1. VW: Happy Family? Generaties: (1.) Nel (ouderdom) (2.) Jeffrey (ouderdom) x Carlijn (honger) (3.) Rebecca (ouderdom) x Xander (geest), Lara (ouderdom) x Ciske (geest) x Tom (ouderdom) , Marc (honger) (4.) Nina, Tessa & Adam, Roy, Patrick & Harriët (5.) Sanne, Kevin Vorige keer ontdekte Tessa dat ze zwanger was. Verder was er, naast een lege koelkast voor Nina en de tweeling, niet veel gebeurd.

2. Adam de Beer zat weer eens tot diep in de nacht te werken. De deadline was morgen al, hij moest nu echt de laatste puntjes op de i zetten! En het koste moeite, maar eindelijk was zijn nieuwe boek dan af! Snel stuurde hij het naar de uitgever. 2 dagen besturen Dag 1

3. Adam voelde zijn ogen prikken achter zijn brillenglazen. Hij was echt moe. Hij was best zenuwachtig over wat de uitgever van het boek zou vinden. Misschien moest hij er tóch nog iets aan veranderen? Nee – hij moest naar bed. En toen hij naast zijn vrouw onder de dekens gleed, wist hij dat hij de juiste beslissing gemaakt had.

4. Een paar uur later werd Tessa wakker met erge honger. Ze keek even naast zich in bed, en kuste haar slapende man op zijn haar. Toen kroop ze het bed uit, en slofte naar de keuken, waar ze lekker een paar pannekoeken voor zichzelf maakte.

5. Net toen ze de pannekoeken op een bord geschoven had, voelde ze iets heftig bewegen in haar buik. Verrast keek ze naar beneden. De baby was weer gegroeid!

6. Meteen verscheen er een grote glimlach op haar gezicht. Haar kleintje was kerngezond, en zo te voelen nog groot en sterk ook!

7. Dromerig at Tessa haar pannekoeken op, en liep toen naar boven. Even bleef ze voor de balkondeuren staan, en tuurde door het glas naar buiten. Het was een rustige, mooie nacht. Toen schoof ze de deuren open, voorzichtig, om Adam niet wakker te maken, en liet zich op de hangmat zakken.

8. Genietend keek Tessa naar boven, naar de zilveren sterren die flonkerden aan de inktblauwe hemel. De maan verschool zich achter een paar wolkenflarden. Ze legde haar beide handen op haar buik, en voelde daarbinnen haar baby bewegen.

9. Tessa sloot genietend haar ogen en haalde diep adem door haar neus. De zoete geur van een zomernacht… De geur van geluk. ‘ Ik ben zo gelukkig, mam.’ fluisterde Tessa en ze keek omhoog naar de hemel. En even, heel even, leek het of er een ster terug knipperde.

10. Tessa was net even weggedommeld, toen er op het glas van de balkondeur geklopt werd. ‘ Tess, wat doe je daar?’ klonk het gedempt van binnen. Langzaam kwam ze overeind, en giechelde.

11. ‘ Het is midden in de nacht, mevrouw de Beer.’ mompelde Adam slaperig. Maar zodra hij Tessa’s dikke buik zag, was hij meteen klaarwakker. ‘ Het is weer gegroeid! Ons kindje, onze kleine beer!’

12. De volgende ochtend floten de vogels op het pleintje en scheen de zon warm over de huizen. ‘ Zo, wat een luxe!’ lachte Nina. Toen ze de keuken in liep, zag ze haar zoon druk bezig met het ontbijt.

13. ‘ Ga maar zitten mam, het is zo klaar.’ zei Kevin. Blij met deze verrassing ging Nina aan tafel zitten. Dat was nou een voordeel van oudere kinderen hebben: ze werden al zo zelfstandig! ‘ Kijk eens aan,’ zei Kevin en hij diende het eten op. ‘ Het ruikt in ieder geval heerlijk!’ zei Nina. ‘O, en zo smaakt het ook!’

14. Na het eten zocht Kevin naar een baantje. ‘ Ik heb iets gevonden, mam!’ riep hij al vrij snel. ‘In de carrière Luiwammes, als golfcaddie.’ ‘ Echt iets voor jou.’

15. Kevin ging meteen aan de slag om zijn vaardigheden te verbeteren. En toen Nina hem zo bezig zag, besefte ze dat zij zélf eigenlijk ook wel wat aan haar carrière kon doen. Ze werkte in de politiek, maar ze was al jaren werkzaam in dezelfde functie.

16. Ondertussen begon iedereen zijn dag op zijn eigen manier. In het huis van Roy was dat vooral met…niks doen. Keiharde rockmuziek schalde door de kamer, de tv stond aan op maximaal volume, overal lagen etensresten, afval slingerde rond op de vloer, en daar tussenin lag Roy languit op de bank.

17. Adam zat de hele ochtend al bij de telefoon te wachten. Hij kon ieder moment door de uitgever gebeld worden… Hoewel hij in zijn leven al veel boeken gepubliceerd had, was het toch iedere keer weer spannend. En ja hoor – daar rinkelde de telefoon!

18. De woorden die hij vervolgens hoorde, drongen nauwelijks tot hem door. ‘ J-ja.’ stamelde hij uiteindelijk. ‘Bedankt.’

19. Als verdoofd hing hij de telefoon terug. Met hangende schouders bleef hij staan, onbeweeglijk. Zijn uitgever vond zijn boek niet goed. Slecht zelfs.

20. Met lood in zijn schoenen slofte Adam naar beneden, waar hij zijn zwangere vrouw in de keuken vond. ‘ Hee lieverd. Al iets van de uitgever gehoord?’ vroeg Tessa, maar zodra ze zijn treurige blik zag, wist ze dat die vraag overbodig was.

21. ‘ Hij wil het niet publiceren.’ zuchtte Adam en hij ging tegenover Tessa zitten. ‘Ze hebben er weken over gediscussieerd daar, maar uiteindelijk waren ze het er allemaal over eens dat het geen goed boek is.’ ‘ Zelfs met aanpassingen niet?’ ‘ Zelfs dan niet.’

22. ‘ Maar…wat rot!’ stamelde Tessa, en haar lepel bleef in de lucht steken. ‘ Ik heb er zo m’n best op gedaan. M’n hele hart en ziel erin gestoken!’ riep Adam gepassioneerd uit. ‘Maar die oorlog hè…ik had nooit over een oorlog moeten schrijven, dat ligt mij gewoon niet. De uitgever bleef maar doorgaan over dat ik geen verstand had van oorlog, en dat er niks van klopte wat ik schreef.’

23. Nadat Tessa nog even met haar man gepraat had, trok ze haar badpak aan en liep het pleintje over, naar het huis van haar zus. ‘ Hey Tes!’ riep Nina verrast.

24. ‘ Die baby van je laat ook op zich wachten, hè?’ ‘ Ja, hij mag van mij komen.’ zuchtte Tessa, en ze strekte haar pijnlijke rug. ‘ Mag ik even bij je komen zwemmen, Nien? Misschien verlicht het mijn rugpijn wat.’

25. ‘ Natuurlijk, dan duik ik er zelf ook even in.’ ‘ Ik heb ergens gelezen dat zwemmen de bevalling versnelt. Ik hoop dat het waar is, ik wil die baby er echt uit hebben!’

26. De tweelingzussen lachten. ‘ Een zwangerschap is zwaar.’ zuchtte Nina, maar er klonk ook iets dromerigs in haar stem. Haar eigen zwangerschap, van de tweeling, was al zo lang geleden…

27. ‘ Ik ben zo benieuwd.’ zei Tessa met een glimlach. Zachtjes bewoog ze haar handen door het water. ‘ Denk je dat het een jongen of een meisje is?’ ‘ Ik heb werkelijk geen idee. Adam zegt dat het een meisje is.’

28. ‘ Hebben jullie al namen bedacht?’ ‘ Ja, al lang.’ Even was het stil. ‘ Maar die ga ik jou niet vertellen!’ Ze lachten, en ze spetterden elkaar nat.

29. Toen Tessa een uurtje later weer buiten stond, voelde ze zich als herboren. De krampen in haar rug en buik waren stukken minder geworden, en ook het samenzijn met haar zus had haar goed gedaan. Genietend bleef Tessa even op het plein staan, en liet de warme zon over haar huid spelen.

30. Nina had zich ook weer omgekleed en lag nu op de bank. Kevin zat achter de computer, zoals altijd, en hij speelde zijn geliefde schietgame. Sanne speelde op de piano, een hobby waar ze de laatste tijd steeds beter in was geworden. Nina voelde zich trots.

31. Na een kort dutje zat Tessa met haar man in de woonkamer. ‘ Ben je nerveus?’ vroeg Adam uit het niets, en Tessa glimlachte. Altijd kon hij precies haar stemming raden. ‘ Ik ben bang voor de bevalling.’ gaf ze toe.

32. ‘ Het is ook niet niks.’ zei Adam, en Tessa las in zijn ogen dat ook hij zenuwachtig was. ‘ Maar het gaat vast allemaal goed, toch?’ vroeg Tessa. ‘ Natuurlijk. We zijn samen. En ons kindje zal alle pijn en moeite meer dan waard zijn!’

33. ‘ Adam ik ben bang!’ piepte Tessa ineens, en ze drukte zich snikkend tegen haar man aan.

34. Adam streelde haar zachtjes over haar rug. ‘ Stil maar, lieverd. Alles komt goed, nog even volhouden en dan hebben we eindelijk ons kindje bij ons. Onze kleine babybeer!’ Toen moest Tessa toch wel lachen.

35. Intussen hadden Patrick en Harriët een gezellig avondje samen. Zij dachten nog lang niet aan kinderen.

36. Om de zenuwen te vergeten, gingen Tessa en Adam in de keuken zitten. Onder het genot van een zak chips en een kop sterke koffie praatten ze verder over hun kind.

37. Adam slikte moeizaam zijn hete koffie door. Deze nacht zou het gebeuren… Dan zou zijn zoon of dochter op de wereld komen!

38. Hij keek naar zijn vrouw en zag hoe haar ogen langzaam dichtvielen. ‘ Zo te zien moet er hier iemand naar bed.’ grinnikte hij, en voorzichtig hielp hij haar overeind, en begeleidde haar naar bed. Meteen viel ze in een diepe slaap.

39. Maar ze had nauwelijks een uurtje gerust, of er klonk een angstige gil uit de slaapkamer. Meteen stond Adam bij haar. ‘ Adam, m’n vliezen zijn gebroken, het gaat beginnen…ik wil niet!’ huilde Tessa bang, en ze keek naar de natte vlek in het bed.

40. ‘ We doen dit samen, Tessa!’ riep Adam hard, en hij pakte haar bij haar schouders. Hij keek haar nadrukkelijk aan, en toen knikte ze zwakjes. ‘ Het doet zo’n pijn.’ jammerde ze. ‘ Even sterk zijn! Kom op, je kunt het! Persen!’

41. En terwijl de tranen over haar wangen stroomden, beviel Tessa van een prachtige zoon. Meteen vergat ze alle pijn en alle angst.

42. Met grote ogen keek ze van de baby naar haar man. ‘ We hebben een zoon!’ stamelde ze ademloos, terwijl ze Adam zonder te knipperen aan bleef staren. Ook Adam bewoog nauwelijks. Geen van beiden konden ze het nog geloven!

43. Toen begon Adam te lachen, en er rolde een traan van blijdschap over zijn wang. Hij drukte zijn zoontje tegen zich aan, en kuste het kleine hoofdje. ‘ Welkom bij ons, kleine Thomas.’ fluisterde Tessa.

44. Ze wasten hun zoontje en legden hem toen in zijn bedje. ‘ Ik ben de gelukkigste man op aarde.’ fluisterde Adam in Tessa’s oor en gaf haar een lange, liefdevolle knuffel. ‘ Ik hou van je, papabeer.’

45. ‘ En ik van jou, mamabeer! Ik ben zo trots op je.’

46. De volgende morgen mocht iedereen op kraamvisite komen. Adam ging rond met beschuit met muisjes, en ondertussen vertelde hij luid hoe trots hij wel niet was. Nina mocht Thomas de fles geven. 2 dagen besturen Dag 2

47. Toen het flesje leeg was en Thomas een tevreden boertje gelaten had, mocht Sanne hem vasthouden. ‘ Oooh, hij is zo kléín!’ kirde ze vol bewondering. Voorzichtig nam ze het ventje over van haar moeder.

48. ‘ Zo klein ben jij ook ooit geweest, hoor.’ lachte Nina. Sanne ging er niet op in, want zodra ze het kleine jongetje tegen zich aan voelde, werd ze overspoeld door bewondering. ‘ Dat hoofdje…die vingertjes! O kijk, hij lachte! Hij lachte!’

49. ‘ Jij bent de schattigste baby ter wereld.’ fluisterde Sanne in het kleine oortje van haar neefje.

50. Toen mocht Thomas ook nog even bij zijn tante Harriët liggen. Harriët keek vertederd naar het baby’tje in haar armen, maar aan haar onhandige bewegingen was wel duidelijk dat ze zélf nog lang niet aan kinderen toe was.

51. Ineens keken ze allemaal verward op, en trokken ze hun neuzen op. ‘ Zo te ruiken is het tijd voor een schone luier.’ lachte Harriët. Samen met Tessa ging ze naar boven om de kleine te verschonen. ‘ Mooi uitzicht heb je hier, tijdens zo’n vervelend klusje!’ lachte ze.

52. ‘ Zo, terug naar je papa.’ ‘ Nou, ik geloof dat we tante Harriët voortaan maar jouw luiers laten verschonen, die is daar zo goed in!’ riep Adam. ‘ O, maar ik weet zeker dat je papa er ook héél goed in is.’ zei Harriët snel met een knipoog naar Thomas.

53. Toen alle kraamvisite weg was, trok Tessa zich terug in de babykamer. Ze moest echt even bijkomen van al die drukte. Buiten floot een merel, maar verder was het doodstil. Tessa genoot van de rust.

54. Thomas stootte wat onsamenhangende kreetjes uit, en wreef met zijn vuistje langs zijn wang. Vanuit de zachte berenstoel keek Tessa vertederd naar haar zoontje. Ze hield nu al meer van hem dan wat ook ter wereld.

55. Na een lange douche en een paar uurtjes rust was Tessa weer helemaal de oude. Tijdens de lunch vroeg Adam: ‘ Waarom is je neef Roy eigenlijk niet op kraamvisite geweest? Ik weet dat jullie een hekel aan elkaar hebben… Maar hij is toch familie.’

56. ‘ Ik zou niet weten waarom ik hem uit zou moeten nodigen. En hij is mijn neef niet, Adam. Hij is geadopteerd en heeft nooit wat met onze familie te maken willen hebben.’ zei Tessa geïrriteerd.

57. ‘ Bovendien wil ik hem niet in mijn huis hebben, en al zeker niet in de buurt van mijn kind.’ Adam opende zijn mond om iets te zeggen, maar hij zag aan de vastberaden blik in Tessa’s ogen, dat dat zinloos zou zijn. En zo aten ze zwijgend verder – Roy was niet welkom, punt uit.