1. การละเล่นเด็กไทย

2. การละเล่นเป็นการส่งเสริมให้เด็ก ใช้เวลาว่างให้เป็นประโยชน์ และเป็นกิจกรรมที่แฝงไว้ ด้วยสัญลักษณ์ หากศึกษาการเล่นของเด็กในสังคม เท่ากับ ได้ศึกษาวัฒนธรรมของสังคมนั้นด้วย การละเล่นของเด็กไทย มีความหลากหลาย เช่น หมากเก็บ ว่าว โพงพาง รีรีข้าวสาร เป็นต้น

3. การละเล่นของเด็กแบบไทย ๆ มีมาตั้งแต่เมื่อไร ชนชาติไทยมีมาตั้งแต่เมื่อไร การละเล่นแบบไทย ๆ ก็น่าจะมีมาแต่เมื่อนั้นแหละ ถ้าจะเค้นให้เห็นกันเป็นลายลักษณ์อักษร ก็คงต้องขุดศิลาจารึกพ่อขุนรามคำแหง มาอ้างพอเป็นหลักฐานได้ราง ๆ ว่า “ .. ใครจักมักเล่น เล่น ใครจักมักหัว หัว ใครจักมักหัว หัว ใครจักมักเลื่อน เลื่อน ...” ในตำรับท้าวศรีจุฬาลักษณ์ มีการกล่าวถึงการละเล่นของคนสมัยนั้นว่า “ ... เดือนยี่ถึงการพระราชพิธีบุษยาภิเษก เถลิงพระโค กินเลี้ยงเป็นนักขัตฤกษ์ หมู่นางในก็ได้ดูชุดชักว่าวหง่าวฟังสำเนียง เสียงว่าว ร้องเสนาะลั่นฟ้าไปทั้งทิวาราตรี ...”

4. ประเภทของการละเล่น ในเรื่อง “ อิเหนา ” วรรณคดีสมัยรัตนโกสินทร์ก็ปรากฏการละเล่นหลายอย่าง เช่น ตะกร้อ จ้องเต ขี่ม้าส่งเมือง ดังว่า “ ... บ้างตั้งวงเตะตะกร้อเล่น เพลาเย็นแดดร่มลมสงัด ปะเตะโต้คู่กันเป็นสันทัด บ้างถนัดเข้าเตะเป็นน่าดู ที่หนุ่มหนุ่มคะนองเล่นจ้องเต สรวลเสเฮฮาขึ้นขี่คู่ บ้างรำอย่างชวามลายู เป็นเหล่าเหล่าเล่นอยู่บนคิรี ” หรือในขุนช้างขุนแผนกก็กล่าวถึงการละเล่นไม้หึ่งไว้ว่า “ ... เมื่อกลางวันยังเห็นเล่นไม้หึ่ง กับอ้ายอึ่งอีดูกลูกอีมี แล้วว่าเจ้าเล่าก็ช่างนั่งมึนมี ว่าแล้วซิอย่าให้ลงในดิน ”

5. เพลง “ จ้ำจี้มะเขือเปราะ กะเทาะหน้าแว่น พายเรือออกแอ่น กระแท่นต้นกุ่ม สาวสาวหนุ่มหนุ่ม อาบน้ำท่าไหน อาบน้ำท่าวัด เอาแป้งที่ไหนผัด เอากระจกที่ไหนส่อง เยี่ยม ๆ มอง ๆ นกขุนทองร้องวู้ ” ปะเปิ้มใบพลูของเด็กเหนือ เป็นการละเล่นเพื่อเสี่ยงทาย เลือกข้าง ผู้เล่นนั่งล้อมวงกัน วางฝ่ามือคว่ำลงบนพื้นคนละมือ คนหนึ่งในวงจะร้องว่า “ ปะเปิ้มใบพลู คนใดมาจู เอากูออกก่อน ”

6. วิธีเล่นโป้งแปะ จับไม้สั้นไม้ยาว เพื่อหาว่าใครจะเป็นคนหาก่อน เมื่อได้แล้วก็ปิดตา คนอื่นๆ ไปซ่อน คนปิดตาถาม " เอาหรือยัง " ถ้าผู้ซ่อนคนใด หรือหลายคนร้องว่า " ยัง " ก็ยังเปิดตาไม่ได้ รอจนกว่าผู้ซ่อนจะร้องว่า " เอาละ " จึงเปิดตาได้และค้นหาผู้ซ่อน เมื่อหาพบต้องส่งเสียงดังๆ เพื่อให้รู้ว่าพบใครคนหนึ่งแล้ว ผู้ซ่อนทั้งหลายก็ออกมาจากที่ซ่อน ถ้าเล่นโป้งแปะ และร้องว่า " แปะ " ก่อน ผู้นั้นต้องเป็นต่อไป ผู้เล่นจะต้องซ่อนคนเดียว ที่เดียวกันจะซ่อนมากกว่า ๑ คนไม่ได้ โป้งแปะ

7. วิธีเล่น รีรีข้าวสาร ผู้เล่น 2 คน ยืนเอามือประสานกันเหนือศีรษะเป็นประตูโค้งหรือซุ้ม คนอื่นๆ เกาะไหล่กันลอดใต้โค้งไปเรื่อยๆ ผู้เล่น 2 คนที่เป็นประตูจะร้องเพลงประกอบ เวลาลอดใต้ซุ้ม หัวแถวจะต้องเดินอ้อมหลังคนที่เป็นประตูจะร้องเพลงประกอบ เมื่อจบเพลงผู้เป็นประตูจะกระตุกแขนลงกั้นคนสุดท้ายให้อยู่ระหว่างกลาง คัดออกไป คนข้างหลังต้องระวังตัวให้ดี มิฉะนั้นตัวเองต้องออกจากการเล่น ต้องผ่าน ให้ได้หมดทุกคนจึงจะจบเกม รีรีข้าวสาร รีรีข้าวสาร

8. กติกาการเล่น มอณซ่อนผ้า หากผู้เล่นคนไหนถูกตีแล้ววิ่งตามคนตีรอบวงแล้วแต่ใช้ผ้าฟาดคืนไม่ได้ จะกลายเป็นคนซ่อนผ้าแทน แต่ถ้าหากวิ่งไล่ทันและตีคืนได้ ก็จะได้เป็นผู้เล่นโดยเป็นผู้เล่นโดยนั่งร้องเพลงในวงต่อไป วิธีการเล่น ผู้เล่นนั่งล้อมวงกัน คัดหาผู้เล่น ๑ คนมาเป็นคนซ่อนผ้าโดยวิธีใช้เกมเริ่มเช่น " โอวาแป๊ะ - โตโป้ง " คนซ่อนผ้าจะต้องเดินไปรอบๆ วงแล้วใช้จังหวะที่คนในวงเผลอ เอาผ้าตีหลังหรือฟาดเบา ๆ กับผู้เล่นคนใดก็ได้แล้วต้องรีบวิ่งหนีมานั่งแทนที่ในวง หากวิ่งหนีทันมานั่งได้ก็จะได้เล่นในวง หากวิ่งหนีไม่ทัน ถูกฟาดได้เสียก่อนก็ต้องเป็นคนซ่อนผ้าต่อไป ส่วนผู้เล่นในวงจะต้องนั่งล้อมวงปรบมือร้องเพลงไปเรื่อยๆ จนกว่าคนใดคนหนึ่งถูกฟาดหลังคนนั้นต้องรีบลุกหยิบผ้าไปตีหรือฟาดหลังคนซ่อนผ้าให้ได้ มิฉะนั้นจะเป็นคนซ่อนผ้าต่อไป เล่นเวียนกันไปเรื่อย ๆ แบบนี้จนกว่าจะเบื่อแล้วเลิกเล่น มอณซ่อนผ้า

9. วิธีเล่นขี่ม้าก้านกล้วย นำก้านกล้วยที่ทำเป็นรูปม้าแล้วมาเป็นตัวม้าให้ผู้ขี่ขึ้นขี่ แล้ววิ่งไปรอบๆ ทำท่าเหมือนขี่ม้า ทุกคนแข่งขันกันว่าใครจะวิ่งได้เร็วกว่ากัน หรือมิฉะนั้นก็วิ่งไปรอบๆ เหมือนขี่ม้าแข่ง ม้าก้านกล้วย

10. จัดทำโดย นางสาววรรณวิสาข์ ปิติไหว โปรแกรม คณิตศาสตร์ รหัส 15112146 คณะครุศาสตร์