1. A HISTORIA DE PEPE

2. Pepe era o tipo de persoa que te encantaría ser. Sempre estaba de bo humor e sempre tiña algo positivo que dicir. Cando alguén lle preguntaba como lle ía, el respondía: “Mellor, imposible”.

3. Cambiara de traballo e varios dos seus colaboradores seguírono en todos os seus cambios. A razón de que o seguisen foi a súa actitud: era un motivador natural. Se un empregado tiña un mal día, Pepe estaba alí para dicirlle ao empregado como ver o lado positivo da situación.

4. Un día fun buscar a Pepe e pregunteille: Non o entendo.... non é posible ser unha persoa positiva todo o tempo. Como o logras?...

5. Pepe respondeume: Cada mañá espértome e dígome a min mesmo: “Pepe, tes dúas opcións hoxe: podes escoller estar de bo ou de mal humor”. Escollo estar de bo humor. Cada vez que sucede algo malo, podo escoller entre ser unha vítima ou aprender do feito. Escollo aprender do feito".

6. - Cada vez que alguén vén a min para queixarse, podo aceptar a súa queixa ou podo sinalerlle o lado positivo da vida. Escollo sinalarlle o lado positivo da vida. - Si, claro, pero non é tan fácil, protestei.

7. Si, o é , díxome Pepe. - Todo na vida se move arredor de eleccións. Cando quitas todo o demais, cada situación é unha elección . Ti elixes como reaccionas ante cada situación, ti elixes como a xente afectará o teu estado de ánimo, ti elixes estar de bo o de mal humor. En resumo: TI ELIXES COMO VIVIR A VIDA.

8. Reflexionei no que Pepe me dixo... Por cuestiónes de residencia, perdemos contacto, pero con frecuencia pensaba en Pepe cando tiña que facer unha elección na vida en vez de reaccionar contra ela.

9. Varios anos máis tarde, souben que Pepe fixo algo que nunca debe facerse nun negocio: deixou a porta de atrás aberta e unha mañá foi asaltado por tres ladróns armados.

10. Mentres trataba de abrir a caixa forte, a súa man, tremendo polo nerviosismo, errou a combinación. Os asaltantes sintiron pánico e disparáronlle. Pepe foi encontrado relativamente axiña e levado de emergencia a unha clínica. Despois de oito horas de cirurxía e semanas de terapia intensiva, Pepe foi dado de alta, aínda con fragmentos de bala no seu corpo.

11. Encontreime con Pepe seis meses despois do accidente e cando lle preguntei como estaba, respondeume: - “ Mellor, imposible ".

12. Pregunteille que pasara pola súa mente no momento do asalto. Contesteume: - “ Cando estaba tirado no chan, recordei que tiña dúas opcións: podía elixir vivir ou podía elixir morrer. Elixín vivir ".

13. - “ Non sentiste medo ?”, pregunteille. Pepe continuou: - “O s médicos foron xeniais. Non deixaban de dicirme que ía estar ben. Pero cando me levaron ao quirófano e vin as expresións nas caras dos médicos e enfermeiras, realmente fiquei asustado. Podía ler nos seus ollos: “É home morto." Souben entón que debía tomar unha decisión ”.

14. - “ Que fixeches ?”, preguntei. Pepe díxenme: - " Ben, un dos médicos preguntoume se era alérxico a algo, e respirando profundo gritei: - "Si, ás balas" - Mentres rían, díxenlles: “Estou escollendo vivir, opérenme como se estivese vivo , non morto ".

15. Pepe viviu pola mestría dos médicos, pero sobre todo POLA SÚA ASOMBROSA ACTITUDE. Aprendeu que CADA DÍA TEMOS A ELECCIÓN de vivir plenamente. A ACTITUD, finalmente, éo todo.

16. Ao final a decisión de Como es Como te ves Como te sentes Como vives É TÚA!