1. ใบความรูที่ 3
รายวิชา ง31201 เทคโนโลยีสารสนเทศ 1 (ชวงชั้นที่ 4) ชั้นมัธยมศึกษาปที่ 4
เรื่องหลักการพื้นฐานของคอมพิวเตอร
ผลการเรียนรูที่คาดหวัง
1. นักเรียนสามารถชี้แจงความหมายและการคุณลักษณะของคอมพิวเตอรได
2. นักเรียนสามารถบอกสวนประกอบของคอมพิวเตอรได
3. นักเรียนสามารถบอกหลักการทํางานคอมพิวเตอรได
4. นักเรียนสามารถบอกประเภทของภาษาคอมพิวเตอรได
5. นักเรียนสามารถบอกหลักการพัฒนาโปรแกรมและเลือกใชภาษาโปรแกรมได
คอมพิวเตอรคืออะไร
 คอมพิวเตอรมาจากภาษาละตินวา Computare ซึ่งหมายถึง การนับ หรือ การคํานวณ พจนานุกรม ฉบับ
ราชบัณฑิตยสถาน พ.ศ. 2542 ใหความหมายของ
คอมพิวเตอรไววา "เครื่องอิเล็กทรอนิกสแบบอัตโนมัติ ทํา
หนาที่เหมือนสมองกล ใชสําหรับแกปญหาตางๆ ที่งายและ
ซับซอนโดยวิธีทางคณิตศาสตร"
 คอมพิวเตอรจึงเปนเครื่องจักรอิเล็กทรอนิกสที่ถูกสรางขึ้น
เพื่อใชทํางานแทนมนุษย ในดานการคิดคํานวณและสามารถ
จําขอมูล ทั้งตัวเลขและตัวอักษรไดเพื่อการเรียกใชงานใน
ครั้งตอไป นอกจากนี้ ยังสามารถจัดการกับสัญลักษณได
ดวยความเร็วสูง โดยปฏิบัติตามขั้นตอนของโปรแกรม คอมพิวเตอรยังมีความสามารถในดานตางๆ อีกมาก
อาทิเชน การเปรียบเทียบทางตรรกศาสตร การรับสงขอมูล การจัดเก็บขอมูลในตัวเครื่องและสามารถ
ประมวลผลจากขอมูลตางๆ ได
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 1

2. หลักการทํางานของคอมพิวเตอร
คอมพิวเตอรเปนเครื่องมือชวยในการทํางานไดรวดเร็ว สะดวกและแมนยํา การใชประโยชนจาก
คอมพิวเตอรใหไดผลเต็มที่จึงจําเปนตองเรียนรูวิธีการทํางานตลอดจนลักษณะตาง ๆ ของคอมพิวเตอรใหครบถวน
การทํางานของคอมพิวเตอร มีขั้นตอนสําคัญ 4 ขั้นตอน คือ
ขั้นตอนที่ 1 การรับขอมูลและคําสั่ง คอมพิวเตอรรับขอมูลและคําสั่งผานอุปกรณนําเขาคือ เมาส
คียบอรด สแกนเนอร ฯลฯ
ขั้นตอนที่ 2 การประมวลผลหรือคิดคํานวณ หรือ CPU (Central Processing
Unit) เรียกสั้นๆ วา ชิป (Chip) เปนสมองคอมพิวเตอรทําหนาที่คํานวณ ประมวลผลคําสั่ง
และควบคุมการทํางานของอุปกรณอื่น ๆ
ขั้นตอนที่ 3 การเก็บขอมูล ทําหนาที่เก็บขอมูลและโปรแกรมตาง ๆ หนวยเก็บขอมูลคือ
ฮารดดิสก ดิสกเกตต และซีดีรอม
ขั้นตอนที่ 4 นําเสนอผลลัพธ เปนอุปกรณที่ทําหนาที่ นําเสนอผลลัพธที่ไดจากการประมวลผล ของคอมพิวเตอร
เชน จอภาพ เครื่องพิมพ เปนตน
1. อุปกรณรับเขา (Input Device)
ทําหนาที่รับโปรแกรมและขอมูล เขาสูเครื่องคอมพิวเตอรอุปกรณรับเขาที่เปนที่รูจักและนิยมใชไดแก
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 2

3. แปนพิมพ (Keyboard)
เปนอุปกรณพื้นฐานที่ทุกเครื่องจะตองมีการรับขอมูลคือ ผูใชกด
แปนพิมพแลวจึงแปลงรหัสเขาสูการประมวลผลตอไป
เมาส (Mouse)
เปนอุปกรณที่ชวยอํานวยความสะดวกในการใชงานเพิ่มมาก
ขึ้น เมาสจะมีรูปรางพอเหมาะกับมือ และมีลูกกลิ้งอยูขางลาง โดย
ระบบคอมพิวเตอรจะทํางานสัมพันธกับการเคลื่อนที่ของลูกกลิ้ง
และรับคําสั่งจากการกดปุมเมาส
สแกนเนอร (Scanner)
จะทํางานโดยการอานรูปภาพแลวแปรเปลี่ยนใหเปนขอมูลที่
คอมพิวเตอรสามารถที่จะเขาใจได
2. หนวยประมวลผลกลาง (Central Processing Unit :CPU)
ทําหนาที่ประมวลผลและควบคุมการทํางานของระบบคอมพิวเตอรทั้งหมด โดยมีหนาที่ในการเคลื่อนยาย
ขอมูลระหวางหนวยความจําดวย ซึ่งหนวยประมวลผลกลางหรือซีพียูนี้จะประกอบดวย
1. หนวยคํานวณและตรรกะ (Arithematic and Logic Unit :ALU)
ทําหนาที่ในการคํานวณ เชนบวก ลบ คูณ หาร และทําหนาที่ในการเปรียบเทียบทางตรรกะโดยหนวย
ควบคุมจะควบคุมความเร็วในการคํานวณ
2. หนวยควบคุม (Control Unit)
ทําหนาที่ควบคุมกลไกการทํางานของระบบทั้งหมด โดยจะ
ทํางานประสานกับหนวยความจํา และหนวยคํานวณ และตรรกะ
ซีพียูหลักที่ใชในคอมพิวเตอรในปจจุบันคือ ไมโครชิป (ดัง
รูป) หรือที่เรียกวา ไมโครโพรเซสเซอร (Microprocessor)
3. หนวยความจําหลัก (Main Memory)
ทําหนาที่เก็บขอมูลที่รอทําการประมวลผล และเก็บ
ผลลัพธที่ไดจากการประมวลผลในระหวางที่รอสงไปยังหนวยแสดง
ผลลัพธ ประเภทของหนวยความจําสามารถแบงไดดังนี้
3.1 ตามลักษณะของการเก็บขอมูล จะแบงไดเปน
- หนวยความจําแบบลบเลือน (Volatile Memory) คือในกรณีที่
ไฟฟาดับหรือกําลังไฟฟาไมเพียงพอ ขอมูลที่เก็บไวก็จะหายหมด
- หนวยความจําแบบไมลบเลือน (Nonvolatile Memory)
หนวยความจําแบบนี้จะเก็บขอมูลไดโดยไมขึ้นกับไฟฟาที่เลี้ยงวงจร
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 3

4. 3.2 ตามสภาพการใชงาน จะแบงไดเปน
- หนวยความจําอานอยางเดียว (Read-only Memory :Rom) หรือ รอม เปนหนวยความจําชนิดไมลบ
เลือน คือซีพียูสามารถอานไดอยางเดียวไมสามารถเขียนขอมูลลงไปได
- หนวยความจําเขาถึงโดสุม (Random Access Memory :RAM) หรือ แรม เปนหนวยความจําแบบลบ
เลือนได คือสามารถเขียนหรืออานได การเขียนหรืออานจะเลือกที่ตําแหนงใดก็ได
***หนวยความจําแบบไมลบเลือน แตยอมใหมีการแกไขหรือลบขอมูลไดโดยกรรมวิธีพิเศษ เรียกวา
อีพร็อม (Erasable Programmable Read Only Memory :EPROM
3. หนวยความจํารอง (Virtual Memory)
มีเพื่อเพิ่มความสามารถในการจดจําของคอมพิวเตอรใหมากขึ้น
ตัวอยางของหนวยความจํารองไดแก
แผนบันทึกหรือแผนดิสก (Diskette)
มีลักษณะเปนแผนกลมแบนถูกเคลือบไวดวยสารเหล็กออกไซด
เพื่อใหเกิดสนามแมเหล็กได การอานขอมูลของแผนดิสกเวลาที่อาน
หัวอานจะแตะที่พื้นผิวของแผน ทําใหมีการเสื่อมคุณภาพไดเมื่อใชงานไปนาน ๆแผนบันทึกในปจจุบันมีขนาด
5.25 นิ้วและ 3.5 นิ้ว
ฮารดดิสก (Harddisk)
การเก็บขอมูลจะเก็บลงแผนโลหะอะลูมิเนียมที่เคลือบดวยสารเหล็กออกไซด ฮารดดิสกสามารถจุขอมูล
ไดมากกวาและมีความเร็วกวาฟลอปปดิสก การบันทึกขอมูลในฮารดดิสกก็จะแบงเปนวงรอบเรียกวา แทร็ก
(Track) ซึ่งจะเก็บขอมูลเปนวงรอบหลาย ๆ วง การที่เรา ฟอรแมต (format) ฮารดดิสกเวลาที่เราซื้อมาใหม ๆ นั้น
ก็เพื่อสรางแทร็กนั่นเองและในแตละแทร็กจะแบงออกเปนสวน ๆ เรียกวา เซ็กเตอร (sector) โดย 1 เซ็กเตอรจะมี
ความจุเทากับ 512 ไบต การอานขอมูลของฮารดดิสกเวลาที่อานจะไมแตะที่พื้นผิวของแผนแตจะลอยสูงจากผิว
ประมาณ 4 ไมครอน ซึ่งถือวาใกลมากจนเกือบสัมผัส
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 4

5. ซีดีรอม (Compact Disk Read only Memory: CDROM)
เปนสื่อเก็บขอมูลที่มีความเร็วในการใชงานสูง และสามารถเก็บขอมูล
ไดเปนจํานวนมาก ซีดีรอมเปนเทคโนโลยีจานแสง คือการอานหรือบันทึก
ขอมูลนั้นหัวอานไมตองสัมผัสกับจานแตใชลําแสงสองและสะทอนกลับ
ซีดีรอมนี้สามารถเก็บขอมูลที่เปนขอความ รูปภาพ เสียง และภาพวีดีโอ
เวิรม (Write Once Read Many: Worm)
เปนสื่อชนิดที่มีการบันทึกแลวไมมีการบันทึกใหม แตจะมีการ
เรียกใชหรืออานไดหลายครั้ง การที่จะเขียนขอมูลลงแผนตองใช
เทคโนโลยีเลเซอร ตัวแผนเปนโลหะและใชกับเครื่องคอมพิวเตอร
ระดับเมนเฟรม
4. อุปกรณสงออก (Output Device)
ทําหนาทีแสดงผลลัพธจากการประมวลผลขอมูล อุปกรณ
่
สงออกอุปกรณสงออกที่นิยมใชในปจจุบันไดแก
จอภาพ (Monitor)
เปนอุปกรณสงออกที่ผูใชคุนเคยมากที่สุด ใชแสดงผลในรูปของขอความและรูปภาพ เริ่มแรกนั้นมีการ
นําเอาโทรทัศนมาเปนจอภาพสําหรับการแสดงผลแตผลที่ไดไมเปนทีนาพอใจนัก จึงมีการผลิตจอขึ้นมาจอภาพนั้น
่
มีหลายลักษณะซึ่งลักษณะที่ผูใชสวนใหญคุนเคยและพบเห็นบอย ๆ ไดแก
จอภาพแบบซีอารที (Cathode ray tube: CRT)
จะมีลักษณะจอโคงนูน
ลักษณะการแสดงผลนั้นเริ่มแรกแสดงผลไดเฉพาะเปนตัวอักษร
เทานั้นแตจะมีความละเอียดสูงเรียกวา จอภาพแบบสีเดียว (Monochrom
Display Adapter :MDA) ตอมามีการพัฒนาจอสี (Color Graphic
Adapter: CGA)ซึ่งสามารถแสดงภาพสีและภาพกราฟกได แตจะแสดง
ตัวอักษรและตัวเลขไดไมดีเทาจอแบบสีเดียว จอรุนตอมาที่แสดง
ภาพกราฟกไดละเอียด และมีจํานวนสีมากขึ้นเรียกวา จอสีภาพละเอียด
(Enhance Graphic Adapter: EGA)
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 5

6. สวนจอสีภาพละเอียดพิเศษ (Video Graphics Array: VGA)
เปนจอภาพที่มีความละเอียดสูงมาก ปจจุบันจอภาพที่ใชสําหรับงาน
คอมพิวเตอรในดานการออกแบบจะใชจอภาพ เอ็กซวีจีเอ (extra Video
Graphic Array: XVGA)
จอภาพแบบแอลซีดี (Liquid Crystal Display: LCD)
เดิมเปนจอภาพที่ใชกับคิดเลขและนาฬิกาแตปจจุบันจะพบไดใน
เครื่อง PC แบบพกพา เชน โนตบุค หรือแล็ปท็อป จอภาพแบบนี้จะมี
ลักษณะแบนเรียบและบาง และไดพัฒนาใหการแสดงผลมีความละเอียด
แลไดภาพชัดเจน
เครื่องพิมพ (Printers)
ถือเปนอุปกรณแสดงผลที่สําคัญรองลงมาจากจอภาพ เพราะจะแสดงผลลัพธลงบนกระดาษทําใหสะดวก
ตอการใชงาน (อุปกรณที่สามารถเก็บผลที่แสดงออกมาไดเราเรียกวา Hard copy สวนจอภาพจะเปน Soft copy)
ลักษณะของเครื่องพิมพที่ใชกันในปจจุบัน
เครืองพิมพแบบจุด (Dot – Matrix Printers)
่
คุณภาพของงานพิมพของเครื่องพิมพ ชนิดนี้จะขึ้นอยูกับจํานวนจุดของเครื่อง เพราะผลที่ไดจากการพิมพ
จะมีลักษณะเปนจุด เครื่องพิมพชนิดนี้จะมีราคาถูกเหมาะสําหรับงานพิมพที่ไมตองการความละเอียดมากนัก
เครื่องพิมพแบบจุดนีจัดเปนเครื่องพิมพแบบกระทบ (Impact Printer) คือเวลาพิมพหัวพิมพจะกระทบกับผาหมึก
้
เครื่องพิมพแบบฉีดหมึก (Inkjet Printer)
หลักการทํางานคือการฉีดหมึกลงบนกระดาษเปนจุดเล็ก ๆ เพื่อใหได
รูปแบบงานพิมพที่ตองการงานพิมพที่ไดจะมีความละเอียดกวาเครื่องพิมพแบบ
จุดมากเครื่องพิมพแบบฉีดหมึกนี้จัดเปนเครื่องพิมพแบบไมกระทบ (Non –
impact Printer) เพราะเครื่องพิมพแบบนี้ทํางานโดยไมตองใชแถบผาหมึก
เครื่องพิมพแบบเลเซอร (Laser Printer)
หลักการทํางานของเครื่องพิมพแบบนี้ จะใชหลักการเดียวกัน
กับเครื่องถายเอกสาร คือใชแสงเลเซอรในการพิมพเรียกวา LED
(Light – Emit – ting Diode) และ LCS (Liquid Crystal Shutter)
ซึ่งจะพิมพงานออกทีละหนา เราเรียกงานพิมพแบบนี้วา ppm (page
per minute) ทั้งงานพิมพที่ไดก็มีคุณภาพสูงและคมชัดมาก เวลาพิมพ
ก็ไมสงเสียงดังรบกวน เครื่องพิมพแบบนี้จัดเปนเครื่องพิมพแบบไม
กระทบ (Non – impact Printer) เชนกัน
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 6

7. พล็อตเตอร (Plotter)
เปนอุปกรณแสดงผลที่มักจะใชในงานเขียนแบบ หรืองานดานกราฟก เชน พิมพเขียว การพิมพแผนผัง
ขนาดใหญ แผนที่ หัวพิมพจะทํางานเปนเหมือนปลายปากกา ลักษณะงานพิมพจะเปนงานที่ซับซอนและใช
กระดาษแผนใหญ ๆในการพิมพ
ภาษาคอมพิวเตอร
ภาษาเปนสื่อที่ใชในการติดตอสื่อสารระหวางกันของสิ่งมีชีวิต ซึ่งมีหลายรูปแบบแตกตางกันไป มนุษย
เราสามารถใชสื่อไดหลายรูปแบบเชน ภาษาพูด ภาษาเขียน และภาษามือ เปนตน
คอมพิวเตอรไมใชสิ่งมีชีวิตทําไมทํางานได คอมพิวเตอรเปนอุปกรณอิเล็กทรอนิกสที่มนุษยสรางขึ้นเพื่อ
ชวยในการทํางานตั้งแตงานที่งายจนถึงระดับที่มีความสลับซับซอนมาก คอมพิวเตอรจะทํางานตามคําสั่งที่มนุษย
กําหนดไวใหทํา จึงมีการกําหนดภาษาขึ้นมาใหมเพื่อใหคอมพิวเตอรเขาใจคําสั่งของมนุษยเราเรียกภาษานี้วา
ภาษาคอมพิวเตอรหรือ ภาษาประดิษฐ (Computer language) เปนภาษาติดตอสื่อสารกันระหวางมนุษยและ
คอมพิวเตอร
การที่จะใหคอมพิวเตอรทําการประมวลผลไดนั้นจะตองมีชุดคําสั่งทําใหคอมพิวเตอรทํางานเรียกวา
โปรแกรม (Program) หรือ ซอฟตแวร (Software) โดยที่โปรแกรมนั้นถูกเขียนลงบนสื่อบันทึกขอมูล หรือ
ปอนผานทางแปนพิมพเขาสูเครื่องคอมพิวเตอร เพื่อใหเครื่องทํางานตามโปรแกรม การเขียนโปรแกรมตองเขียน
ดวยภาษาคอมพิวเตอร ซึ่งในปจจุบันภาษาคอมพิวเตอรที่ใชสําหรับเขียนโปรแกรมมีอยูมากมายหลายชนิด และแต
ละภาษาจะมีลักษณะ วิธีการเขียนโปรแกรม และขอดี – ขอเสีย แตกตางกันไปทั้งนี้ก็เพื่อใหเหมาะสมกับงานดาน
ตาง ไ นั่นเองฉะนั้น ผูเขียนโปรแกรม (Programmer) จะตองมีความเขาใจถึงกฎเกณฑ และวิธีการเขียนโปรแกรม
เปนอยางดี ประเภทของภาษาคอมพิวเตอรปจจุบันมี 3 ประเภท
-ภาษาเครื่องจักร (Machine Language)
-(Low - Level or Assembly Language)
-ภาษาระดับสูง (High - Level Language)
1. ภาษาเครื่องจักร (Machine Language)
เปนภาษาโปรแกรมคอมพิวเตอรที่สั่งใหคอมพิวเตอรทํางานไดโดยตรง ซึ่ง
การเขียนคําสั่งใหกับคอมพิวเตอรเปนภาษาเครื่องนั้นยากตอการเขาใจ องคประกอบ
ของภาษาเครื่องจะประกอบดวยเลข 0และ1 หรือระบบเลขฐานสอง (Binary System)
เมื่อสงผานใหคอมพิวเตอร คอมพิวเตอรสามารถเขาใจได
โปรแกรมที่ไดจากภาษานี้จึงเปนกลุมรหัสคําสั่งของตัวเลขลวน ๆ ที่เรียงตอกัน
ดังนั้นโปรแกรมภาษาเครื่องจึงมีความยุงยากเปนอยางยิงเนื่องจากอยูในรูปแบบหรือสัญลักษณที่เราไมคุนเคย
่
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 7

8. ขอดีของภาษาเครื่องจักร คือ กินเนื้อที่ความจํานอย เมื่อคําสั่งนี้เจขาสูเครื่องคอมพิวเตอรสามารถสั่งการ
ทํางานไดทันที จึงมีความรวดเร็วสูง
ขอเสียของภาษาเครื่องจักร คือ ยากตอการเรียนรูและการจดจํา ดังนั้นจึงทําใหยากตอการสรางหรือการ
พัฒนาซอฟทแวร
2. ภาษาระดับต่ําหรือภาษาแอสเซมบลี (Low - Level or Assembly Language)
เปนภาษาที่ใกลภาษาเครื่องหรือเครื่องเขาใจงาย โดยมากจะเปนคํายอที่วิศวกรคอมพิวเตอรกําหนดขึ้นเพื่อใหทํางาน
ไดเร็วมากขึ้นกวาการใชภาษาเครื่อง
ภาษาระดับต่ํา (Low – Level Language) หรือที่เรียกกันวา
“ภาษาแอสเซมบลี (Assembly Language)” เปนภาษาที่ใช
สัญลักษณแทนการใชรหัสตัวเลขที่ใชในภาษาเครื่องทําใหการเขียน
โปรแกรมมีความสะดวกและงายขึ้น แตเนื่องจากคอมพิวเตอร
สามารถรับรูไดหรือเขาใจไดเพียงภาษาเดียวคือภาษาเครื่องดังนั้น
จึงตองทําการแปลจากภาษาแอสเซมบลีใหเปนภาษาเครื่อง
(Machine Language) เสียกอน จึงจะสามารถนําไปใชควบคุมคําสั่งการใหเครื่องทํางานได โดยใชระบบ
โปรแกรมแปลภาษาซึ่งเรียกวา Translator Program หรือบางทานอาจเคยคุนหูวา คอมไพเลอร (COMPILER)
แตโปรแกรมแปลภาษาของแอสเซมบลีจะมีชื่อเฉพาะของมันวา แอสเซมเบลอร (ASSEMBLER) ซึ่ง แอสเซม
เบลอร ก็คือคอมไพเลอรนั่นเอง
(ตัวแปลโปรแกรม หรือ COMPILER เปนโปรแกรมที่ใชแปลโปรแกรมทีเ่ ขียนขึ้นใหเปนภาษาเครื่อง ลักษณะการ
แปลจะเปนการแปลจนเสร็จทั้งชุดแลวนําไปเก็บไวในหนวยความจํากอน จากนั้นจึงเริ่มปฏิบัติการไปทีละคําสั่ง
การแปลแบบนี้หนึ่งคําสั่งที่เขียนดวยภาษาระดับสูงอาจจะถูกแปลไดเปนหลาย ๆ คําสั่งของภาษาเครื่องก็ได การ
แปลแบบนี้มักพบเห็นกันในภาษาระดับสูงทั่ว ๆ ไป เชน ภาษาปาสคาล ภาษาซี
ขอดีของภาษาแอสเซมบลี คือ เปนภาษาที่ทํางานเร็วกวาภาษาอื่น (ยกเวนภาษาเครื่อง) สามารถเขียน
โปรแกรมควบคุมคําสั่งการตัวเครื่อง (HARDWARE) ไดโดยตรงและกินที่เนื้อที่หนวยความจํานอย
ขอเสียของภาษาแอสเซมบลี คือ ยากตอการดเรียนรูและยากตอความเขาใจสําหรับผูทไมมีพื้นฐานทางดาน
ี่
ฮารดแวรมากอน นอกจากนี้ ยังเปนภาษาที่ผูกพันหรือขึ้นกับตระกูลหรือชนิดของเครื่องดวย
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 8

9. 3. ภาษาระดับสูง (High - Level Language)
ภาษาระดับสูงเปนภาษาที่มีลักษณะหรือรูปแบบใกลเคียง กับสัญลักษณตาง ๆที่มนุษยคุนเคย (เชนอยูใน
รูปแบบหรือคําในภาษาอังกฤษและสัญลักษณทางคณิตศาสตรซึ่งเหมือนกับที่ใชกันในชีวิตประจําวัน)
ดังนั้น จึงทําใหสะดวกตอการเรียนรูและใชงานมากขึ้น จึงเปนภาษาที่นิยมใชอยากวางขวางในปจจุบัน
ขอดีของภาษาระดับสูง คือเปนภาษาที่ไมผูกพันหรือขึ้นตรงกับตัวเครื่อง ดังนั้นผูเขียนโปรแกรมสามารถ
เขียนไดอยางอิสระภายใตกฎเกณฑของภาษานั้น ๆ โดยไมจําเปนตองมีความรูทางฮารดแวร ก็สามารถใชประโยชน
ได จะอยางไรก็ตาม ภาษาระดับสูงเมื่อจะนําไปใชควบคุมสังการเครื่องก็ตองนําไปแปลเปนภาษาเครื่องกอน
่
เชนเดียวกัน โปรแกรมที่ใชแปลภาษาระดับสูงใหเปนภาษาเครื่องเรียกวาคอมไพเลอร (Compiler) หรืออาจใช
โปรแกรมที่ใชแปลภาษาระดับสูงใหเปนภาษาเครื่องอีกประเภทที่เรียกวา อินเตอรพริทเตอร (Interpreter) ภาษา
ระดับสูงมีดังนี้
-ภาษาปาสคาล (PASCAL)
-ภาษาซี (C)
-ภาษาเบสิก (BASIC)
-ภาษาฟอรแทรน (FORTRAN
-ภาษาโคบอล (COBOL)ภาษาเบสิก (BASIC)
-ภาษาพีแอลวัน (PL/1)
-ภาษาอารพีจี (RPG)
ภาษาปาสคาล (PASCAL)
ภาษาปาสคาล เปนภาษาระดับสูงที่งายตอการเรียนรู
และงายจอการใชงาน เหมาะสําหรับผูที่เริ่มเรียนภาษาระดับสูง
และยังเปนภาษาที่มีประสิทธิภาพสูง ภาษานี้เหมาะทั้งงาน
อเนกประสงคทั่วไปไมวาจะเปนการพิมพรายงาน การคํานวณและ
การสรางรูปแบบการพิมพ รวมทั้งงานที่สามารถนํามาเขียนโปรแกรม
ประยุกตเพื่อชวยแกปญหาหรือพัฒนาเกี่ยวกับระบบตัวเครื่องได
ภาษาปาสคาลใชไดกับเครื่องไมโครคอมพิวเตอรทั่วไป
ขอดีของภาษาปาสคาล คือ เปนภาษาที่มีลักษณะที่เปนโครงสราง
ดังนั้น จึงเปนภาษาที่เหมาะสมที่จะนํามาใชเปนแมแบบในการเรียนรูรวมทั้งยังงายตอการใชงานอีกดวย เพราะมี
ความสมบูรณในตัวโปรแกรมเนื่องจากมีลักษณะเปนบลอก เขาใจงาย และการตรวจสอบขอผิดพลาดของ
โปรแกรมสามารถทําไดอยางสะดวก
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 9

10. ภาษาซี ( C )
ภาษาซี ( C ) เปนภาษาระดับสูงแตมีความออนตัว
หรือยืดหยุนเหมือนภาษาในระดับต่ํา (คลายภาษาแอสเซมบลี)
ขอดีของภาษาซี คือ มีความสั้นและกระชับ เปนภาษาที่มี
ความเหมาะสมและมีประสิทธิภาพสูงในการใชพัฒนาหรือเขียน
โปรแกรมเกี่ยวกับระบบตัวเครื่องคอมพิวเตอร รวมทั้งยังสามารถ
สามารถใชงานเอนกประสงคทั่วไปหรือเขียนโปรแกรมประยุกต
เพื่อชวยแกปญหาตาง ๆ ทั่วไปไดดีอีกดวย สวนขอเสีย คือมี
รูปแบบไวยากรณ (SYNTAX) ที่หลากหลายทําใหเกิดความสับสน
และยุงยากแกการจดจํา
ภาษาเบสิก (BASIC)
ภาษาเบสิก (BASIC) ยอมาจาก Beginner’s All – purpose Symbolic Instruction Code เปนภาษาที่
สามารถทําไดทั้งงานดานคํานวณ งานดานธุรกิจตาง ๆ เนื่องจากภาษานี้มีรูปแบบการทํางานดั้งเดิมเปนแบบใช
ตัวแปลภาษาที่เรียกวา อินเตอรพริทเตอร (ตัวแปลคําสั่ง หรือ Interpreter เปนโปรแกรมที่ใชแปลโปรแกรมที่
เขียนขึ้นใหเปนภาษาเครื่องลักษณะการแปลจะทําการแปลทีละคําสั่งที่ไดรับใหเปนภาษาเครื่องเมื่อแปลเสร็จหนึ่ง
คําสั่งเครื่องก็จะปฏิบัตตามคําสั่งทันทีและเมื่อมีขอผิดพลาดกจะรายงานออกมาใหผูใชทราบในทันที เพื่อใหผูใช
ิ
แกไขในสวนที่ผิดพลาดเสียกอนจึงจะทําการแปลคําสั่งตอไปให การแปลแบบนี้จะทําใหเกิดการปฏิบัติการและ
ทรายผลในทันที ดังนั้น ขอดีของภาษานี้คือ ไมมีความยุงยากในการเขียนโปรแกรมสามารถสามารถแกไขคําสั่ง
ไดทันที ทําใหเรียนรูไดงายและเขาใจไดอยางรวดเร็ว สวนขอเสียคือ ความสามารถในการทํางานมีจํากัดและการ
ตรวจสอบความสัมพันธโดยรวมของโปรแกรมทําไดยาก
ภาษาฟอรแทรน (FORTRAN)
ภาษาฟอรแทรน (FORTRAN) เปนภาษาดั้งเดิมเหมาะกับงานทางดานวิทยาศาสตร คณิตศาสตร
วิศวกรรมศาสตร ดังนั้น ขอดีของภาษานี้คือ เหมาะกับงานที่มีขอมูลเปนตัวเลขมาก ๆ ใชสูตรคํานวณหรือสมการ
ที่ซับซอน มีความรวดเร็วและกระชับเหมาะสําหรับงานดานคํานวณ จึงใชไดดีกับงานคนควาวิจัย ขอเสีย
ของฟอรแทรน คือ มีลักษณะรูปแบบ (FORMAT) ที่ยุงยาก ไมเหมาะกับงานทางการพิมพและเก็บขอมูลรวมทั้ง
ไมเหมาะตอการนํามาใชพัฒนาหรือเขียนโปรแกรมเกี่ยวกับระบบตัวเครื่องคอมพิวเตอร
ภาษาโคบอล (COBOL)
ภาษาโคบอล (COBOL) ยอมาจาก “Common Business Oriented Language” ไดรบการพัฒนาเพื่อ
ั
จุดประสงคในการใชเขียนโปรแกรมทางดานธุรกิจเปนสวนใหญ ดังนั้น ขอดีของภาษานี้ คือ สามารถทํางานกับ
ขอมูลทุกชนิดทั้งตัวเลขและตัวอักษร จึงเหมาะกับงานทางดานประมวลผลทางบัญชี, การสรางฐานขอมูลอันเปน
งานหลักของการประมวลผลทางธุรกิจโดยทั่ว ๆ ไป นอกจากนี้ ยังมีความสามารถดานจัดรูปแบบการพิมพรายงาน
อีกดวย และภาษานี้มีรูปแบบคลายคลึงกับคําในภาษาอังกฤษมากจึงสะดวกตอความเขาใจและจดจํา
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 10

11. ขอเสียของภาษาโคบอล คือ ไมกระชับเนื่องจากมีรูปแบบของภาษายาว จึงเปนเหตุใหตัวโปรแกรมมีความยาว ทํา
ใหตองใชเนือที่ในหนวยความจํามากและเสียเวลาในการเขียนโปรแกรม
้
ภาษาพีแอลวัน (PL/1)
ภาษา (PL/1) ยอมาจาก Programming Language one เปนภาษาที่ถูกพัฒนาขึ้นมาใชกับเครื่อง
คอมพิวเตอรขนาดใหญ ( แบบ MINI หรือ MAINFRAME ) ดังนั้น ขอดีของภาษานี้ คือ สามารถใชไดดีทั้งงาน
ดานธุรกิจและวิทยาศาสตร สวนขอเสียของภาษานี้คือ เทาที่ผานมายังไมสามารถใชบนเครื่องไมโครคอมพิวเตอร
ทีตองใชกับเครื่องคอมพิวเตอรขนาดใหญที่มีขีดความสามารถสูงเทานั้น และโปรแกรมของภาษานี้ตองใชเนื้อที่ใน
่
การเก็บโปรแกรมเปนจํานวนมาก
ภาษาอารพีจี (RPG)
ภาษา RPG ยอมาจาก Report Program Generator เปนภาษาที่เหมาะกับงานดานธุรกิจ ดังนั้น
ขอดีของภาษานี้ คือ นํามาใชพิมพรายงานแบบธรรมดาจนถึงรายงานทางธุรกิจที่มีรูปแบบยุงยากซับซอนไดเปน
อยางดี มีความสามารถในการสรางฐานขอมูลและควบคุมเกี่ยวกับไฟลตาง ๆ
ขอเสีย คือ มีความยุงยากไมอิสระในการเขียนโปรแกรมเนื่องจาก ลักษณะของโปรแกรมตองอยูในแบบฟอรมที่
กําหนดไวอยางตายตัว และเหมาะที่จะใชกับเครื่องคอมพิวเตอรขนาดใหญเทานั้น
ใบความรูรายวิชาเทคโนโลยีสารสนเทศ ง 31201 โดยครูนอมจิตร เฉลยไกร หนา 11