻧﻜﻲ ﺳﺘﻲ ﭤﺎ ﻣﻠﻦ. ﺟﺎﻧﺐ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭤﻮ ﻣﻠﻲ، ﺟﻲ وאﭨﻦ ﺗﻲ رﺋﻨﺪא ﭤﺎ رﻫﻦ. ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ﭘﻬﺎڙن ﺟﻲ ﭘﻨﮅ ﭰﭩﻲ ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻫﻮﻧﺪي ﺑﻪ ﻫﻮ ﭨﻜﺮ ﭨﺎﻛﻴﻨﺪي، ﻟﻚ ﭼﮍﻫﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. ﻫﻮ ﻟﻚ ﻟﺘﺎڙي، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺣﻀﻮر ۾ ﭘﻬﭽﮡ ﻻ ﻛﺸﻴﻨﺪي ُ ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. رﭸﻦ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮ ﻫﺎر ﺳﻴﻨﮕﺎر ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ آﻫﻲ. ُ ڏک ﺋﻲ ﮐﻴﺲ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻣﻼﻳﻮ، ﻧﻪ ﺳﮏ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﺗﻮن ﭘﺎڻ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺋﻲ ﭘﺮوڙج ۽ ﻫﺮ ﻛﻨﻬﻦ ﺷﻲ ۾ ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﮘﻮﻟﺞ. ﻫﻦ ﺳﻮري ﺧﺎכ ﺟﻲ אﻧﺒﺎر ﮐﻲ ﮀﺎﮢﻲ )ﻫﺮ ﻫﻨﮅ ﺟﺴﺘﺠﻮ ﻛﺮي( ﻣﻨﻬﻦ ﮐﻲ ڌوڙ ﺳﺎن ﻣﻠﺞ )ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﺎכ ﺧﺎכ ﻫﭣ ﻛﺞ.( ﺟﻲ ِאﻫﺎ ﺻﻼح ﻣﭹﻴﻨﺪﻳﻦ ﺗﻪ ﺧﺰאﻧﻮ ﻣﺎﮢﻴﻨﺪﻳﻦ ُ ﺟﻲ آﺗﺶ ﻟﮙﻲ אﭤﻴﺌﻲ ﺗﻪ אﻧﮑﻲ ﭔﺎرﻳﻨﺪي ره. ﻣﭻ ﮐﻲ ﭜﮍﻛﺎ ﺗﻪ ﻋﺮش ﺳﺎن وﭸﻲ ﻟﮙﻲ. ﻫﺘﻲ ﺟﻲ )دﻧﻴﺎ ﺟﻲ( ﻫﺴﺘﻲ ﺟﻮن ﺳﻤﻮرﻳﻮن ﺷﻴﻮن وﺳﺎري ﮀﮇ. ﻫﻲ ﺳﺎري ﻛﺎروﺑﺎر ﮐﮣﻲ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺟﻲ ﻃﺎق ﺗﻲ رک. َ ﺗﻮن ﺳﻴﻨﻮ ﺳﺎﻫﻲ، ﻛﺌﻦ ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ رﺳﻨﺪﻳﻦ؟ ﺟﺌﻦ ﺳﻴﻨﻮ ُ ﺳﺎﻫﻴﻨﺪﻳﻦ ،ﺗﺌﻦ ﭘﺮزא ﭘﺮزא ﭤﻴﻨﺪﻳﻦ .ﻣﭡﻲ! ﻧﻤﺎﮢﻲ ﭤﻲُء. ﺧﻮدي، 9 َ ُ ﭔﺮﻳﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﭔﺎر، ﭰﻮכ ﺗﻪ ﻟﮙﻲ َ َ אﻧﺒﺮﻳﻦ؛ ِ َِ ِ ِ َ ُ ُ َ ُ ﻫﺘﻲ ﺟﻲ ﻫﺌﮡ ﺟﻮن، وﭤﻮن ﺳﭛ وﺳﺎر؛ ِ َ ِ ِ ِ َ ُ ِ َ ِِ ِ ﺳﻤﻮري ﺳﺮﻛﺎر، ﻧﻴﺌﻲ رﮐﺞ ﻧﺎہ ۾. َ ِ ِ 01 َُ َ ِ ُ ﻗﺪ ﭔﮅي، ﺗﻮن ﻛﻴﻦ، ﭘﻬﭽﻨﺪﻳﻦَء ُ ِ ۡ َ ُ ِ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺳﻴﻦ؛ َ ﺟﺌﻦ ﺳﻴﻨﻮ ﺳﺎﻫﺌﻴﻦ ﺳﺴﺌﻲ، ﭤﺌﻴﻦ ﺗﻬﻮאرون ﺗﻴﻦ؛ ﺟﺎﻧﺐ ﻫﭥﺎن وﭸﺎﻳﻮ ﮀﮇي. ِ ۡ ِ َ ُ ِ ِ ﻣﭡﻲ! ﭤﻲ ﻣﺴﻜﻴﻦ، ِ ﱠ َ ِ ُ ِ ِ ِ ۡ ُ ﻫﻤﺖ ﻫﻮت وﭸﺎﺋﻴﻮ. ِ ِ ُ ِ 302
- 205. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net 11 َ َ ُ َ ﭔﻠﺮ ﻟﮙﻮ ﭔﺎڻ، ﭘﺴﻮ! ﺟﻮ ﺟﺮא ﭤﺌﻲ؛ َ ِ ِ ِ ﺳﺎ ﻣﻨﮅ ﻣﺮي ﻧﻪ ﺟﺌﻲ، ﭘﻴﺌﻲ ﭘﮁﺎڙي ُ ِ َ ُ َ َ ﭘﺎڻ؛ ِ ُ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﻮرن ﺳﺎڻ، ﺳﻨﭝﻮڙي ﺳﻴﺪُ َ ِ َ ﱠ ﭼﺌﻲ. َ ُ ِ ُ َ ِ ُ َ ﻫﻦ ﻋﺎﺟﺰא ﮐﻲ ﻛﺎن ﻟﮙﻮ آﻫﻲ؛ ڏﺳﻮ ﺗﻪ ﻫﻮ ﻛﺌﻦ ﻧﻪ رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﭤﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. ﻫﻲ وﻳﭽﺎري ﻧﺎر )ِאﺳﺘﺮي( ﻧﻪ َ ﻣﺮي ﭤﻲ، ﻧﻪ ﺟﻴﺌﻲ ﭤﻲ، رﮘﻮ ﭘﺎڻ ﭘﻴﺌﻲ ﭘﮁﺎڙي. ﺳﺴﺌﻲ ُ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﻮرن ﻻ ﺗﻴﺎر ﺋﻲ ﺑﻴﭡﻲ آﻫﻲ. ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن אﭠﻮن َ َ ﺳﺴﺌﻲ אڌر، ﻧﮅر ۽ אﭜﺮي آﻫﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﺳﻮﻧﻬﻮن ﻛﻮﺑﻪ ﻧﻪ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﻻ ﻻل ﻟﮍכ ﭘﻴﺌﻲ وﻫﺎﺋﻲ ۽ ُ ُ َ ُ ﺟﺎﻧﺐ ﻻ ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﭘﻴﺌﻲ ﺟﻠﻲ ۽ ﻟﻜﻦ ﮐﻴﺲ ﻟﻮﺳﺎﭨﻲ ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻬﮣﻦ ﻣﻨﺠﮭﻪ ﭘﭽﻲ، ﺳﭙﻚ ﭤﻴﻨﺪي ۽ ﻧﻴﭟ رאه ُ ﻣﻨﺠﮭﻪ رﭼﻲ ﻻل ﭤﻴﻨﺪي. رڃ ۽ رאﺋﻲ ۾، ﺳﻨﺪس وس آﻫﻲ ﻛﻴﭻ ڌﮢﻴﻦ ﮐﻲ ﻛﺎرون ﻛﺮڻ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻴﺮ ﭜﺮڻ. َ َ ﻫﻮ ﻣﻮت ﺟﻲ ﻛﻨﮅي ﺗﻲ آﻫﻲ ۽ ﻋﺰאرﻳﻞ ﺳﻨﺪس אوڏو אﭼﻲ ﺑﻴﭡﻮ آﻫﻲ؛ ﻫﻮ ﻣﻠﻚ אﻟﻤﻮت )ﻣﻮت ﺟﻲ ﻓﺮﺷﺘﻲ( ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﭘﺎﻧﮅي ﭘﻴﺌﻲ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ﻗﺒﺮ ۾ ﻣﻨﻜﺮ ۽ ﻧﻜﻴﺮ ﺣﺴﺎب وﭠﮡ وאرא ﻓﺮﺷﺘﺎ، ﺳﻨﺪس ﺳﺎﻣﻬﻮن אﭼﻦ ﭤﺎ، ﺗﻪ ﺑﻪ ُ ُ ﻫﻮ אﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﭤﻲ ﭘﮁﻲ. ﺟﺖ زور ﭘﻴﻮ وﭸﻲ ۽ ﮐﻴﺲ ﭘﻬﭽﮡ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﺳﺎرو رאﺋﻮ ﺟﮇﻫﻦ رت ﺳﺎن رﮜﺠﻲ ۽ ََ ﺟﮇﻫﻦ َﺑﺮ ﺟﺎ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﭜﻮ ﭜﻴﻠﺠﻦ، ﺗﮇﻫﻦ ﺳﺎﮢﺲ ﻣﺲ ﻛﻮ وﭸﻲ ﻣﻴﮍאﺋﻮ ﭤﺌﻲ. َ َ ﺧﻴﺎل، ﭘﻮر دﻟﻴﻞ ِ ﻗﺒﺮ ۾ ﺑﻪ ﻣﻌﻨﻰ ُ ﻣﺸﻜﻞ َﻟﻔﻆ ﺣﺴﺎب وﭠﻨﺪڙ ﻓﺮﺷﺘﺎ ﻣﻨﻜﺮ َ ۽ ﻧﻜﻴﺮ ِ ِ ريﭜﺎﮜﻲ ﻧﮅﮢﻜﻲ آڌر، אڌر ِ ﭜﺎﺋﻴﻮאر ﭜﺎﻳﺎﮢﻲ َ ﭜﭷ، رﺗﻴﻮنوﺳﻴﻠﻲ ﺑﻲ ﻧﮅر رﺗﻴﻮن ﻛﺮ َﭜﻮر َ ِ ﺿﻌﻴﻒ، ﻫﻴﮣﻲ ﮘﺎڙﻫﻮ ﻳﺎ ﻻل ﻛﺮ َﻛﻜﻮر َאﭜﺮي ِ ﺑﻨﺎ ﺳﻮﻧﻬﻦ ﺗﮑﻮ ﻳﺎ ﺑﻨﺎ ﺳﻮﻧﻲ ﺟﻲ. אﺳﻮﻧﻬﻴﻦ ُ ُ ُِ ﺟﻲ ﻫﻞ ُאﭘﮍ ﻫﻴﺠﺎن ﺳﭥﺮون ﻫﻴﺞ )ﻳﺎ ﺳﻚ وﭼﺎنﻛﺸﺎﻻ ﭘﭩﻲ، ﻣﭥﺎ ﻣﻮﻧﺎ ﻫﮣﻲ ﺟﮭﭧ ﭘﭩﻲ ُ َ ِِ َ ﭘﺮﭼﺎﻳﺎن، رﻳﺠﮭﺎﻳﺎن ﭘﻬﺎﻳﺎن ﻛﮃي( َ ﺟﻨﮉ ۾ אﭨﻮ ﭘﻴﺎن ﭘﻴﻬﺎن ُِ ﺳﭡﻮ ﭔﻴﻠﻲ ﻳﺎ ﻫﻤﺮאه ﺳﭕﻴﻠﻲ َ ُ ﻣﺸﻜﻼﺗﻦ، ﺗﻜﻠﻴﻔﻦ ﺗﻨﮕﻦ ِ ﻧﺎدאن، وﺳﻮڙﻳﻞ ﻫﺎري َ ِאﻫﻴﻨﺌﻴﻦ، ﻣﻔﺖ ﻫﻮﻧﻬﻴﻦ ُ ِ ُ َ ﺳﮕﮭﺎري ﭤﻲ ﺳﭽﻲ رﺳﻴﻞ، ﭘﻜﻞ ﺳﭙﻚ ُ َ ِ ﻫﻴﮣﻲ، ﻻﭼﺎر ﻣﻌﺬور َ ُ ِ ﻓﻜﺮن אوﻻﻛﻦ َ رﮜﺠﻲ رﭼﻲ ﻣﻮت ﺟﻮ ﻓﺮﺷﺘﻮ ﻋﺰرאﺋﻴﻞ 402
- 206. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 אڌر، ﻧﮅر، אﭜﺮي، َ َ َ ِ ِ َ ِ َ َ ِ אﺳﻮﻧﻬﻴﻦ آﻫﻴﺎن؛ ِ ُ ِ ِ َ ۡ َ َ ِ ُ َ َ َ َ َ ُﻟﮍכ ﻟﻌﻞ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ور ل وﻫﺎﻳﺎن؛ َ َ َ ُ َ َ ﻫﻴﺠﺎن ﻫﻨﺠﻮن ﺣﺐ ۾، ﻫﻮﺗﻦ ل ﻫﺎرﻳﺎن؛ ِ ِ َ ُ ﺟﺎﻧﺐ ﺿﻌِﻴﻔﻲَء ﺳﻴﻦ، ﭘﻨﻬﻮن ﭘﻬﺎﻳﺎن؛ ِ ُ َ ِ َ َ ﭘﻴﻬﺎن، ﭘﭽﺎﻳﺎن، ﺟﻲ ﻣﺎن ﻧﻴﻮ ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ. ِ ِ 2 َ َ אڌر، ﻧﮅر، אﭜﺮي، آﻫﻴﺎن َ ُ אﺳﻮﻧﻬﻴﻦ؛ ِ ِ ِ َِ ِ َ ََ َ َ ُ ََ ﭘﺮ ڏﻳﻬﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻴﺎ، ﻣﺮڻ ل ﻣﻮﻧﻬﻴﻦ؛ ِِ ُ ُ ﺳﺴﺌﻲَء ﮐﻲ ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﺗﻨﮕﻦ ۾ ﺗﻮﻧﻬﻴﻦ؛ َ ُ ِ َ ُّ َ َ ِ ِ َ ََ َُ ِ َ ﻫﺎري! ﻛﺌﻦ ﻫﻮﻧﻬﻴﻦ، رَء ﺳﻤﺮ ﺳﮅون ِ َ ﻛﺮﻳﻦ. ِ 3 אڌر، ﻧﮅر، אﭜﺮي۽ َ َ ِ ُ َ ِ ِ ِ َ َ ِ ﺳﮅر ﭤﻲ ﺳﭽﻲ؛ ُ َ ِ ُ َ ﱠُ َ َ َ ِ َ ﺳﭙﻚ ﭤﻲ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﭘﻬﮣﻦ ﻣﻨﺠﮫ ﭘﭽﻲ؛ َ ِ َ َ َ ُ ﻣﻌﺬور ﺗﻲ ﻣﺎرو ﻛﻴﻮ، אوﻻﻛﻦ אﭼﻲ؛ ِ َ ِ ِ ُ ِ ُ َ ﻣﻨﺠﮭﺎن رאہ رﭼﻲ، ﭤﻴﮍي ﻻل، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. َِِ َ َ ِ 4 َ אﭼﻲ ﻋﺰرאﺋﻴﻞ، ﺳﺘﻲ ﺟﺎﮘﺎﺋﻲ َ ُ ِ ﺳﺴﺌﻲ؛ ِ ِ ِ ِ َ ُ ِ َ َ ُ ُ ﭤﻲ ڊوڙאﺋﻲ دﻟﻴﻞ، ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﻣﺎڙﻫﻮ ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ. 5 ُۡ َِ َ ِ َ ﻣﻨﻜﺮ۽ ﻧﻜﻴﺮ ﮐﻲ، ﺟﮇﻫﻦ ڏﭠﺎﺋﻴﻦ؛ ِ ِ َ ُ אﮘﻴﺎن ُאﭤﻲ ُאن ﮐﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﭘﮁﻴﺎﺋﻴﻦ؛ ُ ِ ِ ِ ِ َ ِ ُ َ َ َ אدא אﺗﺎﺋﻴﻦ، ﻛﻮ وﻳﻮﺳﺎٿ ﺳﭵﮡ ﺟﻮ؟ ِ ِ 6 ﭜﺎﻳﺎﮢﻲ ﭤﻲ ﭜﻮر، ﭘﭡﻲَء ﻛﻴﭽﻴﻦ َ ِ ُ ِ ﻛﻜﺮא؛ ِ ِ ُِ ِ ِ َ رאﺋﻮ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ رت، ﻛﺎرڻ ﻛﺎﻧﮅ َ ِ ِ َ َ ﻛﻜﻮر؛ ِ َ ِ ﻻﻧﭽﻲ ﻟﻚ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ُאﭤﻲ ُ َ َ َ َ ِ ُ َ ِ ڏوﻧﮕﺮ ڏور؛ ِ ِ ِ ُُ َ ُ َ ﺟﺖ وﭸﻲ ﭤﻮ زور، ُאﭘﮍ ﺗﺎن אوڏي ﭤﺌﻴﻦ. ِ ِ ۷ ُ َ َ ُ ُ َ ﺟﮭﭧ ﭘﭩﻲ، ﭘﮧ ﺟﮭﻨﮓ، ﻫﺎڙﻫﻲ ﭘﭿ م ﻫﻮت ُِ َ ِ ِ ﮐﻲ؛ َ َ َ ﺳﻮر ﺳﭕﻴﻠﻲ، ﺳﺴﺌﻲ! ﻟﻚ ﺗﻨﻬﻴﻦ ﺳﻴﻦ ُ ُ ُ ِ َ ُ ِ ِ 502 www.voiceofsindh.net ﻣﺎن ري آڌאر، ﺑﻲ وﺳﻴﻠﻲ، ﻫﻴﮣﻲ ۽ ﺑﻲ رﻫﺒﺮ آﻫﻴﺎن. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻧﮅ ﻻ رت ﺟﺎ ﮘﻮڙﻫﺎ ﭘﻴﺌﻲ ﮘﺎرﻳﺎن. ﺟﺎﻧﺐ ﻻ ﺣﺐ ﻧﺪي ۾ ﻧﻴﻨﻬﻦ وﭼﺎن ﻫﻨﺠﻮن ﺑﻪ ﭘﻴﺌﻲ ﻫﺎرﻳﺎن. ﻣﺎن ﺟﺎﻧﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﻧﻤﺎﮢﺎﺋﻲ ﺳﺎن رﻳﺠﮭﺎﺋﮡ ﺟﻲ ﭤﻲ ﻛﺮﻳﺎن. אي ﻣﺤﺒﻮب! ﺟﻲ אوﻫﻴﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن وﭠﻲ ﻫﻠﻮ ﺗﻪ ﻣﺎن אوﻫﺎن ﻻ ﺟﻴﻜﺮ ﺟﻨﮉ ﭘﻴﻬﺎن ۽ ﮐﺎڄ ﭘﭽﺎﻳﺎن. ﻣﺎن ري آڌאر، ﺑﻲ وﺳﻴﻠﻲ ۽ ﺑﻲ رﻫﺒﺮ آﻫﻴﺎن. ﻣﻮن ﻣﻮت ﭘﺮאﺋﮡ َ ﻻ ﺋﻲ ﭘﺮدﻳﺴﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻴﺎ. ﺳﺴﺌﻲ ﻻ ﻣﺸﻜﻼﺗﻦ ۾ ﺗﻮن ﺋﻲ ﭜﺮوﺳﻮ آﻫﻴﻦ. אي ﻣﻮڙﻫﻞ! ﺗﻮن ﺑﻨﺎ ﺳﻤﺮ ﺟﻲ ﻛﺌﻦ ﭤﻲ ﻣﻔﺖ ﻣﺤﺒﻮب ﺳﺎن ﻣﻠﮡ ﺟﻮن ﺳﮅون ﻛﺮﻳﻦ؟ אي ري آڌאر، ﺑﻲ آڌאر، ﻫﻴﮣﻲ ۽ ﺑﻲ رﻫﺒﺮ! ﺗﻮن ﺳﻚ ۾ رﭼﻲ، ﺳﭽﻲ ﺳﮕﮭﺎري ﭤﻲُء. ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﺟﻠﻲ، ﺗﻮن ﭘﻮري رﻳﺖ ﭘﭽﻲ رאس ﭤﻲُء. ﻫﻦ ﺿﻌﻴﻒ ﺗﻲ ﮘﮣﺘﻴﻦ ۽ ﻓﻜﺮن אﭼﻲ وאر ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﺳﻔﺮ ﺟﻲ ڏאﮐﮍن ۾ رﭼﻲ ﻻل ﭤﻲ. ُ ﻋﺰرאﺋﻴﻞ אﭼﻲ ﺳﺘﻞ ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ﺳﺠﺎڳ ﻛﻴﻮ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻫﻮ אﻫﻲ ﺋﻲ ﺧﻴﺎل ﭘﻴﺌﻲ ڊوڙאﺋﻲ ﺗﻪ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﻛﻮ ﭘﺎﻧﮅي ﻣﻮﻛﻠﻴﻮ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﮇﻫﻦ ﻗﺒﺮ ۾ ﺣﺴﺎب ﭘﮁﻨﺪڙ ﻓﺮﺷﺘﻦ ﻣﻨﻜﺮ ۽ ُ ُ ﻧﻜﻴﺮ ﮐﻲ ڏﭠﻮ، ﺗﮇﻫﻦ אﭤﻲ אﻧﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ אﺣﻮאل ﭘﮁﻴﺎﺋﻴﻦ. ﭼﻲ אدא! ﻫﺘﺎن ﻛﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﻗﺎﻓﻠﻮ ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ؟ אي ﺳﺴﺌﻲ! ﻛﻴﭽﻴﻦ )ﭘﻨﻬﻮن (ﺟﻲ ﭘﭡﻴﺎن ﺳﻨﺪس ﭘﻮري ﺳﺎﭤﮡ ﭤﻲ، ﭘﭥﺮن ﮐﻲ رﺗﻴﻮن رﺗﻴﻮن ﻛﺮ ۽ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎﻧﮅ ﻛﺎڻ ُ ُ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ ﭘﻬﺎڙ رت ﺳﺎن رﮜﻲ ﻻل ﻛﺮ. ﺗﻮن אﭤﻲ ﻟﻜﻦ ۾ ﺳﻨﺪس ﮘﻮﻻ ﻛﺮ ۽ ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﭰﻮﻟﻬﻪ وﺟﮭﻪ. ﺟﺖ )ﭘﻨﻬﻮن( ُ ﮀﻮه ﻣﺎن ﻫﻠﻨﺪو ﭘﻴﻮ وﭸﻴﺌﻲ، ﺗﻮن ﺗﮑﻲ وک وڌא ﺗﻪ وﭸﻲ ﮐﻴﺲ وﻳﺠﮭﻲ ﭘﻮﻳﻦ. ﺗﻮن ﻛﺸﺎﻻ ﻛﮃي، ﺟﮭﻨﮓ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﺌﻮ ۽ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ُ ﻫﺎڙﻫﻲ ﺟﺒﻞ ۾ ﻧﻪ ﮘﻮل. אي ﺳﺴﺌﻲ! درد، ﺳﻬﮣﻮ ﺳﺎﭤﻲ אﭤﺌﻲ؛ ُ ُ ﺗﻮن אﻧﺠﻲ وאﻫﺮ ﺳﺎن אﭤﻲ ﻟﻚ ﻟﺘﺎڙ ﺗﻪ אي ﻣﻨﮅ! ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺎٿ ﺳﺎن ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﻠﮡ ﭤﺌﻲ.
- 207. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ﻟﻨﮕﮫ؛ ِ َ ِ ُ َ َِ ﺗﻪ ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﺳﻨﮓ، ﻣﻨﮅ! ﻣﻴﮍאﺋﻮ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ُ ِ 8 ﻛﺮﻛﻮ وאﻛﻮ وس، وہ م ﻣﻨﮅَ َ َ َ َ ُ ِ ُ َ ُ ﭜﻨﭝﻮر ۾؛ ِ ُ َ َ ُ ُ ﭼﮍﻫﻲ ڏאڍﻳﻦ ڏوﻧﮕﺮﻳﻦ، ﭘﻴﺮ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺟﻮ َ ُ ﭘﺲ؛ َ ُ ََ ُ َ ُ َ َ َ ڏورڻ ﻣﻨﺠﮭﺎن ڏس، ﭘﻮﻧﺪ ﻫﻮت ﭘﻨﻬﻮنَء ﺟﻮ. ُ אي ﻣﻨﮅ! אﭤﻲ ﻛﻮ وאﻛﻮ ﻛﺮ ۽ وس ﻫﻼِ .אﺋﻴﻦ ﭜﻨﭝﻮر ۾ وﻳﻬﻲ ﻧﻪ ره. ڏﮐﻴﻦ ﺟﺒﻠﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﺮن ﺟﻮ ﻧﺸﺎن ﻟﻬﻪ. ﺗﻮﮐﻲ ﮘﻮﻟﮡ ﻣﺎن ﺋﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﺳﻤﺎُء ﭘﻮﻧﺪو. ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن ﻧﺎﺋﻮن َ ﻫﻮت ﻫﻠﻨﺪڙ ﭤﺎ ﻫﭣ ﻛﻦ، ﺑﺎﻗﻲ وﻳﭡﻠﻦ ﺟﻲ ور ﻛﺠﮭﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﭘﻮي. ﮔﮭﮣﻦ ﺋﻲ ﺳﺎﻟﻜﻦ ﺑﻨﺎ رﻫﺒﺮ ﺟﻲ אوﺟﮭﮍ ڏورﻳﻮ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻣﻨﺠﮭﺎﺋﻦ ﻛﻮﺑﻪ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﻧﻪ ﭘﻬﺘﻮ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﮀﭙﺮ ۾ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﺮن ﮐﻲ ﺳﻮﻧﻬﻮن ﻛﻴﻮ آﻫﻲ ۽ ُ ُ وא ﮐﻲ ﻧﻴﺰאري ﻛﺮي ﭤﻲ ﭼﻮي ” ﺗﻪ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﻟﭩﻲ ﻧﻪ ﮀﮇ“. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻧﻜﻲ ڏور ڏورﮢﻮ آﻫﻲ، ﻧﻜﻲ ﺻﺒﺮ ﻛﺮي وﻫﮣﻮ آﻫﻲ. ﻧﻪ ﭘﻴﺮن ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ﻛﺮﮢﻮ آﻫﻲ، ﻧﻪ وﻳﻬﻲ رﻫﮣﻮ آﻫﻲ. ﺳﮑﻦ ﺟﺎ ﺳﭛ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﻻﻫﻲ، ﻫﻨﺌﻴﻦ ﺳﺎن ﻫﻠﮡ ﺟﮙﺎﺋﻲ. ﭘﻮ ﻫﻲ ڏﮐﻴﻮ ﭘﻨﮅ ﭴﮡ ﭘﺎﺳﻲ ﭜﺮ ﻧﺒﺮﻳﻮ. ﭘﭓ ﺟﺒﻞ ﺑﻪ ﻫﻚ ﺋﻲ ﮀﻜﻲ ﺳﺎن ﮀﭵﻴﻮ ﭘﻮي. ﺳﺴﺌﻲ ﻫﻴﻜﻠﻴﺎﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ُ ُ ُ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻮرﻳﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ ۽ ﺳﻨﺪس ﺳﺎﭤﻲ ﺳﻮא ﺳﻮرن ﺟﻲ ﭔﻴﻮ ﻛﻮﺑﻪ ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﺟﻲ ﺳﻮر ﺳﺎڻ آﻫﻦ ﺗﻪ ﻟﻚ ﻟﻴﻮن ﭤﻴﻮن ﭘﻮن ۽ آڏא ڏوﻧﮕﺮ ﺳﻨﻮאن ﭘﭧ ﭤﻴﻮ وﭸﻦ. ﺳﺴﺌﻲ ﻧﻴﭟ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎﻧﺐ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ۾ ڏﭠﻮ ۽ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﺑﺮﻛﺖ ﺳﺎن ﺳﺮﻓﺮאز ﭤﻲ وﻳﺌﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻧﺮﻣﻞ ﻧﻬﺎري ِ َ ُ ِ ََ َ אوﺟﮭﮍ َ ُ َ אﺳﻮﻧﻬﻦ َ َ ﺳﮙﺮ َ ﮀﭩﺎ َ ﭘﺮﻧﻴﺎن ﺑﻮرאﺋﻮ ﭜﺮ ﻧﺒﺮي َِ ُ ﮐﻬﻲ ﮀﻜﻲَء ِ َ َ ﭘﭓ ُ ُ ﺳﻮرﻳﻮن 602 ﻣﻌﻨﻰ ﭘﺎכ ﻧﻈﺮ ڌאري وﻳﺮאﻧﻲ ۾، ﺳﭷ ۾ رﻫﺒﺮ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻃﺎﻟﺒﻦ ﭘﻴﭽﺮي ﺗﻲ אي وא! ﺳﻮﻧﭙﻴﺎن، ﺣﻮאﻟﻲ ﻳﺎ ﺳﭙﺮد ﻛﺮﻳﺎن َ رﻫﺒﺮ، ﺳﻮﻧﻬﻮن، אﮘﻮאڻ ﻃﻲ ﻳﺎ ﭘﻮرو ﭤﺌﻲ ﭤﻜﺠﻲ ﻫﻚ ﺋﻲ ﺳﭧ ﺳﺎن ﭘﭓ ﺟﺒﻞ )ﻫﺎﻻر ﺟﺒﻞ ﺟﻮ ڏאﮐﮣﻮ ﭜﺎﮜﻮ(. ُ ﺟﺒﻞ ﺟﻮن אﺗﺎﻫﻴﻮن ﭼﻮﭨﻴﻮن
- 208. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ﺳﻴﻞ َ ﭔﻴﻞ ﻧﻬﻲ ِ ﻛﻲ َ ِ ُ ﺳﺮﻓﺮאز 1 وﻳﮧ م وﺳﺎري، ﭘﮁﺎ ﻛﺮ م ﭘﻨﮅَ َ ُ ِ َ َ ﺟﻲ؛ ِ ُ َ ِ َ ﻧﺮﻣﻞ ﻧﻬﺎري، ﻫﻠﻨﺪن ﺗﺎن ﻫﭣ ﻛﻴﻮ. َِِ ُ ِ ِ ِ ِ 2 َ ُ َ ُ ََ אوﺟﮭﮍ אﺳﻮﻧﻬﻦ، ڏﻳﮧ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ڏورﻳﻮ؛ ِ ِ َ َ َ ُ َ ُ َ ﺳﮙﺮ رَء ﺳﻮﻧﻬﻦ، ﭘﻬﺘﻲ ﻛﺎﻧﻪ ﭘﻨﮅ ﻛﺮي. ِ 3 وאَء! وﭸﺎ م ﺳﻮ، ﭘﭡﻲَء ﺟﻨﻬﻦ ﭘﻨﮅُ َ َ ﻛﺮﻳﺎن؛ ُِ ِ َ ﮀﭩﺎ! ﮀﭙﺮ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻮ، ﭘﻴﺮ َ ََ ُ ﭘﺮﻧﻴﺎن ﺗﻮ؛ ِ ِ ِ َ َ ﺑﺮ ﺑﻮرאﺋﻮ ﺟﻮ، ﻟﮙﻲ، ﻣﺘﺎن ﻟﭩﺌﻴﻦ! ِ َِ ِ 4 ُ ِ َ ڏور م ﺗﻮن ڏورﻳﺞ، ﺻﺒﺮ ﻛﺮ م ﺳﺴﺌﻲ! ِ َ ُ َ ِ َ َ ُ ِ ُ ُ ﭘﺮڻ ﮀﮇ ﭘﻴﺮن ﺳﻴﻦ، وﻫﮡ وﺳﺎرﻳﺞ؛ ِ ِ َُ َ ِ َ ِ َ َ ﱠُ ﺳﮑﻦ ﺟﺎ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﻻﮘﺎ ﭘﺎ ﻻﻫﻴﺞ؛ ِ ُ ِ ِ َ ُ ُ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﺳﺎڻ ﻫﻠﻴﺞ، ﭘﻨﮅ ﭘﺎﺳﻲ ﭜﺮ ﻧﺒﺮي. َِ ِِ 5 ﮐﻬﻲ ﺟﺎ ﮐﻨﻴﺎﺋﻴﻦ، وک َ ُ ِ َ ﺗﻨﻬﻴﻦ وﻳﺠﮭﻲ ﻛﺌﻲ؛ ِ َ ِ ِ َ ُ ِ ِ َ َ ﮀﻜﻲَء ﮀﻨﺎﺋﻴﻦ، ﭘﻨﮅ ﻣﮍوﺋﻲ ﭘﭓ ﺟﻮ. ِ ِ ِ 6 ُ ُ ﺳﺆ ﻛﻮہ ﻛﺮي ﺳﭝﻜﺎ، ﺗﻮن، ﮐﻬﻲ! َ ِِ ِ َ َ َ َ َ ِ ﮐﮣﺞ وک؛ َ ُ ِ َ ِِ َ ﺗﺎﮢﺞ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺗﮏ، ﺗﻪ ﭘﻨﮅ ﭘﺎﺳﻲ ﭜﺮ ﻧﺒﺮي. َ ِِ 7 َ ِ َِ ِ ُ ﻫﻴﻜﻠﻴﺎﺋﻲ ﻫﻴﻞ، ﭘﻮرﻳﻨﺪﻳﺲ ﭘﻨﻬﻮنَء ڏي؛ ِ ِ آڏא ڏوﻧﮕـﺮ َ َ ُ ُِ ُ َ َ ﻟﻜﻴﻮن، ﺳﻮرﻳﻮن ﺳﭵﻦ ﺳﻴﻞ؛ ِ ُ َ ِ َ ُ ُ ُ ﺗﻪ ﻛﺮ ﭔﻴﻠﻲ آﻫﻦ ﭔﻴﻞ، ﺟﻲ ﺳﻮر ﭘﺮﻳﺎن ﺟﺎ ﺳﺎڻ ﻣﻮن. ََ ِ ِ ِِ 8 ُ دوﺳﺖ ڏﭠﺎﺋﻴﻦ دل ﺳﻴﻦ، ورﭼﻲ ﺗﺎن ﻧﻪ وﻫﻲ؛ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ِ ِ 702 www.voiceofsindh.net ُ אﺗﺎﻫﺎن ﭘﻬﺎڙ ﭔﻴﻠﻬﻪ ﺧﺰאﻧﻲ، دوﻟﺖ ﻛﺌﻲ ﻧﻮאزﻳﻞ، ﻣﺎن وאري، ﺑﻠﻨﺪ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ وﺳﺎري ﻧﻪ وﻳﻬﻪ، ﻧﻜﻲ ﺳﻨﺪس ﭘﻨﮅ ﺟﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﺎن ﭘﮁﺎ ﻛﺮ. ﻫﻠﻨﺪڙن، ﭘﻮﺗﺮ ﻧﻈﺮ ڌאري، ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺤﺒﻮب ﻫﭣ ﻛﻴﻮ. ري رﻫﺒﺮ، ﻃﺎﻟﺒﻦ ﮔﮭﮣﻮ ﺋﻲ ﺳﭷ وאري وﻻﻳﺖ ۾ ﮘﻮﻻ ﻛﺌﻲ، ﭘﺮ ﺑﻨﺎ ﺳﻮﻧﻬﻲ ﺟﻲ ﻛﻮﺑﻪ درﺳﺖ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﭘﻨﮅ ﻛﺮي ﻧﻪ رﺳﻴﻮ. אي وא !ﺟﻦ ﭘﻴﺮن ﺟﻲ ﻧﺸﺎﻧﻦ ﺗﻲ ﻟﮙﻲ ﺳﻔﺮ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮﻳﺎن، ﺳﻲ ڊאﻫﻲ ﮔﻢ ﻧﻪ ﻛﺞ. אي ﻃﻮﻓﺎن! ڏوﻧﮕﺮن ۾ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﭘﻴﺮن ﺟﻮ ﻧﺸﺎن ﺗﻮﮐﻲ ﭘﺮﺗﻮ ﭤﻲ ﻛﺮﻳﺎن. ﺟﻮ رڻ ۾ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻮﻧﻬﻮن آﻫﻲ، ﺳﻮ ﻟﮙﻲ، ﻟﭩﻲ ﻧﻪ ﮀﮇج. ِ אي ﺳﺴﺌﻲ )אي ﻃﻠﺐ(! ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﭘﺮي ﻧﻪ ﮘﻮﻟﺞ، ﻧﻜﻲ ﺻﺒﺮ ۾ وﻳﻬﺞ. ﭘﻴﺮن ﺳﺎن ﻫﻠﮡ ﮀﮇي ڏي ۽ ﺳﺎﮘﺌﻲ وﻗﺖ وﻫﻚ ﮐﻲ ﺑﻪ وﺳﺎري ﮀﮇج. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺳﺎن ﭘﻨﮅ ﻛﺞ ﺗﻪ ﺳﻔﺮ ﺗﺮت ﭘﻮرو ﭤﻲ وﭸﻲ. ﭤﻜﺠﻲ ﺟﺎ وک ﮐﻨﻴﺎﺋﻴﻦ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻴﺲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﻛﻴﻮ ﭘﭓ ﺟﺒﻞ ﺟﻮ ﻣﮍﻳﻮﺋﻲ ﺳﻔﺮ ﻫﻚ ﺋﻲ ﺳﭧ ﺳﺎن ﻧﺒﻴﺮﻳﺎﺋﻴﻦ. אي ﭤﻜﻞ! ﺳﺌﻮ ﻛﻮﻫﻦ ﺟﻮ ﭘﻨﮅ ﺗﻪ ﻫﺮﻛﻮ ﻛﻴﻮ وﭸﻲ، ﭘﺮ ﺗﻮن ﻫﻚ ﺋﻲ وک ﮐﮣﺞ. ﮀﻮه ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻛﺎه ﺗﻪ ﺳﻔﺮ ﺳﺎﻋﺖ ۾ ﭘﻮرو ﭤﻲ وﭸﻲ. ﻫﻴﻨﺌﺮ אﻛﻴﻠﻴﺎﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ڏאﻧﻬﻦ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﺪﻳﺲ. ﺟﺒﻞ ۽ ﻟﻨﮕﮭﻪ אڙאﻧﮕﺎ آﻫﻦ ۽ אوﭼﻦ ﭘﻬﺎڙن ﺟﻮن ﭼﻮﭨﻴﻮن ﺑﻪ ُ ﻫﺎﻛﺎرﻳﻮن آﻫﻦ، ﭘﺮ ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﺎ ﺳﻮر ﻣﻮن ﺳﺎن ﮔﮇ آﻫﻦ ُ ﺗﻪ ﭴﮡ אﻫﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﻫﻤﺮאه آﻫﻦ. ﺳﺴﺌﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ، دل ﺟﻲ אﮐﻴﻦ ﺳﺎن ڏﭠﻮ ۽ ﻛﮇﻫﻦ ﺑﻪ ورﭼﻲ ﭘﻨﮅ ﮐﺎن وﻳﻬﻲ ﻧﻪ رﻫﻲ. ﻟﻚ ﭰﻮﻟﻬﻲ، ﭘﻬﺎڙن ۾
- 209. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ َ َ ِ ُ ﻻﻧﭽﻲ ﻟﻚ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭘﻬﮣﻦ ﻣﻨﺠﮫ ﭘﻬﻲ؛ َ ِ َ ِ ِ َ ﺳﻨﺪي ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻧﻬﻲ، ﻛﻲ ﺳﺮﻓﺮאز ﺳﺴﺌﻲ. ِ َ ِ ُ َ ُ ِ ِ ِ ﭘﻴﻬﻲ وﻳﺌﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ دوﻟﺖ، ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ﺑﻠﻨﺪ درﺟﻲ ﺗﻲ رﺳﺎﻳﻮ. ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن ڏﻫﻮن ﺳﺴﺌﻲ ورﻻپ ﻛﺮي ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”אي ﭘﻨﻬﻮن! ﺗﻮن وﻳﺠﮭﻮ אچ ۽ ﻣﻮن ﮐﺎن ﭘﺮي ﻧﻜﺮي ﻧﻪ وڃ. ﺗﻮ ﭘﭵﺎﮢﺎ، ﭘﻨﮅ ۾ ﭘﻮري ﭤﻲ وﻳﻨﺪﻳﺲ. ﺗﻮن ﻫﻦ ﻧﮅر ﮐﻲ ﺳﻔﺮ ۾ ﻫﻴﻜﻠﻮ ﻧﻪ ﮀﮇ. ﺗﻮ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲ ﮐﻲ ﻛﺎ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﻧﻪ آﻫﻲ. آري ﭴﺎم ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﭡﻴﺎن ﻋﺸﻖ ﺟﻮ وאﮔﮭﻪ ﮀﮇي وﻳﻮ آﻫﻲ.“ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ڏאﮔﮫ ُ وאﮔﮫ َ ّ َ ﺟﻤﻌﻴﺖ 1 ُ آ אورאﻫﻮن، ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﭘﺮي وڃُ َ َ ِ ﱠ ۾ ﭘﻲ! ُ ِِ ُ ُ ََ َِ ِ ََ ِ ﱠ ﻣﻮٽ، ﻣﺮﻧﺪﻳﺲ ﮀﭙﺮﻳﻦ، ﺗﻮن ﺟﻴﺎرو ﺟﻲ؛ ِ ِ َ َ َ َ َ ِ ِ ِ َّ ُ ﻫﻮت! م ﮀﮇج ﻫﻲ، ﭘﻨﻬﻮن! ﭘﻴﺎدي ﭘﻨﮅ ۾. ِ 2 آ אورאﻫﻮن، ﺳﭙﺮﻳﻦ! ڏﮐﻲَء ڏﻳﺞ م ُ ُ ُ ِ َ ڏאﮔﮫ؛ ِ ُ ِِ ُ ِ َ َ ِ َ ُ وٽ ﮀﮇي ﻣﻮن وאﮔﮫ، آري! وﺋﻴﻦ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ. ِ ِ 3 َ ُۡ ُ ۡ َ ﻫﭥﺎن ﻫﮇ ﻧﻪ ﮀﮇﻳﺎن، ﺻﺒﺮ ﺷﻜﺮאﻧﻮ؛ َ ِ َ ِ َ َ َ ُ ذوق زﻣﺎﻧﻮ، ﻣﻮن، ور! وﻳﻮ وﺳﺮي. َ َ ِ ِ ِ 4 ِ َ ِ ّ َ َ ُ ﻧﺎہ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﺎن ﮐﻲ، ﻫﻮت ﭘﭵﺎﮢﺎ ﻫﺎڻ؛ ِ ِ َ ُ ِ ِ َ َ َ א! ﺳﻴﺌﻲ آڻ، ﺟﻦ ﺳﺎ ﭼﮑﺎﻳﻢ ﺳﻚ ﺟﻮ. ِ ِ 5 ِ َ ِ ّ َ َ ُ ﻧﺎہ ﺟﻤﻌﻴﺖ ﺟﺎن ﮐﻲ، ﻫﻮت ﭘﭵﺎﮢﺎ ﻫﺖ؛ ِ ِ َ ُ ِ ِ َ ُ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺟﻲ ﭘﺮت، ﺳﺎ ﭼﮑﺎﻳﻢ ﺳﻚ ﺟﻮ ِِ ِ 802 ﻣﻌﻨﻰ دאغ، ڏﻧﭛ، ﺳﺎڙو، ﺳﻮز ﭼﻴﺘﻮ )ﻋﺸﻖ ﺟﻮ( آرאم، ﻗﺮאر، ﺷﺎﻧﺘﻲ אي ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﺗﻮن وﻳﺠﮭﻮ אچ. ﻣﺤﺒﻮب! ﺗﻮن ﻣﻮﻧﮑﺎن ﭘﺮي ﻧﻜﺮي ﻧﻪ وڃ. ﺗﻮن ﻣﻮٽ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﺋﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﻨﺪﻳﺲ، ﮀﻮﺗﻪ ﺗﻮن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﻲ ﮐﻲ ﺟﻴﺎرﻳﻨﺪڙ آﻫﻴﻦ. אي ﻫﻮت ﭘﻨﻬﻮن! ﻫﻦ ﭘﻴﺎدي ﮐﻲ ﺳﻔﺮ ۾ ﮀﮇي ﻧﻪ ڏج. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺗﻮن وﻳﺠﮭﻮ אچ. ﻫﻦ ڏﮐﻲ ﮐﻲ ﺟﺪאﺋﻲ ﺟﻮ دאغ ﻧﻪ ڏي. אي آري ﭴﺎم! ﺗﻮن ﻣﻮن وٽ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ وאﮔﮫ )ﭼﻴﺘﻮ( ﮀﮇي ﻫﻠﻴﻮ وﻳﻮ آﻫﻴﻦ. ﻣﺎن ﺻﺒﺮ ۽ ﺷﻜﺮאﻧﻲ ﮐﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻫﭥﺎن ﻧﻪ ﮀﮇﻳﻨﺪﻳﺲ. אي ﻛﺎﻧﮅ! ﻣﻮن ﮐﺎن ﺷﻮق وאرو زﻣﺎﻧﻮ ﺑﻨﻬﻪ وﺳﺮي وﻳﻮ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﭘﭵﺎﮢﺎ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﮐﻲ ﻛﻮ آرאم ﻧﻪ آﻫﻲ. אي رب! ُ ﺗﻮن אﻧﻬﻦ ﮐﻲ وאﭘﺲ آڻ، ﺟﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺳﻚ ﺟﻮ ﺳﻮאد ﭼﮑﺎﻳﻮ آﻫﻲ. ﭘﺮﻳﻦ ﭘﭵﺎﮢﺎ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﮐﻲ ﻫﺖ ﻛﻮﺑﻪ آرאم ﻧﻪ آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﺳﻚ ﺟﻮ ﺳﻮאد ﭼﮑﺎﻳﻮ آﻫﻲ.
- 210. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي دאﺳﺘﺎن ﻳﺎرﻫﻮن ُ ﻛﻴﭽﻲ )ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺮد( زﺑﺎن ﺳﺎن ﻛﮁﻦ ﻧﻪ ﭤﺎ. ﻫﻮ ﺳﺮאﭘﺎ ﻛﻦ آﻫﻦ ۽ رﮘﻮ ِאﺷﺎرن ۾ رאز ﭤﺎ ﺳﻠﻴﻦ. ﭘﻨﻬﻮن )ﻛﺎﻣﻞ ﻣﺮﺷﺪ( ﺟﻲ אﮜﮡ ۾ رﮘﻮ ﻛﭩﺎرو ۽ ﻛﻮس ﭘﻴﻮ ﻫﻠﻲ. روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾ ﻣﺮﺷﺪ )ﮔﺮو (ﺟﻮن אﮐﻴﻮن ﺋﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ رﻫﺒﺮي ﭤﻴﻮن ﻛﻦ. ﮀﻮ ﺗﻪ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﺎڻ ﺑﻲ ﻧﻮر آﻫﻲ. ﺳﮇ ﻛﻲ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻛﺠﻲ. ﻫﻠﺠﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ڏאﻧﻬﺲ ﻫﻠﺠﻲ. ﭔﻴﺎ ﭘﻨﮅ ﻧﻪ ﭘﮁﺠﻦ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ُ ﻛﻦ ُ אﺷﺎرﺗﻮن ِ ُ ُ ﺳﻜﻮﺗﺎن ﭘﺎﮢﺎ وٽ َ ِ َ ﻛﭩﺎرو َِ دﻳﺖ ُ دوس 1 ﻛﻦ ﭤﻲ، ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻛﮁﻴﻮ، ﻛﭿ م، ﭤﺎ ُ ُ ُ ُ َ َ ُ ِ ُ ﻛﮁﻦ؛ َ ِ ُِ ِ ِ ُ ُ ِ َُ אﺷﺎرﺗﻮن ُאن ﺟﻮن، ﺳﻜﻮﺗﺎن ﺳﭵﻦ؛ ُ َ ِ ِ َِ ُ ُ ُ َ وﭨﺎن وﻳـﻬﻲ ﺗﻦ، ﺳﮡ ﺗﻪ ﺳﻮز ﭘﺮאﺋﻴﻴﻦ. ِ ِ 2 ﺳﮡ ﺗﻪ ﺳﻮز ﭘﺮאﺋﻴﻴﻦ، ” آ “ ﭼﻴﺎﺋﻮن َ ُ ُ ُ ُ אڄ؛ ُ ِ ِ َ ُ ﭔﻮﻟﻲ ﭔﻲ ﻧﻪ ﺳﮑﻴﺎ، ”ﭘﺎﮢﺎ“ ﭼﻮﻧﺪ” ﭜﭳ“؛ ِ ِ ِ وאﭴﻲ وٽ م وڄ، ﭔﮅ ﺗﻪ ﭔﻴﺎﺋﻲ َ ِ َ ِ َ َ ُ ُُ ِ ِ ﻟﻬﻲ. 3 ُ َ َ َ ﻛﭩﺎرو ۽ ﻛﻮس، אﮜﮡ آريَء ﭴﺎم ﺟﻲ؛ ِِ ِ َ َ َِ َ ُ دﻳﺖ آﻫﻲ دوس، ﻣﺎرڳ ۾ ﻣﻴﻦ ﺟﻲ. ُ ِِ 4 902 ﻣﻌﻨﻰ ﺳﺎرو وﺟﻮد ﻳﺎ ﺟﺴﻢ ﻛﻦ ﻛﺮي روﺣﺎﻧﻲ ِאﺷﺎرא ﻣﺎٺ ﻣﺎن )ﺳﻜﻮت= ﻣﺎٺ( ﭘﺎڻ ﻳﺎ ﺧﻮدي ﮐﺎن وאﻧﮕﺮ، ﻣﺜﻞ ﻛﭩﺎر، ﺧﻨﺠﺮ ﺧﻮن ﺑﻬﺎ دوﺳﺖ، ﻣﺤﺒﻮب ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎري ﺟﺴﻢ ﮐﻲ ﻛﻦ ﻛﺮ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻛﻴﭽﻲ ﮘﺎﻟﻬﺎﺋﻴﻦ ﭤﺎ. ﺗﻮن ﻛﺠﮭﻪ ﺑﻪ ﻧﻪ ﻛﭿ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻛﻴﭽﻲ ﭤﺎ ُ ُ ﻛﮁﻦ. אﻧﻬﻦ ﺟﺎ אﺷﺎرא ﺳﻨﺪن ﻣﺎٺ ﻣﺎن ﺋﻲ ﭘﺮوڙﺟﻦ. אﻧﻬﻦ وﭨﺎن ﻛﺠﮭﻪ وﻳﻬﻲ ﭔﮅ ﺗﻪ ﺳﻮز ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮﻳﻦ. ُ אﻧﻬﻦ )ﻛﻴﭽﻴﻦ( אڄ ”آُء“ ﭼﻴﻮ آﻫﻲ. ﺗﻮن ﮐﻴﻦ ﭔﮅ ﺗﻪ ﺳﻮز ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮﻳﻦ. ﻫﻮ ﭔﻲ ﻛﺎ ﺑﻪ وאﺋﻲ ﻧﻪ ﺳﮑﻴﺎ آﻫﻦ، رﮘﻮ אﻳﺘﺮو ﭤﺎ ﭼﻮن ﺗﻪ ”ﺧﻮدي ﮐﺎن ﭘﺮي ﭜﭳ“. وאﭴﻲ ﻣﺜﻞ ﻧﻪ وڄ )دאﻧﻬﻮن ﺻﺪאﺋﻮن ﻧﻪ ﻛﺮ(. رﮘﻮ ﭼﺘﺎﺋﻲ ﺳﻨﺪن ﭔﻮﻟﻲ ﭔﮅ ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭔﻴﺎﺋﻲ ﻛﺎﻓﻮر ﭤﻲ وﭸﻲ. آري ﭴﺎم )ﭘﻨﻬﻮن (ﺟﻲ אﮜﮡ ۾ رﮘﻮ ﻛﭩﺎرو )ﻛﺎت( ۽ ﻛﻮس ﭘﻴﻮ ﻫﻠﻲ. دوﺳﺖ ﭘﺎڻ ﺋﻲ ﻣﺤﺒﺖ ﺟﺎ ﻣﺎرگ ۾ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﻠﻦ ﻻ ﺧﻮن ﺑﻬﺎ آﻫﻲ. ﻫﻦ אﻧﮅي) ﺳﺴﺌﻲ (ﺳﺎن آري ﭴﺎم )ﭘﻨﻬﻮن (ﺟﻮن אﮐﻴﻮن
- 211. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ َ ُِ َ אﮐﻴﻮن آريَء ﭴﺎم ﺟﻮن، אﻧﮅيَء ﺳﻴﻦ آﻫﻴﻦ؛ ِ ِ ِ ُ ُ ُ َ َ ِ َُ ﻫﻮ ﺟﻲ وڻ وﻧﺪر ﺟﺎ، ﺳﻲ ﻣﻮن ﺳﻮﻧﻬﺎﺋﻴﻦ؛ ِ ِ ِ ُ ڏﺳﻴﻮ ڏﻳﮑﺎرﻳﻦ، ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﭘﻨﻬﻮنَء ﺟﻲ. ِ ِ ِ ِ ِ 5 َ ﺳﮇ م ﻛﺮ ﺳﮇن ري، ﻫﻠﮡ رَء م ُ َ َ َ َ َ َ ِ َ ﻫﻞ؛ ِ َ ِ ََ ُ ِ َ َُ ُ َ َ ِ َ ﺟﻠﮡ رَء م ﺟﻞ، رﺋﮡ رَء ﻣﺘﺎن رﺋﻴﻦ. ُ ِ ُ ﺳﺎڻ آﻫﻦ. אﻫﻲ ﺋﻲ وﻧﺪر ﺟﻲ وﮢﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ رﻫﺒﺮي ُ ﭘﻴﺌﻮن ﻛﻦ. אﻫﻲ ﺋﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﭘﺴﻲ، وري ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭤﻴﻮن ڏﻳﮑﺎرﻳﻦ. ﺳﭽﻦ ﺳﮇن ﮐﺎن ﺳﻮא) ﻣﺤﺒﻮب ﮐﻲ ﺳﮇ ﮐﺎن ﺳﻮא (ﭔﻴﺎ ﻛﻲ ﺑﻪ ﺳﮇ ﻧﻪ ﻛﺮ. ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻠﮡ ﮐﺎن ﺳﻮא ،ﭔﻴﻮ ﻛﻴﮇאﻧﻬﻦ ﺑﻪ ﻧﻪ ﻫﻞ. ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﭻ ۾ ﺟﻠﮡ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻧﻪ ﺟﻞ ۽ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻓﺮאق ۾ روﺋﮡ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻧﻪ روُء. ﺳﺮ ﺳﺴﺌﻲ آﺑﺮي אﺑﻴﺎت ﻣﺘﻔﺮﻗﻪ ُ ﭘﻨﻬﻮن، ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ، ﺟﻲ ۾ ﻋﺸﻖ אﭤﺎري وﻳﻮ آﻫﻲ. ۽ ﭘﺎڻ ﻧﻜﺮي وﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﺎﮢﻲ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ אﻧﺪر ۾ ﻓﺮאق ﺟﻮ ﭰﭧ ﭘﻴﻮ ﻛﮍﻫﻲ. ﻫﻲ ﻣﻨﮅ ﻫﻴﻨﺌﺮ ﺳﭛ ﻧﺎﺗﺎ ﭨﻮڙي، ﮐﺎﻫﻮڙﻳﻦ ﺟﻴﺎن ﻟﻜﻦ ۾ ﺑﻴﭡﻲ آﻫﻲ. אي ﻃﺎﻟﺐ! ﺗﻮن ﺑﻪ ﺳﻤﻮرא ُ َ ﺣﺠﺎب ﻻﻫﻲ، ﺳﺴﺌﻲ وאﻧﮕﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﺌﻮ. ﺗﻮن ﮀﺎﻧﻮ ﺟﻲ ﭘﮁﺎ ﻧﻪ ﻛﺮ، ﭘﺮ אس ۾ אﮘﺘﻲ ﻫﻞ. ﺗﻮن ﺟﺎ ﺑﺠﺎ رﻟﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ڏور ﺗﻪ آﺧﺮ ﻋﺸﻖ ۾ رﭼﻲ ﻻل ﭤﻴﻦ ۽ ﺟﺎﻧﺐ ﺳﺎن ﻫﻚ ﭤﻴﻦ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ِ ُ ُאﭤﻴﻮ ۽ ُאﭤﻴﺎכ ِ ﺑﻴﺒﺎכُ ُ ُ ﭼﺮ ﭰﺮ ُ ﭼﺎכ َ وڙن ِ ﺑﻴﮕﺎرﻳﺎﮢﻲ ِ ََ ﭘﻮﺋﻲ ور َ ِ ﮐﺎﻫﻮڙﻳﻦ ِِ ﻣﻨﻬﻦ َ ِ ُِ אوﺳﺮ אوﻻﻛﻦ َ ﻣﻨﺠﮭﺎن ُ َ َ ﻛﺮ ﻛﭽﻲ 012 ﻣﻌﻨﻰ ُ ُ אﭤﻴﻞ ۽ אﭤﻨﺪڙ ﻳﻌﻨﻲ ﻋﺸﻖ ﺑﻲ ﺧﻮف، ﺑﻲ ﭘﺮوאﻫﻪ آﻧﮅ ﻣﺎﻧﮅ، ﻟﻮڇ زﺧﻢ، وڍ ﻛﻤﻴﮣﻦ، ﻧﺮﻟﭵﻦ درﺑﺪر، ﭜﭩﻜﻨﺪڙ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻴﺌﻲ، ﭘﮍ ﭘﻴﺌﻲ ﺟﮭﺎﻧﮕﻲ ﻣﺎﮢﻬﻦ، ﺟﻨﺠﻮ ﻛﻢ آﻫﻲ ڏوﻧﮕﺮن ۾ ڏٿ ڏورڻ ﮀﺎﻧﻮ، ڍכ َ אﮘﺘﻲ ﻫﻞ ﮘﮣﺘﻴﻦ، ﻣﺤﺒﺖ ﺟﻲ ﻣﭽﻦ دل ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻛﻞ ﻛﭽﻲ، ﮔﮭﭧ ﺧﺎﻧﺪאن وאري.
- 212. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 ُאﭤﻴﻮ ۽ ُאﭤﻴﺎכ، ﻛﺎﻟﻬﻮﻛﻮ ﻛﺎڏي َ ِ ُ ﮔﻴﻮ؟ ِ ُ ِ ُ ِ ُ وﻳﻮ ﺟﺎﮘﺎﺋﻲ، ﺟﻴﮇﻳﻮن، ﺑﺮه، ﻫﻲ ﺑﻴﺒﺎכ؛ ِ ِ ُ ُ ُ ُ ُ ُ ﭼﺮ ﭰﺮ ﻛﺎري ﭼﺎכ، ﺳﻮر ﺳﻤﻬﺎري ﻛﻴﻦ ﻛﻲ! ِ َ ِ 2 ﺟﺎن ﺳﺎﻣﺎﮢﻴﺌﻦ، ﺳﺴﺌﻲ! ﺗﺎن وﻳﺲ وڙن ﺟﻮ َ ُ َ ﻛﺮ؛ َ ُ ِ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ ِ ُ ﻻﻫﻲ ﻟﭳ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﭤـﻲ ﺑﻴﮕﺎرﻳﺎﮢﻲ ﺑﺮ؛ ِ ِ َِ َ َ َ ُ ُ َ ﺗﻪ وﻳﻨﺪي ﭘﻮﺋﻲ ور، אﮘﻴﺎن ﻫﻮت ﺣﻀﻮر ۾. ِ ََ ِ ِ 3 َ َ َ َ ُ َ َ ﻣﻨﮅ ﻧﻪ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﺗﻦ، ﭘﺴﻲ ﻟﻚ ُﻟﮇن ﺟﻲ؛ ِ ﺟﺎ ﭘﺮ ﮐﺎﻫﻮڙﻳﻦ، ﺳﺎ ﭘﺮ ﺳﮑﻲ ﺳﺴﺌﻲ. َِ ِ ِ َ ُ ِ ِ ِ َِ 4 ﻣﻨﮅ م ﻣﻨﻬﻦ وﻳﮧ، ُאﭜﻲ אوﺳﺮ ُ َ َ ِ ُ אس ۾؛ ُ َ َ ِ ُ ُِ َ ُ ﺗﻮ ﺳﻴﺌﻲ ﺳﻴﮡ ﻛﻴﺎ، ڏور ﺟﻨﻴﻦ ﺟﻮ ڏﻳﮧ؛ ِ ِ ِ ﭘﺎڙي ﭘﺎڙي ﭘﻴﮧ، وت ﭘﮁﻨﺪي ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ. ُ َ ُ ُ َ ِ ِِ 5 َ َ َ ُ אوﻻﻛﻦ אﭼﻲ، ﻣﻌﺬور ﺗﻲ ﻣﺎرو ﻛﻴﻮ؛ ِ ِ ِ ُ َ َ َ َ ﻣﺘﺎن، ور وﺳﺎرﺋﻴﻦ، ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻛﺮ ﻛﭽﻲ! َ َ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ ﻻﻫﻲ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﻟﻨﮕﮫ ﺗﻮن، ﺳﻴﮣﻦ ڏאﻧﻬﻦ، ﺳﭽﻲ! ِ َ ِ َ ۡ َ ِ ُ َ ﻣﻨﺠﮭﺎن رאه رﭼﻲ، ﭤﻴﻨﺪﻳﻦَء ﻟـﻌﻞ، َﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ. ِ َ َ ِ 112 www.voiceofsindh.net ُ ُ ﻛﺎﻟﻬﻪ وאرو אﭤﻴﻞ ۽ אﭤﺎرﻳﻨﺪڙ ﻋﺸﻖ ﻛﺎڏي وﻳﻮ؟ אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻫﻲ ﺑﻲ ﭘﺮوאه ﻧﻴﻨﻬﻦ ﻣﻮن ﮐﻲ ﺟﺎﮘﺎﺋﻲ وﻳﻮ آﻫﻲ. ُ ُ ُ אن ﺟﻮ ﭰﭧ ﻟﻮڇ ﭤﻮ ﻣﭽﺎﺋﻲ ۽ אن ﺟﻮ ﺳﻮر ﺳﻤﻬﮡ ﻧﻪ ﭤﻮ ڏﺋﻲ. אي ﺳﺴﺌﻲ! ﺗﻮن ﺟﮇﻫﻴﻦ ﺳﺎﻣﺎﺋﻲ آﻫﻴﻦ ﺗﻪ ﻻﺣﺠﺎﺑﻲ ﺟﻮ )ﻟﭳ ﺑﻨﺎ( ﻟﺒﺎس ﻛﺮ. ﺗﻮن ﺣﻴﺎ ﻻﻫﻲ، رڻ ۾ درﺑﺪر ﭤﻲُء ﺗﻪ אﮘﻴﺎن ﻣﺤﺒﻮب ﺣﻀﻮر ۾ אﭼﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻴﺌﻴﺌﻲ )دﻧﻴﻮي ﺣﺠﺎب ﺗﺮכ ﻛﺮ ﺗﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﻣﻠﻴﺌﻲ(. ُ ﻫﻲ ﻣﻨﮅ )ﺳﺴﺌﻲ( אﻧﻬﻦ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻧﻪ آﻫﻲ، ﺟﻲ ﻟﻚ ڏﺳﻲ ڏﻫﻜﺠﻲ وﭸﻦ. ﺟﺎ رﻳﺖ، ﮐﺎﻫﻮڙﻳﻦ )ڏوﻧﮕﺮن ۾ ڏٿ ڏورﻳﻨﺪڙن( ﺟﻲ آﻫﻲ، ﺳﺎ ﺋﻲ ﺳﺴﺌﻲ ﭘﺮאﺋﻲ آﻫﻲ. ُ ُ َ אي ﻣﻨﮅ! ﺗﻮن ﮀﺎﻧﻮ ۾ ﻧﻪ وﻳﻬﻪ، ﭘﺮ אﭤﻲ אس ۾ אﮘﺘﻲ ﻫﻞ. ﺗﻮ ُ אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ، ﺟﻨﺠﻮ دﻳﺲ ﭘﺮي آﻫﻲ. ﺗﻮن ُ ﺟﺎ ﺑﺠﺎ رل ۽ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﮘﻮﻻ ﻛﻨﺪي وت. ﻏﻤﻦ אﭼﻲ ﻫﻦ ﻫﻴﮣﻲ ﺗﻲ ﺣﻤﻠﻮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. אي ﻛﺎﻧﮅ! ﺗﻮن ﻣﺘﺎن ﻫﻦ ﺧﺴﻴﺲ ﻛﻞ وאري ﮐﻲ אﻧﺪر ۾ وﺳﺎري ﮀﮇﻳﻦ. אي ﺳﭽﻲ! ﺗﻮن ﺳﭛ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﻻﻫﻲ، ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ وڃ. ﺗﻮن ﭘﻨﮅ ۾ رﭼﻲ ﻻل ﭤﻴﻨﺪﻳﻦ.
- 213. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري ُ ُ ”ﻣﻌﺬوري“ ﻋﺮﺑﻲ ﻟﻔﻆ آﻫﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻣﻌﻨﻰ آﻫﻲ ﺑﻴﺤﺎل ﻳﺎ ﺿﻌﻴﻒ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﻋﺎﺟﺰي ﺟﻮ ُ אﺣﻮאل آﻳﻞ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺳﻚ ۾ ﺳﭷ ﻣﺎن ﺳﭩﻮن ڏﻳﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. ﺳﻨﺪس ﺣﺎل ﻫﻴﮣﻮ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ، ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ ﻛﺸﺎﻟﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﭤﻮ ﻛﺮي. ﮐﻴﺲ ﻧﻔﺲ ﭤﻮ ﺳﺘﺎﺋﻲ، ﭘﺮ ﻫﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﺟﻲ ﺻﻮرت אﮘﻴﺎن رﮐﻲ، ﺳﭝﻨﻲ ﺣﺮﺻﻦ ﺗﻲ ﻏﺎﻟﺐ ﭤﻮ ﭘﻮي. ﺳﻨﺪس אﮘﻴﺎن ﻫﻚ ﺋﻲ ﻣﻘﺼﺪ آﻫﻲ: ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻣﻠﮡ. ﻧﻴﻨﻬﻦ وאري ﻻ ﺟﺒﻞ ﻫﻚ ﻧﻮڻ )ﻣﻴﺪאن( ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﭘﻨﮅ ﻛﺮڻ ﻫﻦ ﻻ ﺳﻌﺎدت آﻫﻲ. אرڏא ڏوﻧﮕﺮ ﻫﻦ ﻻ ﻛﺎﺑﻪ ﻫﺴﺘﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ رﮐﻦ، ﺑﻠﻚ ﻫﻦ ﻻ ڏوﻟﻲ آﻫﻦ. ﺟﻮ ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ ﭤﻮ ﻣﺮي، ﺳﻮ ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻮ ﺟﻤﺎل ﭤﻮ ﻣﺎﮢﻲ ۽ ﻫﻮ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ دﻓﺘﺮ ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻧﺎﻟﻮ ﮀﮇي ﭤﻮ وﭸﻲ. ُ ﺣﺎﻓﻆ ﺷﻴﺮאزي ﭤﻮ ﻓﺮﻣﺎﺋﻲ: ”אﻫﻮ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻣﺮي، ﺟﻨﻬﻦ ﺟﻲ دل ﻋﺸﻖ ﺳﺎن زﻧﺪه ﭤﻴﻞ آﻫﻲ. אﺳﺎن ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ُ دﻧﻴﺎ ﺟﻲ دﻓﺘﺮ ۾ אﻛﺮﻳﻞ رﻫﻨﺪو.“ ُ َ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﺑﻪ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي אﻣﺮ آﻫﻲ، ﺟﻮ ﻫﻮ ﻋﺸﻖ ۾ ﻓﻨﺎ ﭤﻲ وﻳﺌﻲ. وﺻﻞ אﻧﻬﻦ ﻻ آﻫﻲ، ﺟﻲ אڻ ﻫﻮﻧﺪ ﮐﻲ אوڏو آﻫﻦ ۽ ﻫﻮﻧﺪ ﮐﺎن ﭘﺮي. ﺟﻮ ﺳﭝﻨﻲ ﺳﮅن ﮐﻲ ”ﻻ“ ﺟﻮ ﺧﻨﺠﺮ ﭤﻮ ﻫﮣﻲ، ﺳﻮ אﺑﺪي ﺣﻴﺎﺗﻲ ﭤﻮ ﻣﺎﮢﻲ. אﻫﮍא ﻃﺎﻟﺐ ﺟﮗ ﺟﮗ ﭤﺎ ﺟﻴﺌﻦ ۽ ﻣﻮﭨﻲ ﻛﻴﻦ ﭤﺎ ﻣﺮن. ﻫﻲ ﭘﻨﮅ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺟﻮ آﻫﻲ. ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻲ رאه ۾ رכ ﺟﮭﮍو ِאرאدو ﮔﮭﺮﺟﻲ. ُ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺮ ﺷﻲ ۾ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻮ دﻳﺪאر ﭤﻮ ﭘﺴﻲ ۽ ﮐﻴﺲ وڻ وڻ ﻣﺎن ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻲ ﺳﺮﻫﺎڻ ﭤﻲ אﭼﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﮡ ﺗﻲ ڏوﻧﮕﺮ ۽ ﻣﺮون ﺑﻪ ﭤﺎ روﺋﻦ. ﺳﭽﻲ ﻋﺎﺷﻖ ﺟﻲ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﮡ ﺗﻲ ﺳﺎري ﻛﺎﺋﻨﺎت ﻣﺎﺗﻢ ﭤﻲ ﻛﺮي، ﭘﺮ ﻫﻮ وﭸﻴﻮ ﻋﺮش ﺟﻮ ﻫﻤﻴﺸﻪ وאرو ﻋﻴﺶ ﻣﺎﮢﻲ ۽ وري ﻣﻮﭨﻲ ﻫﻦ دوزخ ﺟﮭﮍي ﺟﮭﺎن ۾ ﻧﻪ ﭤﻮ אﭼﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ﻧﻔﺲ ﺟﻲ ﺷﺮאرﺗﻦ ﺟﻮ ذﻛﺮ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ ﭘﭡﻴﺎن ﻧﻔﺲ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻛﺘﻲ وאري ﺑﭿ ﻻﻳﻮ ﺑﻴﭡﻮ آﻫﻲ. ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ ﻧﻔﺲ ﺑﻪ ِאﻧﺴﺎن ﺟﻲ آزﻣﺎﺋﺶ ﻻ ﺋﻲ آﻫﻲ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻣﻠﻬﺎﺋﺘﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮﺷﻴﺎر ُ ﻃﺎﻟﺐ ﺳﺎﮢﺲ אﻫﺎ ﻛﺎر ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺟﺎ ﭼﭽﺮ ﻛﺮي ﻛﺘﻲ ﺳﺎن. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺷﺎه ﺻﺎﺣﺐ ” ﺗﺮכ“ ﺗﻲ ﺑﻪ زور ڏﻧﻮ آﻫﻲ. ﺳﭛ ﻛﺠﮭﻪ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﻲ رאه ۾ ﻫﻠﮡ ﮐﻲ ﻫﻮ ﺻﺎﺣﺐ ”ﻧﻨﮕﻮ ﭤﻲ ﻧﻜﺮڻ“ ﭤﻮ ﺳﮇي، ۽ ﺳﭝﻴﺌﻲ ﺳﮅون ﻣﺎرڻ ﮐﻲ ”ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ ﻣﺮڻ“ ﭤﻮ ﻛﻮﭠﻲ. ﺟﻮ ﻃﺎﻟﺐ، ﻧﻔﺲ ﮐﻲ ”ﻻ“ ﺟﻮ ﺧﻨﺠﺮ ﭤﻮ ﻫﮣﻲ، ۽ ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ ﭤﻮ ﻣﺮي، ﺳﻮ ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻮ ﺟﻤﺎل ﭤﻮ ﻣﺎﮢﻲ. َ ُ ِ َ ِ ُ ﻣﺮي، ﺟﻲ؛ ﺗﻪ ﻣﺎﮢـﺌﻴﻦ، ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻮ ﺟﻤﺎل؛ ِ َ ِ ُ َ َ ُ ﭤﺌﻴﻦ ﮬﻮﻧﺪ ﺣﻼل، ﺟﻲ ﭘﻨﺪ אﮬﺎﺋﻲ ﭘﺎرﺋﻴﻦ. َ ِ ِ ِ ِ ِ َ ُ ُ ََ ﻣﺮﮢﺎن אﮘﻲ ﺟﻲ ﻣﺌﺎ، ﺳﻲ ﻣﺮي ﭤﻴﻦ ﻧﻪ ﻣﺎت. َ ِ َِ ِ ﮬﻮﻧﺪא ﺳﻲ ﺣﻴﺎت، ﺟﺌﮣﺎن َ َ ُ ِ َ אﮘﻲ ﺟﻲ ﺟﺌﺎ. ِ 212
- 214. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ُ ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪي، ﻛﻲ ﻛﻮڙﻳﻮن ﭤﻴﻮن ﭤﻜﺠﻦ. ﺟﻦ ﺟﻮ ﻋﺸﻖ ﺳﭽﻮ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﻻ ﺟﺒﻞ ﺑﻪ ﻣﻴﺪאن ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﮭﮍא ﻋﺎﺷﻖ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺴﻢ ۽ ﺟﺎن ﺟﻮ ﺳﺎﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﭤﺎ رﮐﻦ، ﭘﻮ ﭜﻞ ﮐﮣﻲ ﺳﻨﺪس ﻣﺎس ﭘﺮزא ﭘﺮزא ﭤﻲ، ﻣﺮن ﺟﻮ ﮐﺎڄ ﭤﺌﻲ. ﺟﺌﻦ ﺷﻜﺎري ﺷﻜﺎر ﭘﭡﻴﺎن ﻛﺘﻦ ﺟﻲ ﺑﭿ ﻛﻨﺪو آﻫﻲ، ﺗﺌﻦ ﻃﺎﻟﺐ ﭘﭡﻴﺎن ﺑﻪ ﻣﺼﻴﺒﺘﻦ ۽ ُ ﻛﺸﺎﻟﻦ ﺟﻲ ﻛﺎه ﭤﻲ ﭤﺌﻲ، ﭘﺮ ﺟﻲ ﺳﻨﺪس ﻣﺮﺷﺪ ﻛﺎﻣﻞ آﻫﻲ ﺗﻪ אﻫﻲ ﻫﻦ ﺗﻲ ﻏﺎﻟﺐ ﭘﺌﺠﻲ ﻧﻪ ﭤﺎ ﺳﮕﮭﻦ. ﻧﻔﺲ، ُ ﻛﺘﻲ ﻣﺜﻞ آﻫﻲ ۽ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻣﺮدאر ﭘﭡﻴﺎن ﭘﻴﻮ ﻣﺮي. ﺳﭵﺎڻ ﻃﺎﻟﺐ ﻫﺮ وﻗﺖ ﻣﭥﺲ ﻧﻈﺮ رﮐﻲ، ۽ ﺳﺎﮢﺲ אﻫﺎ ﻛﺎر ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺟﺎ ﭼﭽﮍ ﻛﺮي ﻛﺘﻲ ﺳﺎن. ﺳﺴﺌﻲ ﺑﻪ ﭘﻬﺎڙن ۽ ﺑﺮﭘﭩﻦ ﺟﻲ ﻣﮍﻧﻲ ﭘﺴﻦ ﻣﭥﺎن ﻏﺎﻟﺐ ﭘﻴﺌﻲ ۽ ﻧﻴﭟ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻧﺎﻟﻮ ﺳﭽﻦ ﻋﺎﺷﻘﻦ ﺟﻲ دﻓﺘﺮ ۾ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﮀﮇي وﻳﺌﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﮐﻬﺠﻦ ُ ِ َ ِ ُ ﮐﻮﭨﻴﻮن ُ ﭘﻬﮡ َ َ ﻻﻟﻦ ُ ﻟﻮﭠﻴﻮن ُ ُ ﭼﻨﺠﮭﻮن ُ ﭼﻮﭠﻴﻮن ُ ﭔﻮﭨﻴﻮن َِ ﮐﻴﻨﺌﻲ ََ ﭘﺎرﻳﻞ ﻻڌ ُ ﻣﺌﺎن ﭘﻮ َ ُ ﺟﻨﺒﻮر َ ﺑﻬﻲ ﮔﻬﮇي ِ ﮔﺮي ِ َِ ﻛﻴﮍ َِ ﭼﻴﮍ ﻛﺎرאﻳﻲ ﺳﮕﺒﺎن َ ِ 312 ﻣﻌﻨﻰ ﭤﻜﺠﻦ ُ ﻛﻮڙﻳﻮن ﭘﻬﮡ، ﭘﻬﺎڙ ﺟﺎﻧﺐ رﻟﻴﻞ، ﭜﭩﻜﻴﻞ، ﺑﻴﺤﺎل ﭼﻮﭼﻴﻮن، ﻛﻢ ﻧﻈﺮ ﺗﻨﮕﺪل ﻳﺎ ﺳﺴﺖ دل ُ ﺳﮅﻳﻮن )ﻣﺎس ﺟﻮن( ﺗﻮﮐﻲ ﮐﺎﺋﻴﻦ ﭘﺎﻟﻴﻞ ﺣﺎﺻﻼت ﻣﺌﻲ ﮐﺎن ﭘﻮ زﻧﺒﻮر، ڏﻳﻨﭝﻮ) ﺳﺠﺎڳ ۽ ﺷﻮخ ﻛﺘﻲ( ﭜﻮﻧﻜﻲ ﺑﺪن ﮐﻲ ﻟﻮڏي ﮔﻴﺮ ﻛﺮي، ﭜﻮﻧﻜﻲ ﻛﻴﮍא، ﻛﻴﻨﺌﺎن ﭼﭽﺮ ﻣﻮر )ﻛﺘﻲ ﺗﻲ ﻛﻮڏ ﻣﺎن رﮐﻴﻞ ﻧﺎﻟﻮ( ﻛﺘﻲ ﺟﻲ ﻣﺎﻟﻚ
- 215. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﻴﻨﮃאرﻳﺎ ِ ََ ﺑﻬﻦ ﻣﻮﺗﻴﮍن ِ ڏﻛﺎرﻳﺎ ِ َ ڏﮐﺎ ُ ﭘﮍﻧﺪא ََِ ﭘﺮﻳﭧ َ َ ﺳﮅر َ ﺳﮙﺎﺋﻲَء َ َ َ ﻗﺮאﺑﺖ ََ ﭘﺮﮐﻨﮉﻳﻦ ﻛﻴﮣﺎس ُ ﺳﻴﺎس ﭘﺮﻳﻴﻦ ُِ َِ َ ﺧﻔﺖ َِ َ دﻗﺖ ََ َ ﻣﺪح ِ َ َ ﺻﻔﺖ ﻫﻴﺞ ُ ﻣﻄﺎﻟﻊ ُ ﺣﺰن ﭘﺴﺘﺎن ِ 1 َ ُِ َ َ ُ ﮬﻠﻨﺪي ﮬﻮت ﭘﻨﮭﻮنَء ڏي، ﮐﮭﺠﻦ ﻛﻲ ِ ُ ﮐﻮﭨـﻴﻮن؛ ِ َ ُِ ﭘﮭﮡ ﺗﻨﻴﻦ ﭘﭧ ﭤﺌﻲ، ﺟﻲ ل ﻻﻟﻦ ُﻟﻮﭠﻴﻮن؛ ََ ُ ِ َ ُ ِ ِ ِ َ ُ ُ ُ ُِ َ ُ َ ُِ ﺳﭛ ﺳﮭﻴﻠﻴﻮن ﺳﻚ ﮐﻲ، ﭼﻨﺠﮭﻮن ۽ ﭼﻮﭠﻴﻮن؛ َ َ ِ ِ ُ ُ ُِ ﭔﺎﻧﭝﮡ! ﭤﻲ ﭔﻮﭨـﻴﻮن، ﺗﻪ ﻛﺘﺎ ﮐـﻴﻨﺌﻲ ﻛﻴﭻ ﺟﺎ. ُ ِ َِِ 412 ﺳﻴﭩﻴﻮن وﭴﺎﺋﮡ ﭜﻮﻧﻜﻦ ﻛﺘﻦ ﺑﭿ ﻛﻴﻞ ﺣﻤﻼ ﻏﺎﻟﺐ ﭘﻮﻧﺪא، ﺳﻮڀ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪא ڌوﭔﮡ ﺳﮕﮭﺎرא ﺳﭵﮡ ﺳﮛ، ﻣﺎﺋﭩﻲ ﻣﺎﺋﭩﻲ ،ﻋﺰאزت ﭘﺮאﻧﻬﻦ دﻳﺴﻦ ۾ ﮐﻴﺲ ﺳﻨﺪس ﻧﺎﻟﻮ ﭔﮅي ﻫﺎ دﻳﺴﺎن دﻳﺲ ﻋﺎﺟﺰي، ﻧﻤﺎﮢﺎﺋﻲ ﺟﻔﺎ، ﻛﺸﺎﻟﻮ ﺳﺎرאه وאﮐﺎڻ ورﻧﻦ ﺷﻮق ﻳﺎ ﺷﺪ ﻣﺪ ﺳﺎن َ אﭜﻴﺎس ُ درد، ﺳﻮر ﺳﻴﻨﻲ، ﮀﺎﺗﻲ ،אره ُ ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪي، ﻛﻲ ﻛﻮڙﻳﻮن ﭤﻴﻮن ُ ﭤﻜﺠﻦ. ﺟﻲ ﺟﺎﻧﺐ ﻻ رﻟﻦ ﭤﻴﻮن، ﺗﻦ ﻻ ﺟﺒﻞ ﺑﻪ ﻣﻴﺪאن ﭤﻴﻮ ﭘﻮي. ﺳﭽﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ رאه ۾ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺳﻬﻴﻠﻴﻮن )ﻛﻮڙن ﻃﺎﻟﺒﻦ ڏאﻧﻬﻦ ِאﺷﺎرو( ﻛﻢ ﻧﻈﺮ ۽ ﺳﺴﺖ دل ﭤﻴﻮن ڏﺳﺠﻦ. אي ﭔﺎﻧﭝﮣﻴﺎﮢﻲ! )ﺳﺴﺌﻲ!( ﺗﻮن ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ۾ ﭘﺮزא ُ ﭘﺮزא ﭤﻲُء ﺗﻪ ﭜﻞ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺎس ﻛﻴﭻ ﺟﺎ ﻛﺘﺎ ﮐﺎﺋﻲ ﺟﺸﻦ ﻛﻦ.
- 216. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 2 ﺗﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﺟﺎﻧﺎرن ﻳﺎد، ﺟﻲ َ َ ُ َ ﭘﺎرﻳﻞ ﭘﻨﮭﻮنَء ﭴﺎم ﺟﺎ؛ َ ِ ِ ِ َ ﺳﻨﺪي ﻻ ﻟﻦ ﻻڌ، ﻣﺌﺎن ﭘﻮ ﻣﻨﮅُ َ َ ﭤﺌﻲ. ِ ِ ِ ُ ِ 3 َ ِ َ ُ َ ُ ﺟﺎﮘﺎﻳﺲ ﺟﻨﺒﻮر، ﻛﺘﻲ َ ِ َ ﻗﺮﻳﺒﻦ ﺟﻲ؛ ِ ِ ِ َ ﺑﮭﻲ ﭜﺆﻧﻜﻲ ُאﭤﻴﻮ، ﮔﮭﮇي ﻣﻨﺠﮭﺎن ُ َ ﮔﮭﻮر؛ ِ َِ َ ﺳﭛ ﻻﮬﻴﻨﺪو ﺳﻮر، ﮔﺮي ﮬﻦ ﻏﺮﻳﺐ ﺗﺎن. ُ َ ِ َ ِ ِ ِ َ ِ 4 ُ ُ ِ ُ ُ َ ﻛﺘﻮ ﻃﺎﻟﺐ ڍوﻧﮃ ﺟﻮ، אﺳﻴﻦ ﻛﺘﻲ ِ َ ﻛﻴﮍ؛ ُ ِ َ َ َ ﭼﮭﭩﻲ آﮬﻲ ﭼﻴﮍ، ﻛﺎرאﻳﻲ ﺟﻲ ﻛﻦ ۾. ِ 5 ﺳﮕﺒﺎن ﺳﻴﻨﮃאرﻳﺎ، ﺑﮁﻴﺎ، ﺗﻲ َ َ ِ َ ﺑﮭﻦ؛ َ ِ َ ِ ِ ِ ُ ُ َ َ ﭰﺮﻳﺎ ﻧﻪ ﻓﺮﻣﺎن ﮐﺎن، ﻣﻠﮫ ﻧﻪ ﻣﻮﺗﻴﮍن؛ ِِ ََِ ِ ﻛﻮﻧﮭﻲ ڏوھ ُ َ ُ ﻛﺘﻦ، ڏאﻛﺎرﻳﺎ، ڏאڙﮬﻴﻦ ﭤﺎ. ِ ِ ِ ِ ِ 6 َ ڏﮐﺎ، ڏوﻧﮕﺮ ﺟﺎ ﻣﺮون، ﻣﺮ ﭤﺎ ﻣﻮن ﺗﻲ َ ُ َ ُ ُِ ُ ََ ﻛﻦ؛ ِ َُ ِ َ َ ََ ﭘﮍﻧﺪא ﻛﻴﻦ ﭘﺮﻳﭧ ﺗﻲ، ﮬﻦ ﺟﺎ ﺳﮅر ﭤﺎ ﺳﭵﻦ؛ ِ َ ََِ ِ ُ َ ِ َ ﱠُ ﺳﮙﺎﺋﻲَء ﺟﻲ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، آﮬﻲ ﺳﮅ ﺳﭝﻦ؛ َ ِ ُ ِ َ َ ِ َ ُ َ َ َ َ َ ُ ﮬﻮﻧﺪ ﻧﻪ ﮬﺖ ﭨﺮن، ﭘﺮ ﻗﺮאﺑﺖ ﻛﻢ ﻛﻴﻮ. ِ ِ َ ِ 7 َ ُ ﺳﮅر ﺳﻴﻦ ﺳﮛ ﻛﺮي، َ َ َ َ ََ ﭘﺮﮐﻨﮉﻳﻦ ﭘﻴﻴﺎس؛ ِ ِ َ ُ ﻛﻴﺮ ﺑﺮﮬﻤﮡ؟ ﻛﻦ ﺟﻲ؟ ﻛﻴﺮ ﭴﺎﮢﻲ ﻛﻴﮣﺎس؟ ِ ِ َ ِ َ ِ ُ ُ َ ﮬﻮﻧﺪ ﻧﻪ ﺳﻨﮅ ﺳﻴﺎس، ﮬﻦ ﭘﺮﻳﻴﻦ ﻛﻴﺲ ﭘﮅري. َ َ ِ َِ ِ ُ ِ ِ َ ُِ وאﺋﻲ ﺧﻮﺑﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﺧﻔﺖ، אي! دوﺳﺖ! ِ َ ُ َ َ ِ َِ َ َ دﻗﺖ، آﮬﻲ ِ َ ۡ ُ َّ ِ ُ ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﮐﻲ. ُ َ ِ َ َ َ ََ َ ﻣﺪح ﻣﻮن ﮐﺎن ﻧﻪ ﭤﺌﻲ، ﺳﻨﺪي ﺳﻮر ﺻﻔﺖ؛ ِ ُ ُِ َ ََ َ َ ﮬﺠﻲ ﻛﺮﻳﺎن ﮬﻴﺞ ﺳﻴﻦ، ﻣﻄﺎﻟﻊ ﻣﺤﺒﺖ؛ ِ ﺣﺰن ﮬﻮت ﭘﻨﮭﻮنَء ﺟﻮ، رﮘﻴﺎ ﺋﻲ َ َ ُ ُ َ ُ ُ ِ رאﺣﺖ؛ ِ َ َ َ َ ﭘﺮﻳﺎن ﺟﻲ ﭘﺴﺘﺎن ﺟﻮ، ﻓﺎﻗﻮ ﺋﻲ ﻓﺮﺣﺖ. ِِ ِ 512 www.voiceofsindh.net ﺟﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﭴﺎم ﺟﺎ ﭘﺎﻟﻴﻞ ﺟﺎﻧﻮر آﻫﻦ، ﺗﻨﮑﻲ ﺳﺴﺌﻲ ﻳﺎد آﺋﻲ. אي ﻣﻨﮅ! ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﻣﻠﮡ، ﻣﺌﻲ ﭘﭵﺎﮢﺎ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ. ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ زﻧﺒﻮر )ڏﻳﻨﭝﻮ (ﺟﮭﮍي ﺷﻮخ ﻛﺘﻲ אﭼﻲ ُ ﺳﺠﺎڳ ﻛﻴﻮ. ﻫﻮ ﺟﺴﻢ ﮐﻲ ﮀﻨﮉي ۽ ﮔﮭﻮر ﻛﺮي ُ ﭜﻮﻧﻜﻲ אﭤﻴﻮ. ﻫﻮ ڏאڙﻫﻲ، ﻫﻦ ﻣﺴﻜﻴﻦ ﺗﺎن ﺳﭛ درد دﻓﻊ ﻛﻨﺪو. ﻛﺘﻮ ﻣﺌﻞ ﻣﺎس ﺟﻮ ﺷﺎﻳﻖ آﻫﻲ، ﭘﺮ אﺳﻴﻦ ﻛﺘﻲ ﻻ ﭼﭽﮍ ﻣﺜﻞ آﻫﻴﻮن. ﻛﺘﻲ ﺟﻲ ﻛﻦ ۾ ﻫﺎﮢﻲ ﭼﭽﮍ ﭼﻬﭩﻴﻮ آﻫﻲ. ﻛﺘﻦ ﺟﻲ ﻣﺎﻟﻚ ﮐﻴﻦ ﺳﻴﭩﻴﻮن وﭴﺎﺋﻲ ﺑﮁﻴﻮ آﻫﻲ، ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺋﻲ ﻫﻮ ڏאڙﻫﻴﻦ ﭤﺎ. ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺎﻟﻚ ﺟﻮ ﺣﻜﻢ ﻧﻪ ﭤﺎ אورאﻧﮕﮭﻴﻦ. ﺳﭻ ﭘﭻ ﺗﻪ ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﻫﻮ َ אﻣﻠﻬﻪ آﻫﻦ. ﻛﺘﻦ ﺟﻮ ﻗﺼﻮر ﻛﻮﻧﻬﻲ. ﻫﻨﻦ ﮐﺎن ﺑﭿ ﻛﺮאﺋﻲ ﭤﻲ وﭸﻲ، ﺟﻨﻬﻦ ﻛﺮي ﺋﻲ ڏאڙﻫﻴﻦ ﭤﺎ. ﭜﻞ ت ﺟﺒﻞ ﺟﺎ ﻣﺮون ﻣﻮن ﺗﻲ ﻫﻼﺋﻮن ﻛﻦ. ﻫﻮُ ڌوﭔﮡ ﺗﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻏﺎﻟﺐ ﭘﺌﻲ ﻧﻪ ﺳﮕﮭﻨﺪא، ﮀﻮ ت ﮐﻴﻦ ﺳﻨﺪس ُ ﺳﮕﮭﺎرא ﺳﭵﮡ ﺳﺠﮭﻦ ﭤﺎ. ﺳﭝﻨﻲ ﮐﻲ ِאﻧﻬﻲ ﺳﮛ ﺟﻲ ﺳﮅ آﻫﻲ. وﻧﺌﻦ ﺟﻴﻜﺮ ﻧﻪ ﭨﺮن، ﭘﺮ ِאﻧﻲ ﻋﺰאزت ِאﻫﻮ אﺛﺮ ﻛﻴﻮ. )ڏک، ﻃﺎﻟﺐ ﺗﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻏﺎﻟﺐ ﻧﻪ ﭤﺎ ﭘﺌﺠﻲ ﺳﮕﮭﻦ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس وאﻫﺮ ﻛﻨﺪڙ روﺣﺎﻧﻲ رﻫﺒﺮ آﻫﻦ.( ﺳﮕﮭﺎري ﺳﭵﮡ ﺳﺎن ﺳﮛ ﻛﺮي، دﻳﺴﺎن دﻳﺲ ﻣﺸﻬﻮر ﭤﻴﺲ. ﻫﻮﻧﺌﻦ ﺟﻴﻜﺮ ﻫﻦ ﮐﻲ )ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ( ﻛﻴﺮ ﺳﭹﺎﮢﻲ ﻫﺎ ﺗﻪ ﻫﻲ ﺑﺮﻫﻤﮡ ﻛﻴﺮ ﻫﺌﻲ ۽ ﻛﻦ ﺳﻨﺪي ﻫﺌﻲ؟ ﻫﻮﻧﺌﻦ ﺳﻨﺪس ﻧﺎﻟﻮ ﺟﻴﻜﺮ ﺳﻨﮅ ﺑﻪ ﻧﻪ ﺳﮣﻲ ﻫﺎ، ﭘﺮ ﻫﻴﻨﺌﺮ ِאﻧﻬﻲ ﻧﺎﺗﻲ ﮐﻴﺲ ﻣﻠﻜﺎن ﻣﻠﻚ ﭘﮅرو ﻛﻴﻮ آﻫﻲ. אي دوﺳﺖ! ﻋﺒﺪאﻟﻄﻴﻒ ﻻ درد ۽ ﺟﻔﺎ ۾ ﺋﻲ ﺧﻮﺑﻲ آﻫﻲ! درد ﺟﻲ ﺧﺎﺻﻴﺖ ﺟﻲ ﺳﺎرאﻫﻪ ﻣﺎن ﻛﺮي ﻧﻪ ﭤﻮ ﺳﮕﮭﺎن. “ﻣﺤﺒﺖ“ ﻟﻔﻆ ﺟﻲ ﻫﺠﻲ ﻣﺎن ﺟﻴﻜﺮ ﺷﻮق ِ ُ ﺳﺎن ﻛﺮﻳﺎن ۽ אﻧﮑﻲ ﭼﺎه ﻣﺎن ﭘﮍﻫﺎن. ﻫﻮت ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ درد ﻣﻮن ﻻ ﻧﺴﻮري رאﺣﺖ آﻫﻲ. ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻲ ﺳﻴﻨﻲ ﻻ ﺳﻜﻲ ﭘﺎه ﭤﻴﮡ ﺋﻲ ﻣﻮن ﻻ ﻓﺮﺣﺖ آﻫﻲ. )ﻫﻲ وאﺋﻲ، ﻋﺸﻖ ۽ ﻓﺮאق ﺟﻲ ﺳﺎرאﻫﻪ ۾ ﭼﻴﻞ آﻫﻲ.(
- 217. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ﺟﻦ دﻧﻴﺎ ﺟﻮ وﻳﺲ ۽ ﻋﻴﺶ ۽ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﻻﮘﺎﭘﺎ ﻻﭤﺎ، ﺗﻦ ﺟﻮ ﺗﻴﺎڳ אﮔﮭﻴﻮ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪي ﻣﺎﮢﮡ ﻻ ﻧﻨﮉ ﮐﻲ ﺑﻪ ﺗﺮכ ﻛﺮﮢﻮ آﻫﻲ، ۽ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ”ﻛﻴﻦ“ ﮐﮣﻲ ﻧﻜﺮﮢﻮ آﻫﻲ. ﺟﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر ﺳﺎن ﭼﺎه رﮐﻴﻮ، ﺗﻦ ﻟﻴﻼ وאﻧﮕﺮ وﺻﻞ وﭸﺎﻳﻮ. ﻣﺤﺒﻮب، ﻫﻮﻧﺪ وאرن ﮐﺎن ﭘﺮي آﻫﻲ ۽ אڻ ﻫﻮﻧﺪ وאرن ﺟﻲ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ. ﻫﻲ ﭘﻨﮅ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺟﻮ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ۾ ﻧﻪ ﺳﺮ ﺳﺎڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ، ﻧﻪ ﺳﺎﭤﻲ. ﺟﻦ ﮐﻲ ﻣﺎل ﺳﺎڻ آﻫﻲ، ﺳﻲ ﺋﻲ ﮘﺌﻮرא آﻫﻦ ۽ ﻫﻦ ﭘﻨﮅ ﮐﺎن ﻋﺎﺟﺰ آﻫﻦ. ﺟﻦ ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻛﻲ ﻛﻴﻨﻬﻲ، ﺳﻲ ﻫﺌﻮرא )ﻫﻠﻜﺎ( آﻫﻦ، ۽ ﻫﻨﻦ ﻻ ﺳﻔﺮ ﺳﮣﺎﺋﻮ آﻫﻲ. ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ رﺳﮡ ﻻ ﺣﺎل )ذوق ۽ ﻣﺴﺘﻲ( ﮔﮭﺮﺟﻲ، ﻧﻪ ﻣﺎل. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ُ ور ﺟﺎڙ ََ َ ﭘﺮﻫﮡ ﻣﻬﻨﺪ ََ ِ ِِ َِ ﻣﮍﻧﺌﺎن َ ﻛﻬﻲ ُ ﻟﻮﭨﻲ ُ ﻫﻮﻧﺪﻳﺎن َ ﺳﺮي ﻻ َ ََ ﺧﭽﺮ ُ ﻫﻮري َ ﺟﺮﻳﺪي ُ َ ُ ﻣﻮﺳﭧ ﻣﺎل ِ ﺣﺎل ِ 1 َ َ ُِ َ ُ אدﻳﻮن! ور ُאﮔﮭﺎڙ، وﮬﺎن ﺟﻨﮭﻦ وﺳﺎرﻳﻮ؛ ِ ِ َ َ ِ َ ُ ﺟﻴﮇﻳﻮن! ﮀﮇي ﺟﺎڙ، ﺳﭛ ﻧﻨﮕـﻴﻮن ﭤﻲ ﻧﻜﺮو. ِ ِ 612 ﻣﻌﻨﻰ ﻣﺒﺎرכ ﻏﻔﻠﺖ، ﺳﺴﺘﻲ ﭘﻬﺮڻ، وﻳﺲ وﮘﺎ אﮘﺮي، ﮔﻮ ﮐﮣﻨﺪڙ ﺳﭝﻨﻲ ﮐﺎن ﻫﻠﻲ ﭰﺮي، ﻟﭩﻲ ﻫﻮﻧﺪ ﮐﺎن، ﻫﺴﺘﻲ ﮐﺎن ﺣﺎﺻﻞ ﭤﺌﻲ ﻧﻴﺴﺘﻲ ﻧﻔﺲ، ﺟﻮ ﻧﺠﺲ آﻫﻲ ﻫﻠﻜﻲ، ﺑﻲ ﺑﺎر َ אﻛﻴﻠﻲ، ﻫﻴﻜﻠﻲ، ﮀﮍي ﻫﺎر ﺳﻴﻨﮕﺎر، ﻧﺎز ﻧﺨﺮא ﻣﺎل ﻣﻠﻜﻴﺖ ﻳﺎ دﻧﻴﻮي ﺧﺰאﻧﻲ ﺳﺎن ُ ُ אﻛﻴﺮ ﻳﺎ אﻛﻨﮃ ﺳﺎن، ﺑﻲ ﺧﻮدي ۾ אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﺟﻨﻬﻦ ﺳﻴﻨﮕﺎر ۽ ﺧﻮﺷﻲ وﺳﺎري، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺗﻴﺎڳ ﻣﺒﺎرכ آﻫﻲ. אي ﺟﻴﮇﻳﻮن! אوﻫﻴﻦ ﻏﻔﻠﺖ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﺳﭛ ﺑﻲ ﺣﺠﺎب ﭤﻲ ﻧﻜﺮو.
- 218. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 2 ﺳﭛ ﻧﻨﮕـﻴﻮن ﭤﻲ ﻧﻜﺮو، ﻻ ﻟَ ُ َ ِ َ ُ ﭻ ﮀﮇي ﻟﻮڀ؛ ِ ِ َ ِ ُ ﺳﭙﻴﺮﻳﺎن ﺳﻴﻦ ﺳﻮڀ، ﻧﻨﮉون ﻛﻨﺪي ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ِ ُ ِ 3 ََ َ َ ﺳﭛ ﻧﻨﮕـﻴﻮن ﭤﻲ ﻧﻜﺮو، ﭘﺮﮬﮡ َ َ ِ َ ُ ﮀﮇي ﭘﻮ؛ ِ َ ﻣﮭﻨﺪ ﻣﮍﻧﺌﺎن ﮬﻮ ،ﻛﮭﻲ ﺟﺎ ﻛﻴﻦ ﮐﮣﻲ. َ َ ِ َِ ِ ِ َ ِ 4 َ ﻛﮭﻲ ﺟﺎ ﻛﻴﻦ ﮐﮣﻲ، ﭘﺮﻳﻦَء َ ُ ﭘﮭﺘﻲ ﺳﺎ؛ ِ ِ َ ِ ِ َ ۡ ُ وﮬﻲ وﻳﮍﮬﺠﻲ ﺟﺎ، وﺻﻞ ﺗﻨﮭﻦ وﭸﺎﺋﻴﻮ. ِ ِ ِ ِ 5 َ ۡ ُ ِ َ ِ ِ ُ وﺻﻞ ﺗﻨﮭﻦ وﭸﺎﺋﻴﻮ، ﺳﻴﻨﮅ ﺳﺮﻣﻲ ﺳﻴﺌﻦ؛ ِ ِ ِ ُ َ ﺳﺎ ُﻟﻮﭨﻲ ﻟﻴﻼن ﺟﻴﺌﻦ، ﻣﮣﻴﻮ ﺟﻨﮭﻦ ﻣﭧ ﻛﻴﻮ. ِ ِ َ ِ ِ 6 ﮬﻮﻧﺪﻳﺎن ﮬﻮت ﭘﺮي، אوڏو آہ َ ُ َ אڻ ﮬﻮﻧﺪ ﮐﻲ؛ َ ُ ِ ُ ِ َ َ َ ُ ﺳﺎﭴﻦ ﺗﻦ ﺳﺮي،”ﻻ“ ﺳﻴﻦ ﻟﮇﻳﻦ ﺟﻲ. ِِ 7 َ ﻻﺋﻲ ﺧﻨﺠﺮ ”ﻻ“ ﺟﻮ، ﮬﻲ !ﺧﭽﺮ ﮐﻲ َ ُ َ ََ َ َُ ﮬﮡ؛ َ ُ َ ُ َ ﱠُ َُ ِ ُ ﺳﮅن ﺟﻮن ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، وﭤﻮن ﺳﭛ وﻛﮡ؛ َ ِ ِ ََ َ َ ُ ُ َُ ﭘﻴﺮ ﭘﺮوڙي ﮐﮡ، ﺗﻪ ﮬﻠﮡ ۾ ﮬﻮري وﮬﻴﻦ. ِ َ ِ 8 َ ﮬﻮرن ﮬﺎڙﮬﻮ ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ، ﭤﻲ ﺟﺮﻳﺪي، ﺟﻮ! ِ ِ َِ ِ ِ ِ ﮬﻮﻧﺪ ﺟﻨﻴﻦ ﺳﻴﻦ ﮬﻮ ،ﮬﻮت ﻧﻪ ُ ُ ﮬﻮﻧﺪو ﺗﻦ ﺳﻴﻦ. ُ ِ ِ 9 َ ﮬﻮرن ﮬﺎڙﮬﻮ ﻟﻨﮕﮭﻴﻮ، ﻣﭡﻲ! ﻣﻮﺳﭧ ﮀﮇ؛ ِ ُ َ ُ َ ِ ُ ِ ِ ِ َ ”ﻻ“ ﺳﻴﻦ ُאﭤﻲ ﻟﮇ، ”ﻛﻴﻦ“ رﺳﺎﮢﻲ ﻛﻴﭻَ ِ َ َ ﮐﻲ. ِ ِ 01 ﻧﻜﺎ ﮬﺖ، ﻧﻪ ﮬﺖ، ﻛﺎ َ ﮘﻮريَء ﺳﻨﺪي ﮘﺎل؛ ِ ُ ِ ِ ِ ِ َ ﻛﻴﻦ ﭘﮭﺘﻲ ﻣﺎل، ﺣﺎل ﭘﮭﺘﻲ ﮬﻮت ﮐﻲ. ِ َُ ِ ِ َ َُ ِ ِ 712 www.voiceofsindh.net אوﻫﻴﻦ ﺳﭛ ﻃﻤﻊ ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﺑﻲ ﺣﺠﺎب ﭤﻲ ﻧﻜﺮي ﭘﺌﻮ. ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻫﭣ ﻛﺮڻ وאري ﻛﺎﻣﻴﺎﺑﻲ ﻧﻨﮉن ﻛﺮڻ ﺳﺎن ﻧﻪ ﭤﻲ ﭘﮍ ﭘﻮي. אوﻫﻴﻦ ﺳﭛ وﻳﺲ وﮘﺎ ﮀﮇي، ﺑﻲ ﺣﺠﺎب ﭤﻲ ﻧﻜﺮو. ﺟﺎ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ”ﻛﻴﻦ“ ﭤﻲ ﮐﮣﻲ، ﺳﺎ ﺳﭛ אﮘﺮي )ﻣﺮﺗﺒﻲ ۾ وڌﻳﻚ( آﻫﻲ. ﺟﺎ ”ﻛﻴﻦ“ ﺳﺎڻ ﮐﮣﻲ ﭤﻲ ﻫﻠﻲ، ﺳﺎ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﭤﻲ ﻣﻠﻲ. ﺟﺎ وﻳﺲ وﮘﺎ ﭘﻬﺮي وﻳﭡﻲ، ﺗﻨﻬﻦ وﺻﺎل ﻫﭥﺎن وﭸﺎﻳﻮ. ﺟﺎ ﺳﻴﻨﮅ ۽ ﺳﺮﻣﻮ ﭤﻲ ﻛﺮي، ﺳﺎ وﺻﻞ وﭸﺎﺋﻲ ﭤﻲ. ﺟﺎ ﻣﻨﮉي ﻣﮣﻴﻲ ﺳﺎن ﻧﻴﻨﻬﻦ ﭤﻲ رﮐﻲ، ﺳﺎ ﻟﻴﻼ وאﻧﮕﺮ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻬﺎڳ ﭤﻲ ﻟﭩﺎﺋﻲ. َ ﭘﺮﻳﻦ ”ﻫﻮﻧﺪ“ ﮐﺎن ﭘﺮي آﻫﻲ ”אڻ ﻫﻮﻧﺪ“ ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ. َ ُ )ﻫﻮ ﻫﻮﻧﺪ وאرن ﻳﻌﻨﻲ دﻧﻴﺎ وאرن ﮐﺎن ڏور آﻫﻲ ۽ אڻ ﻫﻮﻧﺪ ُ وאرن ﻳﻌﻨﻲ ﺗﺎرﻛﻦ ﮐﻲ وﻳﺠﮭﻮ آﻫﻲ.( ﻣﺤﺒﻮب אﻧﻬﻦ ﮐﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻮ ﭤﺌﻲ، ﺟﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻛﻲ ﺑﻪ ﻛﻴﻦ ﭤﺎ ﮐﮣﻦ. ﻧﻔﺲ ﺗﻲ ”ﻻ“ )”ﻛﻴﻦ“ ﻳﺎ ”אﻪﻠﻟ ﮐﺎن ﺳﻮא ﭔﻴﻮ ﻧﻪ“( ﺟﻮ ﺧﻨﺠﺮ وﻫﺎ .ﺧﻮאﻫﺸﻦ ﺟﻮ ﺳﻤﻮرو ﺳﺎز ۽ ﺳﺎﻣﺎن ﺗﺮכ ﻛﺮ. روﺣﺎﻧﻲ رאه ﺳﻤﺠﮭﻲ وک وڌאﺋﻲ ﺗﻪ ﭘﻨﮅ ۾ ﻫﻠﻜﺎﺋﻲ ﺳﺎن אﮘﺘﻲ وڌﻳﻦ. ُ אي ﻣﻨﮅ! ﺗﻮن אﻛﻴﻠﻲ )ﺑﻨﺎ ﻛﻨﻬﻦ ﺳﻤﺮ ۽ ﺳﺎﭤﻲ ﺟﻲ( ُ אﮘﺘﻲ ﻫﻞ. ﻫﺎڙﻫﻮ ﺟﺒﻞ אﻫﻲ ﭤﻴﻮن ﭘﺎر ﻛﻦ، ﺟﻨﮑﻲ ُ ﺳﻤﺮ ﺳﺎڻ ﻧﻪ آﻫﻲ. )ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺟﻲ وאٽ אﻫﻲ ﻟﺘﺎڙﻳﻦ، ﺟﻦ ُ دﻧﻴﺎ ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ.( ﺟﻦ ﺳﺎن ﻫﻮﻧﺪ )دﻧﻴﻮي َ ﺳﻤﺮ ۽ ﻫﻮس( ﺳﺎڻ آﻫﻲ، ﺗﻦ ﺳﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﻫﺮﮔﺰ ﺳﺎڻ ﻧﻪ ﻫﻮﻧﺪو. ُ אي ﻣﭡﻲ! ﺗﻮن ﻫﺎر ﺳﻴﻨﮕﺎر ﺗﺮכ ﻛﺮ. ”ﻛﻴﻦ“ وאرﻳﻮن ُ ﺋﻲ ﻫﺎڙﻫﻮ ﺟﺒﻞ אﻛﺮي ﭤﻴﻮن وﭸﻦ. ﺗﻮن ﻧﻴﺴﺘﻲ ﮐﮣﻲ ﭘﻨﮅ ﻛﺮ. ﻧﻴﺴﺘﻲ ﺋﻲ ﻫﻠﻲ ﻛﻴﭿ )روﺣﺎﻧﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ( ﭤﻲ رﺳﺎﺋﻲ. دﻧﻴﻮي אﺳﺒﺎب وאري) ﮘﻮري (ﺟﻮ َ ُ ﺟﺲ ﻧﻜﻲ ﻫﺖ ِ ِ )ﻫﻦ ﺟﮭﺎن ۾( آﻫﻲ، ﻧﻜﻲ ُ ﻫﺖ )روﺣﺎﻧﻲ دﻧﻴﺎ ۾(. ِ ﻛﺎﺑﻪ دﻧﻴﻮي ِאﺳﺒﺎب ﺳﺎڻ ﮐﮣﻲ ﻣﻨﺰل ﺗﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ ﭘﻬﭽﻲ، ُ ﭘﺮ روﺣﺎﻧﻲ ﻣﺴﺘﻲ ۽ ذوق ﺳﺎن ﺋﻲ ﭤﻲ אﺗﻲ رﺳﻲ.
- 219. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭨﻴﻮن ﺳﺴﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﮘﻮﻻ ۾ ﻟﻜﻦ ۽ ﻟﻜﻴﻦ ﺟﻲ אڙאﻧﮕﻲ ﭘﻨﮅ ۾ אﭼﻲ ﭘﻴﺌﻲ آﻫﻲ. وאٽ ﺗﻲ وڻ ﺑﻪ ﺳﻨﺪس رאه ۾ رﻛﺎوﭨﻮن ﭘﻴﺎ وﺟﮭﻦ. ﻫﻮ ﻋﺎﺟﺰ ﭤﻲ وﮢﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﻴﺌﻲ ﻟﻴﻼﺋﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎ ﺳﻮﻧﻬﭗ ﻛﺮﻳﻮ، ﻣﻮﻧﮑﻲ ُ ُ ﻣﻨﺠﮭﺎﻳﻮ ﻧﻪ“. ﺳﻨﺪس ِאرאدو رכ ﺟﮭﮍو آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺗﻼش ۾ ﺟﺘﻲ ﺑﻪ ﭘﺮﻳﻦ ۾ ﻧﻪ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪي، ﺗﻮڙي ﮐﮣﻲ ﻟﮏ ﻛﻨﮉא، آﮜﺮﻳﻦ ۽ ﺗﺮﻳﻦ ۾ ﻟﮙﻨﺲ ۽ ﻣﺎس ﮀﻨﻨﺲ. ﺳﭽﻲ ﻃﺎﻟﺐ ﮐﻲ ﺑﻪ אﺋﻴﻦ ﻛﺮڻ ﮔﮭﺮﺟﻲ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﻫﻮ وﺻﺎل ﮐﻲ ﻫﺮﮔﺰ وﻳﺠﮭﻮ ﻧﻪ رﺳﻨﺪو. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ﻣﮣﻲ َ אرڏא َُ ُ ﭘﺮڻ َ َ َ ﺳﻌﺎدت َ ُ وﮢﺎه ُ ﻧﻴﮣﺎه ﺟﺎت ِ ﭘﺮﻳﻦ ِِ ﭘﺮﻳﻦ َ ِ 1 ََ ﮬﻠﻨﺪي ﮬﺎڙﮬﻮ ﻣﮣﻲ، َ َ ُ َ ِ ﻛﺮڻ ﻛﻮہ ﭘﻴﺎم؛ َ ِ ِ ُ ََ ُ َ َ אرڏא آريَء ﭴﺎم ري، ﮔﻮﻧﺪر ﮔﺬرﻳﺎم؛ ِ ِ َ َ َ َ َ ِ ُ ُِ ﻟﻜﻴﻮن، ﻟﻚ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، אورאﻧﮕﮭﮡ آﻳﺎم؛ ِ َُ ُ ُ ﭘﺮڻ ﭘﻨﮭﻮنَء ﭘﭟ ۾، אي ﺳﻌﺎدت ﺳﻨﺪﻳﺎم؛ ُ ِ ِ ُ َ َ َ َ ِ ِ َ ِ َ ﻣﭥﺲ ﻛﻢ وڌאم، وﮬﺎن ﺗﺎن ﻧﻪ وس ﭘﻴﻮ. َ ِ ِ ِ َ ِ ِ 2 وڌو ﻛﻴﻢ وﮢﺎہ! ُאوﻧﭽﺎ ُ َ ِ َ َ ُ َ ڏوﻧﮕـﺮ! م ﭤﻴﻮ. َ َ ِ ُ ِ َ ﭨﻤﻮ م ﻧﻴﮣﺎہ، ﺗﻪ ﭘﻴﺮ ﻧﮭﺎرﻳﺎن ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻮ. ُ ِ ِ ِ 3 َ َ ُ ِ ُ َ َ ُ وאرو! ﻣﻮن وﮢﺮאهِ! ﻛﺎ ﺳﮅ ﺳﻮﻧﮭﭗ ﺟﻲ ﻧﻪ ڏﻳﻮ؟ ِ 812 ﻣﻌﻨﻰ ڏאﻧﻬﻦ، ﻃﺮف َ ڏﮐﻴﺎ، אڙאﻧﮕﺎ ﻫﻠﮡ، ﭘﻨﮅ ﻛﺮڻ ﺳﭝﺎڳ، ﺧﻮﺷﻨﺼﻴﺒﻲ אي وﮢﻮ، אي درﺧﺘﻮ אي אﮐﻴﻮ! ذאت، אﺻﻞ ﺑﻨﻬﻪ ﭘﻴﺎرא ﻣﮍﻳﺌﻲ رﻳﺘﻴﻮن ۽ رﺳﻤﻮن ﻫﺎڙﻫﻲ ﺟﺒﻞ ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻠﻨﺪي، ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻛﻮﻫﻦ ﺟﺎ ﭘﻨﮅ ﻛﺮﮢﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. آري ﭴﺎم )ﭘﻨﻬﻮن (ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﻮﻧﮑﻲ אوﻧﻬﻦ ﻏﻤﻦ ۾ ﮔﮭﺎرﮢﻮ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ. ﻣﻮﻧﮑﻲ ﻟﻜﻴﻮن ۽ ﻟﻚ ﻟﻨﮕﮭﮣﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﭡﻴﺎن وﭸﮡ، ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭝﺎڳ آﻫﻲ. ﻣﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﭛ ﻛﻢ وאري ﻣﭥﺲ وڌא آﻫﻦ؛ وﻫﮡ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ وس ۾ ﻧﻪ آﻫﻲ. ُ אي وﮢﻮ! אوﻫﻴﻦ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ رאﻫﻪ ۾ ﻧﻪ אﭜﺮو! אي ﭘﻬﺎڙو! אوﻫﻴﻦ אوﭼﺎ ﻧﻪ ﭤﻴﻮ! אي ﻣﻨﻬﻨﺠﻴﻮن אﮐﻴﻮن! אوﻫﻴﻦ ﻧﻴﺮ ﻧﻪ وﻫﺎﻳﻮ! ﺟﺌﻦ ﻣﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﺮ ﺟﺎ ﻧﺸﺎن ﺻﺎف ﭘﺴﻲ ﺳﮕﮭﺎن. אي وﮢﻜﺎر! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎ رﻫﺒﺮي ﻧﻪ ﭤﻲ ﻛﺮﻳﻦ؟ ﻫﻦ ﺑﻴﺤﺎل َ ُ ﮐﻲ ﭘﻴﭽﺮن ۾ אڙאﺋﻲ ﻧﻪ ﻣﻨﺠﮭﺎ .ﺗﻮن ﭘﻴﺎدﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﻮﻧﻬﭗ
- 220. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net َ ُ َ َ ُ َ وﺟﮭﻲ ورאﻛﻦ ۾، ﻣﻌﺬور ﮐﻲ م ﻣﻨﺠﮭﺎ؛ ِ ِ ِ ِ َ َ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭘﺎڻ ِ ِ ُ ﭘﻴﺎدﻳﻮن، ﮬﺎدي ﭤﻲ ﮬﻼ؛ ِ ِ َ َُ ﭘﺮﻳﺎن ﮐﻲ ﭘﮭﭽﺎ ،ﺗﻪ ﻟﮙﻲ ُﻟﻮﭠﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻴﻦ. ِ ِِ ِ 4 َ َ َ ﻛﻨﮉא ﻣﻮن ﭘﻴﺮن ۾، ﺗﻮﮢﻲ ﻟﮏ ﻟﮙَ َ ﻦ؛ ِ َ ِ ُ ُ ُِ آﮜﺮ، آﮜﻮﭠﻲ ﻧﻪ ﻣﮍي، ﮀﭙﻮن ﭘﻴﺮ ﮀﻨﻦ؛ ِ َ َِِ ِ وﻳﻨﺪي ڏאﻧﮭﻦ ﭘﺮﻳﻦ، ﺟﺘﻲ ﺟﺎت ﻧﻪ ﭘﺎﺋﻴﺎن. ِ ِ َِِِ ُِ 5 ُ ِ ُ ﺟﺘﻴﻮن ﺳﻲ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪﻳﻮن، ﺟﻨﻴﻦ ﭘﻴﺮ ﭘﺮﻳﻦ؛ ِ َ ِ ِ ُ ﻻﭤﻴﻮن ﺳﭛ ﭘﺮﻳﻦ، ﺳﺴﺌﻲ ﺳﭙﻴﺮﻳﻦ ﮐﻲ. َ ُ ِ ُ ُِ ِ َ ِ َ ِ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري ُ ﻛﺮي אﻧﻬﻦ ﮐﻲ אﮘﺘﻲ ﻫﻼ .ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﺮﻳﻦ وٽ ﭘﻬﭽﺎ ﻣﺘﺎن ِאﺗﻲ ﺋﻲ ﺳﮍي ﺳﻜﻲ وﭸﻴﻦ. ﺗﻮڙي ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻴﺮن ۾ ﻟﮑﻴﻦ ﻛﻨﮉא ﻟﮙﻦ ۽ ﭘﻬﺎڙ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﻴﺮ ِאﺋﻴﻦ ﭘﭥﻮن ﻛﺮي ﮀﮇﻳﻦ، ﺟﻮ آﮜﺮ آﮜﻮﭠﻲ ﺳﺎن ﻧﻪ ﻣﮍي، ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪي، ﻣﺎن ﭘﻴﺮن ۾ ﺟﺘﻲ ﭘﭩﻲ ﻧﻪ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪﻳﺲ. ُ ﺟﺘﻲ אﻫﻲ ﭘﺎﺋﻴﻨﺪﻳﻮن، ﺟﻨﮑﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﭘﻴﺮ ﭘﻴﺎرא آﻫﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﻛﺎڻ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﻤﻮرﻳﻮن رﻳﺘﻴﻮن ۽ روאج ﺗﺮכ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﺎ. دאﺳﺘﺎن ﭼﻮﭤﻮن ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﺟﻨﻬﻦ ﻓﻨﺎ ﻛﻴﻮ، ﺳﻮ ﺑﻘﺎ ﮐﻲ رﺳﻴﻮ ۽ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﻣﺸﺎﻫﺪي ﻣﺎﮢﮡ ﺟﻮ ﻻﺋﻖ ﭤﻴﻮ. אي ﻃﺎﻟﺐ! ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺟﻴﺌﺮو آﻫﻴﻦ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﻫﻦ دﻧﻴﺎ ﺳﺎن ﻻﮘﺎﭘﺎ ﭨﻮڙ ﺗﻪ ﻣﻮت ﺗﻮ ﻻ ﻫﻤﻴﺸﻪ وאري ﻓﺮﺣﺖ ﭤﺌﻲ. ﺟﻲ ﺟﻴﺌﺮي ﻣﺌﺎ آﻫﻦ، ﺳﻲ ُ ُ ﻫﺮﮔﺰ ﻓﻨﺎ ﻧﻪ ﭤﻴﺎ آﻫﻦ. אﻫﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺣﻴﺎت آﻫﻦ. אﻧﻬﻦ ﻣﺮي، אﺑﺪي )ﻫﻤﻴﺸﻪ وאري( ﺣﻴﺎﺗﻲ ﻫﭣ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. ﻛﻨﮅ ﻛﭙﺎﺋﮡ ۾ ﻛﻲ ﻛﻴﻨﻬﻲ. ﺗﻮن ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺴﺘﻲ ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﻛﺮ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ُ ﺟﻤﺎل َ ُ ﺣﻼل ﭘﻨﺪ َ ِ َ َ אﺟﻼن ََ ُ ﭘﻬﭻ َ َ َ َ ُ ﻣﻠﻚ אﻟﻤﻮت ﭨﻮﻟﻴﺎن ﮔﻮﺷﻲ ﺟﺎ ﭘﺮ َِ ُُ ﻣﻮﺗﻮא ﺳﻮ 912 ﻣﻌﻨﻰ ﺣﺴﻦ ﻗﺒﻮل ﺻﻼح، ﻧﺼﻴﺤﺖ َ אﺟﻞ )ﻣﻮت( ﮐﺎن ﭘﺮچ، ﺳﺮچ، ﺳﺎز ۾ ﻫﻞ ﻣﻮت ﺟﻮ ﻓﺮﺷﺘﻮ ﭨﻮﻟﻲ ﮐﺎن )ﮔﻴﺎﻧﻲ ﭘﺮﺷﻦ ﻳﺎ ﻋﺎرﻓﻦ ﺟﻲ ﻧﺼﻴﺤﺖ ﮐﺎن( ﻛﻨﮉ ﭘﺎﺳﻲ وڃ، ﭘﺮي ﭤﻲُء ﻳﺎ ﻛﻨﺎرو ﻛﺮي وڃ ﮘﺠﮭﻮ، אﻧﺪر ۾ ﻣﺮو )ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ ﻣﺮو( ﭔﮅ
- 221. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ 1 ﻣﺮي، ﺟﻲ؛ ﺗﻪ ﻣﺎﮢـﺌﻴﻦ، ﺟﺎﻧﺐ ﺟﻮ َ ُ ِ َ ِ ُ ﺟﻤﺎل؛ ِ َ ِ ُ َ َ ُ ﭤﺌﻴﻦ ﮬﻮﻧﺪ ﺣﻼل، ﺟﻲ ﭘﻨﺪ אﮬﺎﺋﻲ ﭘﺎرﺋﻴﻦ. َ ِ ِ ِ ِ ِ 2 َ ﻣﺮ ﺗﻪ ﻣﻮﭼﺎري ﭤﺌﻴﻦ، אﺟﻼن אﮘﻲ َ ُ َ َ َُ אڄ؛ ِ ِ ِ ُ ُ َ َ َ ُ ﺟﺎن ﻛﻲ ﮬﺌﻴﻦ ﺟﺌﺮي، ﺗﻪ ﻣﻨﮅ! ﭜﻨﭝﻮرאن ﭜﭳ؛ ِ ََ َ َۡ َ ُ ُ ََ ُ ُ ﭘﻨﮭﻮنَء ﺳﺎڻ ﭘﮭﭳ، ﺗﻪ ﻣﻠﻚ אﻟﻤﻮت ﻣﺎﮢـﺌﻴﻦ. ِ 3 َ אﺟﻼن אﮘﻲ، ﺳﺴﺌﻲ! ﻣﻨﮅَ َ َ ِ َ ِ َُ ُ ! ﺟﺌﺮﻳﺎﺋﻲ ﻣﺮ؛ َ ُ ِ َ َ َُ ﭨﻮﻟﻴﺎن ﺗﻨﮭﻦ م ﭨﺮ، ﺟﻨﮭﻦ روح وﭸﺎﻳﻮ رאہ ۾. ِ ُ ُ ِ 4 َ ﻣﺮﮢﺎن אﮘﻲ ﺟﻲ ﻣﺌﺎ، ﺳﻲ ﻣﺮي ﭤﻴﻦ ﻧﻪ ُ ُ َ ِ َِ ََ ِ ﻣﺎت. َ َ ُ ِ َ ﮬﻮﻧﺪא ﺳﻲ ﺣﻴﺎت، ﺟﺌﮣﺎن אﮘﻲ ﺟﻲ ﺟﺌﺎ. ِ 5 َ ُאوﻧﭽﻮ ُאﺗﺎﮬﻮن ﮔﮭﮣﻮ، ﺟﺌﮡ ﮐﻲ َ َ ُ ِ َ َ ﺟﺒﻞ؛ َ ُ َ ََ َ ُ ﻣﺮڻ ﻣﻮن ﺳﻴﻦ ﮬﻞ، ﺗﻪ ﭘﭡﻲَء ﺗﻮ ﭘﻨﮅ ﻛﺮﻳﺎن. َُ َ ُِ ِ َ َ 6 َ َ َ ُ ُ ﺗﻮ ﺳﮛ، ﺳﺎہ! ﮔﮭﮣﻦ ﺳﻴﻦ، ﺟﺌﮡ! ﮔﻮﺷﻲ ﺟﺎُء؛ ِ َ ُ َ َ َ َ ُ ُ ﻣﺮڻ! ﻣﻮن ﺳﻴﻦ آُء، ﺗﻪ ﭘﭡﻲ ﺗﻮ ﭘﻨﮅ ﻛﺮﻳﺎن. ِ ِ 7 َ ﭘﺮ ۾ ﭘﭽﻲ ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ، ﻣﺮي ﻧﻪ ﭴﺎﺗﻮ؛ َِ َ ِ ِ ُ َ َ ُ ُ ُ ُۡۡ ”ﻣﻮﺗﻮא“، ﻣﻨﮅ! ﻧﻪ ﺳﻮ ،ﻛﻨﮅ ﻛﭵﺎڙﻳﺎن ﻛﺎﭨﺌﻴﻦ؟ ِ ِ 022 www.voiceofsindh.net ﭘﺎڻ ﮐﻲ ﻓﻨﺎ ﻛﺮي، ﺑﻘﺎ ۾ رﻫﻪ ﺗﻪ ﻣﺤﺒﻮب ﺟﻲ ﺣﺴﻦ ﺟﻮ ﻣﺸﺎﻫﺪو ﻣﺎﮢﻴﻦ. ﺟﻲ ِאﻧﻬﻲ ﻫﺪאﻳﺖ ﺟﻲ ﭘﻴﺮوي ﻛﺮﻳﻦ ﺗﻪ ﺟﻴﻜﺮ ﺟﺎﻧﺐ وٽ ﻗﺒﻮل ﭘﻮﻳﻦ. )ﺟﻴﺌﺮي ﻣﺮ ﺗﻪ ﻣﻌﺸﻮق ﺳﺎن ﻣﻠﻴﻦ.( َ ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ אڄ ﺋﻲ ﻣﺮ ﺗﻪ ﺳﺮﺧﺮو ﭤﻴﻦ. אي ﻣﻨﮅ! ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺣﻴﺎت ﻫﺠﻴﻦ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﭜﻨﭝﻮر )ﻫﻦ دﻧﻴﺎ( ﮐﺎن ﭜﭵﻲ ﻛﻨﺎرو ﻛﺮ. ﭘﻨﻬﻮن) ﺣﻘﻴﻘﻲ ﻣﺤﺒﻮب( ﺳﺎن ﺳﭽﻲ ره ﺗﻪ ﻣﻮت ﺟﻲ ﻓﺮﺷﺘﻲ ﺟﻮ ﺳﻬﮣﻮ دﻳﺪאر ﻧﺼﻴﺐ ﭤﺌﻴﺌﻲ. ُ אي ﺳﺴﺌﻲ! אي ﻣﻨﮅ! ﺗﻮن ﻣﻮت ﮐﺎن אﮘﻲ ﺟﻴﺌﺮي ﺋﻲ ﻣﺮ. אﻧﻬﻲ ﺳﺎٿ ﮐﺎن ﭘﺎﺳﻮ ﻧﻪ ﻛﺮ، ﺟﻨﻬﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﮘﺎري آﻫﻲ. ُ ﺟﻲ ﻣﺮڻ ﮐﺎن אﮘﻲ ﭤﺎ ﻣﺮن، ﺳﻲ ﻫﺮﮔﺰ ﻧﻪ ﭤﺎ ﻣﺮن. אﻫﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻴﺌﺮא )אﻣﺮ( رﻫﻨﺪא، ﺟﻦ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺟﻲ ﺟﻴﺌﮡ )روﺣﺎﻧﻲ ﺟﮭﺎن ُ وאري ﺣﻴﺎﺗﻲ (ﮐﺎن אڳ ﺋﻲ ﻫﺘﻲ אﻫﺎ ﺣﻴﺎﺗﻲ ﻫﭣ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. ُ ﺟﻴﺌﮡ )ﺟﻲ ﺳﮅ رﮐﻨﺪڙن( ﻻ ﺋﻲ ﺟﺒﻞ אوﭼﻮ ۽ אﺗﺎﻫﻮن آﻫﻲ. אي ﻣﻮت! ﺗﻮن ﻣﻮﻧﺴﺎن ﻫﻤﺮאﻫﻪ ﭤﻲُء ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ رﻫﺒﺮي ﻫﻴﭟ ﻫﻼن. אي ﺳﺎه! )אي زﻧﺪﮔﻲ!( ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻨﭕﻨﮅ ﮔﮭﮣﻦ ﺳﺎن آﻫﻲ. )אي ﺳﺎه! ﺗﻮن ﮔﮭﮣﻦ ﮐﻲ ﭘﻴﺎرو آﻫﻴﻦ ﻳﺎ אي زﻧﺪﮔﻲ! ﺗﻮﮐﻲ ﺳﻬﺴﻴﻦ ﻧﺎﺗﺎ آﻫﻦ.( אي ﺟﻴﺌﮡ! ﺗﻮن ﭘﺎﺳﻴﺮو ﭤﻲ وڃ. אي ﻣﺮڻ! ﺗﻮن ﻣﻮن وٽ אچ ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﭡﻴﺎن ﺳﻔﺮ ﻛﺮﻳﺎن. ﺗﻮ ﮘﺠﮭﻪ ﮘﻮه ۾ ﻣﺤﺒﻮب ﻻ ﻣﺮي ﻧﻪ ﭴﺎﺗﻮ. אي ﻣﻨﮅ! ”ﻣﺮڻ ﮐﺎن אڳ ﻣﺮڻ“ ﻧﻪ ﭔﮅو אﭤﻴﺌﻲ؟ ﺗﻮن ﮀﺎ ﺟﻲ ﻻ ﭤﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﻛﻨﮅ ﻛﭙﻴﻦ؟
- 222. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭘﻨﺠﻮن אي ﻃﺎﻟﺐ! ﺗﻮن ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﻣﭧ ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ ﭴﺎﮢﺞ. ﺗﻮن ﺳﺎﮢﺲ ﭘﺮﻳﺖ ﻧﺒﺎه. ﭘﻴﺮن، ﻫﭥﻦ، ﮔﻮڏن ﭜﺮﻳﻞ ﻫﻞ، ﭘﺮ ﺗﻨﻬﻦ ﺳﺎن ﮔﮇ دل ﺳﺎن ﺑﻪ ﭘﻨﮅ ﻛﺮ. ﺳﻮرن ۽ ﺳﺨﺘﻴﻦ ﺟﻮ ﺳﺒﻖ ﺳﺴﺌﻲ ﮐﺎن ﺳﮏ، ﺟﺎ ﺗﺘﻲ ﭤﮅي آرﻳﺎﮢﻲ ڏאﻧﻬﻦ ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. ﻫﻮ وﮢﻦ ﭨﮣﻦ ۽ ﭘﮑﻴﻦ ﭘﮑﮣﻦ ﮐﺎن ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ﭘﺘﺎ ﭘﮁﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﺗﻘﺪﻳﺮ ۾ ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻲ، ﺳﻮ אوس ﭤﺌﻲ ﭤﻮ. ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻓﺮض آﻫﻲ ﺳﭛ ﺑﺮ ﺳﺮ ﻛﺮڻ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻣﻮﻧﮍﺋﻴﻦ ُ ِ ِ َ ﻫﻨﺌﻴﻦ ﭘﺎڙج ِ ِ ﻛﻬﺞ َ ِ ِ َ َ ﻛﭙﺎر ََ ﭘﺮﻳﺘﮣﻲ ِِ َ ﭘﭽﺎرَ ََ ﺳﻨﺪ َ ﻟﻨﺌﻮ َ َ ﻟﻐﺎر ُ َِ ﻫﻮﻧﺌﻲ ﻫﻮت َ ﺗﺎڻ ُ ﺳﻜﺎڻ َ َ ﭘﻬﻪ ﭘﺮﻳﺎڻ َِ ِ ُ وﻻڙون ﻟﮑﺌﻲ ِ ِ ﻟﮏ ِ َ אﻧﮓُ َ ﻟﻮح َ َ ﺟﻼوت ﻫﺎري 122 ﻣﻌﻨﻰ ﻣﻮﻧﻦ )ﮔﻮڏن( ﺳﺎن دل، ﻫﺮدي ﻣﭧ ﻳﺎ ﺛﺎﻧﻲ ﭜﺎﻧﺌﺞ ﻫﻠﺞ، ﻛﺎﻫﺞ ﻛﺎﭘﺎر، ﻣﭥﻮ ﭘﺮﻳﺖ، ﻧﻴﻨﻬﻦ ﭘﭽﺮ ﭨﻴﻚ، آڌאر ﻣﺤﺒﺖ ﭼﭙﻴﭧ، ﻛﮣﻮ ﺗﻮﮐﻲ ﻫﺠﻦ ﭘﺮﻳﻦ، ﺟﺎﻧﺐ ﺗﮑﻮ ﭘﻨﮅ ﺳﻜﺎﺋﮡ رﺳﺘﻲ ﺗﻲ، وאٽ ﺗﻲ ﻧﺸﺎن وڏﻳﻮن ﭔﺮאﻧﮕﮭﻮن، ﺳﭩﻮن ﻗﺴﻤﺖ، ورڌאﺗﺎ ﻟﻴﮏ، ﻟﮑﻴﺖ ﻟﮑﻴﻮ، ﻗﺴﻤﺖ ﭘﭩﻲ، ﺗﺨﺘﻲ ﺟﻠﻴﻞ، ﺳﮍﻳﻞ ﺑﻴﺮאه، وﭸﺎﻳﻞ، ﻧﺎدאن
- 223. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ِ َ َ ﻧﺴﺖ ﮀﻮه ُ ﭘﭥﻮن ﻧﭕﻞ، ﻫﻴﮣﻲ ﺟﻮش، )ﻋﺸﻖ ﺟﻮ( ﺟﻮﻻن ذرא ذرא، ﭘﺮزא 1 ﮬﭥﻴﻦ، ﭘﻴﺮﻳﻦ، ﻣﻮﻧﮍﺋﻴﻦ، ﮬﻠﺞ ﺳﺎڻُ َ َ ِ َ ﮬﻨﺌﻴﻦ؛ ِِ ُ َِ َ ﻋﺸﻖ آريَء ﭴﺎم ﺟﻮ، ﻧﺒﺎﮬﻲ ﻧﺌﻴﻦ؛ ِ ِ ِ ُ ِ َ ُ ﺟﺎن ﺟﺎن ﭤﻲ ﺟﺌﻴﻦ، ﺗﺎن ﭘﺎڙج ﻛﻮم ﭘﻨﮭﻮنَء ﺳﻴﻦ. ِ ِ ِ ِ 2 ﮬﭥﻴﻦ، ﭘﻴﺮﻳﻦ، ﻣﻮﻧﮍﺋﻴﻦ، ﻛﮭﺞ ﭜﺮ َ َ َ َ ِ ِ َ ِ ﻛﭙﺎر؛ ُ َِ ََ َ َ َ ﻣﺘﺎن، ﮀﻮري! ﮀﮇ ﺋﻴﻦ، ﭘﺮﻳﺘﮣﻲ ﭘﭽﺎر؛ َ ِ ِ ﺗﻮﮐﻲ ﺳﻨﺪ، ﺳﺴﺌﻲ! ﺳﻨﺪي ﻟﻨﺆ َ َ ِ َ َ ﻟﻐﺎر؛ ِ َََ َ ُ ِ ُ ُ َ َ َ ﺟﻲ ﮬﻮﻧـﺌﻲ ﮬﻮت ﮬﺰאر، ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺎڙج ﻛﻮم ﭘﻨﮭﻮنَء ﺳﻴﻦ. ِ ِ ُ ِ ِ 3 َ َ َ ﭤﮅيَء ﭤﻜﻲ ﻧﻪ وﮬﻲ، ﺗﺘﻲَء ﻛﺮي َ ﺗﺎڻ؛ َ ِ ِ ِ َ ُ ُ وڌאﺋﻴﻦ وﮢﻜﺎر ۾، ﺳﺴﺌﻲَء ﭘﺎڻ ﺳﻜﺎڻ؛ َ ُ ِ ِ ِ َ ِ ِ ِ ُ َ َ َ ُ ﭘﮁﻲ ﭘﮧ ﭘﮑﻴﻦ ﮐﻲ، ﭘﻴﺌﻲ ﻣﻨﮅ ﭘﺮﻳﺎڻ؛ ََ َ ُِ ِ ِ َ َ َ َ َ َ ڏﻧﺲ ڏﻳﮧ وﮢﻦ ﺟﺎ، ﺗﻦ א ﻟﮗ ُ َ אﮬﭹﺎڻ؛ َِ ِ ِ َ َ ﻣﺎن ﭘﺮﭼﻲ ﭘﺎڻ، אﭼﻲ آرﻳﺎﮢﻲ وري. ِ ِ َ ِ َ َ ِ 4 َ ُ ﺗﻮﮢﻲ وﻻڙون ﻛﺮﻳﻦ، ﺗﻮﮢﻲ َ ِ َ ﮬﻠﻴﻦ وک؛ ِ ِ ِ ِ َ َ ﻟﮑـﺌﻲ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﻟﮏ، ذرو ﺿﺎﻳﻊَ َ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ. ِ ِ ِ 5 َ ﻟﮑﻴﻮ ﺟﻮ ﻧﺮאڙ، ﺳﻮ אﻧﮓ ﻛﻴﺎڙيَء ﻧﻪ ﭤﺌﻲ؛ ِ ِ ِ ُ ِ ِ ِ ﭘﺎڙﻳﻮ وﻳﭡﻲ ﭘﺎڙ، ﺟﻴﻜﻲ َ َ ﻻﻟﻦ ﻟﮑﻴﻮ ﻟﻮح ۾. َ ِ ِ ِ ِ ِ 6 ُ َ َ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ ﻛﻴﭽﻴﻦ ل ،ﺟﺴﻮ ﺟﻼوت؛ َ ِ ُِ ِ ََ ُ َ َ ِ ََ ﮀﮇي ﭘﻴﭡﻲ ﮀﭙﺮﻳﻦ، ﮬﺎري ﺳﭛ ﺣﺠﺖ؛ ِ َ ِ َ ﮬﺌﻲ ﻧﻤﺎﮢﻲ ﻧﺴﺖ، ﭘﻨﮅ وڌאﺋﻴﻦ ﭘﺎڻ ﺗﻲ. ُِ ِ ِ ِ َ َ َ ُ ِ ِ 7 ﻣﺎڙﮬﻮ ڏﻳﺌﻲ ﻣﮭﮣﺎ، ﻣﻮن ﮐﻲ َ ُ ُ ُ ﻛﻨﺪא ﻛﻮہ؟ ِ ِ 222 ﺗﻮن ﻫﭥﻦ، ﭘﻴﺮن ۽ ﮔﻮڏن ﭜﺮ ﻫﻠﺞ، ﺑﻠﻚ دل ﺳﺎن ﺑﻪ ﭘﻨﮅ ﻛﺞ. آري ﭴﺎم )ﭘﻨﻬﻮن (ﺳﺎن ﻣﺤﺒﺖ َ ﻧﺒﺎﻫﺞ. ﺟﻴﺴﻴﻦ ﺟﻴﺌﺮي آﻫﻴﻦ، ﺗﻴﺴﻴﻦ ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﻣﭧ ﻧﻪ ﭜﺎﻧﺌﺞ. ﺗﻮن ﻫﭥﻦ، ﭘﻴﺮن، ﮔﻮڏن ۽ ﻣﭥﻲ ﭜﺮ ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي ﻫﻠﺞ. אي ﮀﻮري! ﺗﻮن ﻣﺘﺎن ﭘﺮﻳﺖ ﺟﻲ ﭘﭽﺮ ﮀﮇﻳﻦ! אي ﺳﺴﺌﻲ! ﺗﻮﮐﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ אوٽ آﻫﻲ ۽ ﻟﻨﻮ ﺟﻲ ﻟﻐﺎر ﻟﮙﻞ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﺗﻮ ﮐﻲ ﻫﺰאرﻳﻦ ﭘﺮﻳﻦ ﻫﺠﻦ، ﺗﻪ ُ ﺑﻪ אﻧﻬﻦ ﻣﺎن ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ ﻣﭧ ﻧﻪ ﭴﺎﮢﺞ. ﻫﻲ ﭤﻜﻞ )ﺳﺴﺌﻲ( ﭤﮅي ۾ آرאم ﻧﻪ ﭤﻲ وﭠﻲ، ﺑﻠﻚ ﺗﺘﻲ ﺟﻮ ﭘﻨﮅ ﮐﻲ ﺗﺎﮢﻴﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. ﺳﺴﺌﻲ وﮢﻜﺎر ۾ ﭘﺎڻ ﺳﻜﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻮ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﭘﻨﮅ ۾ ﭘﮑﻴﻦ ﮐﺎن ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ڏس ۽ ﭘﺘﺎ ﭘﮁﻨﺪي ُ ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. אﻧﻬﻦ ڏﻳﻬﻪ ﺟﻲ وﮢﻦ ﺑﻪ ﮐﻴﺲ אﻪﻠﻟ ﻛﺎرڻ ﻧﺸﺎن ﭘﺘﺎ ڏﻧﺎ. ﺷﻞ آرﻳﺎﮢﻲ )ﭘﻨﻬﻮن( ﭘﺎڻ ﭘﺮﭼﻲ، ﭘﻮﺋﺘﻲ وري. َ ُ ﺗﻮڙي ﺳﭩﻮن ڏﻳﻦ ﻳﺎ وﮐﻮن ﮐﮣﻴﻦ ﻫﻠﻴﻦ، ﺗﻪ ﺑﻪ ِ ﺟﻴﻜﻲ ﺗﻘﺪﻳﺮ ۾ ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﻣﺎن ذرو ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﻮ ﻣﻴﺴﺎرﺟﻲ. ﺟﻴﻜﻲ ﭘﻴﺸﺎﻧﻲ ﺗﻲ ﻟﮑﻴﻞ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﻣﭩﺠﻲ ُ ﻛﻴﺎڙي ڏאﻧﻬﻦ ﻧﭥﻮ ﭤﺌﻲ )ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺑﻨﻬﻪ ﻧﻪ ﭤﻲ ﻣﮍي ﻳﺎ ﻣﭩﺠﻲ.( ﺟﻴﻜﻲ ﻣﺤﺒﻮب ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﭩﻲ ﺗﻲ ﻟﮑﻴﻮ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﺑﺮﺳﺮ ﻛﻨﺪي رﻫﺞ. ﺳﺴﺌﻲ ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻛﺎڻ ﭘﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﺮﻳﺮ ﻛﺒﺎب ﻛﻴﻮ. ﻫﻮ ﻧﮅر ﺳﭛ ﺧﻴﺎل ۽ دﻟﻴﻞ ﺗﺮכ ﻛﺮي، ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﻛﺎﻫﻲ ﭘﻴﺌﻲ. ﻫﻮ ﻫﺌﻲ ﻧﻤﺎﮢﻲ ۽ ﻧﭕﻞ، ﺗﻪ ﺑﻪ ﭘﺎڻ ﺗﻲ ڏﮐﻴﻮ ﺳﻔﺮ ﺑﺮﺳﺮ ﻛﻴﺎﺋﻴﻦ. ﻣﺎﮢﻬﻮ ﻣﻬﮣﺎ ڏﻳﺌﻲ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﮀﺎ ﻛﻨﺪא؟ ﺟﻨﻬﻦ ﮀﻮري ﮐﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﺟﻨﻮن ۽ ﺟﻮﻻن ﻟﮙﻞ آﻫﻲ،
- 224. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ ُ َ ﺟﻨﮭﻦ ﮀﻮريَء ۾ ﮀﻮہ، ﺳﺎ ﭘﭥﻮن ﭤﻴﻨﺪي ﭘﻴﺮ ﺗﻲ. ِ ِ ِ ﺳﺎ )ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ( ﭘﻴﺮن ﺟﻲ ﻧﺸﺎن ﺗﻲ ﭘﺮزא ﭘﺮزא ﭤﻴﻨﺪي. دאﺳﺘﺎن ﮀﻬﻮن ﺳﺴﺌﻲ) ﻃﺎﻟﺐ( ﺳﭝﺎن ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ ۽ ﺣﺎل ﮐﻲ ورﺗﻮ آﻫﻲ. ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ وאڳ ﻣﺮﺷﺪ ﻛﺎﻣﻞ ﺟﻲ ﻫﭣ ۾ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﻛﺎﻣﻞ אﮘﻴﺎن ﺳﺠﺪو ﭤﻮ ﻛﺮي. ﻣﺮﺷﺪ ﻛﺎﻣﻞ ﻃﺎﻟﺐ ﺟﻲ אڌ ﺟﺎن ﭤﻮ وﭠﻲ ۽ ﮐﻴﺲ ﺳﺌﻮ ﺟﺎﻧﻴﻮن ﭤﻮ ﻋﻄﺎ ﻛﺮي. ﺟﻴﻜﻲ ﻣﺮڻ ﮐﺎن אڳ ﻓﻨﺎ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ، ﺳﻲ אﺑﺪي ﺣﻴﺎﺗﻲ ﭤﺎ ﻣﺎﮢﻴﻦ. ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﻣﺮڻ ﺗﻲ ﺟﻬﻨﮓ ﺟﺎ ﻣﺮون ﺑﻪ روﺋﻦ ﭘﻴﺎ ۽ ڏوﻧﮕﺮن ﻣﺎن ﺑﻪ אوﮀﻨﮕﺎرون ﭘﻴﺌﻮن אﭼﻦ. ﻣﺤﺒﻮب ﺳﺎن ﻫﻚ ﺳﺎﻋﺖ ﺑﻪ ﻣﺒﺎرכ آﻫﻲ. ﺳﺴﺌﻲ ُ ﻧﮍ ﻣﺜﻞ ﭘﻴﺌﻲ ﭔﺎﻛﺎري ۽ ﺳﻨﺪس ﺳﻮر ﺟﻲ ﺣﺪ ﺋﻲ ﻛﺎﻧﻬﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ُ ﻧﻘﺪ ﻧﺎر ِ َ وﻟﻬﻲَء ِ َ وﻳﺮم وאر ِ ﺟﺎﻧﻜﻲ ُ ﻣﺪﻋﺎ ُ ﻣﻮﺟﻮد ُ ُ ُ ﺳﺠﻮد ﻧﻲ ُ ُ ُ وﺟﻮد َ َ ڏڌور َ ﻟﻬﺴﻲ َ ِ אﺗﻮر ِ ُ אوﺋﻴﻮن روﺟﮭﻪ ُ ﭜﻮﮢﺎ ﺳﺎﻧﮓ ﻛﻠﻮ ِ وאڍوڙﻳﺎ ِ 322 ﻣﻌﻨﻰ روﻛﮍ ﻳﻌﻨﻲ ﺣﺎﺿﺮ وﻗﺖ ﻧﺎريِ ،אﺳﺘﺮي ﻣﺴﻜﻴﻦ دﻳﺮ ورא ﻳﺎ ﺗﻪ آس، ﻫﺮא ﺣﺎﺿﺮ ﺳﺠﺪو، ﻧﻤﺴﻜﺎر وﭠﻲ وڃ ﺟﺎن، ﻫﺴﺘﻲ ڏڌل، ڏﮐﻦ ۾ ورﺗﻞ ﺟﻠﻲ، ﺳﮍي َ ﻻﺛﺎﻧﻲ ،אﻣﭧ ﺳﺎﻧﺪאرﻳﻮن، ﭘﺨﺎﻟﻮن ﺳﻔﻴﺪ ﭘﻴﺮن وאرא ﻫﺮڻ ﮔﮭﻤﻨﺪא ﭰﺮﻧﺪא ﻧﻴﺰو، ﻛﭩﺎري ﺟﮭﻴﮍو، ﻟﮍאﺋﻲ وڍﻳﺎ، زﺧﻤﻲ ﻛﻴﺎ
- 225. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net وڍﻳﻞ َِ ِ ُ َ َ ﻛﭡﻞ َ َ َ ﻫﻦ ﭘﻦ ﺳﺎرﻳﺎ ِ َ ﻫﮇن ِ ُ ﻟﻮڙه ُ ﮐﺎن ﺟﭧ َ ِ َ ُ ﮐﺸﺒﻮ ﺳﭧ َ ِ 1 َ ﻓﺮدא ﻣﻨﮅ ﭰﭩﻲ ﻛﺌﻲ، ﻧﻘﺪُ ِ َ ﮐﻨﻴﻮ ﻧﺎر؛ ُ َ ِِ ِ َ َ َ َ َ ِ َ ﮬﻲ ﺟﺎ وאڳ وﻟﮭﻲَء ﺟﻲ، وﻳﺮم ڏي م وאر؛ ِ ِ ِ ُ ﺟﺎﻧﻜﻲ ﻣﭡﻲَء ﻣﺎر، ﺟﺎﻧﻜﻲ ﻣﻴﮍ ﻣﭡﻲَء ﮐﻲ. ِ ِ ُ ِ 2 َُ ُ ُ ُ ﻣﭡﻲ ﭤﻲ ﻣﺪﻋﺎ ﮔﮭﺮي، ﻣﻮت ﭤﻴﻮ ﻣﻮﺟﻮد؛ ُ ِ َ َ ُ َ ُ ُ ُ ُ َ אﭼﻴﻦ ﺗﻪ אڄ ﻛﺮﻳﺎن، ﺻﺒﺎح ﺟﻮ ﺳﺠﻮد؛ ِ ِ ُ ُ ُ ﺟﺎﻧﻜﻲ ﻧﻲ وﺟﻮد، ﺟﺎﻧﻜﻲ ﻣﻴﮍ ﻣﭡﻲَء ﮐﻲ. ِ ِ ِ ُ ِ 3 ڏﮐﻲ ﭤﻲ ڏڌور، ﻟﮭﺴﻲ َ ُ ُ َ َ َ ِ ﻟﻨﺆ ﭘﻨﮭﻮنَء ﺟﻲ؛ ِ َ َ َ َ ڏﻳﺌﻲ آڳ אﺗﻮر، ﺳﭛ ﻧﻪ ﺳﺎڙي ﺳﺴﺌﻲ. ِ َ ُ ِ ِ ِ 4 َ َ ڏﺳﮡ ڏﮐﺎن אﮘﮍو، ﺳﺴﺌﻲ! آڻ م ﺷﻚُ َ َ ؛ ِ َ ُ ِ َ ُ ِ ُ ِ َ َ ِ َ ُ َ ِ ُِ ﭤﻲ ﭔﺎﻧﮭﻲ، ﭜﺮ אوﺋﻴﻮن، ُﻟﮇ م ﭘﺴﻲ ﻟﻚ؛ ِ ُ ِ ََ ُ َ ُ ُ َ َ ور ﭘﻨﮭﻮنَء ﺳﻴﻦ ﭘﻠﻚ، ﮐﻮ ﭔﺎرﮬﻦ وره ﭔﻴﻦ ﺳﻴﻦ! َ َِ ِ 5 ُ ُ َ ڏﮐﻲَء ﺳﻨﺪﻳﻮن ڏوﻧﮕﺮﻳﻦ، ﭘﺴﻮ! ُ َ َ ُِ ﭘﭩﻮن ﭘﻮن؛ ِ ََ ِ ِ ُ َ ُ ُ ﻣﺌﻲ ﭘﭵﺎﮢﺎن ﻣﻨﮅ ﮐﻲ، روﺟﮫ رﭸﻦ ۾ رﺋﻦ؛ ُ َِ َ ُ ُ ِ ﭜﻮﮢﺎ אﻳـﮭﻴﻦ ﭼﻮن، ﺗﻪ ”ﻣﺌﻲَء َ ُ ََ ُ ِ אﺳﺎﻧﮑﻲ ﻣﺎرﻳﻮ!“ ِ َِ ِ 6 422 وڻ ﻣﺎن وڍﻳﻞ ﻧﮍ ُ ﻓﺮאق ﺟﻲ ﻛﭡﻞ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﺒﺰ آﺳﺘﺎن )ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ אﺻﻠﻮﻛﺎ ﻣﺎڳ( ﻳﺎد ﻛﻴﺎ ﻋﺰﻳﺰن، ﻣﺤﺒﻮﺑﻦ ﻗﺒﺮ ﺧﺎن )ﭘﻨﻬﻮن( وﻳﻬﻪ، ﮔﮭﺎر ﺧﻮﺷﺒﻮ ﺳﻮدو ُ אن ﻣﻨﮅ ”ﺳﭝﺎن“ ﮐﻲ ﺗﺮכ ﻛﻴﻮ ۽ روﻛﮍ )ﺣﺎل ﻳﺎ ﺣﺎﺿﺮ وﻗﺖ( ﮐﻲ ﺳﺎڻ ﮐﻨﻴﻮ. ﻫﻲ ﺟﺎ وאڳ، ﻫﻦ ِ ﻣﺴﻜﻴﻦ ﺟﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﭣ ۾ آﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ دﻳﺮ ڏאﻧﻬﻦ ﻧﻪ ورא .ﻳﺎ ﻫﻦ ﻣﭡﻲ ﮐﻲ ﻣﺎر ﻳﺎ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻣﻼ. ُ ﻫﻴﮇאﻧﻬﻦ ﻫﻲ ﻣﭡﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ آس ﭘﻮري ﭤﻴﮡ ﻻ ﭘﻴﺌﻲ وאﺟﮭﺎﺋﻲ، ﻫﻮڏאﻧﻬﻦ ﻣﻮت אﭼﻲ ﺣﺎﺿﺮ ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺟﻲ אڄ ﻣﻮن وٽ ﻟﻨﮕﮭﻲ אﭼﻴﻦ ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ אﮘﻴﺎن ﺳﭝﺎﮢﻲ )ﻗﻴﺎﻣﺖ( ﺟﻮ ﺳﺠﺪو ﺑﻪ ﻛﺮي ﮀﮇﻳﺎن. ﻳﺎ ﺗﻪ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ُ ﺟﺎن وٺ ﻳﺎ ﻣﭡﻲ ﮐﻲ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻣﻼ. ُ ﻫﻲ ڏﮐﻲ ڏﮐﻦ ﺟﻲ ڏڌل آﻫﻲ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﺳﻚ ۾ َ ﺳﮍﻳﻞ. אﻣﭧ ﭘﺮﻳﻦ آگ ﻫﮣﻲ، ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ﺳﻤﻮرو ﺳﺎڙي ﻧﻪ ﮀﮇﻳﻮ. )ﻫﻮ אڌ ﮐﺎﻣﻲ آﻫﻲ.( אي ﺳﺴﺌﻲ! ِאﻧﻬﻲ ۾ ﻛﻮ ﺷﻚ ﻧﻪ آﮢﺞ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻮ ﭘﺴﮡ ﻫﺎر ﺳﻴﻨﮕﺎر ﮐﺎن אﮘﺮو אﭤﻴﺌﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ دאﺳﻲ ُ ﭤﻲ، ﺳﻨﺪس ﺳﺎﻧﺪאرﻳﻮن ﭜﺮ ۽ ﺟﺒﻠﻦ ﺟﺎ ﻟﻚ ﭘﺴﻲ، ﻧﻪ ﻟﮇ. ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ﻫﻚ ﭘﻞ ﺑﻪ ﻣﺒﺎرכ، ﭔﻴﻦ ﺳﺎن ﭔﺎرﻫﻦ ﻣﻬﻴﻨﺎ ﺑﻪ ﮔﮭﻮرﻳﺎ! ڏﺳﻮ ﺗﻪ ڏوﻧﮕﺮن ۾ ﺑﻪ ﻫﻦ ڏﮐﻲ ﺗﻲ ﻣﺎﺗﻢ ﭘﻴﻮ ﭘﻮي. رﮢﻦ ۾ روﺟﮭﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﻣﺮڻ ﭘﭵﺎﮢﺎ ﻫﻨﺠﻮن ﭘﻴﺎ ﻫﺎرﻳﻦ ۽ ِאﺋﻴﻦ َ ُ ﭼﻮﻧﺪא وﺗﻦ ﺗﻪ ”ﻫﻦ ﻣﺌﻲ אﺳﺎن ﮐﻲ درد ۾ ﻣﺎري ﮀﮇﻳﻮ. ﻫﻦ ڏﮐﻲ ﺟﻲ ﻣﺮڻ ﺗﻲ ڏوﻧﮕﺮن ﻣﺎن ﺑﻪ אوﮀﻨﮕﺎرون
- 226. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ُ َ ُ َ َ ُِ ِ ُ ڏﮐﻲَء ﺳﻨﺪﻳﻮن ڏوﻧﮕﺮﻳﻦ، אوﮀﻨﮕﺎرون אﭼﻦ؛ ِ َ َ ﮬﮣﻲ ﺳﺎﻧﮓ ﺳﺴﺌﻲَء ﮐﻲ، ﻛﻠﻮ ﻛﻴﻮ ﻛﻴﭽﻴﻦ؛ ِ َ ُ ِ ِ َِ ِ َ َ َ ﺟﻲ ﮬﭥﺎن ﮬﻮت ﻣﺮن، ﮬﻮت ﺗﻨﻴﻦ ﺟﻲ ﮬﻨﺞ ۾. ُ ِ َ ََ ِ 7 ُ ُ َ ڏﮐﻲَء ﺳﻨﺪﻳﻮن ڏوﻧﮕﺮﻳﻦ، وڻ ﭨﮡ وאﻳﻮن َ َ ُِ َ َ ِ َ ُ ﻛﻦ؛ ِ ِ ِ َِ َ َ وﭨﺎن وﻳـﮭﻲ ﺟﻦ، وڍيَء ﺳﻲ وאڍوڙﻳﺎ. ِ 8 وڍيَء ﺳﻲ وאڍوڙﻳﺎ، َ ُ ِ رت ﻧﻪ ڏﭠﻮ ﺟﻦ؛ ِ َ ِ ُ ُ َ ﻣﻮت ﻗﺒﻮﻟﻴﻮ ﺗﻦ، ڏﭠﻮ ﺟﻦ ڏﮐﻲَء ﮐﻲ. ِ ِ 9 َ ََ وڍﻳﻞ ﭤﻲ وאﻳﻮن ﻛﺮي، ﻛﭡﻞ ُ َ ُ َ ُ ِ ﻛﻮﻛﺎري؛ ِ ََ ُ ُ َ َ َ ِ َ ﮬﻦ ﭘﻦ ﭘﻨﮭﻨﺠﺎ ﺳﺎرﻳﺎ، ﮬﻲ ﮬﻨﺠﻮن ﮬﮇن ل ﮬﺎري. ِ ِ وאﺋﻲ َ َ َ َ ُ َ َ אﭼﻲ، ﻻﻟﻦ! ﻟﭧ، ﻣﻴﺎن! ﻣﺌﻲَء ﺟﻮ ﻟﻮڙہ ﻟﻜﻦ ۾. ِ ِ ُ ِ ِ ِ ُ َ َ َ ِ ُ ُ ﮬﻮ ﮐﺎن ﮐﭥﻮريَء ﮬﻴﺮﺋﻮن، ﻣﻮن ۾ ﺻﺎﺑﮡ ﮀﭧ؛ ُ َُ ِ َ َ ِ ُ آرﻳﺎﮢﻲَء אﭼﻲ ﻛﺮي، ﻛﺎ ﮔﮭﮍي ﻣﻮن وٽ ﺟﭧ؛ ِ َ ِ َ ِ ِ َُ ﮐﭥﻮري ﮐﺸﺒﻮ ﺳﻴﻦ، ﮬﺎرﻳﺎﺋﻮن ﮬﭧ َ َ ِ ُ َ ِ ُ ِ ﮬﭧ؛ ِ درد ﻣﻨﮭﻨﺠﻲ دل ﺟﻮ، ﺗﻮن، ﻛﺎﻣﻞ! אﭼﻲ َ َ ُ ُ ِ َ َ ِ ﻛﭧ؛ ِ ِ ِ َ ۡ ُ َّ ِ ُ َ ُِ אدﻳﻮن! ﻋﺒﺪאﻟﻠﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺳﺮ ﺗﺎﺋﻴﻦ آﮬﻲ ﺳﭧ. َِ ِ َ ِ ﭘﻴﺌﻮن אﭼﻦ. ﻛﻴﭽﻴﻦ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﺎن ﮘﺠﮭﻮ ﺟﮭﻴﮍو ﻣﻨﮉي، ﮐﻴﺲ ﻛﭩﺎري ﻫﻨﺌﻲ آﻫﻲ. ﺟﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻫﭥﺎن ﻓﻨﺎ َ ﭤﺎ ﭤﻴﻦ، ﺗﻦ ﺟﻲ ﻫﻨﺞ ۾ ﺋﻲ ﭘﺮﻳﻦ אﭼﻴﻮ ﭘﻮي. )ﺟﻦ ﮐﻲ ﻫﻮ ﻛﻬﻲ ﭤﻮ، ﺗﻦ ﺳﺎن ﺋﻲ ﻣﻠﻲ ﭤﻮ.( ڏوﻧﮕﺮن ۾ وڻ ﺑﻪ ﻫﻦ ڏﮐﻲ ﺟﻮن ﭘﭽﺎرون ﭘﻴﺎ ﻛﻦ. ﻫﻦ وڍﻳﻞ )ﺳﺴﺌﻲ (وﮢﻦ وٽ وﻳﻬﻲ، ﮐﻴﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﻮز ﺳﺎن ِ وڍي وڌو. ُ ﻫﻦ وڍﻳﻞ )ﺳﺴﺌﻲ (אﻧﻬﻦ ﮐﻲ وڍﻳﻮ، ﺟﻦ ۾ رت ﺋﻲ ﻧﻪ آﻫﻲ. )ﻫﻦ ﺑﻴﺠﺎن ﺷﻴﻦ ﮐﻲ ﺑﻪ وڍي ﮀﮇﻳﻮ.( ﺟﻦ ﺑﻪ ﻫﻦ ڏﮐﻲ ﮐﻲ ڏﭠﻮ، ﺗﻦ ﻣﺮڻ ﻗﺒﻮﻟﻴﻮ )ﺳﻲ ڏک ۾ ﻓﻨﺎ ﭤﻴﺎ.( َ َ وڻ ﻣﺎن وڍﻳﻞ ﻛﺎﻧﻲ )ﺑﻴﻦ( ورﻻپ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮي ۽ درد ِ ُ ﺟﻲ ﻛﭡﻞ ﺳﺴﺌﻲ ﻛﻮﻛﺎرون ﻛﻨﺪي وﺗﻲ. ﺑﻴﻦَ ُ ِ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﺳﺎوא ﻣﺎڳ ﭘﻴﺌﻲ ﺳﺎري ۽ ﺳﺴﺌﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﻻ ﻧﻴﮣﻦ ﻣﺎن ﻧﻴﺮ ﭘﻴﺌﻲ وﻫﺎﺋﻲ. אي ﭘﺮﻳﻦ! ﺗﻮن ﻫﻨﻦ ﻟﻜﻦ ۾ אﭼﻲ، ﻫﻦ ُ ﻣﺌﻲ ﺟﻲ ﻗﺒﺮ َ ُ ڏٽ. ﻫﻮ ﺧﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﮐﭥﻮري) ﻣﺸﻚ( ﺗﻲ ﻫﺮﻳﻞ آﻫﻲ، ِ ﭘﺮ ﻣﻮن ۾ رﮘﻮ ﺻﺎﺑﮡ ﮀﭧ آﻫﻲ )ﻣﺎن ڌوﭔﮡ آﻫﻴﺎن ۽ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ وאﻫﭙﻮ ﺻﺎﺑﮡ ﺳﺎن آﻫﻲ(. אي آري ﭴﺎم! ﺗﻮن ﻫﺖ ﻛﺎ ﮔﮭﮍي אﭼﻲ، ﻣﻮن وٽ ﮔﮭﺎر. ﻛﻴﭽﻴﻦ ﻫﭧ ﻫﭧ ﺗﻲ ﻣﺸﻚ ﺟﻲ אوت ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. אي ﻛﺎﻣﻞ! َ ﺗﻮن אﭼﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺟﻮ درد ﻣﻴﭧ. אي אدﻳﻮن! ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﻮدو ﺳﺮ ڏﻳﺌﮡ ﺗﺎﺋﻴﻦ آﻫﻲ. ﺳﺮ ﻣﻌﺬوري دאﺳﺘﺎن ﺳﺘﻮن ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﺧﻴﺎل ۾ ﺳﻬﺴﻴﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﮔﺬري وﻳﺎ آﻫﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﮐﻴﺲ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻮ دﻳﺪאر ﻧﺼﻴﺐ ﻧﻪ ﭤﻴﻮ آﻫﻲ. ﻣﭥﺎن אﭼﻲ ﻣﻮت ﺳﻬﮍﻳﻮ אﭤﺲ، ﺟﻮ ﮐﻴﺲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺮאد ﮐﺎن ﺳﻜﺎﺋﻴﻨﺪو. ﻫﻮ ﻣﻮر ﺟﻲ ﭔﭽﻦ ﺟﻴﺎن وﮢﻦ ﺗﺎن ﺳﭩﻮن ڏﻳﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. ﺳﻨﺪس آوאز ﭘﺮאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅن ﺗﻲ ﭘﮍאڏא ﭘﻴﻮ ﻛﺮي. ﺳﻨﺪس آوאز، ﻛﻮﻧﺞ، ﭼﺘﻮن ۽ ﺳﺎرﻧﮕﻲ ﺟﮭﮍو ﻣﭡﻮ ُ ۽ دل ﭼﻴﺮﻳﻨﺪڙ آﻫﻲ. ﻫﻲ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ آوאز آﻫﻲ، ﺟﻴﺘﻮﮢﻴﻚ ﻣﺎﮢﻬﻦ ﺟﻲ ﺧﻴﺎل ۾ ﻫﻚ ﻣﻨﮅ ﺟﻲ ﻛﻮכ آﻫﻲ. 522
- 227. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ﻫﺌﺎن ِ دﻳﮑﻲ ﺳﻜﺮאت َ ِ ﻋﺰرאﺋﻴﻞ ِ ﺟﻮرאﮢﻲ ُ ﻗﻴﻞ ِ َ ُ دﻟﻴﻞ رﺋﻲ ُ وچ ﭘﻮ َ ُ ﻟﭳ َ ﺑﺮدאر َ ﭘﭩﻮﻟﻲ ﻻﻧﮓ ﮀﺎﻧﮓ ُ آﮐﮍي ﻣﺎس ِ ﺳﻴﮣﺎس َ َ ﻛﻮول ََ وﻟﻮﻟﻮ ُ َ ووכ ََ ﻛﺮ َ ﻛﺮﻛﻲ ِ ُ َ ﻧﻜﻮﻧﺞ 1 َ ُ َ َ ِ َ آﺋﻮن ﻧﻪ ﮔﮇي ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ، ﺳﮭﺴﻴﻦ ﺳﭳ وﻳﺎ؛ ِ ِ َ ﮬﻠﮡ وﻳﺮ ﮬﺌﺎن، دﻳﮑﻲ ﺷﺎل دم ڏﻳﺎن! َ َ َ ِ َ َُ ِ 2 َ ُ آﺋﻮن ﻧﻪ ﮔﮇي ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ، ﭘﻮﻳﻮن ﭤﻴﻮ َ ُ ِ ﭘﺴﺎه؛ ِ ِ ِ َ ِ َ ُ ُ ﺳﻜﺎن ﭤﻲ ﺳﻜﺮאت ۾، روﻳﻮ ﭘﮁﺎن رאہ؛ ِ 622 www.voiceofsindh.net ﻣﻌﻨﻰ ﻫﺘﺎن ڏﺳﻲ، ﭘﺴﻲ ﻣﻮت ﺟﻲ وﻗﺖ ﻣﻠﻚ אﻟﻤﻮت، ﻣﻮت ﺟﻮ ﻓﺮﺷﺘﻮ زور آور، ڏאڍאﺋﻲ ﻛﻨﺪڙ )ﻣﻮت( ﮘﺎﻟﻬﻪ ﭔﻮﻟﻬﻪ، ﭼﻮن ﭼﺮא رﻫﺒﺮ، وﭠﻲ وﻳﻨﺪڙ ﻟﭧ، אﻧﮅوﻛﺎر وﻳﮁﻮ، ﺟﺪאﺋﻲ ﭘﻮي ﻟﭳ ﺑﺎﺳﮡ، ﻛﺎڻ ﻳﺎ ﻣﺤﺘﺎﺟﻲ ﻛﮃڻ ﻣﻴﻮه دאر ﻳﻌﻨﻲ وڻ رﻳﺸﻤﻲ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮ ﭨﻨﮓ ُ ﭨﭙﺎ ﻳﺎ אﮀﺎﻧﮓ ﮘﻮﻟﻲ، ﺳﻔﺮ ﻛﺮي ﻣﺎﮢﺲ ﺳﺎﮢﺲ، ﺳﻨﺪس ﺳﺎﭤﻲ ﻛﻮﺋﻞ ﭘﮑﻲ آوאز دאﻧﻬﻦ ﭴﮡ ﭔﻮﻟﻴﻮن ﭔﻮﻟﻲ ﺳﺒﺰ ﻛﻨﺎرن ﺳﺎن ﭼﺸﻤﻮ ﺳﻬﺴﭙﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﮔﺬري وﻳﺎ آﻫﻦ ﺗﻪ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﮇﺟﺎﮢﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ آﻫﻲ. ﺷﻞ ﻫﺘﺎن )ﻫﻦ ﺟﮭﺎن ﻣﺎن( ﻫﻠﮡ وﻗﺖ، ﮐﻴﺲ ڏﺳﻲ ﺳﺎه ﮀﮇﻳﺎن. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻫﻴﻨﺌﺮ ﭘﻮﻳﻮن دم آﻫﻲ، ﭘﺮ ﭘﺮﻳﻦ ﺳﺎن ﻣﮑﺎﻣﻴﻠﻮ ﻧﻪ ﭤﻴﻢ. ﭘﻮﻳﻦ ﭘﺴﺎﻫﻦ ۾ ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﻻ ﺳﻜﺎن ﭘﻴﺌﻲ، ۽ ﻫﻨﺠﻮن ﻫﺎري، ﺳﻨﺪس وאٽ ﭘﻴﺌﻲ ﭘﮁﺎن. ﺷﻞ ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ درﺷﻦ ڌאرאن ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﺟﺎن ﻧﻪ ﻧﻜﺮي.
- 228. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ ُ ﺷﺎل م وﭸﻴﻢ ﺳﺎہ، ڌאرאن ﭘﺴﮡ ﭘﺮﻳﻦَء ﺟﻲ. َ َ َ ِ َ َ ِ 3 َ آﺋﻮن ﻧﻪ ﮔﮇي ﭘﺮﻳﻦَء ﮐﻲ، آﻳﻮ ِ ۡ ِ ُ ُ ﻋﺰرאﺋﻴﻞ؛ ِ ِ ِ ُ ُ َ ُِ ﺟﻮرאﮢﻲ ﺳﻴﻦ ﺟﻴﮇﻳﻮن! ﻧﻜﻮ ﻗﺎل ﻧﻪ ﻗﻴﻞ؛ ُ َِ ُ ُ َ آﻳﻮ ﻣﻮت دﻟﻴﻞ، ﻣﺎرﻳﻨﺪو ﻣﺮאد ﮐﺎن. ِ 4 َ ِ ِ َ وﻻڙﻳﻮ وﮢﻴﻦ ﭼﮍﮬﻲ، رﺋﻲ ﭘﺴﻴﻮ رو؛ َ ِ َ ِ َ َ ِ ُ وﭼﺎن ﺟﻮ وچ ﭘﻮ ،ﺳﻮ ﻛﻨﮭﻦ ﭘﺮ ﻛﮭﻲ ﻻﮬﻴﺎن! ِ َِ ِ ِ 5 وﻻڙﻳﻮ وﮢﻴﻦ ﭼﮍﮬﻲ، ُאوﻧﭽﻦ ﻣﭥﻲ َ َ ُ ِ ِ َ َ ِ َ אڄ؛ َ ِ َ ُ َ َ ِ ِ َ َ ﻻﻟﻦ ﻛﺎرڻ ﻟﭳ، ﺑﺎﺳﻴﺎﺋﻴﻦ ﺑﺮدאر ﺟﻮ. 6 َ َ وﻻڙﻳﻮ وﮢﻴﻦ ﭼﮍﮬﻲ، ڏﻳﻮ َ ِ ِ َ ِ ﭘﭩﻮﻟﻲ ﻻﻧﮓ؛ ﭨﺎريَء ﭨﺎريَء ﮀﺎﻧﮓ، ﺳﺴﺌﻲَء ﻣﻮر ﭔﭽﻦ ﺟﺌﻦ. َ َ ُ ِ َ َ َ ِ ِ 7 وﻻڙﻳﻮ وﮢﻴﻦ ﭼﮍﮬﻲ، ﭘﺴﻮ َ َ َ ِ ِ َ َ ﺳﮕﮫ ﺳﻨﺪﻳﺎس؛ َ ِ ِ ُ َ َ ِ ُ آڌيَء وﭸﻴﻮ آﮐﮍي، ﻧﻜﻮ ﭘﻲ ﻧﻪ ﻣﺎس؛ ِ ِ ﺳﻮﺋﻲ ﺳﻮ ﺳﻴﮣﺎس، ﭘﺮي ﭘﮍאڏא َ َ ِ َ ﻛﺮي. ِ 8 َ َ َ رﭸﻦ ۾ رڙ ﭤﻲ، ﻛﺮ ﻛﻮول ﺟﻲ ُ َ ﻛﻮכ؛ َ ِ ِ ُ ُ ِ ََ ُ َ ِ َ وﻟﻮﻟﻮ ۽ ووכ، אي ﺗﺎن آہ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ. ِ ِ َ ِ 9 ََ َ رﭸﻦ ۾ رڙ ﭤﻲ، ﻛﺮ ﻛﺮﻛﻲ ُ َ ﻛﻮﻧﺞ؛ َ ِ ِ ُ ُ ِ َ َ ِ َ ِ ِ ُ َ ِ َ ﻧﻌﺮو ﻣﻨﺠﮫ ﻧﻜﻮﻧﺞ، אي ﺗﺎن آہ ﻋﺸﻖ ﺟﻲ. 01 رﭸﻦ ۾ رڙ ﭤﻲ، ﻛﺮ ﺳﺎرﻧﮕﻲ ُ َ َ َ ِ ﺳﺎز؛ َ ِ ِ ُ ُ ِ َ َ ُ َ ُ ِ ُ ِ َ אي ﻋﺸﻖ ﺟﻮ آوאز، ﻣﺎڙﮬﻮ رﮐﻦ ﻣﻨﮅ ﺗﻲ. ِ 722 www.voiceofsindh.net ﻣﺎن ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻧﻪ ﮔﮇﺟﻲ ﻧﻪ ﮔﮇﻳﺲ، ۽ ﻣﭥﺎن ﻣﻮن وٽ אﭼﻲ ﻋﺰرאﺋﻴﻞ )ﻣﻮت ﺟﻮ ﻓﺮﺷﺘﻮ( ﭘﻬﺘﻮ آﻫﻲ. ﻫﻦ زور آور ﺳﺎن אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! ﻛﻮﺑﻪ دﻟﻴﻞ ﻳﺎ دﻋﻮى ﻧﻪ ﭤﻲ ﻫﻠﻲ. ﻫﺘﺎن ﻛﺎﻫﻲ ُ وﻳﻨﺪڙ ﻣﻮت אﭼﻲ ﺳﻬﮍﻳﻮ آﻫﻲ. אﻫﻮ ﻣﻮﻧﮑﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﻦ ﺟﻲ ﻣﺮאد ﮐﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﺳﻜﺎﺋﻴﻨﺪو. َ ﺳﺴﺌﻲ ﺳﭩﻮن ڏﻳﻨﺪي، وﮢﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻴﻮ وﭸﻲ ۽ אﮘﻴﺎن ﻟﭧ ۽ ڌﻧﮅ ڏﺳﻴﻮ ﮘﻮڙﻫﺎ ﭘﻴﺌﻲ ﮘﺎري. ﻫﻮ אﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﻫﻲ ﺟﻮ وﮀﻮڙو ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ۽ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ وچ ۾ ﭘﻴﻮ آﻫﻲ، ﺳﻮ ﻛﻬﮍي ﻃﺮح ﭘﻨﮅ ﻛﺮي دور ﻛﺮﻳﺎن. ُ ﺳﺴﺌﻲ وﻻڙون ڏﻳﻨﺪي אڄ אﺗﺎﻫﻦ وﮢﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻴﻮ ﭤﻲ وﭸﻲ. ﺳﭙﺮﻳﻦ ﻛﺎرڻ ﻫﻦ وﮢﻦ ﺟﻲ ﺑﻪ ﻣﺤﺘﺎﺟﻲ ﻛﮃي. ﺳﺴﺌﻲ، رﻳﺸﻤﻲ ﭘﻴﺸﮕﻴﺮ ۾ وﻳﮍﻫﻴﻞ ﭨﻨﮕﻦ ﺳﺎن وﻻڙون ڏﻳﻨﺪي، وﮢﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻴﻮ وﭸﻲ. ﭨﺎري ﭨﺎري ﻣﭥﺎن ﻣﻮرن ﺟﻲ ُ ﭔﭽﻦ ﺟﻴﺌﻦ ﺳﻨﺪس אﮀﺎﻧﮕﻮن ﭘﻴﺌﻮن ﭘﻮن. ﻫﻮ وﻻڙون ڏﻳﻨﺪي، وﮢﻦ ﺗﻲ ﭼﮍﻫﻴﻮ وﭸﻲ؛ ڏﺳﻮ ﺳﻨﺪس َ ﺳﮕﮭﻪ! ﮐﻴﺲ ﻧﻪ ﻣﺎُء ﺳﺎڻ آﻫﻲ ﻧﻪ ﭘﻲُء. ﻫﻮ אڌ رאت ﺟﻮ ُ אﻛﻴﻠﻲ ﺳﻔﺮ ﻛﻨﺪي ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ. ﺳﻨﺪس ﺳﺎﭤﻲ אﻫﻮ ﺋﻲ ﺳﻨﺪس آوאز آﻫﻲ، ﺟﻮ ﭘﺮאﻧﻬﻴﻦ ﭘﻨﮅن ﺗﻲ ﭘﮍאڏא ﭘﻴﻮ ﻛﺮي. رڻ ﭘﭧ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮ آﻻپ ِאﺋﻴﻦ آﻫﻲ، ﺟﺌﻦ ﻛﻮﺋﻞ ﭘﮑﻲ ُ ﺟﻲ ﻛﻮכ. ﻫﻲ ورﻻپ ۽ ﻫﻲ دאﻧﻬﻦ ﻧﺴﻮري ﻋﺸﻖ ﺟﻲ آه آﻫﻲ. ُ ُ رﭸﻦ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ دאﻧﻬﻦ ِאﺋﻴﻦ ﭤﻲ ﻟﮙﻲ، ﭴﮡ ﻛﺎ ﻛﻮﻧﺞ ُ ﭘﻴﺌﻲ ﻟﻨﻮي. ﺳﻨﺪس آوאز ﻛﻨﻬﻦ ﻛﻮﻧﺞ ﺟﻮ ﻛﻨﻬﻦ ُ ﭼﺸﻤﻲ ﻣﺎن אﻳﻨﺪڙ آﻻپ ﭘﻴﻮ ﻟﮙﻲ، ﭘﺮ ﺣﻘﻴﻘﺖ ۾ אﻫﻮ ﻋﺸﻖ ﺟﻮ ﺋﻲ آوאز آﻫﻲ. رﭸﻦ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ُ ُ ﭘﻜﺎر ِאﺋﻴﻦ ﭘﻴﺌﻲ ﻟﮙﻲ ﭴﮡ ﺳﺎرﻧﮕﻲ ﺟﻮ ُ ﻣﭡﻮ آوאز. ِאﻫﻮ ﻧﻴﻨﻬﻦ ﺟﻮ آﻻپ آﻫﻲ، ﭘﺮ ﻣﺎﮢﻬﻮ אﻧﮑﻲ ﻫﻚ ِ ﻋﺎﺟﺰא )ﻋﻮرت( ﺟﻮ ورﻻپ ﻛﺮي ﭤﺎ ﺳﻤﺠﮭﻦ.
- 229. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ www.voiceofsindh.net ﺳﺮ دﻳﺴﻲ ”ﺳﺮ دﻳﺴﻲ“ رאﮘﮣﻲ آﻫﻲ، ﺟﺎ دﻳﭙﻚ رאڳ ﺟﻲ ﭘﻨﺠﻦ ِאﺳﺘﺮﻳﻦ ﻣﺎن ﻫﻚ آﻫﻲ ۽ ﻣﻨﺠﮭﻨﺪ ﺟﻮ ﮘﺎﺋﺒﻲ آﻫﻲ. ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ﭘﻜﻲ אرאدي ۽ وאٽ ﺟﻲ ﻣﻮﻧﺠﮭﺎرن ﺟﻮ وﺳﺘﺎر آﻫﻲ. ﺷﺎه ﻫﻦ ﺳﺮ ۾ ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ﻧﻬﺎﻳﺖ ﻧﺎزכ אﻧﺪאز ۾ ﺳﻨﺪس ﻧﻨﮉ ﻻ ڏورאﭘﺎ ڏﻧﺎ آﻫﻦ. ُ ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ڏאﮔﮭﻦ، ڏﻳﺮن ۽ ڏوﻧﮕﺮن ﭨﻨﻬﻲ ﺟﻲ ڏک ڏﻧﺎ آﻫﻦ، ﺗﻨﮑﻲ ﻫﻮ ﻫﻮت ﮐﻲ ﻣﻠﮡ ﻛﺎرڻ ﺳﮏ ﭤﻲ َ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ﭼﺎﻧﮕﻦ ﮐﻲ زﻧﺠﻴﺮ ﺟﺌﻦ ﭼﻮﭨﻲ ﺳﺎن ﺟﮍي ﻫﺎ ﺗﻪ ﺳﻨﺪس ﭘﻨﻬﻮن ﻫﺌﻦ ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﻧﻪ ﻧﻴﻦ ﻫﺎ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻦ وאرن ﺳﺎن ُ ﮔﻮرن )אﭠﻦ( ﺟﺎ ﮔﻮڏא وﻧﮕﻲ ﮀﮇي ﻫﺎ ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺪ ﻫﻴﺌﻦ ﻟﻜﻦ ﺟﺎ ﻟﻮڏא ﻧﻪ ﺳﻬﻲ ﻫﺎ! ِאﻫﺎ ﺷﺎه ﺟﻲ ﺳﻬﮣﻲ ﻧﺎزכ ﺧﻴﺎﻟﻲ آﻫﻲ. ﺳﻴﮡ دﻳﺴﻲ ﻛﺠﻦ؛ ﭘﺮدﻳﺴﻲ ﻛﻬﮍא ﭘﺮﻳﻦ؟ ﭘﺮدﻳﺴﻲ ﻛﻨﻬﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﻟﮇي، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ دﻳﺲ ﻫﻠﻴﺎ ﭤﺎ وﭸﻦ؛ ﭘﻮ ﭜﻨﭝﻮر ﮐﺎن ﺑﺲ آﻫﻲ. ﻫﻮ دم ﺑﻪ ﻧﻪ دﻣﻴﻨﺪא؛ ﺗﻮ وﭨﺎن ﭘﻨﻬﻮن وﭠﻲ ﺳﺎﮢﻴﻬﻪ ڏאﻧﻬﻦ ﺳﮅאرﻳﻨﺪא. ڏﻳﺮن ﺟﺎ ﮔﻮرא ﺑﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﮔﺎم َ ﭤﺎ وﭸﻦ؛ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻧﻴﭟ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ آﻫﻦ ۽ ڌאرﻳﺎ ﻧﻴﭟ ڌאرﻳﺎ. ﺳﺴﺌﻲ ﺗﻪ ﺑﻪ ِאﻫﺎ دﻋﺎ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮي ﺗﻪ ”ﺷﻞ آرﻳﭽﻦ ﮐﻲ ﻛﻮ َ ﻛﻮﺳﻮ وאُء ﻧﻪ ﻟﮙﻲ“. ﮐﻴﺲ آري ﺟﻮ وאس وڻ وڻ ﻣﺎن ﭘﻴﻮ אﭼﻲ. ﻣﺮون ﺳﻨﺪس ﻣﺎس ﮐﺎﺋﻴﻨﺪא ﺗﻪ ﺑﻪ ﺳﻨﺪس ﻫﮇא ﻫﻮت ڏאﻧﻬﻦ ﻫﻠﻨﺪא. َ ُ ﺳﻨﺪس وﻳﺮي ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺳﺖ آﻫﻦ: אٺ، אوﭠﺎر، ڏﻳﺮ، وאُء، ﺳﺞ، ﮀﭙﺮ ۽ ﭼﻨﮉ. ِאﻧﻬﻦ ﻣﮍﻧﻲ ﺟﻲ ﺳﺎزش ﻛﺮي، ﻫﻮ אﺳﺮ َ ﺟﻲ وﻳﺮ ﮀﭙﺮ ۾ ﮀﻠﻮن ﭘﻴﺌﻲ ڏﺋﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﻐﺎم ﺗﺎن ﺳﻨﺪس ﻣﻮت ﻣﺒﺎح آﻫﻲ. آري ﭴﺎم ﺑﻨﺎ، ﺳﺴﺌﻲ ﻻ ﺳﭛ ﺳﻴﺎﻫﻲ )אوﻧﺪه( آﻫﻲ. رﻫﺒﺮ ﮐﺎن ﺳﻮא ﻫﻦ رאه ۾ ﻛﻮڙﻳﻦ ﺗﻮאﺋﻲ ﭤﻴﺎ آﻫﻦ. ﺳﺴﺌﻲ ﺳﺘﻴﺎﮢﻲ ﭤﻲ، אﻫﮍي ﭘﺮ ﭘﻨﮅ ﭤﻲ ﻛﺮي، ﭔﺌﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻲ ﻫﺖ ﺟﺎ ﻧﺎﻫﻲ. ﻛﻴﭻ ﮐﺎن אوري ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن ﻣﻌﺬورﻳﻮن ُ ﻣﻴﻮن آﻫﻦ؛ وאﭨﻮن وﻳﻬﻪ آﻫﻦ، ﻛﻬﮍي ﻛﺮ ﺗﻪ ﻛﻴﭽﻲ ُ ﻛﻴﮇאﻧﻬﻦ وﻳﺎ؟ ﺳﺴﺌﻲ، ﺟﻲ ﻛﻴﭽﺎن אوري وאﭘﺲ وري، ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﻞ ﮐﻲ ﻛﭽﻮ ﻻﺋﻴﻨﺪي. ﻫﻮ ورڻ ﺟﻲ وאﺋﻲ ﻧﻪ ﭤﻲ وאري. אﻫﮍي ﻃﺮح، ﺳﺎﻟﻚ אﮘﻴﺎن ﺑﻪ ﺳﻬﺴﻴﻦ ڏאﮐﮍא ۽ رﻧﺞ ﻫﺠﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻫﻮ دل ﻧﻪ ﻫﺎري، ﺑﻠﻚ ﻣﮍﻧﻲ ﺟﻔﺎﺋﻦ ﮐﻲ ُ َ رאﺣﺘﻮن ﺳﻤﺠﮭﻲ. ﺳﺴﺌﻲ، رڻ ﻣﺎن ِאﺋﻴﻦ ﮀﻮه ﻣﺎن ﭘﻴﺌﻲ وﭸﻲ، ﺟﺌﻦ ﻫﺮڻ ﺟﻲ رﻓﺘﺎر ۽ ﻫﻤﺎ ﺟﻮ ﭘﺮوאز ﻫﻮﻧﺪو آﻫﻲ. ﻫﻮﻧﺌﻦ ُ ﻫﻲ ﭘﻨﮅ אﻫﮍو آﻫﻲ، ﺟﻮ אٺ ﺑﻪ دﻫﻠﺠﻴﻮ وﭸﻦ ۽ ﺣﺮﻳﻒ ﺑﻪ ﺣﻴﺮאن ﭤﻴﻮ وﭸﻦ. ﺟﻨﮑﻲ ﻛﻮ ﺳﻤﺮ ﺳﺎڻ ﻧﻪ آﻫﻲ )ﺟﻦ ﺳﭛ ﻛﺠﮭﻪ ﺗﺮכ ﻛﻴﻮ آﻫﻲ ۽ ﭘﺎڻ ﺳﺎن رﮘﻮ ”ﻛﻴﻦ“ ﮐﻨﺌﻲ آﻫﻲ(، ﺗﻦ ﺳﺎن ﻫﻮت ﻫﻤﻴﺸﻪ ﺳﺎڻ آﻫﻲ. ﻫﻮ ﮐﻴﻦ ﺑﺮ ﺗﻮڙي ﭤﺮ ۾ אﭼﻴﻮ رﺳﻲ. ﻣﻄﻠﺐ ﺗﻪ ﺟﻨﻬﻦ ﺳﺎﻟﻚ ﺳﭛ ﻛﺠﮭﻪ ﮀﮇﻳﻮ، ﺗﻨﻬﻦ رب ﮐﭩﻴﻮ. 822
- 230. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ دﻳﺴﻲ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭘﻬﺮﻳﻮن ُ ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ אﭠﻦ، ڏﻳﺮن ۽ ڏوﻧﮕﺮن، ﭨﻨﻬﻲ ڏک ڏﻧﺎ آﻫﻦ. ِאﻧﻬﻦ ﻣﮍﻧﻲ ڏﮐﻦ ﮐﻲ ﻫﻮ ﭘﺮﻳﻦ ﺧﺎﻃﺮ ﺳﮏ ﻛﺮي ﭤﻲ ُ ﺳﻤﺠﮭﻲ. ﻫﻮ ﻫﻴﻨﺌﺮ ورﻻپ ﭘﻴﺌﻲ ﻛﺮي ۽ ِאﺋﻴﻦ ﭘﺌﻲ ﭼﻮي ﺗﻪ ”ﺳﻤﻬﮡ ﮐﺎن אڳ אﭠﻦ ﮐﻲ زﻧﺠﻴﺮ ﺳﺎن ﭔﮅي ﮀﮇﻳﺎن ﻫﺎ ﺗﻪ ﻫﻮﻧﺪ ﻣﻮن وﭨﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﮐﻲ ﮐﮣﻲ ﻧﻪ وﭸﻦ ﻫﺎ. دﻳﺴﻲ ﺳﻴﮡ ﻛﺠﻦ، ﭘﺮدﻳﺴﻲ ﺳﻴﮡ ﻧﻪ ﻛﺠﻦ، ﺟﻮ ﺳﻮر ﭘﺮאﺋﺠﻦ. ﺷﻞ ُ ﻛﻨﻬﻦ ﺟﻮ ﭜﺎڳ ڏﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ“. ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ وڻ وڻ ﻣﺎن ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﺳﺮﻫﺎڻ ﭘﻴﺌﻲ אﭼﻲ. ﻫﻮ אﭠﻦ، ﺟﺘﻦ، وא ،ﺳﺞ، ﺟﺒﻞ ۽ ﭼﻨﮉ ﮐﻲ وﻳﺮي ﭤﻲ ﺳﻤﺠﮭﻲ، ﮀﻮ ﺟﻮ ِאﻧﻬﻦ ﻣﮍﻧﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮ ۾ ﺳﺎﮢﺲ ﻛﻠﻔﺖ ﻛﺌﻲ آﻫﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ ڏאﮔﮭﻦ ﻫﻴﻜﺎﻧﺪ ُ ڏڌي אوﭘﺮא ِ وﻫﺎﮢﻲَء ِ ﺳﻴﺌﻦ ِ َ ﻟﻞ ُ ﺳﺎروﮢﻲ َ ﻣﺎم َ وﻫﻴﮣﻮ َ وﻳﺮ ُ ﻻڏوﮢﺎ ﻛﻴﻮ ََ ﻫﻴﻦ ﺣﻞ ﭤﻴﺎ َُ ِ َ ُ َ ﭼﻨﮕﻞ َ ﭼﻮﭰﺮא رت ُ ِ ُ ﮔﭙﺖ ِ َ َ ﮔﻬﻪ ُ َ ﮔﺲ ﭘﮣﻲ َِ َ ﭘﺮس 922 ﻣﻌﻨﻰ ُ אﭠﻦ وﺻﻞ، ﻣﻴﮍאﺋﻲ ﻣﺎرﻳﻞ، ﻫﻴﮣﻲ ﻛﻴﻞ ڌאرﻳﺎ ﭘﺮﭜﺎت ﺗﺎﺋﻴﻦ رﻳﺖ، ﻧﻤﻮﻧﻲ ﺳﺎر ﺳﻨﭝﺎر ﻣﻨﺼﻮﺑﻮ، ﮘﺠﮭﻲ ﺻﻼح ﻫﭣ وس وﻗﺖ، وﻳﺮم ﻟﮇون ﭔﮅﻳﻮ ﻣﭡﻦ، ﻣﺼﻴﺒﺖ ﻣﺎرﻳﻦ ﺟﺬب ﭤﻴﺎ، ﺳﻤﺎﻳﺎ ُ אﭠﻦ ﺟﺎ ﭼﻨﺒﻦ ﺟﮭﮍא ﭘﻴﺮ، وאﻻ َ ﭼﺌﻦ ﭰﺮن ﻳﺎ ﻧﺌﻮﻛﻦ وאرא ﭼﺎل، ﻟﻮڏ ﻣﺎٺ ﮔﺲ ﻳﺎ ﭘﻴﭽﺮي ﺗﻲ دز، ﻟﭧ ﻣﭩﻲ، ڌوڙ ﭘﺮش، ﭜﺘﺎر
- 231. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ُ ﻟﺒﺎس ﮐﻴﻨﻢ َِِ ِ َ ُאﻟﻬﻲ َ ﺳﻴﺮ َ وڏيَء وﻳﺮ وאﻫﻴﺮي َ وﻳﺮ ُ ُ ﮀﻠﻮن www.voiceofsindh.net وﻳﺲ، دوﻻب ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﮐﺎﺋﻴﻦ ﻟﻬﻲ، ﻏﺮوب ﭤﻲ ﻟﻨﮕﮭﻪ، ﭘﻴﭽﺮא ﺳﻮﻳﻞ ۽ ﭘﮑﻴﻦ ﻻ آﮐﻴﺮن ۾ آرאم ﻛﺮڻ ﺟﻲ ﻣﻬﻞ ﺳﭩﻮن، ﻛﺎﻫﻮن 1 َ ُ َ َِ ڏאﮔﮭﻦ، ڏﻳﺮن، ڏوﻧﮕـﺮن، ﭨﻨﮭﻲ ڏﻧﻢ ُ َ ِ ڏک؛ ِ َ ِ ِ ِ َ ِ َ ِ ُ َ َ ﺳﻲ ﺳﭛ ﭜﺎﻧﻴﻢ ﺳﮏ، ﮬﻴﻜﺎﻧﺪ ﻛﺎرڻ ﮬﻮت ﺟﻲ. ِ َ ِ َ ِ 2 َ ڏאﮔﮭﻦ، ڏﻳﺮن، ڏوﻧﮕـﺮن، ڏﮐﻦ آﺋﻮن َ ُ َ ُ َ ِ ُ ڏڌي؛ ِ ِ َ ِ َ ِ ُ ُ ُ ﭘﮁﺎن ﭘﻴﺮ ﭘﻨﮭﻮنَء ﺟﻮ، وﺟﮭﺎن وک وڌي؛ ِ َ َ ِ ِ َ َ َ ُ َ ُ ﻟﮑﺌﻲ آﺋﻮن ﻟﮅي، ﻧﺎت ﭘﭩﻦ ﻛﻴﺮ ﭘﻨﮅ ﻛﺮي. ِ ِ ِ َ ََ ِ 3 ِ َ אﮜﮡ ﻣﭥﻲ אوﭘﺮא، ﺟﮇﮬﻦ ڏאﮔﮭﺎ ڏٺَ ِ َ َ َ َ ڏﻳﻨﮭﻦ؛ ِ ِ َ وﭠﻲ ﺳﮍכ، ﺳﺴﺌﻲ! وﻳﮫ وﮬﺎﮢﻲَء ﺳﻴﺌﻦ؛ ُ ِ ِ َ ِ ََ َ َ ُ ِ َ ﭼﻮﭨﻲ ﺳﻴﻦ ﭼﺎﻧﮕﻦ ﮐﻲ، ﺟﮍ زﻧﺠﻴﺮن ﺟﻴﺌﻦ؛ ِ َِ َ ِ ُ ِ ُ ُ َ ُ ِ ُ ﺗﻪ ﮬﻮت ﺗﻨﮭﻨﺠﻮ ﮬﻴﺌﻦ، ﮬﻮﻧﺪ ﭘﻨﮭﻮن ﻧﻴﺎﺋﻮن ﻧﻪ ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ. ِ 4 َ َ َ َ אﮜﮡ ﻣﭥﻲ אوﭘﺮא، ﺟﮇﮬﻦ ڏאﮔﮭﺎ ڏﻳﻨﮭﻦ ڏﭠﺎ؛ ِ َ ِ ِ َ َ ُ ُ ﻛﻨﺠﻮن ﺟﻲ ﻗﻔﻠﻦ ﺟﻮن، ﺗﺎن ﻛﻨﮭﻦ ﻟﻞ ﻟﻜﺎ؛ ِ ِ ُ ِ ِ ُ ﺗﻪ ﺳﭝﺎ ﮢﻲ ﺳﻨﺪﻳﺎ ،ﭤﺌﻲ ﺳﺎروﮢﻲ ﺳﺴﺌﻲ! ُ ِ َ ُ ِ ِ َ ِ 5 َ َ َ َ ِ ُ אﮘﻲ ُאٺ رڙن، ﻣﻮن ﭜﻴﺮي ﻣﺎٺ ﭤﺌﻲ؛ ِ ِِ ِ َ ُ ُ َ ﭘﻼﮢﻴﻨﺪي، ﭘﺎڻ ۾، ﻛﮁﻴﻮ ﻛﻴﻦ ﻛﭡﻦ؛ َ ِ َ ِ ِ ُِ ُ َ ﻛﺎ ﺟﺎ ﻣﺎم ﻣﭡﻦ، ﮬﻦ ﭘﮡ ﮬﺌﻲ ﮬﻦ ﺳﻴﻦ. َ َُ ِ ِِ 6 َ ُ ﮀﺎ ﺟﻲ ڏﻧﮕﺎ ڏﻳﺮ، ﻣﻨﮭﻨﺠﻮ ڏﻳﻨﮭﻦ ڏﻧﮕﻮ م ﭤﺌﻲ! َ ِ ِ ِ ِ َ ََِ ُאﭠﻦ ۽ אوﭠـﻴﮍن ﺟﻲ، ﮀﺎ َ ُ وﮬﻴﮣﻮ وﻳﺮ؟ ِ ِ ِ 032 ُ אﭠﻦ، ڏﻳﺮن ۽ ﭘﻬﺎڙن، ﭨﻨﻬﻲ ﻣﻮن ﮐﻲ ﻋﺬאب ڏﻧﺎ آﻫﻦ. ُ ِאﻫﻲ ﻣﮍﻳﺌﻲ ﺳﻮر، ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ ﻣﻴﮍאﺋﻲ ﻣﺎﮢﮡ ﻛﺎڻ ﺳﮏ ﻛﺮي ﺳﻤﺠﮭﻴﻢ. ُ ﻣﺎن אﭠﻦ، ڏﻳﺮن ۽ ﭘﻬﺎڙن ﺟﻲ ڏﻧﻞ ڏﮐﻦ ﺟﻲ ﻣﺎرﻳﻞ َ آﻫﻴﺎن. )ﻣﻮن ﺗﻲ ﺣﻖ آﻫﻲ ﺗﻪ( ﻣﺎن ﺳﭩﻮن ﭘﺎﺋﻴﻨﺪي، ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﺮن ﺟﺎ ﻧﺸﺎن ﭼﺘﺎﺋﻴﻨﺪي وﭸﺎن. ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ אﻧﮓ ۾ ِאﺋﻴﻦ ﻟﮑﻴﻞ ﻫﻮ، ﻧﻪ ﺗﻪ ﺑﺮﭘﭩﻦ ﺟﺎ ﭘﻨﮅ ﺟﻴﻜﺮ ﻛﻴﺮ ﻛﺮي؟ ُ אي ﺳﺴﺌﻲ! ﺟﻨﻬﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﮅر ۾ ڌאرﻳﺎ אٺ ڏﭠﺌﻪ، ﺗﮇﻫﻦ ﺟﻴﻜﺮ وאٽ وﭠﻲ، אﺳﺮ ﺗﺎﺋﻴﻦ ﺳﻨﺪن ُ دڳ ﺟﮭﻠﻲ ﺑﻴﻬﻴﻦ ﻫﺎ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭼﻮﭨﻲ ﺳﺎن אﭠﻦ ﮐﻲ زﻧﺠﻴﺮن ﺟﻴﺎن ﺟﻜﮍي ﮀﮇﻳﻦ ﻫﺎ ﺗﻪ ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﺮﻳﻦ َ ﻫﻴﺌﻦ ﭘﺎﮢﺴﺎن ﮐﮣﻲ ﻧﻪ وﭸﻦ ﻫﺎ. ُ ﺟﮇﻫﻦ ڏﻳﻨﻬﻦ ڏﭠﻲ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﮅر ۾ ڌאرﻳﺎ אٺ ڏﭠﺌﻪ، ﺗﮇﻫﻦ ﺟﻲ ﻛﻨﻬﻦ ﭘﺮ ﻛﻠﻔﻦ ﺟﻮن ﻛﻨﺠﻮن ﮀﭙﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻦ ﻫﺎ ﺗﻪ אي ﺳﺴﺌﻲ! ﭔﺌﻲ ڏﻳﻨﻬﻦ ﺗﻲ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻛﺎ ﺳﺎر ﺳﻨﭝﺎر ﻟﮅي وﭸﻲ ﻫﺎ. َ ُ َ َ אﮘﻲ )ﻫﻮﻧﺌﻦ( אﭠﻦ رڙﻳﻮ ﭘﺌﻲ، ﭘﺮ ﻣﻮن ﭜﻴﺮي ﺑﻨﻬﻪ ﺳﻦ ُ ُ ۾ رﻫﻴﺎ. ﻛﭡﻠﻦ، ﻫﺘﺎن אﺳﻬﻨﺪي، ﭘﺎڻ ۾ ﻛﻲ ﺑﻪ ُ ُ ُ ﻛﻴﻦ ﭔﻮﻟﻴﻮ. ﻫﻨﻦ ﻣﭡﻦ )אﭠﻦ( ﺟﻲ ﻫﻨﻦ )ﺟﺘﻦ ﻳﻌﻨﻲ ِ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻲ ڏﻳﺮن( ﺳﺎن ﻛﺎ ﮘﺠﮭﻲ ﺳﺎزش ﻫﺌﻲ. ﺟﻲ ڏﻳﺮ ڏﻧﮕﺎ ﭤﻴﺎ ﺗﻪ ﮀﺎ ﭤﻴﻮ؟ ﺷﻞ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭜﺎڳ ُ َ ڏﻧﮕﻮ ﻧﻪ ﭤﺌﻲ! وﻗﺖ ۽ وﻳﻞ، אﭠﻦ ۽ ﺟﺘﻦ ﺟﻲ وس ﮀﺎ ﭤﻴﻨﺪא؟ ﻫﻲ ﺧﺴﻴﺲ )ﺳﺴﺌﻲ( ﻛﻴﺮ آﻫﻲ، ﺟﺎ ﺗﻘﺪﻳﺮ ﺟﻲ ﺣﻜﻢ )ﻟﮑﺌﻲ( ﮐﻲ آڏو ﭘﻮي.
- 232. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ََُ َ ﮬﻲ ﻛﻤﻴﮣﻲ ﻛﻴﺮ؟ ﺟﺎ אﻣﺮ ﮐﻲ آڏو ﭰﺮي. ِ ِ َ َ ِ ِ 7 دﻳﺴﻲ ﺳﻴﮡ ﻛﺠﻦ، ﭘﺮدﻳﺴﻲ َ َ َ َ ِ َ َ ِ ﻛﮭﮍא ﭘﺮﻳﻦ؟ ِ ِِ َ ﻟﮇﻳﻮ ﻻڏؤﮢﺎ َ َ ﻛﻴﻮ، ﭘﻨﮭﻨﺠﻲ دﻳﺲ وﭸﻦ؛ ِ ِ َ َِ َ ُ َ ِ َ َ ﭘﭵﺎﮢﺎن ﭘﺮﻳﻦ، ﻛﺠﻲ ﺑﺲ ﭜﻨﭝﻮر ﮐﺎن. َِِِ 8 َ ُאٺ م אوري آڻ، ڏאﮔﮭﻦ َ َ َ ِ ڏڌي آﮬﻴﺎن! ِ ِ ِ َ ﮬﮣﻲ ﮬﭣ ﮬﻴﻦ ﮐﻲ، ﭘﺮي ﻧﻴﺌﻲ ﭘﻼڻ؛ َِ َ ُ ََ ِ ِ َ ِ َ ِ ُ ِ ُ ُ ُ ﮬﻮت ﻣﻨﮭﻨﺠﻮ ﮬﺎڻ، ﭘﻨﮭﻮن ﻧﻴﺎﺋﻮن ﭘﺎڻ ﺳﻴﻦ. 9 ﺟﺖ ﮬﮇﮬﻴﻦ ﮬﺖ، ﻣﻮن ﮬﺖ ﮬﻨﺌﮍي ۾ َ ُ ِ ِ ِ َ ُ ِ ُ ﺣﻞ ﭤﻴﺎ؛ ِ َ َ َ ِ َ ُ َ َ ﭼﻨﮕﻞ ﺟﻨﻴﻦ ﭼﻮﭰﺮא، رאﺣﺖ ﺗﻦ ﺟﻲ رت؛ ِ ُ ِ َ َ ِ ُ ُ َ ِ َِ ِ ََ ﮔﻨﮕﻦ ﺟﻲ ﮔـﭙﺖ، ﮀﻴﮍي وڌﻳﺲ ﮀﭙﺮﻳﻦ. ُ ِ ِ 01 ُ َ ﮔﮧ ﺳﺮ ﭤﺌﻲ م ﮔﺲ، ﭘﮣﻲ ﭘﻮ م ﭘﺮﻳﻦَء ﺗﻲ! َ ِ ِ ِ َ َ َِ ُ َ ِ َ َ َ َ ﺟﻨﮭﻦ ﺳﺮ ﺳﺎﭴﻦ ﺳﭙﺮﻳﻦ، ﺗﻨﮭﻦ אٺ م ﻟﮙﻲ ُאس! َ ُ ُ ِِ ِ ِ ﭘﻨﮭﻮن ﭘﺎכ ﭘﺮس! ﮬﻮت ﻧﻪ َ ُ َ ُ ُِ ُِ َ ﻛﺠﻦ ﮬﻴﮇﻳﻮن. َ ِ 11 َ ﻟﮇﻳﻨﺪي ﻟﺒﺎس، ﺟﺘﻦ ﺟﻴﮇوﺋﻲ َ ِ ﻛﻴﻮ؛ ِ ِ ُ ََ ِ َ َ َ َ َ َ ُ َ אﭼﻲ آريَء ﭴﺎم ﺟﻮ، وڻ وڻ ﻣﻨﺠﮭﺎن وאس؛ ِ ُ ََ َ َ ُِ ﻣﺮون ﮐـﻴﻨﻢ ﻣﺎس، ﮬﮇ ﮬﻠﻨﺪא ﮬﻮت ڏي. ِ َِ ِ 21 َ ُאٺ وﻳﺮي، אوﭠﺎر وﻳﺮي، وﻳﺮي ِ َ َ َ ِ َ ِ ﭤـﻴﮍم ڏﻳﺮ؛ ِ ِ َِ ُ َ َ ﭼﻮﭤﻮن وﻳﺮي وא ﭤﻴﻮ، ﺟﻨﮭﻦ ﻟﭩﻴﺎ ﭘﻨﮭﻮنَء ﺟﺎ ﭘﻴﺮ؛ ِ ِ َ ﭘﻨﺠﻮن وﻳﺮي ﺳﭳ ﭤﻴﻮ، ﺟﻨﮭﻦ ُאﻟﻬﻲ ﻛﻲ َ ِ ُ َ َ ِ אوﻳﺮ؛ ِ ِ َ َ َ َ ﮀﮭﻮن وﻳﺮي ﮀﭙﺮ ﭤﻴﻮ، ﺟﻨﮭﻦ ﺳﻨﻮאن ﻛﻴﺎ ﻧﻪ ﺳﻴﺮ؛ ََُ ِ َ َ ﺳﺘﻮن وﻳﺮي ﭼﻨﮉ ﭤﻴﻮ، ﮐﮍﻳﻮ ﻧﻪ وڏيَء وﻳﺮ؛ َ ُ ِ َ ِ ِِ َ ُُ َ ََ وאﮬﻴﺮي ﺟﻲ وﻳﺮ، ﮀﻠﻮن ﻛﺮﻳﺎن ﮀﭙﺮﻳﻦ! ِ ِ 132 www.voiceofsindh.net ﻧﻴﻨﻬﻦ، ڏﻳﻬﻲ دﻟﺒﺮن ﺳﺎن ﮘﻨﮃﺟﻲ، ﭘﺮدﻳﺴﻲ ﻛﻬﮍא ﺳﭙﺮﻳﻦ ﭤﻴﻨﺪא؟ ﻫﻮ ﺳﻤﺮ ﭔﮅﻳﻮ، ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﺳﺎﮢﻴﻬﻪ ڏאﻧﻬﻦ ﻟﮇﻳﻮ وﭸﻦ. ﭘﺮﻳﻦ ﺟﻲ وﭸﮡ ﮐﺎن ﭘﻮ ،ﭜﻨﭝﻮر ﮐﻲ ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ אﻟﻮدאع ﻛﺠﻲ. )ﭜﻨﭝﻮر ﮐﺎن ﻫﻤﻴﺸﻪ ﻻ ﻣﻮﻛﻼﺋﺠﻲ.( ُ אﭠﻦ ﮐﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ وﻳﺠﮭﻮ ﻧﻪ آڻ، ﮀﻮ ﺗﻪ ﻣﺎن ِאﻧﻬﻦ ﭼﺎﻧﮕﻦ ﮐﺎن ﮀﻴﻬﻮن ﭤﻴﻞ آﻫﻴﺎن. ِאﻧﻬﻦ ﻣﺼﻴﺒﺖ ﭘﻴﻦ ﮐﻲ ﭼﻬﻮ ﻫﮣﻲ، ﭘﺮي ﭘﻼﺋﻲ وڃ. ِאﻫﻲ ﺋﻲ אﭸﺎن ﻫﺎڻ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎڻ ﺳﺎن ﮐﻨﭝﻲ وﭠﻲ وﻳﺎ آﻫﻦ. َ َ ُ ﺟﺖ ﻣﺎﮘﻬﻴﻦ ﻫﺖ ﻳﻌﻨﻲ ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺎڳ ﺗﻲ وﭸﻲ ﭘﻬﺘﺎ، ﭘﺮ ﻫﺖ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻫﺌﻴﻦ ۾ ﺳﻤﺎﻳﺎ ﭘﻴﺎ آﻫﻦ. ﺟﻦ ِ َ ُ אﭠﻦ ﺟﺎ ﭘﻴﺮ ﭼﺌﻦ ﭰﺮن )ﻧﻮﻛﻦ( وאرא آﻫﻦ، ﺗﻦ ﺟﻲ ﻟﻮڏ ُ ﻣﻮن ﻻ رאﺣﺖ آﻫﻲ. ِאﻧﻬﻦ ﮔﻨﮕﻦ ﺟﻲ ﻣﺎٺ ﻣﻮن ﮐﻲ ُ ﮀﻴﮍي، ﺟﺒﻠﻦ ۾ ﮀﻼﻳﻮ آﻫﻲ. ُ ﺷﻞ ﭘﻴﭽﺮي ﺗﺎن دز ﻧﻪ אﭤﻲ ۽ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ﮐﻲ ﻟﭧ ُ ﻧﻪ ﻟﮙﻲ! ﺟﻨﻬﻦ אٺ ﺗﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﺳﭙﺮﻳﻦ ﺳﻮאر آﻫﻲ، ُ ﺗﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﺷﻞ אس ﻧﻪ ﻟﮙﻲ! אي ﭘﻨﻬﻮن ﭘﺎכ ﻣﺮد! ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﺟﺎﻧﺐ! ﺗﻮﮐﻲ ﻧﻪ ﺟﮙﺎﺋﻲ ﺗﻪ ﻫﻴﮇﻳﻮن ﺟﺎڙون ﻛﺠﻦ. ﭜﻨﭝﻮر ﻣﺎن ﻟﮇﻳﻨﺪي، ﺟﺘﻦ وڏو ﺋﻲ ﻃﻠﺴﻢ ﻛﻴﻮ. ﻣﻮن ﮐﻲ وڻ وڻ ﻣﻨﺠﮭﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﭴﺎم ﺟﻲ ﺳﺮﻫﺎڻ ﭘﻴﺌﻲ אﭼﻲ. ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺎس ﺟﺎﻧﻮر ﮐﺎﺋﻲ ﮐﭙﺎﺋﻲ ﮀﮇﻳﻦ ﺗﻪ ﺑﻪ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ ﻛﺮﻧﮕﮭﺮ )ﻫﮇא( ﭘﺮﻳﻦ ڏאﻧﻬﻦ ﭘﻨﮅ ﻛﻨﺪא ﻫﻠﻨﺪא. ُ ﻣﻨﻬﻨﺠﺎ وﻳﺮي ﻫﻜﮍא אٺ، ﭔﻴﺎ ﺟﺖ ۽ ﭨﻴﺎن ڏﻳﺮ ﭤﻴﺎ. ﭼﻮﭤﻮن وﻳﺮي وאﭼﻮڙو ﭤﻴﻮ، ﺟﻨﻬﻦ ﭘﻨﻬﻮن ﺟﺎ ﭘﻴﺮ دز ﺳﺎن ﻟﭩﻴﺎ. ﭘﻨﺠﻮن وﻳﺮي ﺳﺞ ﭤﻴﻮ؛ ﺟﻨﻬﻦ ﻟﻬﮡ ۾ دﻳﺮ ﻛﺌﻲ. ﮀﻬﻮن وﻳﺮي ﭘﻬﺎڙ ﭤﻴﻮ؛ ﺟﻨﻬﻦ ﭘﻨﻬﻨﺠﺎ ﻟﻨﮕﮭﻪ ۽ ﭘﻴﭽﺮא ﺳﻨﻮאن ﺳﮅא ﻧﻪ ﺑﻴﻬﺎرﻳﺎ. ﺳﺘﻮن وﻳﺮي ﭼﻨﮉ ﭤﻴﻮ، ُ ﺟﻮ ﺳﺎﺟﮭﺮ ﺋﻲ ﻧﻪ אﭜﺮﻳﻮ. ﺳﻨﺠﮭﺎ ﺟﻮ )ﭘﮑﻴﻦ ﺟﻲ َ ُ آﮐﻴﮍي ڏאﻧﻬﻦ ورڻ وﻳﻞ( ﺟﺒﻞ ﻣﺎن ﮀﻮه ﻣﺎن ﺳﭩﻮن ڏﻳﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﺎن.
- 233. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ﺳﺮ دﻳﺴﻲ www.voiceofsindh.net دאﺳﺘﺎن ﭔﻴﻮ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮن ﺳﻬﻴﻠﻴﻮن ﻣﻴﮍ ﻛﺮي ﮐﻴﺲ ﺳﻤﺠﮭﺎﺋﻴﻦ ﭤﻴﻮن. ﭼﻮﻧﺲ ﭤﻴﻮن ﺗﻪ ”ﺳﻔﺮ دوزخ ﺟﻲ ﺑﺎه אﭤﻴﺌﻲ. ﻛﻴﭽﻲ ﺗﻮﮐﻲ ﺳﺎڻ ﻧﻪ ﻧﻴﻨﺪא، ﺟﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻧﻴﻨﻬﻦ ۾ دوﺋﻲ آﻫﻲ.“ ﺳﺴﺌﻲ ﺟﻮ אﻧﮓ אزل ﮐﺎن ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ﻟﮑﻴﻞ ﻫﻮ. ُ ُ ﺟﻮ ِאﻧﺴﺎن ﺟﻨﻬﻦ ﺑﻪ ﺷﻲ ﺟﻲ ﻃﻠﺐ رﮐﻲ، אن ﻻ ﺣﻔﺎ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺳﻮ ﻧﻴﭟ אﻧﮑﻲ وﭸﻴﻮ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﺮي. ِאﻧﻬﻲ ﻛﺮي ﺳﺴﺌﻲ ﮐﻲ ﺑﻪ ِאﻫﺎﺋﻲ آس آﻫﻲ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ﻧﻴﭟ وﭸﻲ ﻣﻠﻨﺪﻳﺲ. ﭘﻨﻬﻮن ﮐﺎن ﺳﻮא ﻫﻦ ﻻ ﻧﺴﻮري אوﻧﺪه آﻫﻲ. ﺟﺖ ﭘﺎڻ ۾ ﮘﺠﮭﻴﻮن ﻣﺼﻠﺤﺘﻮن ﻛﺮي ﻫﻠﻴﺎ وﻳﺎ. ﺟﻦ ﮔﺴﻦ ﺗﻲ دوכ ﺑﻪ دﻫﻠﺠﻴﻮ وﭸﻦ، ﺗﺘﺎن ﺳﺴﺌﻲ ﺳﺘﻴﺎ رﮐﻲ ﻛﺎﻫﻴﻨﺪي ﭤﻲ وﭸﻲ. ﻣﺸﻜﻞ ﻟﻔﻆ َ ﺳﻬﺠﺎن ۡ َ אﻟﺴﻔﺮ ﻗﻄﻌﺔ ﻣﻦ אﻟﻨﺎر، ﱠ َُ ِ َ ٌ ِ ﱠ ﱠ ِ ِ َ ُۡ ۡ َ ِۡ َ ﺻﺮאط אﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﻧﻴﻨﺪ ِ ﻛﻴﺎن ِ ِ َ ﻧﻔﺎق ﻛﻦ ﻓﻴﻜﻮنَ ُ ََ ﻣﻴﺜﺎﻗﺎ ِ ﻣﻦ ﻃﻠﺐ ﺷﻴﺌﺎً و ﺟﺪ و ﺟﺪَ َ ۡ َ َ َ َ ۡ َّ َ ﱠ َ َ ُאﺗﻮ ُ ُ ﻣﺒﺎح ﻣﻴﮍאﺋﻮ َ َ َ ﺳﺒﻬﻪ ﺳﻴﺎﻫﻲ ِ ُ ُ دود َ ۡ َ ۡ ُ َ ٗ َ َ ۡ ُ ُ َّ ۡ َ ُ ﻣﻦ ﻻَ ﺷﻴﺦ ﻟﮧ ﻓﺸﻴﺨﮧ אﻟﺸﻴﻄﺎن ِ َ َ ﮔﻴﺮب َ ﮔﻤﺎﺋﻲ 232 ﻣﻌﻨﻰ ﺳﻬﺞ ﻳﺎ ﻛﻮڏ ﻣﺎن ﻣﺴﺎﻓﺮي، دوزخ ﻳﺎ ﺑﺎه ﺟﻮ ﭨﻜﺮو آﻫﻲ ُ ﺻﺮאط ﺟﻲ ﭘﻞ )دوزخ ﻣﭥﺎن ﭔﮅل( ﺟﺎ ﺗﺮאر ﮐﺎن ﺗﮑﻲ ۽ وאر ﮐﺎن ﺑﻪ ﺳﻨﻬﻲ آﻫﻲ وﭠﻲ وﻳﻨﺪ ﻛﭥﺎن ﭔﻴﺎﺋﻲ، دوﺋﻲ ”ﭤﻲُء ۽ אﺋﻴﻦ ﭤﻲ ﭘﻴﻮ“ روز ﻣﻴﺸﺎق ﻳﺎ אزل ﮐﺎن ُ ﺟﻮ ﻛﻨﻬﻦ ﺷﻲ ﺟﻲ ﻃﻠﺐ ﭤﻮ ﻛﺮي ﻳﺎ אﻧﺠﻲ ُ ﺟﺴﺘﺠﻮ ۾ ﺟﺪوﺟﮭﺪ ﭤﻮ ﻛﺮي، ﺳﻮ אﻫﺎ ﺷﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﻛﻨﺪو )ﺣﻀﺮت ﻋﻠﻲ( ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ رﭤﺎ ﻣﻴﻼپ ﺳﭛ אوﻧﺪﻫﻪ دوﻧﻬﻮن ﺟﻨﻬﻨﮑﻲ ﻛﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﻳﺎ ﮔﺮو ﻧﺎﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﺷﻴﻄﺎن آﻫﻲ )ﺻﻮﻓﻲ ﻗﻮل( ﻫﭟ، ﻣﻐﺮوري ﮔﻤﺮאه ﻛﺌﻲ
- 234. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ َ َ ۡ ِ َ ۡ ّ ۡ ِ ۡ ِ ﱠ ﺑﻼ ﺷﻴﺦ ﻣﻦ ﻳـَﻤﺸﻲ ﻓﻰ אﻟﻄﺮﻳﻖ َ ِِۡ ِ َ אوאﺋﻲ ﺗﻨﻬﻦ رَء ِ َ ﺗﻮאﺋﻲ ﭜﻨﻲَء ِ َ ﺳﻨﮉ ِ ُ ﻣﻨﺠﮫ آﺣﻜﻮ ِ َ ُאﭔﺎﮐﺮא َ َ ﭘﻬﻪ ِ ُ ﭘﺎرﻳﺴﻴﻮن ﭔﺎروﭼﻲ َ دوכ ﭼﺌﻮ ﺳﺎل َ َ ﺗﻨﮓ ﭘﻮ ﭘﺎﻧﭽﺎرﻳﻦ َِِ ِ َ ﭘﺮت ِ َ ﻧﻴﺸﻦ ِ ﻧﺮت ِِ ِ ﺳﺖ َ ِ ﺳﺮﭘﺎ ِ ِ ﺑﺎر ِ ﺳﺎٿ ِ www.voiceofsindh.net ﺟﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﮐﺎﻧﺴﻮא ﻃﺮﻳﻘﺖ )روﺣﺎﻧﻲ ﭘﻨﮅ( ۾ ﻫﻠﻲ ﭤﻮ )ﺳﻮ ﺑﻨﺎ ﭔﻴﮍي ﺟﻲ ﺳﻤﻨﮉ ۾ ﻫﻠﻲ ﭤﻮ( )ﺻﻮﻓﻲ ﻗﻮل( ﺑﺪ ﻳﺎ ﺧﺮאب وאﺋﻲ ﺗﻨﻬﻦ ﻳﻌﻨﻲ ﻣﺮﺷﺪ ﮐﺎن ﺳﻮא ﮔﻤﺮאﻫﻪ َ אﺳﺮ ﻣﺎن ﺳﺎﻧﺪאر، ﭘﺨﺎﻟﻮن رאز، ﮘﺠﮭﻪ ﭜﺮوﺳﻮ، آﺳﺮو ُ אﭜﮑﮍא، ﺗﻜﮍא ﺻﻼﺣﻮن، ﻣﺼﻠﺤﺘﻮن ﭘﺎرﺳﻲ ﮔﻔﺘﮕﻮﻳﻮن، ﮘﺠﮭﻴﻮن ﮘﺎﻟﻬﻴﻮﻧﺲ ﭔﺮوﭼﻜﻲ ﭔﻮﻟﻲ، ﺟﺎ ﺑﮕﮍﻳﻞ ﭘﺎرﺳﻲ آﻫﻲ ُ ﭘﻨﺠﻦ ﮀﻬﻦ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﺎ אٺ ﭼﺌﻦ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﺎ ﮔﮭﻮڙא ﻟﻚ ﭘﻮي ُ ﭘﻨﺠﻦ ﺳﺎﻟﻦ ﺟﺎ ﮔﮭﻮڙא ﻳﺎ אٺ ﭔﻮﺟﮭﻪ، ﭘﺮوڙ ُ ﻧﻴﺸﻲ ﮔﮭﻮڙن ﺳﺎ אﭠﻦ ﻧﻈﺮ ﺳﺘﻴﺎﺋﻲ ﭘﭥﺮن ﺗﻲ ﺑﺎري ﺗﻌﺎﻟﻰ، ﺧﺪא ﺗﻌﺎﻟﻰ ﺳﭡﻲ ﭤﺎﮢﻲ ﻳﺎ ﭨﺎﮢﻲ ﺗﻲ 1 ُ َ َ َ ُِ ُِ ﻣﮍي ﻣﻨﮅ ڏي آﺋﻴﻮن، ﺳﺎﮬﻴﮍﻳﻮن ﺳﮭﺠﺎن؛ ِِ َ ﱠ َُ ۡ אﻟﺴﻔﺮ ﻗﻄﻌﺔٌ ُ ِ َ ﻣﻦ אﻟﻨﺎر، ﮬﺎري! ﻣﻮٽ ﮬﺘﺎن؛ ِ ِ ۡ ِ ﱠ ﱠ ِ َ َ َ ِ َ ُ ۡ َ ِۡ َ ﺳﮛ ﺻﺮאط אﻟﻤﺴﺘﻘﻴﻢ ﺟﻮ، אﭤﻴﺌﻲ ﺗﺎن אﮘﻴﺎن؛ ِ ُ ِ ُ ِ َ ﺳﻲ ﻛﻴﭽﻲ ﻧﻴﻨﺪ ﻛﻴﺎن؟ ﺗﻨﮭﻨﺠﻮ ﻧﻴﻨﮭﻦ ﻧﻔﺎق ﺳﻴﻦ. ِ ِ َ ِ 2 ﺟﮇאن ﻛﻦ ﻓﻴﻜﻮن ﭼﺌﻲ، ﻧﻴﻮ آرﻳﺎﮢﻲَء َ َ ِ ُ ِ ِ אروאح؛ ِ ُ ۡ ََ ُ ۡ َ َِ 332 ﺳﻬﻴﻠﻴﻮن ﭼﻮڄ وﭼﺎن ﻫﻦ ﻋﻮرت )ﺳﺴﺌﻲ (وٽ ﻣﻴﮍ ﻛﺮي آﻳﻮن. ﭼﻲ: אي وﺳﻮڙل! ﺳﻔﺮ، دوزخ ﺟﻲ ﺑﺎه ﺟﻮ ﭨﻜﺮ آﻫﻲ، ﺗﻮن ﻫﺘﺎن وאﭘﺲ ور. אﭸﺎ אﮘﻴﺎن ﺗﻪ ﺻﺮאط ﺟﻲ ُ ﭘﻞ ﺟﻮ وﻫﻨﻮאر אﭤﻴﺌﻲ. אﻫﻲ ﻛﻴﭽﻲ ﺗﻮﮐﻲ ﺳﺎڻ ﻛﻴﺌﻦ ﻧﻴﻨﺪא، ﺟﻮ ﺗﻨﻬﻨﺠﻲ ﻣﺤﺒﺖ، دوﺋﻲ) ﭔﻴﺎﺋﻲ (ﺳﺎن ﭜﺮﻳﻞ آﻫﻲ. ﺟﮇﻫﻦ ”ﭤﻲُء ۽ אﺋﻴﻦ ﭤﻲ ﭘﻴﻮ“ ﭼﺌﻲ، ﭘﻨﻬﻮن) ڌﮢﻲ (ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ אروאح ﭘﺎڻ ڏאﻧﻬﻦ ﮀﻜﻴﻮ، ﺗﮇﻫﻦ אزل ﮐﺎن ﺋﻲ ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ُ ﭜﺎڳ אﺗﻲ ﻟﮑﻴﻮ وﻳﻮ. ﺷﺎه ﻋﻠﻲ ﻓﺮﻣﺎﻳﻮ آﻫﻲ ﺗﻪ ”ﺟﻮ
- 235. ﺷﺎﻫﻪ ﺟﻮ رﺳﺎﻟﻮ”ﻣﻌﻨﻰ ۽ ﻣﻄﻠﺐ ﺳﺎن“ ََ َ ُ אﻧﮓ אﮘﮭﻴﻦ ﻟﮑﻴﻮ، ﻣﻨﮭﻨﺠﻮ ﻣﻴﺜﺎﻗﺎَء؛ ِ ِ ِ َُ ِ َ ۡ َ َ َ ۡ َّ َ ﱠ َ َ َ َ ﻣﻦ ﻃﻠﺐ ﺷﻴﺌﺎً و ﺟﺪ و ﺟﺪ، ُאﺗﻮ ﻋﻠﻲَء ﺷﺎہ؛ َِ َ ِ َ ِ َ ُ אﭸﺎ אن ﺣﺪﻳﺚ ﺟﻮ، ﻣﻮن آﺳﺮو آہِ؛ ِ ُ ُ ُ ُ َ ﭘﻨﮭﻮنَء ﺟﻲ ﭘﻴﻐﺎم ﺗﺎن، ﻣﻨﮭﻨﺠﻮ ﻣﻮت ﻣﺒﺎح؛ ُ ِ ُ ُ َ َ ُِ َ ُ ﺳﺮﺗﻴﻮن! دﻋﺎ ﻛﺠﺎہ، ﺗﻪ ﻣﻴﮍאﺋﻮ ﻣﻮن ﭤـﺌﻲ. ِ 3 َ ﺳﺒﮧ ﺳﻴﺎﮬﻲ، آﮬﻲ آريَء ﭴﺎم ري؛ َ ََ ِ ِ ِ ﻛﮇﮬﻦ ﭘﺴﻲ ﻛﺎ ﻧﻪ ﻛﺎ، رَء َ َ َ ِ ﻻﻟﻦ ﻻﻻﺋﻲ؛ ِ َ َ ُ دود دل ﺗﺎن دورﻛﺮي، ﻛﺮ، ﺳﺎﺟﻦ! ﺻﻔﺎﺋﻲ؛ َ َ َ ِ ِ ُ ُ ِ ِ َ َ ۡ ﻣﻦ ﻻَ ﺷﻴﺦ ﻟﮧ ﻓﺸﻴﺨﮧ אﻟﺸﻴﻄﺎن، אن رَء ُאوﻧﺪאﮬﻲ؛ ِ َ ۡ ُ ٗ َ َ ۡ ُ ُ َّ ۡ َ ُ ِ َ ِ َ َ َ ُ ﮬﻮَء ﺟﺎ ﮬﻠﻲ ﮬﻴﻜﻠﻲ، ﺳﺎ ﮔﻴﺮب ﮔﻤﺎﺋﻲ؛ ِ ِِ َِ ِ َ َ َ ۡ ِ َ ۡ ّ ۡ ِ ۡ ِ ﱠَ ﺑﻼ ﺷﻴﺦ ﻣﻦ ﻳـَﻤﺸﻲ ﻓﻰ אﻟﻄﺮﻳﻖ، אﮬﮍي אوאﺋﻲ؛ ِ ِِۡ ِ ِ ِ ِ َ َ ُ ﺗﻨﮭﻦ رَء ﺗﻮאﺋﻲ، ﻛﻮڙﻳﻦ ِ َ ﭤﻴﻦ ﻛﻴﺘﺮﻳﻮن. ِ ِ 4 ﭜـﻨﻲَء ﭤﺎ ﭜﺮﻳﻦ، ﺳﺎﭤﻴﻦ ﺳﻨﮉ ﮬﭥﻦ ۾؛ ِِ َِ ِ ُِ ِ َ َ َ َ ِ ﻟﻴﮍن ﺟﻮ َ ِ ُ َ ُ ُ ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﻣﻮن ﮐﻲ ﻣﻨﺠﮫ ﻧﻪ ڏﻳﻦ؛ ِ ِ َ ِ َ ُ ُ ﮬﻮت ﭘﻨﮭﻮن ﭤﺎ ﻧﻴﻦ، אﺳﻮﻧﮭﻴﻦَء ﺟﻮ آﺟﻜﻮ! ِ ِ ِ ُ ِ 5 ﭘﮡ ﭤﺎ ﭘﻼﮢﻴﻦ، אوﭠﻲ אڄ ُ َ َ ُ אﭔﺎﮐﺮא؛ ِ َ ِ ِ َ ََ ِ ُ ﭘﮧ ﭘﺎرﻳﺴﻴﻮن ﭘﺎڻ ۾، ڏﻳﺮ ڏﮬﺎﮢﻲ ڏﻳﻦ؛ َ ِ ِ ِ َ ُ ُ ﮬﻮت ﭘﻨﮭﻮن ﭤﺎ ﻧﻴﻦ، ﭔﺎروﭼﻲ ﭔﻮﻟﻲ ﻛﻴﻮ! ِ ِ ِ ِ 6 ََ دوכ دﮬﻠﻴﺎ ﺟﺖ، ﮔـﺆرא ﮬﻠﻦ ﻧﻪ َ َ ِ ﮔﺲ ۾؛ َ َ ِ ِ ِ َ ﭼﺆﺳﺎل ﺋﻲ ﻧﻪ ﭼﻠﮣﺎ، ﭤﻲ ﺗﻨﮓ ﻧﮭﺎري ﺗﺖ؛ َِ ِ َ َ ِ َ ِ ِ ِ َ ﱠُ ﺳﻮڌي ُאﻧﻴﻦ، ﺳﻴﺪ ﭼﺌﻲ، ﭘﻮ ﭘﺎﻧﭽﺎرﻳﻦ ﭘﺮت؛ َِِ ِِ ِ ُ ِ ِ َِ َ َ אن אڙאﻧﮕﻲ ﭘﻨﮅ ﺟﻲ، ﻛﺎ ﻧﻴﺸﻦ ﭘﻮ ﻧﺮت؛ ِِ ِ َ ِ َ ِ َ َ َ ُ َ َ ُ ِ َ ﺳﺴﺌﻲ وڏي ﺳﺖ، ﺟﺎ אﮬﮍيَء ﭘﺮ ﭘﻨﮅ ﻛﺮي. َ ِ ِ ِ 7 َ َ َ ”ﮬﻲ ! ﮬﻲ “!ﻛﻴﻮ ”ﮬﺎ ،“!ﭤﻲ ﭘﺎڻ ﮬﮣﻲ ﺳﺮ ﭘﺎﮬﮣﻴﻦ؛ ِ ِ ِ ِ َ َ ِ ُ َ ُ ﻟﮅאﺋﻴﻦ، ﻟﻄﻴﻒ ﭼﺌﻲ، ﺟﻮ ﺟﺘﻦ ﺟﻲ ﺟﺎ؛ ِ ََ ِ ِ ُ ُ َۡ ِ َ ﺷﻜﺮ، ﺑﺎر! ﺳﻨﺪא ،ﺳﭥﺎﮢﻲ ﺳﺎٿ ﻣﮍي. ِ ِ 432 www.voiceofsindh.net ﻛﻨﻬﻦ ﺷﻲ ﺟﻲ ﻃﻠﺐ ﭤﻮ ﻛﺮي ۽ אن ﺟﻲ ﻻ ﺟﻔﺎ ﭤﻮ ُ ﻛﮃي، ﺳﻮ ﺿﺮور אﻧﮑﻲ ﺣﺎﺻﻞ ﭤﻮ ﻛﺮي.“ ِאﻫﺎ ﺣﺪﻳﺚ אﭸﺎ ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ ﻻ آڌאر آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﺟﻲ ﭘﻴﻐﺎم ﻣﭥﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺮڻ روא آﻫﻲ. אي ﺳﺮﺗﻴﻮن! دﻋﺎ ﻛﺠﻮ ﺗﻪ ﭘﻨﻬﻮن ﺳﺎن ﻣﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﮑﺎﻣﻴﻠﻮ ﭤﺌﻲ. ﭘﻨﻬﻮن ﭴﺎم ﮐﺎن ﺳﻮא ﻣﻮن ﻻ ﺳﻤﻮري אوﻧﺪאي آﻫﻲ. ﭘﻨﻬﻨﺠﻲ ﭘﺮﻳﻦ ڌאرאن ﻛﭥﻲ ﺑﻪ ﻛﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻻﻻڻ )روﺷﻨﻲ ﺟﻲ ﭼﻤﻚ( ڏﺳﮡ ۾ ﻧﻪ آﺋﻲ. )ﻣﺮﺷﺪ ﺑﻨﺎ ﻃﺎﻟﺐ ﻻ אوﻧﺪه آﻫﻲ.( אي ﺳﭙﺮﻳﻦ! ﻣﻨﻬﻨﺠﻲ دل ﺗﺎن ﻛﺎرﻧﻬﻦ ُ ﻻﻫﻲ، אﻧﮑﻲ אﮀﻮ אﺟﺮو ﻛﺮ. “ﺟﻨﻬﻦ ﮐﻲ ﻛﻮ ﺷﻴﺦ ُ )ﻣﺮﺷﺪ( ﻧﺎﻫﻲ، ﺗﻨﻬﻨﺠﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﺷﻴﻄﺎن آﻫﻲ.“ אﻧﻬﻲ ﺑﻨﺎ )ﻣﺮﺷﺪ ُ ﮐﺎن ﺳﻮא (אوﻧﺪאﻫﻲ آﻫﻲ. אﻫﺎ، ﺟﻨﻬﻦ אﻛﻴﻠﻲ ﺳﺮ ﭘﻨﮅ ﻛﻴﻮ، ﺗﻨﻬﻨﮑﻲ ﺧﻮدي ﮔﻤﺮאه ﻛﻴﻮ. ﺟﻮ ﻣﺮﺷﺪ ﺑﻨﺎ ﻃﺮﻳﻘﺖ ﺗﻲ ﻫﻠﻲ ﭤﻮ، )ﺳﻮ ﺑﻨﺎ ﭔﻴﮍي ﺳﻤﻨﮉ ﺗﻲ ﻫﻠﻲ ﭤﻮ(، ِאﻫﺎ אﻫﮍي ﺑﺮي وאﺋﻲ אﭤﻴﺌﻲ. ﺗﻨﻬﻦ )ﻣﺮﺷﺪ( ﮐﺎن ﺳﻮא ،ﻛﺮوڙﻳﻦ ﮔﻤﺮאه ﭤﻴﻮ وﭸﻦ. ُ َ ﺳﺎﭤﻲ، אﺳﺮ ﺟﻮ ﭘﺎﮢﻲ ﭤﺎ ﭜﺮﻳﻦ! ﻫﭥﻦ ۾ ﺳﺎﻧﺪאرא אﭤﻦ. ﻣﻮﻧﮑﻲ אﭠﻦ َ ﺟﻮ ﻛﻮ אﻧﺖ ﺑﻪ ﻧﻪ ﭤﺎ ڏﻳﻦ. ﻫﻦ ﻣﻮڙﻫﻞ ﺟﻮ آﺳﺮو ﻫﻮت ﭘﻨﻬﻮن، ﭘﺎڻ ﺳﺎن وﭠﻴﻮ ﭤﺎ وﭸﻦ. ُ ﺟﺖ אڄ ﻻڏאﮢﻮ ﭤﺎ ﻛﻦ אﭜﮑﮍא آאﻫﻦ. ڏﻳﺮ ﻫﺮ روز ﭘﺎڻ ۾ ﭘﺎرﺳﻲ) ﮘﺠﮭﻲ