.

1. ΕΛΛΗΝΙΚΟ ΓΥΜΝΑΣΙΟ ΛΥΚΕΙΟ
ΝΤΥΣΣΕΛΝΤΟΡΦ
ΤΜΗΜΑ Α1
ΣΧΟΛΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΣΤΟ ΜΑΘΗΜΑ ΤΩΝ ΓΕΡΜΑΝΙΚΩΝ
ΣΧ.ΕΤΟΣ 2021-2022
Υπεύθυνη εκπαιδευτικός : Παπαδοπούλου Κωνσταντινιά

2. ΑΓΚΑΘΑΓΓΕΛΙΔΗΣ
Γ.
ΑΔΑΜΙΔΟΥ Μ.
ΑΛΕΞΑΝΔΡΙΔΗΣ Γ.
ΑΜΟΙΡΙΔΟΥ Γ.
ΑΝΤΟΝΟΒ Β.
ΑΝΤΩΝΙΟΥ Ε.
ΑΡΧΟΝΤΗΣ Χ.
ΑΥΓΕΡΗ Ν.Π.
ΒΑΛΑΒΑΝΗ Ι.
ΒΟΥΛΓΑΡΟΥΔΗ Α.
ΓΚΑΙΤΑΝΤΖΗΣ Λ.
ΓΚΡΟΙΝΤΑ Α.
ΔΕΝΔΗΛΙΑΡΗΣ Π.
ΔΗΜΑΚΟΠΟΥΛΟΥ Μ.
ΔΗΜΑΣ Κ.
ΚΑΤΣΟΥΛΑΡΗΣ Χ.
ΚΟΛΙΤΣΕΒ Ν.
ΚΟΤΖΑΦΙΛΙΟΥ Γ.
ΚΟΤΟΛΟΣΗ Ν.
ΜΑΤΖΙΑΡΑ Κ.
Α1

3. Η Μνήμη είναι το μέλλον του παρελθόντος…..
Πωλ Βαλερύ
ΜΙΚΡΑ ΑΣΙΑ

4. 100 χρόνια συμπληρώνονται από τότε που γράφτηκε η μελανότερη ίσως σελίδα της
νεότερης ελληνικής ιστορίας. 100 χρόνια πριν ολοκληρώνεται η γενοκτονία των χριστιανικών
πληθυσμών που είχε αποφασίσει η νεοτουρκική κυβέρνηση και κλείνει ο κύκλος της
παρουσίας των Ελλήνων στη μικρασιατική και ανατολικοθρακική γη μετά από 35 αιώνες
δημιουργικής παρουσίας. Ο ελληνισμός βρέθηκε οριστικά εκτός της Ιωνίας , του Πόντου, της
Καππαδοκίας και της Αν. Θράκης.

5. Περίπου το 1100 π.Χ. αρκετοί Έλληνες μετανάστευσαν από την Ήπειρο και τη Θεσσαλία για
να εγκατασταθούν σε νησιά του Αρχιπελάγους και στις νότιες ακτές της Μ. Ασίας.
Από τον 9ο έως τον 6ο αι. π.Χ. σε μια μακρά διαδοχή
μεταναστεύσεων Ίωνες, Αιολείς και Δωριείς έφθασαν ως τις ακτές της Μ. Ασίας ως έμποροι,
αποικιστές, και στρατιώτες, έκτισαν τις πόλεις τους, αναμείχθηκαν με τους γηγενείς
πληθυσμούς υιοθέτησαν τμήμα της θρησκείας τους και σύντομα εγκαθίδρυσαν έναν
αξιόλογο πολιτισμό που προπορεύθηκε σε πολλές περιπτώσεις εκείνου της ηπειρωτικής
Ελλάδας. Η ανάπτυξη αυτού του πολιτισμού θεωρείται από αρκετούς ιστορικούς το πρώτο
κεφάλαιο στην ανάπτυξη του δυτικού πολιτισμού κυρίως εξαιτίας της φιλοσοφικής σκέψης
που παρήγαγε.

6. Η Μικρασιατική Καταστροφή αναφέρεται στο τέλος του ελληνοτουρκικού
πολέμου του 1919-22, τη φυγή από την Τουρκία της ελληνικής διοίκησης, την
υποχώρηση του ελληνικού στρατού, τη γενικευμένη εκδίωξη και εξόντωση
μεγάλου μέρους του ελληνικού και χριστιανικού πληθυσμού της Μικράς
Ασίας. Το φθινόπωρο του 1922 έφθασαν στην Ελλάδα περίπου
900.000 Μικρασιάτες πρόσφυγες.
Ο πλήρης απολογισμός της καταστροφής αυτής που συντελέσθηκε ιστορικά
σε δύο περιόδους 1914-1918 και 1920-1924

7. H λήξη του A΄Παγκοσμίου πολέμου (1918) βρίσκει την Ελλάδα ανάμεσα
στις νικήτριες χώρες. Ύστερα από αγγλική και γαλλική συμφωνία,
αποβιβάζεται στη Σμύρνη στις 2 Μαΐου του 1919 ελληνικός στρατός με
σκοπό να εγκαταστήσει ελληνική διοίκηση υπό συμμαχικό έλεγχο.
Τουρκικές αντάρτικες δυνάμεις αρνήθηκαν όμως να δεχθούν την ελληνική
διοίκηση και ξεκίνησαν ανταρτοπόλεμο. Τον Μάρτιο του 1920 το ελληνικό
στρατηγείο μεταφέρθηκε από την Θεσσαλονίκη στη Σμύρνη. Ο Κεμάλ
Ατατούρκ είχε επαναστατήσει κατά του Σουλτάνου και είχε συγκροτήσει,,
κυβέρνηση με πρωτεύουσα την Άγκυρα. Από εκεί ο Ατατούρκ οργάνωσε
την αντεπίθεση του προς δυτικά (Έλληνες) και ανατολικά (Αρμένιους).
Κλείνει συμφωνία με τη Γαλλία και την Ιταλία και εξοπλίζει τον τουρκικό
στρατό.

8. 1921, ο Ελληνικός στρατός, αποφάσισε προέλαση προς την Άγκυρα που
τερματίστηκε με τη μάχη στο Σαγγάριο. Τον Αύγουστο του 1922, οι
Τούρκοι του Κεμάλ επιτέθηκαν στις εξασθενημένες ελληνικές στρατιωτικές
δυνάμεις. Η αμυντική γραμμή έσπασε και ο ελληνικός στρατός
αναγκάστηκε να υποχωρήσει. Τον στρατό ακολουθούν και πλήθη Ελλήνων
που εγκαταλείπουν την πατρίδα τους για να γλιτώσουν από την εκδίκηση
των Τούρκων.

9. Στις 8 Σεπτεμβρίου οι πρώτοι Τούρκοι στρατιώτες μπήκαν στη Σμύρνη και στις 13
Σεπτεμβρίου ξεκίνησε η καταστροφή. Με την καταστροφή της Σμύρνης
ολοκληρώθηκε η γενοκτονία των χριστιανικών πληθυσμών, που είχε αποφασίσει
επισήμως η νεοτουρκική κυβέρνηση μέσω του Κομιτάτου «Ένωση και Πρόοδος», το
1911.Τον Ιανουάριο του 1923 υπογράφεται η σύμβαση ανταλλαγής πληθυσμών .Τον
Ιούλιο του 1923 ,με τη συνθήκη της Λωζάνης τερματίζεται ο ελληνοτουρκικός
πόλεμος και ορίζονται τα σημερινά σύνορα μεταξύ Ελλάδας και Τουρκίας .

10. Οι αρπαγές και οι λεηλασίες σπιτιών και περιουσιών, οι γεωργικές και
κτηνοτροφικές καταστροφές, το γκρέμισμα σχολείων, ναών και άλλων ευαγών
ιδρυμάτων, η καταστροφή βιοτεχνικών και βιομηχανικών επιχειρήσεων, με τον
παράλληλο ευτελισμό κάθε ανθρώπινης αξιοπρέπειας στον οποίο
περιλαμβάνονταν βασανισμοί αιχμαλώτων, ακρωτηριασμοί, θανάτωση βρεφών,
βιασμοί, ατέλειωτες πορείες στα περιώνυμα "τάγματα εργασίας", με άγνωστο
αριθμό ανθρώπων που χάθηκαν σ' αυτά, οι απαγχονισμοί, τα
δημόσια λυντσαρίσματα , καθώς και οι εκτελέσεις με αποφάσεις των
τουρκικών Δικαστηρίων Ανεξαρτησίας δεν έχουν μέχρι σήμερα ερευνηθεί
πλήρως.

11. Οι σφαγές κατά Ελλήνων και Αρμενίων από τους Τούρκους έκαναν τον
Αμερικανό Πρόξενο στην Σμύρνη Τζωρτζ Χόρτον (George Horton) να γράψει:
«Ένα από τα δυνατότερα συναισθήματα που πήρα μαζί μου απ’ τη Σμύρνη
ήταν το συναίσθημα της ντροπής, διότι άνηκα στο ανθρώπινο γένος»

12. «Τι είναι αυτό το φοβερό πράγμα που λέγεται πόλεμος και βγάζει τους
ανθρώπους από τα συγκαλά τους και τους μαυροντύνει και καίει τα
ακριβά , αγαπημένα σπιτάκια και σκοτώνει και τους ζωντανούς και
σκοτώνει και τη χαρά; » Διδώ Σωτηρίου

13. « Σαν έρθει η ώρα να
πονέσει και να κλάψει
ένας λαός, κανένα χέρι
δεν μπορεί να του
συντρέξει. Γιατί άμα
ξαπολυθεί η συμφορά του
πολέμου, χέρι ανθρώπινο
δεν τηνε κρατάει πια,
μηδέ κι ανθρώπινη
καρδιά την αντέχει. »
Διδώ Σωτηρίου

14. Τι κάνουν, λοιπόν, οι προστάτες μας; Τι κάνουν οι ναύαρχοι με τα χρυσά σιρίτια, οι
διπλωμάτες κι οι πρόξενοι της Αντάντ! Στήσανε κινηματογραφικές μηχανές στα καράβια
τους και τραβούσανε ταινίες τη σφαγή και τον ξολοθρεμό μας! Μέσα στα πολεμικά οι
μπάντες τους παίζανε εμβατήρια και τραγούδια της χαράς, για να μη φτάνουν ίσαμε τ’
αφτιά των πληρωμάτων οι κραυγές της οδύνης και οι επικλήσεις του κόσμου. Και να
ξέρει κανείς πως μια, μόνο μια κανονιά, μια διαταγή, έφτανε για να διαλύσει όλα κείνα
τα μαινόμενα στίφη. Κι η κανονιά δε ρίχτηκε κι η εντολή δε δόθηκε!
∆ιδώ Σωτηρίου

15. Καθημερινά έβλεπα το φρικιαστικό θέαμα των φυγάδων που στριμώχνονταν από
τη μισάνοιχτη πύλη στην προκυμαία... Όσοι είχαν ταλαιπωρηθεί από το πέρασμα -
μαστιγωμένοι, κλωτσιές σε κάθε φράγμα, συστηματικά ληστευμένοι - έφτασαν στις
σκάλες του πλοίου σε κατάσταση απόλυτης νευρικής κρίσης... Οι άντρες σε νόμιμη
ηλικία δεν επιτρεπόταν να φύγουν από τη χώρα... Οι γιοι αφαιρέθηκαν από τις
μητέρες τους, οι άνδρες από τις γυναίκες και τα παιδιά... Οι νεκροί και οι
ετοιμοθάνατοι κείτονταν παντού.» Σεπτέμβριος 1922 στην ακτή του Μικρά Ασία.
Βρετανίδα δημοσιογράφος Clare Sheridan

16. « Όμως η μητέρα μου που έρχεται
τελευταία δε θέλει να ξεκολλήσει από
πάνω μου. Είμαστε ένα, μια μάζα .Έχω
χώσει το κεφάλι μου στο μαραμένο
κόρφο της , να κρατήσω για τελευταία
φορά αυτή τη θέση πάνω στο μάγουλο
μου. Με σφίγγει δε θέλει να με αφήσει…
Τα δάκρυά της μποδίζουν τα λόγια να
βγουν καθαρά. Μόλις καταλαβαίνω πως
λέει, πως δε θα βαστάξει και θα πεθάνει
γρήγορα. Το ξαναλέει σαν να είναι κάτι
που υπόσχεται . Σηκώνει το πρόσωπό της,
πιάνει το δικό μου με τα χέρια της και με
κοιτάζει σαν μια εικόνα που δεν πρόκειται
να ξαναδεί ποτέ πια. » Ηλίας Βενέζης

17. « Εκείνοι οι προσφυγικοί μπόγοι ήταν το μόνο που απέμεινε από το
παρελθόν. Κι ήταν θαρρείς, εμπόδιο για να ατενίσει το παρόν και το μέλλον
στις πραγματικές του διαστάσεις. Είχαν τόσα παράξενα πράγματα μέσα.
Μπέρδευαν το πολύτιμο και το ασήμαντο, το χρήσιμο με το περιττό , κι
έδιναν ανάγλυφα την εικόνα του κυνηγημένου και τρομοκρατημένου
ανθρώπου που του μένουν λίγες στιγμές για να διαλέξει ,τι πρέπει να πάρει
από το παρελθόν του για να τραβήξει στο άγνωστο. » Διδώ Σωτηρίου

18. «Γιατί τα σπάσαμε τ’ αγάλματά
των,
γιατί τους διώξαμεν απ’ τους
ναούς των,
διόλου δεν πέθαναν γι’ αυτό οι
θεοί.
Ω γη της Ιωνίας, σένα αγαπούν
ακόμη,
σένα η ψυχές των ενθυμούνται
ακόμη.
Σαν ξημερώνει επάνω σου πρωί
αυγουστιάτικο
την ατμόσφαιρα σου περνά
σφρίγος απ’ την ζωή των·
και κάποτ’ αιθέρια εφηβική
μορφή,
αόριστη, με διάβα γρήγορο,
επάνω από τους λόφους σου
περνά».
Κ.Καβάφη

19. Με τη Συνθήκη της Λωζάνης και την υποχρεωτική ανταλλαγή πληθυσμών,
ο Ελληνισμός της Μικράς Ασίας και της Ανατολικής Θράκης ξεριζώθηκε από
την προαιώνια πατρίδα του. Εκατοντάδες χιλιάδες Έλληνες και Αρμένιοι
Χριστιανοί εξοντώθηκαν και οι υπόλοιποι ήρθαν ως πρόσφυγες, χωρίς τις
περιουσίες τους, στην Ελλάδα

20. «Περάσαμε κάβους πολλούς
πολλά νησιά τη θάλασσα
που φέρνει την άλλη θάλασσα,
γλάρους και φώκιες.
Δυστυχισμένες γυναίκες
κάποτε με ολολυγμούς
κλαίγανε τα χαμένα τους
παιδιά
κι άλλες αγριεμένες γύρευαν το
Μεγαλέξαντρο
και δόξες βυθισμένες στα βάθη
της Ασίας.
Αράξαμε σ΄ ακρογιαλιές
γεμάτες αρώματα νυχτερινά
με κελαϊδίσματα πουλιών, νερά
που αφήνανε στα χέρια
τη μνήμη μιας μεγάλης
ευτυχίας.
Μα δεν τελειώναν τα ταξίδια».
Γ. Σεφέρης

21. Ένα τους ένοιαζε ο δρόμος που τράβαγαν οδηγούσε προς τη ζωή.

23. «Κύριε, βοήθα να
θυμόμαστε / πως έγινε τούτο
το φονικό / την αρπαγή,
το δόλο, την ιδιοτέλεια /
το στέγνωμα της αγάπης /
Κύριε, βοήθα να τα
ξερριζώσουμε».
Γ. Σεφέρης