Εργασία από τους μαθητές της Στ2 τάξης του
2ου Δημοτικού Σχολείου Αρτέμιδος :
Δημήτρης Σασλόγλου , Θάνος Σκάντζαρης.
Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Ανδρεά Αγγέλα
 Η Σύμβαση για το Καθεστώς των Προσφύγων, επίσης γνωστή ως Σύμβαση του
1951 για τους Πρόσφυγες, είναι πολυμερής συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών που
ορίζει ποιος είναι πρόσφυγας, και καθορίζει τα δικαιώματα των ατόμων στους
οποίους χορηγείται άσυλο, καθώς και τις αρμοδιότητες των εθνών που χορηγούν
άσυλο. Η Σύμβαση προβλέπει επίσης ποιοι άνθρωποι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις
ως πρόσφυγες, όπως εγκληματίες πολέμου.
 Σύμφωνα με το άρθρο 1 της Σύμβασης, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο
του 1967, ως πρόσφυγας ορίζεται:
Είναι ένα άτομο που βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του ή του τόπου κατοικίας του,
έχει δικαιολογημένο φόβο δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε
ορισμένη κοινωνική ομάδα ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εξαιτίας αυτού του φόβου
δίωξης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να απολαμβάνει την προστασία αυτής της χώρας ή την
επιστροφή σ' αυτήν.
Οι ασθένειες και ο ψυχικός τραυματισμός κατέβαλλαν τους
ταλαιπωρημένους, υποσιτισμένους και υποτυπωδώς
στεγασμένους εκπατρισμένους Μικρασιάτες.
Η θνησιμότητα, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες, έφθασε σε
υψηλά επίπεδα. Τα στοιχεία της Κοινωνίας των Εθνών
καταδεικνύουν ότι το 20% των προσφύγων πέθαναν μέσα σε
έναν χρόνο από την άφιξή τους στην ελληνική επικράτεια.
 Στέγαση: Αρχικά οι πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο
όπου μπορούσαν: σε εγκαταλελειμμένες αποθήκες, σε
άδεια σπίτια, σε σχολεία, σε εκκλησίες, σε δημόσια
κτήρια, που εκκενώθηκαν για τον σκοπό αυτόν, σε
σκηνές και αυτοσχέδιες κατασκευές από ξύλο ή άλλα
υλικά, σε ακάλυπτους χώρους, σε πλατείες, καθώς και
στις παρυφές των οικισμών.
 Επιδημικές και μολυσματικές ασθένειες: η ευλογιά, ο εξανθηματικός τύφος, τα
τραχώματα, η ελονοσία και η φυματίωση. Στα μεγάλα αστικά κέντρα ιδρύθηκαν
αστυϊατρεία και νοσοκομεία αποκλειστικά για τους πρόσφυγες, ενώ παράλληλα
έγιναν μαζικοί εμβολιασμοί και εκτεταμένες απολυμάνσεις και αποφθειριάσεις
στους προσφυγικούς καταυλισμούς.
 Ψυχικός τραυματισμός: Για τον πρόσφυγα ο ξεριζωμός αποτελεί βαθιά ψυχική
πληγή. Το τραύμα της βίαιης εκδίωξης και της επακόλουθης προσφυγιάς και ο
βίαιος αποχωρισμός ανατρέπουν την συνοχή της ψυχολογικής ταυτότητας,
εγκαταλείποντας το άτομο μετέωρο. Έτσι, όταν έφθασαν στην Ελλάδα, πολλοί
πρόσφυγες απέρριψαν οποιαδήποτε διαδικασία αποκατάστασης ή ενσωμάτωσης
και νοσηλεύθηκαν στο Δρομοκαϊτειο (ψυχιατρικό νοσοκομείο).
 Σχέση με το κράτος: Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, με το άγχος πρώτα της
επιβίωσης και στη συνέχεια της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσής τους,
εξέφραζαν συχνά παράπονα για την αντιμετώπιση που είχαν από το κράτος, τόσο
με την υπογραφή της Σύμβασης Ανταλλαγής της Λωζάνης και αργότερα του
ελληνοτουρκικού συμφώνου του 1930, όσο και για την ελλιπή αποζημίωσή τους,
καθώς και για το γεγονός ότι η ανταλλάξιμη περιουσία δεν περιήλθε
αποκλειστικά σε αυτούς.
 Σχέση με τους γηγενείς Έλληνες: Δυσαρέσκεια όμως οι πρόσφυγες εξέφρασαν
και προς τους γηγενείς Έλληνες. Σε αυτό συνέτεινε και η διαφορά νοοτροπίας
μεταξύ γηγενών και προσφύγων.
Ιστορικές περιπτώσεις εκπατρισμού ή ξεριζωμού αναφέρονται, δυστυχώς, αρκετές
στην πρόσφατη παγκόσμια ή ευρωπαϊκή ιστορία:
 ο εκπατρισμός Ευρωπαίων αποίκων από τα υπερπόντια εδάφη των αποικιακών
αυτοκρατοριών, των Γάλλων της Αλγερίας, για παράδειγμα, ή των Ολλανδών της
Ινδονησίας Γάλλων
 ο βίαιος ξεριζωμός πληθυσμών στην μετααποικιακή Αφρική, με τραγικότατα
φαινόμενα εξοντωτικών λιμών και γενοκτονιών στην Νιγηρία, στο Σουδάν, στο
πρώην Κονγκό, στην Ρουάντα και άλλου.
 Συριακός εμφύλιος πόλεμος.
Η Ελλάδα γίνεται αποδέκτης προσφύγων και μεταναστών
για δεύτερη φορά σε διάστημα ενός αιώνα μετά την
Μικρασιατική Καταστροφή.
Οι σημερινές φωτογραφίες των Σύριων προσφύγων αποκαλύπτουν την
κοινή μοίρα των προσφύγων ανά εποχές σε όλο τον κόσμο
Η Σύμβαση του 1951 καθορίζει τα δικαιώματα των προσφύγων. Τα δικαιώματα θα
πρέπει να είναι τουλάχιστον ισότιμα με τις ελευθερίες που απολαμβάνουν οι
αλλοδαποί υπήκοοι μιας χώρας ή και σε μερικές περιπτώσεις και οι ίδιοι οι πολίτες
της χώρας.
 Ιατρική περίθαλψη
 Πρόσβαση στην αγορά εργασίας
 Πρόσβαση στην εκπαίδευση
 Κοινωνική πρόνοια
 Ελεύθερα ταξιδιωτικά έγγραφα και μετακίνηση
 Ελευθερία στη θρησκεία
 Προστασία από την αναγκαστική επιστροφή, ή επαναπροώθηση,
<Κανένα Συμβαλλόμενο Κράτος θα απελάσει ή επιστρέψει
(επαναπροωθήσει), πρόσφυγα με οποιονδήποτε τρόπο στα σύνορα εδαφών
όπου η ζωή ή η ελευθερία του θα απειλούνταν λόγω της φυλής του, της
θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ή πολιτική
άποψη>
Ακόμη και τα κράτη που δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση του 1951 για τους
Πρόσφυγες πρέπει να σέβονται την αρχή της μη επαναπροώθησης
ΠΗΓΕΣ
https://www.lawspot.gr/nomikes-plirofories/voithitika-
kemena/ti-provlepei-i-symvasi-tis-geneyis-gia-kathestos-
ton-
prosfygonhttps://el.wikipedia.org/wiki/%CE%A3%CF%8
D%CE%BC%CE%B2%CE%B1%CF%83%CE%B7_%C
E%B3%CE%B9%CE%B1_%CF%84%CE%BF_%CE%B
A%CE%B1%CE%B8%CE%B5%CF%83%CF%84%CF%
8E%CF%82_%CF%84%CF%89%CE%BD_%CF%80%C
F%81%CE%BF%CF%83%CF%86%CF%8D%CE%B3%
CF%89%CE%BD
Εργασία από τους μαθητές της Στ2 τάξης του
2ου Δημοτικού Σχολείου Αρτέμιδος :
Δημήτρης Σασλόγλου , Θάνος Σκάντζαρης.
Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Ανδρεά Αγγέλα

Orismos prosfyga

  • 1.
    Εργασία από τουςμαθητές της Στ2 τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Αρτέμιδος : Δημήτρης Σασλόγλου , Θάνος Σκάντζαρης. Υπεύθυνη εκπαιδευτικός: Ανδρεά Αγγέλα
  • 2.
     Η Σύμβασηγια το Καθεστώς των Προσφύγων, επίσης γνωστή ως Σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες, είναι πολυμερής συνθήκη των Ηνωμένων Εθνών που ορίζει ποιος είναι πρόσφυγας, και καθορίζει τα δικαιώματα των ατόμων στους οποίους χορηγείται άσυλο, καθώς και τις αρμοδιότητες των εθνών που χορηγούν άσυλο. Η Σύμβαση προβλέπει επίσης ποιοι άνθρωποι δεν πληρούν τις προϋποθέσεις ως πρόσφυγες, όπως εγκληματίες πολέμου.  Σύμφωνα με το άρθρο 1 της Σύμβασης, όπως τροποποιήθηκε από το Πρωτόκολλο του 1967, ως πρόσφυγας ορίζεται: Είναι ένα άτομο που βρίσκεται εκτός της χώρας καταγωγής του ή του τόπου κατοικίας του, έχει δικαιολογημένο φόβο δίωξης για λόγους φυλής, θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ορισμένη κοινωνική ομάδα ή λόγω πολιτικών πεποιθήσεων και εξαιτίας αυτού του φόβου δίωξης αδυνατεί ή δεν επιθυμεί να απολαμβάνει την προστασία αυτής της χώρας ή την επιστροφή σ' αυτήν.
  • 3.
    Οι ασθένειες καιο ψυχικός τραυματισμός κατέβαλλαν τους ταλαιπωρημένους, υποσιτισμένους και υποτυπωδώς στεγασμένους εκπατρισμένους Μικρασιάτες. Η θνησιμότητα, ιδιαίτερα τους πρώτους μήνες, έφθασε σε υψηλά επίπεδα. Τα στοιχεία της Κοινωνίας των Εθνών καταδεικνύουν ότι το 20% των προσφύγων πέθαναν μέσα σε έναν χρόνο από την άφιξή τους στην ελληνική επικράτεια.  Στέγαση: Αρχικά οι πρόσφυγες βρήκαν καταφύγιο όπου μπορούσαν: σε εγκαταλελειμμένες αποθήκες, σε άδεια σπίτια, σε σχολεία, σε εκκλησίες, σε δημόσια κτήρια, που εκκενώθηκαν για τον σκοπό αυτόν, σε σκηνές και αυτοσχέδιες κατασκευές από ξύλο ή άλλα υλικά, σε ακάλυπτους χώρους, σε πλατείες, καθώς και στις παρυφές των οικισμών.
  • 4.
     Επιδημικές καιμολυσματικές ασθένειες: η ευλογιά, ο εξανθηματικός τύφος, τα τραχώματα, η ελονοσία και η φυματίωση. Στα μεγάλα αστικά κέντρα ιδρύθηκαν αστυϊατρεία και νοσοκομεία αποκλειστικά για τους πρόσφυγες, ενώ παράλληλα έγιναν μαζικοί εμβολιασμοί και εκτεταμένες απολυμάνσεις και αποφθειριάσεις στους προσφυγικούς καταυλισμούς.  Ψυχικός τραυματισμός: Για τον πρόσφυγα ο ξεριζωμός αποτελεί βαθιά ψυχική πληγή. Το τραύμα της βίαιης εκδίωξης και της επακόλουθης προσφυγιάς και ο βίαιος αποχωρισμός ανατρέπουν την συνοχή της ψυχολογικής ταυτότητας, εγκαταλείποντας το άτομο μετέωρο. Έτσι, όταν έφθασαν στην Ελλάδα, πολλοί πρόσφυγες απέρριψαν οποιαδήποτε διαδικασία αποκατάστασης ή ενσωμάτωσης και νοσηλεύθηκαν στο Δρομοκαϊτειο (ψυχιατρικό νοσοκομείο).
  • 5.
     Σχέση μετο κράτος: Οι Μικρασιάτες πρόσφυγες, με το άγχος πρώτα της επιβίωσης και στη συνέχεια της βελτίωσης των συνθηκών διαβίωσής τους, εξέφραζαν συχνά παράπονα για την αντιμετώπιση που είχαν από το κράτος, τόσο με την υπογραφή της Σύμβασης Ανταλλαγής της Λωζάνης και αργότερα του ελληνοτουρκικού συμφώνου του 1930, όσο και για την ελλιπή αποζημίωσή τους, καθώς και για το γεγονός ότι η ανταλλάξιμη περιουσία δεν περιήλθε αποκλειστικά σε αυτούς.  Σχέση με τους γηγενείς Έλληνες: Δυσαρέσκεια όμως οι πρόσφυγες εξέφρασαν και προς τους γηγενείς Έλληνες. Σε αυτό συνέτεινε και η διαφορά νοοτροπίας μεταξύ γηγενών και προσφύγων.
  • 6.
    Ιστορικές περιπτώσεις εκπατρισμούή ξεριζωμού αναφέρονται, δυστυχώς, αρκετές στην πρόσφατη παγκόσμια ή ευρωπαϊκή ιστορία:  ο εκπατρισμός Ευρωπαίων αποίκων από τα υπερπόντια εδάφη των αποικιακών αυτοκρατοριών, των Γάλλων της Αλγερίας, για παράδειγμα, ή των Ολλανδών της Ινδονησίας Γάλλων  ο βίαιος ξεριζωμός πληθυσμών στην μετααποικιακή Αφρική, με τραγικότατα φαινόμενα εξοντωτικών λιμών και γενοκτονιών στην Νιγηρία, στο Σουδάν, στο πρώην Κονγκό, στην Ρουάντα και άλλου.  Συριακός εμφύλιος πόλεμος. Η Ελλάδα γίνεται αποδέκτης προσφύγων και μεταναστών για δεύτερη φορά σε διάστημα ενός αιώνα μετά την Μικρασιατική Καταστροφή.
  • 7.
    Οι σημερινές φωτογραφίεςτων Σύριων προσφύγων αποκαλύπτουν την κοινή μοίρα των προσφύγων ανά εποχές σε όλο τον κόσμο
  • 10.
    Η Σύμβαση του1951 καθορίζει τα δικαιώματα των προσφύγων. Τα δικαιώματα θα πρέπει να είναι τουλάχιστον ισότιμα με τις ελευθερίες που απολαμβάνουν οι αλλοδαποί υπήκοοι μιας χώρας ή και σε μερικές περιπτώσεις και οι ίδιοι οι πολίτες της χώρας.  Ιατρική περίθαλψη  Πρόσβαση στην αγορά εργασίας  Πρόσβαση στην εκπαίδευση  Κοινωνική πρόνοια  Ελεύθερα ταξιδιωτικά έγγραφα και μετακίνηση  Ελευθερία στη θρησκεία  Προστασία από την αναγκαστική επιστροφή, ή επαναπροώθηση,
  • 11.
    <Κανένα Συμβαλλόμενο Κράτοςθα απελάσει ή επιστρέψει (επαναπροωθήσει), πρόσφυγα με οποιονδήποτε τρόπο στα σύνορα εδαφών όπου η ζωή ή η ελευθερία του θα απειλούνταν λόγω της φυλής του, της θρησκείας, εθνικότητας, συμμετοχής σε ιδιαίτερη κοινωνική ή πολιτική άποψη> Ακόμη και τα κράτη που δεν έχουν υπογράψει τη σύμβαση του 1951 για τους Πρόσφυγες πρέπει να σέβονται την αρχή της μη επαναπροώθησης
  • 13.