1. www.meerdansport.nl 27
Aan de start van vorig jaar mocht ik aftrappen (of als hockeyer, af-
slaan…) met mijn eerste column waarin ik een voorschot nam op
de mogelijke sportieve hoogtepunten van dit jaar. En de topsporters
hebben ons niet teleurgesteld. Nee, zelfs enorm verrast. Wie had
kunnen denken dat Nederland wederom (en terecht) bewees een
vaste waarde te zijn in de top tien van de beste presterende sport-
landen van de wereld?
De verwachtingen waren hooggespannen met al die mondiale eve-
nementen. Dat Nederland een schaatsland pur sang is, bewezen
we op de Olympische Spelen, onder toezicht van kameraad Poetin.
Onze dameshockeyers haalden wederom goud en prolongeerde
hiermee de wereldtitel, Nederland liet tijdens de Tour de France zien
mee te tellen op de weg. De zoon van Jos Verstappen is de jongste
coureur aller tijden in de Formule 1. Dafne Schippers werd uitge-
roepen tot beste atlete in 2014 door haar dubbele goud. Epke Zon-
derland blijft iedereen maar verbazen en is de onbetwiste koning
van de rekstok. En tenslotte het voetbalteam van Koning Keizer Van
Gaal die vriend en vijand verraste in Brazilië. En dan zeggen dat Ne-
derland geen sportland is?
We blijven immers Nederlanders. Er moet altijd wel wat te zeuren
zijn. Zo werd ik verleden jaar met mijn neus op die feiten gedrukt.
Na een bijzondere periode in Zambia keerde ik terug op Schiphol. Ik
had mijn voet nog niet op Nederlandse bodem gezet of het geklaag
kwam je al tegemoet: tjee, wat is het vies weer! Waarom staan we
in de rij bij de paspoortcontrole? Het duurt wel erg lang voor de kof-
fers komen… Ik heb me eens laten vertellen dat we hier in Nederland
veertig minuten zeuren per dag. Veertig minuten! In Zambia hebben
de inwoners niet veel, maar ik heb gedurende mijn verblijf geen en-
kele klaagzang gehoord. Iedereen is blij, positief en lacht. We kunnen
hier als een blok achter succesvolle sporters staan, getuige het
Oranjelegioen dat in de rest van de wereld bewonderd wordt. Maar
het hoeft maar even tegen te zitten en de hakbijl wordt van stal ge-
haald. Guus Hiddink verliest twee wedstrijden en De Telegraaf opent
op de voorpagina met de eis dat het hoofd van de bondscoach moet
rollen….
Ondertussen gaf Maurits Hendriks van het NOC*NSF aan dat de
concurrentie wereldwijd heftiger wordt, dat de prestatiedichtheid
steeds groter wordt: wedstrijden worden vaak beslist met één dui-
zendste van een seconde. Zijn vraag was: hoe win je daar nog van?
Het wordt steeds lastiger om successen te boeken terwijl aan de
andere kant de verwachtingen van de achterban geen plafond ken-
nen. De kansrijkheid wordt steeds lastiger te voorspellen. Maar ko-
men we dan niet terug bij de kern van sport? Want als de uitslag
van tevoren al vaststaat, zullen de harten toch niet harder gaan
kloppen? Ook gaf Maurits aan dat wil je aan de top blijven, je de
verplichting voor jezelf hebt om te blijven investeren in jezelf. Dat je
wilt blijven groeien. Waak dat je uitsluitend kijkt naar de resultaten.
Dat is korte termijn politiek. Sport wordt steeds complexer, maar
wel leuker. Sport mag toch niet voorspelbaar zijn?!
Laten we er met elkaar weer hard tegenaan gaan, elkaar opzwepen
tot grote hoogtes, kansen pakken in plaats van excuses zoeken.
Laten we onszelf in 2015 weer eens (sportief) verrassen!
DoorLutgerBrenninkmeijer
Het was me een
jaartje wel……
BESTUUR&ORGANISATIE
Column