Download to read offline
ΔΕΚΑΕΞΙ ΠΡΟΣΩΠΑ ΖΗΤΟΥΝ ΣΥΓΓΡΑΦΕΑ
- 2. Τίτλος Βιβλίου: Δεκαέξιπρόσωπα ζητούν συγγραφέα Συγγραφέας: Μαρία Λουκά Επιμέλεια – Διορθώσεις: Σταυρούλα Μπίου Σχεδιασμός Έκδοσης & Εξωφύλλου: Εκδόσεις Βακχικόν © 2025 Εκδόσεις Βακχικόν & Μαρία Λουκά ISBN: 978-618-231-172-1 Εκδοτική Σειρά: Βακχικόν Πεζά/Ελληνική Λογοτεχνία Αριθμός Σειράς: 437/205 Πρώτη Έκδοση: Φεβρουάριος 2025 Το παρόν έργο πνευματικής ιδιοκτησίας προστατεύεται κατά τις διατάξεις του Eλληνικού Nό- μου (Ν. 2121/1993 όπως έχει τροποποιηθεί και ισχύει σήμερα) και τις διεθνείς συμβάσεις περί πνευματικής ιδιοκτησίας. Απαγορεύεται απολύτως η άνευ γραπτής άδειας του εκδότη κατά οποιονδήποτε τρόπο ή μέσο αντιγραφή, φωτοανατύπωση και εν γένει αναπαραγωγή, εκμίσθωση ή δανεισμός, μετάφραση, διασκευή, αναμετάδοση στο κοινό σε οποιαδήποτε μορφή (ηλεκτρονική, μηχανική ή άλλη) και η εν γένει εκμετάλλευση του συνόλου ή μέρους του έργου. ΕΚΔOΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚOΝ Βερανζέρου 13, 106 77 Αθήνα τηλέφωνο: 210 3637867 e-mail: info@vakxikon.gr e-shop: ekdoseis.vakxikon.gr ΒΑΚΧΙΚΟΝ ΒΙΒΛΙΟΠΩΛΕΙΟ Πατησίων 14, 106 77 Αθήνα (Στοά Φέξη)
- 3. ΓΕΙΑ ΣΑΣ ΚΑΙΩΡΑ ΣΑΣ ΚΑΛΗ! Στους μαθητές μου Νικόλα και Μιχαήλ με αγάπη Παλικαράκι δεκαεφτά Φοιτάς ακόμα στο γυμνάσιο Σ’ έχει μοιράνει μοίρα αλύπητη Από τα πρώτα πρώτα βήματα Τα πόδια σου δεν σε πηγαίνανε, τα πήγαινες Κυλώντας τα σε μαύρο τροχοκάθισμα Τα χέρια σου με δυσκολία σε άκουαν Με της ψυχής τη δύναμη τα κυβερνούσες Παλικαράκι δεκαεφτά Η παρουσία σου νότα δροσιάς Η καλημέρα σου παράθυρο στον ήλιο Κράταγες το μολύβι κι έγραφες αργά, πειθαρχημένα Δεκάδες μάτια πάνω σου έριχναν κόκκινο στα μάγουλα Η περιέργεια σου τσιμπούσε την καρδιά Μα εσύ χαμογελούσες Κι ήταν το χαμογέλιο σου πνοή χαράς κι ελπίδας
- 4. 4 ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ Παλικαράκιδεκαεφτά Καλύτερο απ’ όλα το δικό σου άριστα Άριστα ζυμωμένο με την ανημπόρια και τον πόνο Κένταγες την ψυχή μας κάθε μέρα Με θάρρος, πίστη, αξιοπρέπεια Κρίμα που ντράπηκα να σου το πω Πως με ύψωνες σαν έπεφτα Μ’ αυτά τα φωτεινά καρτερικά χαμόγελα Κι εσύ παλικαράκι δεκατριώ Μπόι μικρό, κορμί λειψό Μουτράκι ζόρικο κι ατίθασο Που ξεπροβάλλεις στου νου την πόρτα γελαστό Πίσω απ’ το μαύρο τροχοκάθισμα Που σπρώχνεις κι όλο σπρώχνεις Τα βάρη όλων μας μονάχος σου Αυλή-τάξη, τάξη-αυλή, πάλι και πάλι Παλικαράκι δεκατριώ Τα βάρη όλων μας στους ώμους σου Βάρη γονιών, δασκάλων και καθηγητών Παππούδων, προπατόρων κι αποδέλοιπων Έτσι που όλοι απαλλαγμένοι και ανάλαφροι Να σ’ επικρίνουμε σαν πέφτεις Και να σε βάζουμε στη θέση σου Και να σε λοιδορούμε με όλη μας την άνεση
- 5. ΣΤΟ ΤΕΛΟΣ ΤΗΣΗΜΕΡΑΣ Ημέρα 1η , Δευτέρα 24/2/2020 Η διευθύντρια Στο τέλος της ημέρας το άγχος μου κορυφώνεται. Δυσκο- λεύομαι να πιστέψω πως η μέρα κύλησε δίχως να συμ- βεί κάτι κακό. Ένας καβγάς, κάποιο συμβάν, ένα ατυχηματά- κι έστω… Δεν πάνε πολλές μέρες που ένα αγόρι της τρίτης έκοψε το πηγούνι του άσχημα. Προσπαθούσε ν’ ανοίξει την πόρτα της τάξης του το διάλειμμα, την ώρα που δυο κορίτσια την κρα- τούσαν κλειστή από μέσα. Το παιχνίδι πήγαινε κι ερχόταν από τον ανταγωνισμό στο φλερτ, από την αντιπαλότητα στην έλξη, από τη σύγκρουση στο φίλιωμα. Το ίδιο πήγαινε κι ερχόταν κι η πόρτα ανάμεσά τους, ώσπου δεν άντεξε άλλο την πίεση σω- μάτων και συναισθημάτων. Το τζάμι έσπασε σε χίλια κομμά- τια μ’ ένα απ’ αυτά να σφηνώνεται στο τρελό εφηβικό πηγού- νι. Το έκοψε άσχημα, το αίμα έτρεχε με απίστευτη ορμή, τα κορίτσια τσίριζαν, το αγόρι έχανε όλο του το χρώμα, ο κολλη- τός του απειλούσε τα κορίτσια και η εφημερεύουσα καθηγή- τρια κόντευε να λιποθυμήσει.
- 6. 6 ΜΑΡΙΑ ΛΟΥΚΑ Εγώ,από την πλευρά μου, προσπαθούσα να πείσω τους πάντες ότι είμαι απόλυτα ψύχραιμη, καθώς άφηνα το παι- δί στα άξια χέρια της ιατρικής επισκέπτριας για τις απαραί- τητες πρώτες βοήθειες ‒τύχη βουνό να είναι εκείνη την ώρα στο σχολείο‒ κι έτρεχα να τηλεφωνήσω στους γονείς, την ίδια ώρα που έδινα οδηγίες στον οικείο βοηθό διευθυντή να καλέσει ασθενοφόρο και καταριόμουν την ώρα που δεν επέμενα στην τελευταία συνεδρία με τη σχολική εφορεία για την αλλαγή όλων των τζαμιών στις πόρτες και τα παράθυρα του σχολείου με τα νέου τύπου τζάμια που δεν πετάγονται όταν σπάνε. Ουφ, έτρε- χα και σκεφτόμουν, σκεφτόμουν και μοίραζα οδηγίες, μοίραζα οδηγίες κι η ανάσα μου κοβόταν. Η μέρα τέλειωσε αργά το βρά- δυ με μια μεγαλειώδη σειρά από δεκατέσσερα τον αριθμό εσω- τερικά και εξωτερικά ράμματα, μια πολύ αναστατωμένη μητέ- ρα, έναν έξαλλο πατέρα κι ένα δικό μου μετατραυματικό στρες, που δεν με άφηνε να ανοίξω τις κουρτίνες του γραφείου μου στο φως την επόμενη μέρα, λες και θα εισέβαλλαν μαζί με τις ακτί- νες του ήλιου αίματα, τραύματα, ράμματα… Απίστευτο κι όμως αληθινό. Η σημερινή μέρα όπου να ’ναι τελειώνει και όλα φαίνονται να κυλούν ομαλά. Έλα, χα- λάρωσε επιτέλους, λέω επιτιμητικά στον εαυτό μου. Έχεις γί- νει πολύ αγχώδης τελευταία, το ξέρεις, έτσι; Η αυλή είναι ήσυ- χη, οι διάδρομοι άδειοι, τα θηρία είναι στις τάξεις τους για την τελευταία περίοδο, το ίδιο και οι θηριοδαμαστές τους. Είναι 1:25. Τι κακό μπορεί να συμβεί μέσα στα τελευταία 10 λεπτά; Και τότε ακριβώς όλα ανατρέπονται. Ένας οξύς και διαπε- ραστικός ήχος φτάνει στ’ αυτιά μου. Τον ακολουθώ και ξοπί- σω μου τον ακολουθεί και ο εφημερεύων βοηθός διευθυντής. Τρέχουμε σχεδόν και τα τρεχαλητά μαζί με τα αγκομαχητά μάς φέρνουν μπροστά σε ένα ασύνηθες φαινόμενο. Ο συνήθης ύποπτος είναι σκαρφαλωμένος στα ψηλά κάγκελα που χωρί- ζουν την κεντρική αυλή από τον μπροστινό κήπο. Μα τι κάνει εκεί πάνω; Θεέ και Κύριε, θα πέσει! Όχι, δεν είναι δυνατόν!